Opinions

Nog maar een King filmpje ertegen aangegooid na Quicksilver Highway. Een film waar ik tegen op keek net als in dit geval Children of the corn 2,

aangezien het eerste deel me niet bepaald kon bekoren, en een beetje foute en humoristische King verfilming kan ik best waarderen. En voor de tweede keer deze avond vreesde ik erger dan ik kreeg.

Andermaal waart er iets door de maïsvelden en opnieuw slaan de kids aan het moorden. Iets dat overigens sneller tot ontwikkeling komt dan in het eerste deel die vooral een aantal vervelende kinderen toont met een nog vervelendere leider die vooral een stevige draai om de oren moet hebben. In dit deel wordt veel eerder doorgeschakeld naar wat actie.

Vooral erg aardig is het pseudo griezel moment in de kerk met de bloedende man. De situatie rond de dokter ook aardig maar al minder griezelig net als de twee reporters in het maisveld. Humoristisch is overigens het gebeuren met de vrouw in de rolstoel. Zoals gezegd, vooral de situatie in de kerk is goed. Verder vind ik het altijd leuk Terence Knox, sergeant Anderson uit Tour of Duty, te zien en Christy Clark een en Rosalind Allen zijn leuk voor het oog.

Maar daar is het meeste mee gezegd over dit deel dat even goed of slecht is wat mij betreft als deel 1. Een film die aan elkaar hangt van clichés en andere matige momenten maar best oké is voor een keer. Een voldoende zit er natuurlijk niet in.

Klassieker zondag bracht deze The Children's Hour en daarmee een film die ik vooral meenam vanwege de cast. Verder was het mij een onbekende film maar met een verhaal die een interessante basis heeft, dus slingerde ik de film gisteravond met veel interesse aan.

Het verhaal is duidelijk rond de twee jongedames Karen en Martha die zich behoorlijk wegcijferen voor hij school niet wetende de rampspoed die op de loer ligt na het kruisen van de degens met een loeder van een kind. Buiten dat stelt het verhaal weinig voor maar het is meer dan voldoende voor een interessante film en goede acteerprestaties. En dat is wat we krijgen met een altijd goede James Garner, twee verdomd mooie dames in de vorm van Hepburn en MacLaine, maar vooral Karen Balkin overtuigend als rebelerend kind die nergens voor terug deinst in haar leugens en zodoende grootmoeder om de vinger wind.

Sterk is de opbouw naar de roddels, de domme woorden van de tante en de gevolgen, en die liegen er niet om. En de film doet mij dan ook wel heel erg denken aan het Scandinavische Jagten en is ondanks zijn leeftijd en trage tempo best wel actueel vanwege de aanklaagt 'Me Too' beweging van de afgelopen jaren. De vraag zoals in zoveel gevallen is en blijft wat het midden is en wat de waarheid is. Over schade gesproken die niet meer terug te draaien is, vrijgepleit worden is één ding maar hoe zit het met imago en psychologische schade?

The Children's Hour is wat mij betreft dan ook een prima film die de aandacht vasthoudt en waarin goed geacteerd wordt, in fraai stemmig zwart wit wordt gebracht en voor mij ondanks zijn langzame tempo niet echt gedateerd aanvoelt. Daarom wat mij betreft vier sterren.

Inmiddels voor de derde kijkbeurt gisteravond met mijn vader die ik vooraf uitlegde dat ik deze film hem destijds door de 'neus geboord' had. Uiteraard wist hij er niets meer van maar kwam het toch tot een prima kijkbeurt. En hoewel ik de vorige keren absoluut de kwaliteit zag overtuigd de film nu definitief qua stijl, kunde, acteerwerk maar ook het sterke plot. Een instant classic, een ontzettend sterke sfeerbeeld en voorbeeld wat 'noir' betreft hoewel het mij nog wel wat duisterder kan. Meest opvallend toch wel de ontzettend ingetogen rol van Nicholson en wat een geweldige soundtrack in de vorm van de piano met de lage tonen. Halve ster erbij wat mij betreft.

Redelijk onbekende western met The Duke himself, al verschillende keren laten liggen omdat er zoveel van dit soort films zijn met Wayne en overigens lang niet allemaal even sterk. Desondanks toch maar meegenomen en geprobeerd, en tja, het voorgevoel kwam toch wel redelijk uit want dit is allemaal niet heel bijzonder, noemt het zelfs maar gewoon saai.

Fraai is toch wel de intro met de schilderijen die een voorproefje geven rondom het Wilde Westen omtrent kudde's, veedrijven, cowboys, rivaliserende bendes en uiteraard indianen. En even veer ik helemaal op van mijn stoel als ik de synopsis lees en begrijp dat er plek is ingeruimd voor karakters als William H. Bonney en Pat Garrett, de latere moordenaar van Billy the Kid. Maar met dit allemaal in gedachten wordt er uiteindelijk die eerste fase toch ontstellend weinig met de film gedaan. Sterker, het is een lange en saaie bedoening het eerste uur met veel gepraat, karakters en een fase die vooral niet op gang lijkt te komen. Uiteraard zal er verhaal technische het nodig achter zitten met verschillende partijen en belangen, maar het kon me niet minder interesseren dan dat het reeds doet.

Richting het einde ontbrand het saai geheel toch nog een beetje met een rebellerende Billy, het nodig aan conflicten en uiteindelijk de finale shootout in het dorpje met drie verschillende partijen. Het mag duidelijk zijn dat wanneer er sprake is van actie die ook best wel goed is, maar de hele aanloop en al het andere is toch echt water onder de brug wat mij betreft. Het kan dan ook niet anders dat deze Chisum, met een al aardig op leeftijd rakende Wayne, meer dan behoorlijk tegen valt. Wel aardig nog de kleine setup naar wat historisch correct zou zijn betreffende het lot Billy The Kid door de hand van Pat Garrett.

Maar buiten het mooie begin met de schilderijen en de behoorlijke actie is Chisum toch een film die snel weer vergeten zal worden.

Maandag zoals gebruikelijk het weekend afsluiten met iets luchtigs en dat werd deze Chocolat die ik lang geleden als eens zag en toen wel oké vond maar verder niet bijzonder.

Her verhaal mag duidelijk zijn rond het conservatieve dorpje waar de burgemeester de scepter zwaait en zelfs de preek van de dominee bepaald. Een erg vrolijk dorp is het dan ook niet waar het allemaal grijs oogt, de mensen cranky zijn, in het verleden leven en de boel nodig eens opgeschud moet worden. En dat lukt aardig met de komst van Vianne Rocher en haar dochtertje die een kleurrijke en frisse wind door het grijze dorpje laat waaien en dit met een bepaalde ontwapenendheid doet. Komisch is dan ook het pallet aan reacties waar de ene stug blijft volharden, de andere een klein duwtje nodig heeft en de volgende praktisch vanzelf gaat zoals het geval van één van de klant wiens ingekakte sexuele relatie met haar man subiet weer tot leven komt, kostelijk wat dat betreft.

En zo gaat Chocolat verder zonder dat het heel spannend wordt of een hoog tempo bevat, waar vooral Serge, de man van de weggelopen Josephine, een soort van breekijzer wordt tussen Vianne en de burgemeester omtrent hervorming en opvoeding. Buiten dat is het geheel toch een soort van microkosmos te noemen met alle mogelijke karakters, problemen en conflicten, met daarnaast nog zaken als bepaalde keuzes, persoonlijke groei en het loslaten van oude gewoontes en valkuilen, iets waar zelfs de dwarse burgemeester geen weerstand tegen kan bieden. Al zo'n kostelijke scene trouwens wanneer de burgemeester zich aan de chocolade vergrijpt. Sterk overigens de goede soundtrack en enorme cast met Lena Olin zelfs op leeftijd nog altijd prachtig.

Is Chocolat dan verder heel bijzonder? Neuh...niet eens, maar het laat zich wel vertellen als aangenaam soort sprookje en verdient dan ook een prima cijfer.

Wat een engerd, wat een gek. Op het hilarisch af bij tijd en wijlen zoals dat hij met de politie staat te praten en ondertussen zijn lul uit zijn broek haalt om een stelletje op te ruien of hoe hij zich tegen de vrouw en kinderen gedraagt wanneer hij bij Jimmy Loughlin op bezoek is. Tevens erg lachwekkend hoe ze versneld praten als ze speed gebruikt hebben Al met al wel grappige absurdistische momenten alleen te weinig om de film een bepaalde stijl of sfeer te geven. Bana doet het verder prima maar het hoe en waarom ontgaat me, had dan bijvoorbeeld met een voice over gewerkt, en ik vind het allemaal wat van de hak op de tak. Wat meer gekke momenten of inslag had het wat luchtiger van geworden.


Verder is de film vergelijkbaar met Bronson en Clockwork Orange of Shotcaller, maar Chopper kan zeker niet in de schaduw staan van Bronson en CWO.

Totaal onbekende titel die ik maar eens meegepakt heb vanwege de hoge waarderingen. Maar helaas maakt de film op een indrukwekkend begin na het voor mij niet waar en voelt de korte speeltijd van slechts anderhalf al lang aan.

Het begin met de aankomst van Clement Mathieu mag er desondanks zijn en geeft een hele mooie prikkel met zijn sprookjesachtige muziek en dito sfeer die een beetje Tim Burton achtig aanvoelt. De kennismaking met de bizarre directeur mag er net zo zijn en is bij tijd en wijlen geniaal te noemen. Schreeuwend temidden van de kinderen heeft de film op dat moment een typisch Franse prikkel die met zijn licht absurdistische sfeer aan andere Franse cinema doet denken. Goed en leuk tot daar. Net als Mathieu's eerste schreden in het klaslokaal en zijn poging de kinderen met een hele andere aanpak voor zich te winnen. Nog steeds prima.

De selectie qua zangstem is ook daar en toe met de machtsstrijd met verschillende personen als de directeur en Mondain maar ook om Morhange voor zich te winnen. En ergens heeft de film wel parallellen met Death Poets Society met het verschil dat die film blijft boeien in tegenstelling tot Les Choristes waar mijn aandacht gedurende de vorming van het jongenskoor totaal wegvalt.

Zoals gezegd Les Choristes begint erg goed maar weet in mijn ogen die lijn niet door te trekken ondanks de goede soundtrack, het plezier bij de jeugd en het bijtrekken van de directeur. Jammer, maar helaas niet mijn ding omdat in mijn ogen het vette, de sjeu, het bekende absurdisme en humor wat Franse films juist apart maakt, totaal weg valt gedurende het tweede deel.

Ik wou weten wat je voelt...

Titel die ik voorbij zag komen in de comments van Victoria en in die zijn bleef hangen. Nu moest ik alleen de kans nog krijgen en dit is nu zo'n mooi voorbeeld in discussie met mensen die ik ken die hun dvd/blu-ray weg gedaan hebben en volledig opgaan in hun abonnementjes en niet begrijpen hoe beperkt dat eigenlijk maar is. Dat er een complete categorie films is die compleet aan ze voorbij gaat, goed het is ook weer zo dat ze niets kunnen met dit soort films, dus wellicht dat ze ook wel op hun plek zijn.

Christiane F - Wir kinderen von Bahnhof Zoo, een film waar ik verder weinig achtergrond van kende, dus was het een kwestie van zitten en laten verrassen, althans dat hoopte ik want vergelijkbare titels als Victoria, Trainspotting en Trainspotting 2 waren niet echt aan mij besteedt. De vraag was dan weer hoe deze zou vallen, maar WKVBZ blijkt toch wel iets heel anders en vooral indrukwekkend wat mij betreft hoewel het geheel wel een beetje ontwikkeling nodig heeft. Men begint met de jonge Christiane, mid jaren '70, een grauwe en saaie omgeving en de puberhormonen die ongetwijfeld om wat spanning en beleving schreeuwen. Tot dan niet iets dat mij veel zegt, net als het uitgaansleven, de zucht in zo'n stampvolle discotheek rond te hangen. Maar het draait om wat er nog komen gaat en wat er maatschappelijk onderhuids speelt en daar is wellicht de quote over het ' voelen' de sleutel in.

In een omgeving die één en al treurigheid uitademt, en grijs van saaiheid en vergetelheid kleurt, ergens doet de film op dat vlak wel aan Das Leben Der Anderen denken, lijkt de jeugd vooral uit op een avontuurtje en de nodige jeugdige baldadigheid, maar het kan snel gaan. Nieuwsgierig wordt avontuurlijk. Van ondeugend naar vandalisme. Van diefstal tot prostitutie en van een pilletje tot harddrugs. Het is niet pluis in Berlijn en met name op de Bahnhof Zoo die met reden genoemd wordt en bekend staat als 'hooker-central' en oplossingen biedt voor iedere andere fetisj of hersenkronkel. Maar zover zijn we nog lang niet temidden van het naargeestig Berlijn dat opgeleukt wordt door een optreden van Bowie en het vooral zaak is smoesjes te verzinnen om naar The Sound te kunnen. Vraag voor mij blijft toch altijd wat mensen in die duistere en schimmige wereld zoeken met trommelvliezen die praktisch je kop uit stuiteren en alle vormen van drugsgebruik in iedere hoek.

Ontstellend is vervolgens de aftakeling die volgt. De vicieuze cirkel van vrienden, gebruik, ontwijkend gedrag, aftakeling, ontkenning en wanneer je niet dieper denkt te kunnen zinken toch nog verder in de rabbit hole te verdwijnen. Ronduit bizar maar waarschijnlijk ontzettend treffend is de cold turkey ontwenning, om vervolgens er toch weer in te stinken en voorgoed zo lijkt in het konijnenhol te verdwijnen. De laatste drie kwartier neem ik ook eigenlijk in ontsteltenis tot mij, weerzinwekkend, misselijk makend. Wat doet drugs met de mens...? Eén van de scènes waar Christiane door een metrostation dwaalt op zoek naar een shot begeleid door wel erg onheilspellende muziekale tonen met in iedere hoek dezelfde ongezonde afgeleefde koppen met holle ogen lijkt toch wel een kijkje in het voorportaal van de hel.

Regisseur Klick werd twee weken voor de aanvankelijke draaidatums aan de kant gezet waarop Edel het project kreeg toegewezen en daarbij geassisteerd werd door Bowie. De opnames van Bowies optreden zijn echte beelden van het optreden dat hij in die tijd in Berlijn gaf. En uiteraard zijn de beelden van de rennende jeugd begeleid door Bowies muziek bijna iconisch. Toch raakt de film mij onverwacht hard na de opmerking 'ik wou weten wat je voelt...'. Betreft het een gebrek aan inlevingsvermogen? Zien we een botsing tussen de nieuwe en oude cultuur? De ouderwetse stugheid van vroeger waar je vooral normaal moet doen versus de nieuwe generatie die uit het oude stramien wil breken en verder wil in de nieuwe vrije wereld met hun gedachtengoed. Of is het optie drie, degene die ik het meest opteer, dat alles wat we zien, en de reactie van de jeugd, een weerslag is van '40/'45 en het nationale schuldgevoel bij de gemiddelde Duitser die de oorlog overleefde of meemaakte als kind. De schande van wat de Duitsers als volk Europa hadden aangedaan, voorzichtig leven, aan de regels houden, niet uit de band springen, braaf en degelijk zijn...met als resultaat kinderen die niets mee krijgen, niets weten of voelen en ouders hebben die geen feedback kunnen geven over het leven behalve te overleven in alle grijsheid en stilte...

Afijn, deze Christiane F - wir kinder vom Bahnhof Zoo maakt toch wel een verpletterende indruk het laatste uur en heeft me nog wel even bezig gehouden omtrent wat er allemaal onder de oppervlakte speelt. Tenslotte zou ik bijna willen pleiten deze film als verplicht lesmateriaal op school te gebruiken, eens kijken hoeveel interesse er dan nog is...oh wacht. ' Ik heb mezelf onder controle...' Dat zeg je dan immers als beginnend drugsgebruiker. Hoe diep kan eens mens zinken? Heel diep als het dat zelf wil.

Come on.

Come on Christine.

Come on baby, please? It's all right. Everything is the same.

Och och...wat had ik deze lang niet gezien, en wat heb ik gisteravond zitten genieten van het fijne John Carpenter sfeertje. Laten we eerlijk zijn, The Green Mile en The Shawshank zijn natuurlijk next level shit, daar komt deze Christine niet bij in de buurt, maar een 6.7 op IMDb is toch wel erg laag, en de 3.3 op MM vind ik ook aan de lage kant.

Om meteen maar af te trappen, heel erg gaat Christine niet de diepte in met zijn karakters. Zeg maar gerust dat het aan de oppervlakte blijft, een heel verschil met één van Stephen King's betere boeken met 500 blz. Uiteraard wordt daar meer tijd aan de personages besteedt en gaat de transformatie iets langzamer. Toch is dit niet iets dat echt pijn doet, het verhaal is simpel te noemen. Nerd vind auto, en raakt in de ban van deze bijzondere wagen...het mag dan ook gerust gezegd worden dat Gordon en Stockwell het aardig doen, vooral Gordon, maar de ware ster natuurlijk de Plymouth is en de sfeer en het mysterie rond deze wagen.

Heerlijk is het begin meteen al, mede vanwege de heerlijke muziek, Buddy Holly, The Stones, George Thorogood met zijn Bad to the bone, Bonny Raitt en ABBA, maar vooral ook vanwege de muziek die Carpenter zelf geproduceerd heeft. Fraai zijn de wagens met de Plymouth, maar nog mooier de Charger van Dennis en de Camaro van Buddy. Dan is er de prima cast met Gordon, Stockwell en Paul maar mag Ostrander als het uitermate goed gecaste stuk tuig Buddy Repperton extra benoemd worden. Stuk voor stuk redelijk onbekende acteurs die hun rol naar behoren invullen. Het is toch de subliem opgebouwd sfeer naar de tweede helft van de film die uitbetaald. Fenomenaal is de combinatie tussen de duistere stad, de kwaadaardige auto en de tonen van de soundtrack. Fantastisch is de opbouw rond de sloop partij, eveneens het vinden van de auto, fraai geacteerd door Gordon, als mede de hersteltruc. Enkele van deze momenten zijn echt kippenvelwaardig wat mij betreft.

Christine is wat mij betreft dan ook heerlijk te noemen als sfeericoon en vooral een film waar veel dingetjes, zoals onbekende acteurs of het gebrek aan diepte in de karakters, wegvallen en een fraai groter geheel vormen. Lekker, gewoon lekker!

Vermakelijk film die niet in de schaduw van Pitch Black kan staan, desondanks toch een paar hele aardige dingen heeft en slaagt in hersenloos vermaak.

Na het succes van Pitch Black mocht Twohy naar het schijnt all in betreffende deze film. Budget, cast, Diesel zelf en waarschijnlijk een vermogen aan trucs en CGI. Het kan niet op...toch is de introductie met Lord Marshall en zijn heerschappij een verschrikkelijk obligaat verhaaltje waar Riddicknin eerste instantie amper in voor komt en later als passant ingeweven wordt, met later een grote invloed. De intriges en omstandigheden tussen Marshall, Vaako, Dame Vaako en Aereon zijn zo cliché dat het eigenlijk teenkrommend is en eigenlijk reden om de tv uit te zetten. Pas met Riddick meer in beeld en op transport naar Crematorium, Jack daar niet geheel toevallig tegen komt, en poogt te ontsnappen komt de film tot zijn simpele kern die het beste rond een film met Riddick past. De daarop volgende infiltratie en actie past ook veel beter dan de matige poging in het begin diepte en dialoog in het verhaal te brengen.

The Chronicles of Riddick heeft dan voor mij even nodig op gang te komen met als hoogtepunt de insluiting op Crematorium en de hereniging met Jack, appetijtelijke dame is die Alexa Davalos toch, en het daarop volgende spektakel. Diesel is vooral in de bak, en al overlevent, weer op zijn best bijgestaan door een prima Davalos. Verder valt de film vooral op als lekker hersenloos vermaak.

Prachtige film. Rauw, realistisch, puur, humoristisch, zelfs absurdistisch bij tijd en wijlen. En dat gebracht in allerlei korte verhaaltjes over verschillende kleurrijke personages, filmisch en qua sfeer prachtig in beeld gebracht. Daarnaast qua verhaal een mooie cyclus over mensen en personages die de macht grijpen en weer opgevolgd worden door een kopie van zich zelf, een komen en gaan van mensen dat zichzelf herhaald. Mooi verteld overigens vanuit Raket zijn perspectief.

Moet zeggen dat ik er het eerste kwartier a twintig minuten even in moest komen, maar het was de zit waard. Vooral ook omdat ik Tropa de Elite ook erg kon waarderen had ik zoiets van dit moet ik zien.

Film die 20 jaar lang aan mij voorbij gegaan is, en nu dan gezien vanwege de behoorlijke reacties en vele Oscarnominaties, zeven maar liefst waarvan twee verzilverd. Maar wat er nu zo bijzonder is aan deze film is mij niet duidelijk geworden.

Aardig is het begin nog in het weeshuis, een aparte wereld met bijzondere beschermheer, en een weesje waar men vanwege uiteenlopende redenen niet vanaf komt. Het doet in de beginfase een beetje aan The Curieus Case Of Benjamin Button denken, een buitenbeentje beperkt door de omgeving, niet bepaald wereldwijs die toch besluit de vleugels uit te willen slaan en dit aan de hand van Candy en Wally besluit te doen met de nodige dingen in het verschiet. Een coming of age in de maak denk ik dan...

Vervolgens verzand het verhaal rond Homer in een mij nietszeggende episode op de appelplantage waar weinig meer gebeurt dan een plichtmatige liefdesaffaire met Candy. Vooral het laatste is trouble in the making. Het zal uiteindelijk gaan om de krachttoer van Dr. Larch om Homer over te halen terug te komen naar de plek waar hij nodig is, die zijn thuis is, die hij als geen ander begrijpt en waar wellicht zijn roeping ligt, toch lijkt Homer niet over te halen te zijn. Het zal gaan om de moeite die hij heeft met de abortuspleging, en het feit dat dit hem toch wel een beetje opgedrongen wordt, en de poos weg zal zijn eigen twijfel zijn richting de duidelijke 'roeping'. Groot probleem wat mij betreft is dat Homer geen moment aanspreekt als karakter, er weinig gebeurt en het geheel zich vooral tempoloos vertrekt.

Nee, ondanks dat er wellicht een gelaagde boodschap in zit dat een mens moet rijpen, ergens aan toe moet zijn/naar toe moet groeien en zijn roeping of lot niet ontloopt, is The Cider House Rules een drama dat mij totaal voorbij gaat en zijn Oscarwaardering niet laat zien, zeg maar gerust een zoutloos drama zonder pinch. Deze komt er niet snel weer in.

Heel aardig en degelijke sportdrama van de hand van Ron Howard. De film straalt een en al degelijkheid uit en geeft best wel een mooi beeld van de crisisjaren waarin de tijden erg zwaar waren en de armoede groot. Geen geschikt moment om als sporter een blessure te hebben terwijl je daar op dat moment heel veel profijt van had kunnen hebben.

Prima verhaal in die zin over Jim Braddock de bokser die als versleten en op werd beoordeeld, in behoorlijke armoede moest rondkomen en bij toeval weer in beeld kwam voor een standaard trainingspotje van een titelkandidaat. Van gaarkeuken naar het kampioenschap. Weet overigens niet hoe precies het verhaal na geleefd wordt. Mooie kleurenfilters, prima decors en setting, en Giamatti in een van zijn beste rollen. Crowe degelijk als altijd en Craig Bierko die zich weer lekker onpopulair kon maken als de bokser Max Bear die wel een licht discutabele naam had. Maar of die man zo'n etterbak was...? Desondanks Bierko weer op zijn slechts of best, hoe je het maar wil benaderen.

Als ik dan toch minpunten moet noemen: helaas grijpt of beklijft het verhaal en de vertelling me nergens eigenlijk. Het is degelijk allemaal, zelfs een beetje braaf, op Bierko/Bear na, maar ik mis onder dergelijke moeilijke omstandigheden toch wat een scherp randje van criminaliteit of slechte mensen zoals in bv The Fighter. Maar goed wat er niet is kan je niet maken natuurlijk. Dan is er het gevecht tussen Bear en Braddock, Howard gaat er dermate dicht op zitten met de camera dat de beide mannen met hun donkere haar te veel op elkaar lijken. Weliswaar is er een licht lengteverschil en dragen ze verschillende kleuren broeken maar desondanks is het verschil erg moeilijk te zien tijdens het gevecht. Beetje een foutje van Howard.

Afijn, aardig en degelijk sportdrama, maar niet helemaal top.

Totaal onbekende film die toch even de aandacht trok waarop ik op basis van regisseur en cast de beslissing maakt om mee te nemen en uit te proberen. En het is allemaal op zijn minst bijzonder te noemen.

En men hoeft niet lang te kijken om kenmerken te zien met bijvoorbeeld Delicatessen of Amelie. Ook valt een Wes Anderson te herkennen in de gevoerde stijl qua kleuren, locaties, absurdistische verhaal en vet aangezette karakters en vermoed ik dat een Anderson fan hier ook best van zal kunnen genieten. Maar afijn, terug naar The City of Lost Children. Vanaf het begin druipt er een welhaast nostalgische sfeer van het geheel en is het allemaal met heel veel zorg gemaakt. Het verhaal heeft uiteindelijk niet zo heel veel om het lijf met een nutty professor die kinderen kidnapt om op te experimenteren omdat hij zelf schijnt niet te kunnen dromen. Pech voor hem dat hij de verkeerde kidnapt met een domino achtige effect tot gevolg in de vorm van karakter One die zijn petit frère zoekt.

En ja, met een dergelijke regisseur en een vergelijking met Wes Anderson kan het niet anders dan apart en bijzonder zijn, zeg maar gerust bevreemdend. Met vreemde klonen, een gekke professor, veel dik aangezette karakters, een donkere, duistere en soms zelfs carnavaleske sfeer die dan weer naar het dromerige en dan weer naar nachtmerrie achtige neigt, apart locatie met een overal creatieve en mooi gemaakte wereld en natuurlijk het nodige aan rare humor. Tevens zijn er de nodige bekende gezichten en mag de soundtrack er zijn. Maar dat is het dan ook wel binnen een film waar de artdesign en sfeer uitstekend is maar het verhaal mijn weinig tot niets doet en het met toch allemaal in die zin gematigd aan me voorbij trekt zonder dat het iets los maakt. Maar een goede voldoende zit er wel in wat mij betreft al is het alleen al voor het visuele gedeelte. Een 3,5 waar een 3,3 of 3,4 meer op zijn plek geweest was.

Een zeer bekende titel in die zin die vaak het predicaat droeg één van de beste films ooit te zijn, voor een euro bij de kringloop gescoord en mezelf met grootste interesse er voor gezet. Ik was al gewaarschuwd, zie het in het tijdsbeeld, verwacht niet teveel, het is een hele oude film en voor die tijd heel bijzonder.

En dat het voor die tijd heel wat was, is wel aan te zien. Er wordt meer dan prima geacteerd, en een meer dan mooie soundtrack, maar wat me vooral opvalt is de prima cameravoering en de montage. Vooral het begin wanneer Kane het loodje legt en zijn famous last words spreekt vind ik erg mooi en mysterieus in beeld gebracht. Mooi beelden, mooi sfeer, en uiteindelijk een te voorspelen ontknoping. Rosebud is zijn slee. Het verhaal, de ellenlange flashbacks over zijn leven, vermoeide me soms wel eens wat moet ik zeggen. Daar kon ik op bepaalde moment erg moeilijk mijn hoofd bij houden. Ik vond de zoektocht en de gespreken die de journalist had dan weer interessanter. Had daar iets meer van gemaakt denk ik dan, maar goed.

Apart, bijzonder, leuk een keer gezien te hebben. Binnenkort nog maar eens om de film helemaal op waarde te kunnen schatten.

There are no serial killers in the Sovjet state, It is decadent Western phenomenon.

Meer dan boeiende film, ook al is het dan een 'tv-film', er is een meer dan prima cast opgetrommeld en alleen al het feit dat deze film beter 'de feiten' volgt dan Child 44 het boek van Tom Rob Smith, is niet alleen het benoemen waard, maar laat Citizen X wat bij betreft beter scoren dan het Hollywood product.

In eerste instantie ontwikkeld de film zich als redelijk degelijk, en met een soundtrack die vooral erg 'veilig' lijkt en weinig toevoegt. Daarna begint de film snel aan charme en kwaliteit te winnen door het typerende beeld van de Russische staat met haar politieke bureaucratieën die net zo goed door Tom Rob Smith en Martin Cruz Smith beschreven worden in hun boeken. Een fraai tijdsbeeld met de quote hierboven, een wijsheid die tevens voorbij komt in Kind 44, en vooral dat nieuwsbericht op tv over de wantoestanden in Amerika vind ik een geniaal detail. Een verder armoedig en triest beeld volgt met een hoofdinspecteur die ondanks zijn wanhoop wel steeds dichterbij komt. Ik val in herhaling maar toch wil ik nog een keer aanhalen hoe goede de feiten van de Rostov Ripper gevolgd worden. Het falende seks en gezinsleven, hij werd inderdaad opgepakt, zat in de bak maar kon destijds niet in verband met de moorden worden gebracht, een andere agent liet hem lopen ondanks dat hij zich verdacht gedroeg en liet na in zijn tas te kijken, de bijtsporen op zijn vinger, de kooi in de rechtszaal...het is allemaal buitengewoon goed gebracht en ik vraag me slechts af waarom men er niet voor kiest om van zo'n omvangrijk verhaal met een looptijd van acht jaar geen miniserie maakt.

Rea is prima, Sutherland bijna automatisch, maar vooral DeMunn valt op als sociaal niet geaccepteerde snuiter en dat goed speelt. Normaal speelt DeMunn de normale en vriendelijke man in verschillende Darabont verfilmingen, maar dit is toch andere koek.

Citizen X is zonder enige twijfel een meer dan prima film die gemakkelijk de betere is van de twee films over de Rostov Ripper, al is het alleen al omdat Child 44 het sterke einde van zijn eigen boek faalt te volgen.

Film die wellicht wat te zoetsappig is, waarschijnlijk totaal niet te vergelijken valt met Der Himmel Uber Berlin, een film die ik overigens nog nooit gezien heb, toch gooit City of Angels het over een geheel eigen boeg die wat mij betreft boeit, werkt en een eigen boodschap heeft.

Een interessant beeld wordt geschapen rond engel Seth die zich aangetrokken voelt tot dokter Maggie, en vooral de tragiek en schoonheid van het mens zijn. Een beeld overigens, dat mij sowieso wel interesseert, van een extra dimensie met entiteiten om ons heen en vooral de tweedeling waarin het leven op aarde een worsteling lijkt, maar vanuit de andere dimensie logisch en met reden. Hoe zou het zijn mens te zijn, de grote vraag voor Seth, een keuze en verandering die gemakkelijker kan dan verwacht. Een gewenning die dan weer zwaarder uitpakt, toch lijkt alles goed uit te pakken, maar dan heb je daar toch weer de tragiek van het leven.

En in dat laatste zit juist de kneep wat de film, haar verhaal en boodschap zo goed maakt.Ten eerste heb je het beeld van leven dat gedurende de film geschapen wordt, een mensenleven in het klein met beslissingen, hoop, verlangen, vreugde, euforie, wanhoop, verlies en loslaten. Daarnaast vormt het geheel bijna een ode aan de tragiek van het leven en vandaar uit de wil en kracht om door te gaan met het leven. Een punt waar iedereen wel eens gestaan heeft, net als Seth die zich het bestaan afvraagt in al zijn verbitterdheid. Toch vind hij ook te kracht om door te gaan.

City of Angels is aan de zoetsappig kant maar slaagt wat mij betreft toch meer dan prima met een innemende Meg Ryan, altijd al erg leuk gevonden, Cage die altijd wel goed is rare karakters neer te zetten, een pakkende soundtrack met het prachtige Iris van de de Goo Goo Dolls, en nummers van U2, Sarah MacLachlan, Peter Gabriel en Alanis Morissette. Niet te vergeten het geschapen beeld van de extra dimensie en de boodschap die mij wel raakt eigenlijk. City of Angels is voor mij dan ook een puike film.

Ontnuchterende docu die de mens in staat stelt eigen zorgen te relativeren en iedere vorm van protest tegen buitenlanders of immigranten, vooral uit die regio, van de tafel veegt.

In eerste instantie wist ik niet helemaal wat te verwachten van deze docu die ik in een opwelling opnam toen hij op Canvas was. De kleine ingeleide op de conferentie deed me niet zoveel maar de eerste protesten tegen Assad wekken langzaam de aandacht. Met geweld neergeslagen protesten, hectische beelden en een gewonnen strijd met vrijheid in het verschiet...en toen arriveerde IS. Schokkend zijn de beelden van de openbare executies, onthoofde lichamen, de terreur angst en de walgelijke promofilmpjes. Een stad onder beleg van binnen af, niet veel anders dan de gemiddelde oorlog of hoe er gedurende WO2 in Rusland werd huisgehouden.

Des te wranger zijn de mannen achter de protestbeweging, gevlucht, ver weg in een ander land, maar toch niet bepaald veilig. IS kent veel gekken en aanhangers en opereert grenzeloos. Hoewel weinig spectaculair zijn het toch deze mannen die beklijven, mannen die op aller mogelijke manieren contact proberen te houden, de strijd aangaan vanaf afstand, letterlijk niets hebben, slechts geplaagd door een tot paniekaanvallen leidende doodsangst. Hun leven niet zeker, lijken ze ver weg van Raqqa maar nog altijd in de macht van IS en de strijd die daar woedt.

City of Ghosts is daarmee een prima en interessante documentaire te noemen die een zaak als deze belicht die anders snel zou behoren tot de categorie 'ver-van-mijn-bed'. Een docu die nog even verder gaat dan de cirkel rond te brengen rond de conferentie, om daarna nog even bijzonder subtiel de bedreigingen aan Alhamza's adres te tonen, die iedere vorm van beveiliging te werken en uiteindelijk een soort paniekaanval in zijn flat te krijgen. Na de 'lift' en vibe van alle aandacht een verschrikkelijke ontnuchtering. City of Ghosts bezit daarmee een bizarre sfeer en toon en is praktisch een must see.

City of Joy is maar een al te bekend titel en vooral poster uit de jaren'90 waar ik dan vooral de uitgave met de riskja bedoel waar Swayze alle ledematen in de lucht heeft. Interesse had ik er destijds niet voor want als 13-jarige kijk je dan toch naar andere dingen en later kwam het er eigenlijk ook nooit van want bij mijn weten is de film nooit op tv geweest en kom ik de film eigenlijk nooit bij de kringloop tegen. Toen dat vorige week wel gebeurde hoefde ik er niet lang over na te denken.

Verrassend is meteen al dat de film van Roland Joffe is die toch zeker niet de gemakkelijkste films maakt en qua naam zeker een bepaalde verwachting schept, buiten dat zijn de geschapen voorwaarden duidelijk met de jonge arts Max die de weg een beetje kwijt is en in het kader van soul searching in India belandt waar hem nog heel wat te wachten staat. Het beeld dat volgt van het drukke Calcutta met zijn straatjes, drukte, riksja's en armoede wordt prima voorgegeven, zeg maar dat het geheel een bepaalde vibe en sfeer heeft die bij het geheel past. Daarna is het vooral een beetje hinken op twee gedachten waar de strijd met de gangster van één kant een beetje teveel is, waar met alle reeds aanwezige verhaallijnen, karakters en strijd te overleven, dit net iets to much is en ook een beetje cliche. Van de andere kant is dat extra randje ook wel weer een beetje nodig aangezien meer dan twee uren een hele ruk is om interessant te houden.

Aardig zijn op zijn minst de gebruiken en tradities zoals het geval rond de trouwerij, is de cast ook prima waar Swayze op zijn Swayze's is, maar vooral Art Malik, ook bekend als de extremist in True Lies, een prima bad guy neerzet en Om Puri ook niet bepaald misselijk is als riskja. Het tijdsbeeld en de sfeer is zoals reeds gezegd goed neergezet, en zijn er tal van maatschappelijke en sociale problemen in een dergelijke setting met karakter Max die zich, zoals te verwachten is, hervindt. Kwalitatief mankeert er dan ook weinig aan de film en mag de in beeld gebrachte lepra kolonie, en hoe daarmee omgegaan wordt, best even benoemd worden als sterk. Maar daar is het dan ook mee gezegd rond een film die verre van slecht is maar wel iets extra's mist, een bepaalde factor of pinch waardoor het je nog net even extra aangrijpt. Een 3,00 gemiddeld voor deze film vind ik wel te laag dus wat mij betreft een mooi cijfer met een 3,5.

Tweede stap van de dag afgelopen maandagavond betrof Clash of the Titans op Blu Ray gevonden bij de kringloop, en eigenlijk ook alleen maar vanwege dat meegenomen. Het was een Blu ray, wellicht dat ik er een ander blij met kan maken, want mijn kostje is het zeker niet.

Maar goed, kom maar op, bekijken kunnen het altijd, meevallen kan ook altijd, en wat de cast betreft zijn er kosten noch moeite gespaard met de nodige zwaargewichten. Dan is er op vrouwelijk gebied ook weinig te klagen met Scodelario, is Arterton prachtig en wordt het er alleen maar mooier op met Alexa Davalos. Het verhaal is uiteraard geënt op Griekse mythologie met verder weinig weet van de correctheid, en met een film als Troy of serie Odysseus blijkt dat dit best wel interessante films of series af kunnen leveren vooral als het verhaal klopt en de mix goed is. Iets wat bij Clash of the Titans duidelijk niet het geval is.

Het zal ongetwijfeld een bepaalde vermakingsgraad hebben, wordt er van alles van stal gehaald met demonen, Medusa, zee- en landmonsters en weet wat meer, ziet het er ook niet onaardig uit qua CGI, en biedt het het nodige aan spektakel want stilvallen doet het niet. Maar dat is het dan ook wel in een film die verder uitermate 'leeg' is, inhoudsloos so to speak, is Worthington als leading man niet zo zeer een mispeer want als actieheld doet hij het oké maar acterender wijs heb ik wel beter van de man gezien, is het dertien in een dozijn rond een slag film waar we een tijdje met overspoelt werden, is het karaktertechnisch in sommige gevallen flets te noemen en hier en daar ook nog gewoon rommelig.

Afijn, buiten dat het geen hele goede film is ligt het mij ook nog eens niet, maar ik probeer altijd de kwaliteit van een film buiten de persoonlijke smaak om te zien. Clash of the Titans heeft daar verder niets aan en krijgt wat mij betreft een onvoldoende. En dan te bedenken dat zoiets 125 miljoen heeft gekost...

We botsen tegen een boom langs de weg en worden ineens wakker voor Sam Raimi zijn huis.

Na de herkijk van Heat op Bluray zaterdagavond nog even snel aan de griezel waarbij de keuze viel op deze A Classic Horror Story en daarmee een Italiaanse film die op Netflix staat. Ik had geen idee wat me te wachten stond en ging er dan ook blanco in en hield er een dubbel gevoel aan over.

Het verhaal is duidelijk met de 'roadtrip' onder leiding van Fabrizio met het nodige aan lifters, eenmaal onderweg de Italiaanse woestenij in is het niet moeilijk een parallel te zien met The Hills Have Eyes. Het ongeluk met bier op midden in de nacht laat zich gemakkelijk raden en is zelfs een beetje dom, het vervolg is qua mysterie een stukje beter waar de camper opeens op een totaal andere plek staat met verontrustende dingen in de buurt zoals dat sinistere huisje en een soort van offerplaats even verder op in het bos. Waar het in het begin qua groepsdynamiek, het ongeluk en andere dingen, zoals Mark die opeens wil rijden, nogal van de hak op de tak is of juist cliche zit er de volgende fase een aangename verbetering in het geheel waar het lang niet pluis blijkt en zelfs bevreemdend aanvoelt.

Tevens erg mooi de vette accenten qua kleuren zoals rood die het geheel kleurrijk en soort van strip-achtig maken en een erg goede soundtrack. Maar na de eerste bevreemdend fase met het lucht alarm, wat niet perse goed of slecht is, valt vooral het geheel op als een mix van alles en nog wat en heel veel leentje buur bij onderandere Evil Dead, The Hills Have Eyes, Midsommar, 2000 Maniacs en zelfs The Village. En even ben ik het wel een beetje kwijt, want de rode lichten en sirene passen niet echt bij de geschetste Folklore die Fabrizio vertelt, en de twist rond het 'film-gebeuren' vind ik ook maar zo zo. Het is dat de film eindigt met een aardige spaghetti-western-achtige-Tarantino stijl, en zit er een aardige boodschap in verweven rondom een aanklacht tegen clickbait en sociale media, toch is het niet allemaal super te noemen.

De stijl mag er zijn, de twee dames ook in de vorm van Lutz en Sobol, de soundtrack is erg goed maar een topper is dit zeker niet. Een voldoende wat mij betreft voor het vermaak.

Klassiekers, klassiekers en nog eens klassiekers. Ditmaal de beurt aan Cleopatra die ik een aantal maanden terug bij de kringloop vond, het was alleen de vraag wanneer ik de moed had gevonden om aan dit oordeel van 4 uren te beginnen, dat werd uhm gisteravond dan eindelijk.

En het is een feit dat deze Cleopatra goed van start gaat. De opzet ziet er vanaf het begin groots uit, Elizabeth Taylor is wel een erg interessante leading lady, Rex Harrison is mij behoorlijk onbekend maar doet het goed als Caesar, het geheel voelt vlot aan in dialoog en montage en het eerste uur tot anderhalf uur is de zoektocht naar het machtsevenwicht tussen Caesar en Cleo met de bemoeienis van Rome op de achtergrond een erg interessante. Het is list, bedrog en gekonkel dat de klok slaat en het is boeiend.

Sterk zijn ook zeker de mystieke stukken met de priesteres, mooi zijn de fresco achtige overgangen en Landau en vooral Burton kunnen we niet missen. Het is jammer dat de film helaas het niveau van de eerste anderhalf uur niet weet vast te houden, want het laatste half uur komt de focus erg op de romantiek te liggen en die focus blijft daar grotendeels, ook in het tweede deel. Gelukkig komt er na drie kwartier weer wat meer herrie en wat vliegen de vonken er zo nu en dan toch af tussen Taylor en Burton. En dan te bedenken dat Burton's eerste mening over Taylor was dat ze een onderkin had, een te grote boezem en te korte benen. Net alsof hij zo'n pareltje was want de eerste scène tussen de twee verscheen Burton met zo'n enorme kater dat hij amper uit zijn woorden kon komen en op meerdere vlakken geholpen moest worden door Taylor. Het bleek toch de opmaak voor een leven buiten de set. Zoals gezegd zijn er een aantal sterke scènes tussen de twee en is de strijd die Marcus Antonius nog voert met Rome fraai. Vooral de nagebouwd schepen en galeien zijn natuurlijk prachtig.

Cleopatra is dan ook een film met twee gezichten te noemen. Een interessante en een minder interessante, en vooral die laatste maakt de film er met zijn vier uren durende speelduur niet gemakkelijker op. Interessant is de film zeker rond het soms tragische leven van deze koningin en daarom zit er wat mij betreft nog wel een behoorlijk cijfer in, maar een herkijk van deze zal er op korte termijn niet in zitten, voorlopig is dit wel voldoende.

Typisch jaren '90 product in de lijn van andere advocatuur films als The Firm en The Pelican Brief. Destijds goede en degelijke thrillers, tegenwoordig niet meer van de standaard die gehanteerd wordt en in die zin verouderd en weinig spectaculair.

The Client laat zich dan nog herkennen door een vrij simpel verhaal rond getuige Mark die iets weet wat hij niet had moeten weten en het juridische getouwtrek om hem heen. Iets dat toch wel tot een paar aardige dialogen en scènes lleid. Waar de film echter het meeste onder lijd zijn de typetjes en overacting van verschillende acteurs, iets dat natuurlijk ook aan de regie en eventueel script ligt. Jones overtuigt niet als overdreven ijdeltuit met extravagante maniertjes, Patton heeft als aardige oom agent vreemde trekjes en Renfro overtuigd in eerste instantie als vroeg volwassenen en zelfredzaam jongetje, maar slaat later door naar onrealistisch dwars en obstinaat. Sarandon overtuigd echter wel in een hele degelijk rol, Parker zet haar rol als de niet al te snuggere trailertrash moeke ook aardig neer. Toch komen de meeste personages te gekunsteld over, zo ook bijvoorbeeld de aankleding van Muldone in altijd een colbertje en niets er onder. Te patserig, te stoer, kan ik meteen al niet serieus nemen...

The Client, niets gewonnen, niets gemist. Gewoon aardig voor een keer, maar meer ook niet.

Kill a few people, they call you a murderer. Kill a million and you are a conquerer. Go figure...

Wat een kostelijk stuk jaren '90 geweld is dit toch die ik al verschillende malen gezien heb en bij uitkomst in de huidige tijd weg gelachen zou worden. Toch was het in de jaren '90 een topfilm met een actieheld in de lijn van Under Siege en Die Hard en vermaakt de film nog steeds ook al spreekt daar heel veel sentiment.

Laten we eerlijk zijn serieus is het allemaal niet te nemen, reddingswerkers die free-solo klimmen, echt koud lijken de meeste personages het niet te hebben ondanks de weinige kleding die ze soms aan hebben, zo Gabe met hoofdletters in zijn shirtje die met een oude schimmelige trui het warm genoeg heeft om meteen op te houden met rillen, zo ook na zijn duik waar hij razendsnel van hersteld is en warempel weer in een shirtje zit. Zo is het opvallend dat men bijna uit het ene vliegtuig wegwaait dat openstaat en in de andere rustig in de deuropening kan staan met weinig verstoring. Men eet niet, drinkt nauwelijks, en op het einde is de helikopter sterk genoeg om de ladder uit de wand te trekken, even later is de ladder plotseling sterk genoeg zodat het wrak er aan kan hangen. Om nog maar te zwijgen van kleine niet logische dingen en keuzes die alleen maar gebeuren voor een volgende gebeurtenis.

Zo bekeken is Cliffhanger een alle machtigste kutfilm

te noemen waar heel flink wordt gedaan maar weinig realisme in voor komt. Toch maakt dit eigenlijk vrij weinig uit, of dit moet het sentiment zijn dat spreekt. Cliffhanger slaagt desondanks wel, want een fijne en vlotte actie film is het wel. Lithgow is zalig als sarcastische en kille boef, net als zijn bende kissebissende bende. Janine Turner is zalig om naar te kijken, daar zou ik ook wel een nachtje mee in een grot willen liggen. En Rooker en Stallone zijn prima als actieduo die niet van wijken weet. En de soundtrack heeft een aantal aardige melodieën te bieden en dan is er natuurlijk het fenomenale natuurschoon waar men in rond banjert. De zogenaamde held met issues is lichtelijk overdreven, maar de verder ontbrekende diepgang van de karakters maakt eigenlijk niet uit.

Cliffhanger is wat betreft een heerlijke vlotte actiefilm die voor bij dendert en iedere cliché in het jaren '90 actiegenre aan doet, maar joh, wat maakt het uit? Gewoon lekker!

'Ja, dat is heel gek maar ik geloof dat ze als mens behandelt wil worden...'

Na de nodige twijfel toch maar eens aan begonnen. En in eerst instantie een beetje vervreemdende en absurdistisch ervaring. Het verhaal is best wel interessant te noemen en goed bedacht. Vier subverhalen die lijken samen te smelten rond de kunst besogne van Pieter, waar de mannen, vooral Tom en Joep, de handen in één lijken te slaan om te helpen maar ondertussen prevaleert toch eigen belang. Wanneer die situatie, hoe raak je er in verzeild, onder controle lijkt door langs collega's te gaan, wordt het een beetje stuurloos. Het lijkt daarna vooral om het toneelstuk te gaan en de relatie van Joep. Moet zeggen dat ik Maarten wel een enorme paardenlul vind, niet ongevoelig voor een beetje vrouwelijk schoon, Laura is werkelijk zinnenprikkelend, maar gvd dat doe je toch niet? De dochter van je best vriend, klootzak.

Afijn, wat rest, vier heerschappen die hun problemen niet de baas zijn, of falen de verlokking des levens rationeel en weldenkend te benaderen. Hilarisch en absurd het Madness gebeuren, en wanneer Tom in het begin aan het rond racen is terwijl Joep een telefoongesprek probeert te voeren, heerlijke dialoog en discussie wanneer Maarten voor het eerst in de flat van Pieter komt en Joep los gaat over de smaak van Maarten en het feit dat zijn dochter een jurk aan moet. Eén ding is duidelijk, de mannen zijn veel te veel met zichzelf bezig en wat er ooit tussen de vier was bestaat niet meer.

Eindoordeel, niet bepaald overtuigd. Interessant een keer te kijken, dat wel. Maar wat bedenkt Cloaca nu eigenlijk...? Begrijp dat dit iets met de laagste orde der zoogdieren te maken heeft of anders Latijns is voor riool. Ze denken dus kennelijk niet heel hoog van zichzelf of hun gezamenlijke situatie...

i've suffered the tortures of the damned sir...

Een Kubrickiaans werkje van dezelfde stijl, sfeer, dubbel gelaagdheid en intensiteit als Full Metal Jacket, The Shining en 2001 SO. Hoewel minder dan de eerste twee, dan wel weer boeiender dan het ruimteavontuur, blijft Kubrick vooral een regisseur die een bijna onnavolgbare stijl voor de dag legt in zijn films.

A Clockwork Orange, een nagenoeg perfecte verfilming van de bekende roman van Burgess, gaat vliegende van start in al zijn absurditeit, verlopen omgeving en een hilarische knokpartij met Billy Boy. Wat meteen al opvalt is de bijzondere aankleding van mensen maar ook inrichtingen. Neem de aparte beelden in de melkbar maar ook de semi-pornoachtige schilderijen en beelden die her en der aan de muur hangen. Een weinig subtiele boodschap omtrent de dubbelzinnige moraal, toen een heet hangijzer waarschijnlijk, maar nu nog steeds. Tevens het dubbele beeld van de vaak smaakvolle, slimme en welbespraakte Alex die luister naar Beethoven, opera arias kent en andere literatuur, maar toch ook een hang naar het slechte heeft wellicht door het gebrek van een afdoende corrigerende samenleving. Er word verder op aparte wijze gewerkt met zowel klassieke muziek als de voor Kubrick kenmerkende synthesizermuziek en kent de aanloop naar het einde een bijzondere samenloop van dingen met een bijzonder wrang einde tot gevolg.

Nu vind ik het moeilijk in te schatten in wat voor tijdsbeeld Burgess de roman schreef en Kubrick de film maakte. Nu draait de film vooral om de hogere ethiek. Heiligt het doel werkelijk de middelen? En hoe kan een mens een beter mens worden als hij zelf geen keuze meer heeft en gewoonweg fysiek incapabel gemaakt wordt? De hypocrisie is dan uiteindelijk ook niet van de lucht met de zware crimineel Alex die moord een verkrachting op zijn kerfstok heeft maar in het belang van politieke correctheid tot slachtoffer gebombardeerd wordt, en in ere hersteld, kosten nog moeite gespaard en dat de maatschappij gefaald heeft en niemand anders. Overigens nog het gegeven dat Alex na zijn behandeling niet meer van zich af kan bijten, een slachtoffer in het kwadraat, slachtoffers die hij zoveel zelf maakte in die zin. Want een echt slachtoffer is niet in staat voldoende voor zichzelf op te komen. Vreemd genoeg blijkt Alex na al die wandaden zelf toch het grootste slachtoffer van zijn eigen wandaden te zin geworden. Karma wellicht...?

ACO is ondanks zijn leeftijd nog altijd een zeer boeiende film met goed verhaal en zat om over te discussiëren. De film prikkelt, vermaakt, doet lachen, verbaasd en maakt discussie los over rechtsgang, moraal, straf en ethiek. Grappig overigens nog, de sluikreclame van 2001 SO in de platenzaak waar Alex de twee meisjes oppikt.

Film waarvan ik baalde dat ik er aan begonnen was want de film was binnen twee weken tijd uit de top 250 gezakt en daarmee was de reden om aan de film te beginnen weg. In plaats van deze film, die mij verder niet echt trok, had ik iets anders kunnen zien zo dacht ik, maar ik zette toch maar door en wat wist Close mij toch ontzettend te verrassen. Sterker nog, ik had deze film niet willen missen.

Het beeld is van meet af aan duidelijk rond het duo Leo en Remy, een innige en zelfs intense vriendschap is wat hun onlosmakelijk verbindt en dat men een twee eenheid vormt die alles samen doen, en even dwalen mijn gedachten naar mijn eigen jeugd/tienertijd waar ik ook redelijk 'close' was met mijn neef. Je deelt, beleeft, begrijpt elkaar, zit in dezelfde leeftijdsfase en voelt elkaar aan, het zijn dingen die de film behoorlijk herkenbaar maken. Maar dan toch, de tocht naar school, het gedrag, de wereld van tegenwoordig waar alles opvalt en meteen benoemd moet worden. Niet dat dit vroeger niet gebeurde maar de negatieve inslag die in dingen gezocht en gelegd worden lijkt wel vele malen groter mede door het bereik van sociale media en dat alles wordt vastgelegd. Alles komt onder het vergrootglas en niets kan in zijn waarde gelaten worden. Het duurt dan ook niet lang tot de eerste haarscheurtjes en onzekerheid rondom bewustwording zichtbaar wordt. Voor Leo een keuze uit onzekerheid, voor Remy een klap in het gezicht.

Er wordt knap geacteerd door de twee jongens, met name Leo, daarnaast valt de schakeling op school naar Belgisch op wat wel grappig is, en bouwt de film op subtiele maar niet minder indrukwekkende wijze op naar things yet to come. Aangrijpend is de frustratie van de beschadigde vertrouwensband die uitmondt in een ongemakkelijke fase voor beide jongens, iets dat voor mij ook herkenbaar is want ik weekte mijzelf ook los van mijn neef en onze vriendschap die ik op een gegeven moment als toxic ervoer. En met deze film en de dramatische gebeurtenissen in gedachten vraag ik me toch af hoe hij is omgegaan destijds met mijn keus. Niet goed in ieder geval, maar hij was narcistisch genoeg om mij de schuld te geven en zichzelf niets aan te doen, daarnaast waren we beide al negentien. Desalniettemin is dit dus ook herkenbaar en zet het me toch aan het denken over zaken in het verleden.

Terwijl dingen lijken te veranderen, en er sprake zou moeten zijn van een nieuwe weg en acceptatie omdat dingen soms zo gaan, blijft de wereld op een gegeven moment toch stilstaan. Geweldig opgebouwd is het moment waar Leo uit de bus gehaald wordt en een achtbaan aan emoties, psychologische weerslag en vooral het wegstoppen van zaken en niet willen praten aanbreekt. Andermaal au naturel geacteerd en fases met een diepere laag omtrent zelfdoding, het gat dat men achterlaat, de vragen die het oproept en weerslag die een dergelijke drama voor iedereen betekent, doorgaan is het enige dat mogelijk is maar er is ook een constante confrontatie met gemis. Het betreft een raar gevoel van iets dat bepalend zo niet een leidende factor was in je leven en plots weg is. Ik las overigens dat het aantal zelfdodingen alleen maar stijgt en natuurlijk daarmee een zware thema betreft die beroerd wordt door de film.

Wachten blijft het op een finale confrontatie met de familie en een eventueel breekpunt van Leo zelf. Dit alles wordt op subtiele en reëele wijze gebracht in een intens en uitermate boeiende drama over verlies, schuld, acceptatie en verwerking. Deze film had gemakkelijk ten onder kunnen gaan aan sentiment, overacting of melodrama maar doet dat geen moment en dat maakt de film erg goed in mijn ogen, daarnaast herken ik dingen die ik zelf heb mee gemaakt en ben ik blij dat mijn neef niets raars heeft gedaan. Je zal er toch mee moeten leven. Afijn, 4,5 wat mij betreft.

This is nuts!

Inmiddels had ik toch wel weer eens zin in deze film gekregen, want hoe was het ook alweer, vond ik dit nu een goede film of was het me teveel des Spielberg?

Interessant sowieso is dat de film begint over Flight 19 aangezien ik net een boek over de Bermuda driehoek uit heb. Interessant tevens ook de weigering van piloten de UFO te willen rapporten, iets dat door Berlitz in zijn boek ook beschreven wordt. In de film wordt het wat dat betreft niet echt geduid maar het vliegersgilde sprak liever niet over de driehoek of UFO's, daar heerste een soort van taboe op. Erg toevallig is tevens dat we hier een grote en onverklaarbare stroomstoring te zien krijgen terwijl in '77 juist de grote stroomstoring zich voordeed, in Berlitz zijn boek toch wel in verband gebracht met wat we in Close Encounters zien terwijl op Wikipedia inmiddels het voorval aan meerdere blikseminslagen wordt geweten. Dus, de interesse voor het onderwerp is wel degelijk en wat joeg het idee van 'alien-abduction' me vroeger angst aan. Het begin van Close Encounters mag er dan vervolgens ook best zijn.

Een donkere en mysterieuze sfeer komt naar voren met vreemde verschijnselen en de eerste ontmoeting van Brad met zijn nieuwe speelkameraadje is één om kippenvel van te krijgen. Net als de praktisch iconische scene van Roy in zijn bedrijfswagen. De scene waarin het jongetje wordt meegenomen is al net zo fantastisch opgebouwd en is bijna doodeng dat te noemen. Sowieso zijn dit pareltjes qua spanning en opbouw, en past de soundtrack van Williams er in het begin goed bij met een aantal prima momenten.

Maar helaas, Spielberg en Williams weten het niveau niet vast te houden en het geheel begint zo op het uur langzaam aan te ontsporen beginnende met Roy die spullen door het keukenraam naar binnen gooit. Tja, moet dit grappig zijn of de fascinatie van Roy benadrukken? Ik vind het ontzettend flauw in ieder geval. Roy wordt door meerdere gebruikers weggezet als een irritant personage, ik vind dat vooral gelden voor de hele familie met die verschrikkelijke kinderen, en het doet me dan ook denken aan War Of The Worlds waar Spielberg naar eigen zeggen een doorsnee Amerikaans gezien wilde neerzetten met Ray Ferrier. Ook al zo'n mislukking als je het mij vraagt want wat is dat ook een verzameling debielen, een disfunctioneel gezin, de vraag is dan ook wel bijna waarom Spielberg gezinnen zo neerzet.

Zoals ik al zei het daarop volgende half uur na Roy's geklei in de woonkamer verliest de film zich compleet. De muziek is in fase veel te vrolijk en is na het begin toch verandert in het gebruikelijke 12 in een dozijn werk van Williams. Dat gescheur door de weilanden is totaal overbodig en stompzinnig. Zitten er van die typisch Spielberg stompzinnigheden en overgangen in zoals Roy die al kaartlezend aan het rijden is, om dan eerst zo'n onverwachtse slinger te maken en later plotseling tussen verkeer in te zitten. Sowieso duurt de hele opbouw als Roy op locatie geraakt, dus door het hek rijdt, tot aan de daadwerkelijke meet and greet veel en veel te lang. En dan is er de ontmoeting zelf tussen de geleerden en de ruimteschepen, ik snap dat je zoekende bent qua communicatie. Je moet iets bedenken om een communicatie op gang te krijgen dat begrijp ik. Maar toch, dat getoerer met die tonen heeft iets ontzettend kinderlijks. Het wordt ook nog weer eens veel te lang doorgevoerd met de eindconclusie dat het grote schip kennelijk een tuba als claxon heeft, nou...fijn om te weten. Zoals gezegd het is weer des Spielbergs en het einde is niet anders in die zin, zeg maar gerust zoetsappig met het terugkeren van alle vermisten, om een laatste punt van kritiek te benoemen met hoe gemakkelijk Roy het test terrein op komt ondanks bewaking en de wetenschap dat hij op de vlucht is, hoe hij vooraan staat als vreemdeling en zelfs op een gegeven bij het experiment wordt betrokken.

En zo was mijn geheugen weer opgefrist, iets dat niet tot het einde hoefde de duren want halverwege wist ik alweer welke kant het op ging en de kwaliteit van het geheel. En nee, deze klassieker is niet aan mij besteed, maar een voldoende zit er wat mij betreft nog wel in vooral vanwege het sterke eerste uur.

Bijzondere film. Meestal ben ik niet zo van het geswitch tussen verhalen en al helemaal niet van meerdere lagen met tijd en toekomst. Doch vond ik het een bijzonder fascinerende en boeiende film.

Het blijft gissen naar wat er nu precies bedoeld wordt met het verhaal, haar vele personages en verhaallijnen. Het gaat ontegenzeggelijk over 'goed doen', toch zijn de meeste karakters ook vrij vechters, mensen die voor zichzelf opkomen en zoeken naar de waarheid, maar ik denk zelf dat het ook iets met reïncarnatie te maken heeft. Wat in ieder geval zeker is, dat ze elkaar allemaal op een of andere manier beïnvloeden in ontwikkeling en keuzes.

Tragiek, verdriet, liefde, opoffering, spijt, verlossing, het komt allemaal voorbij en als kijker is het leuk om iedere keer de terugkerende acteurs te ontdekken. Hanks is bijzonder geestig als de tokkiehork van een schrijver, en Weaving natuurlijk weer op zijn best als nurse ratchet. Geniale make-up in die zin.

Mooi film, prima vermaak, voornamelijk voor mensen die niet van simpel houden en wellicht wat anders over dingen denken.