Opinions

Life in a nutshell, you love, you hate, you win, you loose...and then life goes one.

Niet perse mijn soort film, daar hielp twee weken terug The Notebook me uitermate goed aan herinneren, maar vanwege de goede waarderingen toch geprobeerd. En wat zondermeer opvalt, de opbouw en afwisseling van de gestagneerde relatie van het heden met de romantische gebeurtenissen eerder. Zowel Williams als Gosling zijn behoorlijk goed opdreef, het is echter de laatste die met zijn normale vervreemdende, lichtelijke aandoende arrogante houding, perfect in zijn rol past. Beetje vreemd maar innemend in het begin, stuitend debiel in het tweede gedeelte. Pijnlijke situaties wisselen zich af met vertederende, chemie-achtige gebeurtenissen, zoals Gosling op de ukelele en Williams die daar een dansje op doet. Ook erg sterk overigens wel los van de relatie, de scene waarin hij de kamer van de oudere man, Walter, helemaal inricht.

Al met al een mooi opgebouwd realistisch aanvoelend drama met prima acteerprestaties en vooral de boodschap in het begin, zoals Gosling het zelf zegt, en de eveneens ontnuchterende en droge boodschap van oma: liefde? Verliefd? 9 van de 10 keer is het een keuze, een keuze voor zekerheid, de sociale zekerheid van iemand met een huis, goed baan, contacten, een luxe leventje, enzovoort. Of de verplichtingen van een zwangerschap. Op de vraag of echte liefde nu bestaat geeft de film geen antwoord, soms wel, soms niet...

Na het tegenvallende tweede seizoen van Twin Peaks zowaar toch alweer erg snel aan de David Lynch met deze Blue Velvet omdat ik de betreffende film gisteren tegenkwam bij de kringloop. En dit was toch wel een titel die al langer op het lijstje stond om te vinden en te kijken. Gisteravond meteen de kans gegrepen en tja...wat moet je er van zeggen buiten dat het een film van Lynch is...

Zoals zo vaak gaat Lynch van start met de gebruikelijke ingrediënten, want Lynch maakt onder andere graag gebruik van dezelfde acteurs, gezichten die we al vaker zagen in de vorm van Kyle Mclachlan, Laura Dern en Jack Nance. Dan is er de gebruikelijke bij tijd en wijlen onheilspellende sfeer, is het vaag en mysterieus, en zijn er van die aparte momenten en shots in gemonteerd zoals in het begin met de krioelende en vechtende insecten onder de grond. Het is zonder twijfel David Lynch zoals we die kennen, en het beeld van de onderwereld met geweld, drugs, moord en seks, waar Jeffrey zich in mee laat sleuren, is best redelijk met een knappe finale tot gevolg.

Dat het toch niet altijd meteen prijs is met Lynch blijkt wel weer, bevreemdend? Ja. Mysterieus? Regelmatig. Onheilspellend? Ook nog. Super boeiend? Nee, niet bepaald. Spannend? Verre van zo nu en dan. Nee, ik heb er wel wat moeite mee, zeg maar gerust dat het een beetje tegenval. Isabella Rossellini voorop, negen van de tien keer ziet ze er niet uit, wat toevallig dit keer meevalt, maar waarom zo'n mens dan weer moet zingen wat ze overduidelijk niet kan is me dan weer een raadsel. Dan is er uiteraard nog de vraag wat Lynch nu precies met deze film wil tonen of wil duidelijk maken. Overduidelijk is er een soort van fascinatie voor geweld, misdaad, moord, drama en seks, en met het begin en het einde in de idyllische buurt, vermoed ik dat Lynch het contrast zoekt tussen de schijnwereld, de mooie wereld, de veilige wereld aan de ene kant, en de onderwereld met al zijn veiligheid vlak onder de oppervlakte als men daarna op zoek gaat. Dat er al achter al die prachtig praal en schijnveiligheid een hele duister laag schuil gaat. Duidelijk mag zijn dat Blue Velvet mij in eerste instantie nog niet bepaald gevangen heeft, maar wat niet is kan nog komen en herkijk zal op termijn vanzelf volgen en een goede Lynch moet meestal even rijpen. Voor nu een voldoende en niet meer dan dat.

Tijdens de pauzes op het werk maar eens aan de slag met The Blues Brothers waar onder verschillende collega's veel animo was om deze eens in te starten. En voor mij was het ook alweer een tijdje geleden dat ik deze gezien had, de film bij de kringloop tegenkomen was het enige wat nog nodig was voor een kijkbeurt.

Afijn, het verhaal is duidelijk met Jake die uit de gevangenis komt en opgehaald wordt door zijn broer waar hun voormalig weeshuis financieel op omvallen staat en de enige oplossing het bijelkaar brengen van de band is met het optreden van hun leven. Logisch? Mwoah. Gemakkelijk? Nee. Subtiel? Geen moment. Vermakelijk? Dat zeker. Zo is het standje dat de heren krijgen van de pinguin meer dan kostelijk, slaan de aanslagen van de mystery woman eigenlijk nergens op en zijn de vele cameo's van onderandere Ray Charles en Aretha Franklin best leuk, komen er nog wat andere gezichten voorbij zoals John Candy en Carrie Fisher en tilt het op van andere muzikanten zoals Chaka Khan, James Brown en James Lee Hooker.

Toch lijkt het belangrijkste van de film om van iedere mogelijke situatie of scene een zo groot mogelijke bende te maken, of dat nu het eerste optreden is achter het kippengaas, de aanslagen van de mystery woman met haar weinige halve maatregelen zoals het opblazen van een compleet gebouw, de achtervolging door het winkelcentrum, of de finale met het bezoek aan het belastingkantoor, alles moet kapot en naar de tering en het liefst zo idioot mogelijk. Het maakt begrijpelijk dat de film maarliefst 27 miljoen gekost heeft en met een opbrengst van het vijfdubbele een behoorlijk succes was.

Tegenwoordig zou deze kolder niet meer door de beugel kunnen en onacceptabel zijn, maar in het tijdsbeeld van toen met een hele grote gunfactor, plus dat de film van begin tot einde swingt, is dit toch een meer dan leuke film.

Ook weer zo'n film die bij mij altijd wat onder de radar gebleven is qua kwaliteit en wat ik wel voor kennis van deze film had wekte niet bepaald interesse om te gaan kijken. Uiteindelijk dan toch maar eens mee genomen bij de kringloop en na en niet zo heel erg succesvol filmweekend was ik toe aan iets niet te serieus. En verdorie wat heeft The Boat That Rocked mij ontzettend verrast. Want wat is dit een leuke film.

Want wat vliegt de film uit de startblokken met een lekker vlot en vrij gevochten beeld. En tja, die muziek, wat een ontzettend goede muziek wordt er gedraaide gedurende de film, wauw! Héérlijk! En wat wordt er lekker geschmierd door Hoffman, Nick Frost en Rhys Ifans, letterlijk rollen naar hun hand waar ze helemaal in los kunnen gaan en dat ook met verve doen. Aardig zijn de pogingen vanuit de regering om de piratenboten in het algemeen het zwijgen op te leggen, onnodig te zeggen lijkt Rock Radio de grootste tegenstander met de grootste aanhang. Maar niet alleen de minister in kwestie is een gevaar, er broeit of rommelt ook wel eens wat tussen de dj's, dingen die soms met veel humor opgelost wordt.

The Boat That Rocked valt vooral op vanwege zijn heerlijke humoristische stijl zonder flauw te worden. De film heeft wat dat betreft een heerlijke vibe die onderstreept wordt door de acteurs die overduidelijk veel plezier hadden in het maken van deze film. De cast is uitstekend, met name Hoffman, Ifans en Frost, is er het nodige vrouwelijke schoon en heeft de film op het einde ook nog een stukje saamhorigheid en feel good. Enige minpuntje is toch wel de wijze waarop de minister, zijn thuissituatie en omgang met werknemers wordt neergezet. Net een beetje te...

The Boat That Rocked is daarom innemend, humoristisch, vermakelijk en koddig te noemen maar swingt bovendien, niet in de laatste plaats door alle heerlijke muziek. Fijne eindgeneriek met al die platenhoezen trouwens ook. Ik heb dan gelachen en me vermaakt met deze kostelijke film. Lekker!

Goede film, niets mis mee. Veel bekende acteurs en prima acteerprestaties. Ik snap de kritieken van sommige mensen dat de aanloop te lang duurt, Kennedy komt pas op het einde in beeld. Ik heb me juist even ingelezen in dergelijke kritieken, en waar mij de film waarschijnlijk erg tegen gevallen was zonder deze info, had ik nu oog voor al de maatschappelijke problemen, zoals de Vietnam-oorlog en racisme, die al die karakters en verschillende verhaal lijnen laten zien, en wat Kennedy eventueel had kunnen veranderen en de hoop die doorsijpelt in het hele verhaal. Die lange aanloop vind ik in die zin dan ook niet storend maar juist intelligent. Prima film, je moet alleen in dit geval even weten waar jet voor gaat zitten.

Basically people think that there's something wrong with the man.

En maar eens even een documentaire van een figuur die maar al te bekend is en net zo interessant, in de vorm van Bobby Fisher, en daarom had ik niet bepaald moeite deze documentaire mee te nemen bij de kringloop hoewel het daadwerkelijke kijken nog even opzich liet wachten. Ik wilde deze docu namelijk met mijn collega's zien tijdens de pauzes maar dat kwam er maar niet van.

Maar goed, het karakter Fischer, en daarmee een naam waar bij voorbaat een aura van vaagheid en raarheid om heen hangt, en dat is precies wat we te zien krijgen rond een overduidelijk buitenbeentje waar van meet af aan weinig normaals aan was rond zijn jeugd, de moeilijke band met zijn moeder en de onduidelijkheid over zijn vader. Koppel daar een vluchtige geest en hyper intelligentie aan toe en je hebt een bijzondere voedingsbodem in die zin. Je kan je afvragen of de man überhaupt ooit kind geweest is, het antwoord lijkt mij nee, met only 'chess' on the mind, als kind reeds op vragen antwoord met een bepaalde excentriciteit en een soort van alienation tot gevolg en vragen van de pers die alleen maar tot een moeilijke band zullen leiden.

Je zou bij voorbaat zeggen dat de beste man kansloos is maar temidden van alle aandacht weet hij zich toch te ontwikkelen tot een op het oog stabiele persoonlijkheid die goed uit zijn woorden komt en weet wat hij wil. Het is wachten op 'the battle of Iceland' waar bizar veel druk op wordt gezet door de buitenwacht en de pers rond wat toch betiteld wordt als de grote krachtmeting tussen Oost en West van de Koude Oorlog. Iets waar beide spelers alleen maar last van hebben en in het geval van de trainerende Fisher juist de vraag is of de spanning al te veel is of dit juist onderdeel van een psychologisch spel betreft. En het moet gezegd dat het uitmondt in een bizarre strijd tussen de twee met problemen rond te luidruchtige camera's of straling waardoor men zich niet goed zou kunnen focussen. Niettemin moet benoemt worden wat er door beide spelers hun hoofd heen gaat met zoveel spanning en de hele wereld die meekijkt, verbazingwekkend de volle zalen, schermen en talloze borden waar de match op na gespeeld wordt. Kan me er weinig bij voorstellen dat een potje schaken tegenwoordig nog zoveel los zou maken.

Zo plotseling als de triomf komt en het hoogtepunt van een carrière is bereikt neemt het leven ook een turn for the worse. Het beste is al bereikt op een leeftijd van 29 waarop het leven al weinig uitdaging meer heeft waarop een soort van geestelijke downfall wordt ingeluidt rond een wispelturige geest die kennelijk niets meer heeft ter afleiding en wiens demonen hoogtij beginnen te vieren. Het is het beeld zo blijkt van de gemiddelde schaker die zijn leven op een gegeven moment net zo abstract en vol zetten ziet als het spel op het bord, en de lijst van gek geworden schakers is behoorlijk en in het geval van Fisher blijkt het niet anders. Het is een verontrustend beeld die volgt van een kluizenaar met idee fixe, paranoia, antisemitisme en radicalisering in geest. Een man die niet meer anders kan denken dan zijn vastgelopen patronen en ook absoluut niet op kan houden met tieren. Het betreft een bijzonder tragische maar hyper intelligente man die toch vooral ongekanaliseerd is en het beeld wat van hem heerst volledig beantwoord.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit een interessante documentaire is over het fenomeen Bobby Fisher die een geestelijke vrijval maakte van schaakgrootheid naar een paria. Benieuwd of er ooit een speelfilm gemaakt gaat worden van deze man.

En maar weer eens aan de De Palma, een regisseur die vaker mis dan raak schiet in mijn beleving want mijn laatste De Palma betrof Dressed To Kill die degelijk was en niet zozeer tegenviel als dat ik er gewoon iets meer van verwacht had. De vraag was wat deze Body Double ging brengen.

Apart sowieso het kijkje achter de schermen van de industrie met Scully als acteur te midden van opnames, een blik waar later ook weer een vervolgen gegeven wordt. Toch valt Jake Scully die eerste fase op als een anti held, een sul die alles om de handen afbreekt. Wat een toeval dat Scully tijdelijk op dit aparte penthouse mag passen die een bijzonder uitzicht heeft iedere avond. Toch blijft het die eerste instantie de vraag waar de film nu eigenlijk heen wil met het niet aansprekende karakter Scully en blijft het raden wat er gaat gebeuren. Gelukkig wordt vrij snel daarna de sfeer mysterieus met de stripshow, een andere voyeur en een dubbele achtervolging als gevolg.

Toch vind ik het wel uitermate voorspelbaar dat de verschijning in het begin met de hoed, en later de indiaan, in beide gevallen gewoon Sam is die zich op deze wijze van een alibi voorziet Hetzelfde geldt voor de spanning en spannende momenten die soms even goed worden opgebouwd als knullig gebeuren. Neem nu de moord, wat Scully ziet en zijn run om het te voorkomen is best aardig opgebouwd, net als momenten gedurende de achtervolging eerder in de film, maar hoe de moord dan plaats vind en Gloria dat eigenlijk maar gewoon laat gebeuren zonder op cruciale momenten weg te vluchten is eigenlijk te slecht voor woorden. Zo vond ik de dommige en maar door rattelende Holly ook een bron van ergernis vooral gedurende de finale waar de spanning toch afgebroken wordt naar een soort absurdisme. Om nog maar te zwijgen van het Frankie Goes To Hollywood moment met de daarop volgende ontmoeting met Holly Body, is dat scherts, fantasie van Scully of zit hij inderdaad in een porno? Het laatste waarschijnlijk, toch kan ik dat moeilijk plaatsen mede door zijn rare verschijning daar vlak na.

En zo doet Body Double meer de wenkbrauwen fronsen dan dat de film een hele sterke indruk achterlaat. Voor het gevoel schiet de film alle kanten op met absurdistische momenten en vind ik het moeilijk er echt suspense in de zien, iets dat me ook al tegenviel in het geval van Dressed To Kill. Buiten dat ervaarde ik het plot toch als redelijk voorspelbaar, ook net als Dressed To Kill, en kan het niet anders dan dat Scully zelf verdacht is op een gegeven moment. Afijn, het mag duidelijk zijn dat deze film mij best wel een beetje tegenviel.

Filmpje die mij bij mij wel nieuwsgierigheid opriep mede vanwege de aanwezigheid van de daar nog aantrekkelijke Kathleen Turner, behalve dat leek het verhaal goed en de beoordelingen redelijk. De vondst van de film bij de kringloop vorige week maakte de uiteindelijke kijkbeurt tot een feit. En laat ik vast verklappen dat de film dubbele gevoelens opriep.

Bij aanvang lijkt het qua cast en soundtrack van John Barry wel goed te zitten, vooral de soundtrack heeft een hoog Chinatown en Sea Of Love gehalte en past precies in het broeierige jaren '80 beeld van een privedetective of iets dergelijks tijdens een hittegolf. Verschil dat Racine geen detective is maar dat maakt niet want de problemen zijn er niet minder om voor deze gemankeerde advocaat. Toch duurt het mij dat eerste uur allemaal wat te lang en zijn de beelden van het gevoos en het warme weer overvloedig zonder dat dit nu perse iets toevoegt of ergens toe leidt, ja oké, het draait om 'body heat' en de uitwerking daarvan. Maar de zogenaamde plannen duren best wel lang en uiteindelijk heeft het aankomende plot weinig verrassing voor me want na één blik op Richard Crena heb ik wel zo'n voorgevoel dat Matty de boel bij elkaar liegt en Ned heel subtiel uitspeelt als uitvoerder en zondebok waarvan akte.

Weinig verrassend tot daar, gelukkig zit er het laatste half uur, als de plannen uitgevoerd worden, iets meer gang in en wordt er aardig opgebouwd betreffende een paar scènes en een bepaalde opbouw met paranoia, verdenking en problemen. Verrassend en best sterk te noemen zijn bijvoorbeeld de onthulling rond het testament dat niet rechtsgeldig blijkt te zijn door een vormfout, en dat is toch wel erg slim bedacht. Net als de ontknoping rond de verdwijning van Mary Ann wiens rol tot op het laatst onzeker blijft. Body Heat maakt door de dubbel gelaagde ontknoping, want wat wordt Ned keihard genaaid nog veel erger dan ik verwachtte, toch met terugwerkende kracht heel veel goed. En je zou kunnen interpreteren dat de kijker net als Ned op een ongekende manier in slaap gesust wordt. Achteraf blijkt Body Heat dan ook een moeilijke film te beoordelen want enerzijds duurt de eerste fase veel te lang, is er sprake van een bepaalde voorspelbaarheid maar is de ontknoping toch best wel goed met verrassende elementen wat bij mij de vraag oproept of Body Heat een film is die balans mist of juist ontzettend slaagt in zijn opzet. Afijn, wellicht eens een herkijk, voor nu een twijfelende 3,5.

Het paasweekend afgetrapt met deze Body of Evidence die in een golf van andere erotische thrillers uitkwam zoals Basic Instinct en Sliver. En destijds kreeg Body of Evidence de nodige aandacht van Goderie/Mioch waar men de kaarsvet scène liet zien. Kijken deed ik de film volgens mij nooit of ben het glad vergeten, maar de interesse was er wel altijd.

En waar ik verder onwetend deze film in ging qua cijfergemiddeldes, verdachte ik hier toch eigenlijk wel iets van waar Willem Dafoe zeker niet de minste acteur is, de sfeerschepping in het begin goed is, en vooral de soundtrack van meet af aan opvalt als erg sterk. Maar zodra Madonna met dat bekje van haar, en nog groter gebrek aan acteertalent, in beeld komt begint de instorting. De cast is verder niet heel slecht met een altijd goede Frank Langella, Mark Rolston en Prochnow, en zijn Anne Archer en Juliana Moore altijd fraai voor het uitzicht. Het plot met alle verdenkingen en verwervingen is ansich niet heel slecht, maar daar is het meeste dan ook wel mee gezegd.

Maar buiten dat allemaal heeft het erg weinig om het lijf naast een aantal steamy sexscenes waar het lichaam van Madonna zich wel voor laat lenen ook al voegt ze verder weinig toe. Dan is en wordt de film geen enkel moment spannend en vallen enkele continuïteitsfouten op zoals het bloed op Dafoe's overhemd in de parkeergarage en heeft de film niet meer doel dan verschillende acteurs zo vaak mogelijk horizontaal krijgen. En dat is natuurlijk veel te mager voor een best wel bekende naam, cast en een budget van maarliefst 30 miljoen. Afijn, een tegenvaller eerste klas en snel op naar de volgende film.

Na lange tijd weer eens gezien, en waar de film eerdere keren een behoorlijke indruk maakte blijft dat nu totaal uit en valt de film zelfs tegen.

De film begint vooralsnog met een knaller. Aardig beeld wordt in het begin geschapen door de toestand in Manchester en de preek van Crowe die op zich hout snijdt. Zijn woorden doen me vooral denken aan een andere film of serie, weet zo even niet welke, waar gesteld wordt wat het verschil aan inzet tussen hun en ons is. Aangezien zij hun leven voor de zaak willen geven zullen zij altijd meer toegewijd zijn.

Crowe zet meer dan prima zijn karakter neer, het typische beeld van een bureauridder die vanuit alle veiligheid voor god speelt. Het gekonkel, bedrog en 'gebruiken' is van zijn kant dan ook niet van de lucht. Zijn houding van pure arrogantie en onaantastbaar uit de hoogte speelt hij voortreffelijk. DiCaprio is prima als de agent te velde met nog enige vorm van geweten, sneu dat hij uiteindelijk juist zo gebruikt wordt, niet dat het niet zijn verdiende loon was, maar je gunde dat Crowe eerder. De show wordt toch wel gestolen door Mark Strong die met meer haar dan ooit, en zijn toch altijd al onderkoelde blik en uitdrukking, uitstekend de berekende en meedogenloze Hani neerzet.

De film kenmerkt zich verder vooral door een vlot tempo, de nodige scherpe dialogen, prima acteren van de drie grote namen, de nodige actie en veel list en bedrog. Vooral dat laatste maakte zoveel jaar terug nog de nodige indruk, echter heb ik nu de indruk dat de film juist in dat gekonkel verzand en zichzelf verstikt tot een middle of the road spionage filmpje die op een goede avond nog best vermakelijk kan zijn. Maar daar houd het dan ook wel snel mee op helaas.

Nogal een dingetje deze film toen hij in '93 uitkwam. Één van de grootse muzikale sterren in de jaren '90 samen met één van de grootste acteurs op dat moment. Ja, dit moest je gezien hebben, voor mij duurde het bijna 30 jaar tot het er eens van kwam wegens verschillende redenen namelijk vooroordelen en dat het mijn genre niet is.

Het verhaaltje is niet al te ingewikkeld met de superster die beschermd moet worden van een maniakale fan. Aan Frank de ondankbare taak bescherming te bieden in een chaotische wereld, en vooral bepaalde details waar Farmer oog voor heeft zijn aardig. Geen breedgeschouderde blufkikker die overal invliegt maar zowaar kleine en grondige dingetjes laat zien die herkenbaar zijn voor dergelijk werk, en dat is testen, controle en heel veel routine.

Het laatste is wel het enige echt overtuigende. Alle privé besogne waar Frank zich in mee laat slepen is melodramatisch, de happerende wisselwerking tussen bodyguard en te beschermen artieste diw niets lijkt te willen begrijpen van de ernst van de situatie omtrent de bedreigingen, noch de objectiviteit van de bodyguard en diens keuze is regelmatig stuitend net als haar achterban, haar manager bijvoorbeeld, die haar alleen maar in meer problemen brengt. Heeft deze dame bescherming nodig? Wel zeker, en nog het meest van haar zelf en haar wispelturigheid. En de muziek en dat kleffe liedje doet me ook weinig.

Toch is The Bodyguard ondanks al deze kritiek best in te nemen voor een keer en valt de film precies in het jaren '90 Hollywood vakje van vlot, gemakkelijk, vooral veel bioscoop publiek trekken en worden alle vakjes qua spanning, actie, beetje drama, whodunit en romantiek netjes ingekleurd. Zoals gezegd, met een beetje good will redelijk voor een keer.

Gisteravond gezien en zowel onder de indruk als bijzonder vermaakt. Ik vraag me echter wel af wat nu precies de bedoeling was van de film en wat voor publiek er precies gepoogd mee werd aan te spreken.

Het is een bijzonder leuke film ten eerste al omdat het een feest der herkenning is. Als muziekfanaat en verzamelaar is het horen van al die muziek gewoon erg vermakelijk en zet het aan tot het opnieuw luisteren van die muziek. Dan is de introductie met de band en het ontstaan van Queen leuk om te zien. Kleine dingetje kloppen niet, Stafford was gewoon nog bij de band toen Freddie zich al aansloot en Deacon kwam pas een jaar later in beeld, maar what the hell….een grotere oepsie is dat ze Queen op tournee laten zien, voordat ze A night at the opera nog moeten maken, terwijl ze wel Fatt bottemd girls spelen terwijl dat nummer toch pas op een album gerealsed is in 1978. Dat kan helemaal niet want Bohemian Rhapsody werd in 1975 geschreven. Iemand enig idee hoe dat kan of waarom de regisseur daarvoor gekozen heeft? Erg grote fout en wellicht dat ze het met een reden gedaan hebben....
Goed op die details na komen ze er mee weg. Het tijdsbeeld is mooi, de muziek klopt uiteraard, de acteurs op de toppen van hun kunnen, hoe hebben ze die mannen er toch bij gezocht? Goed gedaan, ze lijken echt. Live-Aid ziet er gewoon geweldig uit, vooral ook de clip van I want to break free, daar moet ik toch even met de ogen knipperen om me er van te verzekeren dat dit niet de echte clip is. Op basis van al het vorige genoemde krijgt de film zonder problemen van mij vier sterren.

Maar toch een puntje van kritiek en jammer dat er niet meer gedaan wordt met het volgende waardoor de film wat mij betreft viereneenhalve ster net mist. Ik vind de film wat te braaf. Pas halverwege als Freddy een contract heeft getekend om solo te gaan, komen er wat irritaties naar voren, neigt het wat naar ruzie en komt Freddie toch wel een beetje arrogant en verwaand over. Wat dan volgt zijn de net wat te subtiele beelden die toespelen richting het turbulente privéleven en zijn periode in Munchen. De drank en drugsproblemen, maar ook de twijfel en angst rond zijn seksuele geaardheid en zijn angst om alleen te zijn. De grote entertainer had graag mensen om zich heen en vooral in Munchen moet dat ontaard zijn in buitensporige feestjes, complete orgies, losbandige seksueel gedrag met wie er maar voor in was en veel drank en drugs. Een overduidelijke moeilijke periode, al de losbandige toestanden eveneens een vlucht voor zijn solocarierre die totaal niet van de grond kwam en uiteindelijke toch te moeten erkennen dat een terugkeer naar Engeland en Queen zelf het beste was. Het optreden tijdens Live-Aid is niet alleen een wederopstanding voor de band maar ook een leerproces geweest voor Freddie in die zin, een weg naar zijn ware ik. Jammer dat daar niet meer meegedaan wordt. Onlangs bijvoorbeeld nog The Dirt gezien over Motley Crue en die film blinkt uit omdat het een mooie tweedeling bezit. Eerst de bomen tot in de hemel, daarna alle privéproblemen en breuk om uiteindelijk weer bij elkaar te komen en juist die hereniging wordt zoveel kracht bijgezet door de problemen die ze zelf moesten overwinnen. Dit mis ik juist in Bohemian Rhapsody, iets meer ruzie en irritatie, de ontaarding en problemen van Freddie om dan juist weer bij elkaar te komen. Queen is een geheel, ze hebben allemaal solo dingen geprobeerd en behalve Roger Taylor had het nooit het niveau en de klasse van Queen. Dat gevoel, die heruitvinding had wat beter benadrukt kunnen worden.

Klein beetje jammer dit laatste, ik mis dus wat drama, maar niettemin een bijzonder fijne film en erg vermakelijk.

Een bijzondere en tevens bizarre film die stof geeft tot nadenken geeft over het leven. Een titel overigens die me bij aanvang weinig zei maar Canvas heeft toch een interessant programma de laatste weken.

De synopsis over de monnik en het jongetje en hun periodes moge bekend zijn. Het verhaal zelf, overigens prima gebracht en geacteerd, is eigenlijk niet half zo belangrijk als waar het allemaal voor staat en de symboliek van het geheel. Herman Hesse beschreef het allemaal als eens in zijn Siddhartha, de reis die een mens maakt van leerling naar leraar. Dat de ervaring die men gedurende de reis opdoet wijsheid is, wijsheid die niet over te dragen is maar geleerd moet worden. Dan wordt er in de film nog de boodschap getoond dat het nooit te laat is schoon schip te maken en opnieuw te beginnen. Ondeugd, naïviteit, lust, verlangen, woede, sadisme, veel gevoelens en gemoedstoestanden van het menselijk spectrum worden getoond in deze film. Toch blijft de wroeging van het kind het meest aangrijpend en is er voor veel mensen iets te leren in het stuk acceptatie en boetedoening voor gemaakte fouten. Vooral de acceptatie en wijze om los te komen van alle woede en verdriet met het kerven is interessant. Het is overigens niet allemaal somber want sommige valkuilen zijn ronduit herkenbaar en grappig, zo ook de reactie van de meester, vooral met het vol laten lopen van de boot.

Verder is de film een plaatje wat betreft de locatie en omgeving. Ronduit idyllische. Vooral de winterse plaatjes zijn adembenemend. Vragen zijn er echter nog wel. Waar staat iedere dier voor in iedere episode. We hebben een haan, hond en kat en deze dieren zullen toch stuk voor stuk een aanvullende betekenis hebben. Reïncarnatie is sowieso ook een item in de film blijkt later. En zo kunnen we nog wel even door gaan. Niet te vergeten de acteerprestaties en muziek nog te benoemen. Een film om meteen weer te gaan kijken is het niet, ik twijfel ook of ik de film ooit in mijn collectie zou willen hebben, toch een interessante en universele boodschap kan de film niet ontzegt worden. Een veilige drieënhalf voor nu.

Even een tussendoortje zo vlak na Dodenherdenking in afwachting van een voetbalwedstrijd, en hier verwachte ik uiteraard niet veel van maar onder het motto je mag er pas iets van vinden als je het gezien hebt even meegepakt en opzich oogt het allemaal niet slecht en wordt er een aardig tijdsbeeld gecreëerd. Aardig is op zich het aftandse zolderkamertje en de veelvoud aan auto voertuigen. Ook best apart en niet verkeerd zijn de overgangen van korrelig zwart wit naar kleur en geven het geheel vooral in de zwart wit stijl een authentieke look. Maar daar heb ik dan toch eigenlijk wel het meeste mee gezegd.

Het idee is er opzich wel met een momentopname/ sfeerschets van Rotterdam vlak voor en tijdens één van de bekendste gebeurtenissen tijdens de meidagen. De opzet lijkt groot en daarom is het bedenkelijk dat de keuze qua regisseur dan valt op iemand als Ate de Jong die toch weinig succesvolle en goede beoordeelde films achter zijn naam heeft staan of het moet zijn omdat de film met een ultra laag budget is gemaakt. De cast van Jan Smit als hoofdrolspeler is al net zo bedenkelijk, want Jan Smit's vermogen houd op bij het zijn van Jan Smit wat zoveel inhoud als een zacht gekookt slijmerig ei die niet serieus te nemen is. En ergens met zijn broer en één op één met Eva vraag ik me regelmatig af of ik naar slapstick zit te kijken en vind ik het uiteindelijk een heel prestatie dat ik het geheel uitgekeken heb.

Nergens komt in dit cliche verhaaltje naar voren dat er één van de aangrijpenste dingen van de 20ste eeuw wat Nederland betreft met inval, bombardement, bezetting, hongerwinter en bevrijding staat te gebeuren. Het tortelduifjes gedoe tussen Eva en Vincent is hoogst afleidend en dat gedoe met haar ouders doet je toch afvragen waarom deze film het bombardement heet. En ach ja, ga ook nog even een partijtje boksen met een Duitse soldaat, wie bedenkt zoiets. Gaat het dan eindelijk aan wat het bombardement betreft moet gezegd dat het er best oké uitziet maar vervolgens wel weer erg rap afgelopen is en ik nergens iets zie dat vergelijkbaar is met de iconische beelden van toen. Zo slecht als verwacht blijkt Het Bombardement niet eens te zijn want ik had het nog veel erger verwacht. Toch is deze film wel degelijk een aanfluiting voor dit dramatische moment in de Nederlandse geschiedenis en dat is zonde.

1999 alweer, en wat had ik destijds hoge verwachtingen van deze film die toch soort van vergeleken werd met Se7en, een film die in mijn persoonlijke top 10 staat. De verwachting en zucht naar iets vergelijkbaars brachten me zelfs naar de bios voor deze film. Maar een onuitwisbare indruk liet The Bone Collector zeker niet achter.

Maar is dat zozeer de schuld dan van deze film of ligt dat eerder aan de veel te grote indruk die Se7en achterliet? Dat laatste dus wat dat betreft, en dan heb ik het ook genoeg over Se7en gehad in dit topic. Want hoewel er altijd wel punten van kritiek zijn is The Bone Collector toch best een aardige en vooral vermakelijk film te noemen rond deze gehandicapte oud-detective die tegen wil en dank bij een onderzoek betrokken raakt en an passant zijn eigen personeel recruteert. Sterk? Nee, niet echt, zoals gezegd zijn er zat punten van kritiek.

Het is toch wat, dat een volledig politie korps kennelijk geen capabel personeel heeft en een 'street-cop' in die zin werk gaat doen voor hoog opgeleide mensen die zich aan protocollen moeten houden. Over een modder figuur in de rechtszaal slaan gesproken. Een beetje verdediging zou iets dergelijks falie kant van tafel vegen als behandelt door incapable personeel en daarom ongeschikt als bewijs. Maar laat dat nu net niet zijn waar we de film op moeten beoordelen. Want The Bone Collector slaagt wel degelijk qua sfeer. Zo is er de nodige Gore in een aantal smerige moorden te vinden en draait de film toch prima op zijn 'who dunnit' concept waar toch verschillende malen sterk naar een aantal spannende momenten wordt toe gebouwd. Denzel uiteraard op de auto piloot, Jolie prima, verder vooral Guzman leuk en mag de soundtrack van Armstrong zeker nog even genoemd worden.

En zo is The Bone Collector met terugwerkende kracht toch best wel genietbaar ook al haalt de film niet het niveau van bijvoorbeeld Se7en. Om als laatste dingetje de avondjurk van Jolie aan te halen tijdens de kerstviering. Uiteraard staat het haar prachtig, maar het kon in de scène, de situatie, omgeving en haar als karakter, die we constant gezien hebben in vormeloze spijkerbroeken, niet een grotere mispeer zijn. Wie bedenkt zoiets? Want het is totaal niet op zijn plek. Een prachtig voorbeeld betreffende de missers in de film die voorbij komen maar door de vingers te zien zijn.

Andermaal gezien en er blijft een hoop aan op te merken, maar ook genoeg pluspunten.

Her beeld van de wet en zijn hulpje die vooral te oud zijn voor deze problematiek en voor de nodige koddige momenten zorgen, vooral Jenkins, staat als een paal boven water en wordt met de nodige humor gebracht. Dat de missie eveneens tegen het onmogelijke aan schuurt ook. Toch zijn de mannen innemend, grappig en interessant genoeg om je over het saaie tussenstuk heen te tillen. Het eindstuk met het nodige geweld, slachting en spanning is gewoon uitmuntend. Goed, dat een kreupele de zaak moet redden is natuurlijk verre van geloofwaardig, maar vooruit...

Puur op stijl en vermaak een erg prettig zit mits je tegen wat gruwelijkheden kunt.

Klassiekertje nog even voor het sluiten van de markt, en hoewel ik weinig voorkennis had wat de film betrof, verwachtte ik hier toch wel het één en ander van al was het alleen maar vanwege het acteurs duo en het nog bekendere duo dat ze spelen.

Veel introductie komt er niet, want zo abrupt je in de karakters valt die ongrijpbaar overkomen, zo plotseling hebben de twee elkaar ook gevonden met een vreemd soort aantrekkingskracht tot gevolg. Waar de twee in werkelijkheid begin twintig waren komt vooral Beatty over als ouder en voor het gemak wordt een fase waarin ze elkaar al kenden en beide afwisselend in de bak zaten overgeslagen. Het is begrijpelijk en het moet gezegd dat Dunnaway en Beatty een aparte chemie voor de dag leggen. Vooral Dunnaway valt daarna op als wispelturig en mogelijk labiel in omgang en situaties.

Fraai is toch het tijdperk van hun bestaan. Namelijk een land in rep en roer vanwege de grote depressie. Het beeld zoals we dat zagen in de The Grapes Of Wrath komt hier ook voorbij, en de aanklacht tegen het systeem is er en mag er zijn. Daarnaast heeft de film toch een aantal erg sterke scènes zoals de ruzie in de bioscoop, de eerder genoemde chemie tussen het stel levert een aantal interessante situaties op en de schietscenes, door sommigen als overdreven bevonden, vind ik nog niet zo erg.

Het is na het benoemen van al die aardige punten toch jammer te noemen dat de film ook heel wat minpuntjes levert. Zo is film regelmatig te betrappen op een erg matige slapstick achtige sfeer qua achtervolging en muziek. Sowieso dat getokkel op die banjo is op een gegeven erg vervelend. Dan de wisselwerking met broer Buck die rond uit vervelend is om nog maar te zwijgen van zijn hysterische vrouw, bah. Dan het gedeelte met Frank Hamer, de man die ze uiteindelijk pakte, toch wat we hier zien met gevangenname, een foto en bespotten is nergens iets van terug te vinden. Is dat echt gebeurt?

Dit alles maakt van Bonnie And Clyde een lastig te beoordelen film met voors en tegens die waarschijnlijk heel erg vanuit het perspectief van '67 gezien moet worden. En eigenlijk is de film dan nog niet zo gek te noemen met veel iconische momenten die nagekopieerd worden en de spanningen tussen het stel. De film voelt desondanks gedateerd maar is uiteindelijk best te doen.

Een behoorlijk ontnuchterende kijk achter de schermen van de porno-industrie, een beeld dat even pijnlijk als hilarische gebracht wordt. Hoewel Dirk Diggler kritiek uit op de echte en roemruchte John Holmes en zijn alter ego Johnny Wadd, is Dirk Diggler wel degelijke geïnspireerd op Holmes, wiens leven overigens ook uitvoerig voorbij komt in The Wonderland murders. Waar de laatste film bol staat van de ellende vaart Boogie Nights een niet veel andere boodschap, maar wel in een veel subtieler en sarcastischer jasje gestoken. Anderson maakte overigens al in 1988 al een mockumentary over de opkomst en ondergang van personage Dirk Diggler.

Het typerende beeld van de bomen tot in de hemel komt uiteraard eerst tot ons, wat meteen al opvalt veel loze en domme dialogen, die mij doen twijfelen of dit nu duid op de leeghoofdigheid van de mensen of de leegheid van de scene, zoals het gesprek tussen Wahlberg en Reilly. Geld, roem, ego...dat zogenaamde detective duo dat de twee bedenken, nog maar te zwijgen over Wahlbergs zangcapaciteiten, ook een veel gezien fenomeen in de glamour en artiesten wereld, namelijk, dat ze denken alles te kunnen. Maar ja boontje komt om zijn loontje, het leventje eist de tol, en net zo gemakkelijk als Wahlberg naar de top stootte komt er ook weer een 'jonge bok' die hém naar de kroon wil steken, waar mee the downfall een feit is.

De schier oneindige droefheid en zieligheid die vlak achter dat wereldje van gefakete blijheid, gezwollen ego's en decadentie schuil gaat. De sneuheid van het karakter van Hoffmann, die er zo graag bij wil horen, de werkelijk afschuwelijke vrouw van Macy, de eenzaamheid en verdriet van Moore vanwege haar kind. Persoonlijk vind ik de cyclus waar in alles voor iedereen instort het mooiste, Moore haar kind definitief kwijt, Reynolds en Graham kunnen niet lager zinken met dat gedoe in de Limo, Wahlberg wordt in de val gelukt en in elkaar geslagen, alleen Cheadle lijkt geluk te hebben en alles gebeurt terwijl ze elkaar passeren. De lak is er af en it ain't a pretty sight! Hier had de film van mij ook op mogen houden, van glamour naar rock bottom, wellicht nog een korte afwikkeling met iedereen ergens weer een beetje op zijn pootjes met een kruimige baantje. Hoe het einde nu over kwam, one happy family in Reynolds bungalow komt iet wat slap en krachteloos over.

Al met al fijne kritische en sarcastische prent met heel veel goede acteurs en prestaties. Fijne soundtrack ook, goed gemonteerd en een heerlijke jaren '70 en '80 sfeer. Humoristisch trouwens ook de weerbarstigheid van Reynolds om niet op videoband over te willen stappen...

Tenslotte na enkele zware films tijdens mijn maandagse film marathon nog even iets luchtigs en dus aan de griezel met deze Clive Barker verfilming. En wanneer je Clive Barker zegt is de gedachte aan Hellraiser of Doug Bradley nooit ver weg.

Afijn, drie verhalen naar het schijnt waar ik na afloop toch even na moest denken over de scheiding in de verhalenlijnen rond een huurmoordenaar die nog wel te herkennen is maar dat ik het meisje bij het oudere stel niet als zodanig identificeer. Tot ik er zo net achterkom dat dit de synopsis is van de 2020 remake. Desalniettemin gaat deze versie mysterieus van start met de jongen in het restaurant en maakt het meisje op haar zolderkamer serieus indruk op een smerige manier. De switch naar Mary luidt een iets rustiger vaarwater in en even vraag ik me af waarom ik niet zulke leraren had op school want Sophie Ward mag er zeker zijn. Het prima sfeertje wordt verder uitgebouwd met Simon en het huis met de sinistere reputatie waar men het onderzoek start.

Prima wordt daarna verder gebouwd met een meer dan behoorlijk sfeertje waar in eerste niet voor Gore en shock gegaan wordt maar vooral de aftermath in beeld gebracht wordt, achteraf met een reden, toch heeft het zo zijn uitwerking. Als we dan uiteindelijk de ware omvang van het geheel te zien krijgen mag dat er zeker zijn met een kleine cameo van Doug Bradley en daarna het uitgestrekte 'kruispunt' met alle voorbijgangers. Vooral dat laatste is toch wel een wtf momentje dat daarna wordt uitgebouwd naar een wrange ontknoping waarop de dood een verlossing is, althans voor sommigen dan zoals we net geleerd hebben.

En zo blijkt Book Of Blood best een oké horrorfilmpje maar super is het allemaal niet want daar gebeuren er ook teveel twijfelachtige dingen voor tijdens het onderzoek tussen de hoofdpersonen.

Film die ik inmiddels vaker gezien heb dan ik me heugen kan, toch was het nog nooit van een comment gekomen bovendien vraag ik me altijd weer af wat er ook alweer aan scheelt met deze film want erg goede waarderingen krijgt ie niet. Dus voor de zoveelste herkijk...

En ja, toch verbaast de opening me dan weer. Heej, is dit dan toch niet zo'n gekke film? Want de opening is namelijk best sterk met zijn gekozen visuele stijl binnen de post apocalyptische wereld. De styling is daarnaast sterk net als Washington die er eigenlijk nooit naast zit. Wonderschoon, zeg maar stylistisch volmaakt, is de geweldsuitbarsting tussen Eli en de hijackers, de gekozen stijl en camerapunt in die zin is geweldig, fantastisch de contouren van de vechtende mannen omlijst door de tunnel tegen een glinsterende blauwe lucht, wauw! Dit is toch op zijn minst een film met een idee, en doet ergens in de mix denken aan Mad Max, The Road en Waterworld.

De film ontwikkelt zich vervolgens in een modern soort westen en lijkt iets te hebben van een strip. De soundtrack moet ook absoluut even benoemd worden als passend en mooi, en zo uit het hoofd zou ik Trent Reznor gezegd hebben, maar het blijken band genoten van Reznor uit Nine Inch Nails te zijn wat dan wel weer apart is. Visueel, zoals inmiddels geconstateerd, is sterk en dat blijft het ook met een fraaie geweldsuitbarsting rond het huis van George en Martha als lekker hoogtepunt.

Maar toch is het niet alleen de zon die blinkt, want halverwege komt er toch zeker de klad in. Want waar draait deze moderne post apocalyptische western nu eigenlijk om? Het boek van Eli... uiteraard. Maar behalve dat...? Zitten we naar een bijbelse vertelling te kijken? De wederopstanding van het geloof, of de zucht naar geloof in slechte tijden...? We zien een man onderweg en de zoektocht naar een boek in die zin, maar op de ontknoping na, die best aardig is, lijkt The Book of Eli vooral de meeste pijn te lijden aan het gebrek aan een dubbele laag, een extra betekenis. De film is eendimensionaal in die zin en mist gewoon diepgang. Of mis ik iets...?

En The Book of Eli eindigd dan ook net als de andere keren, niet direct als een zeperd want de film heeft best een paar aardige ingrediënten, maar het is als geheel ook allemaal net wat te mager en dat is echt doodzonde want hier had toch zoveel meer in kunnen zitten.

Ronduit belabberd vervolg op het ijzersterke en vermakelijke eerste deel. Geprobeerd wordt een soort van kopie te maken van bepaalde persoonlijkheden en situaties, pogingen die vooral stranden bij het proberen want het is gewoon bar slecht. Zo moet Collins Clifton Jr. de nieuwe sul voorstellen, Rocco 2.0 maar is eigenlijk alleen maar irritant. En Bloom moet de nieuwe Smecker voorstellen, behalve het feit dat Benz er best wel aardig uitziet valt het acteren haar een stuk minder. Want het is tenenkrommend wanneer ze in haar cowboypakje op de dinertafel staat, tevens wanneer ze haar versie van 'THERE WAS A FIREFIGHT!!!' doet en...tja...wanneer ze tussen die schietende gangster door loopt....jezus wat slecht. Zonder deze twee bijzonder slecht bedachte personages was de film al een stuk beter geweest. Dan de lilliputter met zijn minderwaardigheidscomplex, bijvoorbeeld naast de pastoor op de grond....tja....ik kon er niet om lachen.

The Boondock saints draait om die twee broers en hun pa, daar zit de humor en de chemie. Verder een hoop opgeklopte shit en gewoon niét leuk. Alles dat goed was aan deel 1 wordt zo'n beetje teniet en fout gedaan in deel 2.

Heerlijke film. Prima mix van humor en actie. Leuk volgorde hoe men iedere keer eerst op de crime scene aankomt, daar een ravage constateert en hoe Willem Dafoe dat op geheel eigenwijze na bootst en construeert. Dafoe kon zich sowieso helemaal uitleven in deze rol.

Prachtige rol trouwens ook van de barman met gilles de la tourette. Helaas komt die heel weinig voorbij maar ik lach me door vooral in het ziekenhuis bij die nonnen.

Meer dan aardig drama die zo te zien door de grote massa en de meeste gebruikers hier gemist is, zo lijkt het althans.

Meer dan prima film over de problemen in één specifiek township, de struggle tussen overheid en donkere gekleurde bevolking wordt meer dan goed gebracht. Daar tussen in uiteraard mensen als Mangena die met veel plichtbesef en enigszins blind voor de werkelijke situatie hun werk doen en hun kind een best wel goed leven met keuzes geeft.

De uiteindelijke onrust en problemen laat even op zich wachten en de aanpak van de kinderen en bijvoorbeeld Pule liegen er niet om. McDowell, bekend als de grote schurk uit A clockwork..., kan zich heerlijk uitleven als gewetenloze wetsdienaar die doet wat hij doen moet en uiteraard zonder enige gene of wroeging. De uiteindelijk afloop rond Mangena doet denken dat hij geleerd heeft, toch moet hij het met de zwaarste prijs bekopen, de aansnellende voertuigen in de aftiteling geven het idee dat de strijd amper begonnen is. Het einde moet ik zeggen vind ik dan ook best wel goed, niet een overdaad aan vergevingsgezindheid en zoetsappigheid wat gemakkelijk gekund had.

Eindresultaat een meer dan prima drama over de begin dagen wat de strijd om Apartheid betreft. Goede rollen van Glover, en McDowell maar ook Eziashi en Robin Smith zijn noemenswaardig. Echt een prima film en apart dat er zo weinig op gestemd is.

Onverwacht vlotte en boeiende film. Die weliswaar wat diepgang mist, vooral rond McEnroe, maar wel slaagt in een interessante psychologische studie waar dus uit blijkt dat wat lijkt niet is, maar vooral ook een bepaald beeld van de eenzaamheid van de tennisser in het algemeen neerzet.

Uitermate interessant is het beeld van de zogenaamde koele Borg die in werkelijkheid een tikkende tijdbom van angst en nervositeit blijkt te zijn. Waar de buitenwacht meent dat het vaatje buskruit McEnroe de instabiele van de twee is komen ze bedrogen uit. Net zo boeiend gebracht is de best wel innemende McEnroe die zichzelf voed met de prikkels van het publiek, tegenstander en pers om het beste in zich naar boven te halen. The angry young kid blijkt vooral een winnaar die parasiteert op zijn eigen agressie. Desondanks worden beide in beeld gebracht als mannen die een zware prijs betalen voor hun roem en winst en obsessie om te winnen. Iets dat zich bij Borg vooral wraakt in controle, iets waar constant een pijnlijk sfeertje om heen hangt. Zijn breekbaarheid is ongemakkelijk om te zien.

Waar de film volgens andere rescencies serieus in faalt is de achtergrond rond McEnroe en diens show. Uiteraard zit daar een voedingsbodem met een vader die prestaties verlangt en graag pronkt met zoonlief, toch komt dit er onvoldoende uit.

Desondanks is Borg/McEnroe een meer dan prima film waar goed opgebouwd wordt naar de wedstrijd zelf. Overigens een wedstrijd die mooi gemonteerd is en spanning ten top is. Moet zeggen dat ik de afloop niet wist. Vergezeld van een mooie soundtrack, een prima tijdsbeeld, en de zoon van Borg die zelf meespeelt, en uitstekende rollen van LaBeouf en Gudnason, een prima film te noemen.

Best wel lage score overigens voor een film als deze met zoveel kritiek en sarcasme, en die als geheel prima uit de verf komt. Van het suikerzoete 'The All American Dream', tot de 'ontnuchterende' strijd tegen het communisme, tot de schokkende staat en behandeling in het veteranenziekenhuis, tot de verandering en Kovic die uiteindelijk het 'licht' ziet. Het is het vakkundig op de hak nemen door Stone van het land dat zich zelf zo groot vind maar kennelijk ook 'groots' is in het laten vallen en vergeten van mensen die ballast zijn voor de Amerikaanse droom. Niet alleen speelt het hele verhaal rond Kovic maar brengt het ook een meer dan prima beeld van de onrusten en raciale geschillen in het land zelfs destijds. Waarom een oorlog 20.000 km verderop uit vechten terwijl het al oorlog is in je eigen land?

Een meer dan prima gestileerd plaatje komt voorbij met een uitermate goed spelende Cruise. Begrijpelijk dat hij hier voor in de prijzen gevallen is, echter dat lange haar en die plaksnorren zijn verschrikkelijk. Never the less...de vlucht naar Mexico is ook allemaal zo zo en had wellicht iets korter gekund, desondanks brengt het wel goed het maatschappelijk probleem rond zulke gevallen. Mooie kleurenfilters, in het begin nostalgisch, Vietnam hysterisch en eenmaal terug in de States realistisch. Meest beklijvende toch wel de ontnuchterende scenes in het veteranenziekenhuis waar de boel aan elkaar hangt van amateurisme, viezigheid en ach who cares? Grappig dat veel acteurs uit Platoon hier ook weer inzitten zoals Berenger, Dafoe en Mark Moses. Bij tijd en wijlen ook prima soundtrack van Williams die doorgaans niet zo hoog zitten heb. Prima rol tevens ook van Caroline Kava, de moeder van Kovic, die goed gestalte geeft aan de godsdienstige en bekrompenheid zelf over hoe alles hoort. De hele schare aan kinderen doet niet de indruk wekken dat ze zelf stil gezeten heeft maar het woord penis is uit den boze.

Anyway, prachtige spottende film, weliswaar niet altijd overal even veel vaart als enige echte minpunt. Enuh...voor diegene die hier boven stelt dat Kovic beter zelfmoord had kunnen plegen omdat het dan indrukwekkender geweest was, de beste man leeft nog steeds. Inmiddels 74, maar hoe dan en waarom dan? Zijn biografie wordt meer dan prima nageleefd, dus waarom zou je het einde dan veranderen?

Hmmm….aflevering 1 uitgezien maar daarna toch halverwege 2 de pijp aan maarten gegeven. Wat is hier nu precies zo goed aan?

Doordat ik de taal niet begrijp mis ik sowieso al een stuk mimiek en intonatie, en vind ik de gemiddelde scene/dialoog mede daardoor snel een vrij hoog 'wij-zijn-heel-breed-en-stoer-en-hebben-vette-wapens-jonguh!' gehalte hebben. Ik voel in die scenes geen enkele diepte of achtergrond, slechts stoer wapengekletter.

Dan moeten die vechtscenes geweldig zijn, maar ik vind ze bij tijd en wijlen erg amateuristisch overkomen en ik zie mensen dingen doen die ik totaal niet professioneel vind. Op een gegeven moment zie ik een gevecht tussen een boef met een mes, en een 'wolf', mag er toch vanuit gaan dat die 'wolf' standaard verdedigingstechnieken gehad heeft zoals Krav Maga, het lijkt er in ieder geval niet op.

Dan hoe ze begin tweede aflevering als schaapjes achter die pantserwagen blijven zitten...boeven die geen dekking zoeken...heel veel geschiet maar weinig treffers....en dan die scene in aflevering 1 bij de school dat drie wolven een groep boeven een steeg in lokken waar 'de beer' klaar staat. Niet alleen vallen mensen dood neer waar het wapen niet eens gericht is maar vooral ook die dik doenerij achteraf kreten uitstotend dat hij de beer is. Pfff....wat een gedoe.

Ik vind het niets, ga ook niet verder zien, geef ook geen ster, slechts een mening.

Volgende stap tijdens luie zondag werd deze The Bounty die ik op de gok had meegenomen niet weten of deze heel goed was. Uiteraard is het een bekende titel met The mutiny of the Bounty in gedachten en en met de jaren 30 versie nog in gedachten waar ik hier zeker wel in geïnteresseerd.

Fraai toch vooral de opening met de etiketten, de overduidelijke elite en gewoonten tijdens de hoorzitting van Bligh. En uiteraard is het de vraag, wat oh wat ging er mis tussen hem en de stuurman die hij zelf mee wilde hebben. De film vervolgt met een verhaal dat maar al te bekend is plus een beeld van het harde en gedisciplineerde leven aan boord van een schip die weken, maanden, jaren onderweg is met al de gebruikelijke pech die men maar bedenken kan in de vorm van storm en windstilte. Als kapitein zijnde moet je dan wel ontzettend sterk in je schoenen staan om het geteisem, maar ook je officieren, onder controle te houden want het is geen gemakkelijke plek, positie of omstandigheden. Opstand en muiterij liggen gemakkelijk op de loer maar zijn als sneeuw voor de zon verdwenen met de aankomst op Tahiti en het overwegend vrouwelijk schoon dat zeer uitbundig is. Toch ligt het voor de hand dat dit ook weer een bepaalde invloed gaat hebben.

Ontzettend mooi is de tropische locatie, beelden van de natuur en luchten dito, en zijn verschillende shots van het schip bij zonsondergang om van te watertanden. De cast ontzettend sterk met Hopkins die de degens kruist met Gibson, maar mogen ook zeker Liam Neeson, Daniel Day Lewis, Edward Fox, een ontzettend jonge Dexter Fletcher, de onlangs overleden een Bernard Hill en een nagenoeg onherkenbare Lawrence Olivier genoemd worden. En uiteraard mogen we al het schaarsgeklede tropische lekkers niet vergeten. Toch begint het geheel pas echt te leven wanneer de spanning toeneemt, het vertrek nakende is en de teugels aangehaald tot grote onvrede van bemanning en met name Fletcher Christian waar het geheel toch langzaam omslaat naar een grimmige sfeer met desertie, straf en de emoties die bij de uiteindelijke muiterij hoog oplopen en waar wat mij betreft best goed geacteerd wordt en de muziek nogmaals benoemt mag worden als sterk en sfeerverhogend.

De afloop weten we wel maar heeft geen negatieve invloed op een film die hoge ogen gooit en beter scoort dan de jaren '30 versie die langdradige momenten heeft en regelmatig stil valt. Dat is bij deze versie niet aan de orde die van begin tot einde een goed indruk maakt, daarom wat mij betreft een prima film die van mij een vier krijgt.

Heerlijke stukje jeugdsentiment en daardoor niet geheel zonder vooroordeel, vroeger zo vaak gezien en vond het een bijzonder spannend miniserie. Matt Damon kan de pot op, Chamberlain is Bourne en dat zal hij voor mij ook altijd blijven. Ach, zo bijzonder goed of veel beter is het niet dan de Damon-serie maar Chamberlain zet wel een veel beter karakter neer, bovendien vind ik de spanning en in beeld gebrachte zoektocht veel beter.

Er zijn veel kleine details die niet kloppen. Kogelgaten in ramen die er zijn, dan weer weg, en er toch plotseling weer zijn. Schoten van wapens die er verkeerd onder gemonteerd zijn, het ene moment heeft de Canadeze wel haar jas in de auto aan, het moment daarop niet. Het zijn kleine dingetjes die vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden, net als de muziek die wel eens wat te dramatisch is en bepaalde momenten naar overacting neigen. Voor die tijd was dit een megaproductie, veel karakters, prima actie, goed prestaties en een overtuigende hoofdrolspeler. In die zin absoluut een puike film.