Opinions

I've got a little itch...down there...would you mind?

En laat ik James Bond in die zelfde scene nogmaals quoten met de woorden ' yes yes yes'. Na de matige reeks met Brosnan eindelijk bij Daniel Craig aanbeland die de reeks zonder enige twijfel van een nieuwe impuls heeft voorzien, niet in de laatste plaats omdat hij zich bijna meten kan met Bond der Bonds Sean Connery, als wel de nieuwe weg die ingeslagen worden met rauw, visueel en hard geweld. Om nog maar te zwijgen van de sfeer. In die zin blaast Casino Royale de Bond-reeks niet alleen nieuw leven in maar blaast de gevestigde orde simpelweg om ver. Want dit is goed, heel goed, en vernieuwend...

De toon wordt krachtig en nietsontziend ingezet met stijlvol zwart wit waar een uitermate rauwe vechtpartij gebracht wordt en een daarop volgende kille afrekening. Lekker! Het is een soort van amuse en kennismaking in één waarop een uitermate spectaculaire opening volgt, namelijk de achtervolging op de bouwplaats. De film vervolgt zich daarna met de poging Le Chiffre uit te roken gedurende een pokerspel, iets dat op het eerste oog saai klinkt maar uitermate goed gebracht wordt.

Casino Royale valt vooral op met zijn fraaie maar realistische toon, expliciet geweld en een Bond die zowel geestelijk als fysiek gekwetst kan worden. Een Bond overigens grandioos neergezet door Daniel Craig die dit op stoïcijnse wijze en veel bluf doet. Een heel verschil met Brosnan wat dat betreft. Mikkelsen is zoals altijd uitstekend, ditmaal als kille bad guy Le Chiffre, en Eva Green tevens een verrijking zowel qua uiterlijk als acteren.

Maar om dit cirkel rond te maken kom ik toch weer terug op de knal harde actie zoals in de trappenhal met de Warlord en het spektakel op het vliegveld. Zo mag de crash van de DBS V12 er ook zijn. Tevens is het een verrijking dat deze Bond, nog niet, ieder vrouw beklimt die hij tegenkomt en is het stijlvol te noemen dat hij Solange laat zitten om achter Demitrios aan te gaan. Ik weet zeker dat Moore er met een flauwe kwinkslag nog even snel opgesprongen was. Als geheel is Casino Royale dan ook een geweldige reboot van de franchise te noemen met een interessante invalshoek, namelijk dat dit in de tijdlijn met de rest allemaal voor Sean Connery zou spelen. Een top Bond film die zich voor mij dan ook kan meten met From Russia With Love, On Her Majesty Service, License To Kill en Skyfall.

Behoorlijk onbekende titel en door MM en IMDb wist ik al dat de film niet bijster goed scoorde. Desondanks wegens de cast en het niet onaardig lijkende plot maar eens geprobeerd.

Het verhaal mag bekend zijn met de activist die zich besmet en al in de trein verstopt met het meeste waarschijnlijke tot gevolg, namelijk dat de meeste passagiers besmet raken. Een doorstastend officier belast met het oplossen van deze ramp/debacle is geenzins van plan risico's te nemen tot verdere besmettingen en heeft zo zijn plannen ter afhandeling. Zoals gezegd is het concept best wel interessant te noemen en voor de tijden waarin we nu leven best actueel, helaas wordt er voor mijn gevoel erg weinig mee gedaan.

Zo mag de cast er zijn met veel bekende namen, toch worden de karakters geen enkel moment echt interessant en halen de scènes waar ze hun karakters van diepte moeten voorzien het tempo van deze toch al erg lange aanvoelende film nog verder onderuit. En daarmee zijn de drie grootste manco's toch wel genoemd, te lang, het trage tempo en de oninteressante karakters. Een drietal minpunten die elkaar nog eens versterken. Een pleister voor de wonde is op zijn minst de mooie Ann Turkel, dat had Harris toch maar mooi voor elkaar, en de bevreemdend activiteiten rond de trein van gewapende mannen in pakken en maatregelen rond de trein die een hoog holocaust gehalte hebben, de paniekaanval van de Joodse Herman Kaplan is maar al te begrijpelijk. Niet te vergeten de gewapende opstand richting het einde.

It's to little to late wat mij betreft in een film die maar niet op gang lijkt te komen en nog minder wil boeien. Een voldoende zit er wat mij betreft dan ook niet in. Wel een fraaie filmposter trouwens...

Heeft ooit wel eens meer indruk gemaakt, desondanks blijft het een bijzondere film met veel stof tot nadenken. Want waar gaat de film nu per definitie over? De schipbreuk? Liefdesverdriet? Overlevingsdrang? Eenzaamheid? Natuurlijk allemaal, in meer of mindere mate, maar ik denk dat de grootste aanklacht van de film gaat over het begrip 'tijd'. De greep die het concept tijd tegenwoordig op de mens heeft. Alles moet op tijd, het moet zo snel mogelijk, er moet nog meer, agenda erbij, strakke planning, je bent niet op tijd...Chuck spreekt in de beginfase van de film meer over 'tijd', dat alles te lang duurt en alles op tijd moet, dan iets anders. Chuck lijkt een vlees geworden metronoom die bij de tijd lijkt te leven, tijd voor zijn vrouw, de tandarts of een fatsoenlijk kerstdiner lijkt er niet in te zitten. De tijd beheerst de mens, zorgt voor haast en stress. Een vriend van me die met een ernstige burn-out te kampen heeft gehad zei dat de beste keuze die hij nadien gemaakt heeft het niet meer dragen van een horloge was.

Hoewel Chuck, hilarisch genoeg, zijn eerste dagen nog steeds bepaalde gewoontes na leeft zoals de pakjes bij elkaar zoeken, bewaren en sorteren, zal hij er snel achter komen dat op dit eiland het concept tijd niets is. Tijd bestaat niet meer, het is een begrip geworden die daar niet van toepassing is. Zeg maar een grote detox van haast. Hoewel niet altijd even soepel en flatteus volgen we Chuck in zijn eerste dagen en weken zichzelf ontwikkelend en dingen bedenkend om te kunnen overleven. Vooral de scene met het vuur is aandoenlijk en aanstekelijk. Mr. Wilson is een leuke psychologische touché, een mens die niét in zichzelf praat is gek of wordt gek, dit is een wellicht toevallig ontstaan dingetje maar wel heel belangrijk om niet helemaal de realiteit uit het oog te verliezen en aftestompen of gek te worden. Een ongelofelijk metamorfose maakt later plaats voor de weldoorvoede Chuck en andermaal zien we hem als een halve wildeman op het eiland rondscharrelen nu toch wel met de overtuiging dat zijn einde toch wel naderend is. Aan alles is te merken dat hij op het randje zit en op korte termijn echt weg moet zijn van dat eiland.

Eenmaal terug in de bewoonde wereld is alles wat hij had en waarvoor hij zijn best deed terug te keren, niet meer. Een verschrikkelijke tegenstelling dringt zich aan je op. Zo alleen was hij op het eiland toch niet, met Mr. Wilson en Keli als stuwende kracht tot terugkeer, terwijl nu tussen de mensen, lijkt hij toch stuurloos, doelloos en vooral alleen, want Keli is verder gegaan. Ik snap ook niet dat ze na dat 'welkomstfeestje' hem helemaal alleen laten zitten, te midden van al dat eten. Iedereen loopt de deur uit, zelfs zijn maat Stan. Ik vind dat onbegrijpelijk. Van de andere kant zou je kunnen stellen dat het symbool staat, dat hij nog steeds op dat eiland is. Dat hij weer tussen de mensen is, maar nog steeds alleen.

Is het dan zo depressief en triest? Had hij beter op het eiland kunnen blijven en doodgaan? Nee, Chuck zelf haalt er een meer dan prima boodschap uit, dat Keli hem redden en hij verder moet met het leven. 'Er spoelt wel weer wat anders aan met de branding.' En wanneer hij het pakje bij de vrouwelijke lasser brengt denk ik, verrek dat mag ook wel bij mij aanspoelen. Lari White overigens, vorig jaar overleden aan kanker.

Meer dan mooi gemaakt film, Tom Hanks die hoofdzakelijk de film alleen draagt en dat natuurlijk met verve doet. Prachtige omgeving, het eiland, en hilarisch en kostelijk hoe Hanks zich weet te redden en onder de indruk van de metamorfose die hij ondergaat. En toch vooral de boodschap van de film. Vele dingen zijn er zoals gezegd op los te laten, ieder zal zich aangesproken voelen door iets anders hoewel ik persoonlijk het grootste thema de mens en de worsteling met tijd er in zie. Zeg maar gerust een verholen aanklacht tegen de tijd en hoe dat concept ons in een wurggreep heeft.

Aardige Vietnam-film met een zekere boodschap en lading. In dat land zijn vreselijke dingen gebeurt en uitgevoerd door Amerikaanse troepen en praktisch 99% daarvan is de doofpot ingegaan. Daarom een best wel beladen plaatje die ook in Amerika het nodig los gemaakt zal hebben.

Terug naar de film. De film heeft prima momenten, mooie settings, prima vuurgevechten, het materiaal en de uitrustingen zien er prima uit, op het feit na dat ik niet geloof dat een 'groentje', wat Fox is, met een 'Blooper' mag rondlopen. Dit zijn vreselijk gevaarlijke wapens mits verkeerd gebruikt dus kan ik me niet voorstellen dat ze die aan een 'groentje' zouden geven. Maar dat is die kniesoor weer. Verder schuwt De Palma bij tijden en wijlen een wel hele hoge dosis dramatiek met aanzwellende muziek niet, het is een beetje overdaad bij tijd en wijlen. De discussies en dialogen zijn soms iet wat gekunsteld, zoals de opdracht van Penn om het meisje te vermoorden en daar praktisch iedereen opdracht toegeeft behalve degene die het graag wil doen, en dat terwijl ze in 'observatiepost' liggen. Vind het sowieso ongeloofwaardig dat ze met zo'n meisje gaan lopen zeulen in vijandelijk gebied en daarmee hun missie en hun leven op het spel zetten net als de eerder gespoilerde gebeurtenis. Kan me dan ook niet van het gevoel los maken dat het allemaal vele malen gedramatiseerd is. Zo ook hoe ze al vier haar neer schieten op de spoorlijn. En dan nog de bezielende preek van Fox met aanzwellende muziek net nadat die jonge stuiteraar op een boobytrap is gelopen, wat the F was dat? Jemig...

Aardig drama, had van mij een stukkie soberder gemogen. Het is allemaal net wat te dramatisch, te veel de scheiding willen zoeken tussen de moralen. Had bijvoorbeeld nog iets meer gespeeld met de angst en de uitzichtloosheid zoals wel geprobeerd wordt op te zoeken terwijl de mannen onder de douche staan.

Desalniettemin aardig weer eens een keer te zien.

Klassiekerzondag bracht deze maar al te bekende titel en daarmee een film waar ik verder eigenlijk totaal geen kennis van had buiten de titel om. Een familiedrama gebasseerd op een toneelstuk las ik waarop mijn hart nu niet bepaald sneller ging kloppen. Maar fijn, niet oordelen voor je iets gezien hebt zeggen ze dan.

Het begin is zoals te verwachten even aftasten met Brick die in zijn fantasie dagen van weleer beleeft, en Maggie en de rest van de schoonfamilie elkaar al aanvliegen als ze elkaar slechts zien. Wat daarna volgt is een lange dialoog tussen Maggie en Brick in hun toevluchtsoord die wel duidelijkheid geeft rondom Big Daddy en de rest van de familie maar echt vuurwerk of interessant vind ik het dan nog niet. Sterker, de relatie en onenigheid tussen Brick en Maggie vind ik storend en lastig te lezen wat er nu eigenlijk dwars zit tussen dit stel of het moet gewoon zijn dat ze beide op hun eilandje zitten en verder nergens meer oog voor hebben.

De film krijgt toch een hele andere vibe wanneer Big Daddy zelf ten tonele verschijnt en diens voorkeur maar al te duidelijk is terwijl de rest van de familie als een stel strooplikkers achter de oude man aansnelt en zichzelf werkelijk voorbij lopen in drukte, idioterie, bemoeienis en uiteindelijk veel irritatie. Mijn God, wat zijn die kinderen en die moeder irritant, en wat past dat uiteindelijk lekker bij de film om het verschil tussen de strijdende partijen te tonen. Alhoewel, daar suggereer ik mee dat anderen het goed voor hebben met Big Daddy terwijl het één en al jaloezie, afgunst, hebberigheid en haat richting elkaar is. Het zijn de ingrediënten om de barometer nog verder op te zweepen waar het binnen al net zo broeierig is als buiten, men elkaar constant in de haren vliegt en heel wat oud zeer uitgesproken moet worden.

En zo blijkt Cat on a hot tin roof toch een meer dan prima drama te zijn met sterke dialogen, goede acteerprestaties, de mooie Elisabeth Taylor en drama van de kelder tot de slaapkamer. Eindoordeel is dan ook dat het een sterk geheel betreft maar ik er niet perse heel erg veel mee heb. Daarom een veilige 3,5.

Pfff...wat een stuurloze kutfilm. En dat met al die bekende acteurs. Nee, helaas...amper de moeite uitkijken waard of je moet graag naar Akerlund willen kijken.

'Knock knock...'
'Who's there...?'
'Go fuck yourself!'

Eindelijk dan eens helemaal gezien, ooit jaren terug toen hij eens op tv was, al delen van gezien maar destijds vond ik zijn bedrog vooral richting de familie Strong en met name Brenda dusdanig stuitend dat ik afhaakte. Nu val ik daar net zo goed nog wel over maar zie wel meer de humor van zijn brutaliteit en het gebracht verhaal.

Catch me if you can is eigenlijk wel weer zo'n typerend Spielbergiaans product te noemen. Een stijlvol geheel, met de nodige humor gebracht, nergens bijzonder zwaar, een 'goed' einde en een typerende moralistische boodschap. Leuk is het wel, de jazz-achtige soundtrack van Williams erg goed, het typerende tijdsbeeld mooi gebracht maar nergens blijft de film in den bijzonder hangen. Di Caprio doet zijn rol met overtuiging, Hanks is ook prima als de soms wat sullig overkomende FBI agent , vind zelf de erg jonge Adams erg opvallen en geniet soms toch stiekem wel een beetje van de brutale strapatsen van de knul. Geniaal hoe hij zich overal onderuit praat, iedere keer weer ontsnapt tot grote irritatie van de overigens fictieve Carl Hanratty.

Erg vermakelijk en leuk voor een keer, maar dat is het dan ook...

Bizarre film die zich in eerste instantie het meeste doet vergelijken met de spottende en humoristische invalshoek van Mash. Moet zeggen dat ik een paar weken geleden niet erg ver in het boek gekomen ben, kon me allemaal maar matig boeien, maar ik denk dat ik nu na het zien van de film toch weer een poging ga wagen en er wellicht een beter beeld bij heb.

Wat opvalt natuurlijk de spottende en soms trieste toon. Het is lachwekkend maar tegen een zeer dringende en serieus achtergrond. Die bommenwerpervluchten waren verre van een pretje en de beoogde 50 vluchten werden zelden gehaald door een bommenwerper of voltallige crew. Bijtend sarcasme in die zin wanneer Milo en Cathcart hun nieuwste handel bespreken terwijl er een toestel een noodlanding maakt. Achteloos lopen ze verder en gunnen het toestel nog de bemanning die geen teken van leven geeft een blik waardig. Kers op de taart is de geïrriteerde indruk die Milo maakt wanneer de explosie zijn baret afrukt. Een aparte scheidslijn is meteen getekend in verschillende opzichten, de oorlog is big business en aan alles kan geld verdiend worden. Zelfs de parachutes die de bemanning het leven moet redden, dat het geld belangrijker is dan de levens van de bemanning lijkt veel te zeggen. De zelfde soort tegenstelling is te vinden in dat men 'met elkaar' onder de wapenen is, een leger vormt en de vijand bestrijd. Toch is iedereen op zijn eigen manier met iets anders bezig, binnen de 'eenheid' is iedereen een individu. Yossarian, liegt en bedriegt om er weg te kunnen komen, Cathcart is aan het geld verdienen, Milo met zijn eigen bedrijf en Orr met zijn eigen ontsnappingsplan om maar eens wat te noemen. Dat bijna iedereen eigenlijk knettergek is behalve degene die juist gek verklaard wil worden is dan wel weer een grappig detail. Zoals het Catch 22 dilemma al zegt, het meest normale is niet in zo'n vliegtuig weer omhoog willen en naar huis dus dan moet je wel de normaalste zijn.

Veel bekende namen met Martin Sheen, Jon Voight, Charles Grodin. Erg verast met de aanwezigheid van Art Garfunkel, de bijzonder 'harige' Bob Balaban en een hele jonge professor Proton. Tevens vind ik die Alan Arkin zo bekend maar ik kan me maar niet bedenken waar ik die man van ken.

Een aparte, boeiende en humoristische film en iets om over na te denken, wat toch wel weer geleid heeft tot interesse in het boek, veraste met het vele echte materiaal dat voorbij komt, dat ze nog zoveel van die bommenwerpers konden opscharrelen en prima acteerprestaties.

Toch vooral eens geprobeerd omdat de film op tv was en omdat Halle Berry natuurlijk altijd de moeite van het aankijken waard is, dat ze in een spicy leren pakje door het beeld drentelt is een wetenschap rond deze film die je 9 van de 10 keer al rijk bent zonder de film ooit gezien te hebben, en ja, laten we eerlijk zijn dat dit ook de enige reden is om een poging tot kijken te doen. En het moet gezegd dat de film behoorlijk onder de maat is maar toch niet eens zo slecht als verwacht.

Eerste vraag toch wel wat men eigenlijk voor ogen had met dit concept. Zoals bijna iedere superhelden- comicverfilming zullen hier ook de plannen geweest zijn voor een trilogie die na de eerste film en zijn ontvangst meteen gecanceld zijn. Maar waarom eigenlijk de naam Patience? Catwoman heet immers Selina Kyle. En waar zijn de bad guys zoals we die zien in en andere superhelden- comicverhaal? Waarom zo'n slap verhaaltje over Oil of Olaz de toxic version....en met wat voor motief moet dit nu op de markt? Lachwekkend slecht eigenlijk. Net als non-acteur Benjamin Bratt die niet acteren kan, schijnbaar durft niemand dat tegen de man te zeggen of men dringt niet door.

Het is overduidelijk Berry die de film draagt maar dan wel op de verkeerde manier, want een film die als beste reden de tieten en kont van Halle in haar kittige pakje kijken heeft is natuurlijk per definitie mislukt. Van één kant is de film een male fantasy maar gedurende de inbraak van de juwelier en de inbrekers die Catwoman daar te grazen neemt meen ik ook een hoog female feministisch achtige gehalte te voelen van een kittige, sexy en gewaagde dame die de heren gemakkelijk in elkaar slaat met een Beyonce achtige 'strong woman' sound in de muziek. Ja ja, met deze dame valt niet te spotten. Ondertussen graaft de film zijn eigen graf verder met iets ridicuuls als het basketball momentje met Tom Lone. Uhm...oke dan.

Het uitzien is dan ook een kwestie van doorzetten en vooral op Halle letten want veel anders bied het geheel echt niet. Dit is een film om heel snel te vergeten en om heel snel met de volgende film verder te gaan en het geeft te denken hoe de film misschien uit had kunnen pakken met het door Pitof aangedragen alternatieve script.

Maandagmiddag verder met het oude oorlogslijstje en dat leverde dit keer deze Cease Fire op, en daarmee een film over de oorlog in Korea waar vanuit Amerikaans oogpunt erg weinig films over zijn. Slechts Pork Chop Hill met Gregory Peck wil me dan zo te binnen schieten. Opvallend verder dat de film in de synopsis alhier wordt benoemd als documentaire terwijl het toch gewoon 'acteurs' zijn en het in scène gezet is. Waar ligt de scheidslijn tussen film en documentatie vraag ik me dan af...

De preek van generaal Clark vooraf zegt genoeg over wat men met de film wil, wel bijzonder dat ze dan iemand nemen die niet bepaald populair was en ijdel en onbekwaam genoemd werd, maar dat terzijde. Het is wachten tot de mannen ter plaatse zijn, zoals wel vaker in oorlogsfilms in de nadagen met een staakt het vuren binnen handbereik nog op missie worden gestuurd voor een onbelangrijk punt of heuvel. Voor de luitenant de taak zijn orders wel op te volgen maar dit met zo weinig mogelijk verliezen te doen. Tot daar is het allemaal niet bijster geweldig, hooguit voldoende, maar het vervolg van de film doet het toch prima met kloppende tanks en vliegtuigen in het geval van de Pershing en F-86 Sabre. Tevens is er mooi beeld van bepaalde tactieken en wapengebruik en wordt verschillende gevechtsscenes fraai in beeld gebracht waar de eindslag er nog wel even bovenuit stijgt.

Twijfelachtig is dan weer de typerende jaren '60 humor, en is de constante rij granaten op de borst van één van de karakters een beetje to much. Daarnaast valt het stoffige klimaat en het groen op als niet kenmerkend voor Korea waar het beeld toch altijd overheerst wordt door sneeuw en koude, maar dat is een kwestie van jaargetijde natuurlijk, want het is toch echt in Korea opgenomen met oud-soldaten die de strijd daar hebben meegemaakt net als het geval van Battleground uit 1949. Daarnaast een kleine kanttekening cq vraag is of gekleurde soldaten al gemengde frontdienst deden in Korea zoals hier wordt getoond maar dat terzijde. Verder is Cease Fire toch echt wel een boeiend en interessante film die zeker een voldoende krijgt.

Realistische en rauwe gevangenisfilm die in alle rust op gang komt. Fijne sfeer, lekker dreigend muziekje. Wat me daarnaast opvalt toch wel de interne sociale problemen binnen Spanje, iets wat ons hier in Nederland helemaal voorbij gaat, maar binnen Spanje is de ETA natuurlijk een issue. En het Baksenland versus Spanje ook, net als de strijd met Catalonie. Het is in die zin niet zomaar een domme gevangenisfilm wat mij betreft. De film overtuigt, de acteerprestaties zijn goed en wellicht zijn bepaalde gebeurtenissen iet wat cliché zoals de verdenkingen richting Juan, de chantage en de problemen en fatale afloop met zijn vrouw maar ja weet je, dan kunnen we onderhand ook wel ophouden met films want iedere weg is ondertussen wel bewandelt dus dan is alles cliché. Het slechte einde sluit in die zin wat mij betreft een evenwichtig, bescheiden en onderhoudend filmpje af.


Kortom erg plezierig, fijne film.

Ik ben eigenlijk niet zo van de roadmovies maar Central Do Brasil vormt wel een uitzondering.

De film begint in eerste instantie met een flinke lach, ik persoonlijk vind het bijzonder geestig wat Dora allemaal moet schrijven. Maar al snel blijkt inderdaad het eenzame op zichzelf gerichte leventje dat velen hebben om vooral te overleven. Wanneer ze uiteindelijk de jongen op sleeptouw beschouw ik dat ook eerder als vlucht voor haar eigen leven dan als goede daad. Behoorlijke zurige tante die Dora, maar ik moet zeggen dat Josue ook niet altijd even leuk en sympathiek is.

Een roadtrip waarin ze in eerste instantie verder van elkaar af lijken te raken, dan naar elkaar toe lijken te groeien, volgt. Een trip die eigenlijk in teken staat van overleven, hoop en gebroken dromen. De processie ziet er trouwens indrukwekkend uit, evenals het gebedshuis of schrijn waar al die mensen staan te prevelen. Apart genoeg is dat toch het moment van inzicht en verandering. Na de zoveelste teleurstelling wordt dan toch een vorm van doel bereikt en wijselijk het juiste moment om uit elkaar te gaan. Mooi hoe de cirkel eigenlijke rond is met twee brieven die nooit zijn gepost of bij de bedoelde ontvanger zijn gekomen. De brief die Dora tenslotte aan Josue schrijft is wellicht de essentie van de film.

Het is nooit te laat om te veranderen, en goed doen kan altijd, maar wat mij het meeste beklijft is niet alleen de verandering die Dora doormaakt maar vooral haar laatste woorden in de brief: vergeet mij niet. Want hoewel mensen komen we tegen gedurende ons leven? Hoeveel mensen geven we op negatieve of positieve wijze feedback over gedrag of een zekere mate van inzicht? Hoeveel mensen helpen we met het bereiken van hun doel of geluk? Hoeveel mensen helpen we een stapje in de goede richting om ze vervolgens nooit weer te zien om vervolgens te denken: zou je nog wel eens aan mij denken? We willen niet vergeten worden. Zoals Dora zegt: 'vergeet mij niet!'

Verder bevat de film zoals de gemidelde Braziliaanse prent de nodige armoede en beelden betreffende de strijd te overleven. Prachtige natuurbeelden uiteraard gedurende de reis en prima acteerprestaties van Montenegro en De Oliveira. Een meer dan behoorlijk drama uiteindelijk die nog al wat minuten nodig heeft om op stoom te geraken en haar essentie te bereiken. Maar dan heb jij wat mij betreft ook wel wat.. 'vergeet mij niet!' Mooi hoor, al is het allen maar vanwege de laatste tien minuten en het dat ze het gered hebben.

Een titel waar ik nog nooit van gehoord had, maar dankzij België en de goede kritieken op MovieMeter toch op de radar verscheen, en het goede gevoel dat ik vooraf al bij de film had werd gedurende de speelduur bevestigd. Ja, dit ligt mij wel.

En het moet meteen gezegd worden dat de film ondanks zijn aanzienlijke speelduur van bijna tweeëneenhalf uur eigenlijk geen moment verveelt. Dat terwijl er wel een aantal trage en zwijgzame shots in voorbij komen, iets dat in sommige films niet lekker zal aanvoelen, maar in Le Cercle Rouge wel. Het past naadloos in de wat trage maar oh zo mooie stijl van de film met de twee karakters Corey en Vogel die ondanks de weinige achtergrond uitermate boeiend zijn en gebracht worden door Delon en Volonte. Daarnaast valt Montand op met een rol die bij de kennismaking, het delerium, net zo interessant is.

De soundtrack is ronduit heerlijk te noemen met veel jazz van Eric Demarsan, verder wordt er een mooi beeld geschetst van het wereldje, maar ook alle contacten en vooral de rustige en minutieuze voorbereiding. En natuurlijk mag de ronduit briljante overval en ontknoping niet ontbreken. Dit allen omgeven met een fraai jaren '70 tijdsbeeld. Ja dit is toch echt wel een fijne misdaadfilm te noemen, wellicht één zonder veel toeters en bellen, maar wel met erg veel gevoel voor realisme en stijl.

.

Verrassend sterke film die ik op de gok meenam bij de kringloop niet wetende hoe goed de film was. Het boek kende ik wel van Marc Dugain als zijnde onderdeel van de Oorlogsdomein reeks en dat zijn vaak niet de minste boeken, dus de basis moest wel goed zijn.

Fraai gaat de film van start met de droeve en zware klanken van Wagner en zit ik wetende wat er komen gaat toch regelmatig met mijn hoofd bij het indringende Stiltewoorden van Dalton Trumbo en het ronduit verontrustende Mannen Zonder Gezicht van Konsalik. Boeken die in die zin ook over de zwaarst getroffen gaan en voorbij de ergste fantasieën gaan. Le Chambre Des Officiers heeft shockeren in eerste instantie niet op de agenda staan en gaat uitermate subtiel van start met de gewondraking, het vervoer en de eerste dagen op de officierskamer. Opvallend de mooie visuele stijl en kleurenfilters zoals in Un Long Dimanche, net zo mooi de traagheid waar in het subtiele drama zich afspeelt en waar de kijker net zo onwetend wordt gehouden als Adrien zelf met zijn claustrofobische en paniekerende gedachten. Tragisch, treffend, troosteloos...

Waanzinnig sterk is zo op het uur het moment waarop niet alleen Adrien de tegenwoordigheid van geest heeft om zichzelf in de weerspiegeling van een ruit te bekijken, daarom zijn in de kliniek van Konsalik's Mannen Zonder Gezicht de ramen van een soort motglas, tevens stommelt hij op de lagere afdelingen rond en dringt het gruwelijk besef van de realiteit tot hem door. In één woord: wow! Wat een scène, wat een gevoel, wat een emotie, wat een kwetsbaarheid, wat een gruwel. Samen met de andere kwetsuren en gruwelijke aangezichtsverwondingen lijkt de film een andere weg in te slaan met de gemangelde gezichten en het broze gemoed van de mannen, maar niets lijkt minder waar. Humor, vriendschap en de durf om te willen en mogen leven worden de nieuwe elementen in dit drama.

Is Le Chambre Des Officiers traag? Oh, zeker weten. Gebeurt er weinig? Het is maar hoe je er naar kijkt, want de film sleept zich in dezelfde trage gang voor als de mannen genoeg tijd hebben om na te denken over het lange leven, hun verminkte gezicht, de schaamte en de eeuwige reacties die hen rest. Le Chambre Des Officiers weet wat mij betreft dan ook goed het gevoel van kwetsbaarheid, angst en twijfel te vangen, en dit samen met het drama dat gebeurt is, op subtiele wijze te brengen. Meerdere keren zit ik met de tranen in de ogen dus wat mij betreft is deze film uitermate geslaagd en vooral fraai qua stijl, muziek, goede acteerprestaties, om de minister die de gewonden komt bezoeken nog even uit te maken voor boerenlul. Wat een idioot.

Een behoorlijke fraai antioorlogsdrama en het boek van Dugain is met stip gestegen naar de categorie 'must have'. Deze film is zonder enige twijfel een geweldige toevoeging aan mijn collectie.

Meer dan prima drama die ondanks zijn 20 jaar oud inmiddels niet aan kracht heeft ingeboet.

Wat opvalt de mooie rustig vertelstijl, tijdsbeeld van de jaren '30, mooi kleurenfilters bij goede en slechte tijden maar ook in de woestijn bij het kippenhok. Meer dan prima acteerprestaties van praktisch alle acteurs, wat is die Jeffrey Donovan een verschrikkelijk pedant mannetje. De arrogante houding en dat Collins eigenlijk maar te luisteren had, de toon van die man, tsjonge jonge...vrouw zijn was in die tijd gelijk aan een voetveeg. Dat ze dan ook nog lukraak opgenomen kunnen worden in een inrichting als ze te lastig worden zijn dingen die je je tegenwoordig niet voor kunt stellen.

Doch, één minpunt en dat is de duur van de film. Hij is net wat te lang om de hele tijd te kunnen boeien.

En maar weer eens een film van het stapeltje van mijn collega tijdens het crosstrainer moment, en ja, die films die zijn niet echt the best of the best. En dat bleek bij deze Chaos ook maar weer.

Het verhaal...? Iets met een bankoverval, daders op de vlucht en een geschorste rechercheur die wel erg snel weer in actieve dienst genomen wordt. Het plotje met de twist op het einde is niet geheel onvoorspelbaar maar best aardig bedacht. Zo is de actie ook best oké en is het uitzicht goed te noemen met Justine Waddell en Keegan Connor Tracy. Maar het zijn helaas wel de weinige positieve punten die ik uit deze film kan halen die op zich niet heel slecht is maar ook zeker niet verder komt dan een cliché eenheidsworst.

Want zo wordt Conners wel weer heel erg snel ingezet omdat de situatie daar kennelijk omvraagt, zo'n schorsing is dan zeker ook maar bullshit. Dan de cast van Statham, mannetjesputter 1ste klas, maar als acteur? Verder dan een stalen gezicht en coole blik komt deze man niet, de poging om zijn karakter van enige diepte tevoorzien met een tweetal open boeken op zijn tafel vind ik eerder hilarisch dan geloofwaardig. De bankoverval doet wel heel erg aan een Inside Job achtige rip of denken, is de achtervolging van Dekker op een geconfisqueerde motor te belachelijk voor woorden en zijn de overdreven seksuele avances van collega Marty aan het adres van Dekker eigenlijk gewoon dieptriest. Alsjeblieft zeg, wie bedenkt dit? Ook heel slecht de bankklerk die de telefoon nog oppakt met een boef praktisch naast zich overduidelijk met de intentie het alarmnummer te bellen, ziet en voelt toch wel heel erg slecht aan, hoe verplicht en kunstmatig kan het allemaal is de vraag.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verplichte onderlinge spanningen tussen verschillende collega's met ex-partners en relationele besognes. Het is een grote cliché matige vertoning en de film kon mij dan ook niet snel genoeg afgelopen zijn. Afijn, weer één van de stapel matige films afgestreept en snel op naar de volgende film.

Filmpje waar ik wel erg blij mee was te vinden bij de kringloop want hier was ik mede door de Oscar nominatie van Downey Jr. toch wel erg nieuwsgierig naar ook al kan de film niet rekenen op hele hoge cijfers. Toch boeide mij dit meer dan en vind ik het uiteindelijk een uitstekende film.

Duidelijk is dat het er vanaf jongs af aan in zit bij de jonge Charles die zich al vroeg als entertainer ontpopt en zich niet laat ontmoedigen. Saliant detail meteen al dat moeder Chaplin gespeeld wordt door Geraldine Chaplin en dit één van Chaplin's kinderen is samen met zijn laatste vrouw Oona. Afijn, terug naar de film met een heus sfeertje en tijdsbeeld dat uitstekend past bij begin 19ds eeuw, en natuurlijk de geweldige performance van de dronken Chaplin. Lekker is de herkenbaarheid, want wie kent dit niet? Wie kent Chaplin niet in deze hoedanigheid en wat is het simpel doch effectief, en nog altijd grappig. Probeer het maar eens, timing binnen humor is key zeggen ze dan en dat blijkt maar weer eens, net als de eerste opnames in de Mack Sennett studio. Klopt het allemaal wat we te zien krijgen? Geen idee eigenlijk, want ik ben geen kenner, toch is Chaplin een lekkere film met een hoog herkenbaarheids gehalte en een bepaalde innemendheid.

Maar Chaplin biedt als film meer, want behalve een ode aan de artiest, het mooie tijdsbeeld, de vele karakters en celebrities uit die tijd, en oude soms hilarische filmtechnieken, toont het tevens het karakter van Chaplin en diens privéleven. Want behalve druk met de vrouwtjes, en wat een mooie vrouwtjes wat dat betreft, wordt er toch een interessant beeld geschetst van het eigenwijze karakter rond Chaplin die ook nog de nodige tekenen van perfectionisme, bezetenheid en dwangmatigheid toont. Niet te vergeten het verzet tegen nieuwigheden zoals geluid bij de film en blijkt het leven zelden zo mooi als lijkt, zelfs als je Charlie Chaplin heet. Daarnaast is de aanloop naar de wording van The Great Dictator erg leuk en zou de film niet af zijn zonder het ouvre moment.

En zo weet Chaplin als film buitengewoon te boeien, te interesseren, en te overtuigen rond een van de grondleggers van de film en de hoedanigheid van vermaak zoals we die nu kennen. Downey Jr weet op overtuigende wijze het uitgesproken en lastige karakter over te brengen wat hem terecht een oscarominatie opleverde. Eén van de weinige kritiekpunten betreft de soundtrack van John Barry die één op één inwisselbaar lijkt met out Of Africa en ik totaal niet vind passen bij deze film, maar buiten dat smaakte deze film mij prima.

Onlangs las ik in een artikel wat voor transformatie Jared Leto had ondergaan voor deze rol. Hiermee kwam een film die ik eigenlijk niet kende bij mij in beeld en verrukt was ik dan ook de film enkele dagen later te vinden bij de kringloop. Pas bij thuiskomst kwam ik tot de ontdekking dat de film eigenlijk niet heel erg goed gewaardeerd werd, desondanks er toch maar aan begonnen vanmiddag.

Het verhaal mag geen verrassing zijn, en de afloop evenmin, aangezien het om Mark David Chapman draait, de moordenaar van John Lennon, en de aanloop naar de moord. Gedurende de film wordt er langzaam naar de climax toegebouwd en uiteraard valt er weinig op aan te merken want het ging zoals nagebootst is. De foto die gemaakt werd van de signeersessie, de LP, de terugkeer, het lezen in het boek van J.D. Salinger en uiteraard de fatale schoten.

Overduidelijk is het idee het gedrag en de gedachtegang van Chapman onder de loep te nemen die waarschijnlijk een enorme lijst psychische klachten had, er nog aan toe tevoegen dat de man een fantast was en een phatalogische leugenaar. De man blijkt vervolgens geestelijk zo in de war dat hij denkt een personage uit het boek van Salinger te zijn. Chapman is one sick puppy, dat is duidelijk en persoonlijk vind ik dat Leto het nog lang niet zo gek doet en de volgens sommige andere irritante voice overs vind ik wel degelijk iets toevoegen en de man zijn verkniptheid onderstrepen.

Desondanks slaagt Chapter 27 eigenlijk niet met het in kaart brengen van wat eerst een lichtelijk verwarde fan lijkt tot een doordraaiende en moordende gek. Het karakter Chapman zou interessant genoeg moeten zijn, en Leto doet zijn best toch interessant wordt het amper en een spanningsboog blijft ook uit. Ongetwijfeld zo'n project die op papier en in de gedachte van de filmmaker geniaal geweest moet zijn.

Een sportdrama met een bekende titel, een nog bekenderen soundtrack, en natuurlijk goed in de prijzen viel in 1982. De kans die geboden werd via de BBC kan ik dan ook niet laten liggen, doch een succes of interessante film werd dit verre van...

Aan het verhaal hoeft het niet perse te liggen met het tijdsbeeld, de tweede sporters met de gebruikelijke struggles, en de Spelen van 1924. En er valt wat te zeggen over de Oscarwinst vanwege beste film aangezien Chariots of Fire waarschijnlijk wel één van de eerste films met het concept van een 'out of de box' denkende trainer met nieuwe methodes die de sporter in kwestie klaar stoomt, en ach, dat gedeelte heeft zo zijn charme met een en Ian Holm die altijd wel wat toevoegd. Daarnaast is er het authentieke beeld van de Britse Upper Class, de bekende stiff upper lip, de gebruikelijke Black Adder achtige poespas op de universiteiten, in de klassiek ogenden groene veldjes en banen in combinatie met traditionele witte kleren. Het is niet moeilijk te geloven dat het beeld ongeveer zo was...

Maar tussen al die goede punten zitten ook meteen de minder punten verschonen. Niet typische Engelse arrogantie, die uit de hoogte achtige houding, dat typische stijve en harkerige. Maar helaas zijn de Britten zelf niet het enige minpunt, want buiten dat voelt de film hopeloos oubollig aan, is de film ontstellend moeizaam en saai, en spreekt het verhaal nog de sporters eigenlijk nergens een moment aan. Buiten de eerder genoemde pluspunten geeft de maar al te bekende soundtrack van Vangelis gelukkig nog wat kleur op de kaken, eindresultaat is toch wel een zoutloos geheel. Zoals al eerder vastgesteld zal deze film in 1982 een andere indruk gemaakt hebben dan die dat nu doet, toch kan ik me niet aan de indruk om te trekken dat het wellicht een heel magere jaar was. Dat een Indiana Jones film genomineerd was vind ik eigenlijk wel een zwakte bod, begrijp me goed dat ik Indy films erg leuke en goede films, maar niet het type film dat ik voor een dergelijke prijs geselecteert zou willen zien. Goed, daar zal een ander het weer heel erg mee oneens zijn.

Do you drink?

Oh, God yeah!

Jaren terug al eens twee keer gezien en me toen prima vermaakt, destijds vergeten een beoordeling te posten, dus bij deze. En ik moet zeggen dat na drie keer de geest een beetje uit de fles, de film nog wel vermaakt, vooral op komisch vlak, maar de film behalve dat niet echt iets extra's heeft en daardoor niet echt bij blijft.

Al te serieus moet de film al niet genomen worden, ondanks zijn waargebeurde basis, dat blijkt in het begin al. Een nogal fout en spottend, maar niet minder vermakelijk beeld, wordt opgebouwd rond Charlie Wilson die zijn grootste bezigheden toch vooral weet te vinden in praten, veel Chivas Regal consumeren en met de vrouwtjes bezig zijn. Iets dat overigens ook niet allemaal zonder slag of stoot gaat. A passant heeft ie ook nog de nodige plichtplegingen als afgevaardigde en zet een financiële actie op. Toch lijkt dat vooral te danken aan zijn vele contacten en diens macht om financiering te regelen dan dat Charlie dit nu zelf echt doet. Het wordt allemaal wat serieuzer qua toon met de bezoek aan het vluchtelingenkamp waar een wereld van ellende zich openbaart en tegen wie de uitroeiingsoorlog van de Russen werkelijk is.

Echt goede punten zijn de uitstekende Hoffman die een Oscarnominatie kreeg, de schare mooie vrouwen, vooral de secretaressen zijn fijn voor het oog, is de film vooral leuk om te zien vanwege de luchtige sfeer, heeft de film enkele erg komische momenten en wordt er een aardig tipje van de sluier opgelicht betreffende de Koude Oorlog en zijn valkuilen.

Maar echt een overdonderende indruk maakt Charlie Wilson's War nergens en dat is toch wel het grootste punt van een film die eigenlijk geen minpunten heeft. Charlie Wilson's War is degelijk, vermakelijk, scoort overal een voldoende, Hanks in zijn gebruikelijke doen, Hoffman die iedere scene meteen iets extra's brengt, maar dat is het dan ook. Slechts eenmaal is de term puntje van de stoel van toepassing en dat is de kostelijke ruzie tussen Gust en zijn chef. Daarom is de film leuk om een keer te zien, maar nergens een hoogvlieger.

Een film die zich het meest laat omschrijven als een 'totaalplaatje' qua betrokkenheid en leidinggevende kunde gedurende de prent. Let wel een karakterstudie is het zeker niet. In dat kader blijft de film vrij vlak en heb je nog niet echt een idee wat voor persoonlijkheid deze man nu precies was en wat hem dreef.

We zien Ché echter deze film wel in vele gedaanten. Als wereldverbeteraar op de boot richting Cuba, krabbelend en zwoegend met zijn astma in de jungle, als verzorger van de gewonden na de strijd, leider en ontwikkelaar van nieuwe cellen, zelfs als aanvoerder in een aardig stukje urban oorlog. Dit wordt kunstig gemonteerd met zwart wit archief beelden en de eveneens zwart wit beelden van het interview met Lisa Howard waar duidelijk is dat hij inmiddels een leidende rol in het kabinet bekleed. De kunde en groei van deze man is daarmee ongekend en de revolutie maakte hij op alle lagen mee in die zin.

Echter, die principiële man die zijn eigen militairen terugstuurde om een gestolen auto terug te brengen om vervolgens als straf terug te lopen, wordt wel heel braaf gebracht. Er worden twee executies in beeld gebracht die hij beveelt maar de geschiedenis leert dat Che Guevara veel, heel veel executies beval of zelfs leiding aan gaf. Hier gaan ernstige geruchten over in die zin, dat er heel veel bloed kleeft aan de handen van Ché die er niet voor terugdeinsde gevangen, spionnen, overlopers, en later toen men veel politieke gevangenen in de beruchte gevangenis La Cabana had, standrechtelijke executies naar gelang of zin uit voerde zonder enig vorm van proces. Getallen wijken uiteen van tientallen tot honderden.

Uiteindelijk is het een aardige film die moeite heeft heel erg te boeien. Een paar aardige momenten, een Del Toro die erg zijn best doet...maar in mijn geval heel erg de vraag waarom je een dergelijke uitgebreide film van vier uren maakt, deel 1 en 2, en je dan zo dermate op de vlakte houd. Een karakterstudie wordt het niet, maar een echt beeld over dingen die eventueel wel gebeurt zijn ook niet. Noch een biopic, noch een aanklacht. Het doel van de film ontgaat me dan eigenlijk ook een beetje...

Ché deel 2, en helaas een voorzetting van het eerste deel qua toon. Afstandelijk zoals hier boven ook al genoemd wordt, krabbelend door de jungle en Del Toro die als astmatische werkmier alles probeert te sturen. Waar de eerste nog een beetje boeit doet de tweede dat in het geheel niet. Alles blijft weer oppervlakkig en zijn uitstapje naar de Congo blijft zelfs geheel onbesproken, zijn discutabel status/ geschiedenis eveneens.

Helaas, wellicht dat het gewoon ook een ver-van-mijn-bed-show is. We kennen niet veel van die geschiedenis, andere cultuur, dus dan spreekt het wellicht nog minder aan.

Film die ik aanschafte in een Asia box samen met The Eye en Old Boy, en hoewel de minste van de drie qua comments en cijfers, nu dan toch aan de beurt.

En eigenlijk kan de film tot op zekere hoogte in een naam genoemd worden met veel andere Aziatische cinema waar het niet dat het verhaal aan de wankele kant is. Ze moeten daar toch wel gek zijn op uitbundige en spectaculaire gevechten en zwaardduels getuige veel films die ik de afgelopen jaren al zag uit die regio. Ik denk even aan Hero, Crouching Tiger Hidden Dragon, Curse of the Golden Flower en House of the flying daggers om maar een greep te doen. Films van een zelfde aard ware het niet dat het verhaal in alle drie net wat beter is.

Veel kritieken van andere gebruikers komen op het zelfde neer, iets waar ik me bij aansluit, het rommelige plot, het verhaal waar erg onduidelijk is dat je opeens met een flashback te maken hebt en de soms wat chaotische vechtscenes. Desondanks valt er wel het nodige te genieten aan Sword in the moon met veel actie, enkele prachtige shots, op het einde toch wel een bijzonder stukje soundtrack van John Powell en Cho Jae-hyun zet prima de harde lijfwacht leider neer.

Al met al is het allemaal te mager voor deze Sword in the Moon die toch vooral een ragdun verhaaltje lijkt te gebruiken voor een hoop wapengekletter. Ondanks het aardig opgebouwde einde wat mij betreft geen voldoende van mij voor deze film.

Midden in de serie Chernobyl, die ik in twee gedeelten kijk met mijn vader, toch plotseling de aandrang deze film ook eens mee te pakken puur om te kijken wat voor draai er aan dit verhaal gegeven wordt. We weten hoe Russen zijn als het om informatie gaat en dat men graag ergens anders de schuld legt, dus is het vooral de vraag hoe eerlijk en transparant men gaat zijn in deze film.

Eerste grote punt van kritiek is toch wel het ellenlange intro rond Alexey, Olga en hun kalverliefde. Uhm...waar kijk ik hier naar? Het gestuntel tussen die tweetal houdt toch zeker een half uur aan voordat we bij de spil van het geheel komen namelijk de reactor. En het moet gezegd dat het beeld daarna er niet om liegt, de klap, de vogels die dood uit de lucht vallen en aanspoedende brandweerlieden. En het blijft toch ontstellend wat men in feite wist van het systeem, de gevaren en hoe men een noodsituatie eventueel moest bestrijden. Iets dat overigens ook in de serie naar voren komt. En eerlijk gezegd doet Chernobyl de film daarna weinig verkeerd met de terechte constatering dat het dak er af ligt, brandweervolk dat terplaatse neervalt, en later het gevaar inclusief het plan om het water onder de reactor weg te krijgen. Ik had eerlijk gezegd op dat vlak toch iets anders verwacht, namelijk dat het hele drama naar beneden bijgesteld zou worden door de Russische lezing en alle gevaren en doden zoals in de serie getoond gebagatelliseerd zouden worden.

Maar dat valt dus alleszins mee en blijkt de crux van de hele film op andere vlakken te liggen, zoals het veel te lange intro, de oninteressante relatie en zo'n karakter als Alexey die eigenlijk ook gewoon niet boeit. Maar het meeste nog wel dat men van de hele tragedie zich slechts op dit focused, dat bassin leeg laten lopen, iets dat in de serie mischien vijf minuten krijgt. Nu moet wel gezegd dat het water een enorm gevaar vormde tot een nog grotere ramp, maar het blijft wel de focus leggen op één gebeurtenis en één karakter waar men kennelijk graag de aard van de stugge maar opofferingsgezinde Rus in het algemeen wil tonen. Dat terwijl er natuurlijk door honderden zo niet duizenden mensen een afschuwelijk offer gebracht werd, neem bijvoorbeeld de liquidators op het dak. Over onevenwichtig en of-focus gesproken, niet dat er gemakkelijk gedacht moet worden of de mannen in de tunnels tekort moet worden gedaan. Dan is er nog als kritiek het spooky sfeertje dat gecreëerd wordt en een beetje een horrorfilm gevoel afgeeft en daarmee iets dat ook misplaatst is. En tenslotte het moment met dat de Kolonel die zo van onderaf naar de ontplofte reactorruimte kan lopen waar alles nog in de hens staat en die ene zware metalen deur gaat zo soepel open en dicht terwijl daar dus eerder die grote ontploffing geweest is. Tja....wie bedenkt zoiets weet je...

Ik zou bijna vergeten dat de soundtrack nog best oké is, maar doet het er uiteindelijk toe? Niet echt, want Chernobyl: Abyss is toch vooral een mispeer vanwege de mislukte focus. Zoals reeds duidelijk mag zijn, wie op dit vlak iets wil zien ga voor de serie uit 2019 zitten, meer hoef je op dat vlak niet te zien. Nu al zin in de laatste twee afleveringen die vanavond op het programma staan.

Red Cliff, om de een of andere reden trok de film me al niet ondanks de behoorlijke cijfers en commentaren, en uiteindelijk kon de film me dan ook niet bekoren.

Als visueel spektakel slaagt de film in zekere zin. De film ademt een zekere stijl uit en vooral de oorlogs- en vechtsscenes zien er erg spectaculair en gelikt uit. Maar daar is dan ook het meeste mee gezegd. Behalve de lange speelduur, spreken me de karakters nog het verhaal aan, en lijken de vele acteurs nog al op elkaar wat ook niet mee werkt. Daarnaast gebeuren er wat kleine dingen die niet heel geloofwaardig overkomen zoals iemand die door een stel speren heen breekt alsof het lucifers zijn om vervolgens een stel paarden als dominostenen om te duwen. Het feit dat iemand een pijl met de hand blijkbaar iemand verder in het lijf drukt, dan met een boog, is ook nog al sterk. En zo zijn er meerdere van dat soort dingetjes.

Voor mensen die van spektakel houden en een avondje vermaak zal dit een prima filmpje zijn. Mij ontbreekt het vooral aan inhoud en er leek geen einde aan de film te komen. Niet mijn ding, zal ik niet snel weer proberen.

Wat zag ik ooit uit naar deze film, wat zal het waarschijnlijk een aardige film zijn voor een leek, wat is het echter een f*cking drama als je kenner en liefhebber van het boek bent zoals ik.

Om meteen naar met de deur in huis te vallen verliest de film zich van meet af aan in teveel zaken om echte indruk te maken. Tot op zekere hoogte is het zelfs flets en saai hoewel er erg veel moeite gedaan wordt qua achtergrond, decor en stijl. Grootste pijnpunt voor mij is het feit dat het boek zelf zich op grandioze wijze ontwikkelt naar een ontknoping waarin de moordenaar Leo's broertje blijkt te zijn.Iets dat in de film niet wordt uitgespeeld. Sowieso wordt het verhaal wat dat betreft totaal scheef getrokken met alle andere beslommeringen, zo erg dat de zaak zelf pas na een uur enige aandacht lijkt te krijgen. De geschetste strijd met Nikitin is dus ook anders en de voor het gevoel geforceerde afloop slaat helemaal nergens op. Er wordt totaal voorbij gegaan aan dé ontknoping, die het boek juist zo geweldig maakt. Gewoon weg niet te bevatten.

Hardy doet verder overigens zijn best net als Rapace, Kinnaman ook prima, doch is het wat mij betreft water naar de zee dragen. Behalve een plot en ontknoping dat bij voorbaat verloren heeft, is de film te veel volgepropt met andere dingen. De oorlogsheld, de Brodsky kwestie, de kinderen, verschillende keren verraadt, de falende relatie met Raisa...het is teveel, te wollig en maakt nergens echt heel erg indruk. En nogmaals, waarom klopt het verhaal gewoon niet als je zoveel moeite neemt voor alle andere zaken...?

Nee, Child 44 is voor mij een gigantische mislukking en een film waar ik alle geruime tijd tegen op zag weer te zien. Het moge duidelijk zijn. Dit had beter verdient.

...this is the end, friend!

Na zoveel stugheid gisteravond met Andrey Rublev, nog even iets gemakkelijks erin en aangezien het de late zaterdagavond betrof moest dat griezel zijn. En dat werd Child's Play die ik afgelopen maandag bij de kringloop vond, natuurlijk maar al te bekend is, maar tevens ook een film die ik nog nooit zag. Dus kom maar op met die irritante pop.

En de sfeer, maar ook het tijdsbeeld, doet mij heel snel aan Sam Raimi 's Darkman denken, iets dat er verder niet toe doet maar gewoon in mij opkwam. Uiteraard begint het geheel onschuldig met het aandoenlijke ventje Andy die weet wat hij voor zijn verjaardag wil en na enig teleurstelling uiteindelijk krijgt wat hij wenst. Be careful what you wish for zegt men dan en dat blijkt ook in fit geval waar het all fun and games betreft rond de alleenstaande moeder met het voorbeeldige kind, en het mag gezegd dat Alex Vincent goed acteert op zeven jarige leeftijd maar buiten de Child's Play reeks eigenlijk nooit iets gepresteerd heeft. Je moet zo'n eng ding, de pop, met die rotkop maar in huis willen hebben, jasses!

Flauw vind ik op een gegeven wel de benadering van de politie en de moeder, uiteraard is het verhaal rond de levende pop niet geloofwaardig maar dat Andy op zevenjarige leeftijd mensen uit het raam duwt en betrokken zou zijn rond het geval Eddie Caputo is net zo ridicuul. Maar ach, dat is niet iets waar ik me heel erg aan stoor binnen een film die nooit eng wordt maar wel knap gemaakt is voor jaren '80 begrippen wat de pop betreft en verder lekker duister en ongemakkelijk is, en sfeer en muziek technisch eigenlijk gewoon goed in elkaar zit. Naar een Oscarwinnaar zitten we natuurlijk niet te kijken en er is genoeg kritiek te bedenken maar Child's Play doet gewoon wat het hoort te doen en doet dat overtuigend. Wat mij betreft was Child's Play dan ook een smakelijk hapje op de na-avond.

Eerste twintig minuten gaat de film snel erg snel, wanneer Hogg daadwerkelijk bij de kinderen aankomt ontvouwt zich een soort van 'coming of age' avonturenfilm en wordt er meer tijd voor dingen genomen. Mooi beelden, mooie kleuren, werkelijk waar prachtige natuur ook, ziet er allemaal prima uit, verder een mooie clash der culturen. Mooi einde ook met de dood van Hogg en de nog levende kinderen die in de aftiteling een verhaaltje doen.

Een film waarvan ik me altijd afvraag of ik het zo verkeerd gezien heb, namelijk nog nooit echt indruk gemaakt, toen niet, en nu nog steeds niet vrees ik...

De apocalyptische situering is meer dan prima, het begin van het verhaal in die zin ook. Een Danny Boyle achtige sfeer komt naar voren in de uitzichtloze situatie, smerige straten, onrust en schrijnende behandeling van bevolkingsgroepen. Toch wanneer het verhaal zich verder moet ontwikkelen verlies ik totaal mijn interesse. Vanaf het bezoek aan Jasper gaat het tempo geweldig onderuit, iets dat tot een kwartier voor het einde duurt, en mij de film laat aanvoelen als een drie uren durend geheel in plaats van één uur en drie kwartier. Dan de ontwikkelingen rond Kee, het plot moge duidelijk zijn, toch kan dat gesleep met dat zwangere mens me totaal niet boeien en spreekt Kee me ook totaal niet aan. Owen heeft for that mather ook geen enkele vermogen iets extra's met zijn rol te doen. Dan overigens nog een beetje van kritiek op bijvoorbeeld het karakter Ejiofor, die totaal niet adequaat reageert bij de wegblokkade maar wel uit zijn slof schiet wanneer ze aangehouden worden. Iets dat ik totaal niet kan rijmen en voor mij een niet kloppend contrast in lijkt te zitten.

Het einde, waar ik uiteindelijk nog even van opveer, zijn de fraaie beelden van het schip in de mist, en de burgeroorlog op het einde die vooral qua camerawerk erg mooi geschoten zijn en surrealistisch overkomt, nog meer dan prima. Helaas gaat men dan weer figuurlijk overboord met de belachelijke hoeveelheid militairen die hutje mutje op elkaar staan te schieten op de vijand. Totaal onrealistisch wat dat betreft.

Children of Men heeft een aantal hele goede aspecten en oogt een grote en dure productie, toch had de film wat mij betreft meer baat gehad bij een ander plot, iets dat voor mijn gevoel doodslaat, en anders twee andere hoofdrolspelers voor de rollen Kee en de rol van Clive Owen. Heel slecht is het allemaal niet, toch voelt het wel aan als een gemiste kans.

En verder met Stephen King waarvan ik inmiddels een heel stapeltje heb aangeschaft. Nee, super is het allemaal niet, maar dat is ook iets dat in het tijdsbeeld gezien moet worden en omdat dit genre regelmatig low budget is. En vooral dat laatste hoeft niet perse te betekenen dat het niet vermakelijk kan zijn.

Met Children Of The Corn dan toch een film aan de beurt die ik nog nooit eerder gezien had, van het boek, Satanskinderen, weet ik eigenlijk ook geen fluit meer, maar dat hoeft allemaal niets uit te maken. Het begin is dan nog wel aardig met het stel dat in Gatlin beland en probeert te bevatten wat er aan de hand is. Aardig is ook nog wel het gebeuren rond de oude man en zijn hond in de garage. Vooral wordt daar op bepaalde momenten heel aardig met de dreigende maïsvelden gespeeld. Mais dat uit zichzelf beweegt, dreigende geluiden en luchten, mja...niet verkeerd. Dan is de muziek redelijk bedacht met de zingende kinderen. Maar dat is het dan ook wel.

Spannend wordt het nergens, en Isaac is ook verre van eng, hooguit een vervelend blaag. Gains probeert er nog het meeste van te maken en komt nog het beste uit de verf, maar om nu te zeggen dat dit de film red nee. Er komt hooguit wat sjeu in als Isaac soort van overgenomen wordt en dan blijkt er toch echt meer in dat veld te huizen dan een stel vervelende kinderen die nodig een pak op de broek moeten hebben. Maar het is to little to late en verder komt er niet uit wat er eventueel wel inzit. Nee, Children Of The Corn valt dan ook zelfs voor de standaard die King verfilmingen hebben best wel tegen.