Opinions

i've suffered the tortures of the damned sir...

Een Kubrickiaans werkje van dezelfde stijl, sfeer, dubbel gelaagdheid en intensiteit als Full Metal Jacket, The Shining en 2001 SO. Hoewel minder dan de eerste twee, dan wel weer boeiender dan het ruimteavontuur, blijft Kubrick vooral een regisseur die een bijna onnavolgbare stijl voor de dag legt in zijn films.

A Clockwork Orange, een nagenoeg perfecte verfilming van de bekende roman van Burgess, gaat vliegende van start in al zijn absurditeit, verlopen omgeving en een hilarische knokpartij met Billy Boy. Wat meteen al opvalt is de bijzondere aankleding van mensen maar ook inrichtingen. Neem de aparte beelden in de melkbar maar ook de semi-pornoachtige schilderijen en beelden die her en der aan de muur hangen. Een weinig subtiele boodschap omtrent de dubbelzinnige moraal, toen een heet hangijzer waarschijnlijk, maar nu nog steeds. Tevens het dubbele beeld van de vaak smaakvolle, slimme en welbespraakte Alex die luister naar Beethoven, opera arias kent en andere literatuur, maar toch ook een hang naar het slechte heeft wellicht door het gebrek van een afdoende corrigerende samenleving. Er word verder op aparte wijze gewerkt met zowel klassieke muziek als de voor Kubrick kenmerkende synthesizermuziek en kent de aanloop naar het einde een bijzondere samenloop van dingen met een bijzonder wrang einde tot gevolg.

Nu vind ik het moeilijk in te schatten in wat voor tijdsbeeld Burgess de roman schreef en Kubrick de film maakte. Nu draait de film vooral om de hogere ethiek. Heiligt het doel werkelijk de middelen? En hoe kan een mens een beter mens worden als hij zelf geen keuze meer heeft en gewoonweg fysiek incapabel gemaakt wordt? De hypocrisie is dan uiteindelijk ook niet van de lucht met de zware crimineel Alex die moord een verkrachting op zijn kerfstok heeft maar in het belang van politieke correctheid tot slachtoffer gebombardeerd wordt, en in ere hersteld, kosten nog moeite gespaard en dat de maatschappij gefaald heeft en niemand anders. Overigens nog het gegeven dat Alex na zijn behandeling niet meer van zich af kan bijten, een slachtoffer in het kwadraat, slachtoffers die hij zoveel zelf maakte in die zin. Want een echt slachtoffer is niet in staat voldoende voor zichzelf op te komen. Vreemd genoeg blijkt Alex na al die wandaden zelf toch het grootste slachtoffer van zijn eigen wandaden te zin geworden. Karma wellicht...?

ACO is ondanks zijn leeftijd nog altijd een zeer boeiende film met goed verhaal en zat om over te discussiëren. De film prikkelt, vermaakt, doet lachen, verbaasd en maakt discussie los over rechtsgang, moraal, straf en ethiek. Grappig overigens nog, de sluikreclame van 2001 SO in de platenzaak waar Alex de twee meisjes oppikt.

Film waarvan ik baalde dat ik er aan begonnen was want de film was binnen twee weken tijd uit de top 250 gezakt en daarmee was de reden om aan de film te beginnen weg. In plaats van deze film, die mij verder niet echt trok, had ik iets anders kunnen zien zo dacht ik, maar ik zette toch maar door en wat wist Close mij toch ontzettend te verrassen. Sterker nog, ik had deze film niet willen missen.

Het beeld is van meet af aan duidelijk rond het duo Leo en Remy, een innige en zelfs intense vriendschap is wat hun onlosmakelijk verbindt en dat men een twee eenheid vormt die alles samen doen, en even dwalen mijn gedachten naar mijn eigen jeugd/tienertijd waar ik ook redelijk 'close' was met mijn neef. Je deelt, beleeft, begrijpt elkaar, zit in dezelfde leeftijdsfase en voelt elkaar aan, het zijn dingen die de film behoorlijk herkenbaar maken. Maar dan toch, de tocht naar school, het gedrag, de wereld van tegenwoordig waar alles opvalt en meteen benoemd moet worden. Niet dat dit vroeger niet gebeurde maar de negatieve inslag die in dingen gezocht en gelegd worden lijkt wel vele malen groter mede door het bereik van sociale media en dat alles wordt vastgelegd. Alles komt onder het vergrootglas en niets kan in zijn waarde gelaten worden. Het duurt dan ook niet lang tot de eerste haarscheurtjes en onzekerheid rondom bewustwording zichtbaar wordt. Voor Leo een keuze uit onzekerheid, voor Remy een klap in het gezicht.

Er wordt knap geacteerd door de twee jongens, met name Leo, daarnaast valt de schakeling op school naar Belgisch op wat wel grappig is, en bouwt de film op subtiele maar niet minder indrukwekkende wijze op naar things yet to come. Aangrijpend is de frustratie van de beschadigde vertrouwensband die uitmondt in een ongemakkelijke fase voor beide jongens, iets dat voor mij ook herkenbaar is want ik weekte mijzelf ook los van mijn neef en onze vriendschap die ik op een gegeven moment als toxic ervoer. En met deze film en de dramatische gebeurtenissen in gedachten vraag ik me toch af hoe hij is omgegaan destijds met mijn keus. Niet goed in ieder geval, maar hij was narcistisch genoeg om mij de schuld te geven en zichzelf niets aan te doen, daarnaast waren we beide al negentien. Desalniettemin is dit dus ook herkenbaar en zet het me toch aan het denken over zaken in het verleden.

Terwijl dingen lijken te veranderen, en er sprake zou moeten zijn van een nieuwe weg en acceptatie omdat dingen soms zo gaan, blijft de wereld op een gegeven moment toch stilstaan. Geweldig opgebouwd is het moment waar Leo uit de bus gehaald wordt en een achtbaan aan emoties, psychologische weerslag en vooral het wegstoppen van zaken en niet willen praten aanbreekt. Andermaal au naturel geacteerd en fases met een diepere laag omtrent zelfdoding, het gat dat men achterlaat, de vragen die het oproept en weerslag die een dergelijke drama voor iedereen betekent, doorgaan is het enige dat mogelijk is maar er is ook een constante confrontatie met gemis. Het betreft een raar gevoel van iets dat bepalend zo niet een leidende factor was in je leven en plots weg is. Ik las overigens dat het aantal zelfdodingen alleen maar stijgt en natuurlijk daarmee een zware thema betreft die beroerd wordt door de film.

Wachten blijft het op een finale confrontatie met de familie en een eventueel breekpunt van Leo zelf. Dit alles wordt op subtiele en reëele wijze gebracht in een intens en uitermate boeiende drama over verlies, schuld, acceptatie en verwerking. Deze film had gemakkelijk ten onder kunnen gaan aan sentiment, overacting of melodrama maar doet dat geen moment en dat maakt de film erg goed in mijn ogen, daarnaast herken ik dingen die ik zelf heb mee gemaakt en ben ik blij dat mijn neef niets raars heeft gedaan. Je zal er toch mee moeten leven. Afijn, 4,5 wat mij betreft.

This is nuts!

Inmiddels had ik toch wel weer eens zin in deze film gekregen, want hoe was het ook alweer, vond ik dit nu een goede film of was het me teveel des Spielberg?

Interessant sowieso is dat de film begint over Flight 19 aangezien ik net een boek over de Bermuda driehoek uit heb. Interessant tevens ook de weigering van piloten de UFO te willen rapporten, iets dat door Berlitz in zijn boek ook beschreven wordt. In de film wordt het wat dat betreft niet echt geduid maar het vliegersgilde sprak liever niet over de driehoek of UFO's, daar heerste een soort van taboe op. Erg toevallig is tevens dat we hier een grote en onverklaarbare stroomstoring te zien krijgen terwijl in '77 juist de grote stroomstoring zich voordeed, in Berlitz zijn boek toch wel in verband gebracht met wat we in Close Encounters zien terwijl op Wikipedia inmiddels het voorval aan meerdere blikseminslagen wordt geweten. Dus, de interesse voor het onderwerp is wel degelijk en wat joeg het idee van 'alien-abduction' me vroeger angst aan. Het begin van Close Encounters mag er dan vervolgens ook best zijn.

Een donkere en mysterieuze sfeer komt naar voren met vreemde verschijnselen en de eerste ontmoeting van Brad met zijn nieuwe speelkameraadje is één om kippenvel van te krijgen. Net als de praktisch iconische scene van Roy in zijn bedrijfswagen. De scene waarin het jongetje wordt meegenomen is al net zo fantastisch opgebouwd en is bijna doodeng dat te noemen. Sowieso zijn dit pareltjes qua spanning en opbouw, en past de soundtrack van Williams er in het begin goed bij met een aantal prima momenten.

Maar helaas, Spielberg en Williams weten het niveau niet vast te houden en het geheel begint zo op het uur langzaam aan te ontsporen beginnende met Roy die spullen door het keukenraam naar binnen gooit. Tja, moet dit grappig zijn of de fascinatie van Roy benadrukken? Ik vind het ontzettend flauw in ieder geval. Roy wordt door meerdere gebruikers weggezet als een irritant personage, ik vind dat vooral gelden voor de hele familie met die verschrikkelijke kinderen, en het doet me dan ook denken aan War Of The Worlds waar Spielberg naar eigen zeggen een doorsnee Amerikaans gezien wilde neerzetten met Ray Ferrier. Ook al zo'n mislukking als je het mij vraagt want wat is dat ook een verzameling debielen, een disfunctioneel gezin, de vraag is dan ook wel bijna waarom Spielberg gezinnen zo neerzet.

Zoals ik al zei het daarop volgende half uur na Roy's geklei in de woonkamer verliest de film zich compleet. De muziek is in fase veel te vrolijk en is na het begin toch verandert in het gebruikelijke 12 in een dozijn werk van Williams. Dat gescheur door de weilanden is totaal overbodig en stompzinnig. Zitten er van die typisch Spielberg stompzinnigheden en overgangen in zoals Roy die al kaartlezend aan het rijden is, om dan eerst zo'n onverwachtse slinger te maken en later plotseling tussen verkeer in te zitten. Sowieso duurt de hele opbouw als Roy op locatie geraakt, dus door het hek rijdt, tot aan de daadwerkelijke meet and greet veel en veel te lang. En dan is er de ontmoeting zelf tussen de geleerden en de ruimteschepen, ik snap dat je zoekende bent qua communicatie. Je moet iets bedenken om een communicatie op gang te krijgen dat begrijp ik. Maar toch, dat getoerer met die tonen heeft iets ontzettend kinderlijks. Het wordt ook nog weer eens veel te lang doorgevoerd met de eindconclusie dat het grote schip kennelijk een tuba als claxon heeft, nou...fijn om te weten. Zoals gezegd het is weer des Spielbergs en het einde is niet anders in die zin, zeg maar gerust zoetsappig met het terugkeren van alle vermisten, om een laatste punt van kritiek te benoemen met hoe gemakkelijk Roy het test terrein op komt ondanks bewaking en de wetenschap dat hij op de vlucht is, hoe hij vooraan staat als vreemdeling en zelfs op een gegeven bij het experiment wordt betrokken.

En zo was mijn geheugen weer opgefrist, iets dat niet tot het einde hoefde de duren want halverwege wist ik alweer welke kant het op ging en de kwaliteit van het geheel. En nee, deze klassieker is niet aan mij besteed, maar een voldoende zit er wat mij betreft nog wel in vooral vanwege het sterke eerste uur.

Bijzondere film. Meestal ben ik niet zo van het geswitch tussen verhalen en al helemaal niet van meerdere lagen met tijd en toekomst. Doch vond ik het een bijzonder fascinerende en boeiende film.

Het blijft gissen naar wat er nu precies bedoeld wordt met het verhaal, haar vele personages en verhaallijnen. Het gaat ontegenzeggelijk over 'goed doen', toch zijn de meeste karakters ook vrij vechters, mensen die voor zichzelf opkomen en zoeken naar de waarheid, maar ik denk zelf dat het ook iets met reïncarnatie te maken heeft. Wat in ieder geval zeker is, dat ze elkaar allemaal op een of andere manier beïnvloeden in ontwikkeling en keuzes.

Tragiek, verdriet, liefde, opoffering, spijt, verlossing, het komt allemaal voorbij en als kijker is het leuk om iedere keer de terugkerende acteurs te ontdekken. Hanks is bijzonder geestig als de tokkiehork van een schrijver, en Weaving natuurlijk weer op zijn best als nurse ratchet. Geniale make-up in die zin.

Mooi film, prima vermaak, voornamelijk voor mensen die niet van simpel houden en wellicht wat anders over dingen denken.

Geen fan van films als Pacific Rim en dingen als Godzilla, vandaar dat deze film ook op de 'not to do list' stond. Toch hebben de positieve commentaren en de notering in de lijsten hier, me van gedachten verandert, toch maar eens proberen dan. Uiteindelijk kwam ik er achter dat ik hem voor het grootste deel, zo niet helemaal, al eens gezien had.

Nu is dat 'found footage' idee wel iets waar ik wat mee kan, de manier van filmen moet je even van houden, maar waar wat mij betreft de film meteen eigenlijk al helemaal nat op gaat is het begint tot aan de uiteindelijke ramp rond minuut 17. Ik vind het ongeloofwaardigheid troef te zien wat daar allemaal gefilmd wordt. Wie neemt zijn eigen ruzie met iemand op...? En mocht de camera per ongeluk draaien wis je dat toch? Niet alleen is het ongeloofwaardig en irritant, tevens grenst het aan een bepaalde domheid. Mensen verdrietig in beeld te brengen, pijnlijke vragen te stellen, iemand aan te spreken en door te lopen...zet je jezelf dan niet een beetje voor gek? Is het voor Rob de bedoeling dat hij hier lekker voor gaat zitten in Japan? Even zijn afscheid bekijken...? Lekker afscheid dan...

Nah goed, na dat matig en weinig zeggende deel 'the shit hits the van' en vanaf daar wordt het allemaal anders. Men gaat de straat op, een kruising van Indepenence day, War of the worlds en Godzille vliegt je om de oren. Over de manier van vastleggen valt veel te zeggen maar reëel oogt het wel, de paniek en chaos is goed merkbaar en eigenlijk ziet het er allemaal best wel goed uit. Waar ik overigens wel fan van ben zijn toch kleine subtiele dingetjes van menselijke emotie. De stilte en reactie op het gezicht van Rob wanneer hij zijn voicemail hoort, andere moment die best wel reëel qua angst en het gewicht van spanning met zich mee brengt. Zo ook hoe een van de dames besmetlijkt. Als laatste die ene shot wanneer Hud uitgeschakeld op de grond ligt met de camera, je ziet hoe ze hem overeind helpen maar in de verte ook de overblijfselen van de stad, vet shot. Einde onder het bruggetje met Rob en Lilly die hun laatste woorden zeggen vind ik ook best wel goed.

Al met al geen hoogvlieger, maar een hele redelijke film, maar meer ook niet.

Op regenachtige Hemelvaartsdag maar even een film marathon ingelast te beginnen met deze Clue uiteraard tegengekomen bij de kringloop die me meteen bekend voorkwam en daarom niet kon laten liggen. Want zien deed ik dit al wel eens gedurende mijn jeugd of tienertijd, en volgens mij was dit toen best een leuke film, en dat is het nog steeds wel.

De inzet is duidelijk voor wie het spel kent met een lijk en de vraag wie het gedaan heeft, waar en met welk wapen, toch volgt er eerst een mysterieuze voorgeleide waar het de vraag is waarom men uitgenodigd is ondanks dat er al snel verbanden zijn en sprake van herkenning tussen alle betrokkene. Vervolgens gaat het pas echt los wanneer de wapens zijn verschenen en het licht de eerste keer uit gaat waarop alle chaos zich op hysterische en humoristische wijze kan ontvouwen. Want dat is vooral het gevoel en vibe die overheerst in een verhaal wat zich meer ontvouwt in een 'tien kleine negertjes' achtige verhaal waar er meer dan één moord is om op te lossen, en dat vooral in totale chaos doet met heel veel humor doet.

De cast is meer dan oké met Tim Curry, Christopher Lloyd en de zinneprikkelende Colleen Camp in haar interessante outfit, dik aangezette karakters met de zwarte weduwe, de handtastelijke professor en wulpse serveerster, en heeft de film naast de aanstekelijke kolder-achterige klunzigheid en ongemakkelijkheid ook eens nog lange scènes waarin de acteurs hun kundigheid kunnen tonen en schiet het alle kanten op met verschillende doden, heel wat volk op de stoep, geheime gangen, en heel wat verdachtmakingen, niet te vergeten de drie verschillende eindes die gepresenteerd worden, en dit toch allemaal in een aanstekelijke jaren '80 stijl.

Dan zou ik nog bijna de aftiteling geheel in Cluedo stijl vergeten die de film meer dan prima afmaakt als totaal product en een meer dan in te nemen film blijkt die geen moment saai is en waar genoeg te lachen valt.

Voor de aardigheid maar eens geprobeerd, want sportdrama's doen het altijd leuk, hoewel het altijd wel naar cliché en hetzelfde neigt. En dat is met Coach Carter niet veel anders. Het begin is ook niet echt opzienbarende.

Een sportteam met talent, de kansarme jeugd, weinig uitzicht op maatschappelijk succes, de buurt met zijn criminaliteit, en dan is daar de coach uiteraard die de ondankbare taak op zich neemt iets van dit zooitje te willen maken. Het is allemaal niet nieuw en doet denken aan een mix tussen Remember The Titans en Dangerous Minds. Het is Jackson die als Ken Carter de film van meet af aan gestalte geeft en doet dat niet eens heel erg Samuel L. Jackson achtige maar behoorlijk ingetogen. Aardig is toch zeker de harde aanpak die vrucht werpt en het stukje saamhorigheid om Cruz weer bij de ploeg te krijgen. Tot daar is de film aardig.

Het is toch het gedeelte waar Carter met zijn contract, regels, en vooral cijfers en bijles, die het meeste boeit en anders dan anders is. Waar het meestal toch draait rond die ene teamprestatie, of ontdekt worden door een scout blijkt, dat de hele insteek van coach Carter niet te zijn. Het draait om normen en waarden, om fatsoen en een basis om later vanuit verder te bouwen, vooral als het niet mocht lukken als speler. Jammer, of mogelijk overgeromantiseerd, is dat kennelijk niemand dit begrijpt van die heethoofdige en kort door de bocht ouders. Aardig nog te benoemen is zijn aanpak tegen de gebaartjes en het vernederen van de tegenstander.

Coach Carter is daarmee vooral een prima en degelijke film te noemen die het moet hebben van zijn tweede deel. Erg aardig voor een keer.

Nirvana is on a collision course with the world.

Docu die ik enkele jaren terug al eens zag en toen met zijn duistere en nare animaties wel een bepaalde indruk achterliet. Met de muziek had ik wat dat betreft vroeger weinig, hoewel Smells Like Teen Spirit wel redelijk in het gehoor lag. Toch is de interesse voor grunge de afgelopen jaren toe genomen met interesse voor muziek als Nirvana en Alice in Chains, en zeker zie ik een parallel tussen Cobain en de oud frontman van Alice in de vorm van Layne Staley die ook niet een lang leven gegund was en ten onder ging aan problemen in privésfeer en drugs.

Kurt Cobain: gek of geniaal? Of overgevoelig, heldervoelend en de pech van een lastige jeugd die wellicht de nodige drempels opwierp? Weten zullen we het nooit, creatief, hyper en onbegrepen was hij en blijft hij zelfs na zijn dood. Ik zou zeggen dat het maar de vraag is of hij zichzelf begreep, maar de vraag stellen is hem ook meteen beantwoorden, de heroïne verslaving en zelfmoord geven maar al te goed aan dat het leven te hoog gegrepen was en hij zichzelf en alles om zich heen niet meer aan kon. Hoewel allemaal geen verassing is het verhaal toch op zijn minst tragisch te noemen.

Bizar zijn de verhalen uit zijn jeugd en de wijze waarop deze een spoor na kunnen laten waar je jaren later bewust of onbewust last van kan hebben. Schrijnend maar indrukwekkend wordt deze achtergrond onderbouwd door de animaties van Nederlander Hisko Hulsing fraai begeleid door bewerkingen van Nirvana's bekende nummers. Na de jeugd lijkt Cobain vooral een dromer in de relatie met Tracy. De stap naar Love lijkt de zaak er niet veel beter op te maken. Wellicht dat er raakvlak is tussen de twee maar tevens heb ik het gevoel bij Love een soort destructief gedrag te zien en legt ze met een aantal opmerkingen, bv over het drugsgebruik rondom Francis, maar wat graag de schuld bij Kurt. En wat zien ze er beide op een gegeven moment slecht uit en in puinhoop van een huis, en wat vind ik haar een aandachttrekker. Tevens is de dood rond haar eigen Hole bassist Kristen Pfaff nog altijd mysterieus te noemen. Het zou een 'gewone' overdose geweest zijn, maar Cobain zou wel degelijk ergens een relatie met haar gehad hebben en ooit gezegd dat hij Pfaff als artiest ontzettend bewonderende maar dit niet tegen Love kon zeggen wegens jaloezie. Theoretisch allemaal uiteraard, maar wie weet...Net als de dood van Cobain zelf waar ook enkele merkwaardige details zijn maar men verder niets kon bewijzen dat er eventueel meer aan de hand was.

Misschien wordt er veel te veel van gemaakt en was Cobain niet meer dan een verslaafde en verknipte frontman van een undergroundband die toevallig het succes vond waardoor zijn persoonlijkheid alle aandacht kreeg. De aantijgingen van Buzz Osbourne dat de docu 90% onzin is, en Cobain een acteur, bestempel ik als onzin. Novaselic reageert daar zelf op met de opmerking dat Osbourne zo is en het nooit met dingen eens is, en de naam Osbourne valt in het begin van de docu en wordt door Cobain zelf benoemd als 'af en toe een vriend', niet meer en niet minder. In plaats van Osbourne serieus te nemen met zijn kritiek, denk ik eerder dat hij gefrustreerd is omdat hij niet vaker genoemd wordt of juist een aandachttrekker is. Wellicht dat dit commentaar juist alleen nog maar mee werkt aan de status van de docu en mythewerking van Cobain. Iets heel goeds of verontrustend doet altijd stof opwaaien. Met de beelden van Smells Like Teen Spirit en de fraaie muziek montage in gedachten, is mijn aandacht maar weer eens getrokken door deze bijzondere band en diens muziek. Binnenkort maar weer eens in verdiepen, wat een docu al niet te weeg brengt.

I'm a sucker for big conversation.

Zo! Wat viel deze film me ooit tegen de eerste keer dat ik deze zag. Nee, dit was toch wel slecht, zo getuige de cijfers ook. Een herkijk was dan ook eigenlijk een opwelling omdat de film er voor was, en guess what, mede door de comments en de discussies alhier en een andere invalshoek beviel de film me nu veel beter.

Fout? Zeker! Het kan niet fouter met dat nummerbord, zonnebril en lucifer tussen de tanden en de overdaad aan stoer gedoe. Wel een toffe wagen trouwens die 1950 Mercury die van Stallone zelf schijnt te zijn. En met dit scenario deels geschreven door Stallone, die an passant nog een rolletje indeelde voor zijn vrouw, snap ik best dat er veel mens zijn die dit bagger of een slechte film vinden. En ja, het is magertjes...

Maar laat dit jaren '80 product gewoon niet uit zijn op Oscar voor het beste scenario. In andere gevallen zou ik er ook wel over struikelen, maar ik heb in dit geval even iets meer oog voor wat de film wel bied en waar de film mee scoren wil. En ja, dat is de retro stijl, de zalige jaren '80 soundtrack, de actie en de donkere stijl die toch best lekker te noemen zijn. Stallone in de perfecte macho man rol voor hem, Nielsen ben ik iets minder gecharmeerd van, apart stel trouwens aangezien zij 8 cm langer is, iets dat subtiel aangepast werd gedurende de film. En uiteraard het ongure bakkes van Brian Thompson die uitermate geschikt is voor zijn rol. De algehele mix doet bijna de bij tijd en wijlen pijnlijke dialogen en nog slechtere timing vergeten. Maar de film vaart wel met zijn ongecompliceerde actie en aanpak zoals Cobra die overvallen wordt bij zijn huis in een fraai neonlicht verlichte situatie en het slagveld in het dorpje rond het huisje met alle motorrijders.

Een topper is dit nog steeds niet, en de film heeft geen sentiment voor mij die de mening kan beïnvloeden. Toch zie ik wel veel meer het doel van de film, de opzet en de stijl van het geheel, en binnen die kaders is dit alleszins acceptabel en vermakelijk te noemen.

Gisteravond na de visite nog effe iets van Netflix meepikken en dat werd deze Cocaine Bear, een al even spraakmakende film als dat de beoordelingen eigenlijk niet super zijn. En dat bevestigde Cocaine Bear waar eigenlijk weinig bijzonders aan is.

Op zich begint het nog niet zo heel gek met een vet aangezet beeld, een ongekende dropping drugs, best wel lekkere muziek en Hannah Hoekstra waar ik ook best wel eens aan zou willen knabbelen. En zo ontstaat het verhaal rond Cocaine Bear wat eigenlijk niet veel meer inhoud dan een doorgesnoven beer die iedereen die hij tegenkomt afslacht en toevallig zijn dat er nogal een paar. We hebben een moeder die haar dochter zoekt, een stel drugsdealers op zoek naar de dropping met een agent op hun hielen en een Ranger Post onder aanval. Overigens duidelijk vanaf het begin is dat dit geen horror horror is maar eerder komische horror met een hele vette knipoog.

En op zich is dat wel lekker, is er een aangename jaren '80 stijl met dito muziek, ook best nog wel een redelijk cast, de laatste rol van Ray Liotta, en vliegen de onderdelen regelmatig in het rond. En zo heeft de film best wel een aantal hele leuke punten zoals een paar keer totale fucking chaos en is de achtervolging op de ambulance ook fantastisch. Maar kent de film ook zijn minpunten want de karakters zijn niet leuk nog interessant en is het regelmatig hollen of stilstaan met deze film waar het vol gas is rond de beer maar saai en tempoloos rond de karakters en dialogen. Het is dan ook richting het einde dat ik het wel een beetje geloof en naar het einde snak. Zoals reeds gezegd zijn Hannah Hoekstra en Keri Russell nog een aardige pleister op de wonde maar verder is de film redelijk voor een keer en niet meer dan dat.

Never liked kids anyway

Ingelast game avondje en na afloop even in de weer met de oude Batman uit '89 en daarna nog een beetje zombie aangezien we bezig geweest waren in Left for Dead 2. En het was even zoeken welke het beste uitkwam qua speelduur en dat bleek deze Cockney's Vs Zombies te worden die ons uiteindelijk toch meer dan vermaakte.

Een fouter dan fout kan het begin niet genoemd worden met de onnozele bouwvakkers en hun ontdekking waarop de film vrij snel doorschakelt naar typische Brits humor en Guy Ritchie achtige karakters die bijvoorbeeld aan Snatch doet denken, een gevoel dat daarna alleen nog maar versterkt wordt met het verschijnen van Brick Top die doorgaat waar Snatch geëindigd is. Onderwijl is de muziek lekker met The Automatic en Monster en later Kasierchiefs en Suede. Dat de film daarna, vooral rond de vlucht in de Ford Transit na de overval, vol continuïteitfouten zit rond de rookbom en portieren die het ene moment open staan en daarna weer dicht zitten nemen we voor lief.

Want vermakelijk en humoristisch is het wel zeker met lekkere droge Britse humor, lekkere foute karakters, het nodige aan Gore en goede kills, de uitermate humoristische vechtpartij tussen Zombie hooligans en zelfs een Bond babe op haar oude dag in de vorm van Honor Blackman. Cockney's Vs Zombies verveelt geen moment en dan vergeet ik nog bijna de aantrekkelijke Michelle Ryan als Katy die mij ieder moment van de dag tijdens een zombie uitbraak mocht bijstaan want behalve lekker is het ook nog een kickass wijf. Verder nog iemand die de terugkerende tune op On Her Majesty Secret Service vindt lijken? Afijn, het mag duidelijk zijn, deze zombie film was wel een kolfje naar onze hand.

Titel die er toch maar eens van moest komen vanwege zijn uitermate bekende naam. Ik weet nog goed dat mijn zus destijds naar de bios ging voor deze prent en Tom Cruise was destijds al een redelijk bekende naam, hoe zij verder deze film destijds ontvangen heeft zou ik niet weten maar dat terzijde.

Het verhaal is in ieder geval maar al te bekend rond de werkzoekende Brian die al snel furore maakt als swingende en shakende opschepper met tot gevolg een horde vrouwen die bijna een washandje op hun barkruk nodig hebben. Het is een rol die Cruise praktisch op het lijf geschreven is en blegh wat is het toch een verwaand en gesjeesd ventje met dat lachje en die snedige opmerkingen. Het is verdiend dat het hem op een gegeven moment behoorlijk tegen zit in een verder bijzonder cliché verhaal dat daarnaast verder ook nog eens een overhypt en veel te gelikt beeld heeft binnen de chaos en het gekkenhuis van een bar tijdens happy hour en meneer kan ook nog dichten en speechen. Flanagan voor president want die man kan werkelijk alles, het is toch een wonder dat hij maar een veredelde mixer is.

Ja ja... het tijdsbeeld, dit was eind jaren '80 de inhoud van een 'mainstream' film, grote productie met enkel en alleen als doel grote getallen naar de bios trekken en daar zal het geheel best in geslaagd zijn. Enige pluspunt voor mij is toch de mooie dames in de vorm van Kelly Lynch en de prachtige Elisabeth Shue die mij ook wel op een dergelijke manier mag tackelen zoals zij dat bij Brian doet op het strand. Buiten dat blijft het opgeklopte clichématig, melodrama achtige shit, en blijkt een dergelijke grote titel uit het verleden toch bijzonder weinig memorabels te bevatten of het moet het enkel en alleen gaan om een zogenaamde 'wake up call' en een beetje nederigheid, maar mij win je er niet mee. Snel op naar de volgende film.

Druk bezig de gehele top 250 af te strepen, ofwel van cijfer en comment te voorzien, en dan hoort deze Coco daar dus ook bij. Animatie is normaal voor mij een genre die ik links laat liggen maar voor de top 250 maak ik in die zin een uitzondering, en ik heb met Toy Story 3, The Lion King en verschillende Aziatische animaties nog wel het nodige te gaan op dat vlak. En hoewel ik vast kan verklappen dat dit geen topbeoordeling gaat worden was het toch geen straf om hier naar te kijken ook al loop ik hierna nog steeds allerminst warm voor het Disney genre.

Afijn, het verhaal mag duidelijk zijn rond de jonge Miquel en zijn familie waar alle generaties lang muziek in de ban is, iets waar Miquel lak aan heeft want zoals het spreekwoord betaamt kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Toch neemt het geheel wel een erg bizarre wending met de zoektocht naar zijn overgrootvader en het betreden van het 'dodenrijk' en al wat daar aan 'lijken' en geheimen uit de kast rolt, daarnaast tikt de klok ook nog eens in het nadeel van de jonge knul die niets liever wil dan contact met zijn overgrootvader en het najagen van een muzikale carrière.

Coco is een behoorlijke kinderfilm die, in zijn op het oog onschuldige verhaaltje, een brug slaat tussen de doden en de levenden en an passant het nodige aan familiezeer rechtzet en connecties hersteld. Wellicht dat de film zelfs nog wel over een diepere thematiek beschikt met de nalatenschap van mensen en de bewering dat wanneer men vergeten is ook verdwenen is, dat dingen zelden lijken zoals ze werkelijk zijn en een scala aan emoties betreffende verlies, verdriet, rouw en verder gaan. Dit allen in een visueel en kleurrijk plaatje gegoten, met uitbundige en buitenissige karakters en dieren, en vooral heel veel aanstekelijke humor zoals bijvoorbeeld de ambtenaar die allergisch is voor de hond. Zoals reeds gezegd was deze Coco geen straf om naar te kijken, degelijk en bij tijd en wijlen vooral best grappig.

Filmpje waar je in de jaren '80 á '90 voor ging zitten, niet omdat de film als zo goed te boek stond, maar omdat er met de zenders één, twee en drie simpelweg niet meer keuze was. Zodoende is de titel altijd blijven hangen en was ik toch wel weer eens nieuwsgierig ook al had ik reeds gezien dat de beoordelingen niet super waren.

En tering heej, is die verschijning van Brimley toch effe schrikken. Ik had al eens een stukje tekst gelezen van zijn leeftijd in The Thing maar dat hij er daar ook al oud uitziet, maar allemachtig de beste man is hier nog maar 51. Afijn, terug naar de film die komedie science fiction als genre aanduiding heeft en daarmee een bijzondere cross over te noemen is. Desondanks gaat het geheel best oké van start met het verschijnsel, de oudjes en het zwembad die een positieve uitwerking heeft. En de film valt zowaar te betrappen op aandoenlijke humor met de oude mannetjes die er vitaler van worden en zelfs zin in een verzetje krijgen. Zo geld dat ook voor de reacties van de dames en de latere stormloop van de andere oudjes. Andere pluspunten zijn toch zeker de prima cast, de special effects, de dochter van Raquel Welch is een pluspunt, en heeft Howard een goed oog voor mooie plaatjes en een sterk detail zoals de gezichtsplooi die Walter bij Kitty recht trekt.

Maar buiten dat slaat Howard de plank volledig mis met de cast van Guttenberg die een bron van irritatie is met zijn aanwezigheid en flauwe humor. De film had een bepaald niveau en zekere humor, maar wordt zeker de eerste helft genadeloos onderuit getrokken door de storende flauwheid rond Guttenberg. Speelt de laatste eindelijk een toontje lager duurt de film eigenlijk weer te lang en laat de ontknoping op zee en in de boot wel erg lang op zich wachten, zeg maar gerust dat het allemaal behoorlijk doodslaat richting het einde. En dat is toch jammer binnen een film die veel heeft, niet te vergeten morele dilemma's en zelfs treurige momenten.

De herkijk van Cocoon was dan ook best leuk te noemen maar mist toch het nodige aan balans en dan met name in de humor. Verder valt er wel van de film af te zien dat het een dure productie was en kan me voorstellen dat de film toen goed werd onthaald. Maar hedentendage is het toch allemaal een beetje gedateerd.

Nog even kort aan de film voor een beetje zondag NFL en daarbij viel de keuze op deze Jim jarmusch's Coffee & Cigarettes die mij op de een of andere manier qua titel wel heel bekend klonk. Wat de regisseur betreft is de mening verdeeld, de ene keer voldoet de beste man wel de andere keer niet echt. Eens kijken wat dat ging brengen in de vorm van deze film die opgedeeld is in 11 korte verhaaltjes met als terugkerende ingrediënten koffie en sigaretten.

En bij voorbaat is er de interesse wel met een meer dan behoorlijke cast en de mooie zwart wit stijl die het altijd goed doet bij mij en ben ik benieuwd wat de eerste scène tussen Steven en Roberto Benigni gaat brengen. Iets dat toch al vrij snel een koude douche betreft waar ik in gedachte toch vooral meneer en mevrouw de Bok zie, andré van Duin en Corry van Gorp dus, in in een soort van slapstick en daarmee iets dat grappig is. Iets dat niet van toepassing is in het geval van de nerveuze Benigni. En vanaf daar daalt de temperatuur en de interesse bijzonder snel rond deze film waar de ene scène nog vervelender en stuitender is dan de andere.

Opmerkelijk toch op zijn minst om Iggy Pop eens met kleren aan te zien, en verzachten Cate blanchett en Reneé French het lijden van hun scènes enigszins. Maar wat hier nu precies de bedoeling van is zal me een raadsel zijn. Is het dat er van alles kan gebeuren, alles besproken kan worden of zelfs niets tijdens koffie en sigaretten? Wat Iggy Pop in zijn scène de perfecte mix benoemt? Of is het puur improvisatie wat de klok slaat. Men gooit een tweetal acteurs bij elkaar met niet veel meer dan een paar bakken koffie in een paar sigaretten en we zien wel wat er uitkomt. Is dat nu alles, of is dit zo'n typisch voorbeeld van iets, een onderwerp, een film die simpelweg geweldig is in het hoofd van een schrijver of regisseur maar volgens in iedere vorm teleurstelt.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat het niet bepaald mijn ding was en gezien het cijfergemiddelde heb ik die indruk dat het bij meer mensen niet aanslaat. Geen voldoende wat mij betreft, maar dat is niet onverwacht lijkt mij.

This world won't stand long. God won't let it...

Een film die als liefdedrama begint met de Amerikaanse Burgeroorlog als achtergrond, en daarna langzaam overgaat in een beeld vervuld van tragedie, hoop en wanhoop.

De film begint spetterend met een mooie opening wat betreft het beeld van de oorlog en de ondermijning en daaruit voortvloeiende strijd. Bijzonder mooi en overtuigend in beeld gebracht. Het verhaal wordt onderbroken met flashbacks die terug kijken op betere tijden. De montage en duur van de flashbacks zijn ronduit perfect. Ze duren niet te lang en geven het verhaal genoeg inhoud zonder meteen aan kracht in te boeten wat de realiteit en het oorlogsgedeelte betreft. Van de dromerige overgangen en muziek tot de details van vieze nagels en groezelige baarden en de best wel mooi gebrachte oorlogsscenes, Cold Mountain, naar het bekende boek van Charles Frazier, treft meteen al de roos als stijlvol en uitgebalanceerd geheel.

De film deelt zich op overtuigende manier in tweeën. Kidman thuis, en Law onderweg, beide strijdend tegen negatieve krachten en worstelend met de erfenis van deze oorlog. Kidman die amper het hoofd boven water kan houden in een uitgemolken land, geregeerd door de tirannie van een sadistische homeguard. Law daarentegen niet in minder lastige situatie met boeven, premiejagers, profiteurs op zijn pad, en de problematiek van onderdak en eten. Het is de situatie van alle deze armoede, wreedheid, sadisme, misbruik en tragedie die de film wat mij betreft erg doet slagen. In het geval van Law komen er een aantal merkwaardige gevallen voorbij zoals de ontmoeting, en uit voort vloeiende dingen, als Ribisi en Hoffman, maar vooral de situatie met Portman en de bedscene vind ik altijd erg treffend en aangrijpend. De eenzaamheid, hoop, wanhoop en verdriet te midden van zo'n nationale tragedie vind ik uitmuntend gebracht. Het einde past dan verder ook perfect in de dromerige sfeer tussen hoop en wanhoop en een daaruit voortvloeiend nieuw begin.

De film is qua verhaal en sfeer prima in balans wat mij betreft. De soundtrack van Gabriel Yared is prachtig en er zijn vele acteurs, ook nog hele jonge koppies die amper te herkennen zijn, die allemaal het noemen waard zijn. Kidman meer dan prima, Law weer eens wat anders dan pronken met zijn koppie en hij doet het meer dan goed, persoonlijk vind ik Winstone en Gleeson erg goed en heeft Zellweger terecht een prijs gewonnen voor de simpele maar eerlijke Ruby. Zij zorgt voor een heerlijke komische noot, hoe ze in eerste instantie haar verder behoorlijk uitfoetert vind ik geweldig. Verder Is Ethan Suplee heel aardig, vallen vooral Cillian Murphy en Charlie Hunman op die je zo op het oog bijna niet eens herkent, komt Jack White nog even voorbij en is James Gammon met die zware stem van hem kostelijk.

Cold Mountain is een prachtige film die zich uitermate goed kan meten met The English Patient en ik moet zeggen dat ik niet kan kiezen omdat CM net iets toegankelijker overkomt terwijl TEP weer wat meer naar realistisch drama neigt. Daarnaast vind ik het opvallend dat Cold Mountain vooral begint als liefdesdrama maar daarna subtiel van ondertoon veranderd en het beeld vooral gericht wordt op alle tragiek, onrecht, hoop en wanhoop rond de Burgeroorlog. Een beeld vooral ook die karakter Ada zelf uitspreekt in de vorm van 'I need you' na een opsomming van de zieltogende situatie thuis die vooral benadrukt dat ze hem nodig heeft om te overleven in barre tijden.

Mooie film, zonder enige twijfel.

Vrij trage film die vervolgens redelijk op gang komt met een aantal aardige actiescenes en de nodige spanning. Doch lijkt voor mij de film nooit helemaal op gang te komen, zeg maar gerust dat het me niet pakt. En waar dat nu precies aan ligt? Het verhaal is wel interessant, op het begin na dan, want de hele ontmoeting met Annie vind ik redelijk slaap verwekkend. Goed ergens is het nodig, en geeft het misschien goed het tempo aan van het begin van de film, wellicht is het als voorbeeld bedoeld voor het gezapige leventje van Foxx. Vervolgens ontwikkelt het zich wat meer, komt er iets meer snelheid in.

Foxx doet prima zijn werk, en Cruise vindt ik eindelijk fascinerend als 'kille' toch betrokken huurmoordenaar. De sfeer van het verlaten en donkere LA en de muziek zijn bij tijd en wijlen prima. Toch mist er iets aan de film, sommige delen kunnen me niet zo heel boeien en ik mis iets, een soort van 'wow' factor denk ik.


Aardige film, maar ook niet meer dan dat.

Een film waar Besson vooral in gedachten had mee verder te gaan nadat Mathilda weer naar school terug raakte. In dit geval een beeld van een jongedame die eveneens haar ouders kwijt raakt, wraak en huurmoordenaar wil worden en dat bewerkstelligd onder de vleugels van een oom. Achtergrond praktisch identiek, tijdsframe iets later als soort van vervolg.

Het is overigens dat daar de vergelijking met Leon ophoudt. Alles dat Leon vervolgens zo goed en intrigerend maakt mist Colombiana volledig. Zelfs de term 'Leon-Light' is te optimistisch. De film valt daarna op als te vlot, glad, karakterologisch oppervlakkig, in sommige gevallen weinig subtiel, overdreven en vooral ongeloofwaardig hoe ze haar plotseling traceren. Niettemin heeft de film nog een paar hele aardige scenes en vooral knokpartijen, en is het vooral de adembenemende Zoe Saldana die de rol en film naar zich toetrekt. Zij is voor mij persoonlijk ook de grootste reden om te gaan kijken, dat strakke lijf in dat strakke spandex. Bad ass chick to love.

Colombiana mislukt, vergeleken met het niveau en de status van Leon, volledig. Toch kan enig vermaak de film niet ontzegt worden, dus dat is het dan ook wel. Aardig en vermakelijk voor een keer.

Stap twee in deze kleine zaterdagavond filmmarathon betrof deze The Colony die ik had meegenomen in de hoop een beetje een knappe horrorfilm te vinden. Op basis van de cast leek het nog wel iets tot dat ik het cijfergemiddelde zag en hier ook alweer de nodige twijfel ontstond of dit wel zoveel ging worden. En helaas werd dit ook een beetje een tegenvaller deze zaterdagavond.

Toch is het idee, de basis, niet heel slecht met de overlevenden, de setting, de sfeer en het te ontwikkelen plot rond een andere basis in nood. Duidelijk is de manier van overleven met moeilijke keuzes rond zelfbehoud, zoals te verwachten voedselschaarste en een nieuwe epidemie. Dan heeft de muziek een vibe die een beetje doet denken aan The Thing en is mijn eerste gedacht toch dat hier best wel iets van te maken is. Al snel daarna is men onderweg naar Colony 5 wat op zich ook niet gek is want het winterlandschap ziet er op zijn minst fraai uit, net als de verwoeste Colony 5 waar ansich al zoekend naar what went wrong ook weer een aardig sfeertje wordt geschapen. En de ontdekking in de kelder maakt het er alleen maar beter op.

Maar helaas begint de film daarna toch langzaam aftekalven naar een bedenkelijk niveau, want het vervolg hangt toch wel aan elkaar van de domme en tactisch slechte keuzes om eerst maar eens haren te splijten over de keuze van Briggs, de leider, om zelf op stap te gaan en de labiele Mason met lichtgewichten achter te laten. Dan zou met de kannibalen op de hielen het nooit een optie zijn terug te vallen op je eigen basis, de strijd aangaan of de andere kant op gaan zijn de enige opties want ze zullen altijd volgen. Dan lijkt het alsof men zich ook nog eens ontzettend laat verrassen in hun eigen Colony waar de aanvallers opeens van alle kanten komen maar dat stelletje imbicielen kennelijk hun eigen fucking basis niet eens lijkt te kennen qua toegang en eventueel zwakke punten. De eindstrijd die volgt is daarna zo chaotisch dat film definitief door de ondergrens zakt en aan mij niet snel genoeg afgelopen kan zijn.

En zo eindigt The Colony met een onvoldoende waar aanvankelijk toch veel meer in had gezeten maar vooral over de helft richting het einde totaal verkeerd wordt uitgespeeld. Een onvoldoende is het enige dat rest, snel op naar de volgende film deze avond.

En toen kwam ik afgelopen zaterdag dus zomaar deze Color of Night tegen bij de kringloop, en daarmee een film met een behoorlijke reputatie wat de zwoele scènes betreft, iets dat ik glunderend tot mij nam via de filmprogramma's in 1994. En ja, dit kon ik niet laten liggen, dit moest ik toch eens zien, en wat bleek het een bedroevende film.

Verrassend is toch tot op zekere hoogte de cast met onderandere Henriksen, Brad Dourif, O' Conner en Willis uiteraard. Enzo de eerste tien minuten ervarend moet ik toch even aan de kritiek en regels van Terry Gilliam denken rond Willis. Want of de man nu agent is, psychiater of klaar-over, het is Willis met zijn mimiek, houding, loopje en manier van doen. En dan ook nog samen met Bakula in een macho jasje gestoken ondanks dat men pseudo intellectueel wil overkomen. Het is het van meet af aan al meteen niets, en dan is het befaamde maandagse groepje nog niet eens in beeld geweest. Want wat een bedenkelijke therapie met dit zootje ongeregeld waar bewust of onbewust heel erg de draak wordt gestoken met mensen die echte psychologische problemen hebben, en het is ook niet echt dat de zielenknijper van dienst zijn best doet om de vrede binnen de groep te bewaren. Wat is het nut hiervan?

Maar gelukkig komt vrij snel daarna Rose in beeld, en laten we eerlijk zijn, daarmee de factor om de film te kijken met de befaamde scènes tot gevolg uiteraard. Maar hoewel anatomisch zeer correct kan deze dame, noch de niet eens zo heel bijzondere 'scenes', het geheel niet redden omdat Rose regelmatig op het randje van dood irritant balanceert en het plot met de andere praatgroep klanten en dubbelganger best wel voor de hand ligt en bij tijd en wijlen ook nog eens slecht geacteerd wordt. Dat het allemaal maar erg rare mensen zijn is toch wel de gedachte die het langst blijft hangen buiten een psychoanalyticus die helemaal geen reet kan analyseren. Het is allemaal super flauw, doorzichtig en ver gezocht. Afijn, ook weer gehad, snel verder met iets anders, want een voldoende zit er niet in.

Girl, I'd drink your bath water!

Inmiddels alweer wat jaartjes oud en heel wat keren gezien, desondanks verveelt The Color Purple nooit. En dat terwijl het toch een typerende Spielberg productie is.

Een weinig tot de verbeelding sprekende beeld over de zwart gemeenschap wordt gebracht. Detail dat het boek van Alice Walker vaak aanleiding tot censuur en kritiek geweest is vanwege de vrouwonvriendelijke en gewelddadige uitspattingen, maakt de achtergrond extra interessant. De roman is vaak het doelwit van censuur geworden en staat op de American Library Association list of the 100 Most Frequently Challenged Books of 2000-2009 op nummer zeventien vanwege de soms expliciete inhoud, en dan met name wegens het geweld dat erin voorkomt.. Een verhaal van onderdrukking, verkrachting, seksueel misbruik, uithuwelijking, mishandeling en minderwaardigheid wordt dramatisch maar toch ook op zijn Spielbergs gebracht. Kostelijk wordt de rumoer gebracht tussen de vele stellen en personages die voorbij komen met als opvallende uiteraard de timide Celie, de harde Mister, Shug die ondanks haar vrijgevochtenheid toch ook worstelt met acceptatie en Sofia die toont dat wel voor jezelf op komen ook niet altijd goed uitpakt. Een leven lang onderdrukking en sloof spelen lijkt weg gelegd voor verschillenden zoals in dit geval ook Celie. Toch door een onverwachte impuls komt ze tot leven en lijkt voor zichzelf op te komen vooral na dat blijkt dat Mister haar niet alleen als een stuk vuil behandelt maar haar tevens iets belangrijks achterhoud. Kostelijke scenes zijn onder meer de knokpartij in de kroeg rond Sofia, de poging van Mister om eten voor Shug te maken en het eindgesprek aan tafel. Vooral het laatste dat het 'klein' houden van mensen vaak iets is uit angst en getuigt van eigen domheid. Eenmaal tegengas heeft Mister weinig meer te vertellen.

De film lijkt daarbij vooral te draaien rond ontwikkeling en niet bij de pakken neer te gaan zitten. En soms als je niet beter weet, komt er een impuls van iemand die je wakker schud en de weg wijst. Het inzien van fouten en valkuilen, en het inzien van wat een ander je wijs maakt vanuit zijn eigen bekrompenheid, het volgen van je eigen gevoel, eigenwaarde en zelfontwikkeling. Vandaar ook de titel The Color Purple. De kleur paars staat synoniem voor het verruimen van de geest en wordt 'de dope' onder de kleuren genoemd. De wording in die zin is dan ook best mooi te zien, wekt wellicht best een traantje op hoewel het einde wel naar mierzoet neigt. Tja....Spielberg hé.

Hoewel het naar mijn mening typisch Spielberg is, een stijl en toon die mij meestal te vaak tegen de borst stoot, flikt hij het meer dan prima bij deze film. De toon van zijn films neigen mij te vaak naar het brave, moralistisch ingevuld zwart wit, te veel richting het grappige om het luchtig te houden of op het kinderlijke af. Toch slaagt het bij The Color Purple wonderwel om de sfeer naar het luchtige te houden en met veel humor te werken rond mensen die door het dak vallen, Mister die er een klotezooi van maakt in de keuken, of veel te veel indruk wil maken op Nettie en zijn drukte rond Shug. Zonder dit zou The Color Purple waarschijnlijk een veel te zware film geworden zijn en een wel heel droevig beeld, zeg maar gerust te dramatisch of melodrama. De fijne muziek en de meer dan prima acteerprestaties van Goldberg maken het geheel meer dan compleet. Goldberg, die ik toch meestal ervaar als een vreselijk irritant iemand, laat zien een meer dan prima drama actrice te kunnen zijn. Glover ook prima en daarnaast vallen uiteraard Oprah op maar ook Avery en Adolph Caeser.

The Color Purple is een maar dan prima drama te noemen met een boeiend verhaal. Een wonder overigens dat de film van zijn elf oscarnominaties niet één wist te verzilveren.

Kringloopaankoop die ik vooral had meegenomen vanwege de cast maar verder een vrij onbekende titel betrof en inmiddels al een tijdje lag te wachten. Gisteravond in afwachting van het nodige NFL geweld op Espn ingestart, maar een succes werd dit niet ondanks het redelijke begin.

Het verhaal is duidelijk betreffende één van de ergste buurten van Los Angeles, met een speciale TaskForce en de veteraan die een jonge hond onder zijn hoede krijgt. Een prima startpunt zou je zeggen, dit aangevuld met een aantal sfeervolle en armetierige locaties die de onveilige buurt met al zijn gevaren prima vormgeven, dan is het toch nog de opzienbarende naam van jazz muzikant Herbie Hancock als componist van de soundtrack en een altijd meer dan degelijke Robert Duvall en is Don Cheadle toch al snel iedere scène van meerwaarde. Iets dat niet van de bijzonder irritante Wayans gezegd kan worden.

Sean Penn is op zich nog wel redelijk op zijn plek als arrogante loudmouth maar heel veel voegt de constante wrijving tussen het tweetal eigenlijk niet toe, sterker het is irritant en daarmee een groot zwak punt van de film die maar niet echt interessant wil worden. Daarnaast lijkt hij verkeert gecoacht of geregisseerd in het geval van de inval waar hij niet alleen nerveus overkomt maar tevens geforceerd. Dan is er de merkwaardige combinatie van muziek in een dergelijke film die ongetwijfeld een bepaalde sfeer voor ogen heeft en over zware thematiek als bende oorlog gaat. Toch is de muziek bij tijd en wijlen vrolijk en totaal geen match met de film en wat er op dat moment gebeurt. Om vervolgens uit te komen bij het einde die geen minuut te vroeg komt maar ook nog eens voorspelbaar is.

Nee, deze Colors betrof een erg tegenvallende film die in de mix de plank behoorlijk misslaat en uiteindelijk net onder de middenmoot blijft hangen. Wat mij betreft dan ook geen voldoende.

Zondag klassiekeravond bracht John Wayne waar ik best wel weer eens zin had in een western, en dat leverde deze The Comancheros op. En waar de film verschillende goede punten bracht had het toch ook zijn minpunten.

En uiteraard hebben we Wayne weer zoals altijd, dat wil zeggen als allesweter, heerser en God over eigen omgeving. Wat moet die man in je omgeving tegelijk een irritatie als opluchting zijn want vraag het Wayne maar want hij weet het, zo moet ik ook altijd aan Island in the Sky denken waar hij gezagvoerder is en zijn navigator er kennelijk niets van kan want hij weet dat weer beter en moet dat corrigeren. Lekkere navigator dan, helaas is dit wel een beeld wat voor mij aan de man kleeft en ook nooit verandert, zo ook niet in deze film waar hij ook nog eens, zo aan zijn kleren te zien, zo van de andere set afgelopen is.

Maar goed, Cutter dus die met behulp van een oplichter een groterer bende wapenhandelaren ten val wil brengen waar het verhaal wat aan de magere kant is en alles een beetje op traditionele en standaard wijze wordt uitgevoerd. Heel erg boeien of interessant worden wil het dan ook niet zonder dat het vervelend wordt. De meeste kleur krijgt de film nog door de aanwezigheid van acteurs als Jake Elam en vooral de schmierende Marvin Lee die de boel behoorlijk opleukt. Verder valt de prachtige omgeving op en een aantal sterke actiescènes. Maar zoals reeds gezegd, echt vangen doet het geheel me niet. Maar wellicht dat een herkijk soelaas bieden waar deze film geen onvoldoende gaat krijgen.

Een weekje lang zoveel mogelijk documentaires kijken afgetrapt met deze Oliver Stone over Fidel Castro. En ja, dan verwacht je toch wel wat aangezien het Oliver Stone betreft, de vraag is dan wel meteen waarom een docu over Castro? Uiteraard is het een hele bekende naam in de wereldpolitiek, de naam staat gelijk aan revolutie, en er is natuurlijk veel gebeurd in de jaren '60 tussen Amerika, Cuba en Rusland. Maar is die Castro nu echt zo interessant?

En laat ik dan ook maar meteen negatief en kritisch openen, want de gebruikelijke Stone aanpak qua drukke montage en schokkerige camera is meteen al een zwakte bod. Dat Stone dit gebruikt in zijn films is tot daaraantoe want dit kan van meerwaarde zijn, maar ik vind het totaal niet op zijn plaats tijdens een documentaire waar in de verteller, de geïnterviewde, interessant moet zijn en zijn verhaal moet doen. En dan leidt die gebruikelijke Stone-stijl erg af en voelt ongepast aan. Dan is er nog dat constante gekakel van die vertaalster, dat je drie mensen praktisch door elkaar hebt te kakelen in vorm van Castro, Stone en de translator wat ongelooflijk druk is, iets dat voor mij ook niet helemaal werkte en plus-plus is met de montage. Dan zou je kunnen zeggen dat de familiaire aanpak van Stone tegenover Castro een pluspunt is, maar daar krijg ik zo nu en dan ook de kriebels van zo dicht opgepakt in die auto terwijl Stone de persoonlijke spullen van Castro zit te bepotelen terwijl hij als een debiel zit te lachen. Het oogt te klef, net als dat gesprek na het eten waar de hele familie verveeld bij blijft zitten, of beter gezegd aan tafel hangt.

Toch heeft het geheel ook goede punten zoals de uitleg van Castro over de Cubaanse betrokkenheid binnen de Cuba-crisis. Zou het allemaal kloppen? Mwoah....martelt een Cubaan geen tegenstanders omdat dit niet in zijn 'morele denkwereld' past? Droom verder oude man, dat gebeurt overal, zelfs in het paradijs. Buiten dat wordt er toch wel een apart beeld van de man geschapen als praatgraag, vriendelijk, het volk dat volkomen idolaat is van de man, maar tevens een workaholic en familieman is. Goede punten zijn er absoluut, maar mij vang je er niet mij, de man als persoonlijkheid zegt mij verder weinig of niets en de wijze waarop Stone klef aan zijn lippen hangt werkt in dit geval niet mee aangezien hij graag controversieel is en altijd tegen de stroom in wil roeien waarop bij mij dan de vraag na afloop heerst of Castro nu echt zo bijzonder is of Stone de boel weer wil opschudden. Een drie voor de moeite.

Bijzonder vermakelijk stuk jeugdsentiment en tevens niet serieus te nemen cultklassieker.

Laten we eerlijk zijn qua verhaal, dialoog en acteren is het allemaal niet best. De vijanden vallen bij bosjes, zelfs als Arnie de andere kant opschiet, wanneer hij het complex op blaast zie je gewoon poppen in uniform met een houten steel in de rug om ze staande te houden, etalagepoppen waren zeker te duur en later zie je de mechanismen die de mensen de lucht in lanceert na een explosie. Toch maakt dat allemaal niet uit, sterker nog, het is de charme van de film. Net als de fouten zoals wanneer Arnie de Porsche van Sully keert die plotseling onbeschadigd is, of wanneer hij de zitting uit de stoel scheurt en heel laag zit. Toch alle opnames daarna zit niemand meer zo laag als de eerst keer.

Goed het maakt allemaal niet echt uit. Een kostelijk licht komische actiefilm wordt je voor geschoteld met de nodige spektakel. De scene creatief met tuingereedschap is mooi. De knokpartij met Bill Duke in de hotelkamer is ook geweldig, net als alle fout oneliners. De schare aan foute koppen met Bill Duke, Vernon Wells, David Patrick Kelly en Dan Hedaya is net zo leuk. Een aantal best wel toffe actiescènes doen de gekunstelde kleffe scenes tussen Arnie en Milano in het begin weer vergeten, maar goed, dat hoort eigenlijk ook wel weer bij de film.

Leuk vermaak, humor, en heel veel kogels en in elkaar geslagen volk.

Op de gok bij de kringloop opgepikt en ik weet niet waarom maar ik had hier een bepaald gevoel bij, namelijk dat dit best wel eens wat kon zijn. En dat gevoel zat wel goed zo blijkt.

Men neme Dublin ergens eind jaren '70 begin '80 met de werkeloze Jimmy die het idee op vat om een band op te richten, en wat dat betreft niet zomaar een band, nee een soulband ook nog. Al snel daarna zit huize Rabbitte vol geïnteresseerden die hun kunsten komen vertonen en daarmee heeft de film zijn eerste hilarische fase al te pakken met verschijningen gelieerd aan iedere muzikale stroming en artiest die je maar bedenken en een stortvloed aan wannebe artiesten die hun hart uitkwelen waar pa Rabbitte lichtelijk verbouwereerd zijn weg doorheen zoekt. Uiteraard duurt het niet lang tot men zo'n beetje uit iedere hoek en krocht een typetje of karakter heeft getoverd wat resulteert in een aanzienlijke band. En potdikke, zit dat ook nog even goed in elkaar want die drummer kan echt wel drummen en Maria Doyle Kennedy en vooral Andrew Strong hebben een gouden strot. Nu alleen nog de doorbraak zou je zeggen...

Maar we moeten vooral het fraaie tijdsbeeld van het armoedige Dublin niet vergeten met sobere en vervuilde straten, hoge werkeloosheid en vooral hilarische en dik aangezette accenten. Want wat wordt er bij tijd en wijlen toch heerlijk op elkaar gefoeterd en gescholden. Leuk is daarna natuurlijk hoe de band langzaam vanaf de eerste repetitie als puzzel langzaam inelkaar past en iedereen zijn plaats vind, en natuurlijk mag het hilarische eerste optreden niet vergeten worden bol van de stress, overacting en pech. Maar uiteraard zou het niet een band zijn zonder ruzie en relationele besognes waar het allemaal ook nog best wel eens even tegenzit voor bepaalde leden en het zeker geen rozengeur en maneschijn betreft.

The Commitments valt dan ook op als heerlijke film met aansprekende karakters, goed acteerwerk, een goed tijdsbeeld en sfeersetting, is de muziek werkelijk heerlijk en komen de leden van The Corrs ook nog voorbij als figuranten die auditie hadden gedaan. Opmerkelijk gezien zij tot wereldfaam zijn uitgegroeid maar hier niet in aanmerking kwamen voor een grotere rol. Afijn, desondanks een meer dan prima en vermakelijk film.

Company of Heroes zou normaliter nooit een film zijn die ik aanslinger, dat ik het toch deed is aan mijn werk te danken waar een collega de film reeds had gezien en daarmee de nodige hoon van een andere collega oogste terwijl ik ook wel zoiets had van dat zelfs op Netflix wel beter staat. Maar goed je kunt pas oordelen als je gezien hebt, nou... en zoals verwacht best was dit allerminst.

Het begin lijkt nog aardig in het besneeuwde landschap met een behoorlijk ogend vuurgevecht, andere pluspunten zijn een op het oog behoorlijke cast met Sizemore, Jones, McDonough, Prochnow en Sam Spruell, lijkt de omgeving aardig gekozen, is er op sommige momenten best oog voor detail en artwork zoals de Opera in Stuttgart, zit het geheel boordevol actie, is de knokpartij in de eetzaal best oké en zijn er aardige momenten van camerawerk zoals mooie contrast volle plaatjes van de soldaten in het bos. Maar buiten dat....poeh....

De dialogen, de humor, de karakters en groepssamenstelling, het cliché druipt er letterlijk vanaf. Buiten dat oogt de CGI bijzonder slecht in vorm van de explosies en de luchtvloot, het materiaal klopt niet wat allemaal Russische tanks zijn die aangepast zijn, de wapens kloppen ook regelmatig niet maar dat kun je tenminste nog aan het budget wijten die minimaal was. Dan het verhaal van een groepje renegades afgesloten die wonder boven wonder een gevecht met een tank afdeling overleven en even an passant de trein pakt naar een 'geheime' faciliteit om daar een superwapen uit te schakelen, sure! Wie bedenkt zoiets. En natuurlijk lukt dat ook nog. Dan is er nog het over heroïsche toontje die ook voelbaar is in de soundtrack en ronduit teenkrommend is.

Dan zijn er nog tal van kleine dingetjes zoals de Duitse mortiercrew die zelf niet weten waar ze op schieten en kennelijk geen spotter hebben, zo werkt dat natuurlijk niet, en is het een wonder dat de Duitse overheersing in de eerste oorlogsjaren zo ver gekomen is want raak schieten kunnen ze niet. Nah fijn, het verhaal is wel duidelijk, slecht barslecht.

On any other day that might seem strange.

Dit was best wel lang geleden, en heel goed was deze film ook niet meer in mijn beleving. Want laten we eerlijk zijn wat is er veel van die middelmatige actierommel uit de jaren '90 gemaakt. Zo was ik tevens in de veronderstelling dat dit een Emmerich product was hetgeen niet het geval is, dus dat viel ook alweer mee en steeg de kwaliteit toch plotsklaps weer...en ach...de film verraste me eigenlijk toch wel weer een beetje ook valt er nog veel op aan te merken.

Het verhaal mag bekend zijn, muiterij in een vliegtuig vol gevangen en verschillende 'agency's' die elkaar in de weg zitten naar een oplossing voor dit probleem. Het kan allemaal niet bad ass genoeg en ik vraag me dan ook af hoeveel protocollen er gedurende het begin van de opstand overtreden worden. Zo lijkt het me dat de piloten onder geen enkel beding de deur open mogen maken om een situatie als deze, gijzeling, te voorkomen. De aanwezigheid van de undercover maakt het er allemaal niet beter op en de film ontvouwt zich op dat vlak als te verwachten.

Het moet gezegd dat de actie erg sterke momenten heeft, daar staan helaas ook weer momenten tegen over die ver over de top zijn. De slagveld op de 'scrapyard' kan niet overdrevener en het einde op 'the strip' is ook weer zo'n moment die typerend is voor het genre en de jaren negentig en wat mij betreft de film niet ten goede komt. Maar Con-Air treft wel een behoorlijke pluspunt in het acteursgilde. Cage doet het degelijk en naar behoren, Colm Meaney is aardig als vervelende DEA man, en Monica Potter erg leuk voor het uitzicht. Het zijn toch de boeven die het doen en men heeft toch wel een aantal erg leuke karakters gecreëerd en ingevuld met Malkovich, Buscemi, Rhames en Chinlund. Onnodig bijna te zeggen dat Malkovich weer de sterkste is van het geheel. De soundtrack mag ook genoemd worden met aardige en minder aardige momenten.

En zo is Con Air toch vooral leuk weer eens mee te pakken en vooral door de kleurrijke karakters een aangename zit.

Einde zaterdagavond in plaats van een horrorfilm dit cult product er nog even in, ooit deed ik de film af als hele foute pulp, maar maar gedurende de eerste fase in het door sneeuw omgeving dorpje waar Conan woont, eenmaal onder aanval, vraag ik me toch af of dit wel zo cult is. Want bepaalde dingen zien er toch wel heel goed uit voor een cult film.

Fraai is de opening temidden van het dorpje in het bos, de locatie, de aankleding, de actie en vooral bepaalt camerawerk, het lijkt in eerste instantie een bepaalde kwaliteit te verraden die niet perse aan een cultfilm doet denken, net als het dramatische shot waar Tulsa Doom de moeder van Conan onthoofd. Dit is toch zeker niet slecht te noemen denk ik in eerste instantie maar dat is buiten het tempo dat verderop regelmatig stroopt en Mister Universe zelf gerekend. Imposant is de verschijning uiteraard, maar acterenderwijs is het natuurlijk te slecht voor woorden met zijn 'moeilijke' blik en kreuntjes en kreten als er iets anders is of hij in gevecht is.

Maar te midden van sterke bad guys in de vorm van Jones, Thorsen en Smith, prima vrouwelijk schoon, en toch wel het nodige aan prima actie plus sfeer en locaties passend bij het fantasy beeld doet Conan het toch echt niet slecht. Het gevecht met de slang is visueel niet bijzonder sterk maar ben ik bereid door de vingers te kijken vanwege de leeftijd van de film, daar staat tegenover dat het fenomeen met de geesten waar de tovenaar Conan weer terug probeert te halen best sterk en sinister is. Tevens vind ik het eindgevecht met Smith en Thorsen ook best wel prima, wat een klerenkast is die Thorsen trouwens ook die by the way als stunt double voor Schwarzenegger fungeerde.

En zo kan Conan The Barbarian op goede en minder goede punten rekenen, is de film toch wel degelijk een cult product, verveelt de film opzich geen moment en is best lekker om zo nu en dan weer eens even mee te pakken.

Op de late zaterdagavond nog even aan dit vervolg van Conan met eigenlijk geen idee of dit iets was terwijl de eerste me toch aangenaam verraste als prima film en beter dan de cult die de film status technisch is. Toch blijft deze The Destroyer ver van dat niveau verwijdert en is op zijn beurt juist wel weer cult, en wat mij betreft niet hele goede.

Toch gaat de film niet beroerd van start met het nodige aan geweld en Arnie, Conan, als leading man en lijkt de film door te borduren op het gevoel en kwaliteit van de eerste. Maar als het geweld een tikkie minder wordt en het acteerwerk zich moet laten gelden kakt de film al behoorlijk qua kwaliteit in, het slappe plotje rond Queen Taramis en Princess Jehnna, die nooit een moment op haar plek lijkt in de film, doen de rest. Dan blijkt het flauwe karakter Malak, die voor een komische noot moet zorgen, ook nog best wel een misser en zijn de toverkunsten van Akira op het domme af. De gezichten die hij er bij trekt, alsof hij aambeien heeft of verstopt zit. Het is allemaal minder dan mager wat dat betreft.

En dat toch wel ondanks een redelijke cast met Grace Jones, Mister Universe zelf, Chamberlain die ansich acterende niet veel toevoegt maar wel een bijzondere verschijning is, Sven Ole Thorsen en Pat Roach. De poging tot het mystieke sfeertje krijgt het voordeel van de twijfel en ach...het geweld is best goed en leuk, en zijn de locaties en decors best oké. En dit leidt uiteindelijk tot een potje turven waarin Concan ditmaal het onderspit delft en geen voldoende krijgt want dit deel viel best wel een beetje tegen ook al is het best vermakelijk.