Opinions

I usually get kissed before I get fucked

Stevig en typerend jaren '90 product met Douglas in een vrij kenmerkende, licht over the top, van dik hout zaagt men planken, beetje fout doch sympathie wekkende rol. Een rol die nu overigens niet meer gepruimd zou worden maar in het tijdsbeeld van de jaren '90 en de setting met botsing der culturen het toch best wel aardig doet.

De film valt vooral op, en werkt soms best op de lachspieren, als botsing der culturen. De snedige en sarcastische opmerkingen van de twee Amerikanen in een voor hun onbegrijpelijke cultuur. In die zin zijn het twee ongelofelijke boeren, vooral Douglas, die de zaak wel even op zullen lossen op hun manier, onbehouwen bij tijd en wijlen, maar toch ook met veel gevoel voor sarcasme en directheid, iets wat ze in Aziatische culturen niet gewend zijn, te werk gaan. Zo op het uur, na de dood van Garcia, versnelt de film wanneer Douglas zijn eigen plan trekt met een mooie opbouw naar een finale shoot out en achtervolging.

Het verhaal is niet te ingewikkeld, een niet helemaal schone smeris die toch principes heeft en zich midden in een Yakuza oorlog terug vind en dat op geheel eigen wijze beslecht, camera werk is van Jan de Bont die weer laat zien een goed oog te hebben voor mooie opnames, de muziek van Zimmer is typisch een jaren '90 product, doet soms pijn aan de oren maar heeft toch wel een paar mooie melodieën. Garcia prima als innemende smeris, de karaokescene is zowel pijnlijk als innemend, Matsuda wellicht nog wel het beste als de gewetenloze, kille en vooral arrogante Sato, het geschetste beeld in het begin van Douglas met zijn motor te scheuren is wel eens wat te stoer, gelukkig stabiliseert zich dat een beetje, en zowaar krijgt Douglas, die het niet zo nauw neemt, een lesje ethiek van Masahiro die hij zich, hoewel wat braaf en simpel, toch aantrekt. 'Er is geen grijs gebied, diefstal is diefstal.'

Prima prent, stevige actie, stijlvol duister geschoten in de donkere, drukke en kleurige Japanse straten, genoeg spanning, en hoewel enigszins achterhaalt door de tand des tijds nog altijd goed vermaak en een grote factor aan jeugdsentiment. Weet nog dat ik destijds erg geschokt was door wat Garcia overkwam.

That'll give you something to talk to your therapist about.

Ronduit kostelijke film over genetisch gemuteerd schapen, en het is me een raadsel dat de film zo laag scoort, maar dat zal met smaak te maken hebben. Ik vind het iedere keer weer een feest te kijken en het is duidelijk mijn soort humor.

Het verhaal is uber simpel, genetische proeven op schapen lopen enigszins uit de hand en te midden van deze slachting proberen de jongste zoon te overleven samen met een op de locatie ontmoette milieuactiviste. En wat voor één trouwens. De nodige gevaren zoals bloeddorstige schapen, een doorgedraaide broer, eigen trauma en een al even gekke dokter en laboranten, moeten het hoofd geboden worden. Grappig is al die afkeur van Henry voor al het landelijke zoals wanneer hij de huishoudster een knuffel geeft en met zijn gezicht in de geschoten konijn ligt, of dat ze het konijn aan het fileren is. Grappig is ook die dwaze hippy genaamd Grant die langzaam verandert, interessant is de jonge dame die hij mee genomen heeft. Er is niet zo heel veel over Danielle Mason te vinden, toch heb ik de indruk dat er twee zijn. Namelijk deze Mason uit New Zeeland en een siliconen/botox gedrocht uit Londen getrouwd met MMA vechter Tony Gilles. Desondanks is deze Mason in 2006 een plaatje.

Black Sheep is een heerlijk stukje ongecompliceerde humor met een kostelijk Gore randje en dat is een prestatie, of juist het grappige als je schapen zo ziet, want het kunnen qua uitstraling zulke onnozele beesten zijn.

Film die op voorhand een semi flauwe bedoening lijkt met een onwaarschijnlijk duo, maar zich toch ontwikkelt tot een film met inhoud rond trauma, verwerking en liefde voor de medemens.

Zonder een hele preek op te steken over de vluchtige contacten van deze tijd, de afstand tussen mensen en veelal het fysieke contact te verwarren met emotionele binding, zijn de problemen rond Rae net zo schrijnend als symptomatisch. Een probleem wiens oorzaak veel eerder gezocht moet worden. De problemen lijken echter de pan uit te rijzen tot ze gevonden worden door Lazurus, iemand wiens leven ook niet de wind mee heeft, die uitermate kort door de bocht kan zijn, maar ook verzorgend.

Wat eerst een humoristische gimmick lijkt, een halfnaakte sexverslaafde blondine aan de radiator geketend, verandert, na de introductie van de al behoorlijk oude term 'Black Snake Moan', de film toch in een serieuzer stuk over trauma en verwerking. Dwangmatige handelingen en verlossing zijn ook herkenbare elementen en vooral het tegenkomen van een medemens die herkent, hulp biedt, aanhoudt en ouderwetse naastenliefde toont zonder eigenbelang, maakt deze film tot veel meer dan de kolderieke trailer doet vermoeden.

Blake Snake Moan is daarmee een uitermate interessante, boeiende en humoristische film te noemen. Timberlake voegt op zijn beurt niets toe maar de muziek maakt daar tegen weer heel veel goed.

Een bijzondere ervaring altijd weer, vooral door achtergrond en situering, ondanks dat heeft de film me toch wel eens meer gedaan.

Bijna saai en degelijk beeld van de balletwereld met al haar haat, onzekerheid en kijf wordt neergezet. Middelpunt is de onzekere en timide Nina die worstelend met haar perfectionisme hoopt haar grote kans te krijgen. Een kans die al even plotseling komt als dat er in het wereldje barsten en scheuren lijken te ontstaan. Een bemoeizieke moeder, moordende concurrentie, een aandachtsgeile regisseur...of is er toch meer? Speelt er toch wat anders? Aronofsky houdt op uitmuntende wijze de gebeurtenissen subtiel, en de waarheid lang verborgen en zelfs als de bom is gevallen blijf je mogelijk nog met de nodige vragen zitten. Wat was dit nou...? Hou kan dit...? Dan is er de dubbelzinnigheid tussen enerzijds de inhoud van het toneelstuk en de transformatie van Nina zelf naar 'zwarte zwaan'.

Ondanks de boeiende setting, de balletwereld wat weer eens iets anders is, en de subtiel en mysterieus opgebouwde gebeurtenissen plus de dubbelzinnigheid van alles, weet Black Swan me toch niet meer te interigeren als tevoor. Is het de wetenschap van wat er komen gaat? Iets waar ik anders nooit last van heb overigens...of toch dat er voor mijn gevoel iets extra aan dreiging, sfeer en duistere muziek mist? Het is wellicht net wat te subtiel wat Aronofsky poogt.

Wat rest, in het geval van Black Swan, is een film die op alle vlakken behoorlijk dubbel opgevat kan worden, zeker de nodige inhoud heeft en vooral een aantal uitmuntende acteurs heeft in het geval van Portman, Kunis en Hershey. Maar de topper die ik jaren terug in deze film zag is het voor mijn net meer.

Wist niet echt wat ik hier van moest verwachten. De titel en de filmposter kende ik weliswaar, maar wat de inhoud betrof verwachte ik toch humor of een flauw soort van satire. Dat bleek mee te vallen, en ondanks mindere fasen weet de film te boeien ook al vind ik het niet helemaal top.

Een onwaarschijnlijk maar niet minder waar verhaal ontwikkelt zich hoewel ik toch in de beginfase het idee heb dat het wat te gehypt en vlot is. Zo boeit de hele infiltratie bij de Panthers mij totaal niet. Die hele fase is voor mij een beetje zo zo, tot Ron het belletje doet naar de KKK, een gesprek dat ronduit hilarisch is. Het droog komische van de situatie die daarna volgt, en de infiltratie van Flip, die best heel erg boeit, is perfect neergezette samen met het stel randdebielen dat überhaupt de KKK vormt. Geweldig is de strijd met Felix te noemen en de wijze waarop Flip zich door situaties heen bluft. Het zijn de meeste boeiende momenten van de film.

Toch heeft de film zijn minpunten. De tijd en de thematiek zijn dat niet, die zijn interessant te noemen. Sterker, behalve de maatschappij kritische boodschap over racisme gaat het toch ook over vooroordelen. Iets waar iedereen zich schuldig aan maakt, dom of slim, geschoold of niet geschoold. En zoals naar voren komt, rond Zimmermann, blijkt maar weer dat je pas weet hoe het is als het je raakt. Mindere fasen van de film zijn zondermeer Ron rondt de Panthers en zijn liefdesperikelen. Een gedeelte dat voor tegengewicht zorgt en het verhaal en de kern meer naar het midden behoort te trekken. Toch boeit me dit stukken minder. Zo is er dan nog het verhaal rond Jesse Washington dat vertelt wordt en iedere verbeelding te boven gaat. Een verhaal dat ook meer dan aan komt zonder het geweeklaag en gezucht van de luisteraars. Iets dat daardoor naar ingevuld en opgedrongen melodrama neigt, iets wat absoluut niet nodig is want het verhaal is weerzinwekkend genoeg. Gemiste kansje eigenlijk...

Blackkklansman bouwt daarna best wel naar een prima einde toe die niet zonder slag of stoot en spanning voorbij trekt om vervolgens erg verontrustend te eindigen met de echte beelden van een aantal rellen. Het einde is treffend, de Amerikaanse vlag ondersteboven, een teken dat bekend staat als noodsignaal. Iets dat ik toch wel heel goed bedacht vind. Blackkklansman vaart vooral op een goede boodschap, stijl en muziek, en Driver werd niet voor niets genomineerd voor een Oscar. Eindresultaat is vooral een interessante film voor een keer maar niet helemaal top.

En uiteraard verder met vampieren en zo kwam ik aan Blade toe waarvan ik de eerste twee in de kast liggen heb. En het verbaasde me eerlijk gezegd dat de film alweer zo oud is, namelijk uit '98. Had ik de film toen al gezien bij de tv-premiere? Geen idee eigenlijk, sowieso later nog wel eens, wellicht meerdere keren als Veronica de film uitzond, maar dat geheel terzijde.

Uhm....waar zitten we eigenlijk met dit karakter DC of Marvel? Ik hou dat nooit zo uitelkaar eerlijk gezegd, het blijkt dus de laatste te zijn, niet dat mij dat veel uitmaakt maar goed. Het verhaal simpeler dan simpel, een mens geboren als half vampier omdat zijn moeder vlak voor de bevalling werd gebeten en er daarna zijn levenswerk van maakt zoveel mogelijk vampieren te laten hemelen. Wie veel diepgang verwacht en een kwetsbaar karakter met zielenroersels kan beter wat anders gaan kijken want het is natuurlijk oppervlakkigheid troef, maar in het geval van Blade is dat niet erg want Blade levert waar het voor dient.

En dat is actie en veel bloedvergieten, en dat gebeurt veel en goed. Een ander pluspunt is de cast met Snipes zo badass als maar kan, maar daar doet Dorf als bad guy niet aan onder. Donal Loque is weliswaar een beetje op het randje wat humor en zijn lachje betreft maar voldoet als bad guy sidekick, waar Kristofferson oké is als stugge helper van Blade en niet te vergeten Udo 'Yuri' Kier. Buiten dat is het geheel aangenaam duister en stijlvol te noemen, heeft het een passende soundtrack, een aantal bizarre karakters en dito scènes om als voorbeeld de archivaris Pearl te nemen. En ondanks de CGI die niet helemaal je dat is vermaakt Blade toch meer dan en tekent samen met een fraai eindgevecht voor een goed cijfer. En dan zou ik nog bijna de zwarte Charger vergeten.

I love it when you talk dirty

Met de nodige herkijken zo vrijdag en zaterdagavond met Dark Zero Thirty en The Mauritanian pas op de late zaterdagavond verder met vampieren in de vorm van Blade 2 die ik ongetwijfeld al een keer had gezien maar veel wist ik daar niet meer van.

Maar fijn, verder met Blade die Whistler uit de dood terughaalt wat dan alweer zo'n yeah right momentje is want de grijze veteraan schoot zichzelf in het hoofd. Volgende minpunt is dat het weliswaar lekker vlot los gaat met het nodige aan geweld en bloedvergieten maar toch ook meteen een beetje overdreven aanvoelt. Het moet kennelijk flitsender en spectaculairder en dat zijn vaak dingen waar ik een beetje op afhaak. Wel leuk de Charger en de introductie van de jonge Norman Reedus als nieuwe sidekick. Het is vervolgens afwachten hoe zich dit gaat vervolgen opzich met een bad guy/vijand in de vorm van Nomak die op zijn minst interessant te noemen is.

Maar ik moet zeggen dat daarna het vervolg leuk is en de team up met The Bloodpack goed aangezien dit een behoorlijke verzameling leuke karakters zijn en acteurs die bij hun rol passen in de vorm van Perlman, Schutz, Donnie Yen en de prachtige Leonor Varela. Met de introductie van een nieuw slag vampiers betekent dit maar één ding en dat is veel geweld en daar slaagt deel 2 dan ook best wel in tezamen met een sterke cast, Thomas Kretschmann niet te vergeten, en een passende soundtrack van Beltrami. Daarnaast is de sfeer goed en lekker duister en mogen de settings ook genoemd worden. Waar de film in het begin het gevoel wekt de eerste te willen overtreffen is dat vanaf het begin gedoemd te mislukken en lijkt de film zijn hand te gaan overspelen, maar stabiliseert de film zich toch soort van en vormt toch een meer dan behoorlijk tweede deel.

Bladerunner maar weer eens even voor de herkijk en niet omdat ik aan de film twijfelde of dergelijke maar omdat ik zin had in een herkijk van 2049. Dus waarom de eerste ook niet even meepakken voor ook nog eens een betere comment.

En ja, wat een bijzondere film toch eigenlijk weer, die me andermaal wist te verbazen met het eigenaardige vraaggesprek in het begin als opwarmertje. Grappig vind ik dan altijd aan zulk soort toekomstvisies dat we van 1982 tot 2019 wel verwachten vliegende auto's te kunnen maken maar zoiets als telefoons, wapens en iets als een tv is nog erg jaren '80 en is weinig vernieuwend, want wat zien die tv's er hopeloos oud uit. Maar goed terug naar de inhoud, alhoewel inhoud...? Deckard wordt als Bladerunner teruggehaald om vier replica's op te sporen en uit te schakelen, en eerlijk gezegd gebeurt er eigenlijk niet zoveel. Deckard is een beetje onderweg, heeft een lang gesprek met een andere replica, schakelt tussendoor één van de afvalligen uit en hangt in zijn flat of eetgelegenheid rond. Dat is tot op zekere hoogte wat we te zien krijgen in een tempo dat laag is en waar de spanning ook ver te zoeken is op de eindfase met Batty na. Het geeft me te denken en de vraag waarom de film destijds zo'n flop was, want begrepen de mensen dit bijna nachtmerrie achtige toekomstbeeld waar sfeer en design key is niet...?

Want jeetje, waar het verhaal eigenlijk niet zo bijzonder veel inhoudt maakt de film dat juist goed op visueel en sfeer technisch vlak met een duister en somber wereldje waar je klettergek wordt van de neo-verlichting, het altijd lijkt te regenen, en je in combinatie met de angst voor moorddadige artificiële intelligentie toch bijna in een zeer stijlvolle nachtmerrie waant waar constant contrast wordt gezocht en gecreëerd. De locaties, settings en CGI, zover die gebruikt is, zijn oogstrelend, mag de soundtrack van Vangelis niet vergeten worden en is de geluidsmix en montage geweldig te noemen. Net zo sterk is op zijn minst de rol van Rutger Hauer, is de vibe samen met Pris apart in het huis van de poppenmaker, en is de opbouw naar het einde in het appartement tussen Deckard en Batty echt fantastisch te noemen.

Na afloop zit ik dan nog wel even na te denken over deze masterclass sfeerschepping die leidend is in een film die net niet helemaal in balans is omdat ik toch achteraf zoiets heb van wat gebeurt er nu eigenlijk? Wat zijn nu echt memorabele scènes? Het vehikel is er in die zin, maar de inhoud had iets beter gemogen, er had iets meer mogen gebeuren. Afijn, duidelijk is dat Bladerunner een klasse film is, maar de verbetering qua cijfer die er het eerste half uur aan zat te komen stagneert dan toch weer in het net wat te lang tussenstuk.

Voor de herkijk waar ik zin in had en twee weken terug als voorbereiding Bladerunner 1982 al even meegepakt. En hoewel 2049 een beleving opzich betreft is de voorgeleide van de eerste film toch wel praktisch wellicht noodzakelijk vanwege het plot.

Maar fijn, waar eigenlijk te beginnen met deze film die minder scoort dan het deel uit 1982 wat me eigenlijk een raadsel is aangezien ik persoonlijk deze beter vind. Want waar ik de '82 versie gebrek aan verhaal en plot verwijt maakt 2049 dat ruimschoots goed met een behoorlijke zaak en daaruit voortvloeiend mysterie. Dit allen andermaal in een duistere en dystopische samenleving waar zwaarmoedigheid, regen en een nachtmerrie achtige vibe overheerst in combinatie met vreselijke reclame projecties. En potdikke, wat een sfeer, wat een stijl, wat een muziek! Lesje sfeerschepping 2.0 als je het mij vraagt. Voeg daar een uitstekende Gosling aan toe met de Nederlandse verrassing Hoeks in een dergelijke grote productie en je hebt toch heel wat. De speelduur deert mij niet in een film die om van te smullen is met een geweldige soundtrack en een langzaam tempo waarin op formidabele wijze naar momenten wordt toegebouwd. Dan zou ik nog bijna de schare prachtige vrouwen vergeten met Hoeks, De Armas en Davis.

Goed, het mag duidelijk zijn dat dit mij ontzettend smaakt en een ware beleving geweest zal zijn in de bios, een traktatie voor zowel oor als oog met de design, lichtval en kleuren. In één woord: WAUW!

Zaterdagavond laat als afsluiter nog even de Blade trilogie afmaken met deze Trinity, het deel van de drie die ik mij het beste kan herinneren en wellicht het meest recentelijk gezien heb. En anders is de uitermate goed gevormde Jessica Biel wel een goede reden om te onthouden.

Een automatische vraag bij dergelijke vervolgen en trilogieën is dan toch altijd of het nodig is, of het nog iets toe gaat voegen, wat men er precies mee wil. En dat is uiteindelijk met deze Trinity niet anders. Want wat hebben we nog niet gezien dan? Het gaat toch alleen maar een herhaling worden? Maar goed, laten we niet te kritisch worden waar Blade andermaal de strijd aangaat met zijn valse soortgenoten en hierbij hulp krijgt uit onverwachte hoek. En dat is nodig want hier treft hij toch wel zijn zwaarste tegenstander en wordt ie van alle kanten aangevallen inclusief justitie. Maar toch, waar die zogenaamde val op slaat in het begin is me een raadsel met één of ander imbeciel die zich moedwillig laat doden, en dat ook nog als laatste, en precies voor de camera zoals men bedacht had, yeah right. Qua verhaal gaat het niet goed worden als we zo gaan beginnen.

Desondanks is het regelmatig best genietbaar met een film die geen moment saai is, veel en goede actie heeft, tevens een lekkere en vlotte vibe en vooral op een goede cast kan rekenen. Minpunten zijn toch vooral dat we het allemaal al eens gezien hebben, de film te lang duurt, Reynolds met zijn typische humor en mimiek regelmatig niet op zijn plek is in dit geheel en het vooral rond hem regelmatig aan de flauwe kant is. Toch valt er ook genoeg te genieten vooral wanneer Biel natuurlijk in beeld is, en Purcell een prima bad guy betreft. En uiteindelijk weten we dat het allemaal wel goed gaat komen dus verrassen doet het allemaal niet. Bij de eerste Blade film komt het dan ook niet in de buurt maar is best oké als vermaak en staat op gelijke hoogte met het tweede deel.

Een uitermate baanbrekend en bekende titel uit het found footage genre en destijds een film die aantrekkingskracht had en ik moest proberen. En wat had ik daar een spijt van, want met de reputatie dat dit echt zou zijn, het nare en sinistere sfeertje dat er zo nu en dan hangt, inclusief de angst van het drietal en de geluiden in het bos, had ik hier toch wel een paar nachtjes moeite mee en schaarde de film zich bij jeugdtrauma's als The Shining en Warlock. Maar daar blijft met terugwerkende kracht toch weinig van over zoveel jaar later net als in dit geval met de Blair Witch Project.

Interessant is het concept alleszins en de stijl van de found footage met de grauwe VHS achtige beeldkwaliteit past goed bij het geheel. Net zo goed zijn de interviews van de bevolking waar de ene gelooft in het verhaal en de andere sceptisch is en het afdoet als een mythe. Bevreemdend en eng overigens het kindje dat de moeder het praten wil beletten terwijl ze één van de vele verhalen vertelt. En opzich zijn dat er nog al wat en ook vooral huiveringwekkend in het geval van de gemartelde jagers. Het is het moment dat het drietal op eigen houtje in het bos om begint te dwalen dat je als kijker afvraagt wat gaat er gebeuren en wat ze gaan tegenkomen.

En laat daar nu best een aardig idee achter zitten, want te midden van stijgende onderlinge irritaties, vreemde vondsten in het bos, en men verdwaalt, blijkt het overduidelijk dat het niet pluis is in dat bos maar krijg je vooral niets te zien en moet de fantasie en verbeelding van de kijker het zelf invullen temidden van rare geluiden, regelrechte paniek en een situatie die van kwaad tot erger en zelfs heel erg gaat. En ik moet zeggen dat er best kippenvelwaardige momenten tussen zitten met de geluiden en het gedoe rond de tent, the bad omens in de vorm van stapels stenen en gevlochten poppen en acteert men toch redelijk de angst en mentale instorting.

Maar puntje bij paaltje blijkt dit toch zeker niet meer de schrik en angst te bezitten van pakweg 24 jaar terug en gebeurt er niets eens zo heel veel. Of ik dat interpreteren moet als tegenvaller of dat ik er juist anders naar moet kijken hoe de film langzaam is opgebouwd en vooral minutieus de teloorgang en angst van een mens vastlegt in een uitzonderlijk situatie vind ik moeilijk te zeggen. Want overduidelijk heeft de film wel bepaalde punten. Afijn, in eerste instantie weer een trauma van het lijstje afgestreept.

Ronduit absurdistisch geheel die je natuurlijk eens gezien moet hebben. Helaas het boek niet als referentie kader en daarom ook redelijk zoekende in de gelaagdheid van de materie die niet helemaal doordringt.

Uiteraard is het beginpunt duidelijk. De uiterst kritische en naïeve beleving en inzicht van een kind, die niet alleen met irritatie het moreel loze en de bandeloosheid van die tijd ziet, maar tevens de opkomst van het nazisme. Pas vanuit zijn 'onschuld' zien we wat de mensheid allemaal uitvreet, en zie ik toch ook een beeld van gewetenloosheid waarin vooral ook de zevenhoofdzonden met voeten worden betreden. Tevens, subtiel, de vernieling van erfgoed en keuze voor een 'afgod'. Maar zelfs de onschuld van Oskar gaat verloren, wat immers maar al te reëel is. Geen mens is zonder zonde, oordeel, veroordeling en boete.

Toch kan het mij allemaal op een paar erg humoristisch momenten na niet echt heel erg boeien. Het straatbeeld van Danzig is mooi, de acteerprestaties van de meesten inclusief kleine Oskar bijzonder, de 'seksscenes' waar veel ophef over was, zijn gewaagd en bepaalde details als uitbuiting, hersenspoelen en kinderen in uniform, iets dat we nu zouden veroordelen, lijkt de normaalste zaak van de wereld.

Toch doet Die Blechtrommel mij niet wat ik er in eerste instantie van gehoopt had en ben ik van mening dat de film voornamelijk om het verlies van onschuld draait. Klaar voor nu, wellicht later nog maar eens proberen.

You just fought at 140 pounds two weeks ago. What did you eat? A horse?

Totaal onbekende film over een totaal onbekende bokser, net als Hands Of Stone een aantal maanden terug over Roberto Duran. Toevallig dat deze ook nog voorbij komt in Bleed For This. Een knappe boksfilm kan ik best waarderen over de gemiddelde bokser op weg naar de top, of zoals het de meeste films op dat vlak betaamt, een bokser die het tegenzit maar alsnog de top bereikt. Het is altijd een gevecht tegen de wind in om het zomaar te zeggen. En dat is met Bleed For This niet anders.

Vinnie Paz, een knappe uitvoering van Rocky, gewend veel klappen te krijgen en eigenlijk voor spek en bonen mee te doen, en zoals het beeld in de film wil doen laten denken komt het titel gevecht uit de lucht vallen en wordt er met het nodige fortuin gewonnen. Lang duurt het geluk daarna niet met een ernstig ongeval en bijna catastrofale afloop. Je zou zeggen laat dat boksen lekker zitten, hoe veel klappen wil je nog voor je bek hebben met een dergelijke kwetsbare nek? Maar voor de mens is weinig onmogelijk als hij zijn zinnen er op zet en dit geld ook voor Vinnie en zijn gevecht terug naar de top.

Hoewel het nergens diepgaand wordt rond Vinnie is dat op zich niet bijzonder bezwaarlijk. De cast is ook prima met Teller, Hinds, Levine en vooral een sterke Aaron Eckhart. De kennismaking met Vinnie mag er ook zijn. De stress en stunt om op gewicht te komen, de ordinaire verschijning van de twee plus het rapmuziekje, dit is geen hoog allooi en schaamt zich er waarschijnlijk ook niet voor. Waarom dan toch de slechte cijfers? Vooral op IMDb. Waarschijnlijk omdat Bleed For This verre van kloppende betreft qua verhaal. Ja, het ongeluk en de recovery klopt. Maar behalve dat...poeh. Vinnie was al in bezit van zeker één andere titel. Dus gewoon een titelkandidaat en zeker niet het kanonnenvlees beeld dat uitgedragen wordt. En datzelfde geld net zo voor het titelgevecht met Duran, dit was niet zijn eerste gevecht na zijn blessure. Ik denk ook dat geen enkele bokscommisie dat goed gekeurd had. Vinnie bokste vooraf vier andere partijen die hij allemaal won. Dus van dat zogenaamde beeld klopt geen fuck.

Moet Bleed For This daar keihard op afgerekend worden? Misschien wel niet. Want waar de film wel in slaagt is een vlot en aardig gestyled beeld rond de vlotte knaap, de nostalgie, verloren roem en toch altijd weer die prikkel en honger naar een volgende gevecht. Vinnie Paz blijkt een man van extremen en dit wordt toch wel redelijk gebracht in de authentieke ogende beelden al trainende met aureool. Ik vermoed dat daar stiekem een paar echt shots tussen zijn geslopen. En dus vind ik dit helemaal niet zo'n slechte film en helemaal niet gek voor een keer.

Boeiende film, en tegelijk fascinerend als weerzinwekkend. Chuck Wepner, een niet bepaald getalenteerde bokser met een groot incasseringsvermogen en daarnaast vooral een vlotte babbel, mag zich toch gelukkig rekenen en krijgt de kans van zijn leven. Helaas haalt hij daar niet bepaald de mogelijkheden uit en draait de film meer om zijn echte grote talent; het maken van verkeerde keuzes. Desondanks had een van de grootste karakters uit de bokswereld, hoewel fictief, nooit het licht gezien zonder Wepner.

Waar de film vooral in uitblinkt is toch de sfeer en de groezelige settings. De muziek, stijl, kleurenfilters, kleding, auto's....je waant je echt in die tijd. Fijne soundtrack ook, en die foute kleding zoals die bontjas en die vreselijke zonnebril die Watts draagt op het einde.

Geweldige rol natuurlijk van Schreiber. Een acteur waarvan je achteraf denkt, als je zijn ouvre ziet; goh, wat heb ik die al vaak gezien. Een bijrolacteur bij uitstek, maar Schreiber laat met overtuiging zien een grote rol te kunnen dragen. Hij zet Wepner in al zijn morsigheid, charme en onkunde prima neer. Daarnaast vallen overigens Moss en Perlman ook meer dan prima op. De keuze voor Stallone, Morgan Spector vind ik wat twijfelachtig. Hij lijkt qua gezicht en stem best wel maar heeft overduidelijk niet het brede fysiek dat Rocky wel heeft en, ook niet geheel onbelangrijk, tussen Stallone en Wepner zit een lengte verschil van 17 cm maar wanneer Spector en Schreiber tijdens de auditie tegen over elkaar staan zijn ze toch praktisch even lang. Ach, goed, dat is misschien muggenziften.

Leuke film, vermakelijk, goed gemaakt en ondanks al die domme keuzes en gedrag wint Wepner toch aan sympathie. Of dat nu perse aan het personage ligt of aan de vertolker durf ik niet te zeggen.

Een maar al te bekende titel met Rutger Hauer in de hoofdrol, en hoewel ik de film al heel lang ken kwam het kijken er nooit echt van ook niet toen ik hem op Disney of Pathe, of welke streamingdienst dan ook, als eens op de to do list had gezet of zit ik nu met Hobo with a shotgun in gedachten? Tegenkomen bij de kringloop bracht echter verandering. Toch was al snel duidelijk dat dit niet een hele best film betreft.

Men neme een verhaal over een blinde die goed kan zwaardvechten en het aan de stok krijgt met de maffia. Geloofwaardig? Niet echt. Is er iets mee te doen? Vast wel. Wordt dat gedaan? Niet een moment. Want de regisseur tenspijt, net als de cast in de vorm van Hauer, de leuke Lisa Blount en de rest die welwillend lijkt, verdwaald de film in ongeloofwaardigheid, houterige actie en flauwe humor die niet aanslaat. Neem bijvoorbeeld het duo met de cowboyhoeden die elkaar in het heetst van de strijd met Nick omleggen omdat de ene per ongeluk op de andere schoot, of Nick die Slag en de twee agenten te lijf gaat in Billy's ouderlijk huis. Het is het gewoon allemaal niet.

Verder is ook eigenlijk ieder extra woord aan deze film zwaar overbodig en sluit ik dan ook af met de woorden zwaar tegenvallend en zelfs voor het typische jaren '80 actie/humor genre een dikke onvoldoende. Snel op naar de volgende.

Donderdagavond betekent sporten na het werken maar gisteravond had ik geen zin wat resulteerde in een filmavondje met drie films uit de stapel die ik een tijdje terug kreeg van de schoonmaakster. Afgetrapt werd er met deze Blind Horizon met wijlen Val Kilmer waar deze film vooral kan rekenen op een behoorlijke cast, toch bleek dit verder niet heel veel soeps te zijn.

John Doe wordt wakker en opzich gaat de film van start met een redelijk mysterie dat veel lijkt op Nolan's Memento want ook daar hebben we iemand met een slecht geheugen die stukje voor stukje het plot bij elkaar puzzelt. Zoals reeds gezegd is de cast meer dan behoorlijk met Kilmer, Shepard, Faye Dunaway en Neve Campbell, en is Amy Smart erg leuk voor het oog. De flashbacks zijn behoorlijk vormgegeven op een hallucinante en gritty wijze en laten we niet vergeten dat de inzit een aanslag rond de president betreft.

Maar dat is het dan ook wel met een film die nooit een moment spannend wordt, ook nog eens voorspelbaar is want Frank die de aanslag probeert te verijdelen en zijn geheugen kwijt is zal veel te gemakkelijk zijn, dus binnen de eerste vijf minuten heb ik al bedacht dat hij de hitman zelf is die zijn geheugen kwijt is geraakt. Het plot is gemakkelijk te raden omdat het anders voorspelbaar zou zijn en dat terwijl men wel ontzettend de best doet met een hoop karakters en vooral spannende muziek. Toch zit het er voor mij geen moment in en ben ik blij dat de film er op zit en Amy Smart in de slotminuten nog even in beeld komt. Geen voldoende wat mij betreft.

Bescheiden en bij tijd en wijlen komisch drama-light over 'ballbuster' Bullock die zich ontfermt over de jonge en dakloze Oher, een situatie die zelfs voor de familie van Tuohy de nodige verandering betekent en tot 'vertederende' momenten leid. Momenten waar de familie die het zo goed heeft ook weer even van leert relativeren.Een best wel zwaar verhaal wordt in een fijne luchtige te behappen manier vertelt. Was niet voor deze aanpak gekozen dan had dit wel eens op een vreselijk zwaar drama uit kunnen lopen. Bullock en Aaron doen het overigens prima.

Niet te zwaar, niet te flauw, hier en daar misschien wat zoetsappig en cliché maar deze feel good movie does the trick wat mij betreft.

En maar weer een greep uit de verhuisdoos tijdens mijn maandagse crosstrainer moment. En hier verwachte ik eigenlijk niet veel van en de eerste indruk was ook niet bijzonder. Ik vraag me wel eens af wat die Statham nu eigenlijk van zichzelf vind. Altijd dezelfde films, altijd dezelfde rollen, en dat is hier niets anders. De gebruikelijke norserik, Britse oneliners spugend, en het hanteren van de botte bijl doormiddel van lichamelijk geweld. Tuurlijk, een mooi wijf heeft ie, en een goed gevulde bankrekening ook...maar toch...is dit nu alles? Want veel meer dan Statham zijn ligt niet binnen het bereikt van Statham.

Afijn, een copkiller die de straten van London(?) teroriseert, het mag duidelijk zijn. En eigenlijk nog best met een aardige cast in de vorm van Considinne en vooral Rylance, en ergens nog een bijrolletje voor Luke Evans. En Aidan Gillen mag nog best benoemd wordt. Redelijk wordt er toch gewerkt met een bepaald sfeertje en het idee van een speurtocht en uiteindelijk jacht op de dader en ondertussen vind ik de film toch beter dan verwacht omdat er geprobeerd wordt met een serieus verhaal en plot te komen dan slechts domme actie. Het is jammer dat Statham uiteindelijk de hoofdrol heeft want zoveel komt de kale mannetjesputter uiteindelijk niet in actie, eigenlijk zo weinig dat Statham er iet wat verloren bij loopt en de film baat gehad had bij een betere cast omdat er meer acteerwerk verwacht wordt dan fysieke aanwezigheid.

Toch slaat Blitz niet bepaald een homerun die weliswaar lekker vlot en kort is maar ook een beetje afgeraffeld wordt qua motief, en spannend...? Ach, natuurlijk weten we dat Statham er is voor het vuile werk. En verder valt er niet zo heel veel over deze hapklare brok te vertellen die mij toch iets beter valt dan al die andere hersenloze actie waar Statham in zit. Een 2.5 voor de poging.

En nog maar even een docu over de slag om Engeland waar ik eerder al het recentere Britain and the Blitz bij de poot had nu dan Blitz on Britain aan de beurt en daarmee een oudje en vooral een hele andere stijl. En gezien het cijfergemiddelde verwachtte ik hier niet zoveel van, toch verraste de docu mij in positieve zin.

De aanloop is in ieder geval een stuk anders met de val van Europa, het wonder van Duinkerken en mobilisatie waar het beeld van 'Dad's Army', oftewel 'Daar komen de schutters', niet ver weg is. Geweldig is de soort van reclame/instructiefilm over de Homemade bombshelter voor in de tuin om vervolgens veel meer oog te hebben voor Fightercommand, de strategieën en het netwerk aan radarposten om de Luftwaffe te bestrijden terwijl de vorige docu zich meer richtte op de bombardementen. Er wordt in die zin een veel breder beeld van de Battle of Britain geschapen, tevens is het blikveld globaler waar de andere docu veel meer inzoemt op karakters en diens daden en emoties.

En van beide valt iets te zeggen waar de andere docu iets persoonlijker is en iets meer hangt op 'human emotions', heroïek, drama, liefde en verlies, richt deze docu zich juist op het grotere plaatje met het schrapen van ijzer, de luchtgevechten, de tactieken en deadlines van Göring en diens Luftwaffe, met als hoogtepunt het ongelooflijke bombardementen van 10 mei 1941 en de enorme en indrukwekkende strijd van de brandweerlieden die nacht. Het is bizar wat die mensen hebben doorstaan, de offers, en ook daar weer een interessant beeld rondom methodes met de brandweerboot. Vervolgens sluit de docu af met een kort beeld van Group Captain Douglas Bader die opzich wel iets meer introductie had mogen hebben maar voor mensen met kennis niettemin symbool staat voor de onverzettelijkheid van de mensen aangezien hij in '31 beide benen verloren bij een vliegtuigongeluk maar niettemien Group Captain als ace werd met 23 neergehaalde Duitse toestellen. Sterke docu en een sterk cijfer wat mij betreft.

Ik wordt 100 Tim, geloof mij nou maar...

Toch maar eens geprobeerd, aangezien Hazes redelijk vaak voorbij komt als Arbeidsvitamine tijdens mijn werk, tevens is daar de interesse in de achtergrond van zulke mensen. Dat terwijl Hazes verre van mijn muziekgenre is maar dat geld voor het gros van Nederlandse bodem en vooral het levenslied. Maar alle vooroordelen, betreffende artiesten die de weelde niet kunnen dragen tot de gemiddelde ster met kapsones daar gelaten, is Bloed, Zweet en Tranen toch zeker een interessant portret te noemen.

De film gaat van start met drie verhaallijnen in drie verschillende perioden waarin de moeilijke jeugd, het begin van het succes en het dieptepunt in getoond wordt. Waar ik me meteen erg over verbaas, rond de jonge Dré, is het gemak waarmee hij Engels en zelfs Italiaans zingt. Fonetisch de woorden kunnen zingen is natuurlijk iets anders dan wéten wat hij zingt, maar toch...op die leeftijd? Hoe dan? Niet via school lijkt mij. Goed, een grote punt is dit verder niet. Verder maakt dat deel goede indruk met een uitstekende Hensema die John Kraaijkamp Sr. niet beter neer had kunnen zetten dan dit. Dat geld overigens ook voor Fischer die toch op beklijvende wijze Hazes neerzet en een geweldige gelijkenis vertoont. Hoewel ik niet een Hazes kenner ben, nog op de hoogte ben van het wel en wee van zijn entourage, zijn bepaalde dingen zelfs herkenbaar voor mij, niet in de laatste plaats de muziek, maar ook alle foute kapsels door de jaren heen en de rijkelijk vloeiende paardenzeik genaamd Heineken.

Het is toch de beginfase waar het omdraait, en diverse malen naar teruggekeerd wordt, die de rode lijn zal vormen door het leven van Hazes. Een paardenlul van een vader met autoriteitsdrift en een slechte dronk is de kern oorzaak van een minderwaardigheidscomplex. De absurde inname van drank is uiteindelijk niet meer dan gevoelsmens op de vlucht, een beschadigd iemand die zijn demonen niet onder ogen durft te komen en nog altijd zucht onder die last. En zoals goed voorbeeld betaamt doet dat volgen, André's afdronk is ook niet zo best, en waar hij absoluut innemende momenten als persoon heeft etaleert hij zich voornamelijk als een onhandelbaar wrak die in plaats van een kratje bier beter zijn geld had kunnen besteden aan therapie.

Bloed, Zweet en Tranen overtuigd meer dan als drama omtrent de molensteen die deze man meesleepte, en waar ik eerst nog mijn terughoudendheid had richting de praktische mythe verklaring na zijn dood door velen, heeft het geheel ontegenzeggelijk meer lading voor mij gekregen. Dit is een meer dan prima film.

Na een dagje kringloop nog effe wat luchtigs op de namiddag en dat werd deze Blood & Gold die niets minder genoemd kan worden dan een crossover tussen Tarantino, Sisu en een toefje Der Hauptmann. En waar het geheel wel even een beetje op gang moet komen vermaakte dit toch prima.

Het verhaal doet niet zo zeer terzake met het goud, ook al is het plotje met de hebberige SS'ers en verschillende bewoners van het dorpje die er ook alles voorover hebben met bedrog en moord aan toe best geinig. Maar dat is opzich niet waar deze B&G het van moet hebben temidden van mooie landschappen en veel moffen. Waar de hoofdrolspeler in de vorm van Heinrich en Elsa aanvankelijk niet zo heel veel toevoegen doen 'easy to hate' schmierende bad guys Von Starnfeld en Dorfler dat wel, zeg maar gerust dat zij de film maken en opleuken. Toch is het zelfs ondanks hen dat de ware essentie na een half uur pas aanbreekt met de geweldsuitbarsting in het huisje, en potdikke wat zalig.

En dat is vervolgens waar Blood & Gold omdraait, zoveel mogelijk actie creëren, een vehikel voor geweld en bloedvergieten. En wat zijn die momenten sterk, rauw, grof en hard, zeg maar gerust dat de film op dat vlak zalig is waar een momentje zoals de ontsnappende Heinrich vanuit het kerkdak wel erg sterk is. Maar ach dat is de film vergeven die verder niet uitblinkt in verhaal of dialoog maar gewoon wel lekkere grove actie levert in een dik aangezette sfeer met een western achtige soundtrack. Dan vergeet ik nog de cinematografie en camerawerk en kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit best leuk is voor een keer maar zich natuurlijk verder niet meten kan met de eerder genoemde titels of een naam als Tarantino.

Bij tijd en wijlen een ontnuchterend beeld van Afrika en de vele belangen, onrust en burgeroorlogen. Klinisch en wreed beeld van de vele kindsoldaten in de film die tot in den treure worden gehersenspoeld en er op los moorden. Qua rauwheid, wreedheid en actie scoort de film een behoorlijke voldoende...maar toch....

Op een gegeven moment verlies het verhaal me. Waar dat nu precies aan ligt durf ik niet zo te zeggen. Hoewel Connenlly altijd erg fijn is om naar de te kijken en DiCArpio en Hounsou echt wel hun best doen lijkt er ook niet meer in te zitten. Zijn de personages niet interessant genoeg? Zit er niet meer rek in de onderlinge belangen? Is het gewoon het verhaal..? Het boeit me op een gegeven moment gewoon niet meer.
Heb de film nu twee keer gezien en toch valt de film me iedere keer tegen. Helaas....vind hem lang niet tippen aan Hotel Rwanda of Lost king of Scotland om maar eens wat te noemen.

Daarom, iets meer dan een aardige wegkijkertje, niet meer dan dat vrees ik.

Zo, dat was ook niet veel. Begrijp me goed, aardig een keer te zien maar de film gaat wat mij betreft meteen al nat bij de dialoog tussen Gibson en zijn ex via de telefoon die hem in weinig verhullende woorden te kennen geeft dat ze niet weer geld leent om een rare fantasie/speurtocht rond de dochter te kunnen naleven...uhm...hij was toch nog maar net uit de bajes? Dan het feit dat dochterlief plots belt en voor de deur staat. De daarop logische dialoog die wat mij betreft zou moeten volgen: 'waarom ben je weggelopen? Waar zat je? Is alles goed? Zitten mensen je achterna? Wat kan ik voor je doen? Waarom? Hoe? Wat? Wat wil je nu?' etc etc, blijft totaal uit. Hij zit amper iemand te tatoeëren of ze leven alweer totaal langs elkaar. Natuurlijk disfunctioneel family, I get it. Maar hoe zat dat nu ook alweer met al dat geld voor zoekpartijen en die bezorgdheid...? Dingetjes die niet helemaal top te noemen zijn.

Verder, redelijke film, beetje spanning, vooral de chase met de motoren is wel aardig, het geweld is wel goed en Mel komt een oude bekende tegen in de vorm van de Sicario, namelijk Raoul Trujillo die de leider van de gewelddadige indianen speelt in Apocalypta. Verder is Moriarty een erg prettige verschijning. Gibson is overigens wel heel aardig als snibbige, sarcastische en rauwe ex-crimineel. Toch het idee dat met een langere film en beter script hier meer uit te halen geweest was.

Seen it and done with it.

Als afsluiter van de marathon aan de slag met deze Blood Red Sky, en waar The Bad Batch al een behoorlijke tegenvaller was werd het niet beter met deze vampieren film.

En waar de film aanvankelijk meteen van startgaat rond het vliegtuig waar de nodige mysterie en ellende omheen hangt, gaat er daarna in het vervolg toch veel mis als je het mij vraagt. Want de flashbacks werken van meet af aan niet, zijn ze teveel en te lang, en halen het tempo van de film onderuit. Want heel eerlijk gezegd willen we weten wat er in dat toestel gebeurt is, willen we de clash tussen de onbekende krachten in dat vliegtuig zien. Ja ja, ik snap dat daar natuurlijk een intro aan vooraf moet gaan, waarom zijn de hoofdrolspelers zo en wat is er aan vooraf gegaan. Toch slaat het rommelige eerste uur totaal niet aan bij mij met de weinig interessante Nadja en haar mysterieuze ziekte.

De film begint dan ook pas echt wanneer de eerste clash zich voordoet tussen Nadja en Eighball, en eerlijk gezegd is het daarna nog steeds hollen of stilstaan waar ik geen moment binding of echte interesse voor dit geheel krijg. Pas als ze definitief is verandert en er regelmatig grote paniek uitbreekt en het onduidelijk is waar de passagiers meer voor moeten vrezen, lijkt Blood Red Sky eindelijk te gaan leveren wat er verwacht wordt. De actie en Gore is daarna best oké maar zijn er ook weer van die domme dingen zoals schieten in een toestel of die deur die eruit vliegt waar de ene er meteen uitgezogen worden en een ander rustig kan blijven staan. Het is een wonder dat het toestel sowieso niet al veel eerder op de grond ligt met alle afgevuurde kogels.

Zoals reeds gezegd was dit ook weer een tegenvaller en kan dit geheel niet rekenen op een voldoende. En dan zou dit in de top 25 engste films op Netflix staan, benieuwd wat daar nog meer in staat want dit was op praktisch alle vlakken een tegenvaller.

Down here you are on your own.

Als weekend afsluiter gekozen voor deze Blood Simple die tot mijn grote verrassing het debuut van Joel Coen bleek te zijn, en hoewel de film zo zijn manco's heeft bleek dit een toch alleszins behoorlijke film met veel kwaliteit waar de Coen's een goede start mee hebben beleefd.

De basis is vrij simpel met de driehoeksrelatie tussen Ray en Abby waar Julian aan het korte eind trekt en dat niet bepaald goed verteerd met een P.I. en opdracht tot gevolg. Het verhaal kan daarmee simpel genoemd worden net als sommige karakters want Abby is niet bepaald het scherpste mes uit de keukenla waar Ray zelfs regelmatig een ergernis is. Buiten dat is de film vooral een verzameling momenten te noemen en opbouw naar gebeurtenissen waar het geheel verder dus niet overloopt van diepte, achterliggende boodschap of verhaal, en is het geheel behoorlijk traag te noemen. Maar dat is ook niet waar Blood Simple zich opricht en op afgerekend dient te worden.

Want Blood Simple lijkt zich toch vooral te richten op sfeer en opbouw. Want wat wordt er bij tijd en wijlen toch een godzalige duister sfeertje geschapen, is de soundtrack van Carter Burwell bij fases fantastisch, lijkt het geheel een soort Noir achtig geheel dat overloopt van een duister soort somberheid, wordt er verder ontzettend mooi gewerkt met duister, licht en kleuren, is vooral Emmet Walsh een bijzonder karakter als prive detective en mondt het geheel toch uit in één werkelijk prachtige finale.

En zo blijkt Blood Simple toch een meer dan goede film die van meet af aan boeit en het ook nog eens erg interessant is dat veel acties van de karakters op basis zijn van verkeerde aannames. Daarom wat mij betreft een meer dan goede voldoende voor dit debuut van Coen.

Op het gokje bij de kringloop en vooral vanwege de naam Eastwood. Dat dit geen garantie is voor een goede film blijkt maar weer want ik vond dit toch best matig zo niet voorspelbaar.

En ja, ik kan de matige momenten praktisch aan elkaar rijgen qua plot, maar ook praktische dingen zoals de oude McCaleb te voet achter een veel jongere dader aan, dat geloof jezelf zeker? Dan de overduidelijke momenten waar een stunt double wordt gebruikt. Het plot is veel te vergezocht met de transplantatie en hoe weet Graciella dat Terry het hart van haar zus heeft? De dokter weet niet eens wie de donor is en dan zal dat in de krant staan? Hou toch op! Net als sex tussen Terry en Graciella, is dat echt nodig met een leetijdsverschil van 30 jaar en heeft zij een fetisj aangezien het min of meer met haar zus doet? Dan het bespottelijke rechercheurs duo waar de incompetentie afdruipt, het is toch belachelijk dat zo'n oude zak als terry de zaak moet oplossen nog maar te zwijgen over dat gefit van Arrango op Terry. Wat een gedoe allemaal, en wat flauw en ongeloofwaardig. Tenslotte de dader die ik nadat Jeff Daniels in beeld komt meteen al aanwees van dat is hem, iets dat puur ligt aan een bepaald format die dergelijke films uit die tijd volgen.

Buiten dat allemaal voelt de film niet aan als vlot maar stroef. De acteurs proberen er er uiteraard het beste van te maken maar voor een film die door Eastwood zelf geregisseerd is dit toch echt wel onder de maat met een film die voorspelbaar is, erg vergezocht met de transplantatie, en vooral wat daar werkelijk achter zit, en dan ook nog zo'n middle of the road product is die van alle genres wat mee pikt maar nergens vol voor gaat. Ik moet wel zeggen dat de soundtrack best te doen is voor een Eastwood film want dat is ook vaak wel anders. Begrijp me goed dat dit niet een hele slechte film is, want er is uiteraard veel beroerder op dat vlak, maar een tegenvallende film die zich heel graag met de betere psychologische thrillers zoals Se7en of The Silence Of The Lambs, of het segment daaronder zoals de Alex Cross films, wil meten is Blood Work zeker en daar faalt men behoorlijk in.

Marching is not gonna solve this thing.

Een film die ik eigenlijk niet kende, en in die zin ook altijd aan me voorbij gegaan is. Desondanks werd mij wel verzekerd dat dit wel een kolfje naar mijn hand was...en poeh, dat is het zeker.

Vroeger altijd al weg van Sunday Bloody Sunday van U2. Zelfs als je niet geïnteresseerd bent in geschiedenis, of het nummer niet kent, ontkom je toch bijna niet aan de geschiedenis van dit fenomeen rond een door militairen neergeslagen demonstratie in Ierland, in het algemeen de term Sunday Bloody Sunday.

Wisselend is de aanpak van Greengrass in eerste instantie die voor een documentaire achtige aanpak gaat met een visueel passende stijl. Toch de in het begin gehanteerd snelle montage met hele korte scènes en constant fade in en fade out werkt niet heel erg voor mij. Eenmaal dichterbij bij de demonstratie verbetert dat gedeelte. De briefing van de militairen zegt veel, het feit dat Para 1 voor Derry al bij twee andere incidenten betrokken was met burgerdoden, iets dat verder nergens vermeld wordt, is een heel slecht voorteken.

Des te interessanter is de situatie rond Cooper die de betoging in goede banen probeert te leiden. Cooper heeft overduidelijk een stem, overwicht, er wordt naar hem geluisterd en is welbespraakt. Zoveel goede bedoelingen, maar vanaf het begin al houwen en keren, de frustratie voor een man als Cooper moet verschrikkelijk zijn. Ik als kijker voel een bepaald tragisch fatalisme, wetende wat een man als Cooper probeert en de wetenschap wat er komen gaat.

Even als de pleuris uitbreekt dreigt de film wat af te vlakken in alle chaos. Waarom kan ik overigens niet echt duiden, wellicht dat het allemaal iets te chaotisch is en aan me voorbij gaat. Toch volgt er daarna een omslag tot extreme geweld en daarna een oorverdovende stilte waarin de spanning en stress van de mensen dubbel zo hard aan komt. Het 'schoonlullen' daarna is ronduit weerzinwekkend, net als de misplaatste trots.

Bloody Sunday komt als een morkerslag aan met zijn documentaire aanpak, het uitstekende acteren van vrijwel iedereen en de aanklacht die de film vormt. Het heeft maarliefst tot 2010 geduurd voordat er een afdoende onderzoek achter de rug was en er excuses volgden vanuit de Britse regering. Om niet te vergeten dat Para 1, al een dubieuze naam had, met betrekking tot andere incidenten, desondanks geen enkele blaam trof. Het maakt het geheel nog méér stof tot nadenken. Uitermate boeiende film, absoluut.

Halverwege uitgezet. Kon me geen moment boeien, beetje flauw ook allemaal.

Misschien later nog eens proberen.

Did I catch you at a bad time, Liam?

Dat deze oude favoriet van me geen topfilm meer is dat verbaasd me niet, maar dat de film zo'n laag gemiddelde heeft...? Anyway...inmiddels minstens tien keer gezien vermoed ik. Een jaar of vijftien terug toch echt een toppertje met name op het vlak van spanning, de vertelling met betrekking tot een aantal dialogen is nu toch wel erg matig te noemen, maar de spanning en opbouw is wat mij betreft nog altijd prima.

Spanning en de stress, hoewel het allemaal niet volgens EOD protocol zal gaan, wordt toch wel aardig opgebouwd in de MIT melding. Daar laat Bridges zien op bepaalde momenten toch erg goed te acteren of vervolgens in een soort overacting over te gaan. Jones daarentegen haalt zijn niveau en houdt die ook meer dan prima vast net als in zijn bad guy rol in Under Siege. Een mooi kat en muis spel tussen de twee en hun verleden wordt op zich prima gebracht in sommige flashbacks en al bekende info. Bepaalde dialogen die het plotje extra uitleg moeten geven of diepte moeten creëren zijn soms om te huilen. De biecht van Jimmy aan zijn vrouw is tenenkrommend slecht net als de scene in het bubbelbad. Het is het stukje script in combinatie met regie die matig uit de verf komt, maar daar moet de film het op dat moment niet meer van hebben. Spanning is het geen waar het opdraait in deze film. Wanneer moeder en dochter door huis struinen met alle gevaren van dien is een ronduit zenuwslopende scene. Zo wordt iedere aanslag, Manfred bijvoorbeeld ook, op prima wijze opgebouwd qua spanning, en die spanning is wat mij de film een warm hart doet toe dragen.

Blown Away mist het nodige, zoveel is zeker, maar als actiefilm met de nodige spanning komt de film nog altijd uitermate goed uit de verf met een meer dan prima strijd en clash tussen Jones en Bridges. Beide heren zijn prima op dreef, vooral Jones, en verder is de aanwezigheid van de oude Bridges vooral erg leuk. Whitaker doet ook meer dan prima mee. Dan is de soundtrack van Silvestri best wel goed te noemen en erg prettig aangevuld met onder andere U2.

Nee, een topper is Blown Away allang niet meer, maar bijzonder vermakelijk en spannend wel.

Een jeugdherinnering met rode oortjes, hoe oud ik was toen de film in mijn jeugd/tienertijd passeerde zou ik niet meer weten maar het veelvuldige naakt maakte destijds héél véél indruk. Film? Wat voor film? Iets met een eiland, maar verder...? Nee grapje, The Blue Lagoon is uiteraard een maar al te bekende titel uit de jaren '80 en het werd wel eens tijd om de film te herkijken want behalve een keer wat korte fragmenten zag ik de film nooit weer in zijn geheel.

En hoewel ik vermoed dat de film veel controverse en discussie heeft veroorzaakt, met de onwijs knappe Brooke Shields die nog maar 14 was gedurende de film en veelvuldig naakt in beeld komt plus verschillende erotische momenten met tegenspeler Atkins, ademt de film in eerste instantie toch een gemoedelijke en onschuldige sfeer uit met het drietal dat het eiland ontdekt en bij gebrek aan redding er het beste van maakt als een soort Robinson Crusoe. De locatie en de natuur is natuurlijk prachtig en in die zin vormt The Blue Lagoon, na het wegvallen van de veteraan, met zijn twee jeugdige en ongevormde overlevers een soort van idylle, en die weg die de film blijft volgen.

Twee kinderen die tieners worden en op vroege volwassenheid afstevenen, een snelcursus overleven en zelfvoorzienend reeds achter de kiezen, maar toch vooral de eerder genoemde volwassenwording, ontwikkelende sexualiteit plus gevoelens en alles wat daar uit voort vloeit zonder leidraad, houvast of raad van iemand. Dan lees ik een gebruiker de film afkraken omdat Richard en Emmeline kennelijk niet weten wat zwangerschap betekent en dat ongeloofwaardig zou zijn. Maar het zijn natuurlijk nog maar kleine kinderen, en seksuele voorlichting of conceptie stond nog niet op het programma in de scholen als deze twee al überhaupt school kregen wat ook nog maar de vraag is. Een gespreksonderwerp aan tafel lijkt het me in die tijd al helemaal niet en als er niemand in de nabije omgeving zwanger werd of was dan zou ik niet weten hoe die kinderen op die leeftijd van iets dergelijks op de hoogte moesten zijn en vind ik het daarom juist geloofwaardig en tekent in die zin de struggle of life als een modern soort Adam en Eva om te overleven en proefvindelijk dingen te ontdekken.

Maar desondanks heeft The Blue Lagoon wel degelijk zijn zwakke punten. Zo is het acteerwerk van Shields en Atkins regelmatig niet echt overtuigend en aan de houterige kant, is de film aan de lange kant te noemen, wordt het jochie wel heel snel groot terwijl Shields er geen moment ouder uitziet en is het raar dat de inboorlingen nooit verder komen en is het raar dat de reddingsmissie de eerste keer niet aan land gaat om te kijken wat ze nu eigenlijk zagen. The Blue Lagoon schiet uiteindelijk als totaalproduct te kort ondanks de lastige en interessante.materie die het wel wil behandelen. Desondanks was het wel leuk dit jeugdsentiment te herkijken.