Opinions

Maandagmiddag even aan de slag met deze A Bright Shining Lie die ik bij de kringloop was tegengekomen en zonder enige kennis op de gok mee nam. En waar over het algemeen de tv-alure er afdruipt blijkt deze film toch zeker niet slecht en zelfs een klein beetje ondergewaardeerd.

Het verhaal is duidelijk rond John Paul Vann die in een adviseursrol in Vietnam terecht komt waar ik meteen als kritiek aanhaal dat men doet lijken, of in ieder geval niet duidelijk is, dat men vanaf de jaren '50 al betrokken was met adviseurs en Vann niet de eerste was in 1962. Buiten dat vind ik Vann niet bepaald sympathiek omdat hij weinig tijd verspeeld om zijn vrouw te bedriegen en vind ik derhalve Bill Paxton helemaal niet een goed cast die sowieso nooit heel bijzonder acteert maar wel aimabele karakters neerzet en dat past dus totaal niet bij deze gast die vooral ook erg eigengereid en dwars is. Maar dat zijn toch zowaar al de minpunten waar de cheapness verder afstraalt maar de film toch vooral het Vietnam probleem in de notendop toont.

Want het is van meet af aan list en bedrog richting de media, en om goede te rapporten te tonen en promotie af te dwingen, waar men zich eigenlijk totaal niet interesseert voor de daadwerkelijke bevolking en impact. Het hing aan elkaar van statistieken en gezwollen ego's die allemaal hun eigen oorlogje voerden waar het vooral belangrijk was goed over te komen, waar oorlog geld is en vooral viese spelletjes gespeeld worden met allemaal kleine dictatortjes. En opzich worden er zo heel veel elementen aangekaart waar het aan schorte rond de oorlog in Vietnam, geeft het beeld van een aantal key-moments en tevens van het hulpprogramma 'hearts and minds' dat niet alleen hulp inhield maar tevens herplaatsing waar men de bevolking kon afschermen tegen de Vietcong en communistische invloeden.

Zo is het gebruik van archiefbeelden ook altijd goed en vind ik de oorlogsmomenten echt niet slecht maarr vooral kleinschalig waar het meeste gemaakt wordt van een klein budget. En zo weet A Bright Shining Lie toch een heel aardig beeld te creëren met alle problemen in de notendop in combinatie met best nog wel wat bekende namen waar zelfs nog het beruchte beeld van het verbrande meisje, Phan Thi Kim Phuc, lijkt te worden geïmiteerd. Kortom prima film.

Goede en vooral grimmige en zware thriller, die ik een aantal jaren geleden al eens zag en inmiddels aan mijn collectie heb toegevoegd.

Erg open en toegankelijk begint Brimstone echter niet met zijn zwijgzame hoofdpersoon en de introductie van De Dominee. Van het een op het andere moment slaat de sfeer om, Liz blijkt plots persona non gratie. Dit voltrekt vrij plotseling, zonder redenatie of voortekenen. Dat Liz een geschiedenis heeft met de sinistere prediker is duidelijk.

Een bijzonder verhaal volgt die stapsgewijs terug gaat in de tijd en vertelt wet er voorafging. Zonder verder te veel in te gaan op het verhaal, valt vooral het rauwe, sinistere en harde leven van die tijd op. Behalve een behoorlijke schop tegen het te be'lijden' geloof dat op de typische donker en godvrezende manier moet worden gedaan, is daar ook het zware lot, de vanzelfsprekende onderdanige houding van vrouwen, en onvriendelijke en the gedrag tegen hen. Vrouwen lijken bij tijd en wijlen niet meer dan bezit.

Brimstone die overigens vanwege zijn wrede en rauwe stijl en verhaal niet bepaald voor de grote massa, want gruwelijk en smerig is Brimstone zeker. Het verhaal is nog niet eens zo super, toch doet de film mij ontzettend veel op het vlak van stijl, sfeer en een soorten wrede echtheid. De cinematografie zoals Pearce in de sneeuw bij het brandende huis is adembenemend. Pearce zelf overigens zeer overtuigend als doorgedraaide dominee, Fanning overigens ook erg goed. Voeg daarbij een prachtige soundtrack door Tom Holkenborg en je hebt toch heel wat. Superdesuper is het niet maar een heerlijke stijlvolle film is Brimstone zeker.

My God, Frank, what the hell is that?

It's three legs.

That's too many!!!

Ronduit bizarre trip die bijzonder sterke punten heeft maar ook een redelijk groot manco. Hoewel geen top wel verbaasd over de lauwe reacties en lage stemgemiddelde.

De parallel met Taxi Driver is bijzonder snel gemaakt. Een getraumatiseerd karakter, veelal in het donker op pad, opzoek naar een goede daad of genoeg doening, New York in haar laagheid, vuiligheid en kleurrijkheid, Scorsese als regisseur en de scriptschrijver die mee werkte aan Raging Bull en, je raadt het vast wel, juist ja...Taxi Driver. De kleuren, de ellende, en de duistere sfeer doet mij meteen aan Taxi Driver denken.

Het sterke aan de film is ontegenzeggelijke de roes van de EMS lieden waar je in mee getrokken wordt. Een surrealistische toestand van automatismen en een soort schemerwereld van heen gang of terug komen, trekt aan je voorbij. Cage als berouwvol en uitgeblust karakter die zichzelf te veel oplegt, Rhames als geloof fanatici, Goodman op het neurotische af en Sizemore als gewelddadige psychopaat. Het is duidelijk dat dergelijke werk je redelijk in de bovenkamer gaat zitten en je een manier moet vinden er mee om te gaan of uiteindelijk gewoon kapot gaat. Waanzinnige, en soms op het hilarische af, scenes trekken voorbij wanneer Frank met zijn collega's er weer wat van proberen te maken. Praktisch altijd een bijna ongelijke of ondankbare strijd en voor Frank altijd met een duister randje. Hilarisch is de toestand met Mr. Oh, bizar de toestand met IB Banging, maar ook de trippie scene met Cage achter het stuur samen met Sizemore. De trip na het pilletje bij Cy is ook ronduit geweldig. Het is een bizarre kijk in een duistere en lelijke wereld met een voor Frank psychologische en traumatisch randje. Het mindere deel aan de film is helaas toch Frank's beslommeringen met Mary. Gedurende die scenes en dialogen lijkt de film nogal stil te vallen en niet te boeien. Ik zelf zie ook totaal geen chemie tussen de twee wat jammer is want de poging wat diepte en verhaal, met een cirkel die rond komt op het einde, mislukt daarmee danig in deze wereld vol krankzinnigheid. Wel aardig is dat zijn schuldgevoel niet op te lossen is met een nieuwe redding maar een verlossing.

Bringing out the dead had best een fantastische film kunnen worden maar mislukt toch enigszins op het verhaal gedeelte rond de familie Burke waardoor de nadruk ligt op de waanzinnige situaties rond de EMS mannen. Een topfilm is het dan ook niet maar een hilarische, kostelijke en tevens schokkende trip is het wel en daarom wat mij betreft nog een aardig hoog cijfer.

Vrijdagavond na Comandante was deze Britain and the Blitz aan de beurt en daarmee sowieso een interessant onderwerp hoewel ik er buiten 'The World At War' nog nooit veel van had gezien. Dus Netflix opstarten en draaien maar...

En de docu valt aanvankelijk meteen al op met fraaie ingekleurde beelden en een verhaal dat rustig wordt opgebouwd waar het niet meteen vol gas is met de terreurbombardementen. Want daar was in eerste instantie ook geen sprake van, mooi is dan ook het onwerkelijke beeld van de mensen kijkend naar de wolkjes van het luchtafweer en de toestellen hoog in de lucht in gevecht alsof het een film is of zelfs op een andere planeet gebeurt. De uiteindelijke terreurbombardementen beginnen, zo heb ik wel eens gelezen, per vergissing waar een eskader een woonwijk per abuis aanziet voor de haven of industriële doelwit waar ze het op gemunt hebben. Na de Britse represaille is definitief het hek van de dam en is het volgas op alles waar maar mensen wonen.

Toch focused de serie zich aanvankelijk daar niet heel erg op, want waar je veel meer luchtgevechten zou verwachten wordt het breder getrokken met het strategisch belang van het eiland, de kinderen geëvacueerd naar het platteland met een nare prikkel tot gevolg, het beeld met betrekking tot de burger op de grond, het beeld rondom Churchill, maar ook al die jonge mannen en dames onder de wapenen waar een variërende beeld van angst, bravoure, relaties, emoties en fatalisme voorbij trekt. En verschillende momenten hebben toch zeker een bijzondere prikkel overzicht zoals hoe de kinderen het beleefden, of de strijd om de St. Paul te behouden, de tragiek van de relatie tussen Denis en Edith of kerst in de metro.

Het is met recht een bijzondere tijd waar complete steden werden weggevaagd en weet Britain and the Blitz een mooi en breed beeld te creëren waarin alle aspecten wel zo'n beetje voorbij komen. Daarom een dikke voldoende wat mij betreft.

Op het gokje meegenomen bij de kringloop in de hoop een redelijk rampenfilm gevonden te hebben. De cast was in die zin een reden hoop te hebben dat dit enigszins redelijk was, maar binnen minuten is wel duidelijk dat dit weinig serieus te nemen is.

Zoals gezegd, veelbelovend is een heel groot woord, maar de archiefbeelden plus de introductie van de cast geven nog ergens de indruk dat het misschien iets kan worden, maar de zoutloze synthesizer soundtrack onderstreept al snel het niveau en de koers van een tv film, oftewel iets van laag niveau met een laag budget. En eigenlijk vind ik het wel spijtig, dat de mensheid drie dergelijke zware scheepsrampen heeft meegemaakt in de begin decennia van de vorige eeuw. Toch heeft dat vooralsnog niet tot enig goede film of wat voor vertaling dan ook naar het televisiescherm geleid, want nee, ik ben ook zeker geen fan van James Cameron's Titanic. Maar buiten de ontieglelijke waslijst en foute dingen die zometeen de revue gaat passeren valt dit product toch zeker nog wel te betrappen op en paar dingetjes die het benoemen waard zijn zoals de prachtige locatie van de kerk in Napels, als dat al de kerk in Napels is, en klopt het toch zeker van de reddings sloep die voormalen wordt door de schroef.

Maar buiten dat is Britannic toch een waslijst van feiten die niet kloppen, regelrecht uit de duim gezogen zijn, opgeklopt gedrag en een heel hoop gedoe. Ik vraag me dan ook werkelijk af wie zoiets als dit allemaal bedenkt, neem bijvoorbeeld de u-boot die het schip volgt iets dat schier onmogelijk is, of de wijze hoe de u-boot op de zeebodem neerstort, alsjeblieft zeg. Buiten dat is het acteerwerk regelmatig teenkrommend, ziet de CGI van een gemiddeld budget computerspel uit de jaren '90 er beter uit dan die in deze film, en hangt het geheel aan elkaar van onwaarheden. Geen u-boten, geen torpedo's, geen spionnen, geen oorlogsschip HMS Victoria die in de Tweede Wereldoorlog niet bestond, en geen passagiers aan boord. Maar ja anders zal het wel te saai geweest zijn, net als het vreselijke verplichte romantische gedeelte, ik vrees dan echter altijd de mensen die iets dergelijks als dit aannemen voor waarheid.

Ik vreesde al dat ik niet veel was maar ik had niet verwacht dat dit zo slecht zou zijn. Denk dat dit toch wel de slechtste film is die tot nu toe dit jaar gezien heb.

I wish I knew how to quit you!

Buitengewoon boeiend drama over de geheime relatie tussen twee cowboys in een weinig tolerante omgeving.

Traag komt de film op gang met de vooral zwijgzame Ennis die in Jack een partner krijgt voor een lange periode schapen hoeden in de bergen. Traag, zwijgzaam, toch ontzettend sfeervol met prachtige shots, natuur en passende muziek zien we hoe de jonge kerels een band ontwikkelen en een ietwat ruwe seksuele encounter hebben die de volgende dag weggewimpeld wordt met de nodige norsig- en geslotenheid. Toch blijft er vanaf daar wel een bepaalde spanning tussen de beide mannen hangen die vooral aantrekt. Het bericht eerder uit de bergen te komen wordt vooral door Ennis met veel tegenzin ontvangen. Een afscheid daarna die veel te vroeg aanvoelt, niet alleen omdat de film nog niet over de helft is, maar tevens voor het gevoel van de beide mannen.

De mannen lijken verder te gaan met hun leventje, maar is dat wel zo? In beide gevallen zien we een tweedeling die zich later omdraait. Ennis sticht een gezin, terwijl Jack stil lijkt te staan en iedere moment de stap lijkt te willen wagen. Later heeft Jack juist het gezin, en alles te verliezen, en is Ennis al alles kwijt. Toch lijkt het van iets meer, dan een paar vluchtige ontmoetingen, niet te komen. Iets dat een uiterst simpele reden heeft. Namelijk de uiterst intolerante omgeving waar vooral in de jaren '60 en '70 het homoschap niet geaccepteerd werd en al helemaal niet in de zuidelijke staten in het cowboy milieu dat natuurlijk een macho imago heeft. Tevens is daar de opvoeding van Ennis die als kind ondubbelzinnig mee kreeg hoe men homo's dood hoort te slaan, in het werk zag hij het niet maar de gevolgen werden hem als voorbeeld getoond. De tegenstelling tussen omgeving en wat er speelt tussen Jack en Ennis kon niet groter, en hoe wreed dat ook mag klinken, interessanter. Een bijzonder lastige relatie tussen de twee is dan ook het resultaat met veel aantrek, afstoot, wanhoop en uiteindelijk onbegrip en verdriet, en een omgeving die vraagtekens bij de beide mannen heeft. Tijdens de laatste trip barst dan eigenlijk de bom betreffende de onvrede, een scene die emotioneel gezien meer dan behoorlijk raak is. De wanhoop en frustratie druipt er dan uiteindelijk vanaf en het einde kon uiteindelijk niet droeviger met het vermoedelijke lot van Jack. De film wentelt zich in een vicieuze en trieste gang naar het einde.

Brokeback Mountain weet op subtiele wijze de snaar van verdraagzaamheid te raken. Waarom zijn mensen zo moeilijk richting elkaar? Waarom is er vaak zo weinig acceptatie? Dit wordt door Lee uitermate goed verpakt in een steeds triester worden drama over twee mannen die misschien zelf ook niet weten wat ze willen maar vooral tegen de remmingen van hun omgeving aanlopen. Iets dat anno 2020 iets beter is maar voor velen nog altijd een reden de kastdeur goed dicht te houden. Verder blinkt de film uit als stijlvol met mooie diepe kleuren en veel contrast in zijn shots. Een gehurkte en van verdriet overgevende Ledger, weer gegeven als een schaduw die zich in een zwart/wit wereld bevind, met op de achtergrond een prachtige kleurrijke wereld waar alles lijkt te kunnen. Shots die veel in de film te zien zijn, en dan uiteraard de prachtige soundtrack die niet voor niets in de prijzen viel. Brokeback Mountain is dan ook een meer dan mooi drama te noemen over verlangen, wellicht durven, maar vooral acceptatie.

Brok jaren '90 pulp waarvan ik vroeger de filmposter op mijn slaapkamertje hangen had. Tevens meende ik dat ik de film nooit gezien had, maar halverwege kwamen er toch wat dingetjes terug. Ik verwachtte er weinig van, mede door de cijfers, en kreeg er derhalve niet veel voor want super is het allemaal verre van.

Want laten we eerlijk zijn, dat begin met dat boksgevecht, wat een onzin is dat joh. Veel gezwaai, nog meer gebral en geen schade in de vorm van blauwe ogen of gespleten lip. Toch kon het niet serieuzer tussen de heren. En als ik dan toch met de slechte punten bezig ben zet ik op dat vlak even door want wat bezielt je een dergelijke oefening met echte bommen te doen...wat is daar het nut van? Het testen gaat om het Stealth gebeuren. Dan is er de voorspelbaarheid over het gehele geval, tja, uiteraard gaat het allemaal wel goed komen. Heel sterk komt deze Woo tot aan daar niet voor de dag.

Maar gelukkig heeft de film toch nog een paar leuke ingrediënten zoals bijvoorbeeld de verrukkelijke Samantha Mathis, geen straf om daar naar te kijken. Dan is Travolta zoals gewoonlijk lekker fout en op dreef als Deacon, is het moment met het scheerapparaat voor de microfoon best grappig en valt het geheel op als actie vol. Zoals bijvoorbeeld op de trein, het is allemaal wat over de top en te mooi, bijvoorbeeld hoe Hale uit de eerste humvee valt maar er toch weer in komt en in de lucht een pistool opvangt en zo...ja, het zijn allemaal sterke staaltjes net als op de trein. Had ik al gezegd dat Mathis veel goed maakt...?

Een voldoende zit er voor deze Broken Arrow niet in, een term die sinds 1950 al 32 keer van stal is gehaald voor een probleem met een nucleaire wapen, en achteraf blijk ik de film al eens gezien te hebben. Afijn, de film is een typisch voorbeeld van jaren '90 pulp dat vlot, actievol en niet te moeilijk moet zijn en dat is gelukt.

Apart ervaring. Op een Duitse zender gezien, tja, wat maakt het uit. Het is toch een 'stomme' film.

Prima te volgen, knap gemaakte scenes voor een film uit die tijd. Zal vast wel wat stof hebben doen opwaaien. En onder andere de beroemde trapscene met kinderwagen die in The Untouchables heel stylist over gedaan wordt door De Palma.

Wat vanaf het begin opvalt, de Clockwork Orange achtige sfeer met klassieke muziek. Toneelachtig in beeld gebracht, absurdistisch tot en met, foute jaren '80 setting met dito muziek. Overigens de hier boven al eerder aangehaalde dansscene in de inrichting op de Pet shop boys, hilarisch.

Mooi vertelt overigens door Bronson zelf met een zwarte achtergrond, dan weer met een dodelijke blik kijkend in de camera, dan weer grijnzend als een gek, maar met zijn ogen knipperen doet hij zelden. En dan die stem en intonatie, heerlijk. Dito de moment dat hij op het toneel staat en zijn verhaal aan het publiek vertelt en meerdere personages zelf invult.

Me ook nog echt even in de echte Bronson verdiept, maar chapeau voor Hardy want hij flikt het echt met overtuiging. Geweldig geacteerd.

Vermakelijk, hilarisch, verontrustend.

A Bronx Tale een zoveelste poging in het misdaad/maffia genre die sowieso al een pré heeft met zijn redelijk normale speelduur. Maar ondanks enkele aardig elementen, schiet de film wat mij betreft, ondanks zijn boodschap, als geheel net te kort.

Aardig sfeertje wordt in eerste instantie neergezet, iets dat erg veel gelijkenissen toont met het Hell's Kitchen uit de gelijknamige roman en tevens verfilmd als Sleepers. De jonge C tussen twee vuren, zijn oprechte en eerlijke vader tegenover de geslaagde en in C's ogen 'wijze' gangster Sonny. Een strijd en fascinatie die pa onmogelijk winnen kan in een wereld waar de hard werkende juist de lachertjes zijn en een brutalerik als Sonny zijn zin krijgt en leeft als een koning. Een wereld die lonkt, een wereld vol fouten en valkuilen...

Het is echter het slepende begin waarin de jonge C gevolgd wordt die al erg veel afbreuk doet aan de film. Als na een uurtje de motorbende aangepakt wordt lijkt de film uit een soort lethargie op te veren waarna er veel meer geweld, domme acties en heel veel haantjes voorbij komen. Een laat maar wel beter passend beeld dan het eerste slepende uur waar weinig gebeurt. Het verhaal spint zich wat minder rond de strijd tussen vader en Sonny maar meer op de zelfontwikkeling van C die het clubje domkoppen steeds minder interessant vind en milder wordt vanwege andere interesses. Het is allemaal aardig maar een beetje te laat allemaal. Daar komt bij dat Brancato wellicht slaagt in het ontluikende lefgozertje neer te zetten maar verder nergens als karakter interessant wordt of empathie oproept.

En daar is waar A Bronx Tale eindigt. Als film die slaagt met een mooi tijdsbeeld en fantastische muziek, maar verder niet heel erg interessant wordt rond Calogero. Bovendien is de te leren boodschap voor hem interessant maar valt die al gedurende halverwege de film. Namelijk dat het zogenaamde respect dat Sonny lijkt de krijgen van zijn discipelen gebaseerd is op angst, iets dat Calgero totaal verkeert ziet. Zoals zijn vader zelf zegt verdient een man die iedere dag vroeg van bed gaat om de kost te verdienen voor zijn gezin pas echt respect. Weinig spanning, weinig glamour...maar het is wel het echte leven, en is het moeilijker rechtschapen te blijven dan de kantjes er af te lopen en dingen op te lossen met geweld. Het is een interessante boodschap, maar die had beter en anders tot stand moeten komen.

Typerend Fuqua product met grimmige settings, veel criminaliteit en uiteraard de grenzen die bij de meeste betrokken vervagen. Het niveau echter van Training Day of een ander vergelijkbare film als Narc wordt niet bereikt, toch is het een prima product.

Kenmerkend zijn vooral de morele dilemma's en privé problemen die de mannen tegen komen en vooral de schaarse waardering en matige salarissen. Vooral in het geval van Cheadle die zoekende is waar zijn loyaliteit ligt, en Hawke die in wat hij pure noodzaak vindt veel te ver gaat. Gere is wat mij betreft de onbekende, zijn introductie is veelzeggend maar daar blijft het vooral ook bij. Burn out, burn up...maar waarom? Omdat hij er uit moet of omdat de baan zoveel geëist heeft? Hier had meer mee gedaan kunnen worden. Dat de twee eerst genoemden slachtoffer worden van hun eigen defecte morele kompas, terwijl de laatste juist uit zijn dagelijkse lethargie ontwaakt om te handelen, is het beste voor het script en wordt prima uitgevoerd.

Een meer dan prima politie film is het resultaat met grimmige settings, dito sfeer, wat een rotlui allemaal en prima prestaties van Cheadle en Hawke. Ellen Barkin mag er ook zijn, blijf er wel bij dat er meer gedaan had kunnen worden met het karakter Dugan. Prima soundtrack ook met onder andere Jefferson Airplane en Deep Purple als eyecatcher. Uiteindelijk wat mij betreft een prima film die ik qua IMDB cijfer een beetje ondergewaardeerd vind.

Een bijzonder mooi en ingetogen drama, waarover ik moet zeggen dat ik het origineel Brodre van Suzanne Bier nog nooit gezien heb, maar daar wel iedere keer nieuwsgieriger naar wordt omdat ik deze film in ieder geval ge-wel-dig vind.

Fijn ingetogen drama die eigenlijk best wel doorsnee begint, het verdriet en de ontluikende chemie met de vrouw en kinderen is erg goed, de beelden in Afghanistan zeggen me dan weer niet zoveel. Maar voorbij de helft neemt de film mij dat laatste half uur in een soort wurggreep van spanning, emotie en vooral ontzag, voor een goede Portman en Gyllenhaal, maar vooral Maguire die uitmuntend is. Die ogen, die kop, als hij de keuken schreeuwend staat kapot te slaan.

De film valt wat mij betreft op in zijn rustige tempo die uitermate goed opbouwt naar een nieuwe situatie, chemie en verandering en vervolgens een climax die even voorspelbaar als beklijvend is. Ik vind die kinderen ook geweldig en kom dan uiteraard uit bij de spanning tijdens dat verjaardagsfeestje, geweldig opgebouwd en uitgespeeld met een Maquire die er niet meer tussen past, het ene kind dat een en al frustratie is, Tommy die met een scharrel aan komt zetten en het overduidelijk daardoor verpest en dan andermaal een uitmuntend acterende Maguire terwijl de rest doet alsof er niets anders is. Dat is ingehouden adem werk, net als de climax in de keuken en buiten. Fenomenaal!!! Een van de pijlers van het verhaal wellicht dat mensen veranderen en dat situaties niet het zelfde blijven ook al komt iemand in zo'n geval als dit terug.

Mooi gebracht, uitmuntende acteerprestaties, goede chemie tussen Gyllenhaal, Portman en de kinderen, de paranoia en uitgespeelde PTSS in al zijn vormen bij Maguire, de onbuigzame vader die ook een factor speelt, een karakter met Tommy die mij in ieder geval erg aanspreekt in zijn eigengereidheid. Verder een prima soundtrack. Kan er eigenlijk weinig verkeerds aan bedenken daarom dan ook een topfilm wat mij betreft.

Waarom scoort deze film zo laag...?

Een bijzonder vermakelijk mix van humor en fantasie met griezelelementen. Het zal misschien niet allemaal even samenhangend zijn met de 12 kinderen om vervolgens naar een volwassen vrouw door te schakelen. Vervolgens wordt de manier om haar te verslaan, de spiegel kapot slaan, toch wel erg gemakkelijk gevonden.

Toch weet Gilliam een heerlijk sfeertje neer te zetten die zowel vermakelijk als mysterieus is met mooi gemaakte setting als het morsige dorpje en het betoverde bos. Damon Ledger zijn een prima verschillend en kibbelend duo, waar Lena Headey natuurlijk altijd een fijne verschijning is, maar de hoofdrol gaat wat mij betreft uit naar Peter Stormare die de sadistische en extravagante Italiaan Cavaldi super vermakelijk neerzet. Na Lu in Constantine weer een heerlijk over de top karakter zoals Stormare dat alleen kan.

Zoals gezegd inhoud- en verhaaltechnisch zullen er grote hiaten in zitten, dingen die mij even niet boeien omdat het met veel humor, vaart en een geweldige sfeer allemaal gebracht wordt en ook nog mooi gemaakt is. Had trouwens net zo goed een Tim Burton productie kunnen zijn. Prima film, fijn vermaak.

Het weekend afgesloten met deze Brown's Requiem die ik scoorde bij de kringloop en vooral meenam vanwege de basis geschreven door James Ellroy. Want van Ellroy heb ik al het nodige in de kast staan en hebben we het magistraal verfilmde LA Confidential. Dat niet iedere Ellroy een goede film oplevert bewees Brian de Palma al met de Black Dahlia en dat bleek in mindere mate hetzelfde voor Brown's Requiem

Men neme het gebruikelijke verhaal rond een private investigator die zich natuurlijk in een zaak mengt die hij beter links had kunnen laten liggen. Zo in dit geval dus ook Fritz Brown die zich weldra in een wespennest begeeft omtrent de opdrachtgever en allerhande volk dat achter deze gozer aan zit. En opzich is het allemaal niet gek met Rooker die prima in het profiel past, de vreemde zaak van Fat Dog, en vooral het stel dat Brown moet bekijken in combinatie met en politiechef van Brown. En wat zegt men alweer wat er gebeurt wanneer je in poep begint te roeren? Juist, het begint te stinken...

Zoals reeds gezegd lijkt het allemaal niet verkeerd met een serieus neo noir sfeertje, een prima Rooker, de knappe Blair, en een behoorlijk mysterie waar de zaak nu eigenlijk heen gaat en waarom iedereen het op Fat Dog gemunt heeft. De enige dissonant zo halverwege is de soundtrack die ik te vrolijk vind. Maar zo behoorlijk als de film in het begin was zo plotseling gaat het geheel onderuit waar de karakters plots niet meer aanspreken, het plot warrig en vol gaten blijkt te zitten en eigenlijk alle spanning en interesse even hard is vertrokken als die kwam. En ik moet serieus nadenken hoe de film in Godsnaam ook alwaar afgelopen is. Het onderstreept op perfect wijze wat er aan Brown's Requiem mankeert wat zoveel wil zeggen als dat de film te wisselvallig is, verkeerde script keuzes zijn gemaakt, en het niveau niet kan beet houden. En dat is jammer want hier had meer in gezeten.

Deze film stond allang op het lijstje om te zien, vooral omdat ik de remake van Jim Sheridan met Maguire en Gyllenhaal ontzettend goed vind. Het kwam er echter nooit van tot gisteravond, en ik moet zeggen dat, hoewel Brodre erg goede fasen heeft, Brothers in mijn beleving toch net iets beter is met nadruk op de tweede fase van de film.

Aan het begin ligt het niet, die loopt tussen beide films vrijwel parallel maar slaagt Brodre toch net even wat meer in het beeld van de lastige en onberekenbare Jannik. Na het slechte nieuws verandert de film in een prachtig ingetogen drama die met veel gevoel een kwetsbare sfeer brengt. Veel close ups van ogen en gezichtsuitdrukkingen maken het drama voelbaar. In deze fase van dit treurspel valt vooral Kaas in het bijzonder op. Tevens zijn de kinderen net als in de Amerikaanse versie buitengewoon.

Tot dan toe bevalt Brodre bijzonder goed, tot de terugkeer. Hoewel interessante momenten zoals wanneer Michael aanvoelt geen onderdeel meer te zijn van de groepschemie en worstelend met zijn trauma is Ulrich Thomsen ook meteen het grote minpunt van de film. Hij vult de rol in maar geeft er niets extra's aan zoals Maguire dat wel doet en aangezien ik het niet zo op Maguire heb valt het mezelf op dat ik dit zeg. Wel een interessante toevoeging is dat Michael gewelddadig wordt tegen Sarah. Iets dat we in Brothers niet zien. Helaas begint dit goed maar verwordt het de tweede keer tot wat halfbakken gedoe. Waar juist Brothers excelleert in een uitstekend door draaiende Maguire, blijft dat beklijvende gevoel bij Brodre uit en lijkt Thomsen de explosieve lading die hij fysiek en geestelijk uit hoort te stralen totaal niet te kunnen brengen. De klappen die Kaas krijgt zijn dan nog wel weer aardig, de situatie lijkt in vergelijk met Brothers als een nachtkaars uit te gaan en de fase waarop Jannik de keuken opknap voelt totaal overbodig.

Desondanks is Brodre een uitstekende film te noemen met vooral een uitstekende Nikolaj Lie Kaas en prima soundtrack. Maar winnen van Brothers doet hij bij mij niet wat toch ook een beetje zal liggen aan het benaderbare van het gesproken Engels.

You sure as hell don't look like a warden.

Ik kan me herinneren dat ik deze film in mijn jeugd zag, laten we zeggen 25 jaar terug. En wat vond ik het destijds een saaie film waar weinig gebeurde. Wat kunnen tijden en inzichten dan toch veranderen, want wat vind ik het nu toch een meer dan goed en boeiend drama, een film zelfs met meerdere gezichten.

Een gevangenis drama zoals vaker getoond komt naar voren het eerste half uur. Toch lijkt het binnen Wakefield wel een wereldje opzich waar gevangenen en cipiers amper van elkaar te onderscheiden zijn en een behoorlijke angstcultuurtje heerst betreffende lijfstraffen, intimidatie en zelfs verkrachting. Het nare onvoorspelbare sfeertje wordt kracht bijgezet door alle zwarthandel en belangen van alle individuen. De bekendmaking van Brubaker komt vroeg en eerlijk gezegd had ik nog wel wat langer van dat grimmige en angstige sfeertje willen genieten. Toch raakt de film daarna niet in het slop of iets dergelijks. Brubaker komt met respect en duidelijkheid erg ver en voert een boeiend gevecht tegen een fout systeem waar veel mensen een laatste valse stuiptrekking tonen of botvieren op een ander, en waar zelfs een verheerlijking van het systeem wordt getoond. Bijzonder trouwens hoe Brubaker zich onder de gevangenen mengt en dezelfde rats, kuch en bonen eet als de populatie.

De film Brubaker valt daarnaast op met een ruime cast, Redford uiteraard, minuscuul rolletje voor Freeman, verder uiteraard Keith, Kotto, McIntire als onbetrouwbare bewaker en McGill ook een engnek zoals vaker. Je zou trouwens zeggen dat de opstand in Attica inspiratie geweest is voor deze film, maar er schuilt toch een andere realiteit schreef de film. Namelijk die van Penoloog Tom Murton die door zich op te laten sluiten de efficiëntie van twee gevangenis boerderijen willen onderzoeken en een schandaal van moord, hebzucht en slechte omstandigheden aan het licht bracht. Brubaker is daarmee dan ook een uitstekend en interessant drama te noemen die verschillende keren van gezicht verandert. Eerste namelijk een wreed gevangenis beeld, daarna een iets vrolijkere en positievere noot om toch weer te eindigen met een stugge wereldje dat eigenlijk niet wil veranderen. Wat vijfentwintig jaar niet kan doen, van saai naar boeiend.

Tenslotte maandagavond nog even afsluiten met Jim Carrey in de vorm van Bruce Almighty en daarmee een film die ik destijds nog in de bios gezien heb. En zo rond 2003 is het duidelijk dat Carrey zich niet alleen richt op humor, die soms goed is maar ook wel eens slecht, zo best zijn The Cable Guy en Me, Myself and Irene namelijk niet, maar liet Carrey inmiddels ook zien serieuze rollen te kunnen doen en werd de humor toch iets subtieler met een beetje een boodschap en niet alleen gekke bekken.

Want voor wie nog gelooft in enige hogere vorm zal dergelijke geklaag als wat Bruce doet toch herkenbaar voelen. Ik wel in ieder geval, en heb heel wat meer uitgekraamd en grover dan Bruce in zijn geval doet. Het is overigens niet zo dat ik in een klassieke God manifestering geloof maar wel in voorbestemming, een soort van groter plan en hogere machten. Dus het beeld al zwelgend in zelfmedelijden komt me best bekend voor, de dwarsheid waarin Bruce toch blijf volharden zoals wanneer hij in zijn auto rijd en allemaal waarschuwingen negeert is vooral symbolisch maar niettemin wel een beetje herkenbaar. Pech, pech en nog eens pech, de wereld tegen Bruce en veel geklaag.

Het antwoord is vrij simpel en humoristisch gebracht in de vorm van Morgan Freeman als God die besluit Bruce een lesje te leren en de rollen omdraait wat niet alleen grappig momenten oplevert zoals de soep die de Rode Zee moet voorstellen maar waar vooral morele kwesties zich opdringen. Tja, wie wenst niet een miljoen, of een villa of een fotomodel? Ga maar in de rij staan. En nee, dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Of de mensen weten wat goed voor hun is en of God dat dan wel weet, voorbestemming en dergelijke buiten discussie gelaten, zit er toch een aardige spiegel in het geheel dat we vooral onze zegeningen mogen tellen. Een les die Bruce uiteraard ook leert met de nodige grappige momenten tot gevolg waar het moment met Evan die het nieuws voorleest toch wel geniaal is. Buiten dat vind ik Catherine Bell heerlijk, zou ik altijd boven Aniston kiezen, en is dit de doorbraak van Steve Carrell.

Is het zoetsappig? Is het voorspelbaar? Is het feel good? Oh, zeker, desalniettemin vermaakt Bruce Almighty toch alleszins en is het wellicht één van de betere komedies met Jim Carrey na The Mask en Ace Ventura.

Zo'n momentje dat je bijna een sprongetje maakt bij een degelijke vondst als deze bij de kringloop. Jammer dat het dan een volledig Duitse film is aangezien mijn Duits nicht so gut is. Toch gisteren de geest gekregen en de film aangeslingerd, en hoewel ik niet alles begreep met betrekking tot de dialogen toch een erg goede indruk van de film gekregen.

Veel verrassingen heeft het verhaal niet aangezien ik het boek van Manfred Gregor heb, en hoewel ik me niet kan herinneren dat het boek een dergelijk lang intro heeft met de jeugd nog op school, is het een te verwachten beeld. Het zijn nog maar kinderen met hun eigen problemen en onbezonnenheid. Fraai is wel het beeld van paniek, kift, angst rond things to come en wat een ontzettend fraaie en moderne muziek is er in die beginfase te horen. Hoewel de aanloop naar de indiensttreding lang is treft het beeld wel in die zin, het onnodige offer, het voortzetten van een verloren oorlog, etcetera.

En daar staan ze dan, de knapen, op hun brug. Het vriendelijke doch dringende advies van een burger naar huis te gaan wordt in de wind geslagen en hun leidinggevende is op de vlucht voor de kettinghonden. Maar dit is hun brug, en deze zullen zij verdedigen! En de pleuris breekt dan ook behoorlijk uit, uitermate voorspelbaar allemaal, doch treffender en meer anti oorlog kan haast niet. Fantastisch zijn toch enkele shots van de brug en de stad in de mist. Van grote klasse zijn ook de oorlogsacties, het jachtvliegtuig buiten beschouwing gelaten wegens leeftijd en budget. De tanks zijn net zo bijzonder te noemen maar passen in het beeld van het budget dat niet groot geweest zal zijn, en het noemen nog waard is tevens de scene met de militaire colonne die voorbij komt.

Ja, Die Brucke is een voltreffer wat dat betreft, met een sterke boodschap en uitstekend in beeld gebracht. Het is geen wonder dat de regisseur hierna mee mocht werken aan The Longest Day. Rest mij enkel nog te zeggen dat ik spoedig hoop een exemplaar met Nederlandse ondertiteling tegen te komen.

Donderdagavond één van de aangevinkte topfilms aan de beurt. Want ja, de Oscars en cast wekken dan toch wel een behoorlijk verwachtingspatroon waar ik niet zo van de Oscarbait gedachte ben en de film daarom best wel een eerlijke kans wil geven. En het moet gezegd dat The Brutalist bijzonder en apart is, maar ook zeer zeker zijn mankementen heeft.

Apart en ronduit kunstzinnig is dan ook de opening met welhaast hallucinante scènes die eerder aansturen op een beleving dan een verhaal. Bijzonder is de muziek, fraai het cinematografische deel met framing en dergelijke, buiten dat ademt het geheel een bepaalde treurigheid en naargeestigheid in al zijn grijsheid en sluimerend trauma onder de oppervlakte. Er is sprake van een soort van warrigheid, is dit stress? Is dit trauma? Het is in ieder geval een vlucht ver van Duitsland, ver van wat er allemaal gebeurt is, in dit geval naar Amerika, zonder überhaupt maar te weten of vrouw en andere familie de Holocaust hebben overleefd. Over andere tijden gesproken...

Interessant? Ja. Heel erg goed? Mwoah, slecht is het niet. Maar vervolgens draait The Brutalist toch uit op een vrij stroeve, lange en zware exercitie waar overigens prima geacteerd wordt door Brody, Pearce en Jones. Toch gebeurd er qua verhaal niet heel veel behalve semi intellectueel gedoe van omstanders richting Toth om hem dan vervolgens weer te kleineren en duidelijk te maken dat hij belangrijk gemaakt is door hun, maar net zo gemakkelijk weer in de vergetelheid verdwijnt. Het toppunt is dan vervolgens de beschuldig een klaploper te zijn en dat de Joden de Holocaust opzichzelf afgeroepen hebben. De meningen dat dit een aanklacht is tegen de 'big bad US of A', hoe men met immigranten omgaat, deel ik dan vervolgens niet. Joden waren overal en ook voor de oorlog al, lees het verhaal van de SS St. Louis, persona non grata. En worden immigranten niet overal zo behandeld? Was Amerika de jaren voor de oorlog niet in een enorme crisis beland met veel werkeloosheid? Dus een dergelijke reactie is dan best wel verklaarbaar en komt in andere landen net zo goed voor. Nog meer monden om te voeden en concurentie op de arbeidsmarkt. Buiten dat is het gedrag van Van Buren van een geheel andere orde en is dit in mijn ogen vooral het typerende gedrag van een egocentrische, narcistische miljonair.

Waar The Brutalist uiteindelijk over gaat is niet zo heel lastig te duiden met Toth die een fictief personage betreft geënt op de ervaringen van architecten Marcel Breuer en Erno Goldfinger en hun strijd voor erkenning in het na-oorlogs Amerika. Kernpunten zijn ambitie, trauma en vernieuwing in de architectuur wat uitmond in strakke grote monsters van beton wat dan weer slaat op de titel The Brutalist. Maar uiteraard gaat dit samen met misbruik en ontzettend veel twijfel en verwerking van trauma. Dan lees ik nog afwijkende meningen zoals dat Toth zelf de antagonist is met een constante sluimering van drank en heroïne verslaving met homofiele neigingen waar Van Buren onterecht wordt afgeschilderd als de bad guy. Hmmmm, tja...

Either way is de film te lang en te ondoorgrondelijk en zelfs een erg harde noot om te kraken. Goed geacteerd wordt er wel en is de soundtrack fantastisch maar bij 3,5 uut is toch veel te lang voor het getoonde. Het cijfer is dan ook één van twijfel waar ik het liefst iets van een 3.2 of 3.3 zou geven. Want een 3.5 verdient het zeker niet.

Gokje bij de kringloop en dan vooral vanwege de oorlogsfilm aandoende hoes en de bekende naam van Gabriel Byrne. Wat te verwachten wist ik niet en erg hoopvol werd ik niet van de genre omschrijving comedy. Maar gelukkig viel dat mee.

Van het begin moet The Brylcream Boys het voor alsnog niet hebben met de bommenwerper die in Ierland terecht komt (hoe dan?) en de bemanning gevangen gezet wordt zoals gebruikelijk in neutrale landen. Bevreemdend is de luxe en de privileges tot blijkt dat er ook moffen in het kamp zitten en de focus naar die wisselwerking toe schuift en de heibel die dit veroorzaakt.

De soundtrack is soms niet aan te horen, Billy Campbell is als personage Miles een verschrikking qua acteren, de interacties en grappen tussen de beide partijen soms te onnozel voor woorden zoals de race tussen paard en motor, en dan de tweestrijd met als inzet de vrouw, tsja...Maar op een gegeven wordt er toch best aardig met spanningen gespeeld tussen beide partijen. De ruzies, verschillen in manieren, vechtpartijen en pogingen tot ontsnapping hebben toch aardige momenten en John Gordon Sinclair is goed op dreef net als Angus Macfadyen die nagenoeg onherkenbaar is als Von Stegenbek.

Waar The Brylcream Boys in het eerste uur weinig indruk maakt trekt dit toch aardig bij in de laatste fase en weet toch een voldoende uit het vuur te slepen. Maar daar blijft het dan ook bij, aardig voor een keer, maar meer niet.

Veel besproken film, zo ook door mijn baas die zich niet voor kon stellen dat ik deze film nog nooit gezien had. Dus dat moest er dan toch maar eens van komen ondanks dat ik de film vele jaren succesvol had genegeerd. Dit mede door het vooroordeel dat dit een oubollige film betrof, met humor voor een breed publiek. En helaas op een paar aardige momenten na wordt dit toch deels ingevuld.

Twee oldtimers maken kennis met elkaar in het ziekenhuis lijdend aan dezelfde kwaal. Aardig is het verschil aan achtergrond maar ook inhoud wat beide mannen betreft. Beiden mannen groeien in het lijden langzaam naar elkaar toe waarna het onvermijdelijke nieuws alsnog komt en het idee van de bucketlist ontstaan, inmiddels een bekende term. Aardig zijn de acteurs en de wisselwerking, Nicholson is wel eens wat aan de overdreven kant wat weer inspeelt op Freemans kant namelijk de weloverwogen en rustige kant. Samen zorgen beide mannen toch voor een bepaalde balans.

Toch boeit het me allemaal niets tot weinig, en dat ondanks het goede begin in het ziekenhuis. Het verwachte beeld van de koddige humor met uit vliegtuigen springende oudjes is al snel daar. Sommige belevenissen scoren een glimlach maar verder doet het me weinig tot niets hoewel er na al de kolder toch ook nog een aardige boodschap in lijkt te zitten over gemiste kansen om goed te maken en het nooit te laat is voor dergelijke zaken, maar deze komt te laat om de film nog iets extra's te geven. Noemenswaardig is de koffiegrap nog wel, hoewel ontzettend voorspelbaar toch nog wel leuk vooral vanwege de uitwerking op de beide mannen.

Al met al mist de film dan ook de uitwerking die hij met zijn humor behoort te behalen en kan ik niets anders dan woorden als clichématig en degelijk in de mond nemen. Ja, gewoon niet mijn ding.

Maandagavond als afsluiter nog even aan de Bullit Train die ik vooral qua naam en cast kende en bij uitkomst nogal wat aandacht kreeg. Ik had toen vooral de indruk dat het weer zo'n gehypt Hollywood product was die in werkelijkheid vies tegenvalt, maar dat viel uiteindelijk mee want Bullit Train bleek toch best wel een aangename en vermakelijke zit te zijn.

Even zo goed is het wel even zoeken en feeling krijgen met de film waar dat overigens niet zonder slag of stoot gaat. Na de intro en de kennismaking met de eerste karakters in de trein doet het mij nog allemaal erg weinig maar is wel duidelijk dat men voor een Guy Ritchie, Snatch-achtige benadering heeft gekozen met veel dik aangezette karakters en accenten, veel dwarsverbanden en dialogen zoals het gekibbel tussen Lemon en Tangerine wat opzich best geinige momenten heeft. En waar ik zo tijdens het begin mijn twijfels had nemen die toch of tijdens de flashbacks naar de bruiloft en de daarop volgende knokpartij tussen de Wolf en Ladybug. Voeg daar Karen Fukuhara en Zazie Beetz aan toe, beide helaas erg weinig in beeld, en het gevoel rond de film begint toch daadwerkelijk te groeien dat dit best wel geinig is. Dan zou ik nog bijna de cast vergeten met vooral Taylor-Johnson en Michael Shannon die ik beide altijd erg goed vind.

En zo zet Bullit Train verder door met een snel en vlot verhaal, veel interactie tussen de karakters, kolderieke toestanden en genoeg actie. Overduidelijk is dat er heel veel leentje buur gedaan is bij andere films maar zoals men zegt beter goed gejat dan slecht bedacht, dus geen commentaar op dat gegeven. Wel over de top en ongeloofwaardig hoe Tangerine buiten de trein geraakt en er toch weer inslaagt binnen te komen, of hoe de ramen en deuren uit de trein vliegen maar voor weinig turbulentie en luchtzuiging zorgt of het ontsporen op het einde. Wel weer fijn de manga achtige geweldsuitbarsting op het einde waarop Bullit Train definitief de twijfel weg neemt en zichzelf bevestigd als vermakelijk en humoristisch actie spektakel die veel weg heeft van het beter Tarantino en Ritchie werk zonder dat niveau aan te tippen. Daarom een goede voldoende wat mij betreft.

Uitstekende en stijlvolle detective in de lijn van The French Connection en de Dirty Harry reeks, waarvan ik moet bekennen dat ik deze film kennelijk nog nooit helemaal had gezien of het is me ontschoten.

Zoals gezegd stijlvolle film met een fijne soundtrack waar ik meteen een bepaalde parallel met Kelly's Heroes meende te constateren en warempel het is de zelfde componist, Lalo Schifrin. Daarnaast valt de rustige en realistisch aanvoelende sfeer aan van politie en ziekenhuis protocollen op, afgewisseld met een enkele prima gebrachte geweldsuitbarsting en de befaamde auto achtervolging.

De film ademt zat sfeer, realisme en kwaliteit uit en valt verder op als degelijk. Bisset uitermate geschikt als eyecandy, Vaughn schimmig als altijd en verder is McQueen natuurlijk een uitermate boeiend persoon. Hoewel ik er een heel klein beetje meer van verwachtte is het al met al een meer dan prima film.

Bully zat samen met Cronenberg's Spider in een dubbelpak en het was me toch voornamelijk om de Cronenberg te doen en die was vorige week al aan de beurt. Bully dan toch ook nog maar even afwerken was de gedachte met de deze film die achteraf waar gebeurd blijkt te zijn, oké dan!

Of het waargebeurde nu wel of niet verschil gemaakt had, irriteren doet de openingsfase alsnog in deze Kids 2.0 waar in dit geval het puberaal geneuzel evenmin van de lucht is. Platte anonieme sex, drank en drugs, en vooral achterlijk tegen elkaar doen onder het voorwendsel dat het natuurlijk nog maar kinderen/jong volwassenen zijn, ik had er zelf niets mee op die leeftijd en kan me er natuurlijk nu helemaal niets meer bij voorstellen. Zoals te verwachten irriteert het groepje alleen maar met domme gehijg, geneuzel en gedoe en het plan ontstaat even plotseling als dat het uitgevoerd wordt, en uiteraard zal daar ook weer het argument zijn dat het nog kinderen zijn, maar toch, how stupide can you be?

Het moet wel gezegd dat er sterk geacteerd wordt door onderandere Nick Stahl en Renfro, vooral de laatste was in werkelijkheid ook niet wars van een domme actie en heeft doped to the gills zijn Waterloo op een dergelijke manier gevonden, wat wel zonde was vanwege zijn acteertalent. Waarschijnlijk blijft de film meer dan behoorlijk bij de echte achtergrond maar toch heb ik totaal niets met dit mateloos irritante groepje met hun wilde plan en chaotische uitvoering waarop het niet lang kan duren voordat iemand zich voorbij praat met alle gevolgen van dien. Ga dan ook maar zo hard mogelijk op je bek met al dat domme gedoe is op een gegeven moment mijn gedachten. Crash and burn wat dat betreft.

Grappig is op zijn minst de knappe Jessica 'Pussycat Doll' Sutta die voorbij komt, en de aanwezigheid van Telly vormt buiten het verhaal nog een parallel met Kids. Als laatste de preek van Mr. Kent die zijn zoon adviseert niet meer om te gaan met Marty omdat hij daar niet beter van wordt, waarvan akte uiteraard. Maar is het niet zo dat hier misschien de wortel van alles ligt? Het gepreek dat zoonlief beter is dan met wie hij omgaat en dat hij meer kan bereiken? Zorgt dit voor de neerbuigende houding, de arrogantie en het pestgedrag dat Bobby fataal wordt? Pa heeft uiteindelijk gelijk maar plant wellicht het zaadje van alle gedrag al veel eerder. Het is een interessante gedachte rond een film die mij verder eigenlijk geen moment weet te boeien, zeg maar gerust dat ik er helemaal niets mee heb.

En de afsluiter van de Transformers reeks aan de beurt met deze Bumblebee waar ik ooit wel eens wat fragmenten van zag maar net zo goed niet helemaal wist wat te verwachten. Conclusie na het zien van de gehele reeks was toch wel dat de eerste film uit 2007 het beste is waarop het geheel langzaam afbrokkelt naar pompeus visueel gedoe dat amper meer een voldoende verdient. Benieuwd was ik dan ook wel naar wat deze prequel zou brengen behalve een interessante leading lady in de vorm van Steinfeld.

En we beginnen op Cybertron waar we midden in de clash vallen tussen de Autobots en Decepticons, en heej wat bijzonder, terwijl er in die zin nog helemaal geen link met aarde is, of men daar nog niet eerder geweest is, althans zo begrijp ik dat, verschijnt Bumblebee ten tonele als een aards aandoende auto. Hoe kan dat? Zijn er meer planeten of levensvormen die zulke auto's hebben als wij? Of denk ik te ver door...? Anyway... Bumblebee naar aarde, een hartelijke ontvangst, en zoveel jaar later wordt hij gevonden door Charlie waarop de gebruikelijke toestanden en chaos zoals we die ook in de eerste film zagen kan beginnen.

Verfrissend is sowieso het karakter van de licht getroebleerde, vervreemde en opstandige Charlie en daarmee wel een verbetering ten opzichte van superuitvinder Cade of de gesjeesde en overdreven vlotte Sam uit de vorige delen. Nee dan liever deze iet wat ruwe dame die niet met de massa meeloopt en niet bang is voor vieze handen. Het vinden van de auto is 'per ongeluk' de gevolgen uiteindelijk groot. En regelmatig doen de gebeurtenissen aan de eerste film uit de Transformers reeks denken wat opzich niet verkeerd is aangezien dit de beste film uit de reeks betreft. Ook hier gaat de band tussen Transformer en mens met horten en stoten, ook hier wordt het ouderlijk huis gerenoveerd, en ook hier is de mix met humor best lekker te noemen. Uiteraard zijn er een aantal mooie wagens in de vorm van de '77 Camaro, de oude Chevrolet Corvette en de twee Plymouth Roadrunners. En dan, het kan niet ontbreken, de welhaast zalige jaren '80 soundtrack met The Smiths, Tears For Fears, Simple Minds, Sammy Hagar, A-ha en Duran Duran. Gewoonweg heerlijk!

Mede door de fraaie en charismatische Hailee Steinfeld die het uitstekende doet als leading lady kom ik dan al snel tot de slotconclusie dat deze Bumblebee een prima film is en zich wat mij betreft kan meten met de eerste Transformer film uit 2007 en dat vooral doet door net zo'n vermakelijke mix aan actie, muziek en humor neer te leggen.

Als tiener een keer gezien maar veel indruk maken deed de film destijds niet omdat het niet bepaald de oorlog was die ik hoopte te zien of graag zag. Dertig jaar later was ik toch wel weer eens nieuwsgierig naar de film, maar uiteindelijk viel het toch wel weer een beetje tegen.

Het begin mag er desondanks zijn met een korte ingeleide na de overval en de paranoia aanwezig bij karakter Gerrit die op zijn hoede is. Het is tevergeefs en de aanpak daarna tot aan 'de bunker' is ook interessant, waar Gerrit zowel moed als vindingrijkheid voor de dag legt, waarop de film aan zijn ware aard toe is beschreven door de synopsis als een kruising tussen Cast Away en Papillon. En even verwacht ik dat we misschien met Kotalla te maken gaan krijgen aangezien Amersfoort zijn werkterrein was, maar de beul van Amersfoort zat toch kennelijk alleen in het kamp. Afijn, na de eerste afranseling komt toch helaas al snel de klad in de film die zijn verwachtingn niet waarmaakt.

Reeds opgevallen is dan al het overacteren waar praktisch iedereen zich schuldig aan maakt. Onvermijdelijk, maar vooral een constatering, is de verveling, sleur en irritatie die aanbreekt in de gevangenis, dat is dan ook niet een klacht. Een punt van kritiek is wel hoe men het vervolg gestalte geeft als een soort kibbelende praatgroep. We hebben de Amsterdammer, de dominee, de heiden en de fijnproever die aan een stuk elkaar in de haren vliegen en zeurt en zannikt. Trouwens erg knap hoe je elkaar kennelijk zo goed kan verstaan vanuit een andere afgesloten cel terwijl ik een specifieke collega die al pratende wegloopt niet eens goed versta. Het komt eerder over als een gekkenhuis dan een bajes waar de Duitsers er kennelijk ook niet op toe zien dat er stilte gehandhaafd wordt. Erg opmerkelijk.

Afijn duidelijk is dat de film behoorlijk instort maar gelukkig met de ontsnapping weer een beetje opveert en tevens een moment is die ik als enige herken. Samen met de behoorlijke opening krijgt de film een voldoende voor de moeite en was het leuk de film weer eens te zien maar daar houdt het ook snel mee op.

Vrijdag aan de slag met deze The Bunker waar ik blij mee was deze tegen te komen bij de kringloop. Zien deed ik dit al eens in mijn jeugd/tienertijd waar mijn vader en ik toch verlekkerd de tv aanslingerden voor iets als dit. Nu vermoedt ik dat het me destijds tegenviel als zijnde weinig spectaculaire en geen oorlog, iets waar ik nu natuurlijk wel anders tegen aan kijk en The Bunker inschaal als goed tijdsdocument uit de jaren '80.

Het beeld is in ieder geval duidelijk met Hitler die de wijk naar zijn bekende bunker neemt en verder natuurlijk volledig parallel loopt met Der Untergang uit 2004. En dat vind ik toch wel opvallend aangezien het boek van Joachim Fest waar Der Untergang opgebasseerd is in 2001 uitkwam, maar wellicht dat eerder werk van Joachim Fest, die niet voor niets de biograaf van Hitler genoemd wordt, gebruikt is en begin 2001 tot een samenvatting van de laatste dagen gemaakt is. En eigenlijk zien we daarom niets nieuws met een aftakelende Hitler, diens woede uitvallen, de rol en tegenwerking van Albert Speer en in het algemeen de laatste dagen met de secretaresses, de trouwerij, de Goebbels familie, het lot van Feigeling en de berichten van buitenaf betreffende Göring en Himmler. Voeg daar een prima cast aan toe met Hopkins die niet kan wedijveren met Ganz maar het opzich prima doet, en Eva Braun zou willen dat ze zo knap was als Susan Blakley maar dat terzijde, en Piper Laurie als de ijskoude Magda Goebbels, een rol die haar op het lijf geschreven is.

En eigenlijk vinkt The Bunker alles netjes af, toont het ook nog fraai de machtswellust van Martin Borman, kan me niet zo herinneren dat dit in Der Untergang ook zo is, is de valse hoop en idolisering van de kokkin schrijnend en zien we dit ook niet echt in Der Untergang waar het algemene beeld van een 'stark raving mad man' meer overheerst, maak men zich een beetje af van het bekende moment met de Hitlerjugend en het trillende handje af binnen een slecht decor en beeld van afstand, en zijn de enige slechte punten de behoorlijke speelduur en het tempo dat veelal aan de trage kant is. En het is jammer voor The Bunker dat het zo'n overtreffende trap van een grote broer heeft in de vorm van Der Untergang want daar klopt gewoon alles aan. Desondanks is deze The Bunker ook goed vooral gezien de leeftijd en kan gewoon voor een product uit 1981 als solide en sterk benoemd worden.

Daarom is The Bunker voor mij een prima film/serie en fraaie toevoeging van mijn collectie.

Pakweg 15 jaar geleden op de gok mee genomen bij een MusicStore meen ik. Een gok die niet best uitpakte, want wat vond ik het destijds matige en tegenvallende film. Nu echter met bijgestelde verwachtingen, kijk ik toch anders naar de film en durf zelfs het woord ondergewaardeerd in de mond te nemen.

Een claustrofobisch sfeer wordt aangedaan net als in het vergelijkbare Below. Hier alleen geen onderzeeër maar de benauwende omgeving van een bunker waar een sinister sfeertje om heen hangt. Het moge overigens duidelijk zijn dat van echte horror of griezel geen sprake is. The Bunker draait vooral om een groep uitgeputte soldaten die gebukt gaan onder oorlogsneurose en het schuldgevoel betreffende zelf begane dingen en of misdaden. Is er echt iets of ziet men ze gewoon vliegen door uitgeputte zenuwen is de vraag? Op prima wijze wordt daarmee gespeeld, en de kijker wordt net zo onwetend en zoekend als de mannen zelf gehouden. De alternatieve titel met zijn 'the evil is within' kan dubbel opgevat worden, en slaat wat mij betreft op wat de mannen zelf verpersoonlijken.

Valt er niets op te merken...? Zekers! Toch stoor ik mij niet zo zeer aan de Engels sprekende Duitsers. Minder vindt ik persoonlijk dan weer de verbrande Schenke wiens uniform redelijk ongeschonden oogt, en het feit dat zijn pistool tot twee keer toe met een open lade staat ten teken dat het wapen herladen moet worden. Desondanks schiet hij enkele tellen later er weer lustig op los. Het verhaal van de oude Mirus vind ik ook net wat te gruwelijk om geloofwaardig en tastbaar te zijn.

Desondanks bekoort The Bunker mij heel wat beter dan vroeger. Het sfeertje is prima, net als de schare B-acteurs die het prima doen en, zoals gezegd, de goed schimmig gehouden toedracht van dit alles. Top is het natuurlijk allemaal niet maar in bepaald perspectief meer dan redelijk.

Na A fistfull of dollars en For a few dollars more dan eindelijk The good, the Bad and the ugly aan de beurt en ik moet zeggen dat ik deze film nooit eerder gezien had. En helaas, ondanks enkele hele leuke en goede elementen, toch de conclusie dat de oude cinema en vooral Leone me niet in het bijzonder ligt.

Het gebruikelijke visitekaartje van grimmige koppen en al net zulke grimmige shoot outs, lange en verre shots en de herkenbare muziek komen voorbij. Een enorme en lonkende buit, rekeningen die open blijven staan en veel concurrentie, is het samengevatte plot in een interessant tijdsbeeld met de burgeroorlog op de achtergrond. Vooral Tuco en Blondie zijn druk elkaar de loef af te steken. Een aantal boeiende en grootste scènes komen voorbij zoals het slagveld met de dronken kapitein en vooral veel humor wanneer Tuco en Blondie het weer met elkaar aan de stok hebben. Vooral richting het einde wordt de toon steeds meer droog komisch.

Toch heb ik al het goede daarmee wel gezegd. Waar de vorige twee delen nog het voordeel hadden van een iets toegankelijker speeltijd verzand wat mij betreft deze film teveel in weer een shot op de ogen, en weer een lang tergend lange zwijgzame scene, als grote voorbeeld en iets dat dat simpelweg te lang duurt en derhalve niets meer toe voeg is de aanloop naar de finale tussen Tuco, Blondie en Angel Eyes. Men staat daar maar en staat daar maar eer er eindelijk wat gebeurt. Een ander zal zeggen dat de spanning fenomenaal wordt opgebouwd, ik vind slechts dat lengte dan zijn doel voorbij schiet en het eerder tot doel is een hele lange film te maken.

The good, the Bad and the Ugly is dan voor mij ook aardig een keer te zien, zekere een film van kwaliteit en een aantal iconische elementen, maar vooral een product waar ik niet gek veel mee heb.

'You gonna drive all the blacks out of Laurens?'
'I don't know.'
'Let's say they did all leave. We'd still be white trash, with no one to step on to make us feel better.'

Zaterdagavond eens even aan de slag met deze Burden die naar het schijnt deels echt gebeurd is. Verder was de film totaal onbekend qua inhoud en kwaliteit waar wel vrij snel de gedachte en link met films als American History X en Mississippi Burning zich aandient.

Anyway, het is in ieder geval snel duidelijk dat het hersenloze, white trash, volk te dom om te poepen, niet aan te slepen is in hun ode aan de KKK en de segregatie waarop me een quote uit The Thin Red Line door het hoofd spookt in de vorm van 'where does all this hatred come from?'. Iets dat ze zelf ook niet weten en in Mississippi Burning heel mooi duidelijk gemaakt wordt als zijnde gedachtegoed waar men mee opgegroeid is, iets dat er met de paplepel wordt ingegoten en gewoon zo is. Desondanks blijken het toch mensen met naastenliefde wat opzich een aandoenlijk beeld toont van de klik tussen Mike en Judy. Het is daarna vooral wachten op de uit te breken ellende die alles op de spits gaat drijven.

En eigenlijk is het best interessant met Judy die anti KKK is en Mike die het op een gegeven moment niet over zijn hart kan verkrijgen om gewelddadig in te grijpen en uiteraard valt de keuze om uit dat leven te stappen evenmin erg goed. De daarop volgende pesterijen, pech, en twijfel wordt best aardig gebracht en wat loopt de stress meer dan behoorlijk op net als wat Tom Griffin allemaal met Mike van plan is na de verkoop van het museum. De cast doet wat dat betreft erg zijn best en is Wilkinson goed als machtswellusteling en Hedlund ook meer dan prima als de simpele Mike waar Riseborough ook haar rol prima vertolkt en mag de soundtrack er ook zijn met Lynyrd Skynyrd, The Outlaws, Chris Stapelton en het nodige van Eddie Vedder.

Minpunten treft de film toch vooral in een gebrek aan spanning en tempo aangezien het maar wat voortkabbelt, tevens is de afloop vrij voorspelbaar wellicht een beetje cliché te noemen. Maar opzich vind ik de film daar niet perse slecht door ondanks dat absoluut niet met buitencategorie te maken.