Opinions

The Bourne Identity, tsja....laat ik eerst stellen dat er voor mij slechts één Bourne is, en één The Bourne Identity, en dat is Richard Chamberlain en zijn miniserie. Want wat is dat een prachtig jaren jaren '80 product qua sfeer en stijl. Bovendien maakte deze serie grote indruk op mij als kind. Dus ja...Damon en Liman staan vanaf het begin op achterstand, iets dat ze ook niet goed maken wat mij betreft.

Bourne, het verhaal mag bekend zijn rond de man met geheugenverlies en de daarop volgende zoektocht naar het hoe en waarom. Een benadering die toch heel erg verschilt, als je het mij vraagt, vergeleken met Chamberlain in '88. Aardig is toch op zijn minst het duel in het veld met de andere 'hitman' Owen in dit geval, verder zijn de locaties oké. Dan is Franka Potenta voor mij een redelijk onbekende actrice maar opzich ook leuk, en ja...als je actie wil dan zit je gebakken met deze film.

Voor mij voelt het echter zielloos aan. Het is een actieflick met thriller elementen die heel erg graag heel erg veel indruk wil maken maar voor mij niet verder komt dan een bij tijd en wijlen hysterisch geheel. Veel toeters en bellen, een al net zo overdreven soundtrack die bepaalde momenten echt storend is, en het totaal ontbreken van het 'mysterie' dat nu juist Chamberlain in '88 zoveel meer geeft. Matt Damon is daar ook enigszins debet aan aangezien ik nog nooit echt fan geweest ben van beste Matt met zijn jongensachtige uitstraling en toch vooral het feit dat hij zichzelf is en geen karakter acteert.

The Bourne Identity is niet slecht te noemen, toch zich meten met de '88 miniserie kan hij geen moment. Maar het belangrijkste minpunt voor mij aan TBI is dat de film en het karakter me simpelweg niets zeggen in deze hoedanigheid.

En verder met deel 2 en Jason Bourne uiteraard. Een deel dat ik volgens mij al eens gezien had en volledig los staan van het originele Ludlum boek uit 1980, overigens ook geprobeerd maar niet mijn lectuur, te wollig te lijvig.

De film begint met het gebruikelijk geheime dienst gedoe. Donkere straten, mannen met oortjes, surveillanten, en een overdracht die door de bemoeienis van een derde partij mislukt en het is Bourne die verdacht wordt en andermaal door een hitman en onderdelen van zijn eigen 'agency' wordt afgejaagd. So...what's new...? Weinig dus. Brian Cox is geweldig, Karl Urban ook best goed als stoïcijnse hitman, en de originele Bourne achtergelaten bij het einde van de vorige film is dit als zelfstandig verhaal buiten de eerste film om beter te accepteren als aardige spionage/actiethriller. Dan nog even te benoemen dat een knokpartij zoals die met Jarda wel ontzettend goed en sterk is.

Maar ja, toch maakt deze film van Greengrass toch ook weer de zelfde stijlfouten die mij in deel 1 van Liman tegen staan. De soundtrack is andermaal op het hysterische af. Dan is er de montage in combinatie met het camerawerk die ronduit chaotisch betreft en nog eens verergerd wordt door de handheld camera die Greengrass zo graag gebruikt. Het is bij tijd en wijlen om duizelig van te worden hoe van de meeste simpele dingen als een deur openen of aan een slot voelen in hoogtempo drie soms vier verschillende camerastandpunten gebruikt wordt. En waarom eigenlijk? Het zal een bepaalde stijl zijn of concept maar het doet mij niets. Dan de schier onmogelijke gemakkelijk van het binnen dringen op locaties, het in hoogt tempo vinden van de ven de clou, of je er enorme scala aan klappen, trappen, opgevangen kogels en het van een brug afvallen op een schip en... heej...zowaar loopt Bourne mank. Toe maar! Om nog maar te zwijgen van de klappen die de Lada opvangt tijdens een overdreven lange achtervolgingsscène. Tja...

En net als The Bourne Identity geld ook voor dit deel dat het niet slecht is en wel een bepaalde kwaliteit uitademt binnen het genre maar het me gewoon niets doet. Ik heb hier simpelweg niets mee.

En deel 3 dan nog maar puur ter afsluiting van de trilogie, en ook alleen dat en niet omdat ik de andere twee delen zo goed vond.

Deel 3 vervolgt direct met een open lijntje van deel 2, in dit geval Bourne zelf, want in deel 2 zagen we slechts hoe de vuiligheid binnen de 'agency' zichzelf opruimde. Maar ja, vuiligheid loopt bij de heuvel naar beneden zeggen ze dan, en er is wel weer een nieuwe bemoeial die vind dat dingen opgelost horen te worden, iets wat geen mix blijkt met Bourne's doel dat nog steeds antwoorden over zichzelf vinden betreft. Joan Allen is prima in haar rol, net als Strathairn en Finney is altijd goed om te zien. En uiteraard zitten er wel weer een paar uitdagende vechtpartijen in zoals ditmaal met Desh.

Maar ja, het is Bourne, het is Greengrass, het is een bepaalde stijl en concept, en het is mijn beleving hysterisch en over de top. Gang is alles lijkt vooral van toepassing op het eerste halfuur, de soundtrack is minder aanwezig dan vorige keer maar het camerawerk plus montage is weer net zo druk. Weer oogt alles verschrikkelijk gemakkelijk, andermaal is er ook weer een achtervolgingsscène die beter een 'demoltion derby' genoemd kan worden en is het bizar te noemen wat het rijdend materieel allemaal weer kan hebben. Het einde is wat mij betreft dan ook één uit de categorie dat het niet gekker kan, wat een gedoe allemaal.

Ik ben blij dat het er op zit deze trilogie voor een cijfer en comment hier, en dat terwijl ik toch aan deel 1 begon met de hoop en verwachting dat het me beter zou bevallen dan de eerste keer. Slecht binnen het genre is het allemaal zeker niet, ik heb er simpelweg niets mee.

Voorgeschoteld aan mijn collega's afgelopen week tijdens de pauze en tot mijn eigen verbazing zag ik dat de film nog geen comment en cijfer had, dus dat werd wel tijd. En laat ik het zo zeggen dat ik een beetje docu van Moore wel kan waarderen. Is het vaak aan de suggestieve kant? Kleurt Moore het plaatje alvast een beetje in? Ja, maar het is niet dat hij ongelijk heeft en hij stelt wel degelijk dingen aan de kaak. Zo ook de discrepantie betreffende het wapenbezit en de vele incidenten en doden.

Moore is zoals vaker kritisch en betrokken maar ook innemend met dat waggelende loopje en dat petje. En het begin is zoals te verwachten spot on, hoe bespottelijk, een geweer krijgen als je een bankrekening opent, of kogels bij de kapper of groothandel/warenhuis. Het is Amerika op zijn smalst en bijzonderst. Het land van de onbegrensde mogelijkheden, en dan wel in de slechte zin van het woord. Want zoals Moore kritisch analyseert en afvraagt, waarom is er zoveel geweld en bloedvergieten in Amerika. Waarom werd in mijn jeugd al gewaarschuwd voor Amerikaanse praktijken, van die rare dingen die over zouden waaien naar Europa...wat heeft Amerika dan toch eens slechte naam in die zin.

Maar de vraag blijft, iets waar Moore ook in om blijft wroeten, wat nu eigenlijk de oorzaak is van alles. Want in Canada zijn evenveel zo niet meer wapens. Duitsland en Engeland hebben een minstens zo gewelddadig verleden. Dus wat dan? Hoe zit het? Iets waar niet een duidelijk antwoord op volgt maar wel een kijkje in de geschiedenis en de Amerikaanse psyche. Iets dat leidt tot de briljante en humoristische animatie van de bange kolonisten en de vraag hoeverre hun hedendaagse cultuur en media gedomineerd wordt door angst en spektakel. En wat zegt Marilyn Manson een ontzettend wijze woorden, en wat zakt lamlul Charlton Heston met zijn poenerige en veilige villa door het ijs. Ooit was ik wel een beetje fan van Heston en zijn films waar ik mee opgroeide, maar wat vind ik het een zak eerste klas na deze docu die niet veel meer kan dan blijven hangen in zijn 'tweede amendement '.

Hoewel het geheel kritisch benadert wordt, maar wel met veel humor en scherts, zijn de beelden van Columbine zelf ontnuchterend zo niet schokkend. Het is zonder twijfel het land van de onbegrenzende mogelijkheden, het paradijs alleen dan wel met wapens, en vooral mensen die zich niet kunnen beheersen. Het lijkt inderdaad een kwestie van angstcultuur, weinig tolerantie en vooral wantrouwen. Spijtig is dat er niets veranderd, Het wapen bezit gaat verder, de incidenten blijven komen in de doden tellen door, want ja de grondwet verander je niet zomaar. Desondanks is dit een uitstekende documentaire die weer een tipje van de sluier optilt omtrent de Amerikaanse geest. Aan de documentaire Sicko, over het Amerikaanse zorgstelsel, kan deze documentaire niet tippen. Desondanks zit er wel een sterk cijfer in.

Waar Body of Evidence een tegenvaller was als paasweekend opener verwachte ik toch wel iets meer van deze The Boxer al was het alleen maar vanwege Daniel Day Lewis in combinatie met de naam Jim Sheridan. Toch kwam het er voor mij niet echt uit en was The Boxer een kleine teleurstelling.

Het verhaal is duidelijk rond bokser Danny Flynn na zoveel jaar weer op vrije voeten in een omgeving nog altijd verscheurd door de naweeën van 'the troubles' en bemoeienissen van de Engelsen. En nog altijd staat de boel bol van de spanning, dreiging, haat en nijd temidden van treurnis en soms deplorabele leefomstandigheden. Op de achtergrond zijn er op hun beurt nogal wat partijen die aan de touwtjes trekken, of dat willen, en op hun eigen manier om willen gaan met de bezetter en de issues tussen protestant en katholiek. Danny denkt daar in ieder geval het zijne van en heeft een andere benadering in gedachten met zijn gevechten en vooral rust, overleg en vergeving.

En dat mag best interessant genoemd worden met een meer dan behoorlijke cast in de vorm van Lewis, Watson, Cox en vooral McSorley die net als In the name of the father hier ook weer zo'n naar figuur neerzet. Maar ondanks het beeld richting het einde dat een dergelijke strijd alleen maar verliezers heeft, wil The Boxer toch regelmatig niet echt boeien is er sprake van een traag tempo, gebeurt er eigenlijk niet zoveel en wil het gevoel van de film niet echt op mij overslaan. Afschrijven doe ik The Boxer nog niet en voorlopig is de film terecht gekomen op de herkijk stapel, maar voor nu blijft het bij een drie sterren.

Totaal onbekende film, op de gok en dus blanco erin hoewel ik wel al gezien had dat Boy A goede kritieken krijgt. En vooraf kan ik wel al vast zeggen dat de film een zwaar maar sterk drama is.

Boy A met de zelfgekozen naam Jack komt weer in de samenleving. Interessant is de begeleiding van Terry die de jongen op goede wijze begeleid maar tegelijkertijd ook laat zien hoe moeilijk een dergelijke situatie is. Het is een constant wikken en wegen tussen wat wel en wat niet, wat kan wel en wat niet. Het is duidelijk dat Jack het nodig op zijn geweten heeft, toch wordt er in eerste instantie gefocust op een jongen die een nieuwe kans krijgt en die maar al te gretig aanvaard en een zekere gunfactor oproept. En het gaat de jongeman goed, een baan, nieuwe vrienden en zowaar een vriendin, en wie goed doet die goed ontmoet zeggen ze dan. Helaas loopt dat voor Jack anders.

De film betreed dan toch wel een behoorlijk interessante fase waar je veel kanten mee op kan en die veel discussie te weeg brengt. Wanneer is iemand genoeg bestraft? Wanneer mag iemand verder met zijn leven? De dreiging van vroeger speelt altijd en hoe haatdragend zijn eventuele nabestaanden? Het blijft een lastige kwestie en die wordt in dit geval op interessante wijze vanuit Jack gebracht. Regelmatig moet ik toch denken aan de zaak James Bulgar uit de jaren '90, een zaak die ik me nog goed kan herinneren uit het nieuws, en vooral de verontwaardiging over de wreedheid van de daad. Parallel aan de zaak Bulgar en haar twee daders betreft Boy A ook voornamelijk een meeloper met een sadistische leider die van God los is. Een bepaalde onrechtvaardigheid wordt toch gebracht in het verhaal rond de op het oog integere Jack die op het oog genoeg geboet heeft, anderzijds gaat ook regelmatig de vraag door mij heen wat er van Venables en Roberts terecht is gekomen en verbaas ik me tevens over de meedogenloze aard van hun daad betreffende de dood van Bulgar nadat ik me weer heb ingelezen en vraag me toch ook af wat er allemaal door je heen gaat als je op zo'n manier een kind verliest.

En daarmee is de zaak Bulgar voor mij een onverwachte factor in het geheel die deze film en diens onderwerp van twee kanten belicht en laat zien wat voor ingewikkelde materie iets dergelijks als dit is. Dit is een ongelooflijk grijs gebied. Schrijver Jonathan Trigell heeft ook aangegeven dat het boek min of meer gebaseerd is op een vriend die moeite had met het gewone leven na een gevangenisstraf en de zaak Bulgar. Om ten einde de acteurs nog even te benoemen in de vorm van de uitstekende Garfield en de altijd even interessante Peter Mullan. Die kop, die stem, dat Schotse accent, heerlijk. En daarmee is Boy A toch best een apart en lastig drama te noemen en zeker de moeite waard wat mij betreft.

Heb eerder dit jaar nog het boek gelezen dus met redelijke verwachtingen en nieuwsgierigheid me hier aangezet.

De film ontvouwd zich als een redelijk drama, zeg maar drama-light. Mede omdat ik het boek gelezen heb is de wat-gaat-er-gebeuren-factor een beetje weg maar desalniettemin wordt een aardige prent neergezet door twee heel aardig acteren de jongetjes en tevens een hele aardige soundtrack van Horner. Wat mij bijstaat van het boek is toch dat er meer met de verbeelding van het jongetje gespeeld wordt, en wat hij ziet en zijn manier van benadering op die leeftijd. En dat komt helemaal niet naar voren. Zeg maar gerust dat het allemaal een beetje aan de saaie kant is. Had misschien wat meer mysterie toegevoegd van wie zijn die mensen, wat doen die Duitsers enzovoort. Het komt nu wat te gemakkelijk over.

Dan eindigd de film vind ik wel weer met een behoorlijke climax. Misschien dat dit ook de bedoeling van de scenarioschrijver is, het benadrukken van de jeugdige kijk van geen gevaar zien, tot die fatale eindsituatie waarin juist blijkt dat niet alles ongevaarlijk is. Vanaf het moment dat hij wegsluipt met de schep tot aan de uit zoem scene in de kleedkamer vol kleren en een deur waar achter alles stil is, mooi spanning en sfeer opbouw plus zenuwslopende muziek, de familie die vol paniek door het bos rent... ondanks dat ik dit al wist toch mooi in beeld gebracht en geregisseerd in die zin. Die laatste uitbarsting van spanning, sfeer en drama doet de film wel goed.

Dun verhaaltje, brede lichamen, grimmige koppen, veel Engels met vet oosteuropees accenten en heel veel slaag. Had er eerlijk gezegd toch veel meer van verwacht, want vooral de gevechten vond ik toch allemaal wat over the top. In zo'n hoog tempo vecht niemand, en dan is iedere klap raak wat ook erg onrealistisch is, maar geen enkele klap is een onmiddellijk knock-out. Ieder vechter blijkt over een bijzonder incasseringsvermogen te bezitten. Ik zit zelf op vechtsport, kijk veel MMA en ik moet zeggen dat het heel erg opgeklopt is. Spektakel is het wel, mooi in beeld gebracht ook. Goed, tot dan wil ik mijn kritiek nog voor liefnemen maar helaas op het einde verspeelt de film iedere krediet die het nog had. Na het zware derde gevecht moet hij nog eens tegen die kolos? Oké...na volledig lens geschopt en getrapt te zijn door de eerste vechter, de kolos en twee handlangers met honkbalknuppels en zeker twee keer knock-out was, krabbelt Boyka overeind om de vrouw te gaan redden, andermaal oké. Met een kogel in zijn arm slaat ie nog een boef neer, grijpt een pistool en inmiddels in bezit van een tweede kogel schiet hij vanuit een koprol beter dan een tweede boef die rustig kan aanleggen vanaf een balkon. En tenslotte met een derde kogel in zijn lijf grijpt hij de hoofdbaas en wurgt hem. Ja.....Boyka….of een Russische Superman? Ik kan er niet zoveel mee, ik kijk er naar en denk 'oke dan'....

Wat dialoog betreft. Na het gevecht tegen de man die hij per ongeluk dood, staat Boyka op de gang als de ongelukkig voorbij gereden wordt. "What's wrong with him?" Nou hij kwam jouw tegen sukkel! Waarop de broeder iets zegt van: "He's not doing well." Joh....wie bedenkt zulk soort dialogen? Een kleuterklas?

Moet ook zeggen dat ik niet snap waarom de film zo goed scoort. Ik snap dat het er prima uitziet, aardig sfeertje, brede en indrukwekkende vechters, de gevechten een spektakel, maar het is zo mager aan realiteit en zo matig qua dialoog en verhaal. Helaas …..

Een maar al te bekende titel met een maar al te bekend verhaal, en helaas om de verkeerde reden waarmee ik uiteraard het trieste verhaal bedoel. Zien deed ik de film nog nooit en daar kwam gisteravond verandering in.

En het moet meteen gezegd dat Boys Don't Cry een uitermate zwaar drama betreft die wel even op gang moet komen, want het eerste half uur is vrij rommelig te noemen te midden van onvolwassen volk en het gebruikelijke gedrag op een dergelijke leeftijd. Het is eigenlijk een in- en intriest beeld, Brandon buiten beschouwing gelaten, van draaideurcriminelen, armoedige huizen, deplorabele leefomstandigheden, uitzichtloosheid en sneue baantjes. Één vande weinige hoogtepunten is in de plaatselijke roadhouse, bar of saloon zo veel mogelijk shotjes whiskey en sigaretten soldaat te maken en een vuistwisseling met een ander stuk schorem als afsluiter. Het is de hatelijkheid en onvriendelijkheid ten top met een hoog testosteron gehalte waar bewust een contrast gezocht wordt tussen macho hetero mannen gedrag en het grote geheim dat Brandon meetorst. En ga er maar aan staan, en ik twijfel sowieso aan Brandon's realiteit zin waarom je een dergelijk geheim, dat links of rechts altijd uitkomt, meesleept in een dergelijke omgeving. Waarom zoveel risico lopen een relatie aan te gaan met volk als Tom en John in de nabij omgeving. Waarom niet wachten tot na de operatie of een omgeving met mensen opzoeken die ruimdenkender zijn inplaats van achtergebleven, middeleeuws, dom Texas...

Maar fijn, de film draait niet om het hoe en waarom, en zelfs domme mensen zijn aansprakelijk voor empathieloos en wreed gedrag. Zoals reeds gezegd moet de film het niet van het eerste half uur hebben en begint de film pas echt interessant te worden als de relatie met Lana een feit wordt, tegelijk stijgt daar ook langzaam de spanning met de twee criminele domoren op de achtergrond. Acceptatie, ruimdenkendheid, en leven en laten leven zijn de gewenste elementen waar het einde toch eigenlijk onvermijdelijk lijkt en op brute en rauwe wijs voltrokken wordt. Ergens doet de film wel denken aan Brokeback Mountain waar ook veel onbegrip heerst en een keiharde afrekening puur omdat men anders is. Het is schokkend dat op anders zijn zo extreem gereageerd moet worden. En zo komt het dramatische en sneue Boys Don't Cry tot het verwachte maar niet minder brute einde waarop je bijna zou wensen dat de twee daders in de gevangenis wegrotten. Toch een super film is dit voor mij niet met hele hoge waardering tot gevolg en vond ik het een lastige en stugge film om te kijken, en waar dat nu precies aan ligt... Is het toch het te stugge begin of mis ik nog net wat inside the head of Brandon? Waarom daar? Waarom tussen die imbecielen? Degelijk is het allemaal wel, het acteren is uitermate goed, en wellicht moet ik de film op termijn voor een tweede keer zien. Voorlopig een degelijk cijfer met een 3,5

Aardig jaren '70 film met veel bekende acteurs, Peck en Olivier( wiens stem ik eigenlijk totaal niet herken in de the voice over van The World at war documentaire) maar ook een erg jonge Guttenberg en Bruno Ganz, David Hurst uit Kelly's Heroes en natuurlijk Richard Marner uit Allo Allo.

Aardig sfeertje wordt neergezet met een behoorlijk fantasievol niet ondenkbaar Derde Rijk project en evenmin voor de sadistische en wereldvreemde Mengele. Heel aardige spanning in het begin, knappe vergadering en leuke rol van Olivier als overdreven Jood Liebermann.

Film ademt zeker een bepaalde kwaliteit uit in acteren, script en spanning. Aardig prentje een keer te zien.

Herkijk die niets nieuws onder de zon bracht. Uiteraard is er de poging om vooral de waanzin en verspilling van de oorlog met belachelijk veel vuurkracht, overmacht en belachelijke actie om de bevolking voor je te winnen terwijl het wemelt van de corrupte mensen en tweespalt tussen Amerikaanse troepen. Daarnaast lijkt de film over en groot budget te beschikken en veel correct materiaal

Maar helaas wint het verder mijn hart niet door de merendeel flauwe en schertsende toon en is dit echt niet mijn ding. Dus bij deze done with it.

Drama die ik vooral maar eens geprobeerd heb vanwege het goede stemgemiddelde. Verder was er geen voorkennis aanwezig wat het onderwerp betrof, maar dat dit naadloos aansloot bij het gemiddelde gedrag en problemen binnen de ghetto's was al snel duidelijk.

En zoals de gemiddelde film met een dergelijke thematiek vind ik het héél moeilijk enig sympathie op te brengen voor de gemiddelde Afro-Amerikaan waar de woorden fuck, bitch en niggah schering en inslag is, niet perse in die volgorde. Duidelijk is maar weer dat het een soort cultuur is waar men elkaar mee besmet, wie met pek omgaat wordt ermee besmet. Boeiend is toch wel de verschillen tussen de drie hoofdpersonen van ex-bajesklant, sportman en studiebol en vooral het welbespraakte en overwogen karakter Furious, heel goed gestalte gegeven door Laurence Fishburne, die maar al te duidelijk maakt dat het leven altijd vol met kansen en keuzes zit.

En vooral in dat laatste zit juist de kneep bij Boys N The Hood. Want keuzes en kansen zijn er namelijk altijd, de drank en wapenwinkels mogen dan dichtbij zijn, de keuze is toch aan jezelf daar iets te halen. De achterbuurt en matige perspectieven lijken dan ook eerder een excuus voor de gemakkelijke keuze die criminaliteit en verloedering inhoud. Iets dat uitermate zelfkritisch geduid wordt door de oude man. Net als de haat, verongelijktheid en drang het kleinste geschill al met wapengekletter te beslechten. Het lijkt een selffullfullingprophecy die zich over zichzelf afroepen met hun gedrag en de vooroordelen die worden bevestigd, niet te vergeten zelfdestructief gedrag. Beklijvend en wrang zijn dan uiteraard de 'onschuldige' slachtoffers die vallen en de hysterie en verdriet omtrent. Want ja, behalve keuzes en kansen heb je ook nog zoiets als pech en geluk. En die balans maakt de film tot een goede, namelijk die tussen het dodelijke milieu enerzijds en de mogelijkheid er meer uit te halen als je kop er maar bij houdt anderzijds.

Gisteravond nog even en de horror en daarbij viel de keuze uiteindelijk op deze Braindead van Peter Jackson. En het is toch al een verschil te noemen hoor wat de man gepresteerd heeft met The Lord of The Ring reeks ten opzichte van de films die hij daarvoor gemaakt heeft met Braindead en The Frightners, en vooral een Braindead zou je toch vooral verwachten bij een Sam Raimi. Desalniettemin was ik wel geïnteresseerd naar deze film die ik uit de filmmagazines destijds kende qua titel en filmposter. Dus kom maar op...

En poeh....het begin is toch wel even doorbijten, is op het bedenkelijke af en roept regelmatig op tot doorspoelen of ophouden. Want het ziet er allemaal even slecht uit, zijn de karakters raar en is de rare rat-monkey in al zijn low-budget wellicht nog een beetje een cult hoogtepunt. Het vervolg met de inmiddels zieke moeder, de behaagzieke Lionel, en het ronduit ranzige diner met het bezoek, wordt het geheel er nog niet echt beter op maar juist alleen gekker en ranziger. Het is te midden van de nodige flauwe en zwakke humor wachten op de zombies en warempel zit er met de wording van ma zeker verbetering in het geheel.

Toch is dat niet meteen de gehoopt verbetering, want een echte Zombie uitbraak met moord, doodslag en overleven grijpt nog steeds niet omzich heen, daarentegen heeft de verzameling die Lionel langzaam aanlegt en drogeert wel de nodige humor vooral met het liefdesmomentje tussen de zuster en de dominee met alle gevolgen van dien. En de tendens van vooral smerigheid met een ongemakkelijk soort humor zet zich voort met de baby en het ronduit aparte parkuitje. Het is niet zo dat ik het tot dan getoonde slecht vind, het is meer dat ik iets anders verwacht had, iets serieuzers wellicht, maar goed, het hart krijgt wat het wil met het feestje waar vervolgens alle remmen los gaan, zich een ongekende slachting voltrekt, gebruikt men in Shaun of the Dead ook een grasmaaier geloof ik, en vliegt de ranzigheid en troep je praktisch om de oren. Uiteraard is het nog altijd met een komische noot maar is dit toch meer wat ik verwacht had en op hoopte, en wauw! Wat gaat dit ongekend los in de eindfase en is dit knap gemaakt in bepaalde gevallen.

Waar het even inkomen en aftasten is blijkt Brain Dead toch meer dan vermakelijk en interessant en heb ik deze zeker niet voor het laatst gezien en gaat nu de jacht op een hardcopy beginnen. En wellicht dat er dan ook nog cijferverbetering in zit, voor nu een 3,5.

Een liefhebber van de Nederlandse film zal ik en ga ik nooit worden, toch blijf je nieuwsgierig en blijf je het proberen zoals ook weer het geval is met deze Brandende Liefde. Toch komt het bij mij niet verder, net als Turks Fruit, dan dom gedoe, geneuzel en een soort van cultstatus dat de Nederlandse film kennelijk zo geweldig is want wij Nederlanders kunnen en durven alles.

En in die zin kan je de hand van Jan Wolkers wel weer zien, weer zo'n leeghoofd van een kunstenaar, weer van hetzelfde laken een pak rondom liefdesrelaties een wazige karakters. Als ik dan toch een positieve ding moet noemen dan is het wel de prachtige Monique van der Ven, tevens alweer een parallel met Turks fruit, maar verder vind ik het een verschrikking waar de voice over van Peter Jan Rens irritant is maar opzich het minst erge. Want waar gaat dit over? Franse les, een studiebeurs, kunstenaar willen zijn, en de mooie Anna, toch is het wat mij betreft flauwer dan flauw, neigt regelmatig zelfs naar slapstick, zijn er een aantal onuitstaanbare karakters zoals in dit geval Huub van der Lubbe en Mademoiselle Bonnema, godnondeju, wat een irritant volk. Dan de soundtrack waar één of ander hinderlijke elektronische panfluit door heen geweven zit, het moge duidelijk zijn dat dit in mijn beleving een verschrikking eerste klas is en onderstreept wat ik nu precies niet met de Nederlandse film heb.

Ik lees dan andere gebruikers spreken over een klassieker, over humor, een goede opbouw en onderwerp en een film die nooit verveeld. Nu dan, ik kan me amper voorstellen dat we hetzelfde gezien hebben en mocht dit ooit in de jaren '80 iets geweest zijn dan kan toch wel gesteld worden dat het hopeloos gedateerd is. Afijn, ik sluit me aan bij het stemgemiddelde.

Redelijk misdaadfilmpje. Vrij vies en gemeen in beeld gebracht, weinig woord, des te meer geweld. Vooral de actie is wel goed in beeld gebracht. Maar hen echt ontbreken aan wat plot, dialoog en extra diepgang in de karakters laat de film voor mij niet echt boven de middelmaat uitsteken.

Verder nog iemand trouwens die bepaalde dingen erg op Heat vond lijken? De openingsoverval bijvoorbeeld? Rustig, beheerst, grote vrachtwagen erbij. Daar hield het overigens niet op. Vond de leider van de bende sowieso erg op de stoïcijnse, beheerst en harde Robert De Niro uit Heat lijken. Net als het etentje met de vriendinnen na de eerst overval. De sfeer, de zweverige muziek erbij gemonteerd, iedereen een beetje lachen, de leider alleen net als in Heat. Nah ja, zal wel aan mij liggen.

Redelijk filmpje, niet meer dan dat.

Al tijden zag ik er tegen op Braveheart er weer eens in te gooien voor een review. Wat ik vreesde was een nog erger geval van Gladiator, een te bombastische en rauwe krachttoer die nog meer op dramatiek en emotie leuntt. Helaas maar waar, Braveheart was ooit heel wat jaartjes terug toch wel één van mijn favorieten met zijn gewelddadige rauwe randje, de in de knop gesmoorde relatie met de mooie Murron raakte me destijds ook wel. Maar wat in 1995 het nieuwe hoogtepunt was, het summum qua rauwheid en filmische scenes, vind ik heden ten dage toch achterhaalt vanwege het vele valse sentiment. Wellicht dat een ontwikkeling als kijker ook mee speelt.

De eerste drie kwartier is aardig en schept een aardig beeld van de wreedheden en onrust. Toch lijkt alle getoonde ellende toch vooral geforceerd pathetisch om sympathie voor Wallace te krijgen en hem vooral een reden voor oorlog. Dan is drie kwartier tot de eerste slag best een lange aanloop te noemen, maar vooruit. De daarop volgende veldslagen en gevechten zien er altijd nog meer dan prima uit, daar echter ook alweer een aantal kritiekpunten wat de tactiek betreft. De speren waarmee de cavalerie opgevangen wordt, waarom zien we die vooraf niet op de grond liggen? Die zijn er zomaar. Dan de list een slag later met het vuur om troepen van elkaar te scheiden. Dat ruik je toch, dat er iets brandbaars uit gegoten is? Vooral als het zo fel brand. Het list en bedrog gebeuren tussen de bekende Schotse Lords, de Engelse Koning en de Franse Prinses is soms even kolderiek als redelijk bedacht. De schare acteurs zijn ook aardige uitgezocht. Vooral O 'Hara heeft zijn moment of fame als de grappig en knettergekke Ier, verder passende de gegroefde en bebaarde komen van Cox, Cosmo en Gleeson meer dan prima en vind ik MacFadyen het beste acteren als de getormenteerde De Bruce. Ook aardige te benoemen Peter Mullan met een klein rolletje als soldaat, een blik op zijn wikipedia pagina overtuigde me dat dit een bijzonder heerschap met een opzienbarende jeugd en achtergrond is. McGoohan overigens nog wel het noemen waard als prima koning en McCormack een erg prettige verschijning als Murron.

Grootste pijnpunt is voor mij nog niet eens zo zeer de geschiedkundige missers over de hele film, maar juist het beeld dat van het karakter Robert De Bruce gecreëerd wordt. De achterbakse lafaard en bedrieger die hier geportretteerd wordt ligt heel ver van de waarheid. Sterker, na simpel onderzoek blijkt zelfs dat Wallace niet de bijnaam 'Braveheart' droeg maar De Bruce zelf. De eer die Wallace hier toegedicht krijgt behoorde aan De Bruce toe, dus niet alleen zijn bijnaam wordt afgenomen maar dat ook nog. Het beeld van Wallace dat hier wordt afgeschilderd lijkt vooral op een mythe want lijkt zelden echt waar, hij voerde geen legers aan, plunderde vooral de grensgebieden wat de echte haat van de Engelsen opgang bracht en kwam ook niet uit een arm gezien.

Zoals gezegd, buiten de fouten en het onterecht jegens De Bruce, is Braveheart niet echt meer van deze tijd. Wat vroeger werkte en een snaar raakte komt mij nu als geforceerd over. Teveel en te zwaar wordt de kaart van het motief en persoonlijk drama gespeeld om Wallace niet alleen een reden te geven maar je ook als kijker mee te slepen in zijn wraaktocht. Iets dat bij mij totaal niet meer aanslaat. Wat vroeger een pareltje was zie ik nu slechts nog als een avondje vermaak, en vooral als avonturenfilm a la Robin Hood, en niet als iets dat historisch geënt is. Een visueel spektakel is nog het zeker met zijn mooie landschappen maar dat is dan ook eigenlijk wel.

Best wel te pruimen film over de betreffende SAS missie en overigens film die ik met de film en boek rond Chris Ryan verwarde. Een serie/film die ik ooit al eens gezien had maar nooit kon plaatsen en zodoende wel eens verwarde met BTZ.

Zo nu en dan ontstijgt de film niet echt het niveau van een tv-film toch geeft het best een aardig beeld van de voorbereiding en uiteindelijke problemen die de mannen tegen kwamen. De film geraakt in zijn beste gedeelte wanneer de mannen gevangen genomen worden. Martelingen zoals de zogenaamde tandarts kloppen wel. Het is alleen dat men nog wel verder ging.

Bean is voor zijnn doen aardig. Rick Warden valt op omdat hij in Band of Brothers zat. Al met al niet een geweldig maar vooral acceptabele product.

Na Bone Tomahawk en Dragged acrose concrete de derde van Zahler afgewerkt, en hoewel de film in eerste instantie tegenviel krijgt hij toch het voordeel van de twijfel.

Het gebruikelijke zwijgzame grimmige beeld dat aangedaan wordt in DAC komt hier ook weer voorbij. En hoewel bepaalde dingen niet onaardig zijn komen andere dingen weer erg geforceerd over. De autosloopscene is na het raam en de spiegel te belachelijk voor woorden. Behalve de te gezochte acties in dat geheel straalt Vaughn geen moment iets uit qua lichaamstaal. Hij staat daar maar wat en sjokt tenslotte naar binnen. Een heel verschil met bv Tom Hardy in Warrior die een op hol geslagen stier lijkt. Dat straalt heel wat meer uit. Mocht het doel zijn te laten zien hoe sterk, stoïcijns en nietsontziend Vaughn is dan slaagt dat wel, maar toch...Sowieso vind ik het eerste deel vlak, ongeïnspireerd en matig qua tempo. Dat dan kijk ik de film dan ook met lichte verbazing.

Dan zit er in het tweede deel een opmerkelijke verbetering die vooral komt door de opsluiting, met een nieuwe situatie en de daarbij behorende koers, die het geheel een stuk boeiender maakt. Het is dan uiteraard ook het tweede deel die een stuk boeiender is in combinatie met sfeervolle locaties en veel, heel veel expliciet en grof geweld. Soms wat onrealistisch, een afloop die vrij voorspelbaar is en vooral Don Johnson in een grappige rol.

Leuk voor een keer, toch niet echt overtuigd, maar wel op de nominatie voor een hernieuwde kijkbeurt op termijn.

Deze film opgepikt bij de kringloop en vooral namens de behoorlijke cast en de naam Terry Gilliam. Toch stond ik niet helemaal stil bij de Monty Python kolder waar ik niet echt weg van ben noch andere Gilliam films waar ik niet echt stuk van ben, maar had ik vooral 12 Monkeys in het achterhoofd. En dat was toch een beetje een miscalculatie.

Dat dit geen normale film gaat worden is na minuten al duidelijk met de bijzondere wijze waarop de instantie bij de familie Buttle binnenvallen om de heer des huizes in te rekenen. Het is het begin van een verhaspeling die in ieder systeem voor kan komen maar zoals gebruikelijk ook ontkent wordt want het systeem is feilloos, het systeem maakt geen fouten. Toch probeert goedzak Sam Lowry, die zichzelf succesvol onder de radar hield, de zaak enigszins recht te zetten waarop een domino effect aan gebeurtenissen in werking wordt gezet met promotie, de vrouw van zijn dromen, a moment of shine, contact met een rebellerende installateur en opgejaagd worden door de instanties. Ja, die Sam beleeft wat.

Dit allen met een sterke cast in de vorm van Pryce, Palin, Greist, De Niro en Holm, en niet te vergeten een ultra kleine rolletje voor Gordon Kaye beter bekend als Rene Artois. Daarnaast vallen de decors en locaties op van industrieel naar dromerig en spuuglelijk, zegmaar gerust dat het bij tijd en wijlen fucking lelijk is, maar dat is natuurlijk deels de humor. De bureaucratie, ambtenarij en controle maatschappelijk krijgt natuurlijk een trap na in een verhaal die ontzettend veel overeenkomsten vertoont met Orwell's 1984, hetzij dat Brazil een kleurrijke, fantasievolle parodie betreft met heel veel kolder. Niet te vergeten de humor omtrent ieder die zijn straatje schoonveegt in de Buttle/Tuttle zaak, hoe er een transcriptie gemaakt wordt van wat een gemartelde vertelt en regelmatig komt Brazil over als één lange sketch waar er op los wordt geïmproviseerd met lange scènes en veel bewegende deel zonder dat men uit de rol weet te vallen. Brazil is dan ook een acteursfilm bij uitstek.

Heel veel goede punten, dat zonder enige twijfel, maar helemaal vangen doet Brazil mij toch niet. Het einde doet me toch een hogere cijfer geven dan ik aanvankelijk van plan was, maar buiten dat ontgaat de link met Brazilië me eigenlijk, noch het nummer dat de hele tijd gedraaid wordt. Daarnaast is de meligheid mij toch vaak net iets teveel en vind ik 2 uur en 20 minuten toch echt to much voor dit soort kolder. Maar het is Brazil wel degelijk aan te zien dat het kwaliteit betreft en met zorg gemaakt is, daarom een 3,5 ook al spreekt het mij niet helemaal aan.

Meer dan behoorlijke thriller waar ik achteraf wel gedeelten van gezien had maar nooit helemaal.

Het begin van het verhaal en de spanning is prima. De dreiging van de 4x4 en de ogenschijnlijk goedbedoelde vrachtwagenchauffeur. Toch vind ik het uiteindelijke motief van ontvoering en losgeld een beetje tegenvallen en had ik liever geen motief gehad maar liever puur sadisme en wrijving tussen noord en zuid. Een stel sadisten die zich willen vermaken. Laten we eerlijk zijn, ze halen zich heel wat op de hals voor maar 90,000 dollar, überhaupt een hele gok voor zoveel gedoe. De kelder en koelkast zijn dan wel weer aardig bedacht.

Russell is prima als de burgerlijke Jeff, Walsh uitstekend als slechterik, even dacht ik dat Lemmy Kilmister een rol heeft en zal ik niet de enige zijn die de John Bongiovi look a like uit Always herkent heb. Daarbij is de sfeer prima maar wordt de achtervolging op het einde wel erg uitgesponnen en op de spits gedreven, verder dan realistisch is, vooral hoe die truck op een gegeven moment hangt.

Maar de pret wordt niet gedrukt. Breakdown is alle zins een meer dan vermakelijk en spannend ritje.

Na gisteren met How The West Was Won alweer aan de George Peppard met deze Breakfast At Tiffany's, leuk nummer trouwens van Deep Blue Something, krijg spontaan zin om het nummer te draaien. Maar is de film net zo leuk als het liedje uit de jaren 90 die qua titel toch wel tot de grote klassiekers der filmindustrie hoort? Mwoah...

Zoals gewoonlijk is het begin even zoeken, Paul en Holly, hoe komen ze elkaar tegen, wat willen ze en wat zoeken ze, maar een grotere vraag is toch binnen enkele minuten wat eigenlijk de toon is van de film. Want die gekke Chinees van de bovenste verdieping doet me toch de schrik om het hart slaan dat dit een of andere foute satire is, of een vorm van foute jaren '60 humor. Aan de acteurs zal tot het niet liggen, Peppard stabiel als altijd, de half Belgische half Nederlandse Hepburn natuurlijk een plaatje voor het oog. Toch wil het niet boeien in het begin, want wat een hoop gekeuvel en geklets, en waar gaat het eigenlijk over? Zal uiteraard bedoeld zijn om het verschil qua inzichten levensstijl tussen Paul en Holly te duiden, en hoe ze op een gegeven moment na elkaar toe groeien. Maar zoals reeds gezegd, boeien wil het niet.

Maar na een uur stabiliseert het een beetje, de toon van de film is dan wel veranderd in in een soort ongedwongen sfeer waar op de achtergrond toch wat zwaardere thematiek lijkt te spelen zoals bindingsangst, volwassenwording, keuzes maken, ergens voor durven gaan en het verwerven van inzichten. Maar buiten de knappe maar wel grillige dame en de geduldige Paul vind ik toch vooral de kat het leukst en kan ik dat mens wel bijna doodschieten als ze dat beest midden in regenbui uit de auto pleurt, maar gelukkig vloeit daar een moment van inzicht en wroeging uitvoort met de verandering die een leven soms nodig heeft als logische vervolg.

Maar veel heb ik niet met deze film, geen moment gehad ook. Zoals ook al eerder gezegd, het keuvelt en het kletst maar door, het sleept maar wat aan, en uiteindelijk duurt het me allemaal veel te lang. Afijn, weer een van de grote naam gehad, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Tijd om The Breakfast Club eens te zien dacht ik zo, en daar hielp de Kringloop in dit geval bij. Of ik de film ooit eerder gezien had durf ik eigenlijk niet te zeggen, ik vermoed het niet.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk met vijf leerlingen die notabene op zaterdag ochtend om 07:00 in de ochtend aanwezig moeten zijn op school vanwaar het me toch een beetje een raadsel is waar de film nu eigenlijk over moet gaan met dit kleurrijke gezelschap vooral omdat de film toch zowel op IMDb als MovieMeter een goed cijfergemiddelde heeft. Aan de muziek zal het niet liggen rond dit jaren '80 product met een heerlijke opening met Simple Minds en later Cream. Daarnaast lijkt er een bekende cast bij elkaar gebracht voor deze film met gezichten en namen maar al te bekend voor die tijd met Ringwald, Nelson, Estevez en Anthony Michael Hall. Maar waar het verder heen moet nadat vooral Bender die als dwarsligger en boefje moeilijk doet, botst met de rector en de aandacht trekken is toch afwachten.

Maar toch onstaat er iets tussen de kibbelende leerlingen die weliswaar veel van elkaar verschillen maar uiteindelijk toch veel overeenkomsten hebben, voornamelijk in de vorm dat het niet gemakkelijk is om die leeftijd te hebben en alle gebruikelijke beslommeringen van de jeugd. Prestatiedruk, verwachtingen, groepsdruk, isolement, vooroordelen, problemen thuis, het komt allemaal voorbij, de vijf groeien naar elkaar toe en maken een moment van bewustwording en volwassenwording mee waar de rector inderdaad op het einde een gepaste sneer krijgt. Want wat je wil zien zie je ook, een vooroordeel verandert niet als men daar niet voor open staat zo heeft de rector zijn stempel al geplaatst ondanks dat ieder huisje zijn kruisje heeft.

Want daar draait The Breakfast Club uiteindelijk om, zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende reacties, zoveel verschillende achtergronden en daarnaast het om kwetsbaarheid en kwetsbaar op durven stellen en mensen simpelweg toelaten, buiten je comfortzone treden. En het moet gezegd dat de film op dat vlak slaagt, maar verder heeft het geen memorabele indruk op me achtergelaten en had ik iets meer van een film met een dergelijke bekende titel verwacht. Desondanks een prima voldoende voor het idee en de boodschap.

Oorlogsfilm die vooral overtuigt op visueel vlak en de gebrachte oorlog, iets minder wat betreft het verhaal en perspectief.

Rustige aanloop van het fort in vredestijd wat tevens een redelijk beeld geeft van de onverwachte aanval ondanks alle signalen. Het Russische leger had weinig overtuigend geacteerd in de winteroorlog tegen Finland, en Hitler zei dat het Russische leger als een oud gebouw was, zodra men de deur ingetrapt had zou de zaak instorten wat ook nog ten dele waar was. Er werd alleen niet stil gestaan bij de onuitputtelijke voorraden aan mensen en materiaal. Een quote die op dat vlak aansluit is dat het Duitse leger als een olifant in een mierennest was, het zou niet uitmaken hoeveel mieren men plat stampte want uiteindelijk zouden de mieren de olifant tot op het bot kaal vreten. Dat Stalin aan zijn eigen zuiveringen een chaos en een leger zonder degelijke leiding had overgehouden was duidelijk en komt subtiel in de film naar voren. Overigens ook een subtiele nuances is dat de gemiddeld politiek officier in Europese films als monster of wreed persoon neer wordt gezet lijkt een Fomin bijvoorbeeld hier vrij normaal en geaccepteerd terwijl dat toch veelal anders was. Politiek officieren werden gehaat en soms als een grotere vijand gezien als de echte vijand.

De behoorlijk voorspelbare en onvoorkomelijke invulling, zoals in zoveel Russische oorlogsfilms inmiddels, is weer daar. De Russen stuk voor stuk patriottische helden, stevige integere simpele boerenknapen, helden tegen wil en dank tegen de Duitse agressors met hun snauwerige valse koppen en laag bij de grond aanval. Overigens sterven ook al die Russen als helden, niet één huilt of roept om mama. Desondanks schetst de film een innemend beeld in de aanloop naar de slag en overtuigt de film vooral qua achtergrond, details en daadwerkelijke gevechten. Een aardige staaltje verouderde Russische tactiek komt voorbij en meer dan behoorlijke man tegen man gevechten, de rauwste en hardste die ik ooit gezien heb. En dit allen in een combinatie van een soort korrelige authenticiteit en mooie passende kleurenfilters. Verder zijn er nog een aantal mooie en overtuigende dingen zoals de zware bom en de korte 'schimmenwereld' die men daarna in beeld brengt, de ontmoeting tussen Anja en haar vader mag er zijn met zijn opbouw en de scene met de accordeon spelende Rus, hoewel kort, is beklijvend. De uitleg achteraf over de erkenning van het fort en haar verdedigers is typisch Russische en mosterd na de maaltijd.

Brestskaya Krepost blijft qua werkelijke nuances, binnen het Russische leger en onder Stalin, in de safe zone om het zomaar te zeggen, en tekent een beeld die verre van neutraal is. Desondanks overtuigt de film toch als kick ass oorlogsfilm met veel visueel gebracht spektakel en een realistisch beeld van oorlogsvoering en tactieken in die tijd en niet te vergeten de ontberingen van de belegerden. Vervelen doet de film bepaalt niet en in die zin is het een fijn avondje actie.

She's alive! Alive!!!

Bij een drukke sportzondag in het verschiet zaterdagmiddag maar even aan de klassieker gezeten en dat werd The Bride Of Frankenstein uit 1935. En wat een kostelijke innemende film bleek dit te zijn, en zo blijkt dat leeftijd er niet toe doet en wat een heerlijke filmposter trouwens, klassiek in iedere zin van het woord.

Het verhaal mag bekend zijn rond het monster gecreëerd door de dokter en de afloop van het geheel. En zo begint de film, de rokende puinhoop, een bang en op sensatie belust publiek, het monster dood zo hoopt men, maar niets is minder waar. Kostelijk komt het geheel op gang met het monster, uiteraard gestalte gegeven door Karloff, die uit de resten van de molen tevoorschijn komt en niet aarzelt met het maken van de eerste slachtoffers. Een lichte irritatie is toch wel meteen karakter Minnie met haar gekakel en het is bijna jammer dat zij niet het derde slachtoffer wordt.

De vlucht, de jacht, het niet begrepen worden, een aantal doden, gevangenname en ontsnapping, en een veilige plek en ontwikkeling bij de hermit, een uur en twintig minuten of niet veel gebeurt er wel in deze niet al te lange film en het wordt allemaal op een fraaie en vlotte manier gebracht en soms nog mooier gefilmd in een product die toch verbazingwekkend uit '35 is. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het bevreemdende gebeuren rond Doctor Septimus met zijn mini's. Uiteraard wordt er daarnaast uitstekend geacteerd en geven kleine dingetjes zoals de nep vleermuis in de grot de film een gunfactor.

Duidelijk mag zijn dat ik genoten heb van deze film die alles heeft en wat mij betreft een voortreffelijk product is. Leuk, echt leuk.

Not yet you bastard, wait until I am dead.

Het begon allemaal teleurstellend omdat ik met mijn 83-jarige vader even voor deze film wilde gaan zitten zoals gebruikelijk na een dagje weg met een oorlogsmuseumbezoek, in dit geval Kazemattenmuseum Kornwerderzand. Maar ondanks de duidelijke vermelding op de hoes bleek de film helaas geen Nederlands ondertiteling te hebben waarop er snel doorgeschakeld werd naar Burt Lancaster's The Train. Na het vertrek van mijn vader alsnog even voor The Bridge At Remagen gaan zitten, en hoewel de beoordelingen en cijfers niet super zijn vermaakte ik mij toch prima met deze oorlogsfilm die ik in een ver verleden toch al eens een keer zag. Want vooral de scène met Angel op de boot kwam mij erg bekend voor.

Heel sterk gaat het geheel niet van start met een kolonne voorbij rijdende voertuigen die versneld wordt afgedraaid. Net als een manco waar heel veel films in de jaren '70 last van hebben, en dat is toch het ontbreken van correct materiaal, want als we verschillende films uit dat deccenia mogen geloven hebben de Amerikanen Europa veroverd met alleen de M24 Chaffee tot hun beschikking. Nu is de tank wel ontwikkelt gedurende de Tweede Wereldoorlog en ook in gebruik genomen, maar had dit type tank de frontlinie in deze getalen zeker niet bereikt. Sterker, in sommige gevallen bereikten de tanks de eenheden pas na de Tweede Wereldoorlog. Maar goed dat is voor een kniesoor. Laatste puntje van kritiek, hoewel kritiek, is toch dat de brug niet helemaal klopt. De stenen bouwsels op de oevers kloppen wellicht maar de verdere structuur en vorm van de brug niet, maar goed, dat zijn omhaalbare details voor een film in die tijd dus zijn dergelijke punten overkomelijk om als laatste de soldaten nog even te benoemen die in sommige gevallen veel te oud ogen.

The Bridge At Remagen valt zondermeer op een zekere charme te betrappen rond de getoonde frontzwijnen, in dit geval luitenant Hartman met zijn manschappen en zijn plunderende peleton sergent Angel, wat dat betreft een prima rol voor Ben Gazzara. Prima is toch zeker het geklaag tegen de officieren hogerop te noemen maar tevens ook het beeld van oorlogsneurose, verspilling en een beetje tragiek. Het typische beeld van de veel te stoere soldaten die alles fluitend doen en als helden onthaald worden wordt bij deze wel een beetje teniet gedaan met de wanhoop en zenuwinzinkingwn waarin luitenant Hartman regelmatig verkeert als voorbeeld. Wat dat betreft wordt er met The Bridge At Remagen al een heel klein beetje een nieuwe weg ingeslagen, en wordt het avonturenbeeld dat het oorlogslandschap regelmatig overheerste toch ingeleverd voor een iets realistischer beeld met afgepeigerde en uitgeputte soldaten. Daarnaast wordt er vanuit het Duits perspectief ook met een tweeledig beeld gewerkt, enerzijds de Duitse ontzettelijkheid dat men de opdrachten kosten wat kost uitvoert, anderzijds dat na overgave de Duitsers ook maar gewoon mensen blijken te zijn die naar huis willen.

Is zo blijkt The Bridge At Remagen toch eigenlijk best wel een prima oorlogsfilm te zijn met een mooi beeld rond te troepen en karakters in verband met een beetje drama maar ook humor, maar ook zeker het nodigen aan actie en daarmee actie die er ook nog best wel goed uitziet. Zo zien de ontploffingen rond de brug er ook best wel spectaculair uit. Afijn, het moge duidelijk zijn deze oorlogsfilm uit de jaren '70 kon mij wel bekoren.

'You don't seem alarmed.'

'Would it help...?'

Een tegenvaller vijf jaar terug in de bios, nu bij herziening slechts degelijk te noemen en echt een Spielberg product wat mij betreft.

Een erg lange aanloop ronde de zaak Abel en de betrokkenheid van Donovan gaat vooraf aan het neerhalen van Powers en de uiteindelijke ruil. Iets dat logisch is gezien de betrokkenheid, toch had men in plaats van het zo te verweven best twee verschillende verhalen en tijden mogen hanteren. Er zit namelijk vijf jaar tussen de veroordeling van Abel en de dag dat Powers neergehaald werd. Zo vloeiend als de twee zaken door elkaar geschetst worden gebeurt dat niet. Iets dat door de vingers te zien valt. In de eerste fase trekt vooral Mark Rylance de aandacht als de gortdroge spion. Verder valt de mooie stijl, het tijdsbeeld en aantal prachtige shots op.

Maar ja, Spielberg hé. Van een spanningsboog is niet echte sprake en de kenmerkende Spielberg grapjes en humor slaan soms aan maar neigen in deze film naar het melige. Dan is er de ontsnapping van Powers uit het vliegtuig. Waar het eerst allemaal wel goed uitziet, met de treffer en het neerstorten, wordt er wel een hele bizarre draai gegeven wanneer Powers met zijn parachute aan het toestel blijft hangen. Niet alleen zou de beste man bloot staan aan immense G-krachten, daarnaast vind hij ook nog de kracht aan de draagriemen naar de cockpit terug te klauteren. Behalve dat er niets van terug te vinden is in Powers zijn verslag lijkt het me bijzonder sterk. Maar waar de film toch het meest tegen aan loopt is de te luchtige sfeer in een fase waar de Koude Oorlog behoorlijk op toeren begon te geraken. Natuurlijk zijn er wel een aantal sfeer makende beelden betreffende Oost-Berlijn maar voor de achterdocht, spanning en paranoia waar de wereld dat moment in verkeerde slaagt Spielberg er in een spanningsloos en weinig indrukwekkend beeld af te geven dat slechts eens de lippen doet krullen bij een grapje.

Neen, Bridge of Spies is oerdegelijk, prima tussen de lijntjes gekleurde prent, die er vooral in slaagt zowel lang aan te voelen als saai te zijn en dat ondanks een in potentie prima verhaal en boeiende tijd.

Erg lang geleden dat ik deze gezien en ik moet zeggen dat mijn geheugen ook meteen weer opgefrist is waarom hij nooit één van mijn favorieten tot het oorlogsgenre zal horen.

Behalve dat het boek en film ver van de waarheid liggen en de Engelse officier die model stond voor kolonel Nicholson ernstig geweld aan gedaan wordt, vind ik bepaalde dingen niet heel erg realistisch overkomen. Niet alleen zien bepaalde personages er wel heel erg goed doorvoed en gezond uit, het gemiddelde voor gevangen ingestelde Aziatische hongerdieet doet ze kennelijk goed. De toon van die binnen marcherende troepen met dat gefluit lijkt uiterst sarcastisch en grenst aan zelfoverschatting. Iets wat alleen maar kan leiden tot een nog slechtere behandeling door de Japanners, want in de Japanse zienswijze zijn ze naar hun overgave niet meer dan de stront onder hun schoen. Ik kan me ook niet voorstellen dat je de toch al brute en wrede Jappen op een dergelijke wijze zou willen provoceren. Dan de behandeling in het algemeen, op de onwelwillende Nicholson na, die in de sweatbox wordt opgesloten, zie ik toch opvallende weinig oorlogsmisdaden, doden of slechte behandeling en dat terwijl men zegt dat er voor iedere biels van de Birma-spoorlijn een krijgsgevangen de grond in is gegaan. Ondanks het feit dat de bouw maar negen levens geëist heeft tegen 16.000 betreffende de hele spoorlijn, lijkt de behandeling me te goed. Om als laatste er bij te halen dat Luitenant-Kolonel Philip Toosey, de man waar Nicholson op gebaseerd is, een buitengewoon vaardige prater was en bijzonder goed de Japanse psyche begreep. Met die kunde wist hij vele plooien glad te strijken en te voorkomen dat het een bloedbad werd. Maar de arrogante, pedante, betweterig, en eigenlijk met de vijand heulende Nicholson is bijzonder ver van de waarheid. Veel overlevende waren uiterst verbolgen over het feit dat hun commandant, waar ze voor door het vuur gingen, als handlanger van de vijand werd neergezet. Bovendien werd de brug niet opgeblazen maar in '45 platgelegd door bommenwerpers.

Na de feiten gezegd te hebben moet ik persoonlijk zeggen dat ik die Nicholson een uiterst vervelende man vind. Als dat mijn commandant geweest was had ik hem persoonlijk wat aangedaan. Dat hij op einde toch iets inziet van zijn fouten bied enige troost en dat hij de brug zelf opblaast is ironie. Behalve dit ontvouwd zich eerder een niet al te serieus te nemen avonturenfilm dan een oorlogsfilm. Een film met een beetje humor, een beetje spanning, een nogal dubbele moraal en vooral ook erg mooie natuurshots van de commandogroep. Mits niet te serieus genomen vanwege de stuitend hoofdpersoon en de hiaten ten opzichte van de werkelijkheid een aardig weg kijkertje maar meer dan dat ook echt niet.

...and you are gonna stop...AND DRINK TEA!?

Ik verbaasde mezelf over het feit dat ik over deze film nog geen comment had geschreven. De laatste keer dat ik de film uberhaubt zag is sowieso drie jaar geleden ter voorbereiding voor het bezoek aan het tanende oorlogsmuseum in Best. Met een bezoek aan het verbouwde Hartenstein in Oosterbeek komende zaterdag in het verschiet, leek het me een goed idee A Bridge To Far weer eens af te stoffen, mede voor een comment.

Op uitmuntende wijze wordt het boek gevolgd van Cornelius Ryan en de slag tot in detail beschreven. Voeg daar een schare prima acteurs aan toe, nog altijd prima ogende actie, een gevoel van autenthiciteit en waarschijnlijk is dit dan wat mij betreft de beste van de oude generatie oorlogsfilms, daarmee The Longest Day, Battle of Brittain, Anzio, Battle of the Bulge en andere titels achter zich latend.

Wat als eerst aangehaald moet worden is het bizarre door Montgomery ontwikkelde plan. Een plan dat bij voorbaat al te risicovol was, en daarmee tegengesteld tot de behoudend tactiek die de Engelse Maarschalk normaal was. Tenenkrommend werd door de rest van SHAEF bijvoorbeeld de behoedzame benadering van Caen gevolgd, overigens één van de reden waarom er niet meer Duitse troepen gevangen werden in de Falaise Pocket. Onfortuinlijk maar niet bewust waarschijnlijk begint de ellende op 11 september al. Had men de 11de Engelse pantserdivisie 30 km verder op laten rukken waren er grote Duitse troepenconcentratie opgesloten geraakt langs de Belgische kust die nu konden ontkomen via Zuid Beveland. Troepen die zich later zouden hergroeperen rond Arnhem. Dan was er het ronduit krappe tijdschema om de operatie voor te bereiden. Dit moest binnen zeven dagen na het gegeven fiat gebeuren. Dan was er het feit dat er niet genoeg toestellen waren om alle troepen in één keer ter plaatse te krijgen. Er moest meerdere keren gevlogen worden wat voor sommige troepen catastrofaal uitpakte nadat een officier van het 101ste met het hele uitgewerkte plan op zak crashte met zijn Waco nabij Vught, waarna de plannen in zijn totaliteit in handen vielen van de Duitsers. Mede door het wachten en de meerdere vluchten kon het weer invloed gaan uitoefenen en konden de Polen onder leiding van Sosabowski niet overgezet worden toen ze het hardste nodig waren rond Arnhem. Eerste slachting onder de Polen werd aan de kant van Oosterbeek aangerichte mede door de in handen gevallen plannen en verloren landingszone. Het besluit de rest te landen landen ten zuiden van de Rijn nabij Driel resulteerde dat men tactisch niets kon toevoegen. De radio's werkten niet mede door verkeerd geleverde antennes en verkeerde frequenties, de jeeps die de 1ste Airborne, Red Devil's, van de Ginkelse heide zsm naar Arnhem moesten brengen waren gecrasht of niet aangekomen, om van de landingslocaties die te ver van de doelwitten aflagen, keuze van Urquhart zelf die tot veel verbazing leidde bij ervarener Airborne officieren als Gavin en Taylor, en de inlichtingen dat er in de omgeving een 'maag/darm' divisie lag. Gekscherende benaming van een afdeling met jonge knapen en oude mannen, de oude mannen vanwege hun leeftijd last van ouderdoms kwaaltjes. Landingsplaatsen die verdedigd hoorden te worden voor de aanvoer van troepen en voorraden werden onder de voet gelopen wat niet zo raar was in de oneerlijke strijd tussen 'licht' bewapende parachutisten en pantersgrenadiers en tanktroepen. Overigens om meteen een lans voor Generaal Frederick 'Boy' Browning die in de film wordt afgeschilderd als koppig en verantwoordelijk voor een operatie die niet door had moeten gaan, hij negeerde inderdaad rapporten van het Nederlandse verzet of troepenconcentraties, maar volgens verschillende bronnen moet hij niet achter het plan gestaan hebben en de beroemde woorden geuit hebben tegen Monty dat hij vond dat ze een brug te ver gingen. Eisenhouwer moet ook geweten hebben van twijfel omtrent de inlichtingen maar als vredesstichter en niet als tacticus wilde hij vooral Montgomery niet in de wielen rijden die al meerder operaties en plannen gecanceld zag.

Terug naar de film die ondanks de vele personages en lange speelduur eigenlijk geen moment verveelt, en de film boeiend vele vlakken van de gevoerde en hevig strijd laat zien. Zo is het materiaal veelal kloppend, behalve de zogenaamde Duitse tanks, mooi om te zien, en valt vooral de strijd op Hell's Highway op zoals de corridor al snel genoemd werd. Uitmuntend is rollende barrage, de oprukkende troepen en tanks die eigenlijk wachten op contact met de vijand om vervolgens luchtdekking in te schakelen. Een tijdrovende strategie, maar helaas ook de enige. Kleine foutjes daargelaten zoals een Sherman die plotseling een totaal andere model is nadat hij geraakt is en van de weg afgeduwd wordt, ziet deze actie er nog meer dan prima uit voor een film van 43 jaar oud. Verder wordt de parachutesprong zelf mooi in beeld gebracht, de gewaagde Waal-crossing door de 82ste onder leiding van Cook, zien de verschillende gevechten rond de John Frost Brug er ook prima uit en is de scene van alle verdwaasde gewonden rond Hartenstein erg goed net als de slecht verlichte kelders vol gewonden in Arnhem zelf.

Een paar fouten zijn weliswaar te vinden in het materiaal zoals de Duitse tanks, en bewuste fouten in personages als majoor Fuller en Bobby Stout om maar eens wat te noemen. Stout bestond niet bovendien beweert hij dat hij uit Joegslavie komt dat nog niet lang genoeg bestond dat hij volwassen zou kunnen zijn. Stout schijnt gebasseerd op Kolonel Sink, beter bekend van Band of Brothers en daar geportretteerd door Dale Dye. Het verhaal rond majoor Fuller en het protest tegen Browning met de foto's zit als volgt. Deze officier heette werkelijk Brian Urquhart. Door de aanwezigheid van Roy Urquhart, geen familie, generaal ter plaats in Oosterbeek neergezet door Sean Connery, wilde men geen verwarring veroorzaken en kreeg de betreffend officier een andere naam. En het was overigens Model die de troepen rond Arnhem neer zette en niet Von Rundstedt zoals in de film meen ik gesuggereerd wordt.

Wat verder rest is een prima internationale cast met alle goede talen, gezichten die ontzettend goed bij de betrokkenen gezocht zijn in het geval van eigenlijk alle generaals, dus Gavin, Taylor, Sosabowski, Browning, Vandeleur, Brian Horrocks en Urquhart om maar een paar te noemen. Voeg daar nog een aantal leuke karakters aan toe als bijvoorbeeld Eddie Dohun door een prima James Caan, Redford als majoor Cook, Hopkins, Olivier en Elliot Gould als schmierende patser en je hebt heel wat. Leuke en knappe details overigens nog, de groene sjaaltjes bij de Irish Guard van Vandeleur, de kloppende emblemen van 30ste korps namelijk het steigerende wilde zwijn en dat men Spitfires voor foto's stuurde en niet de gebruikelijke Mosquitos.

A Bridge Too Far is dan ook net als mijn comment omvangrijk, maar in het geval van de film in alle aspecten wel ontzettend compleet te noemen. Historisch behoorlijk kloppend, de actie, de cast, het verhaal met alle personages zonder dat het een moment verveeld of vertraagd. A Bridge Too Far is wat mij betreft compleet als oorlogsfilm, een document op zich, en de beste van zijn generatie.

...this kind of certainty comes but just once in a lifetime.

Wat een ontzettend bekende titel uit de tijd dat er nog goede filmprogramma's op tv kwamen met Rene Mioch of Jac Goderie. Tevens nam ik altijd een magazine bij de videotheek mee om die keer op keer tot verslijten toe door te bladeren. The Bridges Of Madison County kon je destijds niet ontgaan want deze film werd toch behoorlijk bejubeld. Trekken deed een dergelijke film mij totaal niet vanwege het genre liefdesdrama en met een dergelijke stoffig ogend karakter als de oude Eastwood. Maar tijden veranderen, zo ook inzichten en smaak. Dus het moest er toch maar eens van komen.

Zoeken is het echter wel met de kids struinend door moeders spullen die nogal verbaasd zijn rond de ontdekking en wat een irritant karakter is zoonlief. Oh...jakkes moeder heeft het over verliefd zijn en sex, boehoe! Zijn we een beetje volwassenen? Wat een kleuter die vent te zuchten en te piepen dat hij het niet wil horen. Maar gelukkig wordt er snel overgeschakeld naar Franseca en het beeld betreffende haar rol binnen het gezin die vooral functioneel lijkt en dit vanzelfsprekend is zonder een woord teveel aan tafel of dank je wel. En zo sluipt Robert toch voorzichtig het leven van Franseca binnen zonder dat er, bij wijze van spreken, een bom valt. De impuls of vibe die zoveel te weeg zal brengen laat zich niet meteen als wereldschokkend identificeren maar is eerder subtiel te noemen.

En zo ontwikkelt de chemie zich tussen de ingedutte Fran en de bereisde, wereldwijze maar vooral charmante Robert op subtiele wijze. En waar ik tot het humoristische moment met het bosje bloemen nog wel iets had zo van wat gaat dit nu eigenlijk worden, grijpt de chemie tussen het stel, dat toch in eerste instantie onschuldig is en zich natuurlijk en vanzelf ontwikkeld, me toch best wel. Het is een interessante ontmoetingen tussen twee verschillende levensstijlen waarover ook pittig gediscussieerd wordt en waar toch altijd interessant is hoe de kijk op het leven van een ander is. Want waar Fran meent een simpele vrouw te zijn met een rol en leven in de marge duidt Robert haar toch als de stabiele cornerstone waar alles omdraait en die niet alleen functioneel is maar ook belangrijk. En wat kan een stukje waardering op dat vlak met een mens doen.

De film ontwikkelt zich daarna zoals verwacht met de opbloeiende romance en daaraan gekoppelde, en vooral moeilijke, keuzes in het verschiet. Verliefdheid, verlangen, realiteit, keuzes, wrijving, het wordt allemaal subtiel en langzaam gebracht zoals bij de film past met het laatste etentje toch wel als tragisch en emotioneel hoogtepunt net als het moment in de regen die mij persoonlijk plotseling toch wel heel erg bij de keel grijpt. Want even zag ik mezelf staan aangezien ik een paar jaar geleden Robert was en zij niet kon of durfde, iets dat voor mijn gevoel ook een once in a lifetime was. En zo blijkt het langzaam en zorgvuldig opgebouwde The Bridges Of Madison County toch een film die richting het einde beladen is met tragiek en een bepaald noodlot rond dingen die niet kunnen en daarna wel haast mythische proporties a la the one that got away krijgen. Want zoals Fran zelf zegt, het was bijzonder omdat het niet kon, maar bijzonder was het niet gebleven als ze mee gegaan was. Wellicht had ik me ook na enkele weken al bedacht met mijn Fran, helaas zullen we nooit weten. Fraai is daarna nog wel het stukje spiegelwerking dat ontstaat bij de twee kinderen waarbij vooral zoonlief eindelijk uit zijn kinderlijke en onvolwassen rol valt en het er toch op neer komt dat ieder huisje zijn kruisje heeft.

En zo blijkt The Bridges Of Madison County toch een erg sterk drama die even momentum moet opbouwen en daarna nog lang naklinkt . Sterk, erg sterk!

Klassiekertje die er nog eens van moest komen en ik een aantal maanden terug op de BBC had opgenomen, een eerdere poging strandde al binnen minuten dat ik toch zoiets had van dit lijkt me nu te droog, maar gisteren kwam het er dan toch van en bleek Brief Encounter een opzienbarende film voor zijn leeftijd.

Zoeken is het wel even, de kletsmajoor van een conducteur tegenover de barvrouw, en de drukke roddeltante die het zogenaamde stel aan het tafeltje overrompeld. Waar zitten we en in welke fase...? Iets dat langzaam uitkristalliseert als Laura na thuiskomst in een flashback terugblikt naar het voorgaande in een voor 1945 begrippen gewaagd concept. Want oh wee...een vrouw en overspel. Alsof dat alleen een slechte zaak is als een vrouw het doet en het wel geaccepteerd en is als de man het doet, kolder natuurlijk.

Het maakt het verhaal er niet minder interessant op tussen de twee die duidelijk een soort van chemie hebben temidden van een film met een toneelstuk aandoende vibe, mogelijk dat dit inherent is aan de jaren '45 stijl. Interessant is toch vooral de opbouw tussen de twee en het bevestigd voor mij wat ik vaker zag, namelijk het zien van iets wat de partner mist. Waar Fred toch wel stijf en afstandelijk is, en je gemakkelijk gedurende de relatie bij in zou kunnen dutten, heeft Dr. Harvey een bepaalde passie en enthousiasme over zich, iets dat aanspreekt, iets dat de stof afblaast van het ingedutte gemoed. Boeiend zijn de ontmoeting en dialogen, kostelijk bijvoorbeeld de reclame in de bioscoop van de film met de naam Flames of Passion met reclame er tussendoor van een winkel in kinderwagens en wat meer.

Maar dan toch, het onvermijdelijke, wroeging en onrust, de twijfel en angst, de keuze wel of niet, de vrees meer te verliezen dan te winnen met een anticlimax als ontknoping waarin ze gestoord worden, iets dat misschien wel beter is want het afscheid zou onnoemelijk pijnlijk geworden zijn lijkt me. De bijna daad na afloop van Laura misschien nog wel meer, want wat kan iets dergelijks een wurggreep op je hebben en een gevoel op je uitoefenen waar je denkt nooit weer uit te komen noch mee te kunnen leven. En potverdorie dat wordt in die slotfase toch wel erg goed neergezet waar de film subiet een halve ster mee wint en dat maakt Brief Encounter toch wel tot een opzienbarende film voor zijn leeftijd waarin een sterk script vooropstaat in combinatie met goede acteerprestaties. Daarom is dit wat mij betreft een bijzondere film.