Opinions

Herkijk die niets nieuws onder de zon bracht. Uiteraard is er de poging om vooral de waanzin en verspilling van de oorlog met belachelijk veel vuurkracht, overmacht en belachelijke actie om de bevolking voor je te winnen terwijl het wemelt van de corrupte mensen en tweespalt tussen Amerikaanse troepen. Daarnaast lijkt de film over en groot budget te beschikken en veel correct materiaal

Maar helaas wint het verder mijn hart niet door de merendeel flauwe en schertsende toon en is dit echt niet mijn ding. Dus bij deze done with it.

Drama die ik vooral maar eens geprobeerd heb vanwege het goede stemgemiddelde. Verder was er geen voorkennis aanwezig wat het onderwerp betrof, maar dat dit naadloos aansloot bij het gemiddelde gedrag en problemen binnen de ghetto's was al snel duidelijk.

En zoals de gemiddelde film met een dergelijke thematiek vind ik het héél moeilijk enig sympathie op te brengen voor de gemiddelde Afro-Amerikaan waar de woorden fuck, bitch en niggah schering en inslag is, niet perse in die volgorde. Duidelijk is maar weer dat het een soort cultuur is waar men elkaar mee besmet, wie met pek omgaat wordt ermee besmet. Boeiend is toch wel de verschillen tussen de drie hoofdpersonen van ex-bajesklant, sportman en studiebol en vooral het welbespraakte en overwogen karakter Furious, heel goed gestalte gegeven door Laurence Fishburne, die maar al te duidelijk maakt dat het leven altijd vol met kansen en keuzes zit.

En vooral in dat laatste zit juist de kneep bij Boys N The Hood. Want keuzes en kansen zijn er namelijk altijd, de drank en wapenwinkels mogen dan dichtbij zijn, de keuze is toch aan jezelf daar iets te halen. De achterbuurt en matige perspectieven lijken dan ook eerder een excuus voor de gemakkelijke keuze die criminaliteit en verloedering inhoud. Iets dat uitermate zelfkritisch geduid wordt door de oude man. Net als de haat, verongelijktheid en drang het kleinste geschill al met wapengekletter te beslechten. Het lijkt een selffullfullingprophecy die zich over zichzelf afroepen met hun gedrag en de vooroordelen die worden bevestigd, niet te vergeten zelfdestructief gedrag. Beklijvend en wrang zijn dan uiteraard de 'onschuldige' slachtoffers die vallen en de hysterie en verdriet omtrent. Want ja, behalve keuzes en kansen heb je ook nog zoiets als pech en geluk. En die balans maakt de film tot een goede, namelijk die tussen het dodelijke milieu enerzijds en de mogelijkheid er meer uit te halen als je kop er maar bij houdt anderzijds.

Gisteravond nog even en de horror en daarbij viel de keuze uiteindelijk op deze Braindead van Peter Jackson. En het is toch al een verschil te noemen hoor wat de man gepresteerd heeft met The Lord of The Ring reeks ten opzichte van de films die hij daarvoor gemaakt heeft met Braindead en The Frightners, en vooral een Braindead zou je toch vooral verwachten bij een Sam Raimi. Desalniettemin was ik wel geïnteresseerd naar deze film die ik uit de filmmagazines destijds kende qua titel en filmposter. Dus kom maar op...

En poeh....het begin is toch wel even doorbijten, is op het bedenkelijke af en roept regelmatig op tot doorspoelen of ophouden. Want het ziet er allemaal even slecht uit, zijn de karakters raar en is de rare rat-monkey in al zijn low-budget wellicht nog een beetje een cult hoogtepunt. Het vervolg met de inmiddels zieke moeder, de behaagzieke Lionel, en het ronduit ranzige diner met het bezoek, wordt het geheel er nog niet echt beter op maar juist alleen gekker en ranziger. Het is te midden van de nodige flauwe en zwakke humor wachten op de zombies en warempel zit er met de wording van ma zeker verbetering in het geheel.

Toch is dat niet meteen de gehoopt verbetering, want een echte Zombie uitbraak met moord, doodslag en overleven grijpt nog steeds niet omzich heen, daarentegen heeft de verzameling die Lionel langzaam aanlegt en drogeert wel de nodige humor vooral met het liefdesmomentje tussen de zuster en de dominee met alle gevolgen van dien. En de tendens van vooral smerigheid met een ongemakkelijk soort humor zet zich voort met de baby en het ronduit aparte parkuitje. Het is niet zo dat ik het tot dan getoonde slecht vind, het is meer dat ik iets anders verwacht had, iets serieuzers wellicht, maar goed, het hart krijgt wat het wil met het feestje waar vervolgens alle remmen los gaan, zich een ongekende slachting voltrekt, gebruikt men in Shaun of the Dead ook een grasmaaier geloof ik, en vliegt de ranzigheid en troep je praktisch om de oren. Uiteraard is het nog altijd met een komische noot maar is dit toch meer wat ik verwacht had en op hoopte, en wauw! Wat gaat dit ongekend los in de eindfase en is dit knap gemaakt in bepaalde gevallen.

Waar het even inkomen en aftasten is blijkt Brain Dead toch meer dan vermakelijk en interessant en heb ik deze zeker niet voor het laatst gezien en gaat nu de jacht op een hardcopy beginnen. En wellicht dat er dan ook nog cijferverbetering in zit, voor nu een 3,5.

Een liefhebber van de Nederlandse film zal ik en ga ik nooit worden, toch blijf je nieuwsgierig en blijf je het proberen zoals ook weer het geval is met deze Brandende Liefde. Toch komt het bij mij niet verder, net als Turks Fruit, dan dom gedoe, geneuzel en een soort van cultstatus dat de Nederlandse film kennelijk zo geweldig is want wij Nederlanders kunnen en durven alles.

En in die zin kan je de hand van Jan Wolkers wel weer zien, weer zo'n leeghoofd van een kunstenaar, weer van hetzelfde laken een pak rondom liefdesrelaties een wazige karakters. Als ik dan toch een positieve ding moet noemen dan is het wel de prachtige Monique van der Ven, tevens alweer een parallel met Turks fruit, maar verder vind ik het een verschrikking waar de voice over van Peter Jan Rens irritant is maar opzich het minst erge. Want waar gaat dit over? Franse les, een studiebeurs, kunstenaar willen zijn, en de mooie Anna, toch is het wat mij betreft flauwer dan flauw, neigt regelmatig zelfs naar slapstick, zijn er een aantal onuitstaanbare karakters zoals in dit geval Huub van der Lubbe en Mademoiselle Bonnema, godnondeju, wat een irritant volk. Dan de soundtrack waar één of ander hinderlijke elektronische panfluit door heen geweven zit, het moge duidelijk zijn dat dit in mijn beleving een verschrikking eerste klas is en onderstreept wat ik nu precies niet met de Nederlandse film heb.

Ik lees dan andere gebruikers spreken over een klassieker, over humor, een goede opbouw en onderwerp en een film die nooit verveeld. Nu dan, ik kan me amper voorstellen dat we hetzelfde gezien hebben en mocht dit ooit in de jaren '80 iets geweest zijn dan kan toch wel gesteld worden dat het hopeloos gedateerd is. Afijn, ik sluit me aan bij het stemgemiddelde.

Redelijk misdaadfilmpje. Vrij vies en gemeen in beeld gebracht, weinig woord, des te meer geweld. Vooral de actie is wel goed in beeld gebracht. Maar hen echt ontbreken aan wat plot, dialoog en extra diepgang in de karakters laat de film voor mij niet echt boven de middelmaat uitsteken.

Verder nog iemand trouwens die bepaalde dingen erg op Heat vond lijken? De openingsoverval bijvoorbeeld? Rustig, beheerst, grote vrachtwagen erbij. Daar hield het overigens niet op. Vond de leider van de bende sowieso erg op de stoïcijnse, beheerst en harde Robert De Niro uit Heat lijken. Net als het etentje met de vriendinnen na de eerst overval. De sfeer, de zweverige muziek erbij gemonteerd, iedereen een beetje lachen, de leider alleen net als in Heat. Nah ja, zal wel aan mij liggen.

Redelijk filmpje, niet meer dan dat.

Al tijden zag ik er tegen op Braveheart er weer eens in te gooien voor een review. Wat ik vreesde was een nog erger geval van Gladiator, een te bombastische en rauwe krachttoer die nog meer op dramatiek en emotie leuntt. Helaas maar waar, Braveheart was ooit heel wat jaartjes terug toch wel één van mijn favorieten met zijn gewelddadige rauwe randje, de in de knop gesmoorde relatie met de mooie Murron raakte me destijds ook wel. Maar wat in 1995 het nieuwe hoogtepunt was, het summum qua rauwheid en filmische scenes, vind ik heden ten dage toch achterhaalt vanwege het vele valse sentiment. Wellicht dat een ontwikkeling als kijker ook mee speelt.

De eerste drie kwartier is aardig en schept een aardig beeld van de wreedheden en onrust. Toch lijkt alle getoonde ellende toch vooral geforceerd pathetisch om sympathie voor Wallace te krijgen en hem vooral een reden voor oorlog. Dan is drie kwartier tot de eerste slag best een lange aanloop te noemen, maar vooruit. De daarop volgende veldslagen en gevechten zien er altijd nog meer dan prima uit, daar echter ook alweer een aantal kritiekpunten wat de tactiek betreft. De speren waarmee de cavalerie opgevangen wordt, waarom zien we die vooraf niet op de grond liggen? Die zijn er zomaar. Dan de list een slag later met het vuur om troepen van elkaar te scheiden. Dat ruik je toch, dat er iets brandbaars uit gegoten is? Vooral als het zo fel brand. Het list en bedrog gebeuren tussen de bekende Schotse Lords, de Engelse Koning en de Franse Prinses is soms even kolderiek als redelijk bedacht. De schare acteurs zijn ook aardige uitgezocht. Vooral O 'Hara heeft zijn moment of fame als de grappig en knettergekke Ier, verder passende de gegroefde en bebaarde komen van Cox, Cosmo en Gleeson meer dan prima en vind ik MacFadyen het beste acteren als de getormenteerde De Bruce. Ook aardige te benoemen Peter Mullan met een klein rolletje als soldaat, een blik op zijn wikipedia pagina overtuigde me dat dit een bijzonder heerschap met een opzienbarende jeugd en achtergrond is. McGoohan overigens nog wel het noemen waard als prima koning en McCormack een erg prettige verschijning als Murron.

Grootste pijnpunt is voor mij nog niet eens zo zeer de geschiedkundige missers over de hele film, maar juist het beeld dat van het karakter Robert De Bruce gecreëerd wordt. De achterbakse lafaard en bedrieger die hier geportretteerd wordt ligt heel ver van de waarheid. Sterker, na simpel onderzoek blijkt zelfs dat Wallace niet de bijnaam 'Braveheart' droeg maar De Bruce zelf. De eer die Wallace hier toegedicht krijgt behoorde aan De Bruce toe, dus niet alleen zijn bijnaam wordt afgenomen maar dat ook nog. Het beeld van Wallace dat hier wordt afgeschilderd lijkt vooral op een mythe want lijkt zelden echt waar, hij voerde geen legers aan, plunderde vooral de grensgebieden wat de echte haat van de Engelsen opgang bracht en kwam ook niet uit een arm gezien.

Zoals gezegd, buiten de fouten en het onterecht jegens De Bruce, is Braveheart niet echt meer van deze tijd. Wat vroeger werkte en een snaar raakte komt mij nu als geforceerd over. Teveel en te zwaar wordt de kaart van het motief en persoonlijk drama gespeeld om Wallace niet alleen een reden te geven maar je ook als kijker mee te slepen in zijn wraaktocht. Iets dat bij mij totaal niet meer aanslaat. Wat vroeger een pareltje was zie ik nu slechts nog als een avondje vermaak, en vooral als avonturenfilm a la Robin Hood, en niet als iets dat historisch geënt is. Een visueel spektakel is nog het zeker met zijn mooie landschappen maar dat is dan ook eigenlijk wel.

Best wel te pruimen film over de betreffende SAS missie en overigens film die ik met de film en boek rond Chris Ryan verwarde. Een serie/film die ik ooit al eens gezien had maar nooit kon plaatsen en zodoende wel eens verwarde met BTZ.

Zo nu en dan ontstijgt de film niet echt het niveau van een tv-film toch geeft het best een aardig beeld van de voorbereiding en uiteindelijke problemen die de mannen tegen kwamen. De film geraakt in zijn beste gedeelte wanneer de mannen gevangen genomen worden. Martelingen zoals de zogenaamde tandarts kloppen wel. Het is alleen dat men nog wel verder ging.

Bean is voor zijnn doen aardig. Rick Warden valt op omdat hij in Band of Brothers zat. Al met al niet een geweldig maar vooral acceptabele product.

Na Bone Tomahawk en Dragged acrose concrete de derde van Zahler afgewerkt, en hoewel de film in eerste instantie tegenviel krijgt hij toch het voordeel van de twijfel.

Het gebruikelijke zwijgzame grimmige beeld dat aangedaan wordt in DAC komt hier ook weer voorbij. En hoewel bepaalde dingen niet onaardig zijn komen andere dingen weer erg geforceerd over. De autosloopscene is na het raam en de spiegel te belachelijk voor woorden. Behalve de te gezochte acties in dat geheel straalt Vaughn geen moment iets uit qua lichaamstaal. Hij staat daar maar wat en sjokt tenslotte naar binnen. Een heel verschil met bv Tom Hardy in Warrior die een op hol geslagen stier lijkt. Dat straalt heel wat meer uit. Mocht het doel zijn te laten zien hoe sterk, stoïcijns en nietsontziend Vaughn is dan slaagt dat wel, maar toch...Sowieso vind ik het eerste deel vlak, ongeïnspireerd en matig qua tempo. Dat dan kijk ik de film dan ook met lichte verbazing.

Dan zit er in het tweede deel een opmerkelijke verbetering die vooral komt door de opsluiting, met een nieuwe situatie en de daarbij behorende koers, die het geheel een stuk boeiender maakt. Het is dan uiteraard ook het tweede deel die een stuk boeiender is in combinatie met sfeervolle locaties en veel, heel veel expliciet en grof geweld. Soms wat onrealistisch, een afloop die vrij voorspelbaar is en vooral Don Johnson in een grappige rol.

Leuk voor een keer, toch niet echt overtuigd, maar wel op de nominatie voor een hernieuwde kijkbeurt op termijn.

Deze film opgepikt bij de kringloop en vooral namens de behoorlijke cast en de naam Terry Gilliam. Toch stond ik niet helemaal stil bij de Monty Python kolder waar ik niet echt weg van ben noch andere Gilliam films waar ik niet echt stuk van ben, maar had ik vooral 12 Monkeys in het achterhoofd. En dat was toch een beetje een miscalculatie.

Dat dit geen normale film gaat worden is na minuten al duidelijk met de bijzondere wijze waarop de instantie bij de familie Buttle binnenvallen om de heer des huizes in te rekenen. Het is het begin van een verhaspeling die in ieder systeem voor kan komen maar zoals gebruikelijk ook ontkent wordt want het systeem is feilloos, het systeem maakt geen fouten. Toch probeert goedzak Sam Lowry, die zichzelf succesvol onder de radar hield, de zaak enigszins recht te zetten waarop een domino effect aan gebeurtenissen in werking wordt gezet met promotie, de vrouw van zijn dromen, a moment of shine, contact met een rebellerende installateur en opgejaagd worden door de instanties. Ja, die Sam beleeft wat.

Dit allen met een sterke cast in de vorm van Pryce, Palin, Greist, De Niro en Holm, en niet te vergeten een ultra kleine rolletje voor Gordon Kaye beter bekend als Rene Artois. Daarnaast vallen de decors en locaties op van industrieel naar dromerig en spuuglelijk, zegmaar gerust dat het bij tijd en wijlen fucking lelijk is, maar dat is natuurlijk deels de humor. De bureaucratie, ambtenarij en controle maatschappelijk krijgt natuurlijk een trap na in een verhaal die ontzettend veel overeenkomsten vertoont met Orwell's 1984, hetzij dat Brazil een kleurrijke, fantasievolle parodie betreft met heel veel kolder. Niet te vergeten de humor omtrent ieder die zijn straatje schoonveegt in de Buttle/Tuttle zaak, hoe er een transcriptie gemaakt wordt van wat een gemartelde vertelt en regelmatig komt Brazil over als één lange sketch waar er op los wordt geïmproviseerd met lange scènes en veel bewegende deel zonder dat men uit de rol weet te vallen. Brazil is dan ook een acteursfilm bij uitstek.

Heel veel goede punten, dat zonder enige twijfel, maar helemaal vangen doet Brazil mij toch niet. Het einde doet me toch een hogere cijfer geven dan ik aanvankelijk van plan was, maar buiten dat ontgaat de link met Brazilië me eigenlijk, noch het nummer dat de hele tijd gedraaid wordt. Daarnaast is de meligheid mij toch vaak net iets teveel en vind ik 2 uur en 20 minuten toch echt to much voor dit soort kolder. Maar het is Brazil wel degelijk aan te zien dat het kwaliteit betreft en met zorg gemaakt is, daarom een 3,5 ook al spreekt het mij niet helemaal aan.

Meer dan behoorlijke thriller waar ik achteraf wel gedeelten van gezien had maar nooit helemaal.

Het begin van het verhaal en de spanning is prima. De dreiging van de 4x4 en de ogenschijnlijk goedbedoelde vrachtwagenchauffeur. Toch vind ik het uiteindelijke motief van ontvoering en losgeld een beetje tegenvallen en had ik liever geen motief gehad maar liever puur sadisme en wrijving tussen noord en zuid. Een stel sadisten die zich willen vermaken. Laten we eerlijk zijn, ze halen zich heel wat op de hals voor maar 90,000 dollar, überhaupt een hele gok voor zoveel gedoe. De kelder en koelkast zijn dan wel weer aardig bedacht.

Russell is prima als de burgerlijke Jeff, Walsh uitstekend als slechterik, even dacht ik dat Lemmy Kilmister een rol heeft en zal ik niet de enige zijn die de John Bongiovi look a like uit Always herkent heb. Daarbij is de sfeer prima maar wordt de achtervolging op het einde wel erg uitgesponnen en op de spits gedreven, verder dan realistisch is, vooral hoe die truck op een gegeven moment hangt.

Maar de pret wordt niet gedrukt. Breakdown is alle zins een meer dan vermakelijk en spannend ritje.

Na gisteren met How The West Was Won alweer aan de George Peppard met deze Breakfast At Tiffany's, leuk nummer trouwens van Deep Blue Something, krijg spontaan zin om het nummer te draaien. Maar is de film net zo leuk als het liedje uit de jaren 90 die qua titel toch wel tot de grote klassiekers der filmindustrie hoort? Mwoah...

Zoals gewoonlijk is het begin even zoeken, Paul en Holly, hoe komen ze elkaar tegen, wat willen ze en wat zoeken ze, maar een grotere vraag is toch binnen enkele minuten wat eigenlijk de toon is van de film. Want die gekke Chinees van de bovenste verdieping doet me toch de schrik om het hart slaan dat dit een of andere foute satire is, of een vorm van foute jaren '60 humor. Aan de acteurs zal tot het niet liggen, Peppard stabiel als altijd, de half Belgische half Nederlandse Hepburn natuurlijk een plaatje voor het oog. Toch wil het niet boeien in het begin, want wat een hoop gekeuvel en geklets, en waar gaat het eigenlijk over? Zal uiteraard bedoeld zijn om het verschil qua inzichten levensstijl tussen Paul en Holly te duiden, en hoe ze op een gegeven moment na elkaar toe groeien. Maar zoals reeds gezegd, boeien wil het niet.

Maar na een uur stabiliseert het een beetje, de toon van de film is dan wel veranderd in in een soort ongedwongen sfeer waar op de achtergrond toch wat zwaardere thematiek lijkt te spelen zoals bindingsangst, volwassenwording, keuzes maken, ergens voor durven gaan en het verwerven van inzichten. Maar buiten de knappe maar wel grillige dame en de geduldige Paul vind ik toch vooral de kat het leukst en kan ik dat mens wel bijna doodschieten als ze dat beest midden in regenbui uit de auto pleurt, maar gelukkig vloeit daar een moment van inzicht en wroeging uitvoort met de verandering die een leven soms nodig heeft als logische vervolg.

Maar veel heb ik niet met deze film, geen moment gehad ook. Zoals ook al eerder gezegd, het keuvelt en het kletst maar door, het sleept maar wat aan, en uiteindelijk duurt het me allemaal veel te lang. Afijn, weer een van de grote naam gehad, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Tijd om The Breakfast Club eens te zien dacht ik zo, en daar hielp de Kringloop in dit geval bij. Of ik de film ooit eerder gezien had durf ik eigenlijk niet te zeggen, ik vermoed het niet.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk met vijf leerlingen die notabene op zaterdag ochtend om 07:00 in de ochtend aanwezig moeten zijn op school vanwaar het me toch een beetje een raadsel is waar de film nu eigenlijk over moet gaan met dit kleurrijke gezelschap vooral omdat de film toch zowel op IMDb als MovieMeter een goed cijfergemiddelde heeft. Aan de muziek zal het niet liggen rond dit jaren '80 product met een heerlijke opening met Simple Minds en later Cream. Daarnaast lijkt er een bekende cast bij elkaar gebracht voor deze film met gezichten en namen maar al te bekend voor die tijd met Ringwald, Nelson, Estevez en Anthony Michael Hall. Maar waar het verder heen moet nadat vooral Bender die als dwarsligger en boefje moeilijk doet, botst met de rector en de aandacht trekken is toch afwachten.

Maar toch onstaat er iets tussen de kibbelende leerlingen die weliswaar veel van elkaar verschillen maar uiteindelijk toch veel overeenkomsten hebben, voornamelijk in de vorm dat het niet gemakkelijk is om die leeftijd te hebben en alle gebruikelijke beslommeringen van de jeugd. Prestatiedruk, verwachtingen, groepsdruk, isolement, vooroordelen, problemen thuis, het komt allemaal voorbij, de vijf groeien naar elkaar toe en maken een moment van bewustwording en volwassenwording mee waar de rector inderdaad op het einde een gepaste sneer krijgt. Want wat je wil zien zie je ook, een vooroordeel verandert niet als men daar niet voor open staat zo heeft de rector zijn stempel al geplaatst ondanks dat ieder huisje zijn kruisje heeft.

Want daar draait The Breakfast Club uiteindelijk om, zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende reacties, zoveel verschillende achtergronden en daarnaast het om kwetsbaarheid en kwetsbaar op durven stellen en mensen simpelweg toelaten, buiten je comfortzone treden. En het moet gezegd dat de film op dat vlak slaagt, maar verder heeft het geen memorabele indruk op me achtergelaten en had ik iets meer van een film met een dergelijke bekende titel verwacht. Desondanks een prima voldoende voor het idee en de boodschap.

Oorlogsfilm die vooral overtuigt op visueel vlak en de gebrachte oorlog, iets minder wat betreft het verhaal en perspectief.

Rustige aanloop van het fort in vredestijd wat tevens een redelijk beeld geeft van de onverwachte aanval ondanks alle signalen. Het Russische leger had weinig overtuigend geacteerd in de winteroorlog tegen Finland, en Hitler zei dat het Russische leger als een oud gebouw was, zodra men de deur ingetrapt had zou de zaak instorten wat ook nog ten dele waar was. Er werd alleen niet stil gestaan bij de onuitputtelijke voorraden aan mensen en materiaal. Een quote die op dat vlak aansluit is dat het Duitse leger als een olifant in een mierennest was, het zou niet uitmaken hoeveel mieren men plat stampte want uiteindelijk zouden de mieren de olifant tot op het bot kaal vreten. Dat Stalin aan zijn eigen zuiveringen een chaos en een leger zonder degelijke leiding had overgehouden was duidelijk en komt subtiel in de film naar voren. Overigens ook een subtiele nuances is dat de gemiddeld politiek officier in Europese films als monster of wreed persoon neer wordt gezet lijkt een Fomin bijvoorbeeld hier vrij normaal en geaccepteerd terwijl dat toch veelal anders was. Politiek officieren werden gehaat en soms als een grotere vijand gezien als de echte vijand.

De behoorlijk voorspelbare en onvoorkomelijke invulling, zoals in zoveel Russische oorlogsfilms inmiddels, is weer daar. De Russen stuk voor stuk patriottische helden, stevige integere simpele boerenknapen, helden tegen wil en dank tegen de Duitse agressors met hun snauwerige valse koppen en laag bij de grond aanval. Overigens sterven ook al die Russen als helden, niet één huilt of roept om mama. Desondanks schetst de film een innemend beeld in de aanloop naar de slag en overtuigt de film vooral qua achtergrond, details en daadwerkelijke gevechten. Een aardige staaltje verouderde Russische tactiek komt voorbij en meer dan behoorlijke man tegen man gevechten, de rauwste en hardste die ik ooit gezien heb. En dit allen in een combinatie van een soort korrelige authenticiteit en mooie passende kleurenfilters. Verder zijn er nog een aantal mooie en overtuigende dingen zoals de zware bom en de korte 'schimmenwereld' die men daarna in beeld brengt, de ontmoeting tussen Anja en haar vader mag er zijn met zijn opbouw en de scene met de accordeon spelende Rus, hoewel kort, is beklijvend. De uitleg achteraf over de erkenning van het fort en haar verdedigers is typisch Russische en mosterd na de maaltijd.

Brestskaya Krepost blijft qua werkelijke nuances, binnen het Russische leger en onder Stalin, in de safe zone om het zomaar te zeggen, en tekent een beeld die verre van neutraal is. Desondanks overtuigt de film toch als kick ass oorlogsfilm met veel visueel gebracht spektakel en een realistisch beeld van oorlogsvoering en tactieken in die tijd en niet te vergeten de ontberingen van de belegerden. Vervelen doet de film bepaalt niet en in die zin is het een fijn avondje actie.

She's alive! Alive!!!

Bij een drukke sportzondag in het verschiet zaterdagmiddag maar even aan de klassieker gezeten en dat werd The Bride Of Frankenstein uit 1935. En wat een kostelijke innemende film bleek dit te zijn, en zo blijkt dat leeftijd er niet toe doet en wat een heerlijke filmposter trouwens, klassiek in iedere zin van het woord.

Het verhaal mag bekend zijn rond het monster gecreëerd door de dokter en de afloop van het geheel. En zo begint de film, de rokende puinhoop, een bang en op sensatie belust publiek, het monster dood zo hoopt men, maar niets is minder waar. Kostelijk komt het geheel op gang met het monster, uiteraard gestalte gegeven door Karloff, die uit de resten van de molen tevoorschijn komt en niet aarzelt met het maken van de eerste slachtoffers. Een lichte irritatie is toch wel meteen karakter Minnie met haar gekakel en het is bijna jammer dat zij niet het derde slachtoffer wordt.

De vlucht, de jacht, het niet begrepen worden, een aantal doden, gevangenname en ontsnapping, en een veilige plek en ontwikkeling bij de hermit, een uur en twintig minuten of niet veel gebeurt er wel in deze niet al te lange film en het wordt allemaal op een fraaie en vlotte manier gebracht en soms nog mooier gefilmd in een product die toch verbazingwekkend uit '35 is. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het bevreemdende gebeuren rond Doctor Septimus met zijn mini's. Uiteraard wordt er daarnaast uitstekend geacteerd en geven kleine dingetjes zoals de nep vleermuis in de grot de film een gunfactor.

Duidelijk mag zijn dat ik genoten heb van deze film die alles heeft en wat mij betreft een voortreffelijk product is. Leuk, echt leuk.

Not yet you bastard, wait until I am dead.

Het begon allemaal teleurstellend omdat ik met mijn 83-jarige vader even voor deze film wilde gaan zitten zoals gebruikelijk na een dagje weg met een oorlogsmuseumbezoek, in dit geval Kazemattenmuseum Kornwerderzand. Maar ondanks de duidelijke vermelding op de hoes bleek de film helaas geen Nederlands ondertiteling te hebben waarop er snel doorgeschakeld werd naar Burt Lancaster's The Train. Na het vertrek van mijn vader alsnog even voor The Bridge At Remagen gaan zitten, en hoewel de beoordelingen en cijfers niet super zijn vermaakte ik mij toch prima met deze oorlogsfilm die ik in een ver verleden toch al eens een keer zag. Want vooral de scène met Angel op de boot kwam mij erg bekend voor.

Heel sterk gaat het geheel niet van start met een kolonne voorbij rijdende voertuigen die versneld wordt afgedraaid. Net als een manco waar heel veel films in de jaren '70 last van hebben, en dat is toch het ontbreken van correct materiaal, want als we verschillende films uit dat deccenia mogen geloven hebben de Amerikanen Europa veroverd met alleen de M24 Chaffee tot hun beschikking. Nu is de tank wel ontwikkelt gedurende de Tweede Wereldoorlog en ook in gebruik genomen, maar had dit type tank de frontlinie in deze getalen zeker niet bereikt. Sterker, in sommige gevallen bereikten de tanks de eenheden pas na de Tweede Wereldoorlog. Maar goed dat is voor een kniesoor. Laatste puntje van kritiek, hoewel kritiek, is toch dat de brug niet helemaal klopt. De stenen bouwsels op de oevers kloppen wellicht maar de verdere structuur en vorm van de brug niet, maar goed, dat zijn omhaalbare details voor een film in die tijd dus zijn dergelijke punten overkomelijk om als laatste de soldaten nog even te benoemen die in sommige gevallen veel te oud ogen.

The Bridge At Remagen valt zondermeer op een zekere charme te betrappen rond de getoonde frontzwijnen, in dit geval luitenant Hartman met zijn manschappen en zijn plunderende peleton sergent Angel, wat dat betreft een prima rol voor Ben Gazzara. Prima is toch zeker het geklaag tegen de officieren hogerop te noemen maar tevens ook het beeld van oorlogsneurose, verspilling en een beetje tragiek. Het typische beeld van de veel te stoere soldaten die alles fluitend doen en als helden onthaald worden wordt bij deze wel een beetje teniet gedaan met de wanhoop en zenuwinzinkingwn waarin luitenant Hartman regelmatig verkeert als voorbeeld. Wat dat betreft wordt er met The Bridge At Remagen al een heel klein beetje een nieuwe weg ingeslagen, en wordt het avonturenbeeld dat het oorlogslandschap regelmatig overheerste toch ingeleverd voor een iets realistischer beeld met afgepeigerde en uitgeputte soldaten. Daarnaast wordt er vanuit het Duits perspectief ook met een tweeledig beeld gewerkt, enerzijds de Duitse ontzettelijkheid dat men de opdrachten kosten wat kost uitvoert, anderzijds dat na overgave de Duitsers ook maar gewoon mensen blijken te zijn die naar huis willen.

Is zo blijkt The Bridge At Remagen toch eigenlijk best wel een prima oorlogsfilm te zijn met een mooi beeld rond te troepen en karakters in verband met een beetje drama maar ook humor, maar ook zeker het nodigen aan actie en daarmee actie die er ook nog best wel goed uitziet. Zo zien de ontploffingen rond de brug er ook best wel spectaculair uit. Afijn, het moge duidelijk zijn deze oorlogsfilm uit de jaren '70 kon mij wel bekoren.

'You don't seem alarmed.'

'Would it help...?'

Een tegenvaller vijf jaar terug in de bios, nu bij herziening slechts degelijk te noemen en echt een Spielberg product wat mij betreft.

Een erg lange aanloop ronde de zaak Abel en de betrokkenheid van Donovan gaat vooraf aan het neerhalen van Powers en de uiteindelijke ruil. Iets dat logisch is gezien de betrokkenheid, toch had men in plaats van het zo te verweven best twee verschillende verhalen en tijden mogen hanteren. Er zit namelijk vijf jaar tussen de veroordeling van Abel en de dag dat Powers neergehaald werd. Zo vloeiend als de twee zaken door elkaar geschetst worden gebeurt dat niet. Iets dat door de vingers te zien valt. In de eerste fase trekt vooral Mark Rylance de aandacht als de gortdroge spion. Verder valt de mooie stijl, het tijdsbeeld en aantal prachtige shots op.

Maar ja, Spielberg hé. Van een spanningsboog is niet echte sprake en de kenmerkende Spielberg grapjes en humor slaan soms aan maar neigen in deze film naar het melige. Dan is er de ontsnapping van Powers uit het vliegtuig. Waar het eerst allemaal wel goed uitziet, met de treffer en het neerstorten, wordt er wel een hele bizarre draai gegeven wanneer Powers met zijn parachute aan het toestel blijft hangen. Niet alleen zou de beste man bloot staan aan immense G-krachten, daarnaast vind hij ook nog de kracht aan de draagriemen naar de cockpit terug te klauteren. Behalve dat er niets van terug te vinden is in Powers zijn verslag lijkt het me bijzonder sterk. Maar waar de film toch het meest tegen aan loopt is de te luchtige sfeer in een fase waar de Koude Oorlog behoorlijk op toeren begon te geraken. Natuurlijk zijn er wel een aantal sfeer makende beelden betreffende Oost-Berlijn maar voor de achterdocht, spanning en paranoia waar de wereld dat moment in verkeerde slaagt Spielberg er in een spanningsloos en weinig indrukwekkend beeld af te geven dat slechts eens de lippen doet krullen bij een grapje.

Neen, Bridge of Spies is oerdegelijk, prima tussen de lijntjes gekleurde prent, die er vooral in slaagt zowel lang aan te voelen als saai te zijn en dat ondanks een in potentie prima verhaal en boeiende tijd.

Erg lang geleden dat ik deze gezien en ik moet zeggen dat mijn geheugen ook meteen weer opgefrist is waarom hij nooit één van mijn favorieten tot het oorlogsgenre zal horen.

Behalve dat het boek en film ver van de waarheid liggen en de Engelse officier die model stond voor kolonel Nicholson ernstig geweld aan gedaan wordt, vind ik bepaalde dingen niet heel erg realistisch overkomen. Niet alleen zien bepaalde personages er wel heel erg goed doorvoed en gezond uit, het gemiddelde voor gevangen ingestelde Aziatische hongerdieet doet ze kennelijk goed. De toon van die binnen marcherende troepen met dat gefluit lijkt uiterst sarcastisch en grenst aan zelfoverschatting. Iets wat alleen maar kan leiden tot een nog slechtere behandeling door de Japanners, want in de Japanse zienswijze zijn ze naar hun overgave niet meer dan de stront onder hun schoen. Ik kan me ook niet voorstellen dat je de toch al brute en wrede Jappen op een dergelijke wijze zou willen provoceren. Dan de behandeling in het algemeen, op de onwelwillende Nicholson na, die in de sweatbox wordt opgesloten, zie ik toch opvallende weinig oorlogsmisdaden, doden of slechte behandeling en dat terwijl men zegt dat er voor iedere biels van de Birma-spoorlijn een krijgsgevangen de grond in is gegaan. Ondanks het feit dat de bouw maar negen levens geëist heeft tegen 16.000 betreffende de hele spoorlijn, lijkt de behandeling me te goed. Om als laatste er bij te halen dat Luitenant-Kolonel Philip Toosey, de man waar Nicholson op gebaseerd is, een buitengewoon vaardige prater was en bijzonder goed de Japanse psyche begreep. Met die kunde wist hij vele plooien glad te strijken en te voorkomen dat het een bloedbad werd. Maar de arrogante, pedante, betweterig, en eigenlijk met de vijand heulende Nicholson is bijzonder ver van de waarheid. Veel overlevende waren uiterst verbolgen over het feit dat hun commandant, waar ze voor door het vuur gingen, als handlanger van de vijand werd neergezet. Bovendien werd de brug niet opgeblazen maar in '45 platgelegd door bommenwerpers.

Na de feiten gezegd te hebben moet ik persoonlijk zeggen dat ik die Nicholson een uiterst vervelende man vind. Als dat mijn commandant geweest was had ik hem persoonlijk wat aangedaan. Dat hij op einde toch iets inziet van zijn fouten bied enige troost en dat hij de brug zelf opblaast is ironie. Behalve dit ontvouwd zich eerder een niet al te serieus te nemen avonturenfilm dan een oorlogsfilm. Een film met een beetje humor, een beetje spanning, een nogal dubbele moraal en vooral ook erg mooie natuurshots van de commandogroep. Mits niet te serieus genomen vanwege de stuitend hoofdpersoon en de hiaten ten opzichte van de werkelijkheid een aardig weg kijkertje maar meer dan dat ook echt niet.

...and you are gonna stop...AND DRINK TEA!?

Ik verbaasde mezelf over het feit dat ik over deze film nog geen comment had geschreven. De laatste keer dat ik de film uberhaubt zag is sowieso drie jaar geleden ter voorbereiding voor het bezoek aan het tanende oorlogsmuseum in Best. Met een bezoek aan het verbouwde Hartenstein in Oosterbeek komende zaterdag in het verschiet, leek het me een goed idee A Bridge To Far weer eens af te stoffen, mede voor een comment.

Op uitmuntende wijze wordt het boek gevolgd van Cornelius Ryan en de slag tot in detail beschreven. Voeg daar een schare prima acteurs aan toe, nog altijd prima ogende actie, een gevoel van autenthiciteit en waarschijnlijk is dit dan wat mij betreft de beste van de oude generatie oorlogsfilms, daarmee The Longest Day, Battle of Brittain, Anzio, Battle of the Bulge en andere titels achter zich latend.

Wat als eerst aangehaald moet worden is het bizarre door Montgomery ontwikkelde plan. Een plan dat bij voorbaat al te risicovol was, en daarmee tegengesteld tot de behoudend tactiek die de Engelse Maarschalk normaal was. Tenenkrommend werd door de rest van SHAEF bijvoorbeeld de behoedzame benadering van Caen gevolgd, overigens één van de reden waarom er niet meer Duitse troepen gevangen werden in de Falaise Pocket. Onfortuinlijk maar niet bewust waarschijnlijk begint de ellende op 11 september al. Had men de 11de Engelse pantserdivisie 30 km verder op laten rukken waren er grote Duitse troepenconcentratie opgesloten geraakt langs de Belgische kust die nu konden ontkomen via Zuid Beveland. Troepen die zich later zouden hergroeperen rond Arnhem. Dan was er het ronduit krappe tijdschema om de operatie voor te bereiden. Dit moest binnen zeven dagen na het gegeven fiat gebeuren. Dan was er het feit dat er niet genoeg toestellen waren om alle troepen in één keer ter plaatse te krijgen. Er moest meerdere keren gevlogen worden wat voor sommige troepen catastrofaal uitpakte nadat een officier van het 101ste met het hele uitgewerkte plan op zak crashte met zijn Waco nabij Vught, waarna de plannen in zijn totaliteit in handen vielen van de Duitsers. Mede door het wachten en de meerdere vluchten kon het weer invloed gaan uitoefenen en konden de Polen onder leiding van Sosabowski niet overgezet worden toen ze het hardste nodig waren rond Arnhem. Eerste slachting onder de Polen werd aan de kant van Oosterbeek aangerichte mede door de in handen gevallen plannen en verloren landingszone. Het besluit de rest te landen landen ten zuiden van de Rijn nabij Driel resulteerde dat men tactisch niets kon toevoegen. De radio's werkten niet mede door verkeerd geleverde antennes en verkeerde frequenties, de jeeps die de 1ste Airborne, Red Devil's, van de Ginkelse heide zsm naar Arnhem moesten brengen waren gecrasht of niet aangekomen, om van de landingslocaties die te ver van de doelwitten aflagen, keuze van Urquhart zelf die tot veel verbazing leidde bij ervarener Airborne officieren als Gavin en Taylor, en de inlichtingen dat er in de omgeving een 'maag/darm' divisie lag. Gekscherende benaming van een afdeling met jonge knapen en oude mannen, de oude mannen vanwege hun leeftijd last van ouderdoms kwaaltjes. Landingsplaatsen die verdedigd hoorden te worden voor de aanvoer van troepen en voorraden werden onder de voet gelopen wat niet zo raar was in de oneerlijke strijd tussen 'licht' bewapende parachutisten en pantersgrenadiers en tanktroepen. Overigens om meteen een lans voor Generaal Frederick 'Boy' Browning die in de film wordt afgeschilderd als koppig en verantwoordelijk voor een operatie die niet door had moeten gaan, hij negeerde inderdaad rapporten van het Nederlandse verzet of troepenconcentraties, maar volgens verschillende bronnen moet hij niet achter het plan gestaan hebben en de beroemde woorden geuit hebben tegen Monty dat hij vond dat ze een brug te ver gingen. Eisenhouwer moet ook geweten hebben van twijfel omtrent de inlichtingen maar als vredesstichter en niet als tacticus wilde hij vooral Montgomery niet in de wielen rijden die al meerder operaties en plannen gecanceld zag.

Terug naar de film die ondanks de vele personages en lange speelduur eigenlijk geen moment verveelt, en de film boeiend vele vlakken van de gevoerde en hevig strijd laat zien. Zo is het materiaal veelal kloppend, behalve de zogenaamde Duitse tanks, mooi om te zien, en valt vooral de strijd op Hell's Highway op zoals de corridor al snel genoemd werd. Uitmuntend is rollende barrage, de oprukkende troepen en tanks die eigenlijk wachten op contact met de vijand om vervolgens luchtdekking in te schakelen. Een tijdrovende strategie, maar helaas ook de enige. Kleine foutjes daargelaten zoals een Sherman die plotseling een totaal andere model is nadat hij geraakt is en van de weg afgeduwd wordt, ziet deze actie er nog meer dan prima uit voor een film van 43 jaar oud. Verder wordt de parachutesprong zelf mooi in beeld gebracht, de gewaagde Waal-crossing door de 82ste onder leiding van Cook, zien de verschillende gevechten rond de John Frost Brug er ook prima uit en is de scene van alle verdwaasde gewonden rond Hartenstein erg goed net als de slecht verlichte kelders vol gewonden in Arnhem zelf.

Een paar fouten zijn weliswaar te vinden in het materiaal zoals de Duitse tanks, en bewuste fouten in personages als majoor Fuller en Bobby Stout om maar eens wat te noemen. Stout bestond niet bovendien beweert hij dat hij uit Joegslavie komt dat nog niet lang genoeg bestond dat hij volwassen zou kunnen zijn. Stout schijnt gebasseerd op Kolonel Sink, beter bekend van Band of Brothers en daar geportretteerd door Dale Dye. Het verhaal rond majoor Fuller en het protest tegen Browning met de foto's zit als volgt. Deze officier heette werkelijk Brian Urquhart. Door de aanwezigheid van Roy Urquhart, geen familie, generaal ter plaats in Oosterbeek neergezet door Sean Connery, wilde men geen verwarring veroorzaken en kreeg de betreffend officier een andere naam. En het was overigens Model die de troepen rond Arnhem neer zette en niet Von Rundstedt zoals in de film meen ik gesuggereerd wordt.

Wat verder rest is een prima internationale cast met alle goede talen, gezichten die ontzettend goed bij de betrokkenen gezocht zijn in het geval van eigenlijk alle generaals, dus Gavin, Taylor, Sosabowski, Browning, Vandeleur, Brian Horrocks en Urquhart om maar een paar te noemen. Voeg daar nog een aantal leuke karakters aan toe als bijvoorbeeld Eddie Dohun door een prima James Caan, Redford als majoor Cook, Hopkins, Olivier en Elliot Gould als schmierende patser en je hebt heel wat. Leuke en knappe details overigens nog, de groene sjaaltjes bij de Irish Guard van Vandeleur, de kloppende emblemen van 30ste korps namelijk het steigerende wilde zwijn en dat men Spitfires voor foto's stuurde en niet de gebruikelijke Mosquitos.

A Bridge Too Far is dan ook net als mijn comment omvangrijk, maar in het geval van de film in alle aspecten wel ontzettend compleet te noemen. Historisch behoorlijk kloppend, de actie, de cast, het verhaal met alle personages zonder dat het een moment verveeld of vertraagd. A Bridge Too Far is wat mij betreft compleet als oorlogsfilm, een document op zich, en de beste van zijn generatie.

...this kind of certainty comes but just once in a lifetime.

Wat een ontzettend bekende titel uit de tijd dat er nog goede filmprogramma's op tv kwamen met Rene Mioch of Jac Goderie. Tevens nam ik altijd een magazine bij de videotheek mee om die keer op keer tot verslijten toe door te bladeren. The Bridges Of Madison County kon je destijds niet ontgaan want deze film werd toch behoorlijk bejubeld. Trekken deed een dergelijke film mij totaal niet vanwege het genre liefdesdrama en met een dergelijke stoffig ogend karakter als de oude Eastwood. Maar tijden veranderen, zo ook inzichten en smaak. Dus het moest er toch maar eens van komen.

Zoeken is het echter wel met de kids struinend door moeders spullen die nogal verbaasd zijn rond de ontdekking en wat een irritant karakter is zoonlief. Oh...jakkes moeder heeft het over verliefd zijn en sex, boehoe! Zijn we een beetje volwassenen? Wat een kleuter die vent te zuchten en te piepen dat hij het niet wil horen. Maar gelukkig wordt er snel overgeschakeld naar Franseca en het beeld betreffende haar rol binnen het gezin die vooral functioneel lijkt en dit vanzelfsprekend is zonder een woord teveel aan tafel of dank je wel. En zo sluipt Robert toch voorzichtig het leven van Franseca binnen zonder dat er, bij wijze van spreken, een bom valt. De impuls of vibe die zoveel te weeg zal brengen laat zich niet meteen als wereldschokkend identificeren maar is eerder subtiel te noemen.

En zo ontwikkelt de chemie zich tussen de ingedutte Fran en de bereisde, wereldwijze maar vooral charmante Robert op subtiele wijze. En waar ik tot het humoristische moment met het bosje bloemen nog wel iets had zo van wat gaat dit nu eigenlijk worden, grijpt de chemie tussen het stel, dat toch in eerste instantie onschuldig is en zich natuurlijk en vanzelf ontwikkeld, me toch best wel. Het is een interessante ontmoetingen tussen twee verschillende levensstijlen waarover ook pittig gediscussieerd wordt en waar toch altijd interessant is hoe de kijk op het leven van een ander is. Want waar Fran meent een simpele vrouw te zijn met een rol en leven in de marge duidt Robert haar toch als de stabiele cornerstone waar alles omdraait en die niet alleen functioneel is maar ook belangrijk. En wat kan een stukje waardering op dat vlak met een mens doen.

De film ontwikkelt zich daarna zoals verwacht met de opbloeiende romance en daaraan gekoppelde, en vooral moeilijke, keuzes in het verschiet. Verliefdheid, verlangen, realiteit, keuzes, wrijving, het wordt allemaal subtiel en langzaam gebracht zoals bij de film past met het laatste etentje toch wel als tragisch en emotioneel hoogtepunt net als het moment in de regen die mij persoonlijk plotseling toch wel heel erg bij de keel grijpt. Want even zag ik mezelf staan aangezien ik een paar jaar geleden Robert was en zij niet kon of durfde, iets dat voor mijn gevoel ook een once in a lifetime was. En zo blijkt het langzaam en zorgvuldig opgebouwde The Bridges Of Madison County toch een film die richting het einde beladen is met tragiek en een bepaald noodlot rond dingen die niet kunnen en daarna wel haast mythische proporties a la the one that got away krijgen. Want zoals Fran zelf zegt, het was bijzonder omdat het niet kon, maar bijzonder was het niet gebleven als ze mee gegaan was. Wellicht had ik me ook na enkele weken al bedacht met mijn Fran, helaas zullen we nooit weten. Fraai is daarna nog wel het stukje spiegelwerking dat ontstaat bij de twee kinderen waarbij vooral zoonlief eindelijk uit zijn kinderlijke en onvolwassen rol valt en het er toch op neer komt dat ieder huisje zijn kruisje heeft.

En zo blijkt The Bridges Of Madison County toch een erg sterk drama die even momentum moet opbouwen en daarna nog lang naklinkt . Sterk, erg sterk!

Klassiekertje die er nog eens van moest komen en ik een aantal maanden terug op de BBC had opgenomen, een eerdere poging strandde al binnen minuten dat ik toch zoiets had van dit lijkt me nu te droog, maar gisteren kwam het er dan toch van en bleek Brief Encounter een opzienbarende film voor zijn leeftijd.

Zoeken is het wel even, de kletsmajoor van een conducteur tegenover de barvrouw, en de drukke roddeltante die het zogenaamde stel aan het tafeltje overrompeld. Waar zitten we en in welke fase...? Iets dat langzaam uitkristalliseert als Laura na thuiskomst in een flashback terugblikt naar het voorgaande in een voor 1945 begrippen gewaagd concept. Want oh wee...een vrouw en overspel. Alsof dat alleen een slechte zaak is als een vrouw het doet en het wel geaccepteerd en is als de man het doet, kolder natuurlijk.

Het maakt het verhaal er niet minder interessant op tussen de twee die duidelijk een soort van chemie hebben temidden van een film met een toneelstuk aandoende vibe, mogelijk dat dit inherent is aan de jaren '45 stijl. Interessant is toch vooral de opbouw tussen de twee en het bevestigd voor mij wat ik vaker zag, namelijk het zien van iets wat de partner mist. Waar Fred toch wel stijf en afstandelijk is, en je gemakkelijk gedurende de relatie bij in zou kunnen dutten, heeft Dr. Harvey een bepaalde passie en enthousiasme over zich, iets dat aanspreekt, iets dat de stof afblaast van het ingedutte gemoed. Boeiend zijn de ontmoeting en dialogen, kostelijk bijvoorbeeld de reclame in de bioscoop van de film met de naam Flames of Passion met reclame er tussendoor van een winkel in kinderwagens en wat meer.

Maar dan toch, het onvermijdelijke, wroeging en onrust, de twijfel en angst, de keuze wel of niet, de vrees meer te verliezen dan te winnen met een anticlimax als ontknoping waarin ze gestoord worden, iets dat misschien wel beter is want het afscheid zou onnoemelijk pijnlijk geworden zijn lijkt me. De bijna daad na afloop van Laura misschien nog wel meer, want wat kan iets dergelijks een wurggreep op je hebben en een gevoel op je uitoefenen waar je denkt nooit weer uit te komen noch mee te kunnen leven. En potverdorie dat wordt in die slotfase toch wel erg goed neergezet waar de film subiet een halve ster mee wint en dat maakt Brief Encounter toch wel tot een opzienbarende film voor zijn leeftijd waarin een sterk script vooropstaat in combinatie met goede acteerprestaties. Daarom is dit wat mij betreft een bijzondere film.

Goede en vooral grimmige en zware thriller, die ik een aantal jaren geleden al eens zag en inmiddels aan mijn collectie heb toegevoegd.

Erg open en toegankelijk begint Brimstone echter niet met zijn zwijgzame hoofdpersoon en de introductie van De Dominee. Van het een op het andere moment slaat de sfeer om, Liz blijkt plots persona non gratie. Dit voltrekt vrij plotseling, zonder redenatie of voortekenen. Dat Liz een geschiedenis heeft met de sinistere prediker is duidelijk.

Een bijzonder verhaal volgt die stapsgewijs terug gaat in de tijd en vertelt wet er voorafging. Zonder verder te veel in te gaan op het verhaal, valt vooral het rauwe, sinistere en harde leven van die tijd op. Behalve een behoorlijke schop tegen het te be'lijden' geloof dat op de typische donker en godvrezende manier moet worden gedaan, is daar ook het zware lot, de vanzelfsprekende onderdanige houding van vrouwen, en onvriendelijke en the gedrag tegen hen. Vrouwen lijken bij tijd en wijlen niet meer dan bezit.

Brimstone die overigens vanwege zijn wrede en rauwe stijl en verhaal niet bepaald voor de grote massa, want gruwelijk en smerig is Brimstone zeker. Het verhaal is nog niet eens zo super, toch doet de film mij ontzettend veel op het vlak van stijl, sfeer en een soorten wrede echtheid. De cinematografie zoals Pearce in de sneeuw bij het brandende huis is adembenemend. Pearce zelf overigens zeer overtuigend als doorgedraaide dominee, Fanning overigens ook erg goed. Voeg daarbij een prachtige soundtrack door Tom Holkenborg en je hebt toch heel wat. Superdesuper is het niet maar een heerlijke stijlvolle film is Brimstone zeker.

My God, Frank, what the hell is that?

It's three legs.

That's too many!!!

Ronduit bizarre trip die bijzonder sterke punten heeft maar ook een redelijk groot manco. Hoewel geen top wel verbaasd over de lauwe reacties en lage stemgemiddelde.

De parallel met Taxi Driver is bijzonder snel gemaakt. Een getraumatiseerd karakter, veelal in het donker op pad, opzoek naar een goede daad of genoeg doening, New York in haar laagheid, vuiligheid en kleurrijkheid, Scorsese als regisseur en de scriptschrijver die mee werkte aan Raging Bull en, je raadt het vast wel, juist ja...Taxi Driver. De kleuren, de ellende, en de duistere sfeer doet mij meteen aan Taxi Driver denken.

Het sterke aan de film is ontegenzeggelijke de roes van de EMS lieden waar je in mee getrokken wordt. Een surrealistische toestand van automatismen en een soort schemerwereld van heen gang of terug komen, trekt aan je voorbij. Cage als berouwvol en uitgeblust karakter die zichzelf te veel oplegt, Rhames als geloof fanatici, Goodman op het neurotische af en Sizemore als gewelddadige psychopaat. Het is duidelijk dat dergelijke werk je redelijk in de bovenkamer gaat zitten en je een manier moet vinden er mee om te gaan of uiteindelijk gewoon kapot gaat. Waanzinnige, en soms op het hilarische af, scenes trekken voorbij wanneer Frank met zijn collega's er weer wat van proberen te maken. Praktisch altijd een bijna ongelijke of ondankbare strijd en voor Frank altijd met een duister randje. Hilarisch is de toestand met Mr. Oh, bizar de toestand met IB Banging, maar ook de trippie scene met Cage achter het stuur samen met Sizemore. De trip na het pilletje bij Cy is ook ronduit geweldig. Het is een bizarre kijk in een duistere en lelijke wereld met een voor Frank psychologische en traumatisch randje. Het mindere deel aan de film is helaas toch Frank's beslommeringen met Mary. Gedurende die scenes en dialogen lijkt de film nogal stil te vallen en niet te boeien. Ik zelf zie ook totaal geen chemie tussen de twee wat jammer is want de poging wat diepte en verhaal, met een cirkel die rond komt op het einde, mislukt daarmee danig in deze wereld vol krankzinnigheid. Wel aardig is dat zijn schuldgevoel niet op te lossen is met een nieuwe redding maar een verlossing.

Bringing out the dead had best een fantastische film kunnen worden maar mislukt toch enigszins op het verhaal gedeelte rond de familie Burke waardoor de nadruk ligt op de waanzinnige situaties rond de EMS mannen. Een topfilm is het dan ook niet maar een hilarische, kostelijke en tevens schokkende trip is het wel en daarom wat mij betreft nog een aardig hoog cijfer.

Vrijdagavond na Comandante was deze Britain and the Blitz aan de beurt en daarmee sowieso een interessant onderwerp hoewel ik er buiten 'The World At War' nog nooit veel van had gezien. Dus Netflix opstarten en draaien maar...

En de docu valt aanvankelijk meteen al op met fraaie ingekleurde beelden en een verhaal dat rustig wordt opgebouwd waar het niet meteen vol gas is met de terreurbombardementen. Want daar was in eerste instantie ook geen sprake van, mooi is dan ook het onwerkelijke beeld van de mensen kijkend naar de wolkjes van het luchtafweer en de toestellen hoog in de lucht in gevecht alsof het een film is of zelfs op een andere planeet gebeurt. De uiteindelijke terreurbombardementen beginnen, zo heb ik wel eens gelezen, per vergissing waar een eskader een woonwijk per abuis aanziet voor de haven of industriële doelwit waar ze het op gemunt hebben. Na de Britse represaille is definitief het hek van de dam en is het volgas op alles waar maar mensen wonen.

Toch focused de serie zich aanvankelijk daar niet heel erg op, want waar je veel meer luchtgevechten zou verwachten wordt het breder getrokken met het strategisch belang van het eiland, de kinderen geëvacueerd naar het platteland met een nare prikkel tot gevolg, het beeld met betrekking tot de burger op de grond, het beeld rondom Churchill, maar ook al die jonge mannen en dames onder de wapenen waar een variërende beeld van angst, bravoure, relaties, emoties en fatalisme voorbij trekt. En verschillende momenten hebben toch zeker een bijzondere prikkel overzicht zoals hoe de kinderen het beleefden, of de strijd om de St. Paul te behouden, de tragiek van de relatie tussen Denis en Edith of kerst in de metro.

Het is met recht een bijzondere tijd waar complete steden werden weggevaagd en weet Britain and the Blitz een mooi en breed beeld te creëren waarin alle aspecten wel zo'n beetje voorbij komen. Daarom een dikke voldoende wat mij betreft.

Op het gokje meegenomen bij de kringloop in de hoop een redelijk rampenfilm gevonden te hebben. De cast was in die zin een reden hoop te hebben dat dit enigszins redelijk was, maar binnen minuten is wel duidelijk dat dit weinig serieus te nemen is.

Zoals gezegd, veelbelovend is een heel groot woord, maar de archiefbeelden plus de introductie van de cast geven nog ergens de indruk dat het misschien iets kan worden, maar de zoutloze synthesizer soundtrack onderstreept al snel het niveau en de koers van een tv film, oftewel iets van laag niveau met een laag budget. En eigenlijk vind ik het wel spijtig, dat de mensheid drie dergelijke zware scheepsrampen heeft meegemaakt in de begin decennia van de vorige eeuw. Toch heeft dat vooralsnog niet tot enig goede film of wat voor vertaling dan ook naar het televisiescherm geleid, want nee, ik ben ook zeker geen fan van James Cameron's Titanic. Maar buiten de ontieglelijke waslijst en foute dingen die zometeen de revue gaat passeren valt dit product toch zeker nog wel te betrappen op en paar dingetjes die het benoemen waard zijn zoals de prachtige locatie van de kerk in Napels, als dat al de kerk in Napels is, en klopt het toch zeker van de reddings sloep die voormalen wordt door de schroef.

Maar buiten dat is Britannic toch een waslijst van feiten die niet kloppen, regelrecht uit de duim gezogen zijn, opgeklopt gedrag en een heel hoop gedoe. Ik vraag me dan ook werkelijk af wie zoiets als dit allemaal bedenkt, neem bijvoorbeeld de u-boot die het schip volgt iets dat schier onmogelijk is, of de wijze hoe de u-boot op de zeebodem neerstort, alsjeblieft zeg. Buiten dat is het acteerwerk regelmatig teenkrommend, ziet de CGI van een gemiddeld budget computerspel uit de jaren '90 er beter uit dan die in deze film, en hangt het geheel aan elkaar van onwaarheden. Geen u-boten, geen torpedo's, geen spionnen, geen oorlogsschip HMS Victoria die in de Tweede Wereldoorlog niet bestond, en geen passagiers aan boord. Maar ja anders zal het wel te saai geweest zijn, net als het vreselijke verplichte romantische gedeelte, ik vrees dan echter altijd de mensen die iets dergelijks als dit aannemen voor waarheid.

Ik vreesde al dat ik niet veel was maar ik had niet verwacht dat dit zo slecht zou zijn. Denk dat dit toch wel de slechtste film is die tot nu toe dit jaar gezien heb.

I wish I knew how to quit you!

Buitengewoon boeiend drama over de geheime relatie tussen twee cowboys in een weinig tolerante omgeving.

Traag komt de film op gang met de vooral zwijgzame Ennis die in Jack een partner krijgt voor een lange periode schapen hoeden in de bergen. Traag, zwijgzaam, toch ontzettend sfeervol met prachtige shots, natuur en passende muziek zien we hoe de jonge kerels een band ontwikkelen en een ietwat ruwe seksuele encounter hebben die de volgende dag weggewimpeld wordt met de nodige norsig- en geslotenheid. Toch blijft er vanaf daar wel een bepaalde spanning tussen de beide mannen hangen die vooral aantrekt. Het bericht eerder uit de bergen te komen wordt vooral door Ennis met veel tegenzin ontvangen. Een afscheid daarna die veel te vroeg aanvoelt, niet alleen omdat de film nog niet over de helft is, maar tevens voor het gevoel van de beide mannen.

De mannen lijken verder te gaan met hun leventje, maar is dat wel zo? In beide gevallen zien we een tweedeling die zich later omdraait. Ennis sticht een gezin, terwijl Jack stil lijkt te staan en iedere moment de stap lijkt te willen wagen. Later heeft Jack juist het gezin, en alles te verliezen, en is Ennis al alles kwijt. Toch lijkt het van iets meer, dan een paar vluchtige ontmoetingen, niet te komen. Iets dat een uiterst simpele reden heeft. Namelijk de uiterst intolerante omgeving waar vooral in de jaren '60 en '70 het homoschap niet geaccepteerd werd en al helemaal niet in de zuidelijke staten in het cowboy milieu dat natuurlijk een macho imago heeft. Tevens is daar de opvoeding van Ennis die als kind ondubbelzinnig mee kreeg hoe men homo's dood hoort te slaan, in het werk zag hij het niet maar de gevolgen werden hem als voorbeeld getoond. De tegenstelling tussen omgeving en wat er speelt tussen Jack en Ennis kon niet groter, en hoe wreed dat ook mag klinken, interessanter. Een bijzonder lastige relatie tussen de twee is dan ook het resultaat met veel aantrek, afstoot, wanhoop en uiteindelijk onbegrip en verdriet, en een omgeving die vraagtekens bij de beide mannen heeft. Tijdens de laatste trip barst dan eigenlijk de bom betreffende de onvrede, een scene die emotioneel gezien meer dan behoorlijk raak is. De wanhoop en frustratie druipt er dan uiteindelijk vanaf en het einde kon uiteindelijk niet droeviger met het vermoedelijke lot van Jack. De film wentelt zich in een vicieuze en trieste gang naar het einde.

Brokeback Mountain weet op subtiele wijze de snaar van verdraagzaamheid te raken. Waarom zijn mensen zo moeilijk richting elkaar? Waarom is er vaak zo weinig acceptatie? Dit wordt door Lee uitermate goed verpakt in een steeds triester worden drama over twee mannen die misschien zelf ook niet weten wat ze willen maar vooral tegen de remmingen van hun omgeving aanlopen. Iets dat anno 2020 iets beter is maar voor velen nog altijd een reden de kastdeur goed dicht te houden. Verder blinkt de film uit als stijlvol met mooie diepe kleuren en veel contrast in zijn shots. Een gehurkte en van verdriet overgevende Ledger, weer gegeven als een schaduw die zich in een zwart/wit wereld bevind, met op de achtergrond een prachtige kleurrijke wereld waar alles lijkt te kunnen. Shots die veel in de film te zien zijn, en dan uiteraard de prachtige soundtrack die niet voor niets in de prijzen viel. Brokeback Mountain is dan ook een meer dan mooi drama te noemen over verlangen, wellicht durven, maar vooral acceptatie.

Brok jaren '90 pulp waarvan ik vroeger de filmposter op mijn slaapkamertje hangen had. Tevens meende ik dat ik de film nooit gezien had, maar halverwege kwamen er toch wat dingetjes terug. Ik verwachtte er weinig van, mede door de cijfers, en kreeg er derhalve niet veel voor want super is het allemaal verre van.

Want laten we eerlijk zijn, dat begin met dat boksgevecht, wat een onzin is dat joh. Veel gezwaai, nog meer gebral en geen schade in de vorm van blauwe ogen of gespleten lip. Toch kon het niet serieuzer tussen de heren. En als ik dan toch met de slechte punten bezig ben zet ik op dat vlak even door want wat bezielt je een dergelijke oefening met echte bommen te doen...wat is daar het nut van? Het testen gaat om het Stealth gebeuren. Dan is er de voorspelbaarheid over het gehele geval, tja, uiteraard gaat het allemaal wel goed komen. Heel sterk komt deze Woo tot aan daar niet voor de dag.

Maar gelukkig heeft de film toch nog een paar leuke ingrediënten zoals bijvoorbeeld de verrukkelijke Samantha Mathis, geen straf om daar naar te kijken. Dan is Travolta zoals gewoonlijk lekker fout en op dreef als Deacon, is het moment met het scheerapparaat voor de microfoon best grappig en valt het geheel op als actie vol. Zoals bijvoorbeeld op de trein, het is allemaal wat over de top en te mooi, bijvoorbeeld hoe Hale uit de eerste humvee valt maar er toch weer in komt en in de lucht een pistool opvangt en zo...ja, het zijn allemaal sterke staaltjes net als op de trein. Had ik al gezegd dat Mathis veel goed maakt...?

Een voldoende zit er voor deze Broken Arrow niet in, een term die sinds 1950 al 32 keer van stal is gehaald voor een probleem met een nucleaire wapen, en achteraf blijk ik de film al eens gezien te hebben. Afijn, de film is een typisch voorbeeld van jaren '90 pulp dat vlot, actievol en niet te moeilijk moet zijn en dat is gelukt.

Apart ervaring. Op een Duitse zender gezien, tja, wat maakt het uit. Het is toch een 'stomme' film.

Prima te volgen, knap gemaakte scenes voor een film uit die tijd. Zal vast wel wat stof hebben doen opwaaien. En onder andere de beroemde trapscene met kinderwagen die in The Untouchables heel stylist over gedaan wordt door De Palma.

Wat vanaf het begin opvalt, de Clockwork Orange achtige sfeer met klassieke muziek. Toneelachtig in beeld gebracht, absurdistisch tot en met, foute jaren '80 setting met dito muziek. Overigens de hier boven al eerder aangehaalde dansscene in de inrichting op de Pet shop boys, hilarisch.

Mooi vertelt overigens door Bronson zelf met een zwarte achtergrond, dan weer met een dodelijke blik kijkend in de camera, dan weer grijnzend als een gek, maar met zijn ogen knipperen doet hij zelden. En dan die stem en intonatie, heerlijk. Dito de moment dat hij op het toneel staat en zijn verhaal aan het publiek vertelt en meerdere personages zelf invult.

Me ook nog echt even in de echte Bronson verdiept, maar chapeau voor Hardy want hij flikt het echt met overtuiging. Geweldig geacteerd.

Vermakelijk, hilarisch, verontrustend.

A Bronx Tale een zoveelste poging in het misdaad/maffia genre die sowieso al een pré heeft met zijn redelijk normale speelduur. Maar ondanks enkele aardig elementen, schiet de film wat mij betreft, ondanks zijn boodschap, als geheel net te kort.

Aardig sfeertje wordt in eerste instantie neergezet, iets dat erg veel gelijkenissen toont met het Hell's Kitchen uit de gelijknamige roman en tevens verfilmd als Sleepers. De jonge C tussen twee vuren, zijn oprechte en eerlijke vader tegenover de geslaagde en in C's ogen 'wijze' gangster Sonny. Een strijd en fascinatie die pa onmogelijk winnen kan in een wereld waar de hard werkende juist de lachertjes zijn en een brutalerik als Sonny zijn zin krijgt en leeft als een koning. Een wereld die lonkt, een wereld vol fouten en valkuilen...

Het is echter het slepende begin waarin de jonge C gevolgd wordt die al erg veel afbreuk doet aan de film. Als na een uurtje de motorbende aangepakt wordt lijkt de film uit een soort lethargie op te veren waarna er veel meer geweld, domme acties en heel veel haantjes voorbij komen. Een laat maar wel beter passend beeld dan het eerste slepende uur waar weinig gebeurt. Het verhaal spint zich wat minder rond de strijd tussen vader en Sonny maar meer op de zelfontwikkeling van C die het clubje domkoppen steeds minder interessant vind en milder wordt vanwege andere interesses. Het is allemaal aardig maar een beetje te laat allemaal. Daar komt bij dat Brancato wellicht slaagt in het ontluikende lefgozertje neer te zetten maar verder nergens als karakter interessant wordt of empathie oproept.

En daar is waar A Bronx Tale eindigt. Als film die slaagt met een mooi tijdsbeeld en fantastische muziek, maar verder niet heel erg interessant wordt rond Calogero. Bovendien is de te leren boodschap voor hem interessant maar valt die al gedurende halverwege de film. Namelijk dat het zogenaamde respect dat Sonny lijkt de krijgen van zijn discipelen gebaseerd is op angst, iets dat Calgero totaal verkeert ziet. Zoals zijn vader zelf zegt verdient een man die iedere dag vroeg van bed gaat om de kost te verdienen voor zijn gezin pas echt respect. Weinig spanning, weinig glamour...maar het is wel het echte leven, en is het moeilijker rechtschapen te blijven dan de kantjes er af te lopen en dingen op te lossen met geweld. Het is een interessante boodschap, maar die had beter en anders tot stand moeten komen.

Typerend Fuqua product met grimmige settings, veel criminaliteit en uiteraard de grenzen die bij de meeste betrokken vervagen. Het niveau echter van Training Day of een ander vergelijkbare film als Narc wordt niet bereikt, toch is het een prima product.

Kenmerkend zijn vooral de morele dilemma's en privé problemen die de mannen tegen komen en vooral de schaarse waardering en matige salarissen. Vooral in het geval van Cheadle die zoekende is waar zijn loyaliteit ligt, en Hawke die in wat hij pure noodzaak vindt veel te ver gaat. Gere is wat mij betreft de onbekende, zijn introductie is veelzeggend maar daar blijft het vooral ook bij. Burn out, burn up...maar waarom? Omdat hij er uit moet of omdat de baan zoveel geëist heeft? Hier had meer mee gedaan kunnen worden. Dat de twee eerst genoemden slachtoffer worden van hun eigen defecte morele kompas, terwijl de laatste juist uit zijn dagelijkse lethargie ontwaakt om te handelen, is het beste voor het script en wordt prima uitgevoerd.

Een meer dan prima politie film is het resultaat met grimmige settings, dito sfeer, wat een rotlui allemaal en prima prestaties van Cheadle en Hawke. Ellen Barkin mag er ook zijn, blijf er wel bij dat er meer gedaan had kunnen worden met het karakter Dugan. Prima soundtrack ook met onder andere Jefferson Airplane en Deep Purple als eyecatcher. Uiteindelijk wat mij betreft een prima film die ik qua IMDB cijfer een beetje ondergewaardeerd vind.