Opinions

Voor de herkijk waar ik zin in had en twee weken terug als voorbereiding Bladerunner 1982 al even meegepakt. En hoewel 2049 een beleving opzich betreft is de voorgeleide van de eerste film toch wel praktisch wellicht noodzakelijk vanwege het plot.

Maar fijn, waar eigenlijk te beginnen met deze film die minder scoort dan het deel uit 1982 wat me eigenlijk een raadsel is aangezien ik persoonlijk deze beter vind. Want waar ik de '82 versie gebrek aan verhaal en plot verwijt maakt 2049 dat ruimschoots goed met een behoorlijke zaak en daaruit voortvloeiend mysterie. Dit allen andermaal in een duistere en dystopische samenleving waar zwaarmoedigheid, regen en een nachtmerrie achtige vibe overheerst in combinatie met vreselijke reclame projecties. En potdikke, wat een sfeer, wat een stijl, wat een muziek! Lesje sfeerschepping 2.0 als je het mij vraagt. Voeg daar een uitstekende Gosling aan toe met de Nederlandse verrassing Hoeks in een dergelijke grote productie en je hebt toch heel wat. De speelduur deert mij niet in een film die om van te smullen is met een geweldige soundtrack en een langzaam tempo waarin op formidabele wijze naar momenten wordt toegebouwd. Dan zou ik nog bijna de schare prachtige vrouwen vergeten met Hoeks, De Armas en Davis.

Goed, het mag duidelijk zijn dat dit mij ontzettend smaakt en een ware beleving geweest zal zijn in de bios, een traktatie voor zowel oor als oog met de design, lichtval en kleuren. In één woord: WAUW!

Zaterdagavond laat als afsluiter nog even de Blade trilogie afmaken met deze Trinity, het deel van de drie die ik mij het beste kan herinneren en wellicht het meest recentelijk gezien heb. En anders is de uitermate goed gevormde Jessica Biel wel een goede reden om te onthouden.

Een automatische vraag bij dergelijke vervolgen en trilogieën is dan toch altijd of het nodig is, of het nog iets toe gaat voegen, wat men er precies mee wil. En dat is uiteindelijk met deze Trinity niet anders. Want wat hebben we nog niet gezien dan? Het gaat toch alleen maar een herhaling worden? Maar goed, laten we niet te kritisch worden waar Blade andermaal de strijd aangaat met zijn valse soortgenoten en hierbij hulp krijgt uit onverwachte hoek. En dat is nodig want hier treft hij toch wel zijn zwaarste tegenstander en wordt ie van alle kanten aangevallen inclusief justitie. Maar toch, waar die zogenaamde val op slaat in het begin is me een raadsel met één of ander imbeciel die zich moedwillig laat doden, en dat ook nog als laatste, en precies voor de camera zoals men bedacht had, yeah right. Qua verhaal gaat het niet goed worden als we zo gaan beginnen.

Desondanks is het regelmatig best genietbaar met een film die geen moment saai is, veel en goede actie heeft, tevens een lekkere en vlotte vibe en vooral op een goede cast kan rekenen. Minpunten zijn toch vooral dat we het allemaal al eens gezien hebben, de film te lang duurt, Reynolds met zijn typische humor en mimiek regelmatig niet op zijn plek is in dit geheel en het vooral rond hem regelmatig aan de flauwe kant is. Toch valt er ook genoeg te genieten vooral wanneer Biel natuurlijk in beeld is, en Purcell een prima bad guy betreft. En uiteindelijk weten we dat het allemaal wel goed gaat komen dus verrassen doet het allemaal niet. Bij de eerste Blade film komt het dan ook niet in de buurt maar is best oké als vermaak en staat op gelijke hoogte met het tweede deel.

Een uitermate baanbrekend en bekende titel uit het found footage genre en destijds een film die aantrekkingskracht had en ik moest proberen. En wat had ik daar een spijt van, want met de reputatie dat dit echt zou zijn, het nare en sinistere sfeertje dat er zo nu en dan hangt, inclusief de angst van het drietal en de geluiden in het bos, had ik hier toch wel een paar nachtjes moeite mee en schaarde de film zich bij jeugdtrauma's als The Shining en Warlock. Maar daar blijft met terugwerkende kracht toch weinig van over zoveel jaar later net als in dit geval met de Blair Witch Project.

Interessant is het concept alleszins en de stijl van de found footage met de grauwe VHS achtige beeldkwaliteit past goed bij het geheel. Net zo goed zijn de interviews van de bevolking waar de ene gelooft in het verhaal en de andere sceptisch is en het afdoet als een mythe. Bevreemdend en eng overigens het kindje dat de moeder het praten wil beletten terwijl ze één van de vele verhalen vertelt. En opzich zijn dat er nog al wat en ook vooral huiveringwekkend in het geval van de gemartelde jagers. Het is het moment dat het drietal op eigen houtje in het bos om begint te dwalen dat je als kijker afvraagt wat gaat er gebeuren en wat ze gaan tegenkomen.

En laat daar nu best een aardig idee achter zitten, want te midden van stijgende onderlinge irritaties, vreemde vondsten in het bos, en men verdwaalt, blijkt het overduidelijk dat het niet pluis is in dat bos maar krijg je vooral niets te zien en moet de fantasie en verbeelding van de kijker het zelf invullen temidden van rare geluiden, regelrechte paniek en een situatie die van kwaad tot erger en zelfs heel erg gaat. En ik moet zeggen dat er best kippenvelwaardige momenten tussen zitten met de geluiden en het gedoe rond de tent, the bad omens in de vorm van stapels stenen en gevlochten poppen en acteert men toch redelijk de angst en mentale instorting.

Maar puntje bij paaltje blijkt dit toch zeker niet meer de schrik en angst te bezitten van pakweg 24 jaar terug en gebeurt er niets eens zo heel veel. Of ik dat interpreteren moet als tegenvaller of dat ik er juist anders naar moet kijken hoe de film langzaam is opgebouwd en vooral minutieus de teloorgang en angst van een mens vastlegt in een uitzonderlijk situatie vind ik moeilijk te zeggen. Want overduidelijk heeft de film wel bepaalde punten. Afijn, in eerste instantie weer een trauma van het lijstje afgestreept.

Ronduit absurdistisch geheel die je natuurlijk eens gezien moet hebben. Helaas het boek niet als referentie kader en daarom ook redelijk zoekende in de gelaagdheid van de materie die niet helemaal doordringt.

Uiteraard is het beginpunt duidelijk. De uiterst kritische en naïeve beleving en inzicht van een kind, die niet alleen met irritatie het moreel loze en de bandeloosheid van die tijd ziet, maar tevens de opkomst van het nazisme. Pas vanuit zijn 'onschuld' zien we wat de mensheid allemaal uitvreet, en zie ik toch ook een beeld van gewetenloosheid waarin vooral ook de zevenhoofdzonden met voeten worden betreden. Tevens, subtiel, de vernieling van erfgoed en keuze voor een 'afgod'. Maar zelfs de onschuld van Oskar gaat verloren, wat immers maar al te reëel is. Geen mens is zonder zonde, oordeel, veroordeling en boete.

Toch kan het mij allemaal op een paar erg humoristisch momenten na niet echt heel erg boeien. Het straatbeeld van Danzig is mooi, de acteerprestaties van de meesten inclusief kleine Oskar bijzonder, de 'seksscenes' waar veel ophef over was, zijn gewaagd en bepaalde details als uitbuiting, hersenspoelen en kinderen in uniform, iets dat we nu zouden veroordelen, lijkt de normaalste zaak van de wereld.

Toch doet Die Blechtrommel mij niet wat ik er in eerste instantie van gehoopt had en ben ik van mening dat de film voornamelijk om het verlies van onschuld draait. Klaar voor nu, wellicht later nog maar eens proberen.

You just fought at 140 pounds two weeks ago. What did you eat? A horse?

Totaal onbekende film over een totaal onbekende bokser, net als Hands Of Stone een aantal maanden terug over Roberto Duran. Toevallig dat deze ook nog voorbij komt in Bleed For This. Een knappe boksfilm kan ik best waarderen over de gemiddelde bokser op weg naar de top, of zoals het de meeste films op dat vlak betaamt, een bokser die het tegenzit maar alsnog de top bereikt. Het is altijd een gevecht tegen de wind in om het zomaar te zeggen. En dat is met Bleed For This niet anders.

Vinnie Paz, een knappe uitvoering van Rocky, gewend veel klappen te krijgen en eigenlijk voor spek en bonen mee te doen, en zoals het beeld in de film wil doen laten denken komt het titel gevecht uit de lucht vallen en wordt er met het nodige fortuin gewonnen. Lang duurt het geluk daarna niet met een ernstig ongeval en bijna catastrofale afloop. Je zou zeggen laat dat boksen lekker zitten, hoe veel klappen wil je nog voor je bek hebben met een dergelijke kwetsbare nek? Maar voor de mens is weinig onmogelijk als hij zijn zinnen er op zet en dit geld ook voor Vinnie en zijn gevecht terug naar de top.

Hoewel het nergens diepgaand wordt rond Vinnie is dat op zich niet bijzonder bezwaarlijk. De cast is ook prima met Teller, Hinds, Levine en vooral een sterke Aaron Eckhart. De kennismaking met Vinnie mag er ook zijn. De stress en stunt om op gewicht te komen, de ordinaire verschijning van de twee plus het rapmuziekje, dit is geen hoog allooi en schaamt zich er waarschijnlijk ook niet voor. Waarom dan toch de slechte cijfers? Vooral op IMDb. Waarschijnlijk omdat Bleed For This verre van kloppende betreft qua verhaal. Ja, het ongeluk en de recovery klopt. Maar behalve dat...poeh. Vinnie was al in bezit van zeker één andere titel. Dus gewoon een titelkandidaat en zeker niet het kanonnenvlees beeld dat uitgedragen wordt. En datzelfde geld net zo voor het titelgevecht met Duran, dit was niet zijn eerste gevecht na zijn blessure. Ik denk ook dat geen enkele bokscommisie dat goed gekeurd had. Vinnie bokste vooraf vier andere partijen die hij allemaal won. Dus van dat zogenaamde beeld klopt geen fuck.

Moet Bleed For This daar keihard op afgerekend worden? Misschien wel niet. Want waar de film wel in slaagt is een vlot en aardig gestyled beeld rond de vlotte knaap, de nostalgie, verloren roem en toch altijd weer die prikkel en honger naar een volgende gevecht. Vinnie Paz blijkt een man van extremen en dit wordt toch wel redelijk gebracht in de authentieke ogende beelden al trainende met aureool. Ik vermoed dat daar stiekem een paar echt shots tussen zijn geslopen. En dus vind ik dit helemaal niet zo'n slechte film en helemaal niet gek voor een keer.

Boeiende film, en tegelijk fascinerend als weerzinwekkend. Chuck Wepner, een niet bepaald getalenteerde bokser met een groot incasseringsvermogen en daarnaast vooral een vlotte babbel, mag zich toch gelukkig rekenen en krijgt de kans van zijn leven. Helaas haalt hij daar niet bepaald de mogelijkheden uit en draait de film meer om zijn echte grote talent; het maken van verkeerde keuzes. Desondanks had een van de grootste karakters uit de bokswereld, hoewel fictief, nooit het licht gezien zonder Wepner.

Waar de film vooral in uitblinkt is toch de sfeer en de groezelige settings. De muziek, stijl, kleurenfilters, kleding, auto's....je waant je echt in die tijd. Fijne soundtrack ook, en die foute kleding zoals die bontjas en die vreselijke zonnebril die Watts draagt op het einde.

Geweldige rol natuurlijk van Schreiber. Een acteur waarvan je achteraf denkt, als je zijn ouvre ziet; goh, wat heb ik die al vaak gezien. Een bijrolacteur bij uitstek, maar Schreiber laat met overtuiging zien een grote rol te kunnen dragen. Hij zet Wepner in al zijn morsigheid, charme en onkunde prima neer. Daarnaast vallen overigens Moss en Perlman ook meer dan prima op. De keuze voor Stallone, Morgan Spector vind ik wat twijfelachtig. Hij lijkt qua gezicht en stem best wel maar heeft overduidelijk niet het brede fysiek dat Rocky wel heeft en, ook niet geheel onbelangrijk, tussen Stallone en Wepner zit een lengte verschil van 17 cm maar wanneer Spector en Schreiber tijdens de auditie tegen over elkaar staan zijn ze toch praktisch even lang. Ach, goed, dat is misschien muggenziften.

Leuke film, vermakelijk, goed gemaakt en ondanks al die domme keuzes en gedrag wint Wepner toch aan sympathie. Of dat nu perse aan het personage ligt of aan de vertolker durf ik niet te zeggen.

Een maar al te bekende titel met Rutger Hauer in de hoofdrol, en hoewel ik de film al heel lang ken kwam het kijken er nooit echt van ook niet toen ik hem op Disney of Pathe, of welke streamingdienst dan ook, als eens op de to do list had gezet of zit ik nu met Hobo with a shotgun in gedachten? Tegenkomen bij de kringloop bracht echter verandering. Toch was al snel duidelijk dat dit niet een hele best film betreft.

Men neme een verhaal over een blinde die goed kan zwaardvechten en het aan de stok krijgt met de maffia. Geloofwaardig? Niet echt. Is er iets mee te doen? Vast wel. Wordt dat gedaan? Niet een moment. Want de regisseur tenspijt, net als de cast in de vorm van Hauer, de leuke Lisa Blount en de rest die welwillend lijkt, verdwaald de film in ongeloofwaardigheid, houterige actie en flauwe humor die niet aanslaat. Neem bijvoorbeeld het duo met de cowboyhoeden die elkaar in het heetst van de strijd met Nick omleggen omdat de ene per ongeluk op de andere schoot, of Nick die Slag en de twee agenten te lijf gaat in Billy's ouderlijk huis. Het is het gewoon allemaal niet.

Verder is ook eigenlijk ieder extra woord aan deze film zwaar overbodig en sluit ik dan ook af met de woorden zwaar tegenvallend en zelfs voor het typische jaren '80 actie/humor genre een dikke onvoldoende. Snel op naar de volgende.

Donderdagavond betekent sporten na het werken maar gisteravond had ik geen zin wat resulteerde in een filmavondje met drie films uit de stapel die ik een tijdje terug kreeg van de schoonmaakster. Afgetrapt werd er met deze Blind Horizon met wijlen Val Kilmer waar deze film vooral kan rekenen op een behoorlijke cast, toch bleek dit verder niet heel veel soeps te zijn.

John Doe wordt wakker en opzich gaat de film van start met een redelijk mysterie dat veel lijkt op Nolan's Memento want ook daar hebben we iemand met een slecht geheugen die stukje voor stukje het plot bij elkaar puzzelt. Zoals reeds gezegd is de cast meer dan behoorlijk met Kilmer, Shepard, Faye Dunaway en Neve Campbell, en is Amy Smart erg leuk voor het oog. De flashbacks zijn behoorlijk vormgegeven op een hallucinante en gritty wijze en laten we niet vergeten dat de inzit een aanslag rond de president betreft.

Maar dat is het dan ook wel met een film die nooit een moment spannend wordt, ook nog eens voorspelbaar is want Frank die de aanslag probeert te verijdelen en zijn geheugen kwijt is zal veel te gemakkelijk zijn, dus binnen de eerste vijf minuten heb ik al bedacht dat hij de hitman zelf is die zijn geheugen kwijt is geraakt. Het plot is gemakkelijk te raden omdat het anders voorspelbaar zou zijn en dat terwijl men wel ontzettend de best doet met een hoop karakters en vooral spannende muziek. Toch zit het er voor mij geen moment in en ben ik blij dat de film er op zit en Amy Smart in de slotminuten nog even in beeld komt. Geen voldoende wat mij betreft.

Bescheiden en bij tijd en wijlen komisch drama-light over 'ballbuster' Bullock die zich ontfermt over de jonge en dakloze Oher, een situatie die zelfs voor de familie van Tuohy de nodige verandering betekent en tot 'vertederende' momenten leid. Momenten waar de familie die het zo goed heeft ook weer even van leert relativeren.Een best wel zwaar verhaal wordt in een fijne luchtige te behappen manier vertelt. Was niet voor deze aanpak gekozen dan had dit wel eens op een vreselijk zwaar drama uit kunnen lopen. Bullock en Aaron doen het overigens prima.

Niet te zwaar, niet te flauw, hier en daar misschien wat zoetsappig en cliché maar deze feel good movie does the trick wat mij betreft.

En maar weer een greep uit de verhuisdoos tijdens mijn maandagse crosstrainer moment. En hier verwachte ik eigenlijk niet veel van en de eerste indruk was ook niet bijzonder. Ik vraag me wel eens af wat die Statham nu eigenlijk van zichzelf vind. Altijd dezelfde films, altijd dezelfde rollen, en dat is hier niets anders. De gebruikelijke norserik, Britse oneliners spugend, en het hanteren van de botte bijl doormiddel van lichamelijk geweld. Tuurlijk, een mooi wijf heeft ie, en een goed gevulde bankrekening ook...maar toch...is dit nu alles? Want veel meer dan Statham zijn ligt niet binnen het bereikt van Statham.

Afijn, een copkiller die de straten van London(?) teroriseert, het mag duidelijk zijn. En eigenlijk nog best met een aardige cast in de vorm van Considinne en vooral Rylance, en ergens nog een bijrolletje voor Luke Evans. En Aidan Gillen mag nog best benoemd wordt. Redelijk wordt er toch gewerkt met een bepaald sfeertje en het idee van een speurtocht en uiteindelijk jacht op de dader en ondertussen vind ik de film toch beter dan verwacht omdat er geprobeerd wordt met een serieus verhaal en plot te komen dan slechts domme actie. Het is jammer dat Statham uiteindelijk de hoofdrol heeft want zoveel komt de kale mannetjesputter uiteindelijk niet in actie, eigenlijk zo weinig dat Statham er iet wat verloren bij loopt en de film baat gehad had bij een betere cast omdat er meer acteerwerk verwacht wordt dan fysieke aanwezigheid.

Toch slaat Blitz niet bepaald een homerun die weliswaar lekker vlot en kort is maar ook een beetje afgeraffeld wordt qua motief, en spannend...? Ach, natuurlijk weten we dat Statham er is voor het vuile werk. En verder valt er niet zo heel veel over deze hapklare brok te vertellen die mij toch iets beter valt dan al die andere hersenloze actie waar Statham in zit. Een 2.5 voor de poging.

En nog maar even een docu over de slag om Engeland waar ik eerder al het recentere Britain and the Blitz bij de poot had nu dan Blitz on Britain aan de beurt en daarmee een oudje en vooral een hele andere stijl. En gezien het cijfergemiddelde verwachtte ik hier niet zoveel van, toch verraste de docu mij in positieve zin.

De aanloop is in ieder geval een stuk anders met de val van Europa, het wonder van Duinkerken en mobilisatie waar het beeld van 'Dad's Army', oftewel 'Daar komen de schutters', niet ver weg is. Geweldig is de soort van reclame/instructiefilm over de Homemade bombshelter voor in de tuin om vervolgens veel meer oog te hebben voor Fightercommand, de strategieën en het netwerk aan radarposten om de Luftwaffe te bestrijden terwijl de vorige docu zich meer richtte op de bombardementen. Er wordt in die zin een veel breder beeld van de Battle of Britain geschapen, tevens is het blikveld globaler waar de andere docu veel meer inzoemt op karakters en diens daden en emoties.

En van beide valt iets te zeggen waar de andere docu iets persoonlijker is en iets meer hangt op 'human emotions', heroïek, drama, liefde en verlies, richt deze docu zich juist op het grotere plaatje met het schrapen van ijzer, de luchtgevechten, de tactieken en deadlines van Göring en diens Luftwaffe, met als hoogtepunt het ongelooflijke bombardementen van 10 mei 1941 en de enorme en indrukwekkende strijd van de brandweerlieden die nacht. Het is bizar wat die mensen hebben doorstaan, de offers, en ook daar weer een interessant beeld rondom methodes met de brandweerboot. Vervolgens sluit de docu af met een kort beeld van Group Captain Douglas Bader die opzich wel iets meer introductie had mogen hebben maar voor mensen met kennis niettemin symbool staat voor de onverzettelijkheid van de mensen aangezien hij in '31 beide benen verloren bij een vliegtuigongeluk maar niettemien Group Captain als ace werd met 23 neergehaalde Duitse toestellen. Sterke docu en een sterk cijfer wat mij betreft.

Ik wordt 100 Tim, geloof mij nou maar...

Toch maar eens geprobeerd, aangezien Hazes redelijk vaak voorbij komt als Arbeidsvitamine tijdens mijn werk, tevens is daar de interesse in de achtergrond van zulke mensen. Dat terwijl Hazes verre van mijn muziekgenre is maar dat geld voor het gros van Nederlandse bodem en vooral het levenslied. Maar alle vooroordelen, betreffende artiesten die de weelde niet kunnen dragen tot de gemiddelde ster met kapsones daar gelaten, is Bloed, Zweet en Tranen toch zeker een interessant portret te noemen.

De film gaat van start met drie verhaallijnen in drie verschillende perioden waarin de moeilijke jeugd, het begin van het succes en het dieptepunt in getoond wordt. Waar ik me meteen erg over verbaas, rond de jonge Dré, is het gemak waarmee hij Engels en zelfs Italiaans zingt. Fonetisch de woorden kunnen zingen is natuurlijk iets anders dan wéten wat hij zingt, maar toch...op die leeftijd? Hoe dan? Niet via school lijkt mij. Goed, een grote punt is dit verder niet. Verder maakt dat deel goede indruk met een uitstekende Hensema die John Kraaijkamp Sr. niet beter neer had kunnen zetten dan dit. Dat geld overigens ook voor Fischer die toch op beklijvende wijze Hazes neerzet en een geweldige gelijkenis vertoont. Hoewel ik niet een Hazes kenner ben, nog op de hoogte ben van het wel en wee van zijn entourage, zijn bepaalde dingen zelfs herkenbaar voor mij, niet in de laatste plaats de muziek, maar ook alle foute kapsels door de jaren heen en de rijkelijk vloeiende paardenzeik genaamd Heineken.

Het is toch de beginfase waar het omdraait, en diverse malen naar teruggekeerd wordt, die de rode lijn zal vormen door het leven van Hazes. Een paardenlul van een vader met autoriteitsdrift en een slechte dronk is de kern oorzaak van een minderwaardigheidscomplex. De absurde inname van drank is uiteindelijk niet meer dan gevoelsmens op de vlucht, een beschadigd iemand die zijn demonen niet onder ogen durft te komen en nog altijd zucht onder die last. En zoals goed voorbeeld betaamt doet dat volgen, André's afdronk is ook niet zo best, en waar hij absoluut innemende momenten als persoon heeft etaleert hij zich voornamelijk als een onhandelbaar wrak die in plaats van een kratje bier beter zijn geld had kunnen besteden aan therapie.

Bloed, Zweet en Tranen overtuigd meer dan als drama omtrent de molensteen die deze man meesleepte, en waar ik eerst nog mijn terughoudendheid had richting de praktische mythe verklaring na zijn dood door velen, heeft het geheel ontegenzeggelijk meer lading voor mij gekregen. Dit is een meer dan prima film.

Na een dagje kringloop nog effe wat luchtigs op de namiddag en dat werd deze Blood & Gold die niets minder genoemd kan worden dan een crossover tussen Tarantino, Sisu en een toefje Der Hauptmann. En waar het geheel wel even een beetje op gang moet komen vermaakte dit toch prima.

Het verhaal doet niet zo zeer terzake met het goud, ook al is het plotje met de hebberige SS'ers en verschillende bewoners van het dorpje die er ook alles voorover hebben met bedrog en moord aan toe best geinig. Maar dat is opzich niet waar deze B&G het van moet hebben temidden van mooie landschappen en veel moffen. Waar de hoofdrolspeler in de vorm van Heinrich en Elsa aanvankelijk niet zo heel veel toevoegen doen 'easy to hate' schmierende bad guys Von Starnfeld en Dorfler dat wel, zeg maar gerust dat zij de film maken en opleuken. Toch is het zelfs ondanks hen dat de ware essentie na een half uur pas aanbreekt met de geweldsuitbarsting in het huisje, en potdikke wat zalig.

En dat is vervolgens waar Blood & Gold omdraait, zoveel mogelijk actie creëren, een vehikel voor geweld en bloedvergieten. En wat zijn die momenten sterk, rauw, grof en hard, zeg maar gerust dat de film op dat vlak zalig is waar een momentje zoals de ontsnappende Heinrich vanuit het kerkdak wel erg sterk is. Maar ach dat is de film vergeven die verder niet uitblinkt in verhaal of dialoog maar gewoon wel lekkere grove actie levert in een dik aangezette sfeer met een western achtige soundtrack. Dan vergeet ik nog de cinematografie en camerawerk en kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit best leuk is voor een keer maar zich natuurlijk verder niet meten kan met de eerder genoemde titels of een naam als Tarantino.

Bij tijd en wijlen een ontnuchterend beeld van Afrika en de vele belangen, onrust en burgeroorlogen. Klinisch en wreed beeld van de vele kindsoldaten in de film die tot in den treure worden gehersenspoeld en er op los moorden. Qua rauwheid, wreedheid en actie scoort de film een behoorlijke voldoende...maar toch....

Op een gegeven moment verlies het verhaal me. Waar dat nu precies aan ligt durf ik niet zo te zeggen. Hoewel Connenlly altijd erg fijn is om naar de te kijken en DiCArpio en Hounsou echt wel hun best doen lijkt er ook niet meer in te zitten. Zijn de personages niet interessant genoeg? Zit er niet meer rek in de onderlinge belangen? Is het gewoon het verhaal..? Het boeit me op een gegeven moment gewoon niet meer.
Heb de film nu twee keer gezien en toch valt de film me iedere keer tegen. Helaas....vind hem lang niet tippen aan Hotel Rwanda of Lost king of Scotland om maar eens wat te noemen.

Daarom, iets meer dan een aardige wegkijkertje, niet meer dan dat vrees ik.

Zo, dat was ook niet veel. Begrijp me goed, aardig een keer te zien maar de film gaat wat mij betreft meteen al nat bij de dialoog tussen Gibson en zijn ex via de telefoon die hem in weinig verhullende woorden te kennen geeft dat ze niet weer geld leent om een rare fantasie/speurtocht rond de dochter te kunnen naleven...uhm...hij was toch nog maar net uit de bajes? Dan het feit dat dochterlief plots belt en voor de deur staat. De daarop logische dialoog die wat mij betreft zou moeten volgen: 'waarom ben je weggelopen? Waar zat je? Is alles goed? Zitten mensen je achterna? Wat kan ik voor je doen? Waarom? Hoe? Wat? Wat wil je nu?' etc etc, blijft totaal uit. Hij zit amper iemand te tatoeëren of ze leven alweer totaal langs elkaar. Natuurlijk disfunctioneel family, I get it. Maar hoe zat dat nu ook alweer met al dat geld voor zoekpartijen en die bezorgdheid...? Dingetjes die niet helemaal top te noemen zijn.

Verder, redelijke film, beetje spanning, vooral de chase met de motoren is wel aardig, het geweld is wel goed en Mel komt een oude bekende tegen in de vorm van de Sicario, namelijk Raoul Trujillo die de leider van de gewelddadige indianen speelt in Apocalypta. Verder is Moriarty een erg prettige verschijning. Gibson is overigens wel heel aardig als snibbige, sarcastische en rauwe ex-crimineel. Toch het idee dat met een langere film en beter script hier meer uit te halen geweest was.

Seen it and done with it.

Op het gokje bij de kringloop en vooral vanwege de naam Eastwood. Dat dit geen garantie is voor een goede film blijkt maar weer want ik vond dit toch best matig zo niet voorspelbaar.

En ja, ik kan de matige momenten praktisch aan elkaar rijgen qua plot, maar ook praktische dingen zoals de oude McCaleb te voet achter een veel jongere dader aan, dat geloof jezelf zeker? Dan de overduidelijke momenten waar een stunt double wordt gebruikt. Het plot is veel te vergezocht met de transplantatie en hoe weet Graciella dat Terry het hart van haar zus heeft? De dokter weet niet eens wie de donor is en dan zal dat in de krant staan? Hou toch op! Net als sex tussen Terry en Graciella, is dat echt nodig met een leetijdsverschil van 30 jaar en heeft zij een fetisj aangezien het min of meer met haar zus doet? Dan het bespottelijke rechercheurs duo waar de incompetentie afdruipt, het is toch belachelijk dat zo'n oude zak als terry de zaak moet oplossen nog maar te zwijgen over dat gefit van Arrango op Terry. Wat een gedoe allemaal, en wat flauw en ongeloofwaardig. Tenslotte de dader die ik nadat Jeff Daniels in beeld komt meteen al aanwees van dat is hem, iets dat puur ligt aan een bepaald format die dergelijke films uit die tijd volgen.

Buiten dat allemaal voelt de film niet aan als vlot maar stroef. De acteurs proberen er er uiteraard het beste van te maken maar voor een film die door Eastwood zelf geregisseerd is dit toch echt wel onder de maat met een film die voorspelbaar is, erg vergezocht met de transplantatie, en vooral wat daar werkelijk achter zit, en dan ook nog zo'n middle of the road product is die van alle genres wat mee pikt maar nergens vol voor gaat. Ik moet wel zeggen dat de soundtrack best te doen is voor een Eastwood film want dat is ook vaak wel anders. Begrijp me goed dat dit niet een hele slechte film is, want er is uiteraard veel beroerder op dat vlak, maar een tegenvallende film die zich heel graag met de betere psychologische thrillers zoals Se7en of The Silence Of The Lambs, of het segment daaronder zoals de Alex Cross films, wil meten is Blood Work zeker en daar faalt men behoorlijk in.

Marching is not gonna solve this thing.

Een film die ik eigenlijk niet kende, en in die zin ook altijd aan me voorbij gegaan is. Desondanks werd mij wel verzekerd dat dit wel een kolfje naar mijn hand was...en poeh, dat is het zeker.

Vroeger altijd al weg van Sunday Bloody Sunday van U2. Zelfs als je niet geïnteresseerd bent in geschiedenis, of het nummer niet kent, ontkom je toch bijna niet aan de geschiedenis van dit fenomeen rond een door militairen neergeslagen demonstratie in Ierland, in het algemeen de term Sunday Bloody Sunday.

Wisselend is de aanpak van Greengrass in eerste instantie die voor een documentaire achtige aanpak gaat met een visueel passende stijl. Toch de in het begin gehanteerd snelle montage met hele korte scènes en constant fade in en fade out werkt niet heel erg voor mij. Eenmaal dichterbij bij de demonstratie verbetert dat gedeelte. De briefing van de militairen zegt veel, het feit dat Para 1 voor Derry al bij twee andere incidenten betrokken was met burgerdoden, iets dat verder nergens vermeld wordt, is een heel slecht voorteken.

Des te interessanter is de situatie rond Cooper die de betoging in goede banen probeert te leiden. Cooper heeft overduidelijk een stem, overwicht, er wordt naar hem geluisterd en is welbespraakt. Zoveel goede bedoelingen, maar vanaf het begin al houwen en keren, de frustratie voor een man als Cooper moet verschrikkelijk zijn. Ik als kijker voel een bepaald tragisch fatalisme, wetende wat een man als Cooper probeert en de wetenschap wat er komen gaat.

Even als de pleuris uitbreekt dreigt de film wat af te vlakken in alle chaos. Waarom kan ik overigens niet echt duiden, wellicht dat het allemaal iets te chaotisch is en aan me voorbij gaat. Toch volgt er daarna een omslag tot extreme geweld en daarna een oorverdovende stilte waarin de spanning en stress van de mensen dubbel zo hard aan komt. Het 'schoonlullen' daarna is ronduit weerzinwekkend, net als de misplaatste trots.

Bloody Sunday komt als een morkerslag aan met zijn documentaire aanpak, het uitstekende acteren van vrijwel iedereen en de aanklacht die de film vormt. Het heeft maarliefst tot 2010 geduurd voordat er een afdoende onderzoek achter de rug was en er excuses volgden vanuit de Britse regering. Om niet te vergeten dat Para 1, al een dubieuze naam had, met betrekking tot andere incidenten, desondanks geen enkele blaam trof. Het maakt het geheel nog méér stof tot nadenken. Uitermate boeiende film, absoluut.

Halverwege uitgezet. Kon me geen moment boeien, beetje flauw ook allemaal.

Misschien later nog eens proberen.

Did I catch you at a bad time, Liam?

Dat deze oude favoriet van me geen topfilm meer is dat verbaasd me niet, maar dat de film zo'n laag gemiddelde heeft...? Anyway...inmiddels minstens tien keer gezien vermoed ik. Een jaar of vijftien terug toch echt een toppertje met name op het vlak van spanning, de vertelling met betrekking tot een aantal dialogen is nu toch wel erg matig te noemen, maar de spanning en opbouw is wat mij betreft nog altijd prima.

Spanning en de stress, hoewel het allemaal niet volgens EOD protocol zal gaan, wordt toch wel aardig opgebouwd in de MIT melding. Daar laat Bridges zien op bepaalde momenten toch erg goed te acteren of vervolgens in een soort overacting over te gaan. Jones daarentegen haalt zijn niveau en houdt die ook meer dan prima vast net als in zijn bad guy rol in Under Siege. Een mooi kat en muis spel tussen de twee en hun verleden wordt op zich prima gebracht in sommige flashbacks en al bekende info. Bepaalde dialogen die het plotje extra uitleg moeten geven of diepte moeten creëren zijn soms om te huilen. De biecht van Jimmy aan zijn vrouw is tenenkrommend slecht net als de scene in het bubbelbad. Het is het stukje script in combinatie met regie die matig uit de verf komt, maar daar moet de film het op dat moment niet meer van hebben. Spanning is het geen waar het opdraait in deze film. Wanneer moeder en dochter door huis struinen met alle gevaren van dien is een ronduit zenuwslopende scene. Zo wordt iedere aanslag, Manfred bijvoorbeeld ook, op prima wijze opgebouwd qua spanning, en die spanning is wat mij de film een warm hart doet toe dragen.

Blown Away mist het nodige, zoveel is zeker, maar als actiefilm met de nodige spanning komt de film nog altijd uitermate goed uit de verf met een meer dan prima strijd en clash tussen Jones en Bridges. Beide heren zijn prima op dreef, vooral Jones, en verder is de aanwezigheid van de oude Bridges vooral erg leuk. Whitaker doet ook meer dan prima mee. Dan is de soundtrack van Silvestri best wel goed te noemen en erg prettig aangevuld met onder andere U2.

Nee, een topper is Blown Away allang niet meer, maar bijzonder vermakelijk en spannend wel.

Een jeugdherinnering met rode oortjes, hoe oud ik was toen de film in mijn jeugd/tienertijd passeerde zou ik niet meer weten maar het veelvuldige naakt maakte destijds héél véél indruk. Film? Wat voor film? Iets met een eiland, maar verder...? Nee grapje, The Blue Lagoon is uiteraard een maar al te bekende titel uit de jaren '80 en het werd wel eens tijd om de film te herkijken want behalve een keer wat korte fragmenten zag ik de film nooit weer in zijn geheel.

En hoewel ik vermoed dat de film veel controverse en discussie heeft veroorzaakt, met de onwijs knappe Brooke Shields die nog maar 14 was gedurende de film en veelvuldig naakt in beeld komt plus verschillende erotische momenten met tegenspeler Atkins, ademt de film in eerste instantie toch een gemoedelijke en onschuldige sfeer uit met het drietal dat het eiland ontdekt en bij gebrek aan redding er het beste van maakt als een soort Robinson Crusoe. De locatie en de natuur is natuurlijk prachtig en in die zin vormt The Blue Lagoon, na het wegvallen van de veteraan, met zijn twee jeugdige en ongevormde overlevers een soort van idylle, en die weg die de film blijft volgen.

Twee kinderen die tieners worden en op vroege volwassenheid afstevenen, een snelcursus overleven en zelfvoorzienend reeds achter de kiezen, maar toch vooral de eerder genoemde volwassenwording, ontwikkelende sexualiteit plus gevoelens en alles wat daar uit voort vloeit zonder leidraad, houvast of raad van iemand. Dan lees ik een gebruiker de film afkraken omdat Richard en Emmeline kennelijk niet weten wat zwangerschap betekent en dat ongeloofwaardig zou zijn. Maar het zijn natuurlijk nog maar kleine kinderen, en seksuele voorlichting of conceptie stond nog niet op het programma in de scholen als deze twee al überhaupt school kregen wat ook nog maar de vraag is. Een gespreksonderwerp aan tafel lijkt het me in die tijd al helemaal niet en als er niemand in de nabije omgeving zwanger werd of was dan zou ik niet weten hoe die kinderen op die leeftijd van iets dergelijks op de hoogte moesten zijn en vind ik het daarom juist geloofwaardig en tekent in die zin de struggle of life als een modern soort Adam en Eva om te overleven en proefvindelijk dingen te ontdekken.

Maar desondanks heeft The Blue Lagoon wel degelijk zijn zwakke punten. Zo is het acteerwerk van Shields en Atkins regelmatig niet echt overtuigend en aan de houterige kant, is de film aan de lange kant te noemen, wordt het jochie wel heel snel groot terwijl Shields er geen moment ouder uitziet en is het raar dat de inboorlingen nooit verder komen en is het raar dat de reddingsmissie de eerste keer niet aan land gaat om te kijken wat ze nu eigenlijk zagen. The Blue Lagoon schiet uiteindelijk als totaalproduct te kort ondanks de lastige en interessante.materie die het wel wil behandelen. Desondanks was het wel leuk dit jeugdsentiment te herkijken.

Herkijk op een verloren momentje van deze Blue Thunder en winnen doet deze film nog steeds niet ten opzichte van Airwolf. Maar een cijferstijging zit er wel in en kan ik de film wel iets beter waarderen als jaren '80 over de top actie spektakel.

Sowieso is er wel veel op te merken, onder andere in de vorm van een tenenkrommende soundtrack, het overdreven overheidscomplot, luchtgeweld boven bewoond gebied zoals met raketten op de helikopter schieten en de ronduit achterlijke presentatie van de helikopter in kwestie waarop ieder weldenkend mens dit geval vooral niet boven een stad wil hebben. Om nog maar te zwijgen van de rare beslissing het ene moment Murphy te pushen voor een psychologische evaluatie om vervolgens de sleutels te geven van een zwaar bewapende helicopter, yeah right. En dan niet te vergeten zoiets raars als Kate die verkeert rijd om halsbrekende toeren uit te halen en gaat spookrijden, zou het de temperatuur zijn of te veel smog waardoor je een beetje gek gaat doen? Anyway, slecht bedacht is het wel.

Maar ondertussen is Blue Thunder weldegelijk te betrappen op een beetje jaren '80 swung, is het afluistermoment van Cochrane en de andere boevenbende best geinig, is Daniel 'Marv' Stern best wel een ontdekking en is het geheel uiteindelijk best wel vermakelijk. Daarom van een 2.5 naar een 3 wat mij betreft

Life in a nutshell, you love, you hate, you win, you loose...and then life goes one.

Niet perse mijn soort film, daar hielp twee weken terug The Notebook me uitermate goed aan herinneren, maar vanwege de goede waarderingen toch geprobeerd. En wat zondermeer opvalt, de opbouw en afwisseling van de gestagneerde relatie van het heden met de romantische gebeurtenissen eerder. Zowel Williams als Gosling zijn behoorlijk goed opdreef, het is echter de laatste die met zijn normale vervreemdende, lichtelijke aandoende arrogante houding, perfect in zijn rol past. Beetje vreemd maar innemend in het begin, stuitend debiel in het tweede gedeelte. Pijnlijke situaties wisselen zich af met vertederende, chemie-achtige gebeurtenissen, zoals Gosling op de ukelele en Williams die daar een dansje op doet. Ook erg sterk overigens wel los van de relatie, de scene waarin hij de kamer van de oudere man, Walter, helemaal inricht.

Al met al een mooi opgebouwd realistisch aanvoelend drama met prima acteerprestaties en vooral de boodschap in het begin, zoals Gosling het zelf zegt, en de eveneens ontnuchterende en droge boodschap van oma: liefde? Verliefd? 9 van de 10 keer is het een keuze, een keuze voor zekerheid, de sociale zekerheid van iemand met een huis, goed baan, contacten, een luxe leventje, enzovoort. Of de verplichtingen van een zwangerschap. Op de vraag of echte liefde nu bestaat geeft de film geen antwoord, soms wel, soms niet...

Na het tegenvallende tweede seizoen van Twin Peaks zowaar toch alweer erg snel aan de David Lynch met deze Blue Velvet omdat ik de betreffende film gisteren tegenkwam bij de kringloop. En dit was toch wel een titel die al langer op het lijstje stond om te vinden en te kijken. Gisteravond meteen de kans gegrepen en tja...wat moet je er van zeggen buiten dat het een film van Lynch is...

Zoals zo vaak gaat Lynch van start met de gebruikelijke ingrediënten, want Lynch maakt onder andere graag gebruik van dezelfde acteurs, gezichten die we al vaker zagen in de vorm van Kyle Mclachlan, Laura Dern en Jack Nance. Dan is er de gebruikelijke bij tijd en wijlen onheilspellende sfeer, is het vaag en mysterieus, en zijn er van die aparte momenten en shots in gemonteerd zoals in het begin met de krioelende en vechtende insecten onder de grond. Het is zonder twijfel David Lynch zoals we die kennen, en het beeld van de onderwereld met geweld, drugs, moord en seks, waar Jeffrey zich in mee laat sleuren, is best redelijk met een knappe finale tot gevolg.

Dat het toch niet altijd meteen prijs is met Lynch blijkt wel weer, bevreemdend? Ja. Mysterieus? Regelmatig. Onheilspellend? Ook nog. Super boeiend? Nee, niet bepaald. Spannend? Verre van zo nu en dan. Nee, ik heb er wel wat moeite mee, zeg maar gerust dat het een beetje tegenval. Isabella Rossellini voorop, negen van de tien keer ziet ze er niet uit, wat toevallig dit keer meevalt, maar waarom zo'n mens dan weer moet zingen wat ze overduidelijk niet kan is me dan weer een raadsel. Dan is er uiteraard nog de vraag wat Lynch nu precies met deze film wil tonen of wil duidelijk maken. Overduidelijk is er een soort van fascinatie voor geweld, misdaad, moord, drama en seks, en met het begin en het einde in de idyllische buurt, vermoed ik dat Lynch het contrast zoekt tussen de schijnwereld, de mooie wereld, de veilige wereld aan de ene kant, en de onderwereld met al zijn veiligheid vlak onder de oppervlakte als men daarna op zoek gaat. Dat er al achter al die prachtig praal en schijnveiligheid een hele duister laag schuil gaat. Duidelijk mag zijn dat Blue Velvet mij in eerste instantie nog niet bepaald gevangen heeft, maar wat niet is kan nog komen en herkijk zal op termijn vanzelf volgen en een goede Lynch moet meestal even rijpen. Voor nu een voldoende en niet meer dan dat.

Tijdens de pauzes op het werk maar eens aan de slag met The Blues Brothers waar onder verschillende collega's veel animo was om deze eens in te starten. En voor mij was het ook alweer een tijdje geleden dat ik deze gezien had, de film bij de kringloop tegenkomen was het enige wat nog nodig was voor een kijkbeurt.

Afijn, het verhaal is duidelijk met Jake die uit de gevangenis komt en opgehaald wordt door zijn broer waar hun voormalig weeshuis financieel op omvallen staat en de enige oplossing het bijelkaar brengen van de band is met het optreden van hun leven. Logisch? Mwoah. Gemakkelijk? Nee. Subtiel? Geen moment. Vermakelijk? Dat zeker. Zo is het standje dat de heren krijgen van de pinguin meer dan kostelijk, slaan de aanslagen van de mystery woman eigenlijk nergens op en zijn de vele cameo's van onderandere Ray Charles en Aretha Franklin best leuk, komen er nog wat andere gezichten voorbij zoals John Candy en Carrie Fisher en tilt het op van andere muzikanten zoals Chaka Khan, James Brown en James Lee Hooker.

Toch lijkt het belangrijkste van de film om van iedere mogelijke situatie of scene een zo groot mogelijke bende te maken, of dat nu het eerste optreden is achter het kippengaas, de aanslagen van de mystery woman met haar weinige halve maatregelen zoals het opblazen van een compleet gebouw, de achtervolging door het winkelcentrum, of de finale met het bezoek aan het belastingkantoor, alles moet kapot en naar de tering en het liefst zo idioot mogelijk. Het maakt begrijpelijk dat de film maarliefst 27 miljoen gekost heeft en met een opbrengst van het vijfdubbele een behoorlijk succes was.

Tegenwoordig zou deze kolder niet meer door de beugel kunnen en onacceptabel zijn, maar in het tijdsbeeld van toen met een hele grote gunfactor, plus dat de film van begin tot einde swingt, is dit toch een meer dan leuke film.

Ook weer zo'n film die bij mij altijd wat onder de radar gebleven is qua kwaliteit en wat ik wel voor kennis van deze film had wekte niet bepaald interesse om te gaan kijken. Uiteindelijk dan toch maar eens mee genomen bij de kringloop en na en niet zo heel erg succesvol filmweekend was ik toe aan iets niet te serieus. En verdorie wat heeft The Boat That Rocked mij ontzettend verrast. Want wat is dit een leuke film.

Want wat vliegt de film uit de startblokken met een lekker vlot en vrij gevochten beeld. En tja, die muziek, wat een ontzettend goede muziek wordt er gedraaide gedurende de film, wauw! Héérlijk! En wat wordt er lekker geschmierd door Hoffman, Nick Frost en Rhys Ifans, letterlijk rollen naar hun hand waar ze helemaal in los kunnen gaan en dat ook met verve doen. Aardig zijn de pogingen vanuit de regering om de piratenboten in het algemeen het zwijgen op te leggen, onnodig te zeggen lijkt Rock Radio de grootste tegenstander met de grootste aanhang. Maar niet alleen de minister in kwestie is een gevaar, er broeit of rommelt ook wel eens wat tussen de dj's, dingen die soms met veel humor opgelost wordt.

The Boat That Rocked valt vooral op vanwege zijn heerlijke humoristische stijl zonder flauw te worden. De film heeft wat dat betreft een heerlijke vibe die onderstreept wordt door de acteurs die overduidelijk veel plezier hadden in het maken van deze film. De cast is uitstekend, met name Hoffman, Ifans en Frost, is er het nodige vrouwelijke schoon en heeft de film op het einde ook nog een stukje saamhorigheid en feel good. Enige minpuntje is toch wel de wijze waarop de minister, zijn thuissituatie en omgang met werknemers wordt neergezet. Net een beetje te...

The Boat That Rocked is daarom innemend, humoristisch, vermakelijk en koddig te noemen maar swingt bovendien, niet in de laatste plaats door alle heerlijke muziek. Fijne eindgeneriek met al die platenhoezen trouwens ook. Ik heb dan gelachen en me vermaakt met deze kostelijke film. Lekker!

Goede film, niets mis mee. Veel bekende acteurs en prima acteerprestaties. Ik snap de kritieken van sommige mensen dat de aanloop te lang duurt, Kennedy komt pas op het einde in beeld. Ik heb me juist even ingelezen in dergelijke kritieken, en waar mij de film waarschijnlijk erg tegen gevallen was zonder deze info, had ik nu oog voor al de maatschappelijke problemen, zoals de Vietnam-oorlog en racisme, die al die karakters en verschillende verhaal lijnen laten zien, en wat Kennedy eventueel had kunnen veranderen en de hoop die doorsijpelt in het hele verhaal. Die lange aanloop vind ik in die zin dan ook niet storend maar juist intelligent. Prima film, je moet alleen in dit geval even weten waar jet voor gaat zitten.

Basically people think that there's something wrong with the man.

En maar eens even een documentaire van een figuur die maar al te bekend is en net zo interessant, in de vorm van Bobby Fisher, en daarom had ik niet bepaald moeite deze documentaire mee te nemen bij de kringloop hoewel het daadwerkelijke kijken nog even opzich liet wachten. Ik wilde deze docu namelijk met mijn collega's zien tijdens de pauzes maar dat kwam er maar niet van.

Maar goed, het karakter Fischer, en daarmee een naam waar bij voorbaat een aura van vaagheid en raarheid om heen hangt, en dat is precies wat we te zien krijgen rond een overduidelijk buitenbeentje waar van meet af aan weinig normaals aan was rond zijn jeugd, de moeilijke band met zijn moeder en de onduidelijkheid over zijn vader. Koppel daar een vluchtige geest en hyper intelligentie aan toe en je hebt een bijzondere voedingsbodem in die zin. Je kan je afvragen of de man überhaupt ooit kind geweest is, het antwoord lijkt mij nee, met only 'chess' on the mind, als kind reeds op vragen antwoord met een bepaalde excentriciteit en een soort van alienation tot gevolg en vragen van de pers die alleen maar tot een moeilijke band zullen leiden.

Je zou bij voorbaat zeggen dat de beste man kansloos is maar temidden van alle aandacht weet hij zich toch te ontwikkelen tot een op het oog stabiele persoonlijkheid die goed uit zijn woorden komt en weet wat hij wil. Het is wachten op 'the battle of Iceland' waar bizar veel druk op wordt gezet door de buitenwacht en de pers rond wat toch betiteld wordt als de grote krachtmeting tussen Oost en West van de Koude Oorlog. Iets waar beide spelers alleen maar last van hebben en in het geval van de trainerende Fisher juist de vraag is of de spanning al te veel is of dit juist onderdeel van een psychologisch spel betreft. En het moet gezegd dat het uitmondt in een bizarre strijd tussen de twee met problemen rond te luidruchtige camera's of straling waardoor men zich niet goed zou kunnen focussen. Niettemin moet benoemt worden wat er door beide spelers hun hoofd heen gaat met zoveel spanning en de hele wereld die meekijkt, verbazingwekkend de volle zalen, schermen en talloze borden waar de match op na gespeeld wordt. Kan me er weinig bij voorstellen dat een potje schaken tegenwoordig nog zoveel los zou maken.

Zo plotseling als de triomf komt en het hoogtepunt van een carrière is bereikt neemt het leven ook een turn for the worse. Het beste is al bereikt op een leeftijd van 29 waarop het leven al weinig uitdaging meer heeft waarop een soort van geestelijke downfall wordt ingeluidt rond een wispelturige geest die kennelijk niets meer heeft ter afleiding en wiens demonen hoogtij beginnen te vieren. Het is het beeld zo blijkt van de gemiddelde schaker die zijn leven op een gegeven moment net zo abstract en vol zetten ziet als het spel op het bord, en de lijst van gek geworden schakers is behoorlijk en in het geval van Fisher blijkt het niet anders. Het is een verontrustend beeld die volgt van een kluizenaar met idee fixe, paranoia, antisemitisme en radicalisering in geest. Een man die niet meer anders kan denken dan zijn vastgelopen patronen en ook absoluut niet op kan houden met tieren. Het betreft een bijzonder tragische maar hyper intelligente man die toch vooral ongekanaliseerd is en het beeld wat van hem heerst volledig beantwoord.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit een interessante documentaire is over het fenomeen Bobby Fisher die een geestelijke vrijval maakte van schaakgrootheid naar een paria. Benieuwd of er ooit een speelfilm gemaakt gaat worden van deze man.

En maar weer eens aan de De Palma, een regisseur die vaker mis dan raak schiet in mijn beleving want mijn laatste De Palma betrof Dressed To Kill die degelijk was en niet zozeer tegenviel als dat ik er gewoon iets meer van verwacht had. De vraag was wat deze Body Double ging brengen.

Apart sowieso het kijkje achter de schermen van de industrie met Scully als acteur te midden van opnames, een blik waar later ook weer een vervolgen gegeven wordt. Toch valt Jake Scully die eerste fase op als een anti held, een sul die alles om de handen afbreekt. Wat een toeval dat Scully tijdelijk op dit aparte penthouse mag passen die een bijzonder uitzicht heeft iedere avond. Toch blijft het die eerste instantie de vraag waar de film nu eigenlijk heen wil met het niet aansprekende karakter Scully en blijft het raden wat er gaat gebeuren. Gelukkig wordt vrij snel daarna de sfeer mysterieus met de stripshow, een andere voyeur en een dubbele achtervolging als gevolg.

Toch vind ik het wel uitermate voorspelbaar dat de verschijning in het begin met de hoed, en later de indiaan, in beide gevallen gewoon Sam is die zich op deze wijze van een alibi voorziet Hetzelfde geldt voor de spanning en spannende momenten die soms even goed worden opgebouwd als knullig gebeuren. Neem nu de moord, wat Scully ziet en zijn run om het te voorkomen is best aardig opgebouwd, net als momenten gedurende de achtervolging eerder in de film, maar hoe de moord dan plaats vind en Gloria dat eigenlijk maar gewoon laat gebeuren zonder op cruciale momenten weg te vluchten is eigenlijk te slecht voor woorden. Zo vond ik de dommige en maar door rattelende Holly ook een bron van ergernis vooral gedurende de finale waar de spanning toch afgebroken wordt naar een soort absurdisme. Om nog maar te zwijgen van het Frankie Goes To Hollywood moment met de daarop volgende ontmoeting met Holly Body, is dat scherts, fantasie van Scully of zit hij inderdaad in een porno? Het laatste waarschijnlijk, toch kan ik dat moeilijk plaatsen mede door zijn rare verschijning daar vlak na.

En zo doet Body Double meer de wenkbrauwen fronsen dan dat de film een hele sterke indruk achterlaat. Voor het gevoel schiet de film alle kanten op met absurdistische momenten en vind ik het moeilijk er echt suspense in de zien, iets dat me ook al tegenviel in het geval van Dressed To Kill. Buiten dat ervaarde ik het plot toch als redelijk voorspelbaar, ook net als Dressed To Kill, en kan het niet anders dan dat Scully zelf verdacht is op een gegeven moment. Afijn, het mag duidelijk zijn dat deze film mij best wel een beetje tegenviel.

Filmpje die mij bij mij wel nieuwsgierigheid opriep mede vanwege de aanwezigheid van de daar nog aantrekkelijke Kathleen Turner, behalve dat leek het verhaal goed en de beoordelingen redelijk. De vondst van de film bij de kringloop vorige week maakte de uiteindelijke kijkbeurt tot een feit. En laat ik vast verklappen dat de film dubbele gevoelens opriep.

Bij aanvang lijkt het qua cast en soundtrack van John Barry wel goed te zitten, vooral de soundtrack heeft een hoog Chinatown en Sea Of Love gehalte en past precies in het broeierige jaren '80 beeld van een privedetective of iets dergelijks tijdens een hittegolf. Verschil dat Racine geen detective is maar dat maakt niet want de problemen zijn er niet minder om voor deze gemankeerde advocaat. Toch duurt het mij dat eerste uur allemaal wat te lang en zijn de beelden van het gevoos en het warme weer overvloedig zonder dat dit nu perse iets toevoegt of ergens toe leidt, ja oké, het draait om 'body heat' en de uitwerking daarvan. Maar de zogenaamde plannen duren best wel lang en uiteindelijk heeft het aankomende plot weinig verrassing voor me want na één blik op Richard Crena heb ik wel zo'n voorgevoel dat Matty de boel bij elkaar liegt en Ned heel subtiel uitspeelt als uitvoerder en zondebok waarvan akte.

Weinig verrassend tot daar, gelukkig zit er het laatste half uur, als de plannen uitgevoerd worden, iets meer gang in en wordt er aardig opgebouwd betreffende een paar scènes en een bepaalde opbouw met paranoia, verdenking en problemen. Verrassend en best sterk te noemen zijn bijvoorbeeld de onthulling rond het testament dat niet rechtsgeldig blijkt te zijn door een vormfout, en dat is toch wel erg slim bedacht. Net als de ontknoping rond de verdwijning van Mary Ann wiens rol tot op het laatst onzeker blijft. Body Heat maakt door de dubbel gelaagde ontknoping, want wat wordt Ned keihard genaaid nog veel erger dan ik verwachtte, toch met terugwerkende kracht heel veel goed. En je zou kunnen interpreteren dat de kijker net als Ned op een ongekende manier in slaap gesust wordt. Achteraf blijkt Body Heat dan ook een moeilijke film te beoordelen want enerzijds duurt de eerste fase veel te lang, is er sprake van een bepaalde voorspelbaarheid maar is de ontknoping toch best wel goed met verrassende elementen wat bij mij de vraag oproept of Body Heat een film is die balans mist of juist ontzettend slaagt in zijn opzet. Afijn, wellicht eens een herkijk, voor nu een twijfelende 3,5.

Het paasweekend afgetrapt met deze Body of Evidence die in een golf van andere erotische thrillers uitkwam zoals Basic Instinct en Sliver. En destijds kreeg Body of Evidence de nodige aandacht van Goderie/Mioch waar men de kaarsvet scène liet zien. Kijken deed ik de film volgens mij nooit of ben het glad vergeten, maar de interesse was er wel altijd.

En waar ik verder onwetend deze film in ging qua cijfergemiddeldes, verdachte ik hier toch eigenlijk wel iets van waar Willem Dafoe zeker niet de minste acteur is, de sfeerschepping in het begin goed is, en vooral de soundtrack van meet af aan opvalt als erg sterk. Maar zodra Madonna met dat bekje van haar, en nog groter gebrek aan acteertalent, in beeld komt begint de instorting. De cast is verder niet heel slecht met een altijd goede Frank Langella, Mark Rolston en Prochnow, en zijn Anne Archer en Juliana Moore altijd fraai voor het uitzicht. Het plot met alle verdenkingen en verwervingen is ansich niet heel slecht, maar daar is het meeste dan ook wel mee gezegd.

Maar buiten dat allemaal heeft het erg weinig om het lijf naast een aantal steamy sexscenes waar het lichaam van Madonna zich wel voor laat lenen ook al voegt ze verder weinig toe. Dan is en wordt de film geen enkel moment spannend en vallen enkele continuïteitsfouten op zoals het bloed op Dafoe's overhemd in de parkeergarage en heeft de film niet meer doel dan verschillende acteurs zo vaak mogelijk horizontaal krijgen. En dat is natuurlijk veel te mager voor een best wel bekende naam, cast en een budget van maarliefst 30 miljoen. Afijn, een tegenvaller eerste klas en snel op naar de volgende film.