Opinions

Na lange tijd weer eens gezien, en waar de film eerdere keren een behoorlijke indruk maakte blijft dat nu totaal uit en valt de film zelfs tegen.

De film begint vooralsnog met een knaller. Aardig beeld wordt in het begin geschapen door de toestand in Manchester en de preek van Crowe die op zich hout snijdt. Zijn woorden doen me vooral denken aan een andere film of serie, weet zo even niet welke, waar gesteld wordt wat het verschil aan inzet tussen hun en ons is. Aangezien zij hun leven voor de zaak willen geven zullen zij altijd meer toegewijd zijn.

Crowe zet meer dan prima zijn karakter neer, het typische beeld van een bureauridder die vanuit alle veiligheid voor god speelt. Het gekonkel, bedrog en 'gebruiken' is van zijn kant dan ook niet van de lucht. Zijn houding van pure arrogantie en onaantastbaar uit de hoogte speelt hij voortreffelijk. DiCaprio is prima als de agent te velde met nog enige vorm van geweten, sneu dat hij uiteindelijk juist zo gebruikt wordt, niet dat het niet zijn verdiende loon was, maar je gunde dat Crowe eerder. De show wordt toch wel gestolen door Mark Strong die met meer haar dan ooit, en zijn toch altijd al onderkoelde blik en uitdrukking, uitstekend de berekende en meedogenloze Hani neerzet.

De film kenmerkt zich verder vooral door een vlot tempo, de nodige scherpe dialogen, prima acteren van de drie grote namen, de nodige actie en veel list en bedrog. Vooral dat laatste maakte zoveel jaar terug nog de nodige indruk, echter heb ik nu de indruk dat de film juist in dat gekonkel verzand en zichzelf verstikt tot een middle of the road spionage filmpje die op een goede avond nog best vermakelijk kan zijn. Maar daar houd het dan ook wel snel mee op helaas.

Nogal een dingetje deze film toen hij in '93 uitkwam. Één van de grootse muzikale sterren in de jaren '90 samen met één van de grootste acteurs op dat moment. Ja, dit moest je gezien hebben, voor mij duurde het bijna 30 jaar tot het er eens van kwam wegens verschillende redenen namelijk vooroordelen en dat het mijn genre niet is.

Het verhaaltje is niet al te ingewikkeld met de superster die beschermd moet worden van een maniakale fan. Aan Frank de ondankbare taak bescherming te bieden in een chaotische wereld, en vooral bepaalde details waar Farmer oog voor heeft zijn aardig. Geen breedgeschouderde blufkikker die overal invliegt maar zowaar kleine en grondige dingetjes laat zien die herkenbaar zijn voor dergelijk werk, en dat is testen, controle en heel veel routine.

Het laatste is wel het enige echt overtuigende. Alle privé besogne waar Frank zich in mee laat slepen is melodramatisch, de happerende wisselwerking tussen bodyguard en te beschermen artieste diw niets lijkt te willen begrijpen van de ernst van de situatie omtrent de bedreigingen, noch de objectiviteit van de bodyguard en diens keuze is regelmatig stuitend net als haar achterban, haar manager bijvoorbeeld, die haar alleen maar in meer problemen brengt. Heeft deze dame bescherming nodig? Wel zeker, en nog het meest van haar zelf en haar wispelturigheid. En de muziek en dat kleffe liedje doet me ook weinig.

Toch is The Bodyguard ondanks al deze kritiek best in te nemen voor een keer en valt de film precies in het jaren '90 Hollywood vakje van vlot, gemakkelijk, vooral veel bioscoop publiek trekken en worden alle vakjes qua spanning, actie, beetje drama, whodunit en romantiek netjes ingekleurd. Zoals gezegd, met een beetje good will redelijk voor een keer.

Gisteravond gezien en zowel onder de indruk als bijzonder vermaakt. Ik vraag me echter wel af wat nu precies de bedoeling was van de film en wat voor publiek er precies gepoogd mee werd aan te spreken.

Het is een bijzonder leuke film ten eerste al omdat het een feest der herkenning is. Als muziekfanaat en verzamelaar is het horen van al die muziek gewoon erg vermakelijk en zet het aan tot het opnieuw luisteren van die muziek. Dan is de introductie met de band en het ontstaan van Queen leuk om te zien. Kleine dingetje kloppen niet, Stafford was gewoon nog bij de band toen Freddie zich al aansloot en Deacon kwam pas een jaar later in beeld, maar what the hell….een grotere oepsie is dat ze Queen op tournee laten zien, voordat ze A night at the opera nog moeten maken, terwijl ze wel Fatt bottemd girls spelen terwijl dat nummer toch pas op een album gerealsed is in 1978. Dat kan helemaal niet want Bohemian Rhapsody werd in 1975 geschreven. Iemand enig idee hoe dat kan of waarom de regisseur daarvoor gekozen heeft? Erg grote fout en wellicht dat ze het met een reden gedaan hebben....
Goed op die details na komen ze er mee weg. Het tijdsbeeld is mooi, de muziek klopt uiteraard, de acteurs op de toppen van hun kunnen, hoe hebben ze die mannen er toch bij gezocht? Goed gedaan, ze lijken echt. Live-Aid ziet er gewoon geweldig uit, vooral ook de clip van I want to break free, daar moet ik toch even met de ogen knipperen om me er van te verzekeren dat dit niet de echte clip is. Op basis van al het vorige genoemde krijgt de film zonder problemen van mij vier sterren.

Maar toch een puntje van kritiek en jammer dat er niet meer gedaan wordt met het volgende waardoor de film wat mij betreft viereneenhalve ster net mist. Ik vind de film wat te braaf. Pas halverwege als Freddy een contract heeft getekend om solo te gaan, komen er wat irritaties naar voren, neigt het wat naar ruzie en komt Freddie toch wel een beetje arrogant en verwaand over. Wat dan volgt zijn de net wat te subtiele beelden die toespelen richting het turbulente privéleven en zijn periode in Munchen. De drank en drugsproblemen, maar ook de twijfel en angst rond zijn seksuele geaardheid en zijn angst om alleen te zijn. De grote entertainer had graag mensen om zich heen en vooral in Munchen moet dat ontaard zijn in buitensporige feestjes, complete orgies, losbandige seksueel gedrag met wie er maar voor in was en veel drank en drugs. Een overduidelijke moeilijke periode, al de losbandige toestanden eveneens een vlucht voor zijn solocarierre die totaal niet van de grond kwam en uiteindelijke toch te moeten erkennen dat een terugkeer naar Engeland en Queen zelf het beste was. Het optreden tijdens Live-Aid is niet alleen een wederopstanding voor de band maar ook een leerproces geweest voor Freddie in die zin, een weg naar zijn ware ik. Jammer dat daar niet meer meegedaan wordt. Onlangs bijvoorbeeld nog The Dirt gezien over Motley Crue en die film blinkt uit omdat het een mooie tweedeling bezit. Eerst de bomen tot in de hemel, daarna alle privéproblemen en breuk om uiteindelijk weer bij elkaar te komen en juist die hereniging wordt zoveel kracht bijgezet door de problemen die ze zelf moesten overwinnen. Dit mis ik juist in Bohemian Rhapsody, iets meer ruzie en irritatie, de ontaarding en problemen van Freddie om dan juist weer bij elkaar te komen. Queen is een geheel, ze hebben allemaal solo dingen geprobeerd en behalve Roger Taylor had het nooit het niveau en de klasse van Queen. Dat gevoel, die heruitvinding had wat beter benadrukt kunnen worden.

Klein beetje jammer dit laatste, ik mis dus wat drama, maar niettemin een bijzonder fijne film en erg vermakelijk.

Een bijzondere en tevens bizarre film die stof geeft tot nadenken geeft over het leven. Een titel overigens die me bij aanvang weinig zei maar Canvas heeft toch een interessant programma de laatste weken.

De synopsis over de monnik en het jongetje en hun periodes moge bekend zijn. Het verhaal zelf, overigens prima gebracht en geacteerd, is eigenlijk niet half zo belangrijk als waar het allemaal voor staat en de symboliek van het geheel. Herman Hesse beschreef het allemaal als eens in zijn Siddhartha, de reis die een mens maakt van leerling naar leraar. Dat de ervaring die men gedurende de reis opdoet wijsheid is, wijsheid die niet over te dragen is maar geleerd moet worden. Dan wordt er in de film nog de boodschap getoond dat het nooit te laat is schoon schip te maken en opnieuw te beginnen. Ondeugd, naïviteit, lust, verlangen, woede, sadisme, veel gevoelens en gemoedstoestanden van het menselijk spectrum worden getoond in deze film. Toch blijft de wroeging van het kind het meest aangrijpend en is er voor veel mensen iets te leren in het stuk acceptatie en boetedoening voor gemaakte fouten. Vooral de acceptatie en wijze om los te komen van alle woede en verdriet met het kerven is interessant. Het is overigens niet allemaal somber want sommige valkuilen zijn ronduit herkenbaar en grappig, zo ook de reactie van de meester, vooral met het vol laten lopen van de boot.

Verder is de film een plaatje wat betreft de locatie en omgeving. Ronduit idyllische. Vooral de winterse plaatjes zijn adembenemend. Vragen zijn er echter nog wel. Waar staat iedere dier voor in iedere episode. We hebben een haan, hond en kat en deze dieren zullen toch stuk voor stuk een aanvullende betekenis hebben. Reïncarnatie is sowieso ook een item in de film blijkt later. En zo kunnen we nog wel even door gaan. Niet te vergeten de acteerprestaties en muziek nog te benoemen. Een film om meteen weer te gaan kijken is het niet, ik twijfel ook of ik de film ooit in mijn collectie zou willen hebben, toch een interessante en universele boodschap kan de film niet ontzegt worden. Een veilige drieënhalf voor nu.

Even een tussendoortje zo vlak na Dodenherdenking in afwachting van een voetbalwedstrijd, en hier verwachte ik uiteraard niet veel van maar onder het motto je mag er pas iets van vinden als je het gezien hebt even meegepakt en opzich oogt het allemaal niet slecht en wordt er een aardig tijdsbeeld gecreëerd. Aardig is op zich het aftandse zolderkamertje en de veelvoud aan auto voertuigen. Ook best apart en niet verkeerd zijn de overgangen van korrelig zwart wit naar kleur en geven het geheel vooral in de zwart wit stijl een authentieke look. Maar daar heb ik dan toch eigenlijk wel het meeste mee gezegd.

Het idee is er opzich wel met een momentopname/ sfeerschets van Rotterdam vlak voor en tijdens één van de bekendste gebeurtenissen tijdens de meidagen. De opzet lijkt groot en daarom is het bedenkelijk dat de keuze qua regisseur dan valt op iemand als Ate de Jong die toch weinig succesvolle en goede beoordeelde films achter zijn naam heeft staan of het moet zijn omdat de film met een ultra laag budget is gemaakt. De cast van Jan Smit als hoofdrolspeler is al net zo bedenkelijk, want Jan Smit's vermogen houd op bij het zijn van Jan Smit wat zoveel inhoud als een zacht gekookt slijmerig ei die niet serieus te nemen is. En ergens met zijn broer en één op één met Eva vraag ik me regelmatig af of ik naar slapstick zit te kijken en vind ik het uiteindelijk een heel prestatie dat ik het geheel uitgekeken heb.

Nergens komt in dit cliche verhaaltje naar voren dat er één van de aangrijpenste dingen van de 20ste eeuw wat Nederland betreft met inval, bombardement, bezetting, hongerwinter en bevrijding staat te gebeuren. Het tortelduifjes gedoe tussen Eva en Vincent is hoogst afleidend en dat gedoe met haar ouders doet je toch afvragen waarom deze film het bombardement heet. En ach ja, ga ook nog even een partijtje boksen met een Duitse soldaat, wie bedenkt zoiets. Gaat het dan eindelijk aan wat het bombardement betreft moet gezegd dat het er best oké uitziet maar vervolgens wel weer erg rap afgelopen is en ik nergens iets zie dat vergelijkbaar is met de iconische beelden van toen. Zo slecht als verwacht blijkt Het Bombardement niet eens te zijn want ik had het nog veel erger verwacht. Toch is deze film wel degelijk een aanfluiting voor dit dramatische moment in de Nederlandse geschiedenis en dat is zonde.

1999 alweer, en wat had ik destijds hoge verwachtingen van deze film die toch soort van vergeleken werd met Se7en, een film die in mijn persoonlijke top 10 staat. De verwachting en zucht naar iets vergelijkbaars brachten me zelfs naar de bios voor deze film. Maar een onuitwisbare indruk liet The Bone Collector zeker niet achter.

Maar is dat zozeer de schuld dan van deze film of ligt dat eerder aan de veel te grote indruk die Se7en achterliet? Dat laatste dus wat dat betreft, en dan heb ik het ook genoeg over Se7en gehad in dit topic. Want hoewel er altijd wel punten van kritiek zijn is The Bone Collector toch best een aardige en vooral vermakelijk film te noemen rond deze gehandicapte oud-detective die tegen wil en dank bij een onderzoek betrokken raakt en an passant zijn eigen personeel recruteert. Sterk? Nee, niet echt, zoals gezegd zijn er zat punten van kritiek.

Het is toch wat, dat een volledig politie korps kennelijk geen capabel personeel heeft en een 'street-cop' in die zin werk gaat doen voor hoog opgeleide mensen die zich aan protocollen moeten houden. Over een modder figuur in de rechtszaal slaan gesproken. Een beetje verdediging zou iets dergelijks falie kant van tafel vegen als behandelt door incapable personeel en daarom ongeschikt als bewijs. Maar laat dat nu net niet zijn waar we de film op moeten beoordelen. Want The Bone Collector slaagt wel degelijk qua sfeer. Zo is er de nodige Gore in een aantal smerige moorden te vinden en draait de film toch prima op zijn 'who dunnit' concept waar toch verschillende malen sterk naar een aantal spannende momenten wordt toe gebouwd. Denzel uiteraard op de auto piloot, Jolie prima, verder vooral Guzman leuk en mag de soundtrack van Armstrong zeker nog even genoemd worden.

En zo is The Bone Collector met terugwerkende kracht toch best wel genietbaar ook al haalt de film niet het niveau van bijvoorbeeld Se7en. Om als laatste dingetje de avondjurk van Jolie aan te halen tijdens de kerstviering. Uiteraard staat het haar prachtig, maar het kon in de scène, de situatie, omgeving en haar als karakter, die we constant gezien hebben in vormeloze spijkerbroeken, niet een grotere mispeer zijn. Wie bedenkt zoiets? Want het is totaal niet op zijn plek. Een prachtig voorbeeld betreffende de missers in de film die voorbij komen maar door de vingers te zien zijn.

Andermaal gezien en er blijft een hoop aan op te merken, maar ook genoeg pluspunten.

Her beeld van de wet en zijn hulpje die vooral te oud zijn voor deze problematiek en voor de nodige koddige momenten zorgen, vooral Jenkins, staat als een paal boven water en wordt met de nodige humor gebracht. Dat de missie eveneens tegen het onmogelijke aan schuurt ook. Toch zijn de mannen innemend, grappig en interessant genoeg om je over het saaie tussenstuk heen te tillen. Het eindstuk met het nodige geweld, slachting en spanning is gewoon uitmuntend. Goed, dat een kreupele de zaak moet redden is natuurlijk verre van geloofwaardig, maar vooruit...

Puur op stijl en vermaak een erg prettig zit mits je tegen wat gruwelijkheden kunt.

Klassiekertje nog even voor het sluiten van de markt, en hoewel ik weinig voorkennis had wat de film betrof, verwachtte ik hier toch wel het één en ander van al was het alleen maar vanwege het acteurs duo en het nog bekendere duo dat ze spelen.

Veel introductie komt er niet, want zo abrupt je in de karakters valt die ongrijpbaar overkomen, zo plotseling hebben de twee elkaar ook gevonden met een vreemd soort aantrekkingskracht tot gevolg. Waar de twee in werkelijkheid begin twintig waren komt vooral Beatty over als ouder en voor het gemak wordt een fase waarin ze elkaar al kenden en beide afwisselend in de bak zaten overgeslagen. Het is begrijpelijk en het moet gezegd dat Dunnaway en Beatty een aparte chemie voor de dag leggen. Vooral Dunnaway valt daarna op als wispelturig en mogelijk labiel in omgang en situaties.

Fraai is toch het tijdperk van hun bestaan. Namelijk een land in rep en roer vanwege de grote depressie. Het beeld zoals we dat zagen in de The Grapes Of Wrath komt hier ook voorbij, en de aanklacht tegen het systeem is er en mag er zijn. Daarnaast heeft de film toch een aantal erg sterke scènes zoals de ruzie in de bioscoop, de eerder genoemde chemie tussen het stel levert een aantal interessante situaties op en de schietscenes, door sommigen als overdreven bevonden, vind ik nog niet zo erg.

Het is na het benoemen van al die aardige punten toch jammer te noemen dat de film ook heel wat minpuntjes levert. Zo is film regelmatig te betrappen op een erg matige slapstick achtige sfeer qua achtervolging en muziek. Sowieso dat getokkel op die banjo is op een gegeven erg vervelend. Dan de wisselwerking met broer Buck die rond uit vervelend is om nog maar te zwijgen van zijn hysterische vrouw, bah. Dan het gedeelte met Frank Hamer, de man die ze uiteindelijk pakte, toch wat we hier zien met gevangenname, een foto en bespotten is nergens iets van terug te vinden. Is dat echt gebeurt?

Dit alles maakt van Bonnie And Clyde een lastig te beoordelen film met voors en tegens die waarschijnlijk heel erg vanuit het perspectief van '67 gezien moet worden. En eigenlijk is de film dan nog niet zo gek te noemen met veel iconische momenten die nagekopieerd worden en de spanningen tussen het stel. De film voelt desondanks gedateerd maar is uiteindelijk best te doen.

Een behoorlijk ontnuchterende kijk achter de schermen van de porno-industrie, een beeld dat even pijnlijk als hilarische gebracht wordt. Hoewel Dirk Diggler kritiek uit op de echte en roemruchte John Holmes en zijn alter ego Johnny Wadd, is Dirk Diggler wel degelijke geïnspireerd op Holmes, wiens leven overigens ook uitvoerig voorbij komt in The Wonderland murders. Waar de laatste film bol staat van de ellende vaart Boogie Nights een niet veel andere boodschap, maar wel in een veel subtieler en sarcastischer jasje gestoken. Anderson maakte overigens al in 1988 al een mockumentary over de opkomst en ondergang van personage Dirk Diggler.

Het typerende beeld van de bomen tot in de hemel komt uiteraard eerst tot ons, wat meteen al opvalt veel loze en domme dialogen, die mij doen twijfelen of dit nu duid op de leeghoofdigheid van de mensen of de leegheid van de scene, zoals het gesprek tussen Wahlberg en Reilly. Geld, roem, ego...dat zogenaamde detective duo dat de twee bedenken, nog maar te zwijgen over Wahlbergs zangcapaciteiten, ook een veel gezien fenomeen in de glamour en artiesten wereld, namelijk, dat ze denken alles te kunnen. Maar ja boontje komt om zijn loontje, het leventje eist de tol, en net zo gemakkelijk als Wahlberg naar de top stootte komt er ook weer een 'jonge bok' die hém naar de kroon wil steken, waar mee the downfall een feit is.

De schier oneindige droefheid en zieligheid die vlak achter dat wereldje van gefakete blijheid, gezwollen ego's en decadentie schuil gaat. De sneuheid van het karakter van Hoffmann, die er zo graag bij wil horen, de werkelijk afschuwelijke vrouw van Macy, de eenzaamheid en verdriet van Moore vanwege haar kind. Persoonlijk vind ik de cyclus waar in alles voor iedereen instort het mooiste, Moore haar kind definitief kwijt, Reynolds en Graham kunnen niet lager zinken met dat gedoe in de Limo, Wahlberg wordt in de val gelukt en in elkaar geslagen, alleen Cheadle lijkt geluk te hebben en alles gebeurt terwijl ze elkaar passeren. De lak is er af en it ain't a pretty sight! Hier had de film van mij ook op mogen houden, van glamour naar rock bottom, wellicht nog een korte afwikkeling met iedereen ergens weer een beetje op zijn pootjes met een kruimige baantje. Hoe het einde nu over kwam, one happy family in Reynolds bungalow komt iet wat slap en krachteloos over.

Al met al fijne kritische en sarcastische prent met heel veel goede acteurs en prestaties. Fijne soundtrack ook, goed gemonteerd en een heerlijke jaren '70 en '80 sfeer. Humoristisch trouwens ook de weerbarstigheid van Reynolds om niet op videoband over te willen stappen...

Tenslotte na enkele zware films tijdens mijn maandagse film marathon nog even iets luchtigs en dus aan de griezel met deze Clive Barker verfilming. En wanneer je Clive Barker zegt is de gedachte aan Hellraiser of Doug Bradley nooit ver weg.

Afijn, drie verhalen naar het schijnt waar ik na afloop toch even na moest denken over de scheiding in de verhalenlijnen rond een huurmoordenaar die nog wel te herkennen is maar dat ik het meisje bij het oudere stel niet als zodanig identificeer. Tot ik er zo net achterkom dat dit de synopsis is van de 2020 remake. Desalniettemin gaat deze versie mysterieus van start met de jongen in het restaurant en maakt het meisje op haar zolderkamer serieus indruk op een smerige manier. De switch naar Mary luidt een iets rustiger vaarwater in en even vraag ik me af waarom ik niet zulke leraren had op school want Sophie Ward mag er zeker zijn. Het prima sfeertje wordt verder uitgebouwd met Simon en het huis met de sinistere reputatie waar men het onderzoek start.

Prima wordt daarna verder gebouwd met een meer dan behoorlijk sfeertje waar in eerste niet voor Gore en shock gegaan wordt maar vooral de aftermath in beeld gebracht wordt, achteraf met een reden, toch heeft het zo zijn uitwerking. Als we dan uiteindelijk de ware omvang van het geheel te zien krijgen mag dat er zeker zijn met een kleine cameo van Doug Bradley en daarna het uitgestrekte 'kruispunt' met alle voorbijgangers. Vooral dat laatste is toch wel een wtf momentje dat daarna wordt uitgebouwd naar een wrange ontknoping waarop de dood een verlossing is, althans voor sommigen dan zoals we net geleerd hebben.

En zo blijkt Book Of Blood best een oké horrorfilmpje maar super is het allemaal niet want daar gebeuren er ook teveel twijfelachtige dingen voor tijdens het onderzoek tussen de hoofdpersonen.

Film die ik inmiddels vaker gezien heb dan ik me heugen kan, toch was het nog nooit van een comment gekomen bovendien vraag ik me altijd weer af wat er ook alweer aan scheelt met deze film want erg goede waarderingen krijgt ie niet. Dus voor de zoveelste herkijk...

En ja, toch verbaast de opening me dan weer. Heej, is dit dan toch niet zo'n gekke film? Want de opening is namelijk best sterk met zijn gekozen visuele stijl binnen de post apocalyptische wereld. De styling is daarnaast sterk net als Washington die er eigenlijk nooit naast zit. Wonderschoon, zeg maar stylistisch volmaakt, is de geweldsuitbarsting tussen Eli en de hijackers, de gekozen stijl en camerapunt in die zin is geweldig, fantastisch de contouren van de vechtende mannen omlijst door de tunnel tegen een glinsterende blauwe lucht, wauw! Dit is toch op zijn minst een film met een idee, en doet ergens in de mix denken aan Mad Max, The Road en Waterworld.

De film ontwikkelt zich vervolgens in een modern soort westen en lijkt iets te hebben van een strip. De soundtrack moet ook absoluut even benoemd worden als passend en mooi, en zo uit het hoofd zou ik Trent Reznor gezegd hebben, maar het blijken band genoten van Reznor uit Nine Inch Nails te zijn wat dan wel weer apart is. Visueel, zoals inmiddels geconstateerd, is sterk en dat blijft het ook met een fraaie geweldsuitbarsting rond het huis van George en Martha als lekker hoogtepunt.

Maar toch is het niet alleen de zon die blinkt, want halverwege komt er toch zeker de klad in. Want waar draait deze moderne post apocalyptische western nu eigenlijk om? Het boek van Eli... uiteraard. Maar behalve dat...? Zitten we naar een bijbelse vertelling te kijken? De wederopstanding van het geloof, of de zucht naar geloof in slechte tijden...? We zien een man onderweg en de zoektocht naar een boek in die zin, maar op de ontknoping na, die best aardig is, lijkt The Book of Eli vooral de meeste pijn te lijden aan het gebrek aan een dubbele laag, een extra betekenis. De film is eendimensionaal in die zin en mist gewoon diepgang. Of mis ik iets...?

En The Book of Eli eindigd dan ook net als de andere keren, niet direct als een zeperd want de film heeft best een paar aardige ingrediënten, maar het is als geheel ook allemaal net wat te mager en dat is echt doodzonde want hier had toch zoveel meer in kunnen zitten.

Ronduit belabberd vervolg op het ijzersterke en vermakelijke eerste deel. Geprobeerd wordt een soort van kopie te maken van bepaalde persoonlijkheden en situaties, pogingen die vooral stranden bij het proberen want het is gewoon bar slecht. Zo moet Collins Clifton Jr. de nieuwe sul voorstellen, Rocco 2.0 maar is eigenlijk alleen maar irritant. En Bloom moet de nieuwe Smecker voorstellen, behalve het feit dat Benz er best wel aardig uitziet valt het acteren haar een stuk minder. Want het is tenenkrommend wanneer ze in haar cowboypakje op de dinertafel staat, tevens wanneer ze haar versie van 'THERE WAS A FIREFIGHT!!!' doet en...tja...wanneer ze tussen die schietende gangster door loopt....jezus wat slecht. Zonder deze twee bijzonder slecht bedachte personages was de film al een stuk beter geweest. Dan de lilliputter met zijn minderwaardigheidscomplex, bijvoorbeeld naast de pastoor op de grond....tja....ik kon er niet om lachen.

The Boondock saints draait om die twee broers en hun pa, daar zit de humor en de chemie. Verder een hoop opgeklopte shit en gewoon niét leuk. Alles dat goed was aan deel 1 wordt zo'n beetje teniet en fout gedaan in deel 2.

Heerlijke film. Prima mix van humor en actie. Leuk volgorde hoe men iedere keer eerst op de crime scene aankomt, daar een ravage constateert en hoe Willem Dafoe dat op geheel eigenwijze na bootst en construeert. Dafoe kon zich sowieso helemaal uitleven in deze rol.

Prachtige rol trouwens ook van de barman met gilles de la tourette. Helaas komt die heel weinig voorbij maar ik lach me door vooral in het ziekenhuis bij die nonnen.

Meer dan aardig drama die zo te zien door de grote massa en de meeste gebruikers hier gemist is, zo lijkt het althans.

Meer dan prima film over de problemen in één specifiek township, de struggle tussen overheid en donkere gekleurde bevolking wordt meer dan goed gebracht. Daar tussen in uiteraard mensen als Mangena die met veel plichtbesef en enigszins blind voor de werkelijke situatie hun werk doen en hun kind een best wel goed leven met keuzes geeft.

De uiteindelijke onrust en problemen laat even op zich wachten en de aanpak van de kinderen en bijvoorbeeld Pule liegen er niet om. McDowell, bekend als de grote schurk uit A clockwork..., kan zich heerlijk uitleven als gewetenloze wetsdienaar die doet wat hij doen moet en uiteraard zonder enige gene of wroeging. De uiteindelijk afloop rond Mangena doet denken dat hij geleerd heeft, toch moet hij het met de zwaarste prijs bekopen, de aansnellende voertuigen in de aftiteling geven het idee dat de strijd amper begonnen is. Het einde moet ik zeggen vind ik dan ook best wel goed, niet een overdaad aan vergevingsgezindheid en zoetsappigheid wat gemakkelijk gekund had.

Eindresultaat een meer dan prima drama over de begin dagen wat de strijd om Apartheid betreft. Goede rollen van Glover, en McDowell maar ook Eziashi en Robin Smith zijn noemenswaardig. Echt een prima film en apart dat er zo weinig op gestemd is.

Onverwacht vlotte en boeiende film. Die weliswaar wat diepgang mist, vooral rond McEnroe, maar wel slaagt in een interessante psychologische studie waar dus uit blijkt dat wat lijkt niet is, maar vooral ook een bepaald beeld van de eenzaamheid van de tennisser in het algemeen neerzet.

Uitermate interessant is het beeld van de zogenaamde koele Borg die in werkelijkheid een tikkende tijdbom van angst en nervositeit blijkt te zijn. Waar de buitenwacht meent dat het vaatje buskruit McEnroe de instabiele van de twee is komen ze bedrogen uit. Net zo boeiend gebracht is de best wel innemende McEnroe die zichzelf voed met de prikkels van het publiek, tegenstander en pers om het beste in zich naar boven te halen. The angry young kid blijkt vooral een winnaar die parasiteert op zijn eigen agressie. Desondanks worden beide in beeld gebracht als mannen die een zware prijs betalen voor hun roem en winst en obsessie om te winnen. Iets dat zich bij Borg vooral wraakt in controle, iets waar constant een pijnlijk sfeertje om heen hangt. Zijn breekbaarheid is ongemakkelijk om te zien.

Waar de film volgens andere rescencies serieus in faalt is de achtergrond rond McEnroe en diens show. Uiteraard zit daar een voedingsbodem met een vader die prestaties verlangt en graag pronkt met zoonlief, toch komt dit er onvoldoende uit.

Desondanks is Borg/McEnroe een meer dan prima film waar goed opgebouwd wordt naar de wedstrijd zelf. Overigens een wedstrijd die mooi gemonteerd is en spanning ten top is. Moet zeggen dat ik de afloop niet wist. Vergezeld van een mooie soundtrack, een prima tijdsbeeld, en de zoon van Borg die zelf meespeelt, en uitstekende rollen van LaBeouf en Gudnason, een prima film te noemen.

Best wel lage score overigens voor een film als deze met zoveel kritiek en sarcasme, en die als geheel prima uit de verf komt. Van het suikerzoete 'The All American Dream', tot de 'ontnuchterende' strijd tegen het communisme, tot de schokkende staat en behandeling in het veteranenziekenhuis, tot de verandering en Kovic die uiteindelijk het 'licht' ziet. Het is het vakkundig op de hak nemen door Stone van het land dat zich zelf zo groot vind maar kennelijk ook 'groots' is in het laten vallen en vergeten van mensen die ballast zijn voor de Amerikaanse droom. Niet alleen speelt het hele verhaal rond Kovic maar brengt het ook een meer dan prima beeld van de onrusten en raciale geschillen in het land zelfs destijds. Waarom een oorlog 20.000 km verderop uit vechten terwijl het al oorlog is in je eigen land?

Een meer dan prima gestileerd plaatje komt voorbij met een uitermate goed spelende Cruise. Begrijpelijk dat hij hier voor in de prijzen gevallen is, echter dat lange haar en die plaksnorren zijn verschrikkelijk. Never the less...de vlucht naar Mexico is ook allemaal zo zo en had wellicht iets korter gekund, desondanks brengt het wel goed het maatschappelijk probleem rond zulke gevallen. Mooie kleurenfilters, in het begin nostalgisch, Vietnam hysterisch en eenmaal terug in de States realistisch. Meest beklijvende toch wel de ontnuchterende scenes in het veteranenziekenhuis waar de boel aan elkaar hangt van amateurisme, viezigheid en ach who cares? Grappig dat veel acteurs uit Platoon hier ook weer inzitten zoals Berenger, Dafoe en Mark Moses. Bij tijd en wijlen ook prima soundtrack van Williams die doorgaans niet zo hoog zitten heb. Prima rol tevens ook van Caroline Kava, de moeder van Kovic, die goed gestalte geeft aan de godsdienstige en bekrompenheid zelf over hoe alles hoort. De hele schare aan kinderen doet niet de indruk wekken dat ze zelf stil gezeten heeft maar het woord penis is uit den boze.

Anyway, prachtige spottende film, weliswaar niet altijd overal even veel vaart als enige echte minpunt. Enuh...voor diegene die hier boven stelt dat Kovic beter zelfmoord had kunnen plegen omdat het dan indrukwekkender geweest was, de beste man leeft nog steeds. Inmiddels 74, maar hoe dan en waarom dan? Zijn biografie wordt meer dan prima nageleefd, dus waarom zou je het einde dan veranderen?

Hmmm….aflevering 1 uitgezien maar daarna toch halverwege 2 de pijp aan maarten gegeven. Wat is hier nu precies zo goed aan?

Doordat ik de taal niet begrijp mis ik sowieso al een stuk mimiek en intonatie, en vind ik de gemiddelde scene/dialoog mede daardoor snel een vrij hoog 'wij-zijn-heel-breed-en-stoer-en-hebben-vette-wapens-jonguh!' gehalte hebben. Ik voel in die scenes geen enkele diepte of achtergrond, slechts stoer wapengekletter.

Dan moeten die vechtscenes geweldig zijn, maar ik vind ze bij tijd en wijlen erg amateuristisch overkomen en ik zie mensen dingen doen die ik totaal niet professioneel vind. Op een gegeven moment zie ik een gevecht tussen een boef met een mes, en een 'wolf', mag er toch vanuit gaan dat die 'wolf' standaard verdedigingstechnieken gehad heeft zoals Krav Maga, het lijkt er in ieder geval niet op.

Dan hoe ze begin tweede aflevering als schaapjes achter die pantserwagen blijven zitten...boeven die geen dekking zoeken...heel veel geschiet maar weinig treffers....en dan die scene in aflevering 1 bij de school dat drie wolven een groep boeven een steeg in lokken waar 'de beer' klaar staat. Niet alleen vallen mensen dood neer waar het wapen niet eens gericht is maar vooral ook die dik doenerij achteraf kreten uitstotend dat hij de beer is. Pfff....wat een gedoe.

Ik vind het niets, ga ook niet verder zien, geef ook geen ster, slechts een mening.

Volgende stap tijdens luie zondag werd deze The Bounty die ik op de gok had meegenomen niet weten of deze heel goed was. Uiteraard is het een bekende titel met The mutiny of the Bounty in gedachten en en met de jaren 30 versie nog in gedachten waar ik hier zeker wel in geïnteresseerd.

Fraai toch vooral de opening met de etiketten, de overduidelijke elite en gewoonten tijdens de hoorzitting van Bligh. En uiteraard is het de vraag, wat oh wat ging er mis tussen hem en de stuurman die hij zelf mee wilde hebben. De film vervolgt met een verhaal dat maar al te bekend is plus een beeld van het harde en gedisciplineerde leven aan boord van een schip die weken, maanden, jaren onderweg is met al de gebruikelijke pech die men maar bedenken kan in de vorm van storm en windstilte. Als kapitein zijnde moet je dan wel ontzettend sterk in je schoenen staan om het geteisem, maar ook je officieren, onder controle te houden want het is geen gemakkelijke plek, positie of omstandigheden. Opstand en muiterij liggen gemakkelijk op de loer maar zijn als sneeuw voor de zon verdwenen met de aankomst op Tahiti en het overwegend vrouwelijk schoon dat zeer uitbundig is. Toch ligt het voor de hand dat dit ook weer een bepaalde invloed gaat hebben.

Ontzettend mooi is de tropische locatie, beelden van de natuur en luchten dito, en zijn verschillende shots van het schip bij zonsondergang om van te watertanden. De cast ontzettend sterk met Hopkins die de degens kruist met Gibson, maar mogen ook zeker Liam Neeson, Daniel Day Lewis, Edward Fox, een ontzettend jonge Dexter Fletcher, de onlangs overleden een Bernard Hill en een nagenoeg onherkenbare Lawrence Olivier genoemd worden. En uiteraard mogen we al het schaarsgeklede tropische lekkers niet vergeten. Toch begint het geheel pas echt te leven wanneer de spanning toeneemt, het vertrek nakende is en de teugels aangehaald tot grote onvrede van bemanning en met name Fletcher Christian waar het geheel toch langzaam omslaat naar een grimmige sfeer met desertie, straf en de emoties die bij de uiteindelijke muiterij hoog oplopen en waar wat mij betreft best goed geacteerd wordt en de muziek nogmaals benoemt mag worden als sterk en sfeerverhogend.

De afloop weten we wel maar heeft geen negatieve invloed op een film die hoge ogen gooit en beter scoort dan de jaren '30 versie die langdradige momenten heeft en regelmatig stil valt. Dat is bij deze versie niet aan de orde die van begin tot einde een goed indruk maakt, daarom wat mij betreft een prima film die van mij een vier krijgt.

Heerlijke stukje jeugdsentiment en daardoor niet geheel zonder vooroordeel, vroeger zo vaak gezien en vond het een bijzonder spannend miniserie. Matt Damon kan de pot op, Chamberlain is Bourne en dat zal hij voor mij ook altijd blijven. Ach, zo bijzonder goed of veel beter is het niet dan de Damon-serie maar Chamberlain zet wel een veel beter karakter neer, bovendien vind ik de spanning en in beeld gebrachte zoektocht veel beter.

Er zijn veel kleine details die niet kloppen. Kogelgaten in ramen die er zijn, dan weer weg, en er toch plotseling weer zijn. Schoten van wapens die er verkeerd onder gemonteerd zijn, het ene moment heeft de Canadeze wel haar jas in de auto aan, het moment daarop niet. Het zijn kleine dingetjes die vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden, net als de muziek die wel eens wat te dramatisch is en bepaalde momenten naar overacting neigen. Voor die tijd was dit een megaproductie, veel karakters, prima actie, goed prestaties en een overtuigende hoofdrolspeler. In die zin absoluut een puike film.

The Bourne Identity, tsja....laat ik eerst stellen dat er voor mij slechts één Bourne is, en één The Bourne Identity, en dat is Richard Chamberlain en zijn miniserie. Want wat is dat een prachtig jaren jaren '80 product qua sfeer en stijl. Bovendien maakte deze serie grote indruk op mij als kind. Dus ja...Damon en Liman staan vanaf het begin op achterstand, iets dat ze ook niet goed maken wat mij betreft.

Bourne, het verhaal mag bekend zijn rond de man met geheugenverlies en de daarop volgende zoektocht naar het hoe en waarom. Een benadering die toch heel erg verschilt, als je het mij vraagt, vergeleken met Chamberlain in '88. Aardig is toch op zijn minst het duel in het veld met de andere 'hitman' Owen in dit geval, verder zijn de locaties oké. Dan is Franka Potenta voor mij een redelijk onbekende actrice maar opzich ook leuk, en ja...als je actie wil dan zit je gebakken met deze film.

Voor mij voelt het echter zielloos aan. Het is een actieflick met thriller elementen die heel erg graag heel erg veel indruk wil maken maar voor mij niet verder komt dan een bij tijd en wijlen hysterisch geheel. Veel toeters en bellen, een al net zo overdreven soundtrack die bepaalde momenten echt storend is, en het totaal ontbreken van het 'mysterie' dat nu juist Chamberlain in '88 zoveel meer geeft. Matt Damon is daar ook enigszins debet aan aangezien ik nog nooit echt fan geweest ben van beste Matt met zijn jongensachtige uitstraling en toch vooral het feit dat hij zichzelf is en geen karakter acteert.

The Bourne Identity is niet slecht te noemen, toch zich meten met de '88 miniserie kan hij geen moment. Maar het belangrijkste minpunt voor mij aan TBI is dat de film en het karakter me simpelweg niets zeggen in deze hoedanigheid.

En verder met deel 2 en Jason Bourne uiteraard. Een deel dat ik volgens mij al eens gezien had en volledig los staan van het originele Ludlum boek uit 1980, overigens ook geprobeerd maar niet mijn lectuur, te wollig te lijvig.

De film begint met het gebruikelijk geheime dienst gedoe. Donkere straten, mannen met oortjes, surveillanten, en een overdracht die door de bemoeienis van een derde partij mislukt en het is Bourne die verdacht wordt en andermaal door een hitman en onderdelen van zijn eigen 'agency' wordt afgejaagd. So...what's new...? Weinig dus. Brian Cox is geweldig, Karl Urban ook best goed als stoïcijnse hitman, en de originele Bourne achtergelaten bij het einde van de vorige film is dit als zelfstandig verhaal buiten de eerste film om beter te accepteren als aardige spionage/actiethriller. Dan nog even te benoemen dat een knokpartij zoals die met Jarda wel ontzettend goed en sterk is.

Maar ja, toch maakt deze film van Greengrass toch ook weer de zelfde stijlfouten die mij in deel 1 van Liman tegen staan. De soundtrack is andermaal op het hysterische af. Dan is er de montage in combinatie met het camerawerk die ronduit chaotisch betreft en nog eens verergerd wordt door de handheld camera die Greengrass zo graag gebruikt. Het is bij tijd en wijlen om duizelig van te worden hoe van de meeste simpele dingen als een deur openen of aan een slot voelen in hoogtempo drie soms vier verschillende camerastandpunten gebruikt wordt. En waarom eigenlijk? Het zal een bepaalde stijl zijn of concept maar het doet mij niets. Dan de schier onmogelijke gemakkelijk van het binnen dringen op locaties, het in hoogt tempo vinden van de ven de clou, of je er enorme scala aan klappen, trappen, opgevangen kogels en het van een brug afvallen op een schip en... heej...zowaar loopt Bourne mank. Toe maar! Om nog maar te zwijgen van de klappen die de Lada opvangt tijdens een overdreven lange achtervolgingsscène. Tja...

En net als The Bourne Identity geld ook voor dit deel dat het niet slecht is en wel een bepaalde kwaliteit uitademt binnen het genre maar het me gewoon niets doet. Ik heb hier simpelweg niets mee.

En deel 3 dan nog maar puur ter afsluiting van de trilogie, en ook alleen dat en niet omdat ik de andere twee delen zo goed vond.

Deel 3 vervolgt direct met een open lijntje van deel 2, in dit geval Bourne zelf, want in deel 2 zagen we slechts hoe de vuiligheid binnen de 'agency' zichzelf opruimde. Maar ja, vuiligheid loopt bij de heuvel naar beneden zeggen ze dan, en er is wel weer een nieuwe bemoeial die vind dat dingen opgelost horen te worden, iets wat geen mix blijkt met Bourne's doel dat nog steeds antwoorden over zichzelf vinden betreft. Joan Allen is prima in haar rol, net als Strathairn en Finney is altijd goed om te zien. En uiteraard zitten er wel weer een paar uitdagende vechtpartijen in zoals ditmaal met Desh.

Maar ja, het is Bourne, het is Greengrass, het is een bepaalde stijl en concept, en het is mijn beleving hysterisch en over de top. Gang is alles lijkt vooral van toepassing op het eerste halfuur, de soundtrack is minder aanwezig dan vorige keer maar het camerawerk plus montage is weer net zo druk. Weer oogt alles verschrikkelijk gemakkelijk, andermaal is er ook weer een achtervolgingsscène die beter een 'demoltion derby' genoemd kan worden en is het bizar te noemen wat het rijdend materieel allemaal weer kan hebben. Het einde is wat mij betreft dan ook één uit de categorie dat het niet gekker kan, wat een gedoe allemaal.

Ik ben blij dat het er op zit deze trilogie voor een cijfer en comment hier, en dat terwijl ik toch aan deel 1 begon met de hoop en verwachting dat het me beter zou bevallen dan de eerste keer. Slecht binnen het genre is het allemaal zeker niet, ik heb er simpelweg niets mee.

Voorgeschoteld aan mijn collega's afgelopen week tijdens de pauze en tot mijn eigen verbazing zag ik dat de film nog geen comment en cijfer had, dus dat werd wel tijd. En laat ik het zo zeggen dat ik een beetje docu van Moore wel kan waarderen. Is het vaak aan de suggestieve kant? Kleurt Moore het plaatje alvast een beetje in? Ja, maar het is niet dat hij ongelijk heeft en hij stelt wel degelijk dingen aan de kaak. Zo ook de discrepantie betreffende het wapenbezit en de vele incidenten en doden.

Moore is zoals vaker kritisch en betrokken maar ook innemend met dat waggelende loopje en dat petje. En het begin is zoals te verwachten spot on, hoe bespottelijk, een geweer krijgen als je een bankrekening opent, of kogels bij de kapper of groothandel/warenhuis. Het is Amerika op zijn smalst en bijzonderst. Het land van de onbegrensde mogelijkheden, en dan wel in de slechte zin van het woord. Want zoals Moore kritisch analyseert en afvraagt, waarom is er zoveel geweld en bloedvergieten in Amerika. Waarom werd in mijn jeugd al gewaarschuwd voor Amerikaanse praktijken, van die rare dingen die over zouden waaien naar Europa...wat heeft Amerika dan toch eens slechte naam in die zin.

Maar de vraag blijft, iets waar Moore ook in om blijft wroeten, wat nu eigenlijk de oorzaak is van alles. Want in Canada zijn evenveel zo niet meer wapens. Duitsland en Engeland hebben een minstens zo gewelddadig verleden. Dus wat dan? Hoe zit het? Iets waar niet een duidelijk antwoord op volgt maar wel een kijkje in de geschiedenis en de Amerikaanse psyche. Iets dat leidt tot de briljante en humoristische animatie van de bange kolonisten en de vraag hoeverre hun hedendaagse cultuur en media gedomineerd wordt door angst en spektakel. En wat zegt Marilyn Manson een ontzettend wijze woorden, en wat zakt lamlul Charlton Heston met zijn poenerige en veilige villa door het ijs. Ooit was ik wel een beetje fan van Heston en zijn films waar ik mee opgroeide, maar wat vind ik het een zak eerste klas na deze docu die niet veel meer kan dan blijven hangen in zijn 'tweede amendement '.

Hoewel het geheel kritisch benadert wordt, maar wel met veel humor en scherts, zijn de beelden van Columbine zelf ontnuchterend zo niet schokkend. Het is zonder twijfel het land van de onbegrenzende mogelijkheden, het paradijs alleen dan wel met wapens, en vooral mensen die zich niet kunnen beheersen. Het lijkt inderdaad een kwestie van angstcultuur, weinig tolerantie en vooral wantrouwen. Spijtig is dat er niets veranderd, Het wapen bezit gaat verder, de incidenten blijven komen in de doden tellen door, want ja de grondwet verander je niet zomaar. Desondanks is dit een uitstekende documentaire die weer een tipje van de sluier optilt omtrent de Amerikaanse geest. Aan de documentaire Sicko, over het Amerikaanse zorgstelsel, kan deze documentaire niet tippen. Desondanks zit er wel een sterk cijfer in.

Waar Body of Evidence een tegenvaller was als paasweekend opener verwachte ik toch wel iets meer van deze The Boxer al was het alleen maar vanwege Daniel Day Lewis in combinatie met de naam Jim Sheridan. Toch kwam het er voor mij niet echt uit en was The Boxer een kleine teleurstelling.

Het verhaal is duidelijk rond bokser Danny Flynn na zoveel jaar weer op vrije voeten in een omgeving nog altijd verscheurd door de naweeën van 'the troubles' en bemoeienissen van de Engelsen. En nog altijd staat de boel bol van de spanning, dreiging, haat en nijd temidden van treurnis en soms deplorabele leefomstandigheden. Op de achtergrond zijn er op hun beurt nogal wat partijen die aan de touwtjes trekken, of dat willen, en op hun eigen manier om willen gaan met de bezetter en de issues tussen protestant en katholiek. Danny denkt daar in ieder geval het zijne van en heeft een andere benadering in gedachten met zijn gevechten en vooral rust, overleg en vergeving.

En dat mag best interessant genoemd worden met een meer dan behoorlijke cast in de vorm van Lewis, Watson, Cox en vooral McSorley die net als In the name of the father hier ook weer zo'n naar figuur neerzet. Maar ondanks het beeld richting het einde dat een dergelijke strijd alleen maar verliezers heeft, wil The Boxer toch regelmatig niet echt boeien is er sprake van een traag tempo, gebeurt er eigenlijk niet zoveel en wil het gevoel van de film niet echt op mij overslaan. Afschrijven doe ik The Boxer nog niet en voorlopig is de film terecht gekomen op de herkijk stapel, maar voor nu blijft het bij een drie sterren.

Totaal onbekende film, op de gok en dus blanco erin hoewel ik wel al gezien had dat Boy A goede kritieken krijgt. En vooraf kan ik wel al vast zeggen dat de film een zwaar maar sterk drama is.

Boy A met de zelfgekozen naam Jack komt weer in de samenleving. Interessant is de begeleiding van Terry die de jongen op goede wijze begeleid maar tegelijkertijd ook laat zien hoe moeilijk een dergelijke situatie is. Het is een constant wikken en wegen tussen wat wel en wat niet, wat kan wel en wat niet. Het is duidelijk dat Jack het nodig op zijn geweten heeft, toch wordt er in eerste instantie gefocust op een jongen die een nieuwe kans krijgt en die maar al te gretig aanvaard en een zekere gunfactor oproept. En het gaat de jongeman goed, een baan, nieuwe vrienden en zowaar een vriendin, en wie goed doet die goed ontmoet zeggen ze dan. Helaas loopt dat voor Jack anders.

De film betreed dan toch wel een behoorlijk interessante fase waar je veel kanten mee op kan en die veel discussie te weeg brengt. Wanneer is iemand genoeg bestraft? Wanneer mag iemand verder met zijn leven? De dreiging van vroeger speelt altijd en hoe haatdragend zijn eventuele nabestaanden? Het blijft een lastige kwestie en die wordt in dit geval op interessante wijze vanuit Jack gebracht. Regelmatig moet ik toch denken aan de zaak James Bulgar uit de jaren '90, een zaak die ik me nog goed kan herinneren uit het nieuws, en vooral de verontwaardiging over de wreedheid van de daad. Parallel aan de zaak Bulgar en haar twee daders betreft Boy A ook voornamelijk een meeloper met een sadistische leider die van God los is. Een bepaalde onrechtvaardigheid wordt toch gebracht in het verhaal rond de op het oog integere Jack die op het oog genoeg geboet heeft, anderzijds gaat ook regelmatig de vraag door mij heen wat er van Venables en Roberts terecht is gekomen en verbaas ik me tevens over de meedogenloze aard van hun daad betreffende de dood van Bulgar nadat ik me weer heb ingelezen en vraag me toch ook af wat er allemaal door je heen gaat als je op zo'n manier een kind verliest.

En daarmee is de zaak Bulgar voor mij een onverwachte factor in het geheel die deze film en diens onderwerp van twee kanten belicht en laat zien wat voor ingewikkelde materie iets dergelijks als dit is. Dit is een ongelooflijk grijs gebied. Schrijver Jonathan Trigell heeft ook aangegeven dat het boek min of meer gebaseerd is op een vriend die moeite had met het gewone leven na een gevangenisstraf en de zaak Bulgar. Om ten einde de acteurs nog even te benoemen in de vorm van de uitstekende Garfield en de altijd even interessante Peter Mullan. Die kop, die stem, dat Schotse accent, heerlijk. En daarmee is Boy A toch best een apart en lastig drama te noemen en zeker de moeite waard wat mij betreft.

Heb eerder dit jaar nog het boek gelezen dus met redelijke verwachtingen en nieuwsgierigheid me hier aangezet.

De film ontvouwd zich als een redelijk drama, zeg maar drama-light. Mede omdat ik het boek gelezen heb is de wat-gaat-er-gebeuren-factor een beetje weg maar desalniettemin wordt een aardige prent neergezet door twee heel aardig acteren de jongetjes en tevens een hele aardige soundtrack van Horner. Wat mij bijstaat van het boek is toch dat er meer met de verbeelding van het jongetje gespeeld wordt, en wat hij ziet en zijn manier van benadering op die leeftijd. En dat komt helemaal niet naar voren. Zeg maar gerust dat het allemaal een beetje aan de saaie kant is. Had misschien wat meer mysterie toegevoegd van wie zijn die mensen, wat doen die Duitsers enzovoort. Het komt nu wat te gemakkelijk over.

Dan eindigd de film vind ik wel weer met een behoorlijke climax. Misschien dat dit ook de bedoeling van de scenarioschrijver is, het benadrukken van de jeugdige kijk van geen gevaar zien, tot die fatale eindsituatie waarin juist blijkt dat niet alles ongevaarlijk is. Vanaf het moment dat hij wegsluipt met de schep tot aan de uit zoem scene in de kleedkamer vol kleren en een deur waar achter alles stil is, mooi spanning en sfeer opbouw plus zenuwslopende muziek, de familie die vol paniek door het bos rent... ondanks dat ik dit al wist toch mooi in beeld gebracht en geregisseerd in die zin. Die laatste uitbarsting van spanning, sfeer en drama doet de film wel goed.

Dun verhaaltje, brede lichamen, grimmige koppen, veel Engels met vet oosteuropees accenten en heel veel slaag. Had er eerlijk gezegd toch veel meer van verwacht, want vooral de gevechten vond ik toch allemaal wat over the top. In zo'n hoog tempo vecht niemand, en dan is iedere klap raak wat ook erg onrealistisch is, maar geen enkele klap is een onmiddellijk knock-out. Ieder vechter blijkt over een bijzonder incasseringsvermogen te bezitten. Ik zit zelf op vechtsport, kijk veel MMA en ik moet zeggen dat het heel erg opgeklopt is. Spektakel is het wel, mooi in beeld gebracht ook. Goed, tot dan wil ik mijn kritiek nog voor liefnemen maar helaas op het einde verspeelt de film iedere krediet die het nog had. Na het zware derde gevecht moet hij nog eens tegen die kolos? Oké...na volledig lens geschopt en getrapt te zijn door de eerste vechter, de kolos en twee handlangers met honkbalknuppels en zeker twee keer knock-out was, krabbelt Boyka overeind om de vrouw te gaan redden, andermaal oké. Met een kogel in zijn arm slaat ie nog een boef neer, grijpt een pistool en inmiddels in bezit van een tweede kogel schiet hij vanuit een koprol beter dan een tweede boef die rustig kan aanleggen vanaf een balkon. En tenslotte met een derde kogel in zijn lijf grijpt hij de hoofdbaas en wurgt hem. Ja.....Boyka….of een Russische Superman? Ik kan er niet zoveel mee, ik kijk er naar en denk 'oke dan'....

Wat dialoog betreft. Na het gevecht tegen de man die hij per ongeluk dood, staat Boyka op de gang als de ongelukkig voorbij gereden wordt. "What's wrong with him?" Nou hij kwam jouw tegen sukkel! Waarop de broeder iets zegt van: "He's not doing well." Joh....wie bedenkt zulk soort dialogen? Een kleuterklas?

Moet ook zeggen dat ik niet snap waarom de film zo goed scoort. Ik snap dat het er prima uitziet, aardig sfeertje, brede en indrukwekkende vechters, de gevechten een spektakel, maar het is zo mager aan realiteit en zo matig qua dialoog en verhaal. Helaas …..

Een maar al te bekende titel met een maar al te bekend verhaal, en helaas om de verkeerde reden waarmee ik uiteraard het trieste verhaal bedoel. Zien deed ik de film nog nooit en daar kwam gisteravond verandering in.

En het moet meteen gezegd dat Boys Don't Cry een uitermate zwaar drama betreft die wel even op gang moet komen, want het eerste half uur is vrij rommelig te noemen te midden van onvolwassen volk en het gebruikelijke gedrag op een dergelijke leeftijd. Het is eigenlijk een in- en intriest beeld, Brandon buiten beschouwing gelaten, van draaideurcriminelen, armoedige huizen, deplorabele leefomstandigheden, uitzichtloosheid en sneue baantjes. Één vande weinige hoogtepunten is in de plaatselijke roadhouse, bar of saloon zo veel mogelijk shotjes whiskey en sigaretten soldaat te maken en een vuistwisseling met een ander stuk schorem als afsluiter. Het is de hatelijkheid en onvriendelijkheid ten top met een hoog testosteron gehalte waar bewust een contrast gezocht wordt tussen macho hetero mannen gedrag en het grote geheim dat Brandon meetorst. En ga er maar aan staan, en ik twijfel sowieso aan Brandon's realiteit zin waarom je een dergelijk geheim, dat links of rechts altijd uitkomt, meesleept in een dergelijke omgeving. Waarom zoveel risico lopen een relatie aan te gaan met volk als Tom en John in de nabij omgeving. Waarom niet wachten tot na de operatie of een omgeving met mensen opzoeken die ruimdenkender zijn inplaats van achtergebleven, middeleeuws, dom Texas...

Maar fijn, de film draait niet om het hoe en waarom, en zelfs domme mensen zijn aansprakelijk voor empathieloos en wreed gedrag. Zoals reeds gezegd moet de film het niet van het eerste half uur hebben en begint de film pas echt interessant te worden als de relatie met Lana een feit wordt, tegelijk stijgt daar ook langzaam de spanning met de twee criminele domoren op de achtergrond. Acceptatie, ruimdenkendheid, en leven en laten leven zijn de gewenste elementen waar het einde toch eigenlijk onvermijdelijk lijkt en op brute en rauwe wijs voltrokken wordt. Ergens doet de film wel denken aan Brokeback Mountain waar ook veel onbegrip heerst en een keiharde afrekening puur omdat men anders is. Het is schokkend dat op anders zijn zo extreem gereageerd moet worden. En zo komt het dramatische en sneue Boys Don't Cry tot het verwachte maar niet minder brute einde waarop je bijna zou wensen dat de twee daders in de gevangenis wegrotten. Toch een super film is dit voor mij niet met hele hoge waardering tot gevolg en vond ik het een lastige en stugge film om te kijken, en waar dat nu precies aan ligt... Is het toch het te stugge begin of mis ik nog net wat inside the head of Brandon? Waarom daar? Waarom tussen die imbecielen? Degelijk is het allemaal wel, het acteren is uitermate goed, en wellicht moet ik de film op termijn voor een tweede keer zien. Voorlopig een degelijk cijfer met een 3,5

Aardig jaren '70 film met veel bekende acteurs, Peck en Olivier( wiens stem ik eigenlijk totaal niet herken in de the voice over van The World at war documentaire) maar ook een erg jonge Guttenberg en Bruno Ganz, David Hurst uit Kelly's Heroes en natuurlijk Richard Marner uit Allo Allo.

Aardig sfeertje wordt neergezet met een behoorlijk fantasievol niet ondenkbaar Derde Rijk project en evenmin voor de sadistische en wereldvreemde Mengele. Heel aardige spanning in het begin, knappe vergadering en leuke rol van Olivier als overdreven Jood Liebermann.

Film ademt zeker een bepaalde kwaliteit uit in acteren, script en spanning. Aardig prentje een keer te zien.