Opinions

Een bijzonder mooi en ingetogen drama, waarover ik moet zeggen dat ik het origineel Brodre van Suzanne Bier nog nooit gezien heb, maar daar wel iedere keer nieuwsgieriger naar wordt omdat ik deze film in ieder geval ge-wel-dig vind.

Fijn ingetogen drama die eigenlijk best wel doorsnee begint, het verdriet en de ontluikende chemie met de vrouw en kinderen is erg goed, de beelden in Afghanistan zeggen me dan weer niet zoveel. Maar voorbij de helft neemt de film mij dat laatste half uur in een soort wurggreep van spanning, emotie en vooral ontzag, voor een goede Portman en Gyllenhaal, maar vooral Maguire die uitmuntend is. Die ogen, die kop, als hij de keuken schreeuwend staat kapot te slaan.

De film valt wat mij betreft op in zijn rustige tempo die uitermate goed opbouwt naar een nieuwe situatie, chemie en verandering en vervolgens een climax die even voorspelbaar als beklijvend is. Ik vind die kinderen ook geweldig en kom dan uiteraard uit bij de spanning tijdens dat verjaardagsfeestje, geweldig opgebouwd en uitgespeeld met een Maquire die er niet meer tussen past, het ene kind dat een en al frustratie is, Tommy die met een scharrel aan komt zetten en het overduidelijk daardoor verpest en dan andermaal een uitmuntend acterende Maguire terwijl de rest doet alsof er niets anders is. Dat is ingehouden adem werk, net als de climax in de keuken en buiten. Fenomenaal!!! Een van de pijlers van het verhaal wellicht dat mensen veranderen en dat situaties niet het zelfde blijven ook al komt iemand in zo'n geval als dit terug.

Mooi gebracht, uitmuntende acteerprestaties, goede chemie tussen Gyllenhaal, Portman en de kinderen, de paranoia en uitgespeelde PTSS in al zijn vormen bij Maguire, de onbuigzame vader die ook een factor speelt, een karakter met Tommy die mij in ieder geval erg aanspreekt in zijn eigengereidheid. Verder een prima soundtrack. Kan er eigenlijk weinig verkeerds aan bedenken daarom dan ook een topfilm wat mij betreft.

Waarom scoort deze film zo laag...?

Een bijzonder vermakelijk mix van humor en fantasie met griezelelementen. Het zal misschien niet allemaal even samenhangend zijn met de 12 kinderen om vervolgens naar een volwassen vrouw door te schakelen. Vervolgens wordt de manier om haar te verslaan, de spiegel kapot slaan, toch wel erg gemakkelijk gevonden.

Toch weet Gilliam een heerlijk sfeertje neer te zetten die zowel vermakelijk als mysterieus is met mooi gemaakte setting als het morsige dorpje en het betoverde bos. Damon Ledger zijn een prima verschillend en kibbelend duo, waar Lena Headey natuurlijk altijd een fijne verschijning is, maar de hoofdrol gaat wat mij betreft uit naar Peter Stormare die de sadistische en extravagante Italiaan Cavaldi super vermakelijk neerzet. Na Lu in Constantine weer een heerlijk over de top karakter zoals Stormare dat alleen kan.

Zoals gezegd inhoud- en verhaaltechnisch zullen er grote hiaten in zitten, dingen die mij even niet boeien omdat het met veel humor, vaart en een geweldige sfeer allemaal gebracht wordt en ook nog mooi gemaakt is. Had trouwens net zo goed een Tim Burton productie kunnen zijn. Prima film, fijn vermaak.

Deze film stond allang op het lijstje om te zien, vooral omdat ik de remake van Jim Sheridan met Maguire en Gyllenhaal ontzettend goed vind. Het kwam er echter nooit van tot gisteravond, en ik moet zeggen dat, hoewel Brodre erg goede fasen heeft, Brothers in mijn beleving toch net iets beter is met nadruk op de tweede fase van de film.

Aan het begin ligt het niet, die loopt tussen beide films vrijwel parallel maar slaagt Brodre toch net even wat meer in het beeld van de lastige en onberekenbare Jannik. Na het slechte nieuws verandert de film in een prachtig ingetogen drama die met veel gevoel een kwetsbare sfeer brengt. Veel close ups van ogen en gezichtsuitdrukkingen maken het drama voelbaar. In deze fase van dit treurspel valt vooral Kaas in het bijzonder op. Tevens zijn de kinderen net als in de Amerikaanse versie buitengewoon.

Tot dan toe bevalt Brodre bijzonder goed, tot de terugkeer. Hoewel interessante momenten zoals wanneer Michael aanvoelt geen onderdeel meer te zijn van de groepschemie en worstelend met zijn trauma is Ulrich Thomsen ook meteen het grote minpunt van de film. Hij vult de rol in maar geeft er niets extra's aan zoals Maguire dat wel doet en aangezien ik het niet zo op Maguire heb valt het mezelf op dat ik dit zeg. Wel een interessante toevoeging is dat Michael gewelddadig wordt tegen Sarah. Iets dat we in Brothers niet zien. Helaas begint dit goed maar verwordt het de tweede keer tot wat halfbakken gedoe. Waar juist Brothers excelleert in een uitstekend door draaiende Maguire, blijft dat beklijvende gevoel bij Brodre uit en lijkt Thomsen de explosieve lading die hij fysiek en geestelijk uit hoort te stralen totaal niet te kunnen brengen. De klappen die Kaas krijgt zijn dan nog wel weer aardig, de situatie lijkt in vergelijk met Brothers als een nachtkaars uit te gaan en de fase waarop Jannik de keuken opknap voelt totaal overbodig.

Desondanks is Brodre een uitstekende film te noemen met vooral een uitstekende Nikolaj Lie Kaas en prima soundtrack. Maar winnen van Brothers doet hij bij mij niet wat toch ook een beetje zal liggen aan het benaderbare van het gesproken Engels.

You sure as hell don't look like a warden.

Ik kan me herinneren dat ik deze film in mijn jeugd zag, laten we zeggen 25 jaar terug. En wat vond ik het destijds een saaie film waar weinig gebeurde. Wat kunnen tijden en inzichten dan toch veranderen, want wat vind ik het nu toch een meer dan goed en boeiend drama, een film zelfs met meerdere gezichten.

Een gevangenis drama zoals vaker getoond komt naar voren het eerste half uur. Toch lijkt het binnen Wakefield wel een wereldje opzich waar gevangenen en cipiers amper van elkaar te onderscheiden zijn en een behoorlijke angstcultuurtje heerst betreffende lijfstraffen, intimidatie en zelfs verkrachting. Het nare onvoorspelbare sfeertje wordt kracht bijgezet door alle zwarthandel en belangen van alle individuen. De bekendmaking van Brubaker komt vroeg en eerlijk gezegd had ik nog wel wat langer van dat grimmige en angstige sfeertje willen genieten. Toch raakt de film daarna niet in het slop of iets dergelijks. Brubaker komt met respect en duidelijkheid erg ver en voert een boeiend gevecht tegen een fout systeem waar veel mensen een laatste valse stuiptrekking tonen of botvieren op een ander, en waar zelfs een verheerlijking van het systeem wordt getoond. Bijzonder trouwens hoe Brubaker zich onder de gevangenen mengt en dezelfde rats, kuch en bonen eet als de populatie.

De film Brubaker valt daarnaast op met een ruime cast, Redford uiteraard, minuscuul rolletje voor Freeman, verder uiteraard Keith, Kotto, McIntire als onbetrouwbare bewaker en McGill ook een engnek zoals vaker. Je zou trouwens zeggen dat de opstand in Attica inspiratie geweest is voor deze film, maar er schuilt toch een andere realiteit schreef de film. Namelijk die van Penoloog Tom Murton die door zich op te laten sluiten de efficiëntie van twee gevangenis boerderijen willen onderzoeken en een schandaal van moord, hebzucht en slechte omstandigheden aan het licht bracht. Brubaker is daarmee dan ook een uitstekend en interessant drama te noemen die verschillende keren van gezicht verandert. Eerste namelijk een wreed gevangenis beeld, daarna een iets vrolijkere en positievere noot om toch weer te eindigen met een stugge wereldje dat eigenlijk niet wil veranderen. Wat vijfentwintig jaar niet kan doen, van saai naar boeiend.

Tenslotte maandagavond nog even afsluiten met Jim Carrey in de vorm van Bruce Almighty en daarmee een film die ik destijds nog in de bios gezien heb. En zo rond 2003 is het duidelijk dat Carrey zich niet alleen richt op humor, die soms goed is maar ook wel eens slecht, zo best zijn The Cable Guy en Me, Myself and Irene namelijk niet, maar liet Carrey inmiddels ook zien serieuze rollen te kunnen doen en werd de humor toch iets subtieler met een beetje een boodschap en niet alleen gekke bekken.

Want voor wie nog gelooft in enige hogere vorm zal dergelijke geklaag als wat Bruce doet toch herkenbaar voelen. Ik wel in ieder geval, en heb heel wat meer uitgekraamd en grover dan Bruce in zijn geval doet. Het is overigens niet zo dat ik in een klassieke God manifestering geloof maar wel in voorbestemming, een soort van groter plan en hogere machten. Dus het beeld al zwelgend in zelfmedelijden komt me best bekend voor, de dwarsheid waarin Bruce toch blijf volharden zoals wanneer hij in zijn auto rijd en allemaal waarschuwingen negeert is vooral symbolisch maar niettemin wel een beetje herkenbaar. Pech, pech en nog eens pech, de wereld tegen Bruce en veel geklaag.

Het antwoord is vrij simpel en humoristisch gebracht in de vorm van Morgan Freeman als God die besluit Bruce een lesje te leren en de rollen omdraait wat niet alleen grappig momenten oplevert zoals de soep die de Rode Zee moet voorstellen maar waar vooral morele kwesties zich opdringen. Tja, wie wenst niet een miljoen, of een villa of een fotomodel? Ga maar in de rij staan. En nee, dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Of de mensen weten wat goed voor hun is en of God dat dan wel weet, voorbestemming en dergelijke buiten discussie gelaten, zit er toch een aardige spiegel in het geheel dat we vooral onze zegeningen mogen tellen. Een les die Bruce uiteraard ook leert met de nodige grappige momenten tot gevolg waar het moment met Evan die het nieuws voorleest toch wel geniaal is. Buiten dat vind ik Catherine Bell heerlijk, zou ik altijd boven Aniston kiezen, en is dit de doorbraak van Steve Carrell.

Is het zoetsappig? Is het voorspelbaar? Is het feel good? Oh, zeker, desalniettemin vermaakt Bruce Almighty toch alleszins en is het wellicht één van de betere komedies met Jim Carrey na The Mask en Ace Ventura.

Zo'n momentje dat je bijna een sprongetje maakt bij een degelijke vondst als deze bij de kringloop. Jammer dat het dan een volledig Duitse film is aangezien mijn Duits nicht so gut is. Toch gisteren de geest gekregen en de film aangeslingerd, en hoewel ik niet alles begreep met betrekking tot de dialogen toch een erg goede indruk van de film gekregen.

Veel verrassingen heeft het verhaal niet aangezien ik het boek van Manfred Gregor heb, en hoewel ik me niet kan herinneren dat het boek een dergelijk lang intro heeft met de jeugd nog op school, is het een te verwachten beeld. Het zijn nog maar kinderen met hun eigen problemen en onbezonnenheid. Fraai is wel het beeld van paniek, kift, angst rond things to come en wat een ontzettend fraaie en moderne muziek is er in die beginfase te horen. Hoewel de aanloop naar de indiensttreding lang is treft het beeld wel in die zin, het onnodige offer, het voortzetten van een verloren oorlog, etcetera.

En daar staan ze dan, de knapen, op hun brug. Het vriendelijke doch dringende advies van een burger naar huis te gaan wordt in de wind geslagen en hun leidinggevende is op de vlucht voor de kettinghonden. Maar dit is hun brug, en deze zullen zij verdedigen! En de pleuris breekt dan ook behoorlijk uit, uitermate voorspelbaar allemaal, doch treffender en meer anti oorlog kan haast niet. Fantastisch zijn toch enkele shots van de brug en de stad in de mist. Van grote klasse zijn ook de oorlogsacties, het jachtvliegtuig buiten beschouwing gelaten wegens leeftijd en budget. De tanks zijn net zo bijzonder te noemen maar passen in het beeld van het budget dat niet groot geweest zal zijn, en het noemen nog waard is tevens de scene met de militaire colonne die voorbij komt.

Ja, Die Brucke is een voltreffer wat dat betreft, met een sterke boodschap en uitstekend in beeld gebracht. Het is geen wonder dat de regisseur hierna mee mocht werken aan The Longest Day. Rest mij enkel nog te zeggen dat ik spoedig hoop een exemplaar met Nederlandse ondertiteling tegen te komen.

Donderdagavond één van de aangevinkte topfilms aan de beurt. Want ja, de Oscars en cast wekken dan toch wel een behoorlijk verwachtingspatroon waar ik niet zo van de Oscarbait gedachte ben en de film daarom best wel een eerlijke kans wil geven. En het moet gezegd dat The Brutalist bijzonder en apart is, maar ook zeer zeker zijn mankementen heeft.

Apart en ronduit kunstzinnig is dan ook de opening met welhaast hallucinante scènes die eerder aansturen op een beleving dan een verhaal. Bijzonder is de muziek, fraai het cinematografische deel met framing en dergelijke, buiten dat ademt het geheel een bepaalde treurigheid en naargeestigheid in al zijn grijsheid en sluimerend trauma onder de oppervlakte. Er is sprake van een soort van warrigheid, is dit stress? Is dit trauma? Het is in ieder geval een vlucht ver van Duitsland, ver van wat er allemaal gebeurt is, in dit geval naar Amerika, zonder überhaupt maar te weten of vrouw en andere familie de Holocaust hebben overleefd. Over andere tijden gesproken...

Interessant? Ja. Heel erg goed? Mwoah, slecht is het niet. Maar vervolgens draait The Brutalist toch uit op een vrij stroeve, lange en zware exercitie waar overigens prima geacteerd wordt door Brody, Pearce en Jones. Toch gebeurd er qua verhaal niet heel veel behalve semi intellectueel gedoe van omstanders richting Toth om hem dan vervolgens weer te kleineren en duidelijk te maken dat hij belangrijk gemaakt is door hun, maar net zo gemakkelijk weer in de vergetelheid verdwijnt. Het toppunt is dan vervolgens de beschuldig een klaploper te zijn en dat de Joden de Holocaust opzichzelf afgeroepen hebben. De meningen dat dit een aanklacht is tegen de 'big bad US of A', hoe men met immigranten omgaat, deel ik dan vervolgens niet. Joden waren overal en ook voor de oorlog al, lees het verhaal van de SS St. Louis, persona non grata. En worden immigranten niet overal zo behandeld? Was Amerika de jaren voor de oorlog niet in een enorme crisis beland met veel werkeloosheid? Dus een dergelijke reactie is dan best wel verklaarbaar en komt in andere landen net zo goed voor. Nog meer monden om te voeden en concurentie op de arbeidsmarkt. Buiten dat is het gedrag van Van Buren van een geheel andere orde en is dit in mijn ogen vooral het typerende gedrag van een egocentrische, narcistische miljonair.

Waar The Brutalist uiteindelijk over gaat is niet zo heel lastig te duiden met Toth die een fictief personage betreft geënt op de ervaringen van architecten Marcel Breuer en Erno Goldfinger en hun strijd voor erkenning in het na-oorlogs Amerika. Kernpunten zijn ambitie, trauma en vernieuwing in de architectuur wat uitmond in strakke grote monsters van beton wat dan weer slaat op de titel The Brutalist. Maar uiteraard gaat dit samen met misbruik en ontzettend veel twijfel en verwerking van trauma. Dan lees ik nog afwijkende meningen zoals dat Toth zelf de antagonist is met een constante sluimering van drank en heroïne verslaving met homofiele neigingen waar Van Buren onterecht wordt afgeschilderd als de bad guy. Hmmmm, tja...

Either way is de film te lang en te ondoorgrondelijk en zelfs een erg harde noot om te kraken. Goed geacteerd wordt er wel en is de soundtrack fantastisch maar bij 3,5 uut is toch veel te lang voor het getoonde. Het cijfer is dan ook één van twijfel waar ik het liefst iets van een 3.2 of 3.3 zou geven. Want een 3.5 verdient het zeker niet.

Gokje bij de kringloop en dan vooral vanwege de oorlogsfilm aandoende hoes en de bekende naam van Gabriel Byrne. Wat te verwachten wist ik niet en erg hoopvol werd ik niet van de genre omschrijving comedy. Maar gelukkig viel dat mee.

Van het begin moet The Brylcream Boys het voor alsnog niet hebben met de bommenwerper die in Ierland terecht komt (hoe dan?) en de bemanning gevangen gezet wordt zoals gebruikelijk in neutrale landen. Bevreemdend is de luxe en de privileges tot blijkt dat er ook moffen in het kamp zitten en de focus naar die wisselwerking toe schuift en de heibel die dit veroorzaakt.

De soundtrack is soms niet aan te horen, Billy Campbell is als personage Miles een verschrikking qua acteren, de interacties en grappen tussen de beide partijen soms te onnozel voor woorden zoals de race tussen paard en motor, en dan de tweestrijd met als inzet de vrouw, tsja...Maar op een gegeven wordt er toch best aardig met spanningen gespeeld tussen beide partijen. De ruzies, verschillen in manieren, vechtpartijen en pogingen tot ontsnapping hebben toch aardige momenten en John Gordon Sinclair is goed op dreef net als Angus Macfadyen die nagenoeg onherkenbaar is als Von Stegenbek.

Waar The Brylcream Boys in het eerste uur weinig indruk maakt trekt dit toch aardig bij in de laatste fase en weet toch een voldoende uit het vuur te slepen. Maar daar blijft het dan ook bij, aardig voor een keer, maar meer niet.

Veel besproken film, zo ook door mijn baas die zich niet voor kon stellen dat ik deze film nog nooit gezien had. Dus dat moest er dan toch maar eens van komen ondanks dat ik de film vele jaren succesvol had genegeerd. Dit mede door het vooroordeel dat dit een oubollige film betrof, met humor voor een breed publiek. En helaas op een paar aardige momenten na wordt dit toch deels ingevuld.

Twee oldtimers maken kennis met elkaar in het ziekenhuis lijdend aan dezelfde kwaal. Aardig is het verschil aan achtergrond maar ook inhoud wat beide mannen betreft. Beiden mannen groeien in het lijden langzaam naar elkaar toe waarna het onvermijdelijke nieuws alsnog komt en het idee van de bucketlist ontstaan, inmiddels een bekende term. Aardig zijn de acteurs en de wisselwerking, Nicholson is wel eens wat aan de overdreven kant wat weer inspeelt op Freemans kant namelijk de weloverwogen en rustige kant. Samen zorgen beide mannen toch voor een bepaalde balans.

Toch boeit het me allemaal niets tot weinig, en dat ondanks het goede begin in het ziekenhuis. Het verwachte beeld van de koddige humor met uit vliegtuigen springende oudjes is al snel daar. Sommige belevenissen scoren een glimlach maar verder doet het me weinig tot niets hoewel er na al de kolder toch ook nog een aardige boodschap in lijkt te zitten over gemiste kansen om goed te maken en het nooit te laat is voor dergelijke zaken, maar deze komt te laat om de film nog iets extra's te geven. Noemenswaardig is de koffiegrap nog wel, hoewel ontzettend voorspelbaar toch nog wel leuk vooral vanwege de uitwerking op de beide mannen.

Al met al mist de film dan ook de uitwerking die hij met zijn humor behoort te behalen en kan ik niets anders dan woorden als clichématig en degelijk in de mond nemen. Ja, gewoon niet mijn ding.

Maandagavond als afsluiter nog even aan de Bullit Train die ik vooral qua naam en cast kende en bij uitkomst nogal wat aandacht kreeg. Ik had toen vooral de indruk dat het weer zo'n gehypt Hollywood product was die in werkelijkheid vies tegenvalt, maar dat viel uiteindelijk mee want Bullit Train bleek toch best wel een aangename en vermakelijke zit te zijn.

Even zo goed is het wel even zoeken en feeling krijgen met de film waar dat overigens niet zonder slag of stoot gaat. Na de intro en de kennismaking met de eerste karakters in de trein doet het mij nog allemaal erg weinig maar is wel duidelijk dat men voor een Guy Ritchie, Snatch-achtige benadering heeft gekozen met veel dik aangezette karakters en accenten, veel dwarsverbanden en dialogen zoals het gekibbel tussen Lemon en Tangerine wat opzich best geinige momenten heeft. En waar ik zo tijdens het begin mijn twijfels had nemen die toch of tijdens de flashbacks naar de bruiloft en de daarop volgende knokpartij tussen de Wolf en Ladybug. Voeg daar Karen Fukuhara en Zazie Beetz aan toe, beide helaas erg weinig in beeld, en het gevoel rond de film begint toch daadwerkelijk te groeien dat dit best wel geinig is. Dan zou ik nog bijna de cast vergeten met vooral Taylor-Johnson en Michael Shannon die ik beide altijd erg goed vind.

En zo zet Bullit Train verder door met een snel en vlot verhaal, veel interactie tussen de karakters, kolderieke toestanden en genoeg actie. Overduidelijk is dat er heel veel leentje buur gedaan is bij andere films maar zoals men zegt beter goed gejat dan slecht bedacht, dus geen commentaar op dat gegeven. Wel over de top en ongeloofwaardig hoe Tangerine buiten de trein geraakt en er toch weer inslaagt binnen te komen, of hoe de ramen en deuren uit de trein vliegen maar voor weinig turbulentie en luchtzuiging zorgt of het ontsporen op het einde. Wel weer fijn de manga achtige geweldsuitbarsting op het einde waarop Bullit Train definitief de twijfel weg neemt en zichzelf bevestigd als vermakelijk en humoristisch actie spektakel die veel weg heeft van het beter Tarantino en Ritchie werk zonder dat niveau aan te tippen. Daarom een goede voldoende wat mij betreft.

Uitstekende en stijlvolle detective in de lijn van The French Connection en de Dirty Harry reeks, waarvan ik moet bekennen dat ik deze film kennelijk nog nooit helemaal had gezien of het is me ontschoten.

Zoals gezegd stijlvolle film met een fijne soundtrack waar ik meteen een bepaalde parallel met Kelly's Heroes meende te constateren en warempel het is de zelfde componist, Lalo Schifrin. Daarnaast valt de rustige en realistisch aanvoelende sfeer aan van politie en ziekenhuis protocollen op, afgewisseld met een enkele prima gebrachte geweldsuitbarsting en de befaamde auto achtervolging.

De film ademt zat sfeer, realisme en kwaliteit uit en valt verder op als degelijk. Bisset uitermate geschikt als eyecandy, Vaughn schimmig als altijd en verder is McQueen natuurlijk een uitermate boeiend persoon. Hoewel ik er een heel klein beetje meer van verwachtte is het al met al een meer dan prima film.

Bully zat samen met Cronenberg's Spider in een dubbelpak en het was me toch voornamelijk om de Cronenberg te doen en die was vorige week al aan de beurt. Bully dan toch ook nog maar even afwerken was de gedachte met de deze film die achteraf waar gebeurd blijkt te zijn, oké dan!

Of het waargebeurde nu wel of niet verschil gemaakt had, irriteren doet de openingsfase alsnog in deze Kids 2.0 waar in dit geval het puberaal geneuzel evenmin van de lucht is. Platte anonieme sex, drank en drugs, en vooral achterlijk tegen elkaar doen onder het voorwendsel dat het natuurlijk nog maar kinderen/jong volwassenen zijn, ik had er zelf niets mee op die leeftijd en kan me er natuurlijk nu helemaal niets meer bij voorstellen. Zoals te verwachten irriteert het groepje alleen maar met domme gehijg, geneuzel en gedoe en het plan ontstaat even plotseling als dat het uitgevoerd wordt, en uiteraard zal daar ook weer het argument zijn dat het nog kinderen zijn, maar toch, how stupide can you be?

Het moet wel gezegd dat er sterk geacteerd wordt door onderandere Nick Stahl en Renfro, vooral de laatste was in werkelijkheid ook niet wars van een domme actie en heeft doped to the gills zijn Waterloo op een dergelijke manier gevonden, wat wel zonde was vanwege zijn acteertalent. Waarschijnlijk blijft de film meer dan behoorlijk bij de echte achtergrond maar toch heb ik totaal niets met dit mateloos irritante groepje met hun wilde plan en chaotische uitvoering waarop het niet lang kan duren voordat iemand zich voorbij praat met alle gevolgen van dien. Ga dan ook maar zo hard mogelijk op je bek met al dat domme gedoe is op een gegeven moment mijn gedachten. Crash and burn wat dat betreft.

Grappig is op zijn minst de knappe Jessica 'Pussycat Doll' Sutta die voorbij komt, en de aanwezigheid van Telly vormt buiten het verhaal nog een parallel met Kids. Als laatste de preek van Mr. Kent die zijn zoon adviseert niet meer om te gaan met Marty omdat hij daar niet beter van wordt, waarvan akte uiteraard. Maar is het niet zo dat hier misschien de wortel van alles ligt? Het gepreek dat zoonlief beter is dan met wie hij omgaat en dat hij meer kan bereiken? Zorgt dit voor de neerbuigende houding, de arrogantie en het pestgedrag dat Bobby fataal wordt? Pa heeft uiteindelijk gelijk maar plant wellicht het zaadje van alle gedrag al veel eerder. Het is een interessante gedachte rond een film die mij verder eigenlijk geen moment weet te boeien, zeg maar gerust dat ik er helemaal niets mee heb.

En de afsluiter van de Transformers reeks aan de beurt met deze Bumblebee waar ik ooit wel eens wat fragmenten van zag maar net zo goed niet helemaal wist wat te verwachten. Conclusie na het zien van de gehele reeks was toch wel dat de eerste film uit 2007 het beste is waarop het geheel langzaam afbrokkelt naar pompeus visueel gedoe dat amper meer een voldoende verdient. Benieuwd was ik dan ook wel naar wat deze prequel zou brengen behalve een interessante leading lady in de vorm van Steinfeld.

En we beginnen op Cybertron waar we midden in de clash vallen tussen de Autobots en Decepticons, en heej wat bijzonder, terwijl er in die zin nog helemaal geen link met aarde is, of men daar nog niet eerder geweest is, althans zo begrijp ik dat, verschijnt Bumblebee ten tonele als een aards aandoende auto. Hoe kan dat? Zijn er meer planeten of levensvormen die zulke auto's hebben als wij? Of denk ik te ver door...? Anyway... Bumblebee naar aarde, een hartelijke ontvangst, en zoveel jaar later wordt hij gevonden door Charlie waarop de gebruikelijke toestanden en chaos zoals we die ook in de eerste film zagen kan beginnen.

Verfrissend is sowieso het karakter van de licht getroebleerde, vervreemde en opstandige Charlie en daarmee wel een verbetering ten opzichte van superuitvinder Cade of de gesjeesde en overdreven vlotte Sam uit de vorige delen. Nee dan liever deze iet wat ruwe dame die niet met de massa meeloopt en niet bang is voor vieze handen. Het vinden van de auto is 'per ongeluk' de gevolgen uiteindelijk groot. En regelmatig doen de gebeurtenissen aan de eerste film uit de Transformers reeks denken wat opzich niet verkeerd is aangezien dit de beste film uit de reeks betreft. Ook hier gaat de band tussen Transformer en mens met horten en stoten, ook hier wordt het ouderlijk huis gerenoveerd, en ook hier is de mix met humor best lekker te noemen. Uiteraard zijn er een aantal mooie wagens in de vorm van de '77 Camaro, de oude Chevrolet Corvette en de twee Plymouth Roadrunners. En dan, het kan niet ontbreken, de welhaast zalige jaren '80 soundtrack met The Smiths, Tears For Fears, Simple Minds, Sammy Hagar, A-ha en Duran Duran. Gewoonweg heerlijk!

Mede door de fraaie en charismatische Hailee Steinfeld die het uitstekende doet als leading lady kom ik dan al snel tot de slotconclusie dat deze Bumblebee een prima film is en zich wat mij betreft kan meten met de eerste Transformer film uit 2007 en dat vooral doet door net zo'n vermakelijke mix aan actie, muziek en humor neer te leggen.

Als tiener een keer gezien maar veel indruk maken deed de film destijds niet omdat het niet bepaald de oorlog was die ik hoopte te zien of graag zag. Dertig jaar later was ik toch wel weer eens nieuwsgierig naar de film, maar uiteindelijk viel het toch wel weer een beetje tegen.

Het begin mag er desondanks zijn met een korte ingeleide na de overval en de paranoia aanwezig bij karakter Gerrit die op zijn hoede is. Het is tevergeefs en de aanpak daarna tot aan 'de bunker' is ook interessant, waar Gerrit zowel moed als vindingrijkheid voor de dag legt, waarop de film aan zijn ware aard toe is beschreven door de synopsis als een kruising tussen Cast Away en Papillon. En even verwacht ik dat we misschien met Kotalla te maken gaan krijgen aangezien Amersfoort zijn werkterrein was, maar de beul van Amersfoort zat toch kennelijk alleen in het kamp. Afijn, na de eerste afranseling komt toch helaas al snel de klad in de film die zijn verwachtingn niet waarmaakt.

Reeds opgevallen is dan al het overacteren waar praktisch iedereen zich schuldig aan maakt. Onvermijdelijk, maar vooral een constatering, is de verveling, sleur en irritatie die aanbreekt in de gevangenis, dat is dan ook niet een klacht. Een punt van kritiek is wel hoe men het vervolg gestalte geeft als een soort kibbelende praatgroep. We hebben de Amsterdammer, de dominee, de heiden en de fijnproever die aan een stuk elkaar in de haren vliegen en zeurt en zannikt. Trouwens erg knap hoe je elkaar kennelijk zo goed kan verstaan vanuit een andere afgesloten cel terwijl ik een specifieke collega die al pratende wegloopt niet eens goed versta. Het komt eerder over als een gekkenhuis dan een bajes waar de Duitsers er kennelijk ook niet op toe zien dat er stilte gehandhaafd wordt. Erg opmerkelijk.

Afijn duidelijk is dat de film behoorlijk instort maar gelukkig met de ontsnapping weer een beetje opveert en tevens een moment is die ik als enige herken. Samen met de behoorlijke opening krijgt de film een voldoende voor de moeite en was het leuk de film weer eens te zien maar daar houdt het ook snel mee op.

Vrijdag aan de slag met deze The Bunker waar ik blij mee was deze tegen te komen bij de kringloop. Zien deed ik dit al eens in mijn jeugd/tienertijd waar mijn vader en ik toch verlekkerd de tv aanslingerden voor iets als dit. Nu vermoedt ik dat het me destijds tegenviel als zijnde weinig spectaculaire en geen oorlog, iets waar ik nu natuurlijk wel anders tegen aan kijk en The Bunker inschaal als goed tijdsdocument uit de jaren '80.

Het beeld is in ieder geval duidelijk met Hitler die de wijk naar zijn bekende bunker neemt en verder natuurlijk volledig parallel loopt met Der Untergang uit 2004. En dat vind ik toch wel opvallend aangezien het boek van Joachim Fest waar Der Untergang opgebasseerd is in 2001 uitkwam, maar wellicht dat eerder werk van Joachim Fest, die niet voor niets de biograaf van Hitler genoemd wordt, gebruikt is en begin 2001 tot een samenvatting van de laatste dagen gemaakt is. En eigenlijk zien we daarom niets nieuws met een aftakelende Hitler, diens woede uitvallen, de rol en tegenwerking van Albert Speer en in het algemeen de laatste dagen met de secretaresses, de trouwerij, de Goebbels familie, het lot van Feigeling en de berichten van buitenaf betreffende Göring en Himmler. Voeg daar een prima cast aan toe met Hopkins die niet kan wedijveren met Ganz maar het opzich prima doet, en Eva Braun zou willen dat ze zo knap was als Susan Blakley maar dat terzijde, en Piper Laurie als de ijskoude Magda Goebbels, een rol die haar op het lijf geschreven is.

En eigenlijk vinkt The Bunker alles netjes af, toont het ook nog fraai de machtswellust van Martin Borman, kan me niet zo herinneren dat dit in Der Untergang ook zo is, is de valse hoop en idolisering van de kokkin schrijnend en zien we dit ook niet echt in Der Untergang waar het algemene beeld van een 'stark raving mad man' meer overheerst, maak men zich een beetje af van het bekende moment met de Hitlerjugend en het trillende handje af binnen een slecht decor en beeld van afstand, en zijn de enige slechte punten de behoorlijke speelduur en het tempo dat veelal aan de trage kant is. En het is jammer voor The Bunker dat het zo'n overtreffende trap van een grote broer heeft in de vorm van Der Untergang want daar klopt gewoon alles aan. Desondanks is deze The Bunker ook goed vooral gezien de leeftijd en kan gewoon voor een product uit 1981 als solide en sterk benoemd worden.

Daarom is The Bunker voor mij een prima film/serie en fraaie toevoeging van mijn collectie.

Pakweg 15 jaar geleden op de gok mee genomen bij een MusicStore meen ik. Een gok die niet best uitpakte, want wat vond ik het destijds matige en tegenvallende film. Nu echter met bijgestelde verwachtingen, kijk ik toch anders naar de film en durf zelfs het woord ondergewaardeerd in de mond te nemen.

Een claustrofobisch sfeer wordt aangedaan net als in het vergelijkbare Below. Hier alleen geen onderzeeër maar de benauwende omgeving van een bunker waar een sinister sfeertje om heen hangt. Het moge overigens duidelijk zijn dat van echte horror of griezel geen sprake is. The Bunker draait vooral om een groep uitgeputte soldaten die gebukt gaan onder oorlogsneurose en het schuldgevoel betreffende zelf begane dingen en of misdaden. Is er echt iets of ziet men ze gewoon vliegen door uitgeputte zenuwen is de vraag? Op prima wijze wordt daarmee gespeeld, en de kijker wordt net zo onwetend en zoekend als de mannen zelf gehouden. De alternatieve titel met zijn 'the evil is within' kan dubbel opgevat worden, en slaat wat mij betreft op wat de mannen zelf verpersoonlijken.

Valt er niets op te merken...? Zekers! Toch stoor ik mij niet zo zeer aan de Engels sprekende Duitsers. Minder vindt ik persoonlijk dan weer de verbrande Schenke wiens uniform redelijk ongeschonden oogt, en het feit dat zijn pistool tot twee keer toe met een open lade staat ten teken dat het wapen herladen moet worden. Desondanks schiet hij enkele tellen later er weer lustig op los. Het verhaal van de oude Mirus vind ik ook net wat te gruwelijk om geloofwaardig en tastbaar te zijn.

Desondanks bekoort The Bunker mij heel wat beter dan vroeger. Het sfeertje is prima, net als de schare B-acteurs die het prima doen en, zoals gezegd, de goed schimmig gehouden toedracht van dit alles. Top is het natuurlijk allemaal niet maar in bepaald perspectief meer dan redelijk.

Na A fistfull of dollars en For a few dollars more dan eindelijk The good, the Bad and the ugly aan de beurt en ik moet zeggen dat ik deze film nooit eerder gezien had. En helaas, ondanks enkele hele leuke en goede elementen, toch de conclusie dat de oude cinema en vooral Leone me niet in het bijzonder ligt.

Het gebruikelijke visitekaartje van grimmige koppen en al net zulke grimmige shoot outs, lange en verre shots en de herkenbare muziek komen voorbij. Een enorme en lonkende buit, rekeningen die open blijven staan en veel concurrentie, is het samengevatte plot in een interessant tijdsbeeld met de burgeroorlog op de achtergrond. Vooral Tuco en Blondie zijn druk elkaar de loef af te steken. Een aantal boeiende en grootste scènes komen voorbij zoals het slagveld met de dronken kapitein en vooral veel humor wanneer Tuco en Blondie het weer met elkaar aan de stok hebben. Vooral richting het einde wordt de toon steeds meer droog komisch.

Toch heb ik al het goede daarmee wel gezegd. Waar de vorige twee delen nog het voordeel hadden van een iets toegankelijker speeltijd verzand wat mij betreft deze film teveel in weer een shot op de ogen, en weer een lang tergend lange zwijgzame scene, als grote voorbeeld en iets dat dat simpelweg te lang duurt en derhalve niets meer toe voeg is de aanloop naar de finale tussen Tuco, Blondie en Angel Eyes. Men staat daar maar en staat daar maar eer er eindelijk wat gebeurt. Een ander zal zeggen dat de spanning fenomenaal wordt opgebouwd, ik vind slechts dat lengte dan zijn doel voorbij schiet en het eerder tot doel is een hele lange film te maken.

The good, the Bad and the Ugly is dan voor mij ook aardig een keer te zien, zekere een film van kwaliteit en een aantal iconische elementen, maar vooral een product waar ik niet gek veel mee heb.

Stap 2 op deze vrijdagavond en daarmee oorlogsfilmavond, en dat is deze Burial waar de synopsis weinig tot de verbeelding overlaat. Ook alweer zo'n interessant onderwerp waar ik als tiener zijnde niet genoeg van kon krijgen en waar ik me een documentaire kan herinneren dat men wel nagegaan is wat er precies gebeurd is. Namelijk een Russische eenheid, waarschijnlijk een afdeling politieke officieren, die enige tijd met het stoffelijk overschot hebben rondgereden en net als in de film iedere nacht een kamp opzetten en de kist begroeven om de volgende dag weer een andere plek op te zoeken. Dit moet men enige tijd gedaan hebben tot men opdracht kreeg de kist in omgeving Maagdenburg in de grond te laten waarop de KGB de kist ergens in de jaren '70 heeft oogegraven, verbrand en in een rivier verstrooid heeft.

Afijn, een interessant genoeg uitgangspunt voor een leuke film zou je, en aanvankelijk krijgt het geheel ook een leuke sfeer mee, een beetje duister, een beetje dreiging, met de voor het oog leuke Charlotte Vega. De vrachtauto, de wapens, de uniformen, de CGI van een verwoest Berlijn, en de dreiging van iets als Werwolven die al snel de kop opsteekt. Helemaal niet slecht is het gevoel tot aan daar. Maar na de eerste problemen, en de vervelende kapitein, die met alles bezig is behalve zijn missie, stort de film toch wel heel snel in. Is het verhaal ansich vergezocht aangezien organisatie Werwolf weinig tot niets klaar gekregen heeft, dan ook nog eens hoofdzakelijk uit jongeren bestond en niet uit geuniformeerde soldaten en mannen van middelbare leeftijd die normaal in het leger gezeten hadden en of dood waren of in krijgsgevangenschap verkeerden. Is het uitermate onwaarschijnlijk dat een Russische Kapitein zich zo te woord zou laten staan door een vrouwelijke soldaat zonder rang, is het zogenaamde sterke karakter van Brana in die tijd ondenkbaar, wil je deze weg toch inslaan had dan een compleet vrouwelijke afdeling neergezet, en dan zijn er nog de talloze gevallen van een enorme puinhoop zoals de belegering van het huisje, maar nog erger het gevecht in het kerkje om het lijk weer te bemachtigen. Wat een teringzooi, wat een onzin, mensen met een ongelooflijk incasseringsvermogen, talloze keren het gevecht niet afmaken en de vijand een kans geven om weer opnieuw op te staan, zucht....waar gaat dit over!

Nog wel aardig zijn enkele pseudo griezel elementen veroorzaakt door een of ander soort gas of rook waardoor mensen dingen zien die er niet zijn. Maar buiten dat kan Burial best overgeslagen worden want dit is niet veel soeps.

Ooit al eens eerder gezien zo ontdekte ik, toen niet echt van onder de indruk en eigenlijk nog steeds niet.

Wat wel in positieve zin opvalt, het acteren van Reynolds die met recht goed en degelijk genoemd kan worden. De claustrofobisch angst en stress brengt hij goed over, toch zit daar ook meteen een knelpunt. Reynolds acteert wel aardig, toch is de kist niet heel klein aangezien hij zich kan draaien en veel ruimte voor manoeuvres heeft. Daarnaast verbaasd het mij hoeveel lucht hij daadwerkelijk heeft met dat constante gefik van die zippo en verschillende paniek en schreeuw aanvallen. Eerlijk gezegd is het moeilijk inschatten wat het tijdframe nu eigenlijk is dus vooruit wat dat betreft. Dan zijn er enkele momenten in onverlichte situaties dat hij kennelijk al kreunend iets aan het doen is, keren, iets pakken of nog eens tegen de buitenkant duwen, iets dat maar duurt veel tijd neemt, niet duidelijk is wat er gebeurt en weinig toevoegt. Het einde daarentegen is wel weer sterk...

Buried is een aardige film voor een keer en ik kan me voorstellen dat ik vorige keer des te teleurgesteld was omdat ik Phonebooth in die tijd geweldig vond en nog steeds vind. Voeg daar Locke aan toe die ook erg goed is en je hebt drie soortgelijke films. Toch kan Buried geen moment die kwaliteit benaderen en evenmin dermate boeien. Redelijk is het eindoordeel.

Nog even wat luchtige horror met deze The Burrowers die bij voorbaat een mix lijkt tussen Tremors en Bone Tomahawk en als zodanig voldoet. Sterke beoordelingen krijgt de film niet bepaald, desondanks was ik toch nieuwsgierig en uiteindelijk smaakte mij deze 'kleine' low budget film meer dan prima en ben ik het niet eens met de lage cijfergemiddeldes.

De opening waar de pioniers aangevallen worden door een onbekende en vreemde vijand is meer dan prima qua sfeer, het is het startpunt waar vanaf een 'searchingparty' wordt samengesteld en op zoek gaat naar de vermisten in de veronderstelling dat ze gekidnapt zijn door indianen, zeg maar het The Searchers met John Wayne idee. Maar deze ploeg bestaande uit de rouwdouwer Parcher met een paar van zijn knechten en een aantal Unie solderen onder leiding van officier Henry Thomas. Maar wat ze gaan vinden zal toch iets anders blijken en iets dat je liever niet tegenkomt.

Subtiel wordt er gespeeld met een beetje spanning, veel sfeer, de uitgestrektheid van de Amerikaanse vlakten, en verschillende vette karakters zoals Coffey, Thomas en vooral Parcher. De situatie ontwikkelt zich als zodanig steeds moeilijkere met verschillende hints en aanwijzingen, een lugubere vondst onder de grond en ruzie en onenigheid binnen de groep. Daarnaast wordt er subtiel gehint naar de echte wreedheid van die tijd namelijk de begane misdaden tegen de 'natives' de indianen. Uiteraard heeft de film zo zijn valkuilen en de gebruikelijke 'do's and don't' zoals in de gemiddelde horrorfilm. Het maakt mij allemaal weinig uit rond deze film die ik uitermate genietbaar vind met een prima einde. Niet te vergeten de meer dan prima soundtrack en uiteraard kan Doug Hutchison, Percy Wetmore, zich weer van zijn gemeenste kant laten zien.

En zo vermaakt The Burrowers mij meer dan prima en vind ik de cijfers te laag voor een prima en vermakelijke low budget film. Niets mis mee ook zal het wellicht een beetje voorspelbaar en cliché zijn, gewoon lekker zelfs, vier sterren wat mij betreft.

Gisteravond nog even aan de historische drama/western met deze Bury My Heart At Wounded Knee. En eerlijk gezegd verwachtte ik hier wel wat van buiten het feit dat het onderwerp me interesseert en het tijdsbeeld natuurlijk interessant is. Toch werden mijn verwachtingen geen moment ingelost.

De kern mag duidelijk zijn met het schrijnende lot van de vele indianenstammen op het randje van voltrekking met de invloed van de regering en vooral het spelende kapitalisme. Moest men al plaats maken voor het naderende kolonisme dan moest men ook nog het veldruimen als er goud en spoorlijnen in de weegschaal hingen. En het beeld kan natuurlijk niet schrijnender qua onderdrukking, opgejaagd, uitgehongerd of botweg uitgemoord. Het zou de grootste genocide ooit ter wereld zijn met naar schatting 56 miljoen doden in 100 jaar waar ook de slachtoffers van Europese ziektes zijn meegeteld. Desalnietemin zijn het cijfers van bang van te worden zo ook in deze film met zijn treurige beelden en slechte behandeling. Voeg daarbij een fraaie soundtrack, een aantal beklijvende scènes, een prima cast met onder meer Aiden Quinn, Anna Paquin, J.K. Simmons en de gebruikelijke Indiaanse gezichten en je hebt heel wat zou je zeggen. Dan zou ik nog bijna de fraai natuur, mooie locaties een prachtige shots vergeten.

Maar toch heeft de film moeite over zijn gehele lengte te blijven boeien. Dat de film meer naar een historisch drama neigt dan naar western is inmiddels duidelijk maar op zich niet erg. Een grotere pijnpunt, zo niet grootste pijnpunt, van de film is toch wel Adam Beach, een acteur die niet veel meer in zijn bagage lijkt te hebben dan een trillende onderlip en een zijn gebruikelijke zielige blik, en daarmee vaak een reden om films met hem over te staan. Buiten dat is het geheel gewoon te fragmentarisch, weliswaar blijven we veel bij Sitting Bull, Eastman en Dawes maar worden de gebeurtenissen voor mijn gevoel over een lange tijd uitgesmeerd met allerlei incidenten vooraf en tussendoor en is langdradig en saai te noemen. Begrijp me goed dat het niet slecht is, maar het grijpt me allemaal geen moment op een paar enkele momenten na.

Afijn, deze hebben we ook weer gehad, kunnen we ook weer afstrepen, en wellicht komt het nog eens van een herkijk.

Wat een verassing dat deze zo snel op tv is, opgenomen en gisteren samen met een kameraad gezien na het spelen van onze favoriete zombiegame Left 4 Dead 2.

Het verhaal is redelijk bekend, een trein die vertrekt met een zombie uitbraak die om zich heen grijpt. Echter in de trein is het niet veilig aangezien een geïnfecteerde zich in de trein verstopt heeft, het is de aanzet tot heel veel problemen. Een aangename afwisseling komt naar voren tussen personages die hun slechtste kant laten zien tot en met karakters die boven zichzelf uitstijgen. Bepaalde gevechten zijn geweldig in beeld gebracht, en de wisselwerking en discussies tussen personages is herkenbaar en logisch.

Wat vooral opvalt aan Train to Busan is de visuele krachttoer, het ziet er oogstrelend uit en is ronduit mooi gefilmd, gemonteerd en indrukwekkend te noemen. Opnames als de gevechten in de wagons zullen niet gemakkelijk geweest zijn vanwege de beperkte ruimte en de chaos die op het tussenstation uitbreekt met de stortvloed aan militairen is geweldig.

Toch blijft Train to Busan ergens hangen tussen erg aardig en best wel goed. En dat komt voornamelijk vanwege de personages die geen moment echt aanspreken behalve Sang-Hwa met zijn zwangere vrouw. Alles wat er verder gebeurt neigt naar een bepaald melodrama waarmee het de serieuze toon die de film heeft eigenlijk zelf een beetje onderuit haalt.

Alles bij elkaar is Train to Busan een uitermate leuke zit. Vermaak van de bovenste plank, maar top is het allemaal net niet.

Bijzonder vermakelijk stukje jeugdsentiment, een film die ik me voornamelijk nog van titel herinnerde en het einde met het naar buiten stormen. Een einde overigens die een reden heeft en waar ik zo op terug kom.

De film valt vooral op door zijn luchtige en komische inslag. Newman en Redford maken mooi weer als twee best wel innemend karakters die overigens niet altijd bijster snugger overkomen. Zo vraagt Butch als leider wel heel vaak wat The Kid vind die dan weer met een vlees-noch-vis reactie reageert, en zo is de film doorspekt met grappige verwikkelingen en kostelijk en sarcastische dialogen. De scene waarbij ze de wagon opblazen is bijzonder geestig. Think ya used enough dynamite there, Butch?

Hoewel er op zich niet eens zoveel spectaculairs gebeurt in de film draait het geheel toch prima op de wisselwerking tussen de twee boefjes. Wellicht zijn bepaalde dingen en dialogen wat te modern voor die tijd maar it works for me. En om terug te komen op het einde, het laat zich raden wat er gebeurt nadat ze naar buiten stormen toch is heden ten dag nooit opgehelderd wat er precies met Butch en The Kid gebeurt is. De Boliviaanse autoriteiten zouden twee doden in een huis hebben gevonden waarvan zij aannamen dat ze het waren en ze werden begraven. Toch waren de graven na verloop van tijd verdwenen en konden DNA-experts niemand vinden. Daarnaast beweerde de zus van Butch dat Butch teruggekeerd was naar de VS en daar nog lange tijd in 'anonimiteit' geleefd heeft.

Butch Cassidy and the Sundance Kid, een fijne film met een lekkere luchtige sfeer en een hoog humorgehalte. Prima rollen en wisselwerking van en tussen Redford en Newman, heel kort rolletje in het begin van een nagenoeg onherkenbare Sam Elliot, en al met al een film die je niet te serieus moet nemen. Prima en vermakelijk wegkijkertje en vanwege het jeugdsentiment een half punt extra.

Eerste keer dat ik deze film zag, inmiddels alweer wat jaren terug, een behoorlijke tegenvaller. Ik vond de film destijds weinig spannend en het viel me ook tegen wat Gaines nu eigenlijk zag en beleefde in aanwezigheid van zoveel presidenten. Laat daar nu achteraf de kern liggen, op een gegeven moment ontzettend goed geduid door Dr. Martin Luther King, terwijl tegelijkertijd alle beslommeringen met presidenten en onrecht richting gekleurden gevolgd wordt. Iets waar ik nu veel meer oog voor heb en dus de film ook veel beter ervaar en waardeer.

De film opent met een beeld als zo vaak, de schrijnende toestanden op de katoenvelden, met eigenlijk meteen al een lesje van vader, een les die de rest van de film aanwezig blijft. Op bijzonder gelukkige wijze weet Gaines het zuiden te ontkomen, rolt in een prima aanstelling en weet zichzelf in de kijker te spelen bij de staf van het Witte Huis. Een plek waar hij veel bekende gezichten uit de Amerikaanse geschiedenis tegen zal komen, sommigen met grotere invloed dan anderen, sommigen ook met negatieve invloed. Toch blijven de presidenten behoorlijk op de achtergrond en wordt geprobeerd het grotere maatschappelijke probleem van die tijd te brengen. Of Eugene Allen, waar Gaines op gebasseerd is, echt een zoon had die dermate obstinaat was en zijn vader eigenlijk in verlegenheid bracht wegens de voorwaarde onpartijdig en politiek niet actief te zijn is me niet bekend.

Buiten het feit of het waar is van die zoon wordt daar toch wel een hele mooie contradictie gezocht tussen het oude denken dat er bij Cecil ingestampt is en de vrijgevochten geest die zijn zoon is. Daarnaast ziet Cecil natuurlijk eerste hand hoe presidenten zich wel degelijk druk maken om bepaalde zaken maar door landelijke weerstand weinig voor elkaar kunnen krijgen. De sympathie voor zijn werkgever is begrijpelijk, toch ziet zoon niets meer dan een slaafse kleurling. Een redenatie die ML King op mooie wijze aan diggelen schiet. Hoe verkeert je tegen dingen aan kunt zien. Toch lijkt Cecil ook langzaam wakker te worden met betrekking tot bepaalde scheve verhoudingen en zich hard te maken voor verandering en uiteindelijk kant te kiezen.

Whitaker zet met verve zijn rol neer net als Winfrey. Fraai en genomineerd voor een collectieve prijs is de gigantische cast met onder meer Cussack, Williams, Schreiber en Ruckman als presidenten. Sommigen overigens wat beter dan anderen, daarnaast Redgrave en een onherkenbare Mariah Carey, Kravitz, Gooding Jr en Terence Howard met kleine rolletjes. Vooral de kleine dingetjes zoals Nixon die zich al hangend druk maakt om een vlieg en LBJ die tierend op het toilet zit zijn herkenbaar en treffend. Daarnaast is de metamorfose van Whitaker zelf indrukwekkend om te zien.

The Butler draait als film niet eens zozeer om de de butler zelf die in het zenuwcentrum zelf werkt om het zo maar te zeggen, maar meer om de thematiek op de achtergrond. Subtiel wordt de cocon van rust en reinheid getoond waarin Gaines het getroffen heeft, maar tevens de problemen die vanaf de katoenvelden tot en met eind Vietnam oorlog de zwarte gemeenschap volgen. Tevens laat de film zien dat er meerdere wijzen zijn om te vechten tegen onrecht en vooroordelen, niet in de laatste plaats aan stereotypering te ontkomen. Iets dat Gaines wel degelijk doet. Met die wetenschap is The Butler een inhoudelijk ijzersterke film die en enorm grijs gebied toont. Een film die mij de tweede keer nu wel bekoort overigens.

Bijzondere film met een apart concept. Wie heeft er niet ooit gemijmerd terug te willen in de tijd en dingen te veranderen omdat je denkt dat het daar 'beter' van wordt? Maar is dat wel zo? Met die illusie maakte deze film korte metten. Iets heeft altijd gevolgen waar je juist weer geen vat ophebt.

De film begint in die zin als redelijk mysterie, maar naar mate kutcher steeds vaker 'terug' gaat en krampachtiger probeert het verleden te veranderen voor een betere toekomst, des te dramatischer de uitkomst wordt voor hem zelf. Zijn acties monden in die zin uit in een catastrofaal einde die eigenlijk ook best wel logisch is en dat is zelfmoord plegen, en die actie pak uiteindelijk het beste uit voor alle anderen in tegenstelling tot al acties daarvoor. En ik moet zeggen dat dat film red en maakt, want tot halverwege, op een paar momenten na, is het idee leuk maar lijkt de film niet echt op gang te komen en het geheel me maar matig tot een beetje te boeien. Misschien ligt het aan de cast, Kutcher altijd al een beetje een pretty boy gevonden die verder niet zo bijster goed is in acteren.


Eind goed al goed. Aardig mysterie wat in een redelijk drama uitmond en mij toch aan het denken zet. WTf heb ik nou net gezien? Kitsch of best wel goed? Het einde beklijfd dan juist wel weer een beetje.

En nummer drie uit de triplebox en een lichte verbetering na Cruel Cruel Love. En het zweet breekt me uit bij de gedachte dat ik nog twee verzamel dvd's liggen heb met verschillende Chaplin films. Nee, dit is toch echt niet my cup of tea en daar laat ik het dan ook maar bij.