Opinions

Op de maandagmiddag maar weer eens verder met het oorlogslijstje en daarbij viel na lang zoeken uiteindelijk de keuze op deze Beach Red die niet hele goede cijfers heeft maar, zoals ik al eerder opmerkte bij dergelijke oude oorlogsfilms net als het geval is met Flat Top uit '52, mijn inziens niet helemaal op waarde geschat wordt. En zo dus ook met deze Beach Red.

Her verhaal is simpel rond een Amerikaanse eenheid vlak voor hun aanval op een door de Japanners bezet eiland waar men al snel taferelen, dood en verderf, zal treffen gelijk aan de gevechten op Tarawa, Iwo Jima, de Marianen of Peleliu of welk stuk rots of zand dan ook. En eigenlijk doet Red Beach weinig verkeerd met archiefbeelden er tussendoor van beschietingen en dergelijk, hoewel de montage wellicht wat van de hak op de tak is. Wellicht dat men met een geluidstape had moeten werken. Zo zijn de mijmeringen en gedachten van de wachtende soldaten a la The Thin Red Line ook helemaal niet een slechte gedachten maar mist het alleen een beetje finesse. Buiten dat is er een fraai beeld van het eindeloze wachten, de overpeinzingen en de landingsvaartuigen die rondjes varen tot iedereen ingeladen is en klaar voor de aanval en ik moet zeggen dat die dan ook prima in beeld wordt gebracht en Red Beach echt wel een goede indruk wekt.

Als men dan ook nog eens op het strand niet terugdeinst voor de gruwelen van de oorlog met verminking is mijn inziens deze film meer dan prima onderweg en zet door met een goed beeld qua strijd verder landinwaarts en in mijn ogen een fascinerende strijd zoals die uitgevochten werd op die eilandjes. Men heeft de gevaren van de jungle zoals met de slangen, we zien de harde Japanese discipline, tevens hebben zij ook mijmeringen en gedachten naar huis, toont men de trucs van de Jappen met scherpschutters in de bomen, dummy's en valstrikken en mondt de strijd later uit in chaos kenmerkend voor jungle combat. De terugkerende humor rond Egan is soms leuk maar een andere keer niet helemaal op de plaats, toch lijdt de film daar niet echt onder waar dat het wel een beetje het geval is met de weinige karakter onderbouwing die er is waardoor het over het algemeen toch volslagen onbekenden zijn en blijven.

Desondanks toont Beach Red een meer dan prima beeld van de strijd in de Stille Oceaan met veel kloppende details en heeft als echte minpunten slechts een bepaald gebrek aan finesse rondom de karakters en dialogen. Daarom wat mij betreft een prima voldoende.

Met moeite uitgezeten, een film overigens waarvan ik altijd denk dat ik hem niet gezien heb om er halverwege achter te komen dat ik hem al meerdere keren gezien heb maar dat de film en het verhaal voor mij niet het waard is bij te blijven.

De film heeft wel een paar aardige dingen. De natuur is natuurlijk prachtig. LDC is degelijk en Carlyle is natuurlijk weer op zijn best als een malloot. Muziek is ook prima maar toch...dat hele idyllische en avontuurlijke het zal me. Waar gaat het nu eigenlijk over? Ja, ik snap wel wat het idee een beetje is maar het spreekt mij niet aan in ieder geval. Dat hele gedoe ook met dat het strand geheim is toch duiken er iedere keer nieuwe mensen op en ondertussen vormt zich daar een mini samenleving. Mij een beetje te zweverig en vaag.

Kaminski: I need a woman!
Golikov: Maybe you'll find another sheep.
Kaminski: Maybe I will!

Hele fijne oorlogsfilm, volgens mij voor het grote publiek redelijk onbekend maar ik vind het een hele goede oorlogsfilm. Een fijn statement wat betreft anti-oorlog, wint er ook geen doekjes om hoe ver men gaat om de vijand aan de praat te krijgen, de man geplet onder de tank, maar ook dat men niet maalt om burgerslachtoffers, de vrouwen die vergast worden. Vervolgens volgt er nog een stukje verschroeide aarde tactiek. Wat voor de Amerikanen Vietnam was voor de Russen zonder meer Afghanistan. Een soort van haat, niet de wil om je in gebruiken en de bevolking te verdiepen en het verklaren van de totale oorlog want ze kregen niet alleen de opstandelingen tegen zich maar gewoon weg het hele land.


Verder is de samenstelling van de tankbemanning zonder meer een prachtige beeld vol tegenstellingen. De jeugdige en onbezonnen wreedheid van de ene, het idealisme van de andere en de brute zekerheid van de commandant die als veteraan natuurlijk weet hoe je een oorlog moet winnen. Dit gegeven leid natuurlijk al snel tot spanningen en problemen.

Verder in alle gruwel en wreedheid in beeld gebracht, niet alleen de oorlog maar ook het leven en sterven in een oord als Afghanistan. Ziet er prima en realistisch uit. Fijn, prima, mooi. I love it.

Mijn herfstvakantie afgetrapt met deze Beasts of no Nation die ik al langer op tv of bij de kringloop hoopte tegen te komen, maar in dit geval bood Netflix tussenkomst. Dus kom maar op...

Interessant is toch het geschapen beeld van relatieve rust, niet bepaald rijkdom, maar wel een bepaald goedheid in de mens en daarmee een positief en vrolijke jongen met het nodige aan kattenkwaad. Uiteraard is dit gezocht contrast om de verschillen verderop kracht bij te zetten, toch blijft het beeld hangen van een weliswaar achtergebleven en armoedige wereld, maar niet één waar geweld en moord met de paplepel wordt ingegoten om het zomaar te zeggen. De omslag naar geweld, moord en het opnemen binnen een rebel groep is dan ook vrij abrupt en lijkt vooral de enige mogelijkheid om zeker te zijn van welke vorm van leven dan ook.

Wat we daarna zien in deze Hotel Rwanda/Blood Diamond achtige mix is de langzaam achteruitgang van menselijke normen en waarden en wordt bijna iedere te bedenken wreedheid in alle rauwheid en bloederigheid uitgevoerd. De film heeft mij dan allang voor zich gewonnen met zijn directe stijl, kleuren, filters, muziek, cameravoering en natuurlijk het wrede en harde beeld. Ge-wel-dig vind ik de uitermate charismatische Idris Elba als de commandant, echt fantastisch, wat een uitstraling, wat een swung. En ja, hier had de beste man best een Oscarominatie voor mogen krijgen binnen een film met biologerende momenten zoals de korte geweldsuitbarsting in het bordeel of de executie met kapmessen van de engineer midden op de weg. De film toont daarna op fraaie wijze verdere afstomping en het breken van de menselijke geest tot deze niet meer tegen de wreedheid kan en lijkt in de Diamond delf fase niet ver van de Eerste Wereldoorlog of te zitten met zijn tunnels, loopgraven en slechte omstandigheden.

Het mag duidelijk zijn dat deze Beasts of no Nation een sterke indruk op mij heeft achtergelaten en ik deze zeker niet voor de laatste keer heb gezien. Voor nu vier sterren maar dit kan er altijd meer worden.

Lastige onderwerp, lastige film. Geprobeerd vanwege de goede waarderingen, niet zo zeer vanwege het onderwerp, hoewel een goed drama altijd welkom is. En hoewel Beautifull Boy zekere interessante elementen heeft, en er zat is om na de tijd over na te denken, raakt de film me toch over de gehele duur niet zoals ik gehoopt had.

Ten eerste verbaas ik me altijd over Steve Carel die met drama's als deze uitstekend uit de voeten kan, zo ook het geval met The Big Short en vooral Foxcatcher. Waarom dan altijd die vreselijke flauwe comedy shit terwijl de man kennelijk zoveel meer in zijn mars heeft. Maar goed...de film, in het kort, overprotectieve vader probeert de drugsverslaving van zijn dromerige, creatieve, vrije losbol van een zoon in goede banen te leiden. Iets dat de gebruikelijke problemen en wrijving in de relatie oplevert en in ups en downs wordt gevolgd.

Kernpunten van dit verhaal draaien duidelijk om bescherming, loslaten, acceptatie wanneer iemand niet geholpen kan of wil worden, en het besef wanneer het jezelf ten gronde richt. Interessant punt vind ik toch altijd dat je iemand wil beschermen met de door jouw reeds geleerde lessen, punt is helaas dat het ervaren minstens de helft van de les is. Bovendien zoekt ieder mens iets anders, heeft andere wensen en dromen. Wat de ene als destructief zal ervaren is voor de andere het ultieme gevoel van leven. Dan is er de ongelooflijke lastige wisselwerking tussen helpen en bemoederen, of verzorgen of verstikken. Wanneer moet iemand leren en om hulp leren vragen, of zelf uit een dal klimmen, en waar is het punt dat je iemand moet of kunt redden zonder hem van je af te drijven? Dilemma's waar simpelweg geen antwoorden op zijn maar die deze film wel op intelligente wijze toont. Zo laat de film tevens het verhaal van beide kanten zien. Enerzijds de bezorgde familie die er onder lijdt, anderzijds de worstelende jongeman die een gevoel probeert te volgen en niet tot last wil zijn en zeker niet betutteld wil worden.

Het acteren van Chamalet en Carell is uitstekend, zo ook gekozen locaties en filmische momenten als het surfen en is de soundtrack heerlijk met muziek van Massive Attack, Nirvana, David Bowie, Sigur Ross en Neil Young. Toch is het vlak waar de film me minder raakt sowieso de fascinatie van mensen/jongeren met drugs. Even lijkt de film een hele duistere kant in te slaan wanneer benadrukt wordt hoe ernstig een Crystal Meth verslaving is. Een fase overigens waar ik ook vrij snel daarna de feeling verlies met Nic en alleen maar meer medelijden met de familie krijg en de logische keuze die zal moeten volgen. Iets anders maakt de film nog wel los bij mij, namelijk dat we slagen, succes en ouder worden toch maar al te vaak als vanzelfsprekend beschouwen. Maar hoe zwaar moet zoiets zijn als ouder je kind zo door de goot opgeslokt te zien worden? Beautifull Boy heeft daarom een wisselende uitwerking op mij waar ik zekere bepaalde dingen in zie en het zichtveld verbreedt. Interessant en leerzaam voor een keer.

Officer, I saw the driver who hit me, His name was Johnny Walker

Filmpje die nog altijd degelijk en goed te noemen is, maar ooit wel eens grotere indruk maakte.

Wat nu toch wel opvalt is de lange en trage aanloop van omme nabij een uur waar we slechts kennis maken met Nash en zijn sociale contact gestoordheid. Iets wat heden ten dage mij te lang duurt en het niveau heeft en niet bijzonder boeit, slecht grappig en ter informatie. Maar gelukkig verbeterd en verandert de toon na een uur.

Schimmige figuren en gebeurtenissen, paranoia en wantrouwen, geheime opdrachten, de toon hier van wordt uitermate goed en mooi neergezet mede door de prima soundtrack die een hele mooie en indringende terugkerende melodie bezit. Daarna wordt meer dan prima de dubbele toon gevoerd en gebracht. Is het een complot tegen Nash of wordt hij echt gek? Crowe speelt 'de patiënt' erg goed. Helaas zelf ervaring met geesteszieken mensen en van het loopje, naar mate hij oudere wordt, tot de niet begrijpende en verbaasde blikken tijdens het gesprek met Alicia zijn gewoon erg goed en herkenbaar. Tevens ook de onbereikbaarheid en dat shot van de dokter en Alicia terwijl Nash daar binnen ligt. Wat een engelen geduld ook van die vrouw en de later strijd van Nash, van willen zijn, en willen doen om je vervolgens zo te verliezen. Goed bedoeld van zijn kant zelf...

Zoals gezegd, pakkende soundtrack. Uitmuntende prestaties van zowel Connolly, zoals altijd om op te vreten, en Crowe en een boeiend verhaal over de valkuilen van het geniaal zijn en de strijd om met geestesziekte om te gaan. Is er dan niets op aan te merken? Zeker wel, zoals gezegd de aanloop is erg lang en gezapig. Dan de correctheid van de film. Nash had al een kind uit een eerdere relatie dus zo Sheldon Cooper in het kwadraat zal hij toch niet geweest zijn. Dan het feit dat hij in de film relatief snel weer de inrichting uit is terwijl hij in werkelijkheid 35 jaar inrichting in en uit ging aldus Wikipedia. Dan de geruchten van homofilie...ik kan me herinneren dat er destijds veel kritiek op de film was die een te mooi beeld schets van het karakter Nash.

Desondanks is A Beautiful Mind nog een meer dan prima film die vanaf het uur uitermate boeit en gewoon degelijk is.

De Bee Gees of ik daar wat mee had...? Nou nee. Of ik daar wat van wilde zien tijdens de pauze, een docu over de diepte en hoogtepunten. Ach ja, waarom niet. Een beetje docu over een artiest, ook al heb ik niets met de muziek, doet het vaak wel goed. En dus zaten we al snel in de jaren '60 en '70 met het nodige falseto geschal uit de luidsprekers en wat verraste deze documentaire ontzettend.

Robin, Maurice en Barry, wat zijn ze nog jong en wat zit het maken van muziek er al vroeg in. Interessant is toch zeker de doorbraak en de Beatlesachtige sound, en tevens de zelfde rivaliteit die elkaar opzweept zoals tussen the Beatles en The Beach Boys, wat vooral in het geval van Brian Wilson grootse prestaties opleverde. Als de broers volwassenen zijn dreigt al snel het cliché beeld van de gemiddelde artiest die niet echt om kan gaan met alle weelde. Belangrijker lijkt de onenigheid tussen twee van de drie die amper meer met elkaar communiceren, het zijn stevige scheuren tussen het harmonieus zingende drietal.

Tot dusver aardig maar niet super interessant, tot de downfall langzaam begint. Er is weinig interesse meer in hun muziek en men wordt eigenlijk alleen nog maar gevraagd om muziek te schrijven voor anderen. De zogenaamde reboot en revival wordt dan ook gebracht zonder de naam van de band te zeggen, bang voor een negatief effect. Maar de wederopstanding met Saterday Night Fever is groots en legt de drie broers geen windeieren. Dit is de sound die ik ken en interessant aan de docu is uiteraard dat men anders begon. Niet minder interessant is het beeld van de happerende samenwerking, het uitdijen van de band die aan kwaliteit wint, en het doorontwikkelen van hun muziek en 'sound' waardoor ze plotseling weer een marktleider zijn en overal 'on top' staan. Zelfs zo 'on top' dat de term hoge bomen vangen veel wind van stal gehaald kan worden, want wat een haat en nijd wordt er op een gegeven moment gespuid naar de Bee Gees en alles dat enigszins naar disco riekt. De zogenaamde plaat verbranding doet aan bepaalde taferelen uit de jaren '30 denken en riekt op zijn beurt weer naar verhuld racisme.

Ondanks de schaduwzijde plukken de mannen er wel degelijk de vruchten van en poeh hé...wat swingt dat toch allemaal. En wat klinkt het allemaal bekend. Over smaak kun je twisten maar een zekere kwaliteit herbergt het zeker, zeg maar gerust iconisch. En zo blijkt How To Mend A Broken Heart toch wel een uitermate interessant kijkje achter de schermen van een band die zich jaren op bepalende wijze heeft gemanifesteerd in de popmuziek om te eindigen met kippenvel waardige beelden van Barry Gibb alleen op het podium.

Een film die mij in eerste instantie niet bepaald trok vanwege Finkers, niet bepaald mijn humor, en de titel die toch iets oubolligs en burgerlijks leek te hebben. Desondanks vanwege de goede commentaren toch maar even geprobeerd en alle vooroordelen tenspijt viel het reuze mee.

Het verhaal mag duidelijk zijn met de overleden opa en de plak waar Jan zelf onder zit in de vorm van betutteling, rond commanderen en zelfs niet eens uit laten praten. Verkeerd bedoelt Gedda het allemaal niet, maar verstikkend is het wel. En waar ik iets flauws, zoetsappig, en vooral burgerlijk truttig verwachtte blijft dat toch uit bij De Beentjes Van Sint Hildegard en kan de film met zijn karakters, humor en bij tijd en wijlen onverstaanbare dialecten een bepaalde charme niet ontzegd worden. Daarnaast is het nooit een straf Leonie Ter Braak en Daphne Bunskoek veelvuldig in beeld te krijgen.

Buiten de best wel aardige humor en de zogenaamd spontane Alzheimer, de fase waar de film ontbrand qua interesse, gaat het toch voornamelijk over de betutteling en strubbelingen binnen een relatie. Controle, alles regelen, geen ruimte voor eigen wil of interpretatie, zelfs paranoia en bemoeizucht tot aan het ziekelijke toe ook al wordt het soms goed bedoeld. Het is toch raar dat een mens dan op de vlucht slaat met een symbolische tocht als bevestiging voor de benodigde vrijheid misschien zelfs met een 'no point of return' to gevolg. Het is dit beeld waar De Beentjes Van Sint Hildegard meer dan goed in slaagt en bovenal vermaakt. Een prima film wat mij betreft.

Lang geleden ooit eens gezien, nu weer opnieuw.

Vermakelijke zwarte komedie, licht humoristisch en typische extravagante stijl van Burton uiteraard. Het ziet er allemaal niet zo best uit maar ach. Keaton kon zich in ieder geval wel helemaal uitleven, dat is wel duidelijk. Verder gewoon vermaak, leuk om weer eens te kijken.

En weer niet overtuigend. Een aantal jaren terug, rond de tijd dat hij uitkwam, al eens een flinke tegenvaller, en eigenlijk nog steeds. Van een thriller is overigens geen sprake, hooguit van een bij tijd en wijlen redelijk familie drama.

Toch zal het in eerste instantie niet aan het verhaal liggen dat opzich genoeg te bieden in de vorm van de broers die diep genoeg in de problemen zitten om tot een dergelijk plan te komen en de daaropvolgende nasleep. Ondanks de contradictie tussen karakter en leefomstandigheden zitten ze toch zeker in het zelfde schuitje, iets dat naarmate de film steeds duidelijker wordt. De beerput gaat in die zin open over het rommeltje dat deze twee er van maken, de ene uit hebzucht en de andere uit wanhoop, en even lijkt het drama zo op 1 uur 15 de overhand te krijgen vooral na het gesprek tussen vader en zoon Andy en de film een iets chronologischere volgorde krijgt. Een fase met inhoud die goed doet.

Wat gaat er dan toch mis bij deze film. Het is het constante geswitcht van heden naar een dag, of paar dagen eerder, en weer terug, die een zware wissel trekt en de weinige spanning die er is laat weglopen. Wellicht dat er een reden zit achter het breken van de spanningsboog, een gezochte tegenstelling tussen de vooraf normale situatie en de chaos na afloop, toch werkt het voor mij niet. Lumet schijnt een Shakespereaans drama te hebben willen maken, wellicht met Reservoir Dogs in gedachte, toch mislukt het voor het gevoel volkomen. Daarnaast is het drama dat de film enigszins redt goed, maar niet voldoende om de film te redden. Wel kan nog gezegd worden dat er in het gesprek tussen vader en zoon veel motivatie zit om de overval te rechtvaardigen of als wraak te zien. Daarnaast slaat 'the devil' in de titel waarschijnlijk op de medemens, die zoals de heler 'spot on' zegt, alles voor geld doet en veel kwaad in de zin kan hebben op dat vlak. Daarnaast is het al met al toch een uiterst merkwaardige schets van een stel uiterst hopeloze maar vooral hulpeloze mensen met de lekkere Tomei met stip op één omdat ze Andy in de steek laat maar nog wel om geld voor de taxi durft te vragen.

Aardige elementen heeft BTDKYD wel maar het lijkt allemaal niet in balans te zijn of uit de verf te komen door de ingewikkelde structuur. Jammer eigenlijk want hier was meer van te maken geweest, om als laatste de muziek van Burwell te benoemen, veelal bekend van de Coen Brothers en in die zin ook herkenbaar.

Gretig aan begonnen om tot de teleurstellende conclusie te komen dat dit een remake betrof en niet te verwachte versie uit '71 met Eastwood. Afijn ondanks de mindere beoordelingen van deze versie toch maar even doorgezet.

Verkeerd begint de film vooralsnog niet met een fraaie locatie en wordt er camerawerktechnisch gezien ontzettend mooi gewerkt met de bomen, nevel en de lichtval. Deze shots van de mysterieus aandoende sfeer rond het huis zijn erg sterk en geven ook meteen de film een bepaalde lading. De vondst van McBurnley laat daarna niet lang op zich wachten en is het de vraag wat ze met hem aan zullen. Uitleveren aan de plaatselijke strijdmacht lijkt de voorkeur te hebben maar wordt toch niet uitgevoerd.

Grappig is het vervolg waar men McBurnley verpleegt en opkalefatert en vooral de wisselwerking tot stand komt met de dames die, jong en oud, toch kennelijk een uitermate saaie leven lijden alleen in dat huis. Opgedirkt en al lopen ze bijkans de deur plat, dit tot groot vermaak van McBurnley zelf. Zoals gezegd is het grappig maar de richting van het geheel is onduidelijk en heel erg boeien of interessant wordt het allemaal niet. Tot het incident, waarna de toon van de film totaal omslaat en uitermate grimmig wordt en zowaar het laatste half uur tot drie kwartier nog wel interessant wordt qua spanning tussen beide partijen.

De cameravoering vooral buitenshuis is bij tijd en wijlen om te watertanden, het broeierige sfeertje wordt aardig gevangen, Dunst vind ik erg sterk en de laatste fase is interessant. Toch zijn er ook punten van kritiek zoals het accent van McBurnley dat nu niet bepaald Amerikaans aandoet en, wat zijn achtergrond ook mogen zijn, misplaatst klinkt, dan heeft de film erg lang nodig tot zijn essentie, de fase met de spanningen, te komen, om als laatste aan te halen dat het gebeuren van de hele film qua lading en betekenis aan mij voorbij gaat. Pas als ik de titel vertaal van beguiled naar verleid wordt een patroon duidelijk omtrent verleiding, jaloezie, wraak, dader en slachtoffer. Don Siegel de regisseur van de '71 versie sprak over 'the basic desire of women to castrate men' en dat dit de grote angst was van mannen in die tijd. Hmmmm....tja....het vult een aantal vragen in maar niet alles waarop mijn interesse voor de '71 versie stijgt en ik deze 2017 versie vooral redelijk vind voornamelijk door het laatste drie kwartier tot half uur.

Absolute kutfilm. Owen Wilson kan gewoon niet acteren, nu kan ik die kop toch al amper aanzien en serieus nemen, en dan die eindscene. Totaal ongeloofwaardig, en bij onderzoek blijkt de film 'losjes' gebaseerd op ware gebeurtenissen. Blegh...matige overdreven shit. Ben niet zo snel heel erg negatief maar als ik dan hoor dat mensen dit zo'n 'geweldige' film vinden, mogelijk een van de besten die ze kennen....najah...

Wat verbaasde ik mij heel lang terug over deze film in de negatieve zin. Grappig? Comedy? Een hele goede film? Waar dan? Verschillende nominaties ten spijt kon ik vrijwel niets met deze film. Iets dat nu wel anders is.

Wie met Being John Malkovich een 'normale' film of 'grappige' comedy verwacht staat iets totaal anders te wachten. En een eerste kijkbeurt zal slechts verbazing wekken. Want wat is er normaal aan deze film? Vrijwel niets. Een onverzorgde poppenspeler die op zijn doorbraak wacht. Een al net zo onverzorgde vriendin die bezorgder is om haar 'chimp' dan haar zelf of haar relatie. Een even bizar kantoor tussen verdiepingen, vreemde spraakgebreken, een nog even vager tunneltje met de beleving Malkovich te zijn...enige wat normaal lijkt is de ongrijpbare Maxine. Hilarische en absurdistische momenten volgen elkaar op met de ruzie en strijd wie Malkovich mag zijn als gevolg.

Boeiender dan de film en het verhaal zelf is eigenlijk de achterliggende gedachte, de filosofie van het geheel. Ik proef een beetje uitbuiting en vercommercialisering, maar tevens ook een stukje ethiek en zelf gefabriceerde reïncarnatie. Maar bovenal lijkt de film te gaan om de twijfel en angst onbelangrijk te zijn. Het zijn van níemand, wat een ideale vlucht is het dan John Malovich te zijn. Nu niet bepaald de meest doorsnee acteur maar ook een beetje een vreemde eend in de bijt. Vooral 'onbelangrijkheid' lijkt een cruciale rol te spelen in alle ontwikkelingen. Laten we eerlijk zijn, hoe belangrijk kan een bedrijf en de werkzaamheden zijn als het tussen twee verdiepingen in zit? Wat er precies gedaan wordt nooit duidelijk. Misschien ook wel een verhulde aanklacht richting het gewicht dat soms wel op dergelijke zaken gelegd wordt. Maar hoe belangrijk is het nu? Wat voor status wordt er door sommigen van geleend? Iets dat Craig in ieder geval voorbij gegaan is, net als de rest die zich pas op hun plek lijken te voelen en een identiteit menen te voelen eenmaal in Malkovich. Proef ik daar verafgoding? Idealisering van mensen die echt niet veel beter of anders zijn?

Afijn over BJM kan lang na gesproken worden en veel aspecten en filosofieën komen voorbij of kunnen er op los gelaten worden en dan heb ik meen ik manipulatie nog niet eens genoemd. Bovenal is BJM gewoon een kostelijke en leuke film. Hoe men langs de snelweg gedumpt wordt eenmaal weer uit Malkovich zijn geest een symbool voor ontnuchtering wellicht, of het moment wanneer Malkovich zelf naar binnen gaat en de restaurant scene volgt, het is allemaal even bijzonder en humorisisch. BJM is dan ook zonder meer een apart filmpje te noemen met prima acteerprestaties van vooral Cusack, en Malkovich die zich zelf kan zijn, tot hij natuurlijk overgenomen wordt, iets dat hij prima doet.

Grappige film, leuke film en vooral een intrigerende film die zeker meerdere keren gezien moet worden om het hele concept te omvatten.

Maandagmiddag even aan de slag met Beirut mede mogelijk gemaakt door Netflix, en opzich trekt een film als dit wel de aandacht qua titel en cast, de vervolgvraag is daarna natuurlijk of het ook levert, en dat is wat Beirut betreft een dubbel antwoord.

De situatie is duidelijk met Skiles en zijn vrouw in een tragische opening waar blijkt dat ze soort van de vijand in huis gehaald hebben. De gevolgen daarna zijn groot met een gebroken Mason Skiles, toch wordt hij zoveel jaar later opgetrommeld en zijn de skills van zijn onderhandelaarschap nodig. Of is er toch meer aan de hand? Het is in ieder geval snel duidelijk dat het aan alle kanten stinkt en dat is typerend voor de staat van de wereldproblematiek toen en nu. Iedereen probeert zijn slaatje uit dingen te slaan, is het onderhandelen en ruilen tegen de klippen op en wordt er niet gemaald over een slachtoffer meer of minder.

En ansich doet Beirut weinig verkeerd waar Hamm prima overtuigd, de rest van de cast ook niet verkeerd is en de omgeving en haveloze decors zicht prima laten lenen voor de nodige spanning en intrige. Maar tegelijkertijd wil het ook niet helemaal met de film die wellicht een beetje te ingewikkeld is gemaakt met de nodige 'double cross', maar wil het me ook niet echt aangrijpen, het pakt me gewoon niet en heeft moeite te blijven boeien. En dan gaat er toch iets mis aangezien het een redelijk vlot en niet super lange film is. Daarom toch helaas middelmaat voor mij en niet meer dan 3 sterren.

Zo'n typisch Boekenvoordeel product waarvan je weet dat het niet goed kan zijn maar tegelijk ook een beetje nieuwsgierig bent omdat bijvoorbeeld zo'n verhaal best potentie heeft.

Als kijker val je er behoorlijk midden in en moet toch gezegd worden dat het geheel kleinschalig en goedkoop aanvoelt, iets dat trouwens niet meteen een negatieve uitslag hoeft in te houden. Het gevoerde mysterieuze sfeertje rond de locatie met de jeep en de containers is niet perse verkeerd en kan bevreemdend genoemd worden waarna de paniek toeslaat om niet heel erg duidelijky reden. Zijn dit doorgewinterde soldaten/huurlingen... mwoah...

En dan komt eindelijk het pantservoertuig in beeld, niet een moment te vroeg en eerlijk gezegd had ik deze al eerder verwacht. Het bevreemdende en mysterieuze sfeertje wordt op licht claustrofobische wijze best wel aardig doorgezet in The Belly Of The Beast wat de orginele titel schijnt te zijn. Een fase die overigens best goed is met de geluiden en verschijningen buiten. Wanneer Capper opduikt krijgt de film weliswaar een nieuw element van mind fuck achtige proporties want wie is te vertrouwen en wie weet wat hier werkelijk gebeurt...? Toch wordt de zang en dans show met Capper te lang doorgevoerd en vind ik het domheid ten top dat een testobject, de huurlingen in dit geval, hun eigen dossiers zo maar vinden in die pantserwagen.

Tank 432 heeft best aardige momenten in muziek, sfeer en de gebrachte stress en spanning, duidelijk is dat er niets van een alien invasion waar is maar dit kennelijk een beeld is of fantasie binnen hun perceptie terwijl ze onderworpen worden aan een medisch experiment. Jammer zijn toch enkele dingen binnen het script, maar ik moet zeggen dat ik het toch niet heel slecht vind eigenlijk. Tank 432 is dan ook een beetje hinken op twee gedachten, namelijk dat het beter gekund had maar binnen de middelen lang niet zo slecht is, toch zit er wat mij betreft net geen voldoende in omdat hier toch wel meer van te maken geweest was.

Film die ik vroeger altijd goed waardeerde, een paar jaar terug minder, maar nu vandaag tot enige vorm van rehabilitatie heeft ontvangen.

Geen horror, ook geen oorlog hoewel het in oorlogstijd is en op een onderzeeër, maar mysterie is de categorie waar Below het best onder valt. De oorlog lijkt bijna bijzaak in een bomvol verhaal met een bemanning waar niet helemaal duidelijk is wie waar staat in de hiërarchie, het eveneens niet helemaal duidelijk is wat er gebeurde rond de laatste aanval op een vijandelijk schip en na het oppikken van enkele gewonden de sfeer definitief omslaat naar nerveus en gespannen. Schaduwen, gemompel in het duister, grammofoonplaten die uit zichzelf beginnen te draaien, vreemde ongelukken en de gebruikelijke pech die je aan boord van een onderzeeër kan vinden. Vul daar omstandigheden aan toe als de afnemende zuurstofvoorraad en de schadelijke stoffen van de batterijen en het is net zo goed de vraag of men ze ziet vliegen of dat er iets mysterieus aan de hand is. Iets dat in de beklemmende sfeer van de onderzeeër en met goed camerawerk best goed wordt uitgespeeld en qua plot subtiel gedaan wordt. Zelfs na afloop blijft de vraag...was het nu niet gewoon pech en hersenschimmen? Bijzonder is het allemaal wel...

Wat verder vooral opvalt vind ik de perfecte sfeer in combinatie met de stemmige muziek. Daarnaast valt de te verwachten soldatenhumor, taal en omgang op aan boord van het schip. Iets waar vooral Nick Chinlund, Andrew Howard, Christopher Fairbank en Jason Flemyng in uitblinken als vuilbekkende en nuchtere bikkels. Tevens op de duikpakken na die niet Amerikaans zijn maar Brits, een bewuste keuze naar het schijnt omdat de standaard Amerikaanse issue veel te zwaar was voor de scene, merk ik weinig raars en verkeerds op. En ik persoonlijk vind de CGI ook best wel te doen.

Below is voor mij dan ook een prima te pruimen psychologische griezel, die meer dan prima de scheidslijn bewandelt tussen 'meer' of toeval en tot op het einde gissen blijft hoe de vork in de steel zit. Geen topper wellicht, maar best te doen voor een keer.

Pffff….niet best. Na een hoopgevend begin stort de film wat mij betreft helemaal in nadat de zogenaamde White Tiger in beeld komt. Wat voor door debielen bedacht gedrocht is dat? Heel wat tanks gezien en ook Tigers, maar deze uitvoering met...met...ja, wat is het eigenlijk? Een bodykit? Verlagingsset? Het ziet er niet uit. De volgende afknapper is wanneer de tank schiet. Wat een waanzinnig slecht geluid is daar van gemaakt, het is zelfs irritant. Verder gebeurt er bar weinig. Volgende ernstige obstakel is de zogenaamde overgave Duitse strijdkrachten en de uberlange en saaie monoloog van een aantal Duitse officieren. Het ontgaat met totaal wat dit toe moet toevoegen. Dan eindigt de film met een soort open einde, de tank is nog niet gepakt de en de speciale bemanning en Russische tank bezweren dat ze blijven jagen op hun prooi Het ontgaat me allemaal totaal en vind het allemaal één grote gemist kans. Het idee was er, was aantrekkelijk, de trailer niet gek, maar dat is het dan ook.

Ik zat me even in te lezen over de film en er schijnt twee jaar terug een tweedelige miniserie gemaakt te zijn met iets minder speeltijd want zo stond er in het artikel het was niet meer van deze tijd dat men 3,5 uur ergens voor moest zitten en dat waren de mensen van nu dan ook niet meer gewend. Bullshit denk ik dan een goede lange film verveeld niet als hij goed is, dat is een typische benadering van de consument van tegenwoordig, het moet mooi, gemakkelijk en snel.

De film, de film begint dan eigenlijk meteen met een gevoel voor mij dat een film op een gegeven moment geen film meer is maar een beleving. De grootsheid, de decors, al die figuranten...wat een beleving. Maar dan toch stagneert het gevoel van de film voor mij een beetje na zo'n drie kwartier. De hele aanloop naar het galei en daarna richting de strijd met de wagens is mij net wat te lang. Er zit weinig vaart in, zover je over zo'n film/monument kan/mag spreken over vaart. En daarna wordt het voor mij wat een afwisseling tussen nieuwsgierigheid en uit 'willen' kijken maar niet omdat ik het nu zo'n bijster boeiende film vind. De acteurs doen absoluut hun best, het ziet er allemaal prachtig uit, de galei en arena scene zijn qua spanning en spektakel fenomenaal maar verder kan het verhaal niet heel lang mijn aandacht beet houden.


Mooi een keer gezien te hebben maar helaas houd het daar dan wel mee op.

Redelijke Nederlandse productie rondom de gebeurtenissen van de Bende van Oss.

Beetje een beeld van ons kent ons, een machteloos politieapparaat, de nodige afrekeningen en veel donkere straatjes en smerige steegjes zoals we die van Peaky Blinders kennen, wordt aardig gebracht. Net als in de serie gebeuren de gemiddelde domme dingen van ongelukjes, eigenbelang, achterklap, complotjes en uit de situatie willen vluchten, tot de gebruikelijke druk en instorting. In dit geval ligt vooral de focus op de poging van Hoeks uit het wereldje te komen met de nodige tegenslag.

Veel bekende acteurs bekend van series, een Nederlandse productie dus de nodig sex doch wel opvallend dat het niet heel platvloers is, redelijk geacteerd vooral Hoeks is aardig maar Lammers overtuigd ook, maar het belangrijkste vind ik het tijdsbeeld, bepaalde achtergronden met de NSB, Rost van Tonningen, de kwalijke rol die de Marechaussee zou spelen, de prelude van WO2 die al duidelijk in het gevoel van de mensen te horen is, en de nasleep van het 'schandaal'. Vermakelijke en redelijk film, maar dat is het dan ook.

Heel wat jaartjes terug eens gezien en toen viel de film me nogal wat tegen. Niet dat het nu een hele slechte film was, ik verwachtte er gewoonweg meer van. Nu zoveel jaar later toch maar weer eens de kans gegrepen, vooral ook door de stevige voldoende die de film hier en op IMDb haalt.

Toch begint de film niet heel overtuigend, op een claustrofobisch moment na die tegelijk de complexiteit benadrukt van dergelijke operatie. De soundtrack is van het oubollige soort, met de scène in de beschoten loopgraaf lijkt de film geforceerd indruk te willen maken, zijn de geluidseffecten van neerkomen de granaten tenenkrommend slecht en voelt het geheel en de kennismaking met Woody stroef aan. Zo voelen de flashbacks naar Marjorie aan als verplicht, en vooral voor een bepaald evenwicht in de film. Veel toevoegen doet het niet.

Maar toch, Beneath Hill 60 slaagt als oorlogsfilm niet in het bijzonder. Maar wat mij betreft wel als drama die haar sterke momenten onder de grond terug vindt. Meer dan goed wordt het immense stelsel, het vele werk en de tegenslag meer dan goed gebracht. Het geheel is duister, claustrofobisch en de omstandigheden onvoorstelbaar. Goede en geloofwaardige details worden naar voren gebracht zoals de nagels van de kanarie, hoe het nachtzicht te behouden en hoe te gedragen wanneer verrast door een fakkel. De strijd onder de grond komt met afluisteren en elkaar via doorbraken aanvallen, niet heel erg naar voren maar wordt toch aardig gebracht. Op die manier woede een geheel eigen oorlog meters onder de grond. Voeg daar een paar formidabele shots van het beoogde doel en dan is zelfs de neppe eindexplosie overkomelijk. De laatste shots rond de trouwerij toont een stel fragiele en kwetsbare mannen waar uit de tol van de oorlog maar weer blijkt om te eindigen met een fraaie eindgeneriek met oude foto's.

Onvoorstelbaar is dat er heden ten dage nog altijd verschillende onontplofte mijnen in de omgeving van Ieper liggen. Boeren schijnen gewoon hun grond te bewerken en zijn van mening dat het meevalt. Dat dit niet het geval hoeft te zijn bleek in '55, toen om 4 uur in de nacht een mijn afging door een blikseminslag. Je schrikt je toch de tering lijkt me. Het is een overpeinzing die in die zin perfect bij de film hoort, een bizarre nalatenschap van een vergeten en onderkende strijd, en daarmee tevens een film die vanaf het stroeve begin naar het einde toe steeds meer indruk maakt en uiteindelijk een prima film blijkt.

Oef! Wat een tegenvaller, iets dat ook aan mezelf lag aangezien ik me totaal niet in de film en diens kwaliteit verdiept had en een echte documentaire verwachtte over het karakter George Best. Iets dat er normaliter ook wel in zou moeten glijden bij mij aangezien ik United supporter ben en de club al sinds '98 op de spreekwoordelijke voet volg. Het was even schakelen toen er een acteur aangesproken werd met George, maar dat was opzich nog geen reden voor ongerustheid...

Het begin is vooralsnog niet verkeerd ondanks dat John Lynch weinig gelijkenis vertoont met The Fifth Beatle. De terugblik naar de ontdekking van de jonge Georgie is prima met een stukje nostalgie. Helaas ontspoord de film daarna behoorlijk. De reden? John Lynch. En dat is erg jammer, want heel slecht zijn sommige dingen niet. De rest van het team is prima bij elkaar gezocht en mannen als Gregg, Styles, Charlton en Law zijn niet moeilijk te herkennen. The gaffer himself is ook gemakkelijk te herkennen. Dan zijn de 'oude' beelden en het tijdsbeeld ook prima te pruimen.

Waar de film vervolgens totaal op faalt is zoals reeds eerder gezegd John Lynch, en in plaats van te vragen wat de man fout doet kan je bijna beter vragen wat hij goed doet; dat is namelijk niets. Het is een bijzonder slechte cast in die zin want de man is veel te oud voor de rol. Hoe kan een 39 jarige met zo'n oude bakkes nu een 17 a 18 jarige spelen? Niet dus! Dan is er het totale gebrek aan charisma en uitstraling. Waar is dat knappe charmante koppie? Lynch is een zoutzak met de uitstraling van een pak diepvries spinazie in vergelijking met de echte George Best. En had ik al gezegd dat hij er niet op lijkt...? Niet iedereen met een donkere pruik op kan doorgaan voor George Best. En zo sterk komt het verhaal ook niet uit de verf over deze gevierde Playboy die vooral geleefd werd in een een wereld van drank, poenie, snelle auto's en ontelbaar veel vrouwen. Maar heel veel zien we daar niet van. Dan is het hier en daar nogal fragmentarisch want we skippen wel erg snel van de kwartfinale Benfica '66 naar de finale tegen Benfica in '68.

Het mag duidelijk zijn dat deze Best een ontzettende tegenvaller betreft, en dat is ontzettend jammer te noemen want een dergelijke karakter als deze verdient toch beter dan dit. Lekker overslaan is mijn advies dan ook wat deze film betreft.

Als definitieve weekend afsluiter deze The Best Years Of Our Lives en daarmee een film die ik in mei al had willen doen, toen had aangekocht via Marktplaats voor een luttele euro, maar achteraf een regio 1 bleek te zijn. Nu alsnog meegepakt via het internet en zodoende prima te volgen. En eerlijk gezegd had ik hier wel verwachtingen van, helaas werden die niet echt ingelost.

Het beeld is niettemin duidelijk met drie veteranen die uit de oorlog terugkomen en het gewone leven weer op proberen te pakken. Uiteraard valt Homer het meeste op met zijn fysieke verwondingen, maar zoals Erich Maria Remarque al omschreef in één van zijn boeken zijn niet alle wonden in die zin zichtbaar. De film wordt daarna vooral langzaam opgebouwd waar alle speelstukken qua irritatie, aanpassing, relaties, werk en trauma zorgvuldig op het speelbord worden geplaatst waar natuurlijk aanpassingsproblemen key zijn in deze film. En aanvankelijk is het best wel interessant met de drie karakters die alle drie anders reageren, omgaan met hun zaken en hun toekomst anders zien. Homer sluit zich af, Fred wil geen enkele verantwoordelijkheid meer en Al vergelijkt het bankwezen met een te bestormen heuvel. Lukt het loslaten een beetje? Nee, niet echt zo blijkt.

Sterk en ontroerend is de nachtmerrie van Fred, maar ook de onwil en onbegrip van zijn vriendin, interessant de echte geschiedenis van Harold Russell en zijn ontbrekende handen, ookal betreft het een trainingsoefening, en bovendien winnaar van een Academy voor zijn rol, maar eerlijk gezegd is dat het een beetje, want zo na anderhalf richting de twee uren begint er toch zand in de motor te geraken en de lange speelduur zijn tol begint te eisen. Want de dialogen met alle relationele besognes zijn op een gegeven te lang en te droog, ongetwijfeld speelt er veel, heel veel, in de hoofden van de mannen maar komt het er voor mij onvoldoende uit in een film die daarnaast ook nog eens aan de brave en vrolijke kant blijft wat logisch is vanwege zijn leeftijd de emotionele momenten ten spijt. Het weet op een gegeven moment gewoon echt niet te boeien en mis ik op een gegeven moment een stukje extra drama, emotie, of wellicht een slechte afloop.

Onnodig te zeggen valt deze film nogal tegen en dat vind ik erg jammer gezien het onderwerp waar veel uit te halen is, maar de film toch zijn beperkingen vind in de lengte en zijn leeftijd. Met moeite drie sterren wat mij betreft.

Maandagavond nog even aan de slag met de waslijst op de hd recorder met deze film die ik in juli al eens had opgenomen en dat werd As Bestas die ik verder totaal niet kende maar vooral opnam vanwege het hoge cijfergemiddelde. En hoewel de film niet helemaal top is valt er wel iets te zeggen voor de goede cijfers.

Is de opening met het gevecht rond het paard symbolisch voor de strijd die we gaan zien, of juist symbolisch voor een dergelijke landstreek waar men het niet heeft op indringers. De film gaat in ieder geval van start met een ons kent ons mentaliteit tussen de plaatselijke, rust en idylle die zich laat vergelijken met Jean de Florette waar men ookal allerlei argumenten heeft een buitenstaander te saboteren. Ik op mijn manier vraag me af wat Antoine iedere keer in die buurtkroeg te zoeken heeft waar hij toch slechts hoon krijgt, vooral aangezien hij Frans is en Fransen en Spanjaarden elkaar niet liggen. Oké, hij heeft ze tot op zekere hoogte nodig voor zijn projecten en andere gunsten maar probeer dat dan zo zakelijk mogelijk te houden. Toch gebeurt er aanvankelijk weinig in de film rond het stel, hun tomaten en het gejen tijdens dat potje Domino, pas na het plassen over de meubels en een eerste gesprek met de politie begint het te boeien en daar heeft de film toch een half uur voor nodig.

En vanaf daar zit de film duidelijk in de lift met een bepaald soort opbouw, knagende gevoelens en onzekerheid, wantrouwen en paranoia en een bepaald structuur van kleine dingetjes en pesterijen. En laat dat nu best mooi gebracht worden hoe een kleinigheid, een meningsverschil, op een dergelijke manier begint met kleine irritaties, een eerste pesterij en vervolgens daden die steeds verder gaan en grotere consequenties hebben met intimidatie, huisvredebreuk en weet wat nog meer tot gevolg. In die zin is dit de opbouw van de gemiddelde burenruzie in de dop waarvan men zich naderhand altijd afvraagt hoe het zover heeft kunnen komen, nu dan zo dus! Daarnaast is er een absurd soort contrast met de omgeving en rust waarin deze territoriumdrift zich afspeelt en of in dit geval draait om een bepaald financieel belang rond de windmolens.

Interessant dus, en qua idee niet verkeerd, maar toch is het niet allemaal goud dat blinkt want As Bestas heeft toch zeker wel een paar minpunten. Zo is de speelduur wel een beetje en issue en heeft de film te lange stukken waarin er niets gebeurd, nu snap ik dat dit inherent is aan het verhaal hoe dit langzaam opbouwt en verder uit de hand loopt maar het blijft een beetje een punt dat de film niet altijd boeit over zijn gehele en aanzienlijke lengte. Het is mij regelmatig te traag en te saai maar daar zal iemand anders verschillend over denken. Wat mij betreft een goede voldoende maar verder niet een film die ik heel snel weer ga kijken.

Als je zoals in mijn geval op vrij jeugdige leeftijd eerst deel 2 gezien hebt en die geweldig vond, en je met deel 1 meer van hetzelfde verwacht, dan kom je bedrogen uit. De titels matchen, de acteurs en de setting Beverly Hills, maar behalve dat zijn het twee totaal verschillende films qua toon en wat er gebeurt. Deel 1 lijkt bijna een kennismaking om met deel 2 op volle toeren te raken. Minder geweld, minder samenwerking tussen het drietal en veel minder humor, of betere gezegd, subtieler.

Beverly Hills Cop, een film die met de kennisgeving wat voor spektakel deel 2 is en hoe deel 3 op alle mogelijke manieren finaal ontspoort, bijna sober te noemen is. Een prima verhaal, eerste hoofdrol voor Murphy denk ik, sobere setting, in eerste instantie ligt de nadruk op het verhaal en misdaad die hij op wil lossen en niet bij de humor hoewel goed en subtiel aanwezig. Veel spektakel komt er in die zin ook niet bij kijken, er is slechts één grote schietscene op het einde. Murphy is grappig maar niet té. De nadruk ligt op een goed verhaal, een prima film met goede acteerprestaties. Toch zal deel 2 altijd de voorkeur hebben vanwege het sentiment.

Verder ook iemand Damon Wayans opgevallen?

Beverly Hills Cop 2, een onvervalst stukje jeugdsentiment. Het zal ongetwijfeld allemaal niet de hoofdprijs verdienen, sterker er zijn hele domme en koddige momenten en zal Deel 1 als film inhoudelijk hoger scoren. Toch is dit een bijzonder vermakelijk product.

Fijne mix van actie en humor, soms op het randje, en een redelijk verhaal. Sommige dingen zijn wat onnozel zoals waarom alle overvallers tot hun oren in 'disguise' zijn en de meest 'hi-profile' van het spul, Nielsen met haar opvallende verschijning niet. Dan had de rest ook zo wel binnen kunnen vallen, en ja dan de zooi na afloop nog aan gort schieten....tja... Onwaarschijnlijke achtervolging met een cementwagen, mini-rolletje van Chris Rock en Hugh Heffner, Taggert die in het zwembad valt, prima schoot-out op het einde...ach, het is niet hoogstaand, ik weet het. Maar ja, jeugdsentiment, wat doe je er aan....?

Lekker vermaak meer is het ook in alle eerlijkheid niet.

Maandagmiddag na alle huishoudelijke besognes nog effe lui op de bank met dit Beverly Hills Cop deel dat ik puur voor de vorm nog eens moest doen. En ooit kocht ik dit deel in een Beverly Hills Cop trilogie op vhs maar goed vond ik dit deel nooit vergeleken met de andere twee waar het eerste nog redelijk rustig en degelijk is, het tweede al wat meer brutaliteit heeft en eigenlijk wel een hele lekkere actiefilm betreft en vooral op jeugdsentiment drijft. En dit derde deel kan zich dus verre van meten met de andere twee en is daarom veruit de minste.

Andermaal hebben we de brutale smart-ass en detective Axel Foley die in de jaagt op de misdaad andermaal in Californië terecht komt, niets nieuws wat dat betreft, en ditmaal zelfs in het pretpark Wonder World waar het zoals te verwachten valt niet helemaal plus is andermaal bijgestaan door Billy Rosewood. En eigenlijk is het enige dat er uitspringt bij deze film de redding van de twee kinderen uit de attractie wat redelijk opgebouwd is hoewel hij naar afloop geen handen meer over zou moet hebben, maar buiten dat is het toch allemaal weinig soeps en had ik de indruk dat de regisseur ook niet precies wist wat hij er mee aan moest en derhalve Murphy veelal de vrije hand gaf.

Want van meet af aan is de camera gericht op Murphy en hangt er iets in de lucht alsof men hem zijn gang laat gaan en a la Jim Carrey iets grappigs van ieder simpele of gewone situatie moet maken zoals bijvoorbeeld tijdens de briefing voor de inval op de garage. En het faalt, Murphy is niet grappig, de situaties zijn niet grappig, is het verhaal met de security van Wonder World onder leiding van DeWald veel te voorspelbaar, tevens wie er allemaal nog meer in het komplot zitten, en is het veel te vanzelfsprekend dat het allemaal wel goed komt om nog maar te zwijgen over zo'n slappe scène waar hij samen met een aantal attractiepark personages een dansje staat te doen waar dit bijna neigt naar een soort van overdreven zelfbevlekking waar Murphy er vanzelfsprekend wel weer iets grappigs van maakt. Nou, niet dus als je het mij vraagt...

Ik vind het zo nu dan juist cringy op het pijnlijke af, en staat symbool voor het grootste deel van de film waar ontzettend geleund wordt op Murphy waar hij simpelweg niet kan leveren en het er niet grappiger op maakt. Dan nog zoiets simpels zoals die Wonder World security die in het wilde weg begint te schieten en notabene zelf het ongeluk met de attractie veroorzaken, lekker security en heel slecht bedacht door de scriptschrijvers. Afijn, je raadt het al, niet goed wat mij betreft en daarom ook geen voldoende.

Gisteravond even aan de Bijbel les met deze The Bible: the beginning waar mijn vader even voor aanschoof. En ik vind het toch wel opvallend dat de film best wel laag scoort, iets dat mijn inziens niet helemaal terecht is en wellicht ook zal komen omdat God en de bijbel door velen tegenwoordig afgedaan wordt als onzin, iets dat toch de mening van mensen ontegenzeggelijk zal inkleuren lijkt mij. Ik vind daarentegen de bijbel best wel interessant, net als het vraagstuk God zelf, maar ben er van overtuigd dat een hoop verdraait wordt en verkeerd overkomt door menselijke interpretatie.

En voor een beetje geloofsfanitici, bijbelkenners of iemand die het interesseert, is dit toch een film die prima van start gaat en het grote boek best wel goed volgt. Mij valt vooral de sterke sfeer en mooie soundtrack op die zowel dynamisch als dreigend is. Het acteren en de dialogen zijn op het toneelstuk achtige af maar vind ik prima bij deze film, het verhaal en de leeftijd, passen, want we hebben het toch alweer over 58 jaar geleden. En zo breidt de film zonder dat hij een moment verveelt verder met Adam en Eva, Kaïn en Abel, de toren van Babel, Noach en Abraham en valt vooral de enorme en sterke cast op met grote namen in soms maar kleine rollen, of juist onverwachte rollen zoals cult-acteur Michael Parks, graag gebruikt door Tarantino en Rodriguez, als Adam. George C. Scott in een ingetogen rol of glamourgirl Ava Gardner als Sarah, en qua grote namen en bekende gezichten kan men nog wel even door gaan met Harris, O'Toole, Franco Nero, Huston en Ferzetti.

Daarnaast biedt de film toch wel veel elementen van een groots opgezette klassieker, met veel figuranten, grootse scènes, actie, drama, spektakel en zelfs een beetje humor met de schildpadden die door Noach naar binnen geholpen worden en moet ik zeggen dat in de fase van Abraham voor het eerst een beetje verveling toeslaat dat het allemaal wat te lang duurt, maar dat is van korte duur. Buiten dat vind ik dit een prima film die vermaakte en eigenlijk geen moment heeft verveelt, want daar gelaten wat nu op waarheid gebaseerd is en wat nu nonsens is of menselijke interpretatie betreft, een bijzonder verhaal blijft het wel en wordt met deze film prima gebracht.

Een komedieavondje gehouden en na Hot Shots deze Big aan de beurt. Een film die ik in mijn tienertijd al eens zag en wel bleef hangen als leuk. En nu dan eindelijk tijd voor de herziening en een comment.

De bekend tegenstelling die ieder mens doormaakt van jongere leeftijd tot het verstrijken van de jaren. Als kind lijkt het beter ouder te zijn, als volwassene is er juist weer de gedachte dat het onbezorgde leven van een kind toch nog niet zo slecht was. In Big wordt daar een alleraardigste draai aan gegeven met de jonge Josh die na een zoveelste teleurstelling de wens uit groot te zijn...en verrassing! Het is uiteraard allemaal wat aan de brave kant, maar ja, het is dan ook een kinderfilm tot op zekere hoogte. Toch wordt door de jonge Tom Hanks aardig gestalte gegeven aan het dilemma dat al sinds jaar en dag tussen jong en oud inhangt. Hanks overduidelijk op zijn plek hoewel hij hier toch al dertiger is dacht ik, aardig zijn de kleine dingetjes en gebaartjes waar uit blijkt dat hij nog een kind is, hoewel het ook gezegd moet worden dat hij ook regelmatig op het randje zit qua druk gedrag zoals in de limousine. Ook grappig en misschien een foutje is de onderbroek waarin Josh is gaan slapen. Die is kennelijk meegegroeid.

Blijft toch vooral een beetje kind, is een gedachte die zo in me opkomt als ik de film zo zie. En wat kunnen volwassenen vervelend en kinderachtig tegen elkaar zijn, het lijkt bijna wel de omgekeerde wereld wat dat betreft. Tevens aanklacht is dat de wereld je toch verandert, want hoewel Josh toch eerst vastbesloten is terug te veranderen, gaat hij op een bepaald moment toch mee in de drift van presteren, afspraken en ego. Een van die zogenaamde grote mensenkeuzes is dat hij zijn maatje laat stikken voor het vrouwtje. Een vrouwtje die er op een gegeven moment ook achter lijkt te komen dat iets meer kind zijn best leuk is, leuker dan waar ze vooraf met bezig was. En zo lijkt Big toch te willen benadrukken dat we, de mens, zichzelf verliest in een moeras van verantwoordelijkheden, afspraken en verplichtingen, we worden 'volwassen' en er worden dingen van ons verwacht, maar tegelijkertijd verliezen we ons zelf ook. Verder valt een sample van een nummer op die Will Smith later op zou pikken voor MIB en blijkt Big toch vooral een lieve, prettige en warme film te zijn. Ja...konden we maar weer kind zijn...toch?

Wat oh wat zal ik eens gaan kijken was de vraag vrijdagavond. Iets uit eigen voorraad, een streamingdienst of een beroep op de harde schijf? Het werd de laatste met deze The Big Country die ik afgelopen zomer al had opgenomen. Dus kom maar op met deze lijvige film die toch zeker sterke cijfers kan weerleggen.

Adembenemend is het van meet af aan, en dat verandert ook niet, want wat een pracht en praal met onderandere de Sierra Nevada in Californië als één van de locatie want wat een prachtige locaties en wat een haarscherpe kwaliteit. Visueel is het geheel daarom prachtig te noemen. Dan heeft het verhaal aanzienlijk minder om het lijf voor een film van meer dan tweeënhalf uur, maar mits goed uitgespeeld zoals in het geval van The Big Country maakt dat eigenlijk niet zo heel veel uit. Want de McKay die het vasteland van Texas opzoekt en midden in een vete geraakt tussen twee families om het schaarse water in de omgeving voor hun vee is interessant zat. Voeg daar een prima acterende cast aan toe in de vorm van Gregory Peck, Heston zoals wel vaker een arrogante kwallenbak, Ives en Buckford als strijdende familiehoofden erg goed, en is Simmons erg leuk voor het oog. Dan zou ik bijna nog Connors vergeten als de laffe en gemene Buck.

En uiteraard bouwt het geheel prima op met alle strijd, ruzie en Captain McKay als buitenstaander die rust en vrede wil creëren met de persoonlijke strubbelingen jegens de vervelende Steve Leech en de nodige romantische perikelen. Niet te vergeten dat The Big Country prima de tijdsgeest vangt en tevens de gemiddelde instelling die hedendaags wellicht nog steeds voor mensen daar van toepassing is met de uitspraak dat de 'nearest law 200 miles ' verderop. Het schets perfect de afstand, onmetelijke grootheid, het recht van de sterkste en voor jezelf op moeten komen, en tot op zekere hoogte de pioniersgeest. En in die zin is The Big Country een goede en gelaagde film met spektakel, drama, goed acteerwerk, pracht en praal en zelfs humor in de vorm van het ritje met het onstuimige paard.

Eindconclusie is dan ook een prima film met een terecht stemgemiddelde die tevens een goed cijfer verdient. Dan zou ik nog bijna vergeten dat regisseur Wyler extreem veeleisend was en de cast tot wanhoop dreef, vooral de beide dames, en zelfs gebrouilleerd raakt met goede vriend Gregory Peck en dit drie jaar duurde. Afijn, genoeg gezegd, 4 sterren wat mij betreft.

Op zich altijd wel zin in een goede broeierige thriller alleen kwamen films van dat genre en kwaliteit de laatste tijd niet op mijn pad. Ik had met Body Heat en Body Double weliswaar twee films van de master of suspense genaamd Brian de Palma gezien, toch viel het allemaal wel een beetje tegen. Afijn, dan deze The Big Easy maar eens proberen, en dat pakte tweedelig uit.

Men laat er in ieder geval geen gras over groeien want binnen minuten is er een lijk gevonden, hebben we kennisgemaakt met hoofdpersoon Remy McSwain en zit er al iemand van de aanklager bij hem op kantoor. Het doet in die zin meteen aan de typische stijl van een thriller denken die zich afspeelt in de zuidelijke staten en zou geschreven kunnen zijn door bv James lee Burke. En het sfeertje mag er zo nu en dan zijn met donkere straatjes, de typische muziek en sfeer, en de schimmige voortekenen van corruptie. De cast lijkt op het eerste oog best oké, en vooral Ellen Barkin is natuurlijk een lust voor het oog. Fijn is de ogenschijnlijke 'gangwar' met drugs, doden, kleurrijke karakters en veel verdenkingen over en weer. Best leuk is daarnaast nog de getoonde chemie en humor tussen McSwain en zijn team en mag zijn biecht er best wezen met hoe het er aan toe gaat en smeergeld en vriendjespolitiek inherent lijkt aan het werk.

Maar ondanks al deze positieve dingen mankeert er toch het nodige aan. Zo heeft het ze nu en dan toch wel een wat goedkope uitstraling, ligt het plot met corruptie toch wel erg voor de hand, maar is vooral Quaid een ergernis in zijn rol als veel te gladde jongen, iets waar hij danig zijn hand mee over speelt, want het is too much. Remy is een ergernis iets dat gelukkig wel verbeterd in het tweede wel van de film, maar vooral die glimlach, waar hij op een gegeven moment Barkin mee inpakt, is niet om aan te zien. De film lijd dan ook het meeste onder de aanwezigheid van Quaid.

Begrijp me goed dat de film zat behoorlijke momenten heeft en als geheel echt niet slecht te noemen is, toch zakt het geheel ook een paar keer best door de ondergrens waardoor The Big Easy toch ook niet weer top is net als de De Palma films.