Opinions

Oudje alweer en ondertussen vele malen gezien, gisteravond er maar even ingemikt voor een review en ik verwachtte er niet zo veel van mede door de overwegend matige reviews, maar uiteindelijk is Basic toch nog niet eens zo slecht en wist de film me nog enigszins te verbazen.

Startpunt is een uit de hand gelopen trainingsmissie, onder de vermisten de gehate drill sergeant West, de overlevenden zwijgen als het graf. Het is narcotica rechercheur en veteraan Hardy's taak uit te vinden wat er precies gebeurt is terwijl er op de achtergrond nog iets speelt van diens eigen besmette verleden. Tot daar nog niets mis, de afwijkende verhalen van beide overlevenden beloven veel...maar echt van de grond komen doet het niet.

Is het de regisseur? Is het scriptmatig of zijn het de acteurs die er gewoon geen sjeu aan weten te geven? Of zouden het de vele cliches zijn? Aan Nielsen mankeert het niet, Connick Jr. is ook leuk te zien. Travolta is bij tijd en wijlen een irritatie, hij wil te flink zijn, te stoer...en dan is er de onbegrijpelijke gemakkelijkheid na de tweede versie van het verhaal....of mis ik iets? Basic voelt zo nu en dan hopeloos lomp aan en het zou zijn dat McTiernan subtiel probeert te zijn. Iets dat al faliekant mis gaat bij enkele overbodige macho momenten zoals het geflirt met Osborne, Hardy's houding verschillende malen tijdens de verhoren of de totaal onnodige stoeipartij tussen Hardy en Osborne. Waarom? Dan irriteer ik me wezenloos aan de te stoere Nunez wanneer ze Pike ontwapent of het gebrek aan kleding, poncho's of zelfs maar enige uniformiteit in de kleding en hoofddeksels van de Rangers. In de singletjes in een storm zitten met Mueller zelfs het bovenlichaam ontbloot, tuurlijk...

Het is na de conclusie over denaamverwisseling en het arrest op het vliegveld dan ook wel gedaan en stevent Basic op een mager drietje af. Maar...dan Osborne die zich iets bedenkt, Hardy volgt en vervolgens ontdekt wat er zich nu werkelijk afspeelde. Verrek, die zag ik niet aankomen en zit qua plot best aardig inelkaar. Iets dat voor het volle begrijpen wel een tweede kijkbeurt nodig heeft met de reeds opgedane kennis, het is dan ook jammer te noemen dat deze film niet een regisseur en hoofdrolspeler gegund was die het geheel iets meer finesse kon geven. Daarom is Basic eerder een gemiste kans te noemen dan een slechte film.

Tja goh...voornamelijk een jaar '90 product die vooral op suspense draait, en vanwege Verhoeven natuurlijk, voor die tijd vrij expliciet geweld en seks mee draagt. Verder kan ik de film qua verhaal niet heel bijzonder noemen, is het allemaal best wel voorspelbaar. Bepaalde dingen kan ik niet echt heel serieus nemen zoals dat verhoor waar ze eigenlijk gewoon de discussies leidt. Tevens wanneer Nick achter haar aanrijdt tussen dat verkeer op de kronkelweg. Wat was zijn opdracht ook weer? Haar volgen of iemand doodrijden? Wat een onzin, dat had soberder gekund...

Pluspunten zijn zonder meer nog wel de openheid qua einde, George 'Tankboy' Dzundza is wel leuk om weer eens te zien, en dan is er natuurlijk Stone alhoewel Tripplehorn ook niet bepaald voor de poes is, zou ik ook best een beschuitje mee willen eten. Verder zijn Stone en Douglas natuurlijk voor hun rol geschapen, zij als de 'femme fatale' en hij de toch wat gladde smeris die niet vies is van een dwaling. Het samenspel van wie nu wie de baas is, en wie het overwicht heeft, is ook wel aardig.

Nah fijn, zoals gezegd, vooral een op suspense gericht product en voor mij ook niet meer dan dat.

Maandagavond even aan de slag met deze The Promised Land ook wel Bastarden genoemd. Deze had ik een tijdje terug al opgenomen, was even in de veronderstelling dat dit Riders of Justice betrof, maar een goede Mads Mikkelsen bevalt altijd wel dus kom maar op. Toch bleek dit wel een vrij zware en stroeve film te zijn

De tijd en omstandigheden zijn maar al te duidelijk eind 18e eeuw met armoede en veel ellende en het gedurfde plan van officier Kahlen om grond te ontginnen in Jutland. En dat blijkt niet het gemakkelijkste plan waar het harde tijden betreft, dingen zelden uitpakken zoals men wil, het een leven vol ontbering en kou betreft en ook nog eens veel tegenwerking ontvangt. En die tegenwerking ontvangt men vooral van een een of andere landeigenaar genaamd De Schinkel wat een erg duister en vervelend individu blijkt die ver gaat om Kahlen en zijn medewerkers/volk weg te jagen.

En zo blijkt de film veel ingrediënten te hebben, is de soundtrack van het epische soort, lijkt het een meer dan behoorlijke productie, zit het filmisch en cinematografisch ook goed in elkaar met prachtige beelden, maakt de cast er het beste van, is Mikkelsen goed als altijd en dat geld ook zeker voor Simon Bennebjerg die de sadistische De Schinkel overtuigend neerzet. En vooral in de tweede helft lijkt de temperatuur van de film te stijgen met een grimmige machtsstrijd, met moord, sterke geweldsmomenten en confrontatie met de bad guy.

Maar helaas is het toch niet alleen de zon die schijnt, want het eerste uur voltrekt zich toch vrijwel tempoloos. Er zit weinig gang in het geheel en het eerste uur sleept zich dan ook moeizaam voort dat ik vrij veel moeite moet doen om de aandacht er een beetje bij te houden. En zelfs als de verandering plaatsvindt in het tweede uur is het nog steeds zo zo. Bastarden krijg dan ook een voldoende maar dat is dan ook puur omdat het op zich kwalitatief een goede film is, ik persoonlijk vond er geen doorkomen aan.

Lang, heel lang, om gezocht, eindelijk gevonden en weer eens herzien en eigenlijk verbaasd over het lage gemiddelde. Een superfilm is het verre van, maar een aantal goede punten heeft de film zeker wel.

'Gebaseerd op ware gebeurtenissen'. Laat ik meteen aan de kaak stellen dat er een behoorlijk loopje met de werkelijkheid genomen is en dat minstens 50 procent bullshit is. Zo raakt 'Ham' nooit in gevecht met een inlander, is zijn verblijf op de grond ronduit saai, in het boek tenminste dan, is 'Clarky' een samen voegsel van vier andere piloten die als 'Forward Air Controler' fungeerden en Ham begeleiden, is er geen van hen op de grond geweest zoals in het geval van Clark, en heeft Ham op eigen gelegenheid de rivier bereikt waar hij door een sampan opgepikt werd met een SEAL die hem uiteindelijk in veiligheid bracht.

Die informatie wetende, en losgelaten, blijft er best nog wel een spannend en sfeervol geheel over die net als Platoon en Apocalypse Now de waanzin van de Vietnamoorlog laat zien in de vorm van overweldigende vuurkracht versus guerrilla's en een stel arme boeren. Een strijd die niet in evenwicht was maar op die manier ook totaal niet strategisch te winnen viel. Daarnaast valt de film qua drama aspect op als een voorloper van films met een onderwerp als de afstandelijkheid binnen de 'nieuwe' oorlogsvoering. Veilig in een vliegtuig op 4 km hoogte of met bloed besmeurde handen wadend door een rijstveld zit een behoorlijk verschil, een verschil die er danig in hakt. De mislukte pick up hangt niet aan elkaar van realisme moet ik zeggen, en in werkelijkheid zijn ze drie keer onderweg geweest Ham op te pikken en bliezen ze het even zo vaak af wegens veiligheidsoverwegingen, dus dat men zo doorzet is waanzin. Toch is het een spannende en aardig gemonteerde scene en was ik vroeger behoorlijk onder de indruk van de niet bang uitgevallen Ross die uiteindelijk zijn dood vind in het mijnenveld. Een scene die vroeger veel indruk maakte, nog steeds overigens, vanwege zijn 'smerigheid' en vanwege de prima opbouw.

Ik moet zeggen dat zonder Hackman en Glover de film snel het oordeel B-categorie had gekregen. Toch brengen beide wel de nodige charme, innemendheid en kwaliteit. Reed is prima en vooral David Marshall Grant viel mij vroeger op, en doet dat nog steeds met zijn patserige maar wel overtuigende rol van grootbek Ross. Nee, een topfilm is Bat 21 geenszins maar een aardige beeld en een spannende zit wel.

Hé, Batsy!

Extravagant en stijlvolle film van Burton rond Batman. De typerende stijl qua aankleed, scherts, humor en sfeer van Burton allom aanwezig. Een beeld dat dertig jaar later, nu dus, best nog prima door de beugel kan met een Keaton die zich prima manifesteert als Batman. Nicholson doet het ook aardig als Joker en Kim Basinger is prettige eyecandy in het geheel.

Minder zijn toch de pogingen van the Joker om grappig te zijn. Momenten die veelal geforceerd overkomen, weliswaar humoristisch zijn, maar niet veel toevoegen op een enkel moment na. De scene waar de kunstgalerie op zijn kop wordt gezet is dan wel weer erg leuk. Eng wordt the Joker nooit zoals andere vertolkingen, daar is het optreden en scènes rond hem te slapstick-achtig voor.

Desondanks is Batman een prima en sfeervolle film die zeker de tand destijds prima heeft doorstaan en goed vermaak biedt.

Oei! Van alle Batman films is dit toch wel de minste, en hoewel al eens eerder gezien schrok ik hier toch een beetje van. Want wat is dit allemaal matig. Een beetje Batman film smaakt mij op zich altijd prima, zeg maar gerust dat het jeugdsentiment is, daarom ben ik in die zin ook soepeltjes, maar Batman & Robin is toch wel zo matig dat de roze bril ook geen zin heeft.

Tja, waar te beginnen...zijn er goede punten? Mwoah. De fictieve stad is op zich nog best aardig, hoewel niet zo duister en fijn als in de Burton producties kan het er op zich mee door. Silverstone is op zich leuk te zien ook al voegt het niet zoveel toe, de aanwezigheid van Bane is leuk ook al is het ontstaan wel heel anders dan in de The Dark Knight Rises, en van de cast is Uma Thurman toch wel lekker bezig, zeg maar gerust dat ze sterk is als de verleidelijke Poison Ivy.

En dan de rest. Arnie is een miscast, simpel als dat, en na drie zinnen van het karakter Freez ben ik al lang klaar met al die woordgrapjes over kou en ijs. Dan Clooney...waar heeft George last van? Anders toch een prima acteur maar het lijkt hier wel een voorgeprogrammeerde robot met zijn dialogen en oneliners, en alles is stroef, voelt ongemakkelijk en gemaakt. Echt zo slecht. Dan alle over de top onzin zoals het luchtsurfen op een deur....ja, oké...dan de stuitende wisselwerking tussen Batman en Robin met veel gekibbel, en Batgirl die er een beetje verloren bijloopt. Het is dat Thurman in haar rol het aanzien waard is en de film toch nog enige vorm van kwaliteit geeft.

Het is slap, flauw, stroef, slaat soms nergens op, ziet er over de top of slecht uit. Nee, het moge duidelijk zijn dat deze Batman het aanzien amper waard is en Clooney er naar ik meen slechte ervaringen en herinneringen aan over geeft gehouden.

De eerste en meteen de minste van de trilogie. Niet dat dit een slechte film is, integendeel. Sterker, een geweldige nieuwe stijlen sfeer wordt gecreëerd, iets dat simpelweg in TDK vervolmaakt wordt, en subtiel met TDKR een puntje aangezogen wordt. Toch bereikt de laatste evenmin, ondanks een goede poging, het niveau van deel 2.

Ik las onlangs een artikel dat het opnieuw leven in blazen van Batman door middel van deze trilogie eerst aan James Cameron toebedeeld was. Iets dat ik met grote kriebels las. Wat zou daar van terecht gekomen zijn? Nolan was destijds voor mij redelijk onbekend maar blijkt wat mij betreft de perfecte keuze met zijn gevoel voor stijl, spektakel en vooral sfeer. De film opent traag met een behoorlijke voorgeschiedenis maar in het licht van een trilogie is dat natuurlijk nog niet zo raar. Samen met de film lijkt The Bat zelf ook nog bezig met de finetuning in een film die vooral lekker duister en somber is met uitstekende rollen van Bale die perfect is als Batman, maar ook Oldman als Gordon is prima, net als Holmes. Deze film werd voor mij ook een introductie met het androgyne hoofd van Murphy, een rol en indruk die me nooit meer los gelaten heeft. Wat een engerd.

Waarom scoort de film dan toch beduidend minder dan twee en drie? Erg simpel wat mij betreft. Als comic fan en iemand die graag X-Men, Spiderman en Batman keek is niets zo leuk als het feest der herkenning. Waar Batman in TDR een vijand van formaat heeft maar vooral ook een tegenspeler heeft die het licht naar zich toe trekt, blijft dat in Batman Begins eigenlijk uit. Scarecrow die ik overigens niet ken uit de strips of series, maakt een prima indruk maar komt simpelweg te weinig in beeld. En de strijd met Ra's al Ghul zegt me simpel weg te weinig en spreekt mij totaal niet aan als bekende vijand. Op zich doet Neeson zijn best, maar aanspreken doet het me niet en eigenlijk is het wachten tot het einde op een bekende tegenstander, iemand die uiteraard niet komt.

Desalniettemin is Batman Begins een uitstekende film qua sfeer, stijl en zet Nolan een prima eerste deel neer. De muziek van Zimmer is herkenbaar en prima en valken verder vooral Wilkinson en Hauer op.

Was that over the top? I can never tell...

Een Batman film die ik helaas nog niet aan mijn collectie heb weten toe te voegen en eigenlijk zag ik wel eens uit na een herkijk, iets dat toch erg lang geleden is. Ik kan me herinneren dat ik de film zag na uitkomst maar daarna niet meer. Fijn dat de tv in dit geval uitkomst bood, dus gisteren met een biertje even lekker meegepakt.

En laat ik meteen beginnen dat ik eigenlijk niet begrijp waarom deze film niet veel beter scoort dan het erg matige Batman and Robin uit 1997, want dat vind ik toch echt een hele slechte film terwijl ik deze Batman Forever best oke vind. Duidelijk is wel dat de fantastische sfeer van Burton niet gehandhaafd wordt, de boeven verre van eng zijn zelfs een beetje dommig, Tommy Lee Jones zijn hand overspeelt en een beetje een karikatuur is, de achtervolging op het hysterische af is, en het geheel uitbundig en kleurrijk is. En de muziek heeft net zo zijn zwakke momenten en O'Donnnell is beeldvulling, een leeg karakter.

Een kutfilm dus als je zo dat waslijstje opdreunt, maar nee, dat is wat mij betreft toch niet het geval. Want waar Batman Forever toch wel in slaagt is de vibe van een stripverfilming. De film heeft wel zeker een paar donkere en sfeervol shots van de straten van Gotham, de bende onder de fluor of graffiti of whatever is erg mooi, we hebben een prachtige Kidman die er fantastisch uitziet in haar pakje als ze aan het boksen is en we mogen zeker niet het prachtige nummer van U2 vergeten, nog altijd een singletje van Hold me, thrill me, kiss me, kill me in de cd collectie liggen.

Ster van de film is toch wel Jim Carey. Nadeel is dat het altijd hetzelfde is met Carey, want in feite heb je altijd de zelfde bekken, lachjes en kreten met Carey of dat nu The Mask is, Ace Ventura of deze The Riddler. Maar toch weet Nygma na zijn wording tot de groene schurk zeker te overtuigen en vormt met Harvey toch een zalig duo met als hoogtepunt de inval op Huize Wayne en de vernietiging van de cave. Voeg daar een prima soundtrack aan toe van Goldenthal waar de nodige elementen van Demolition Man in te herkennen zijn en dan is de mix wel klaar.

Dus, zoals ik zeg, ik vind dit best oké en ook meer dan vermakelijk. Kilmer schijnt niet echt gelukkig geweest te zijn en schijnt na een hatelijk opmerking van De Niro of Pacino op de set van Heat heel snel de cape aan de wilgen te hebben gehangen. Slim achteraf want hier na werd het pas echt slecht.

Vroeger had ik deze filmposter in mijn slaapkamer hangen, echter het zien van films die destijds uitkwamen was er niet echt bij. Of ik deze ooit later dan wel eens gezien heb kan ik me niet echt voor de geest halen, fragmenten uit Jac Goderie's programma kan ik me dan wel weer herinneren.

Batman Returns gaat vlot van start en laat zich qua stijl gemakkelijk vergelijken met de voorganger van dezelfde hand, namelijk Tim Burton. De actie gaat vliegend van start net als het veelvoud aan tegenstanders die bijna overelkaar heen buitelen en vaak niet weten waar ze banger voor moeten zijn. Elkaar of The Batman Het gebruikelijke plot van vernietiging en afpersing is het gevolg met de nodige wroeging bij karakters die weer van partij switchen. Bijzonder spannend is het allemaal niet, origineel ook niet, ontzettend vermakelijk wel.

Nu had ik een oudere dvd-versie maar ik vermoed dat een beetje opgepoetste blu-ray versie er best heel fraai uit ziet voor die tijd. De gebruikelijke duistere en soms wat kitscherige Burton stijl is absoluut nog te pruimen en past prima bij de algehele sfeer die vooral naar vermaak hangt en niet naar diepte of griezel. De soundtrack lijkt me één op één uit de vorige. Wat de acteurs betreft: Pfeiffer is waanzinnig als Catwoman en kritieken van kijkers aan het adres van Hathaway snap ik nu wel. Hathaway is prachtig en acteert prima, maar die spanning en opwinding die Pfeiffer in haar rol legt is van een andere orde. Walken is op zijn Walken's. Keaton scoort een degelijke voldoende, maar het is vooral de meeste aandacht die naar Devito uitgaat. Wedijveren met Jack Nicholson als de Joker is nogal wat, en in eerste instantie komt Pinguïn wat gekunsteld over. Toch wint DeVito gedurende de film aan terrein op een prima maar soms ook wat flauwe Joker in Batman. Al met al groeit Pinguïn aan de hand van DeVito uit tot een uitstekend, kleurrijk en vermakelijk karakter.

Niet alles aan Batman Returns is even goed maar een erg vermakelijke en acceptabele opvolger is het zeker. Een film die vooral garant staat voor nostalgie en er verder niet heel gedateerd uitziet. Gewoon erg leuk!

Afgelopen maandagavond als weekend afsluiter nog even iets luchtigs en dat werd deze Batman V Superman die ik lange tijd alleen al vanwege de titel links liet liggen. Want wie zet er nu twee van zulke grote helden, good guys, tegenover elkaar? Dat kan alleen maar dom zijn. De Justice League Snyder cut zag ik daarentegen al twee keer die voor een deel zijn oorsprong vindt in deze film. Nou ja, dan toch maar eens kijken mede geholpen door Netflix en het moet gezegd dat het me nog niet eens heel erg tegenviel ondanks dat er echt veel aan op te merken valt.

En och aanvankelijk pakt het me dan toch wel met de typische stijl van Snyder en zijn gevoel voor momenten en plaatjes. Dan is er natuurlijk de soundtrack wat een samenwerking betreft tussen Hans Zimmer en Tom Holkenborg en zijn er aan leuke vrouwen geen gebrek met Gadot, Adams en Lauren Cohen in een heel korte rolletje. Uiteraard is er nog de cameo van Wonder Woman, is het apocalyptische beeld op een gegeven erg fraai en is het nooit een moment saai want er gebeurt van alles. Maar zoals reeds gezegd valt er ook heel veel aan de film op te merken.

Want zo zal Affleck als Batman nooit wat worden, hij is lomp en log en met dat harnas richting de confrontatie met Superman in combinatie met zijn speeltjes ronduit belachelijk. Dus hij denkt Superman te pakken met een paar mijnen en machinegeweren? Yeah right! Dan de cast van Eisenberg voor de rol Lex Luthor, simpelweg hoe vreselijk kansloos. Sowieso vind ik Eisenberg altijd een irritatie maar hier is ie zo mogelijk nog erger en met stip de slechtste cast van de hele film. Daar hoeft geen superheld van stal getrokken te worden ik wil dat joch ook wel eens over de knie leggen. Doch een interessant thema heeft de film dan weer wel met de vraag hoe om te gaan met een kracht als Superman die wellicht niet te kanaliseren valt en eenmaal doorgeslagen niet af te remmen.

En zo blijkt Batman V Superman vooral een gevalletje turven tussen de goede en slechte punten en neig ik toch nog wel een beetje naar de positieve kant want vervelen deed het niet. Toch houdt uiteindelijk deze film niet veel meer in dan de voorgeleide en schepping van de voorwaarden zoals we die in Justice League terugvinden.

I AM VENGEANCE!

Eindelijk kwam het er dan van. Een biosbezoek was mislukt net als een voorstelling in het plaatselijke theater en poeh...wat baalde ik daarvan. Dan maar de blu-ray aankoop en een snelle thuispremiere en dat lukt dan vrijdag eindelijk. En de verwachtingen waren wat mij betreft hoog, ondanks het wisselvallige ontvangst en berichten van anderen, maar gelukkig stelde The Batman mij niet teleur. Sterker, dit smaakt naar meer...

De vraag is waar te beginnen met mijn comment... één van de punten van kritiek die ik veelvuldig gehoord heb is het gebrek aan verhaal en het karakter Bruce Wayne/ Batman met zijn looks en instelling 'this is what I am'. Wat het verhaal betreft, ach...niet bijzonder, maar dat hoeft ook niet want daar draait de film niet zo zeer om. En om dan meteen een parallel te trekken met de Nolan/Bale reeks, die eerst vond ik qua verhaal en bad guys ook niet super. In dit geval lijkt het verhaal ondergeschikt en eerder een vehikel om de sfeer en situaties te creëren dan andersom. Dan Bruce Wayne zelf, treffend vind ik de dialoog tegen Alfred waarin Bruce duidt wat zijn roeping is, en duidelijk zien we een beschadigd man die zich wil wreken op zoveel mogelijk gespuis. Een heel ander beeld dan de andere films waarin Bruce Wayne als persoonlijkheid met een dubbel leven gepresenteerd wordt maar de getormenteerde en getraumatiseerde kant amper naar boven komt zoals nu. En eerlijk gezegd vind ik dit geloofwaardiger als je het mij vraagt. De grootste kritiekpunten vallen wat mij betreft daarmee weg waarop de pluspunten alleen maar kunnen uitblinken.

En ook daar is weer de vraag waar te beginnen. Pattinson is gewoon strak, Dano een griezel als altijd en Kravitz is prima, Colin Farrell zo goed als onherkenbaar. Praktisch iedere scene straalt een waanzinnige sfeer uit, een zekere intensiteit en op fraaie wijze wordt er een aantal keren op prachtige wijze naar een situatie toe gebouwd zoals de knokpartij met de gangmembers in de metro. Dit is zo'n beetje de opening, duidelijk is dan al dat dit bruut gaat worden, en rauw. Prachtig is net zo goed de minimalistische neo-noir achtige setting, Gotham was zelden zo smerig en vooral duister. Samen met de soundtrack maakt dit The Batman niet zo zeer tot een film als wel een beleving waar je je in mee moet laten voeren. Fantastisch en nog zeker het waard te benoemen is de vechtpartij in het donker die slechts belicht wordt door de mondingsvlammen van vuurwapens. Interessant zijn dan nog te benoemen de pijlen die op vader Wayne gericht worden en de naam Arkham die volgens mij nooit in de films is voorgekomen maar waar wel in een pc game bestaat.

Tenslotte rest mij alleen het volgende de zeggen: next please! Wanneer komt het vervolg uit?

Andermaal opvallend het maatschappelijk kritische beeld van een samenleving op zijn retour en de empathieloze en ongeïnteresseerde jeugd die een lesje respect,waarde en noodzakelijkheid in het leven krijgen. Zou de scriptschrijver een glazen bol of visioen gehad heb? Toch zit er geen cijfer verbetering in wat mij betreft vanwege de vele momenten van Aziatische histery en de overdaad aan kalverliefde, en dat terwijl het tempo het eerste uur toch booming is. Een 3.5 it is.

En maar weer een film van het stapeltje klassiekers dat deze vakantie ligt te wachten. En hoe toepasselijk kan je een dagje oorlogsmusea bezoeken afsluiten? Juist, met een oorlogsfilm waarbij de keuze op deze viel. Een film die mij eigenlijk behoorlijk onbekende was, over een conflict die mij vooral bekend is door L'Ennemi Intime uit 2007, en een conflict waar Frankrijk zijn betrokkenheid en kwalijke rol pas enkele jaren geleden heeft toegegeven, doch excuses volgden nog niet...

In stemmig zwart wit volgen de eerste beelden van iemand die reeds stevig aan de tand is gevoeld. Het doel heiligt de middelen, zoveel is wel meteen duidelijk waarop doorgeschakeld wordt naar eerdere zaken die ten grondslag liggen. Duidelijk is dan al dat The Battle Of Algiers een aparte zit is en zeker geen doorsnee film. Fragmentarisch worden we meegenomen langs het ontstaan van de NFL, verschillende leden, de beginnende aanslagen en onrusten, en de stap naar militaire ingrijpen. Wat dat betreft is er zeker een overlap met L'Ennemi Intime, is er net als in de film sprake van brute wreedheden, kunnen beide partijen op weinig sympathie van mij rekenen want politieagenten midden op straat in de rug schieten vind ik getuigen van weinig moraal hoewel hun zaak begrijpelijk is, en krijgen we goed te zien hoe in een dergelijk geval de inzet steeds hoger wordt en de poging van de ene om de ander te breken steeds een stap verder gaat. Verbijsterd eigenlijk.

Daarnaast staat The Battle Of Algiers bekend om zijn stijl. De film is op fragmentarische wijze geschoten, in stemmig zwart wit, waardoor de echtheid zoals in een documentaire nog dichterbij komt. Wat we zien is rauw, ongepolijst, intiem en vooral smerig, begeleid door een fraaie soundtrack van Enio Morricone. Vooral de aanslagen hebben een zekere intensiteit over zich net als de martelingen die we te zien krijgen.

The Battle Of Algiers is even inkomen mede door het gebrek aan een karakter op wiens beleving en empathie je kan meeliften. Toch is TBOA alleszins een indrukwekkende en beklemmende film over één van de zovele smerige conflicten sinds WO2.

En natuurlijk op zondag aan de slag met een 'klassieker' uit het oorlogsgenre, of had ik daar tenminste de hoop op, met een oudje wat dat betreft, een titel die klinkt als een klok met dito artwork en een heuse oorlogsheld voor de camera.

Maar met de titel in gedachten is het meteen al slikken als ik de synops lees hier op MovieMeter en me helemaal afvraag hoe ze een dergelijke titel aan een dergelijke verhaal kunnen koppelen. Weliswaar zijn dit vergeten verhalen, het bevoorraden van een dergelijke guerillaleger en de offers aldaar die vergeten worden tegenover de grote slagvelden en kantelpunten. Toch werden op deze plekken ook in alle stilte mensenlevens opgeofferd, iets dat we vervolgens maar gedeeltelijk terugzien. Bovendien had ik toch op zijn minst de mariniers in actie verwacht op Beach Red of Dog One van Tarawa, Okinawa of één van de Marianen, maar fijn daar nu genoeg over gezeurd.

Vervolgens verliest de film ook nog eens alle interesse in ronduit oninteressant gedoe en veel, heel veel gelul. Dan lijkt het vooral ook nog eens te draaien om het terugvinden van Ruth Benson en is het ook nog eens de vraag of ze normaal kan lopen of dat dit komt door haar aanzienlijk voorgevel. Je raadt het al ik kan het niet serieus nemen en vind het dan ook een flutfilm is eerste klas. Snel op naar de volgende.

Jeugdsentiment van de bovenste plank betreffende het boek, Leon Uris zet een aansprekender verhaal en een stuk handzamer boek neer dan de 1000 pagina's van James Jones zijn From here to eternity, een verhaal waar overigens helemaal geen oorlog in voor komt.

De film kenmerkt zich zonder meer door heel dicht bij het boek te blijven, de hele lijn der gebeurtenissen en vooral de nadruk op het privéleven is zoals in het boek omschreven. Echter, waar het boek na de helft iets meer omslaat naar de oorlog doet de film dat bepaalt niet. Het eindeloos inschepen weer debarkeren, onderweg zijn en maar afwachten is wel een feit, en hoewel in het boek eveneens maar sporadisch zien ze toch nog aardig wat actie vooral tijdens de tweede en laatste operatie. Vooral van Guadalcanal en Tarawa laat men bitter weinig zien, sterker nog, de dood van Hodgekiss klopt niet de omschrijving van de verteller qua grote van Tarawa raakt ook kant nog wal. De uiteindelijk slag om Saipan wordt eveneens anders dan in het boek in beeld gebracht om nog maar te zwijgen over de vreemde voertuigen die de Mariniers gebruiken tijdens de landing en de strijd en de Jappen zelf Sherman's hebben.

Goed, als de film wel ergens in slaagt is het een beeld creëren van het vluchtige leven van een soldaat in oorlogstijd. Trainen, de bloemetjes buiten zetten zolang het kan, een relatie hier of daar, het schip in, wel of geen actie, het schip weer uit, trainen en dan uiteindelijk deelname aan een operatie. Ik was in eerste instantie verheugd hoe het eerste uur het boek werd gevolgd, wetende wat er qua relatie besognes nog ging komen maar wat ik vooral nog aan oorlog verwachte werd helaas niet bepaald ingelost en verzand de film toch teveel in GTST taferelen. Desalniettemin voor het jeugdsentiment erg leuk eindelijk eens gezien te hebben en vanwege de herinneringen een positief uitvallend cijfer.

Tja, ja...goh...het sleept hier en daar nogal eigenlijk. Personages zijn niet bijster interessant en de meeste dialogen eigenlijk ook niet. Het spektakel moet dan eigenlijk ook een beetje van de confrontaties komen en het politiegeweld. De echte beelden van de clash zijn grimmig en dan wel weer met goed gevoel er door heen gemonteerd. Die geven wat mij betreft nog iets aan de film. Uiteindelijk met het mislukken van de onderhandelingen van de WTO en het vrij laten van de demonstranten lijkt er sprake van een beetje een feel good einde. Alles komt in die zin weer een beetje bij elkaar, maar indrukwekkend wordt het nergens op de echte beelden na.

Het idee is er, het onderwerp is er, de boodschap is er, er zit zeker een verhaal in....maar helaas het eindresultaat komt er niet voldoende uit. Een gemiste kans.

Wel leuk: Fake empire van The national als bewerking op het einde en in de eindscore.

Ooit bijna tien jaar terug wel eens gezien. Toen een vieze tegenvaller en op sommige vlakken op het irritante af. Nu, met de wetenschap dat het geen hoogvlieger is, komt Battle LA uit de verf als redelijk en bij tijden vermakelijk.

Alle clichés worden uit de kast getrokken, alle neergezette karakters zijn ronduit simpel en standaard, Eckhart en Rodriguez geven nog iets extra's mee, bijzonder hoe men eerst de aliens niet kapot krijgt maar na de kolderieke vivisectie vallen ze opeens bij bosjes, de luitenant die in de helikopter nog een brief aan thuis moet opstellen is vrij pragmatisch en stupide, belachelijk hoe iedereen al is terug getrokken maar deze unit bedenkt opeens de oplossing, en dan het neerhalen met een Copperhead, een toch vrij lichte raket voor zo'n enorm ding. Goed, het beste is daar niet teveel over na te denken.

De CGI is verder best wel te pruimen en het is vooral de actie en chaos van het vuurgevecht die heel aardig gebracht wordt. Battle LA is dan ook gewoon een redelijk tussendoortje maar ook echt niet meer.

Meer dan prima, en wat mij betreft ondergewaardeerde, oorlogsfilm waarvan ik me afvraag of ik hem al eens eerder gezien had. Ik denk van wel maar dan hebben we het wel over 25 jaar geleden vermoed ik.

Een lange aanloop heeft de film wel met het Britse expeditie leger dat klop krijgt en een zieltogend shot van de duinen rond Duinkerken. Een soms wat Brits 'stiff upper lip' beeld komt naar voren, hoe men zich stoïcijns voorbereid, met beelden rond Goering van de andere kant. Wanneer men dan eenmaal de aanval inzet valt het me absoluut niet tegen hoe er met modellen gewerkt wordt, maar vooral met echt materiaal. Het rijdend materieel is een aanfluiting en veelal Amerikaans materiaal, des te opzienbarend zijn de Messerschmitt's, Stuka's, Junker's en vooral Heinkell's. Toestellen die overigens fraai in beeld gebracht worden en tevens een aantal mooi gefilmd opnames vanuit de toestellen zelf.

Wat mij vooral opvalt is de historische correctheid. De eerste aanval op de radarposten, iets dat wel slaagde maar verder geen nut had door de rest van de waarschuwingssystemen die het moeiteloos overnamen. Verassing werd in de zin voorspelbaarheid. Dan het onfortuinlijke bombardement van London die onbedoeld de aanzet was voor alle terreurbombardementen die gedurende de oorlog zouden volgen. Navigationele problemen, een piloot die graag huiswaarts wilde, stress, druk...een blunder van jewelste was het aangezien het doel toch echt de Londonse industrie was en niet een woonwijk. Een represaille op Berlijn volgde ten koste van alles. Fraai is daarna hoe men aan beide kanten propaganda voert maar in werkelijkheid mannen en toestellen bij de vleet verliest. Een strijd die op het einde nog extra kracht bijgezet wordt in een soort apotheose van strijdende toestellen begeleid door muziek. Een gedeelte dat zeker indruk maakt.

De stijl en sfeer ademt toch een bepaalde avontuurlijkheid en luchtigheid uit, die ook in films als De Langste Dag en A Bridge To Far naar voren komt. Een beetje 'ferme jongens, stoere knapen'. Toch wordt op het einde met de eerder genoemde scène de druk, stress en belangen meer dan prima opgevoerd. Want de belangen waren hoog, de verliezen waren groot en het was kantje boord wat de overwinning en opgave van Duitse kant betrof. Verder valt de meer dan prima cast op met een behoorlijk jonge Caine, McShane en andere bekende gezichten als Plummer, Olivier, Shaw, Jurgens, Fox en Wymark.

Al met al is The Battle of Brittain wat mij betreft een uitstekende oorlogsfilm die bij het grote publiek onbekend en ondergewaardeerd is omdat de slag minder bekend is. Desondanks vind ik het een prima film, die zich niet helemaal kan meten met De Langste Dag en A Bridge To Far toch er niet ver achter zit, maar wel veel beter is dan een Anzio of Battle of the Bulge.

Het is me nogal wat om in te nemen, duurt namelijk twee uren lang, maar een uitgebreidere verslag van de Korea oorlog en de weg die MacArthur de mariniers leidde naar de catastrofe die Chosin reservoir heette en net als Vietnam een groot litteken is bij veel Amerikaanse veteranen, is niet te vinden.

Uiterst gedetailleerd, mooie en schokkende beelden, prima in beeld gebracht. Je kan de kou bijna voelen en de afgevroren tenen bijna ruiken.

Als dit...als dat...als zus...als de film half zo goed zou zijn als de indrukwekkende en stijlvolle poster dan had het echt nog wel iets geweest. Als....

Gisteren na lange tijd weer eens gezien en hoewel het best nog wel een aardige film is slaat iedere overeenkomst met de daadwerkelijke slag om de Ardennen als een tang op een varken. Er zijn te veel details die niet kloppen zoals de apparatuur, locaties, terrein, de nadruk van de gevoerde strijd en de omstandigheden.

Veel dingen zijn losjes gebaseerd op, maar missen teveel details om te kloppen. Zo zal Hessler ongetwijfeld gebaseerd zijn op Joachim Peiper, vooral ook omdat hij veelvuldig gevolgd wordt en voornamelijk de noordelijke sector in beeld gehouden wordt. Waarom er dan zo ingezoomd wordt op Ambleve is me een raadsel. Behalve dat de strijd zich in de Ardennen kenmerkte als onoverzichtelijke op kronkelwegjes die constant geblokkeerd werden, en de strijd om een handvol bruggen die de ontzaggelijke Koningstijger kon dragen, 69 ton, wordt niet alleen tot tweemaal toe een tankslag gebracht op open terrein, tevens zou Ambleve in mijn in ziens Stavelot moeten zijn. Na een felle strijd bij de Losheimpas en enorme tegenslag bij de Elsenborn heuvelrug, iets waar weinig van te zien is in het begin, liep de belangrijkste aanvalspits vooral vast bij de rivier de Wachre waar de brug bij Trois Ponts voor hun neus opgeblazen werd. Peiper zag daarna zich geen optie een onoverzichtelijke strijd tussen Amerikaanse infanterie en zijn logge tanks aan te gaan in de smalle straten van Stavelot. Een strijd die veel tijd koste en zeker een dag tot anderhalf vertraging opleverde. De strijd zoals die letterlijk gebeurde in onoverzichtelijk terrein, beperkt door smalle weggetjes en riviertjes en bruggetjes die zelden een pantserwagen konden dragen komt in die zin helemaal niet naar voren met als laatste afschuwelijke misser toch wel de laatste tankslag op het einde die zich eerder in een woestijn lijkt af te spelen, en een gemiste scene uit Patton, dan in de onherbergzame en onderkoelde Ardennen. Let wel, het was de koudste winter van de vijf oorlogsjaren met temperaturen 's nachts die zakten richting de -20.

Wat wel goed is aan de film, de gebrachte chaos en strijd in het begin onder de Amerikaanse troepen die zich soms hoe onervaren ook heldhaftig weerden. Een aardige sfeerschets van een bunker waar Fonda en Bronson elkaar tegen het lijf lopen. De Malmedy Massacre komt voorbij, detail uiteraard dat dit noch bij Malmedy gebeurde of in een bos, maar een kruising in het plekje Baugnez. De zogenaamde Skorzeny commando's komen voorbij. Skorzeny werd bekend met de gewaagde bevrijding van Mussolini en kreeg tijdens het Ardennenoffensief de opdracht een groep Engelssprekende Duitsers te selecteren die strategische doelwitten zouden bewaken, zoals brandstofdepots, kruispunten en bruggen en vooral chaos moest veroorzaken door wegwijzers weg te halen, om te draaien en troepen de verkeerde kant op te sturen. Hoewel een zekere mate van chaos wel behaald werd eindigden de meeste Skorzeny's commando's voor het executiepeloton wegens spionage. De weersvoorspellingen die slecht waren, en in het nadeel van de Amerikanen, worden benoemd maar, aangezien je daar weinig invloed op kan hebben, is er slecht blauwe lucht en goed weer te zien. Verder komt een heel kort moment van Bastogne voorbij en het befaamde 'NUTS' moment. De definitieve nekslag van het in de brand gestoken brandstofdepot klopt, zo uit het hoofd was dat volgens mij Bullingen waar verschillende Amerikaanse soldaten een onderscheiding voor hebben gekregen, detail dat Peiper daar zelf niet bij was, het droeg bij aan de tanende brandstof voorraad en de afsnijding richting de Maas en Antwerpen. Peiper raakte steeds verder in de problemen in Stoumont en La Gleize en liet daar uiteindelijk zijn voertuigen achter om te voet door de Amerikaanse linies terug te sluipen waarmee Wacht Am Rhein ten einde liep.

Onnodig te herhalen klopt het terrein niet, het weer klopt niet, de nadruk van de gevoerde strijd met de knelpunten van beide partijen komt zelden uit de verf, de tanks kloppen niet, de Duitser rijden in een model van de Patton rond, ben geneigd te zeggen dat het de M-46 is, de Amerikanen rijden rond in M-24 Chaffee's een tank die op het einde van de oorlog beschikbaar was maar nooit in die getallen omdat het een extreem licht apparaat was en kanonnenvlees voor de zwaardere type tanks van de Duitsers. De Shermans, nergens gezien overigens, waren al schietschijven laat staan nog lichter materiaal. Goed, op al die dingen wil ik de film niet te veel beoordelen. Het is moeilijk een realistisch terrein met sneeuw en kou te realiseren in die tijd lijkt me, zoveel rijdend en correct materiaal is ook niet haalbaar. Toch is dat niet het grootste knelpunt, dat zijn de twee tal grootse tankslagen, Ambleve halverwege en op het einde, die als lul op dirk slaan en totaal niet stroken met de realiteit.

Desondanks is het, mits alle incorrectheid losgelaten, een vermakelijk film met een kostelijke Telly Savales met zijn handeltjes en humor, Bronson en Fonda een beetje op de automatische piloot en is Robert Shaw ook best aardig bezig. Battle of the Bulge kan het best gezien worden als een film los van wat er daadwerkelijk gebeurt is, dan is het een aardige film, maar kan geenszins in de schaduw staan van The Longest Day en A Bridge To Far.

En de tweede van vandaag met vanavond een potje voetbal in het vooruitzicht en dus daarom niet te lang mocht zijn. Wat zullen we eens kijken was de vraag waarop ik maar weer eens een oud oorlogsfilmpje van het lijstje haalde waar ik al even mee bezig ben. The Battle of the Coral Sea was toch wel een titel die verwachtingen schept, fraaie filmposter overigens, maar de film verraste nogal.

Want de 'Slag in de Koraalzee' komt er toch werkelijk bekaaid of vooral als de film die titel draagt. Want deze slag was de inleiding van de slag om Midway en het begin van het keerpunt in de stille oceaan. Überhaupt de eerste slag op volle zee uitgevochten door carriers wat dus een primeur was om als tactisch wapen te worden gebruikt. Daarnaast ging het er stevig aan toe met verlies van verschillende carriers aan beide kanten met veel verlies aan levens. En wat krijgen we vervolgens te zien...? Een onderzeeër. Wellicht dat een ander titel beter geweest was. Maar fijn, laten we niet te kritisch zijn, want het beeld aan boord en de opdracht is op zijn minst aardig, net zo goed de beelden van de miniatuur onder water. Het spioneren en de aanval is vervolgens ook lang niet slecht en de beelden vanuit de lucht van een jager die dieptebommen afwerpt is zelfs best wel mooi.

De volgende onverwachte etappe is dan weer een gevangenenkamp, is dit serieus een film met de titel The Battle of the Coral Sea? Heb ik echt niet iets anders ervoor? I guess not want Cliff Robertson, Uncle Ben uit de Spiderman reeks, blijft opduiken. En andermaal is er dus weer de conclusie dat de titel de lading totaal niet dekt en dat terwijl het beeld in het kamp met werk, straf, lijden, ziekte en dood realistisch is en zeker niet slecht. Buiten dat zijn er nog wat rare dingetjes zoals de duiker te communiceren midden op zee of het mijnenveld midden op zee, iets dat je in een haven of andere ligplaats zou verwachten. Ander foutje maar vergeeflijk zijn de machinegeweren van de Japanners die allemaal Duits zijn.

Maar goed, heel slecht is de film niet, je wordt alleen behoorlijk op het verkeerde been gezet door de titel als je een lekkere zeeslag verwacht. Buiten dat is het allemaal op zijn minst redelijk te noemen en voor die tijd best oké. Toch zit er net niet een voldoende in.

Als liefhebber van oorlog en met name de zeeoorlog en vooral de lotgevallen van de Duitse schepen als de Bismarck, Tirpitz, de Scharnhorst en haar laatste slag, zelfs nog op de HMS Belfast gestaan die mede jacht maakte op de laatst genoemd, maar ook geïnteresseerd in de Japanse superslagschepen als de Yamato, of bijvoorbeeld de ondergang van de Hood aan de hand van de Bismarck, is The battle of the River Plate natuurlijk een must see.

Nu had ik mijn verwachtingspatroon enigszins laag gezet mede door de middelmatige cijfers maar ook omdat het een dermate oude film is. Tevens kan ik me herinneren dat ik danig teleurgesteld was de eerste keer toen ik Sink the Bismarck gezien had. Daarom verraste deze film me op prettige wijze ondanks wat kleine puntjes van kritiek.

Het uiteraard waargebeurde verhaal wordt feitelijk goed gebracht, de aanwezigheid van de Altmark klopt en de aanwezigheid van de Britse gevangen eveneens. Langsdorf was inderdaad een 'gentleman'. De uiteindelijke zeeslag met het Britse eskader lijkt wat overmoedig maar wanneer 'the shit hits the van' komt de slag voor die tijd toch erg goed en realistisch over. In die tijd was men niet van het choqueren uiteraard, dus afgerukte ledematen en uit elkaar gerukte lichamen hoeven we niet te verwachten terwijl dat wel realiteit is. Desalniettemin herbergt de slag een aantal hele aardige scenes van de getroffen Exeter die onder een rookgordijn afzwaaide richting de Falkland eilanden. De uiteindelijke aankomst in Rio, het bunkeren, de gewonden en Britse gevangen van boord, de noodzakelijke reparaties die gevoerd moeten worden, maar vooral het ultimatum wordt goed uitgespeeld en gebracht. De uiteindelijke ondergang is uiteraard niet anders gegaan en aardig in beeld gebracht, had echter nog wel iets verwacht met echte beelden. Dan vergeet ik nog enkele opnames van het Britse eskader bij zonsopkomst te vermelden die er fenomenaal uitzagen.

Minpunten; het profiel van het gebruikte schip USS Salem matcht totaal niet met de Graf Spee, maar goed ik begrijp dat zoiets een moeilijk verhaal is zonder computeranimaties, het gekibbel van de Britse gevangenen vind ik ook niet zoveel toevoegen en wat ik vind ontbreken aan de film is een naschrift over het schip, het wrak, de zelfmoord van Langsdorf en de lotgevallen van de Duitse bemanning bijvoorbeeld.

Desondanks een voor die tijd prima gebracht zeeoorlogsfilm. Vermaak, zag er best nog wel goed uit en geschiedkundig ontbreekt er weinig aan. Leuk voor een keer.

Maandagmiddag de volgende stap in de oorlogsweek met deze Battle Stations mogelijk gemaakt door YouTube. En ik moet zeggen dat deze film me ook weer niet tegenviel en zich prima laat vergelijken met bijvoorbeeld Flat Top.

Om te beginnen bij de prachtige poster, wat maakte men vroeger mooie filmposters. En dan natuurlijk het vliegdekschip als onderwerp waar ik al vaker mijn ontzag voor heb uitgesproken en hoe een dergelijke wapen tactisch werd uitgespeeld en leidend werd in de Pacific met bemanning en piloten gedreven tot het uiterste op en over het bereik van hun toestellen en hoe je al die mensen toch moedwillig de dood instuurt. Maar zover zijn we nog lang niet met Battle Stations die aanvankelijk vooral de focus heeft op een schip dat weer opgelapt wordt, uitgerust en aangevuld met nieuwe bemanning en een soort van rondleiding in een dergelijke complex waar gemiddeld zo'n 2500 man van alles voorzien waren. Dit alles natuurlijk met een dikke knipoog en typische jaren '50 humor waar de nieuwe 'father' er geen gras over laat groeien en meteen aan de slag gaat. Minpunt is dat het wel een erg lang intro betreft.

Maar het vervolg daarna is toch redelijk spot on met oefeningen, drills, protocollen en regels en andermaal iemand die stevig op zijn falie krijgt als hij een 'safety regulation' breekt en een vliegverbod krijgt. Andermaal toch heel wat anders dan Rolland Emmerich met zijn portret van cowboy Dick Best. Het schip schaart zich daarna in Task Force 58 die onder gedeelde leiding van Spruance en Halsey de belangrijkste slagen van de Pacific beslechten. Ook prima het beeld van de escorte die op zoek gaat naar een onderzeeër want een vliegdekschip is een groot en gewild doelwit. Klein nadeel meldt zich vervolgens in het feit dat er niet zo heel veel gebeurt maar van de andere kant is dat wellicht wel een reëel beeld waar men weken onderweg is in meer dan 160 miljoen vierkante meter sop en een slag zich vervolgens in een dag of paar uren laat beslechten.

Wel een beetje kneuzerig betreft het ene Japanse toestel die dan zomaar in zijn uppie aanvalt en in voltreffers slaagt, of waren er meer vijandelijke toestellen? Een toestel alleen is natuurlijk nooit een aanvalstoestel maar een verkenner en zelfs kamikaze werkten in groepen. Wat daarna volgt zijn toch aangrijpende beelden van vermoedelijk het aangeschoten schip de USS Bunker Hill en later in de montage mogelijk ook nog wel de USS Lexington en of USS Yorktown. In alle gevallen is het slikken en vraag ik me af hoe het geweest moet zijn op zo'n drijvend brandstof en munitie depot waar de bemanning als ratten in de val zitten in het doolhof benedendeks. Aardig daarna vooral ook nog het beeld van het schip terug in de haven waar de opruiming kan beginnen rond de puinhoop en chaos benedendeks.

En zo blijkt Battle Stations toch een meer dan redelijke oorlogsfilm die niet bepaald 'action packed' is maar wel een reëel beeld toont aangevuld met echte beelden. Een 3,5 wat mij betreft.

Oudje die ik via Marktplaats op de kop tikte en niet bepaald spijt van gekregen heb.

Ondanks de slecht gekozen locatie in het begin van de film, en het feit dat men het nergens echt koud lijkt te hebben, vooral het eerste half uur tot drie kwartier, doet dit niet echt afbreuk. Laten we eerlijk zijn, het stof en zand dat opwaait tijdens de excersitie past helemaal niet in het beeld van Noord-Frankrijk eind 1944 tijdens de koudste winter gedurende de oorlogsjaren. Daarnaast geeft wat mij betreft het jolige gedrag van de soldaten, zelfs op patrouille in het bos, wel eens wat wrijving met de bekende en grimmige werkelijkheid. Maar goed, dat is iets dat uiteraard in het tijdsbeeld gezien moet worden...

Het tweede deel, na het vallen van de sneeuw, en stijgen van ontberingen, stijgt tegelijk ook de kwaliteit en inhoud van de film. Bijzonder kouwelijk komen de troepen nog steeds niet over maar de ellende en wanhoop straalt er op het einde wel af. De uitgebreide schoten wisseling mag er ook zijn en klinkt zelfs bijzonder goed voor die tijd. Leuk is de Hellcat die voorbij komt en uiteraard ander materiaal en details zoals de strooi biljetten en het beruchte 'nuts' moment. Goed zijn de gemonteerde echte beelden en uiteraard is James Whitmore van de partij die behalve de Shawshank alleen maar gecast lijkt te worden voor rollen als onderofficier.

Battleground Bastogne is voor zijn tijd een meer dan prima oorlogsfilm en veegt qua realiteit en details de vloer aan met The battle of the Bulge, en dat voor een film uit '49.

Als tussendoortje zo op de zondagmiddag er even doorgejast. Waarom...? Simpel, Alexandra Daddario, niets meer en niets minder. Verder verwachte ik er uitermate weinig van en wellicht dat het daarom nog wel enigszins mee viel hoewel er geen voldoende inzit.

Van de serie heb ik destijds al erg weinig mee gekregen omdat het bij ons thuis aan kabel ontbrak, bovendien had ik niet zo veel met Pamela Anderson. Daarentegen zag ik wel het één en ander van Baywatch Nights die veel meer de privedetective richting uitging en met Angie Harmon een dame had die meer mijn smaak was, maar dat terzijde en terug naar de film die zich meteen bij aanvang kenmerkt als product dat niet serieus wil zijn noch genomen wil worden.

En temidden van al die flauwheid, een over de top redding op een brandend jacht en bemoeienis binnen de jurisdictie van een politie onderzoek, heeft het geheel toch wel bijzonder weinig om het lijf maar heeft het ook best een paar aardige momenten die draaien rond het gekat tussen Mitch en Matt en de twee dames genaamd Daddario en Rohrbach in hun zwempakjes die een lust zijn voor het oog, en het is vooral dankzij de twee dames dat ik de film uitkijk.

Geinig is op zijn minst nog de cameo van Baywatch oppergod en godin Hasselhof en Anderson, en lijken er in ieder geval vooral geen lelijke vrouwen in de film voor te komen, buiten dat is dit toch een film om snel te vergeten.

Op de maandagmiddag maar weer eens verder met het oorlogslijstje en daarbij viel na lang zoeken uiteindelijk de keuze op deze Beach Red die niet hele goede cijfers heeft maar, zoals ik al eerder opmerkte bij dergelijke oude oorlogsfilms net als het geval is met Flat Top uit '52, mijn inziens niet helemaal op waarde geschat wordt. En zo dus ook met deze Beach Red.

Her verhaal is simpel rond een Amerikaanse eenheid vlak voor hun aanval op een door de Japanners bezet eiland waar men al snel taferelen, dood en verderf, zal treffen gelijk aan de gevechten op Tarawa, Iwo Jima, de Marianen of Peleliu of welk stuk rots of zand dan ook. En eigenlijk doet Red Beach weinig verkeerd met archiefbeelden er tussendoor van beschietingen en dergelijk, hoewel de montage wellicht wat van de hak op de tak is. Wellicht dat men met een geluidstape had moeten werken. Zo zijn de mijmeringen en gedachten van de wachtende soldaten a la The Thin Red Line ook helemaal niet een slechte gedachten maar mist het alleen een beetje finesse. Buiten dat is er een fraai beeld van het eindeloze wachten, de overpeinzingen en de landingsvaartuigen die rondjes varen tot iedereen ingeladen is en klaar voor de aanval en ik moet zeggen dat die dan ook prima in beeld wordt gebracht en Red Beach echt wel een goede indruk wekt.

Als men dan ook nog eens op het strand niet terugdeinst voor de gruwelen van de oorlog met verminking is mijn inziens deze film meer dan prima onderweg en zet door met een goed beeld qua strijd verder landinwaarts en in mijn ogen een fascinerende strijd zoals die uitgevochten werd op die eilandjes. Men heeft de gevaren van de jungle zoals met de slangen, we zien de harde Japanese discipline, tevens hebben zij ook mijmeringen en gedachten naar huis, toont men de trucs van de Jappen met scherpschutters in de bomen, dummy's en valstrikken en mondt de strijd later uit in chaos kenmerkend voor jungle combat. De terugkerende humor rond Egan is soms leuk maar een andere keer niet helemaal op de plaats, toch lijdt de film daar niet echt onder waar dat het wel een beetje het geval is met de weinige karakter onderbouwing die er is waardoor het over het algemeen toch volslagen onbekenden zijn en blijven.

Desondanks toont Beach Red een meer dan prima beeld van de strijd in de Stille Oceaan met veel kloppende details en heeft als echte minpunten slechts een bepaald gebrek aan finesse rondom de karakters en dialogen. Daarom wat mij betreft een prima voldoende.

Met moeite uitgezeten, een film overigens waarvan ik altijd denk dat ik hem niet gezien heb om er halverwege achter te komen dat ik hem al meerdere keren gezien heb maar dat de film en het verhaal voor mij niet het waard is bij te blijven.

De film heeft wel een paar aardige dingen. De natuur is natuurlijk prachtig. LDC is degelijk en Carlyle is natuurlijk weer op zijn best als een malloot. Muziek is ook prima maar toch...dat hele idyllische en avontuurlijke het zal me. Waar gaat het nu eigenlijk over? Ja, ik snap wel wat het idee een beetje is maar het spreekt mij niet aan in ieder geval. Dat hele gedoe ook met dat het strand geheim is toch duiken er iedere keer nieuwe mensen op en ondertussen vormt zich daar een mini samenleving. Mij een beetje te zweverig en vaag.

Kaminski: I need a woman!
Golikov: Maybe you'll find another sheep.
Kaminski: Maybe I will!

Hele fijne oorlogsfilm, volgens mij voor het grote publiek redelijk onbekend maar ik vind het een hele goede oorlogsfilm. Een fijn statement wat betreft anti-oorlog, wint er ook geen doekjes om hoe ver men gaat om de vijand aan de praat te krijgen, de man geplet onder de tank, maar ook dat men niet maalt om burgerslachtoffers, de vrouwen die vergast worden. Vervolgens volgt er nog een stukje verschroeide aarde tactiek. Wat voor de Amerikanen Vietnam was voor de Russen zonder meer Afghanistan. Een soort van haat, niet de wil om je in gebruiken en de bevolking te verdiepen en het verklaren van de totale oorlog want ze kregen niet alleen de opstandelingen tegen zich maar gewoon weg het hele land.


Verder is de samenstelling van de tankbemanning zonder meer een prachtige beeld vol tegenstellingen. De jeugdige en onbezonnen wreedheid van de ene, het idealisme van de andere en de brute zekerheid van de commandant die als veteraan natuurlijk weet hoe je een oorlog moet winnen. Dit gegeven leid natuurlijk al snel tot spanningen en problemen.

Verder in alle gruwel en wreedheid in beeld gebracht, niet alleen de oorlog maar ook het leven en sterven in een oord als Afghanistan. Ziet er prima en realistisch uit. Fijn, prima, mooi. I love it.

Mijn herfstvakantie afgetrapt met deze Beasts of no Nation die ik al langer op tv of bij de kringloop hoopte tegen te komen, maar in dit geval bood Netflix tussenkomst. Dus kom maar op...

Interessant is toch het geschapen beeld van relatieve rust, niet bepaald rijkdom, maar wel een bepaald goedheid in de mens en daarmee een positief en vrolijke jongen met het nodige aan kattenkwaad. Uiteraard is dit gezocht contrast om de verschillen verderop kracht bij te zetten, toch blijft het beeld hangen van een weliswaar achtergebleven en armoedige wereld, maar niet één waar geweld en moord met de paplepel wordt ingegoten om het zomaar te zeggen. De omslag naar geweld, moord en het opnemen binnen een rebel groep is dan ook vrij abrupt en lijkt vooral de enige mogelijkheid om zeker te zijn van welke vorm van leven dan ook.

Wat we daarna zien in deze Hotel Rwanda/Blood Diamond achtige mix is de langzaam achteruitgang van menselijke normen en waarden en wordt bijna iedere te bedenken wreedheid in alle rauwheid en bloederigheid uitgevoerd. De film heeft mij dan allang voor zich gewonnen met zijn directe stijl, kleuren, filters, muziek, cameravoering en natuurlijk het wrede en harde beeld. Ge-wel-dig vind ik de uitermate charismatische Idris Elba als de commandant, echt fantastisch, wat een uitstraling, wat een swung. En ja, hier had de beste man best een Oscarominatie voor mogen krijgen binnen een film met biologerende momenten zoals de korte geweldsuitbarsting in het bordeel of de executie met kapmessen van de engineer midden op de weg. De film toont daarna op fraaie wijze verdere afstomping en het breken van de menselijke geest tot deze niet meer tegen de wreedheid kan en lijkt in de Diamond delf fase niet ver van de Eerste Wereldoorlog of te zitten met zijn tunnels, loopgraven en slechte omstandigheden.

Het mag duidelijk zijn dat deze Beasts of no Nation een sterke indruk op mij heeft achtergelaten en ik deze zeker niet voor de laatste keer heb gezien. Voor nu vier sterren maar dit kan er altijd meer worden.

Lastige onderwerp, lastige film. Geprobeerd vanwege de goede waarderingen, niet zo zeer vanwege het onderwerp, hoewel een goed drama altijd welkom is. En hoewel Beautifull Boy zekere interessante elementen heeft, en er zat is om na de tijd over na te denken, raakt de film me toch over de gehele duur niet zoals ik gehoopt had.

Ten eerste verbaas ik me altijd over Steve Carel die met drama's als deze uitstekend uit de voeten kan, zo ook het geval met The Big Short en vooral Foxcatcher. Waarom dan altijd die vreselijke flauwe comedy shit terwijl de man kennelijk zoveel meer in zijn mars heeft. Maar goed...de film, in het kort, overprotectieve vader probeert de drugsverslaving van zijn dromerige, creatieve, vrije losbol van een zoon in goede banen te leiden. Iets dat de gebruikelijke problemen en wrijving in de relatie oplevert en in ups en downs wordt gevolgd.

Kernpunten van dit verhaal draaien duidelijk om bescherming, loslaten, acceptatie wanneer iemand niet geholpen kan of wil worden, en het besef wanneer het jezelf ten gronde richt. Interessant punt vind ik toch altijd dat je iemand wil beschermen met de door jouw reeds geleerde lessen, punt is helaas dat het ervaren minstens de helft van de les is. Bovendien zoekt ieder mens iets anders, heeft andere wensen en dromen. Wat de ene als destructief zal ervaren is voor de andere het ultieme gevoel van leven. Dan is er de ongelooflijke lastige wisselwerking tussen helpen en bemoederen, of verzorgen of verstikken. Wanneer moet iemand leren en om hulp leren vragen, of zelf uit een dal klimmen, en waar is het punt dat je iemand moet of kunt redden zonder hem van je af te drijven? Dilemma's waar simpelweg geen antwoorden op zijn maar die deze film wel op intelligente wijze toont. Zo laat de film tevens het verhaal van beide kanten zien. Enerzijds de bezorgde familie die er onder lijdt, anderzijds de worstelende jongeman die een gevoel probeert te volgen en niet tot last wil zijn en zeker niet betutteld wil worden.

Het acteren van Chamalet en Carell is uitstekend, zo ook gekozen locaties en filmische momenten als het surfen en is de soundtrack heerlijk met muziek van Massive Attack, Nirvana, David Bowie, Sigur Ross en Neil Young. Toch is het vlak waar de film me minder raakt sowieso de fascinatie van mensen/jongeren met drugs. Even lijkt de film een hele duistere kant in te slaan wanneer benadrukt wordt hoe ernstig een Crystal Meth verslaving is. Een fase overigens waar ik ook vrij snel daarna de feeling verlies met Nic en alleen maar meer medelijden met de familie krijg en de logische keuze die zal moeten volgen. Iets anders maakt de film nog wel los bij mij, namelijk dat we slagen, succes en ouder worden toch maar al te vaak als vanzelfsprekend beschouwen. Maar hoe zwaar moet zoiets zijn als ouder je kind zo door de goot opgeslokt te zien worden? Beautifull Boy heeft daarom een wisselende uitwerking op mij waar ik zekere bepaalde dingen in zie en het zichtveld verbreedt. Interessant en leerzaam voor een keer.