Opinions

Gevonden en meegenomen bij de kringloop vanwege de link met de band A Perfect Circle, die ik heel veel luister en zelfs gisteren nog een cd van aanschafte, met James Maynard Keenan als zanger, want in de clip van The Outsider is er ook sprake van de Bikini Bandits. En het moet gezegd dat de dames in de clip zinneprikkelend zijn waarop ik niet lang hoefde na te denken over het meenemen van deze dvd.

Wat volgt zijn een aantal verbazingwekkend slechte sketches waarvan ik me afvraag of ik een dvd mis of zo want ik heb ten eerste nergens Maynard Keenan als duivel gezien, noch vullen de korte filmpjes de totale speelduur van 100 minuten aan die op de hoes staat. Een pleister op de wonde is op zijn minst de dames maar verder is het allemaal het noemen niet waard. Een kwestie van vergeten en verder met iets anders.

Voor het gebruikelijke maandagse sport momentje maar weer een greep uit de donatie verhuisdoos en daarmee de keuze op deze Meet Bill. En ik heb de indruk dat het er niet beter op wordt wat uit die doos komt, maar vooruit een film kijken is een film afstrepen en de 2000 komt heel dichtbij dus iedere film telt.

En Meet Bill is toch weer de standaard voor 80 procent uit de verhuisdoos, namelijk vlees nog vis, niet spannend of komisch maar vooral zoutloos, een plot waar ik niet warm van wordt en zoals zo vaak de vraag waarom iemand iets als dit koopt. Goed, smaken verschillen natuurlijk. Aan de cast en de mooie vrouwen zal het niet liggen in deze American Beauty light die eigenlijk dezelfde themas meepikt maar nergens interessant wordt en waar karakter Bill vooral te sullig is. Wordt wakker man, ga eens naar de kapper ofzo. Het is te danken aan de schare mooie vrouwen met Banks, Wiig, Alba en haar vriendin in de tent met de nepborsten, die ik nergens kan vinden in de cast, die het geheel nog een goede reden geven om door te kijken.

En voor de mensen die zich afvragen wat Bill gaat doen, heb je dan wel opgelet? Het gaat om het idee van ingedut zijn, niet meer veranderen, leunen op sociale zekerheid ook al is die gebasseerd op een leugen waar je liever niet op zou rekenen. Het is niet zo zeer dát Bill iets gaat doen alswel dat hij het ánders gaat doen, namelijk op zijn eigen manier. Maar goed, een oninteressante film blijft het die ik heel snel zal vergeten en zeker niet een voldoende verdient.

Hele aardige feel good movie die zich op meerdere opzichten met The full monty laat vergelijken, maar dat niveau niet kan tippen. Beide films kenmerken zich door de setting van het armoedige en treurige arbeidersleven, kleurrijke en desolate achterbuurten, de uitzichtloosheid van het bestaan, een nog al onconventionele 'way out' die door omgeving en vrienden niet bepaald begrepen en breed gedragen wordt en het toch doen/slagen van de wens na de nodige strubbelingen. Zoals ik zeg, wat mij betreft veel parallellen.

Desondanks heeft Billy Elliot veel, heel veel, te bieden als film. De jonge Jamie Bell speelt meer dan behoorlijk de rol van de door dansen geobsedeerde Billy. Mooie tegenstrijdigheid is de macho omgeving waar hij in op groeit, zijn vader en broer, en het juk waar allemaal onder zuchten, het overlijden van moeder. De keuze voor het ballet lijkt dan ook symbolisch te staan voor een vlucht, iets wat nog eens extra benadrukt wordt wanneer Billy in de bus gestapt is en vader en broer weer met hun helm op de lift in stappen om de sombere krochten van de mijn weer te betreden. Een bestaan dat hun ongetwijfeld op een zeker punt zal breken. Verder kenmerkt de film zich met licht absurdistische en komische momenten, lekkere scherpe dialogen en het nodige gescheld in plat Engels wat altijd heerlijk is.

Fijne soundtrack met onder andere The style council, The Jam(grappig beide keren namelijk Paul Weller), T-Rex, The Clash en ik meende ook Bowie ergens gehoord te hebben. Prima rollen van Jamie Bell en Gary Lewis.

Fijn filmpje, toch maakte hij 18 jaar terug toen hij voor het eerst op tv was iets meer indruk.

Op de gok meegenomen bij de kringloop om thuis toch wel wat schrikken van de comments en stemgemiddelde. Zou dit dan echt zo slecht zijn met een dergelijk verhaal en regisseur? Even had ik de hoop dat het de gemiddelde Amerika irritatie zou zijn bij de meeste kijkers, maar nee Billy Lynn heeft hele andere minpunten ondanks dat er uiteraard genoeg voer is voor de gemiddelde Amerika azijnzeiker.

Van te voren en achteraf met overzicht betreffende het verhaal is het verhaal en de gedachte van Billy Lynn nog lang niet zo verkeerd en doet op momenten aan de 'warbonds' tour van ondermeer John Bradley in Flag of our Fathers denken die ook flashbacks ervaart tijdens halftime show. Interessant is het algehele probleem zeker van mensen die wel praten maar geen idee hebben, en zo komt het probleem in alle geledingen voorbij. Van praters tot zwijgers en zelfs zuslief die kritisch is en wellicht het meest aansluit op de ervaring en twijfel van Billy zelf. Daarnaast probeert Ang Lee een bepaald contrast te creëren met het gebruikelijke beeld van Amerika versus alle sores die op de achtergrond speelt bij zaken als dit. Sterker, er wordt niet geschuwd het lelijke gezicht te tonen wat doodzwijgen, meepraters, kontlikkers en profiteurs betreft. Dan vergeet ik nog bijna de oorlog die er goed uitziet, net als de soldaten zelf qua beweging en wapendiscipline om maar eens wat te noemen.

Wat gaat er dan toch mis met Billy Lynn? Hoewel er nagedacht is over het format en dit het sterke punt zou moeten zijn slaagt het in die zin totaal niet. De thuissituatie en in het stadion duren simpelweg te lang en hangen toch aan elkaar van lange overbodige scènes en dialogen. Het lukt niet om in dat gedeelte van het verhaal te geraken en wanneer daar wel even sprake van is wordt er net gewisseld naar het verleden of iets anders. Het hele drama gebeuren in het stadion en thuis voelt dan ook aan als een soort van drama-light. De dialogen zijn niet interessant en de acteurs willen niet boeien. Het kabbelt allemaal maar wat voort op de scene na waar Tim Blake Nelson een oorwassing krijgt en dat zelfde gebeurt met Steve Martin. Het zijn dan ook die scenes die er even boven uit steken en verder weet ik bij God niet meer wat er nog meer gebeurt zo weinig indruk maakt dat allemaal.

Het concept rond Billy Lynn is helemaal niet zo verkeerd, het is alleen ontzettend jammer dat men het niet interessanter weet te maken. Daarom nog net aardig voor een keer maar ook echt niet meer dan dat. Een voldoende zit er ook niet wat mij betreft.

En op de vrijdagavond verder met de Top 250 die dit keer het Aziatische Bin-Jip bracht die ik voor een prikje had verkregen op het internet. Maar dat niet iedere Top 250 raak is bleek wel weer.

Een apart uitgangspunt bezit de film wel degelijk met Tae-Suk die een bijzondere manier heeft zichzelf van onderdak te voorzien en daar eigenlijk verder geen schade mee berokkend of dingen steelt. Hoe dom ben je dan om die foto's te nemen mocht je gepakt worden, want het was niet opgevallen dat je er geweest bent en dan verstrek je in die zin het bewijsmateriaal zelf, maar goed. Zijn way of life brengt de zwijgzame Sun-Wha op zijn pad die het niet bepaald getroffen heeft in haar relatie, iets waar hij terecht ingrijpt, lekker trouwens, om met zijn tweeën een eigen weg te gaan.

Opvallend toch wel de zwijgzame stijl waar er weinig dialoog aan te pas komt tussen de twee en het geheel vooral leunt op stille chemie, een zwijgend verbond, geladen met een zekere sfeer door de mystiek klinkende zweverige muziek. Daarnaast bezit het geheel een zekere tragiek, liefde en goedheid die op scherp worden gezet door alle problemen in het tweede deel waar vooral de zwart wit deling tussen goed en kwaad door elkaar gehusseld wordt met de man van Sun-Wha die zijn eigendom komt opeisen en een corrupte smeris met losse handjes. Wat nu goed en kwaad is betreft op een gegeven moment de vraag, vooral met de begrafenis van de oude man die praktisch op rituele wijze en met veel zorg wordt afgelegd.

En zoals ik zo vaak zeg, dan heb je toch heel wat zou je zeggen, maar nee, helaas lukt het voor mij niet echt met deze Bin-Jip die toch tot op zekere hoogte ongrijpbaar blijft met zijn kern en boodschap. Interessant is tot op zekere hoogte nog wel de fase in de cel, en begrijp ik dat veel rond boeddhistische symboliek gaat en er ook veel karma op het geheel los gelaten kan worden, toch gaat het geheel, wat hier nu zo goed aan moet zijn, behoorlijk aan mij voorbij door de zwijgzame stijl en het weinige dat aan houvast of leidraad geboden wordt. Opgeven doe ik de film in eerste instantie nog niet maar een hit en blijvertje in de collectie is dit zeker nog niet.

Met grote interesse aangeschaft in een actie met klassiekers, en niet alleen had ik hier wel erg zin aan vanwege de muziek, tevens verwachte ik ook wel het nodige van deze Eastwood. Maar het moet meteen gezegd dat het er geen moment voor mij uitkwam, noch dat de film mij heel erg boeide.

Charlie 'Bird' Parker en het bekende verhaal van het deksel gegooid door Jo Jones, een verhaal dat ook verschillende keren in Whiplash voorbij komt. Het is volgens Fletcher in diezelfde Whiplash een reden om vervolgens als een bezetene te gaan oefenen. Ik kan me toch niet aan het idee onttrekken dat de nog jonge en kwetsbaar geest van Parker daar een knauw kreeg die de rest van zijn leven als een soort droogrot in zijn geest nestelde en hem ontvankelijk maakte voor drugs. Her maakte hem tot wat hij was zowel in de negatieve als positieve zin, het beste in zichzelf naar boven halende maar altijd de angst dat het niet goed genoeg wass. En dat is wat we te zien krijgen. Net als enkele weken terug gaat mijn gedachten uit naar Jim Morrison en Kurt Cobain, en andermaal zie ik parallellen rond een bepaalde bewijzingssdrang, genialiteit, maar ook iets ongrijpbaars. Moeilijk voor hun omgeving,maar wellicht het moeilijkste voor zichzelf.

We zien in die zin een fragiele en gekweld man die het steeds moeilijkere krijgt naarmate de jaren verstrijken. Is het niet de drugs die lonkt, dan wel de drank. Afspraken zijn bijna niet te maken met de wazige Bird en meerdere keren zit hij in een inrichting, de eerste keer omdat hij niet aan drugs kon komen, en probeert verschillende keren zelfmoord te plegen. Het enige dat Bird wil en kan is op het podium staan en op zijn 'toeter' blazen, het zijn de momenten waarop hij alles lijkt te kunnen vergeten, maar ja, je moet ook weer eens van dat podium af. Behalve dat is Bird ook het typische verhaal van een artiest in de problemen. De verdiensten zijn niet goed genoeg en er zijn verkeerde mensen en verkeerde keuzes. De donkere en regenachtige sfeer doet de rest en Bird is daarmee een film waarvan je spontaan depressief zou worden als je al niet bipolaire zou zijn zoals waarschijnlijk in het geval van Bird zelf.

Whitaker is natuurlijk uitstekend, en wat heeft die man reeds een cv bij elkaar gespeeld. Sterk is ook zeker Diane Venora en de donkere sombere sfeer is uitstekend. De muziek...ach ja, de muziek. Wat een fraaie stukken muziek krijgen we toch te horen, werkelijk heerlijk! Je zou haast zeggen, wat kan er nog misgaan? Ja, veel dus. Want wat een bloedeloze strafexpeditie maakt Eastwood van de meeste scènes. Dialogen die eindeloos doormodderen of simpelweg nergens over gaan, scènes die of onnodig aanvoelen of simpelweg te lang zijn, een speelduur van meer dan tweeëneenhalf uur, en talloze karakters die amper iets toevoegen. Het wil maar niet boeien op enkele momenten na en wat is dat jammer, want een verhaal als dit verdient toch beter.

Poeh....dit viel heel erg tegen en het is dat ik, ondanks dat me het nergens in de greep krijgt, wel de nodige kwaliteit zie. Her is daarom dat ik de film niet een onvoldoende geef en voorlopig nog in de collectie houd voor een herkijk. Maar eigenlijk kon ik hier helemaal niets mee.

Aardig mystrie/thriller met de nodige pseudo-horror momenten. Toch ontstijgt de film wat mij betreft niet bepaald het overige werk in een dergelijk genre, buiten-is-het-kwaad-wij-zitten-binnen-hoe-overleven-we, zoals The Stand en World war Z, War of the Worlds enThe Mist, en I am Legend kan hij helemaal niet aantippen. Moet zeggen dat er wel een paar dingetjes zijn die erg overeenkomen met eerder genoemde titels, zoals de zwangere vrouw uit The Stand, de veilige plaats buiten uit in I am Legend, de zelfmoorden en overblijvers zoals in WWZ maar goed dat maakt verder niet zoveel uit. Wat er binnen de groep gebeurt in het eerste deel van de film vind ik redelijk doorsnee. Niets nieuws eigenlijk. Het is Malkovich die daar nog wat van maakt door gewoon zichzelf te zijn. Zonder dit karakter was het doodsaai geworden, en een andere acteur in zijn rol doodvervelend. Aardig verloop vervolgt verder, best wel spannend zo nu en dan in het bos en wanneer Bullock aan land gaat om kleding en voedsel te zoeken en bijna in de problemen raakt. Verder over de gehele film ook wel wat kleine gruwelijke dingetjes.

Al met al een aardig mysterie om eens een keer te zien.

Oei! Fijne jeugdherinnering, het fenomeen dat je zaterdags naar de videotheek ging om een leuke film uit te zoeken voor de avond. En het liefst een film die gewaardeerd kon worden door het hele gezin. En wat was Bird On A Wire destijds een leuke en vermakelijke film, het kibbelende stel, de vlotte actie en humor. En wat kon Goldie Hawn goed gillen. Ja... kon...en was...

Rommelig gaat de film van start met de introductie van de verschillende partijen. Daarna valt vooral Gibson op als stuitend uitbundig en druk, vooral in de garage fase. Gek is op zich het verhaal niet met het getuigen bescherming programma, het volk die hem nog zoeken, en de herkenning door iemand van vroeger. Sterk is het laatste natuurlijk wel. Maar goed...

Wat vooral opvalt is de zogenaamde vlotte mix van actie en vooral humor die niet meer echt aanslaat en verouderd lijkt, op een paar momenten na die nog wel grappig zijn. Sommige dingen zijn net even 'to much' en waren in de jaren '90 grappig maar missen nu hun effect. De aardig eindstrijd in de dierentuin en de verschijning van Joan Severance doet nog goed. Te weinig is het wel en Bird On A Wire duikelt dan ook pijnlijke naar beneden van zijn sokkel genaamd jeugdsentiment.

Comedy die ik vroeger toch als redelijk vermakelijk ervaren heb, de vraag natuurlijk of dat nu nog zo is op een leeftijd van alweer 25 jaar oud.

Het concept gooit nu niet bepaald meteen hoge ogen en zou vergeleken kunnen worden met The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert met de aantekening dat de laatstgenoemde vele malen beter en scherper is. De travestietentent met zijn acts is niet heel bijzonder tot het huishouden zelf met drama queen Albie en de messcherpe huishouder Agadore onder de loep genomen wordt. Zelfs Williams als Armand steekt flets af bij deze twee vermakelijke en komische karakters. De opbouw naar het etentje en de scene waar gepoogd wordt Albie mannelijke manieren bij te brengen zijn meer dan vermakelijk. De ontmoeting zelf slaat praktisch dood, maar komt merkwaardig genoeg weer tot leven door de glansrol van Albie.

Ondanks dat Hackman passend is voor de rol als conservatieve senator stellen Fuderman en Flockhart teleur en zetten geen van beide een interessant karakter neer. Het einde is dan wel weer aardig die natuurlijk drijft op de boodschap een ander niet te veroordelen op zijn verpakking en dat we vrij zijn in wat en wie we willen zijn. Moet het tweede deel voornamelijk grappig zijn met het beeld van de acteurs worstelende met hun hetero imago, en gaat het voornamelijk om het ongemakkelijke in die situatie. Toch vind bij dat niet echt sterk. De reden om deze film te zijn de overdreven homokarakters van Albie, Adagore en hun wisselwerking met Armand, daarmee de acteurs Nathan Lane en Hank Azaria nog even benoemend.

Leuk voor een keer, maar echt niet meer dan dat.

Ieuw! I like it!

En verder met het vervolg van Suicide Squad in de vorm van deze Birds of Prey, en daarmee een soort van spin of van één van de interessantste, zo niet het enige noemenswaardige, karakter wat dat betreft, want Quinn maakte de film beter en was een stuk minder geweest zonder. Desondanks was Suicide Squad wat dat betreft leeghoofdig en gelikt vermaak en de verwachting was dat dit bij Birds of Prey niet veel anders zou zijn.

En bij Harley waren we gebleven en gaan we verder, ditmaal zonder 'Puddin' want de relatie met Joker is op de klippen gelopen, iets dat mevrouw niet echt goed verwerkt en het moet gezegd dat Margot Robbie dit toch allemaal best goed neerzet. In het vervolg van de film blijkt dat het 'open season' betreft rond de knettergekke dame en laten daar heel veel gegadigden op af komen waar nog een rekening mee open staat. Het verhaal...? Verhaal? Heeft dit geheel een verhaal? Ja zowaar, met het nodige aan warige flashbacks komt er iets naar voren over veel schijven dat draait om een diamant, de crimelord Black Mask, Harley die de steen in kwestie moet proberen te krijgen om haar hachje te redden en een shitload aan gajes dat er op af komt met tot gevolg dat Harley een team vormt met een stel andere kick ass wijven. Zegt daar iemand Woke...? Ja, best wel een beetje, maar niet heel erg moet ik zeggen, het stoort mij niet in die zin.

Afijn, terug naar het verhaal, ach laat ook maar wat dat verhaal betreft. Birds of Prey is gewoon een excuus voor een kleurrijk, krankzinnig, hysterisch, carnavelsk geheel, met fijne actie zoals de knokpartij in de kelder van het politiebureau, strakke muziek en montage, een paar heerlijk vrouwen in de vorm van Robbie, Winstead en de voor mij totaal onbekende Smollett, valt McGregor als bad guy door de mand want hij is wel raar en apart maar niet eng, en is er een overdaad aan humor, zelfspot en kolder. Birds of Prey kan dan ook het beste beschreven worden als een shitload of fun en vermaak voor wie er zin in heeft. Uiteraard is dit geen hoogvlieger en gaat de film geen best cijfer krijgen maar ik heb me er absoluut niet mee verveelt, sterker nog, ik vond de film echt wel vermakelijk.

Na Psycho de volgende Hitchcock aan de beurt. Een film overigens die ik al eerder zag, wat voor indruk de film toen achterliet weet ik niet meer.

Net als Psycho bedient de film zichzelf van een aanloop waarvan ik denk; het zal! Helaas duurt deze aanloop nog langer dan de andere film, en kan al het relationele gekibbel en de reden waar Melanie Mitch van kent me niet een moer bommen. Het wachten is op de eerste aanval, iets wat bijna 50 minuten op zich laat wachten.

Het begint met een aantal speldenprikken en een behoorlijk schokmoment rond de dode. Het is de opbouw naar de aanval op de school en later het dorp die geweldig te noemen zijn en de film eindelijk de draai geeft die ik wens te zien. Stiekem denk ik heel veel dingen te herkennen in het restaurant, waar ieder zijn eigen zegje doet, waar een bepaalde wisselwerking en diversiteit heerst, iets dat me heel erg aan Stephen King's The Mist doet denken. Zo ook het fenomeen dat Melanie de schuld krijgt. De latere aanval op het huis en de poging in de auto te komen zijn bizar en vooral psychologisch te noemen.

De hand van de meester valt uiteraard in veel dingen te herkennen, zo ook Hitchcock zelf in het begin van de film met de twee hondjes. Opvallende is andermaal net als in Psycho de aanwezigheid van een vrouwelijke hoofdrol. En niet bepaald bang aangelegen, maar een zelfstandige, zelfredzame vrouw. Behalve dat zijn ze ook niet bepaald lelijk te noemen. Verder zien de aanvallen er voor die tijd echt puik uit en wordt er prima gewerkt met spanning maar ook de onzekerheid en twijfel die eerst bij de mensen overheerst. Om nogmaals de chaos in het stadje te benoemen, het feit dat de brandweer een brandstofbrand met water wil blussen voor lief genomen.

The Birds komt niet in de beurt van Psycho, en dat ligt vooral aan de totstandkoming van het verhaal en de aanloop. Eenmaal opgang boeit de film toch meer dan, ondanks het matige begin, en mag The Birds toch echt wel als een goede en mooie film genoemd worden.

Samen met Spetters de afgelopen dagen op de Nederlandse toer, het is ook maar net wat je tegenkomt bij de kringloop, maar eerst was deze Het bittere kruid aan de beurt. Een film die me niet meteen iets zei maar wel een bekende titel was of dat moet door het boek komen van Marga Minco, en even was er na het lezen van de synopsis de hoop dat dit zou lijken op De aanslag of Als twee druppels water, de redelijk tot behoorlijk vefilmde nederlandse oorlogsliteratuur. Maar na het zien van de beoordelingen hier op MM vreesde ik al voor een tegenvaller.

Bevreemdend is het eerste wat me in gedachten schiet, het is gemakkelijk oordelen met de kennis die er reeds is over zaken die zouden volgen in de oorlogsjaren, maar waarschijnlijk is de naiviteit van het hele gezin Meijer reeel, toch voelt het vreemd aan. Middelpunt het al net zo vreemde kind Sarah waar eigenlijk geen pijl op te trekken valt, waarschijnlijk kindeigen want Sarah moet zo interpeteer ik een jaar of vijftien zijn, jammer dat ze daar dan de al 23jarige Spitze voor casten die op alle mogelijke manier veel te oud overkomt en eruit ziet. Opnieuw iets dat niet soepel aanvoelt of goed overkomt. Dan is er nog het fenomeen dat de film zelden echt op gang komt en op enkele interesante mometen na fases heeft waar weinig lijkt te gebeuren, dingen weinig toevoegen en het tempo zich letterlijk voortsleept. Een soort van leemte...

Daar staat tegenover de momenten waar de film wel even boeit met kleine subtiele dingetjes, zoals de achteloze logica waarmee Greet aanvaard dat ze in een Joods huis wonen, haar bandeloze en frigide gedrag wellicht kenmerkend voor meer mensen in die tijd, of de angst van vader en moeder aan tafel als ze voertuigen horen aankomen en het verzet tegen de regels. Dan is er de sfeer die bij deze situaties wel iets van dreigen heeft en onwerkelijk voelt, sowieso was het een onwerkelijke tijd natuurlijk, en mag de muziek genoemd worden met al net zo sterke wisselende melodieen en toevoeging aan wat er op het serhem gebeurt.

Het Bittere Kruid is dan ook een merkwaardige film te noemen met vreemde karakters en rare gebeurtenissen die het grootste deel van de film niet weet te boeien en te overtuigen. Desalniettemin heeft het boek nu wel mijn aandacht getrokken waarvan ik eigenlijk verwacht dat deze toch aanzienlijk beter is, de film is toch vooral een mislukkin te noemen.

Gisteravond er even door gedraaid en de eerste twee opmerkingen die ik gaan maken zijn, het is geen oorlogsfilm, de tweede is dat het me een raadsel is waarom de alternatieve/Russische titel De slag om Sevastopol is.

Wat de film eigenlijk wel is, een behoorlijk accuraat beeld over de Russische sluipschutter Pavlichenko, onlangs een boekje aangeschaft over de tien dodelijkste sluipschutters van de Tweede Wereldoorlog. Onnodig te zeggen komt Pavlichenko ook aan bod waarbij uit verschillende bronnen is getapt en ik moet zeggen dat wat er gebracht wordt best wel klopt en de actrice er ook wel goed bij is gezocht. Vroeger al een 'ace' met een geweer, nog voor de oorlog een schutters opleiding, aan het begin van de oorlog het aanmelden als sluipschutter, de slag om Odessa en Sevastopol en vermeende relatie en zelfs huwelijk met Kitsenko, de ontmoetingen met Lady Roosevelt, zelfs de evacuatie met de onderzeeër klopt. In die zin is Red Sniper zo waarheidsgetrouw als het maar kan, en laat de film zich vooral, met de vrij lange aanloop als student en later de ontmoetingen met Roosevelt, eerder lezen als een biopic of drama dan een oorlogsfilm. Want behalve een veldslag-light bij Odessa gebeurt op wat sluipschuttersduels weinig tot niets op dat vlak. Desondanks is er wel veel oog voor detail, hoewel de Duitsers geen Messerschmitt's gebruikten om schepen te bombarderen, kloppen de meeste dingen. Wat er aan oorlog en verwondingen voorbij komt lijkt rauw en echt, zo ook de druk van de alom aanwezig en gehate politiek commissarissen.

Om nog even op Sevastopol terug te komen, een stad waar geen steen meer op de andere steen stond, een slag, die zijn gelijke wellicht kende in Stalingrad, en waar de gevreesde Karl-Gerat mortier werd ingezet. Een monster dat projectielen van 60 cm afschoot. Een bittere teleurstelling dat een film die de naam van de stad draagt en er komt niet één enkel shot van die stad in voor. Niet onoverkomelijk maar wel een heel erg gemiste kans, had de film een half uur langer gemaakt met nog wat strijd in de stad zelf. Van de andere kant Pavlichenko vocht haar strijd achter de linies in de heuvels dus tja...

Red Sniper kenmerkt zich wat betreft dus als een biopic die behoorlijk dicht bij de feiten blijft. Met fletse kleuren en veel contrast worden er zo nu en dan toch hele mooie plaatjes geschoten en met name het laatste duel met de Duitser is van grote schoonheid met de omgeving en de time-lapse opnames. Dergelijke artistiek werk had er wel wat meer in gemogen. Er is drama, en een aardig stukje over de schade uiterlijk maar vooral ook innerlijk. . Daarnaast moet ik zeggen dat de cultuurclash tussen Pavlichenko en Roosevelt best wel leuk was maar die flash forwards niet bijzonder goed uit de verf kwamen.

Nah goed...Red Sniper, een best wel te pruimen drama als je vooral rekening houdt en op de hoogte bent van bepaalde dingen. Binnenkort nog maar eens proberen.

Ellende, ellende, ellende....wat een ellende.

Op zich wordt er een direct en rauw beeld van een wereldstad als Barcelona geschetst met al haar ellende, vieze straatjes, werkeloosheid en vooral uitbuiting van immigranten. Het leven van Uxbal is er ook al niet een die over rozen gaat en dat gaat het ook niet meer worden zoveel is duidelijk. Een aantal aangrijpende dingen gebeuren zoals met de illegalen, of de steeds slechter wordende Uxbal zelf, goed gespeeld uiteraard, en de worstelende wisselwerking met de moeder. En de ommekeer van Uxbal om zijn laatste dagen en weken nog wat goeds te doen is mooi...

Toch kan de film me niet heel erg bekoren. Of de ellende nu allemaal te veel is, of juist niet goed tot me komt...of dat ik niet lekker in het verhaal kom, ik weet het niet. Voor mijn gevoel sleept de film naar zijn einde, overigens afgewisseld met mooie sfeerbeelden van dieren en natuur en mooi sfeervolle muziek.

In ieder geval, niet helemaal mijn ding. Wellicht nog eens proberen.

Maandagavond als weekendafsluiter zoals gewoonlijk iets luchtigs en daar bij viel de keuze op deze Black Adam. Waarom? Omdat het kan, omdat hij onlangs op tv was, omdat het ergens in het DC of Marvel universum hoort en ik daar toch wel dingen van wil zien als de kans daar is. Maar puntje bij paaltje was het toch naar mijn mening heel veel verspilde tijd...

Heeft het voordelen of pluspunten? Oh jawel hoor, opzich ziet het er wel mooi uit, zit er zat actie en spektakel in, saai is het in die zin niet te noemen, zijn er aardige momenten van muziek en soundtrack, en is Sarah Shahi de moeite van het aankijken erg waard. Maar verder is Black Adam niet de moeite waard om te kijken en is een echo in de leegte. Het is een overdaad aan visuele spierballen en is de ravage niet te overzien, heeft het de neiging, het idee, van een Justice League achtig iets, maar komt het totaal niet in de buurt, heeft The Rock als acteur niets te bieden, lijkt Black Adam als film heel erg te leunen op heel veel leentje buur, heb ik zoiets van wat een gedoe allemaal, en rest mij na afloop de vraag wat je er mee moet.

Goed, wellicht dat iemand die van het genre houdt en een zorgeloos en hersenloos avondje wil hier van kan genieten. Maar dit biedt mij duidelijk te weinig en ik moet eerlijk zeggen dat ik er vier dagen later meer bitter weinig van weet.

Afgelopen donderdag deze Black Butterflies maar weer eens geprobeerd en daarmee een film die ik bij uitkomst in de bioscoop zag. Iets dat vooral ingegeven werd door gebrek aan beter op dat moment, en hoewel stug maakte de film destijds toch best wel een redelijke indruk over de getormenteerde Ingrid, eens kijken hoe dat nu is was natuurlijk de gedachten rond deze film.

Het verhaal is duidelijk zat rond Jonker die opgroeit in gelijkheid tussen de Afrikanen en na het overlijden van oma in de hogere klasse terecht komt met alle arrogantie, hooghartigheid, onderdrukking en vanzelfsprekendheid in dingen die er afdruipt, iets dat de rebelse Ingrid niet past. Duidelijk is dat het momentum complex is maar dat net zo goed geldt voor de dame in kwestie en haar relatie en vooral zucht naar erkenning van diezelfde vader, en dat is eigenlijk waar de film omdraait. Een dame die verlatingsangst ontwikkelde na het overlijden van oma, in het nieuwe vaderfiguur goedkeuring en erkenning zoekt, een zucht die niet ingevuld wordt om deze leegte vooral te vullen met andere relaties waar de geschiedenis zich herhaalt met mannen die aan haar vraag niet kunnen voldoen en dit verwordt tot vicieuze cirkel. Aldus de geestelijke valkuil Ingrid Jonker.

De nadruk ligt dan ook op de relaties met Jake Cope en Eugène Maritz, iets dat niet perse heel interessant is en vooral een vrij lange aanloop nodig heeft om tot de kern van de zaak te komen. Zo op de helft komt er verbetering in het geheel waar de ziekelijke zucht naar goedkeuring bij vader de overhand krijgt en een overprikkelde zelfdestructieve kant naar boven komt buiten het feit dat ze in de kern een passionele overgevoelige vrouw is in een uitermate moeilijke tijd en nog moeilijker priveleven. Het dichten en gedichten zeggen mij persoonlijk niets, toch is duidelijk dat ze op dat vlak niet bepaald een koekenbakker is en goed de nuance weet te vinden rond de kookpot die Zuid-Afrika op dat moment voorstelt. Iets dat hand in hand lijkt te gaan met haar eigen tragische leven, want des te verder in de put, des te beter haar gedichten.

Black Butterflies heeft opzich veel goede punten niet te vergeten een sterke en droevige vibe met muziek en montage. Toch is het allemaal net niet en overheerst het gevoel dat dit beter had kunnen zijn waar het saaie begin en een bepaalde rommeligheid de film geen goed doet. Drie sterren voor de moeite wat mij betreft, verder is het niet iets dat heel erg bij blijft

Er vooral doorheen gedraaid voor een up to date comment, want dat de film vies tegenvalt had ik al eerder ondervonden. En hoe is dat toch mogelijk met Brian De Palma als regisseur, een cast die voldoet en de bron/basis van James Ellroy. Want wat kan ik genieten van LA Confidential, eveneens met een prima cast en tevens boek van James Ellroy, een schrijver overigens waarvan ik reeds drie boeken gelezen heb waaronder zijn levensverhaal. En het moet gezegd dat de lectuur van Ellroy een verhaal apart is en deze boeken veel aandacht vergen om te lezen. Eerste constatering is dan ook dat de helft van Strikt Vertrouwelijk uit praktische redenen, niet in de film is gekomen, LA Confidential uiteraard. En laat men daar nu waarschijnlijk de fout in gegaan zijn met deze The Black Dahlia.

Twee ex-boksers worden als recherche partners aan elkaar gekoppeld ten tijden van de sinistere Black Dahlia zaak, een zaak die nog nooit opgelost is maar dat even terzijde. Naast de zaak die ze reeds onderzoeken voelt vooral Blanchard zich ontzettend aangetrokken door de Dalhia zaak waarop gedurende de film hun aandacht helemaal naar de Dahlia zaak verschuift. An passant spelen er nog de nodige relationele besognes, een ingewikkelde driehoeksverhouding en eist een snobistisch familie nog al de aandacht. De cast is opzich prima met Johansson, Eckhardt en vooral Swank in een a typische rol. Fraai is het mooie tijdsbeeld en de prachtige settings met mooie kleuren, klassieke auto's en een passende soundtrack. Dit is wel waar ik voor val in die zin...plus een in eerste instantie interessant opgebouwd mysterie.

Maar dan toch lijkt de film totaal te ontsporen in een veelvoud aan namen, verdachten en sub plotjes en vervalt het geheel in een ongrijpbaar iets. Zoals al eerder geconstateerd komt dit ook deels in de boeken van Ellroy voor, maar de gelaagdheid zoals in de boeken is onmogelijk naar het scherm over te brengen, het moet simpeler, iets dat niet slaagt met The Black Dahlia waarop de interesse richting het einde steeds verder afvlakt naar een einde met Ramona Linscott waar alleen nog een spotlight ontbreekt om te bevestigen dat de finale uit een klucht komt. Wat een rare einde met de conclusie dat deze film de stijl en finesse van LA Confidential mist.

Ik kan dat ook niet anders zeggen dat het ontzettend zonde is dat er niet wat beters gemaakt voor van dit materiaal. Sowieso zou een mysterie als The Black Dahlia, vergelijkbaar met de grotere mysteriën als JFK, de bende van Nijvel en Jack the Ripper, een beter lot dan deze film verdienen.

Voor de herziening omdat ik de film op blu-ray was tegen gekomen. Helaas was het geen hele goede uitgave maar ja, wat doe je er aan. Hopelijk zijn The Revenant, Nordwand en 13 hours op dat vlak van betere kwaliteit die ik de afgelopen week ook allemaal verving.

En met deze kijkbeurt, onderandere door het lezen van Roger Thronhill's reactie, had ik toch wel de intentie de film eens nader onder de loep te nemen. In een comment van een jaar of vijf terug gaf ik de film weliswaar een voldoende maar benoemde de film ook als gemakkelijk en oppervlakkig. Ik beweerde diepgang te missen, feeling met de personages, of misschien een scherp randje. Maar was dat wel zo, of was het een gebrek aan vermogen om op dat moment in de flow van de film mee te gaan? BHD was een film die me vroeger heel wat meer kon bekoren...was de geest dan uit de fles?

Eerste noemenswaardige noot is toch wel het werkelijk uitstekende en uitvoerige boek van Mark Bowden die ik al langer dan ik heugen kan in de kast staan heb. En ja, het boek wordt toch wel erg goed gevolgd. Waar verder eigenlijk te beginnen bij dit trieste verhaal medio 1993 met warlords, hongersnood en militaire ingrijpen van zowel de VN als Amerika waar vooral de laatste erg ongewenst en onbegrepen is, maar dat ook deels aan zichzelf te danken heeft en van Vietnam weinig geleerd heeft. En zo begint het verhaal met de ogenschijnlijk gemakkelijke Operatie Gothic Sepent. Was er sprake van onderschatting...? Wellicht. Maar dat een Rocket Proppeled Grenade een helicopter neer zou kunnen halen was toch iets niet voor de hand lag. Het was reeds in eerder gebeurt maar had slechts schade opgeleverd, men waande zich soort van onkwetsbaar. Maar het kan kennelijk, een rpg vliegt in een afwijking of rechte baan en kan bij toeval tegen een helicopter afvliegen, maar heeft geen zoekfunctie of infrarood, of andere fancy stuff dus een bewegende object is uitermate lastig te raken. Het is puur toeval...maar wel toeval dat twee keer toesloeg en voor een catastrofe zorgde.

Diepgang heeft de film uiteraard nog steeds niet echt, nadien weten we nog steeds niet veel van deze mannen. Wel opvallend is meteen de broederschap. Intens is de opening bij de voedseldistributie, adembenemend de scènes van de luchtvloot die onderweg is boven de de kustlijn met een soort stilte voor de storm die rond de geconcentreerde en gespannen mannen hangt. Eenmaal op locatie, Marokko by the way, wordt de zaak van kwaad tot erger met uiteraard de neergehaalde helikopters. Uitstekend weet Scott in de meeste scènes een bepaalde intensiteit op te roepen. Dit geld voor bepaalde vuurgevechten maar vooral voor de neerstortende heli's met hun 'black hawk down' call. De getoonde geweldsuitbarsting is bij tijd en wijlen om sprakeloos van te worden hier en daar met een sprankje humor en verschillende heroïsche momenten. En dan komen we wat mij betreft toch uit bij de twee grootste helden van het conflict, master sergeant Gary Gordon en sergeant first class Randy Shughart, de mannen die verzochten op de grond gezet te worden in een poging de crew van de tweede Black Hawk, Durant's toestel, te beschermen tegen de aanstormende massa. Een taak waarvan beide mannen wisten dat het kansloos was, en toch wilden ze het proberen, kregen toestemming, sneuvelden en werden nooit terug gevonden. Familie moest proberen de beide mannen te identificeren van foto's waar de plaatselijke bevolking met lijken van Amerikaanse soldaten rond troonde. En poeh....wat kan me dat bezig houden, die bereidwilligheid van Shughart en Gordon om door het vuur te gaan, om te proberen het onmogelijke te bewerkstelligen voor een kameraad in nood, je broeder. Die keuze die je dan maakt, wat gaat er dan door je heen. Dat kan mij zo fascineren en bezighouden, en het vangt eigenlijk de gehele film in een soort microkosmos van soldaten, broers, eensgezindheid en een samen uit is samen thuis mentaliteit waar het geheel om lijkt te draaien en het gevoel dat Scott over wil brengen

De cast is uitstekend te noemen met veel bekenden in kleine rolletjes en jonge acteurs aan het begin van hun loopbaan, en zelfs Hartnett in een degelijke rol. Ze doen het allemaal meer dan uitstekend met opvallendste figuur Eric Bana als hondsbrutale maar oh zo sterke Delta als hoogtepunt qua karakters. De soundtrack heeft ook geweldige momenten, zeg maar gerust dat deze net zo intens is en de algehele styling met filters en kleuren is ook treffend. Black Hawk Down treft mij nu deze kijkbeurt absoluut weer als de keiharde en schokkende roes die het eerder ook al was en door sommigen als oorlogsreclame werd gezien. Nou, ik weet niet hoe eens mens dat in dit wil zien maar goed, en dat bewijst generaal Garrison zelf met de bloedplas die probeert weg te vegen in het hospitaal. Een moment dat ongetwijfeld synoniem moet staan voor de gehele operatie en de schok die dit resultaat te weg bracht, iets dat niet meer goed te praten of uit te wissen viel. Desondanks is het een wonder dat er niet meer Amerikanen gesneuveld zijn. En zo stijgt mijn cijfer toch plots weer net zo explosief als dat de film dat is.

Ondanks de niet bepaald hoge en goede waarderingen toch meegenomen in de hoop een onbegrepen cultklassieker ergens in de mix tussen Sunshine, Alien en 2001: A Space Odyssey te hebben gevonden en vanmiddag even lekker voor gaan liggen op de bank, maar helaas werden de verwachtingen verre van ingelost...

Opzienbarend is meteen al de robot, een zwevende versie van R2D2 om het zo maar te zeggen, en laat het ook maar uitgesproken worden dat dit ding regelmatig aan de flauwe kant is, vooral rond de schietwedstrijd. Verder gaat de film niet anders dan andere scifi producten van start met het vinden van een vermist vaartuig en het enteren daarvan. En het moet gezegd dat het gevonden vaartuig toch op zijn minst apart en mooi is vormgegeven en dat veel kritiek rond het visuele gedeelte en de speciale effecten voor mij niet zo van toepassing zijn en toch vooral in het tijdsbeeld en de mogelijkheden van eind jaren '70 gezien moet worden.

De sfeer en looks toen op een gegeven behoorlijk cult achtig aan, de cast is best oké, net als de soundtrack van John Barry die je soms in een James Bond film doet wanen. Het zijn de lichtpuntjes die op dat moment voor een minieme voldoende zorgen terwijl het verhaal rond Dr. Hans Reinhard toch langzaam wegens een totaal gebrek aan spanning en gebeurtenissen inzakt. Er is weliswaar een gevoel van mysterie omtrent wat er nu echt speelt maar het krijgt onvoldoende draagvlak mee en is gewoon niet interessant. En dan hebben we het toch over een fase tot een half uur voor het einde.

De film schiet het laatste half uur uit een soort van lethargie waarop er nog het nodige gebeurt en de sinistere waarheid aan het licht komt. Toch is het dan al veel te laat om nog een echt positieve draai aan de film te geven met een voldoende tot gevolg. Een verhaal met potentie wordt in het middensegment toch vakkundig de nek omgedraaid met heel veel geneuzel en flauw gedoe van Vincent en zijn gedeukte kompaan Bob. En dat is jammer want hier had best wel meer in kunnen zitten, mooie filmposter trouwens.

Totaal onbekende film waarvan ik dacht, aan de hand van de cast, laat ik die toch maar eens meenemen. Super beoordelingen en cijfers kent de film niet, en veel verwachtte ik er dan ook niet van, en diende vooral als tussendoortje om even wat tijd op te vullen.

Het verhaal is bekend met Jos die wakker wordt en zich niet meer kan herinneren hoe en waar. Erger is de situatie waar hij in beland is aangaande een klus en verdwenen drugs. De rest van de onderwereld duikt er vol op en iedereen lijkt nog een rekening open staan te hebben bij Jos. Hij draait daarom ook al snel uit op een kwestie van het ene lek met het andere te proberen stoppen met veel karakters en plotontwikkelingen tot gevolg.

Opvallend is dat de film van meet af aan veel gelijkenissen vertoont met het Guy Ritchie genre om het zomaar even te benoemen. De vele korte scènes, rare karakters binnen de onderwereld en soms kolderieke momenten doen erg denken aan Lock Stock en Snatch. Sterker, bepaalde momenten met elkaar bestellen of dom toeval lijken regelrecht gekopieerd met Wallie en zijn maat Bjorn als hoogtepunt die natuurlijk Vinnie en Sol zijn in Snatch. Ook zij hebben en mislukte kraak, en ook zij krijgen iets in handen dat ze beter niet hadden kunnen hebben.

Super is Black Out verre van, maar vermakelijk voor een keer is het zeker en niet in de laatste plaats door de grote cast. Thiry, voor mij redelijk onbekend, doet het prima als Jos, leuk is opa uit Oppassen als criminele baas in het web en leuk voor het uitzicht de gezusters Schuurmans en Kim van Kooten. Opvallend vind ik de aanwezigheid van Alex van Warmerdam die als regisseur uitermate kritisch is en dat waarschijnlijk ook is jegens werk van collega's. Zijn aanwezigheid was ook een reden om de film mee te nemen.

Desondanks komt deze Nederlandse misdaad klone net niet van de grond ondanks dat het een redelijk poging is. Om als laatste de muziek aan te halen die ook lang niet slecht is. Nee, een toppertje is Black Out niet bepaald maar leuk voor een keer zeker wel.

Best oké is mijn eerste gedachten. Uit 2018 alweer en het hemelen van Boseman is ook alweer twee jaren geleden. Ik moet zeggen dat de drukte rond deze film een beetje aan mij voorbij is gegaan. Gehypt lees ik onderandere, nu heb ik sowieso een tijdje gehad dat al die superhelden met hun spin offs me niet echt boeide en aan me voorbij gingen. Soort van superhelden moe die ik ook al eens in de comment van Thor benoemde. Maar deze Black Panther is zeker niet heel erg om te zien, wellicht een beetje een moetje vanuit Hollywood om dit karakter een eigen reeks te geven, wat dan wellicht een Woke spasme is maar verder vergeleken met de serie Watchmen mij heel erg meevalt op dat vlak.

Het gemiddelde superhelden draaiboek wordt er bij gepakt en de meeste dingen afgevinkt. De superheld zelf een bescheiden karakter, de nodige superkrachten en/of gadgets, een fantasie wereld of stad die bedreigt wordt, een schmierende bad guy, de nodige concurrentie of niet te vertrouwen personages uit eigen hoek en de nodige actie en humor. En in het geval van T'Challa is het niet anders met een zekere bedreiging voor hun mineraal, zoektocht naar de bad guy en passant een sterke uitdager voor de troon.

Boseman doet het prima. Ik lees veel kritiek maar ik ben van mening dat Boseman de bescheiden en doordachte T'Challa prima neer zet. Jordan doet het op zijn beurt prima, maar ja het is gemakkelijk schmieren als bad guy, en over schmieren gesproken, wat is Andy Serkins ge-wel-dig. Het is jammer dat hij vrij snel het loodje legt. Verder ziet de actie er best prima uit en mag de soundtrack benoemd worden met aardige momenten gecreëerd door de man die ook Tenet van muziek voorzag. Het plotje metneef Erik die de troon op komt eisen is ook best aardig.

Om met de mindere punten te beginnen en meteen weer de soundtrack er bij te pakken. Want behalve hele sterke zijn er ook hele matige moment en dat heeft vooral met hiphop te maken. Een ander punt is de overdaad aan technologie en foefjes. Van auto's en ruimteschepen die op afstand via een simulator bestuurd kunnen worden, EMP buttons, pakken met kinetische energie tot hoogdravende medische kennis, het is niets te veel in Wakanda. Wel iets waar de schoen wringt met zoveel kennis, rijkdom en mogelijkheden in een continent dat juist bekend staat om honger en armoede. Het blijven toch vooral de technologie met al gadgets die wel eens wat overdreven zijn en de eindstrijd lijkt dan ook wel haast een mix tussen Star Wars en Lord Of The Rings.

Al met al is Black Panther best een aardig zit die niet bij het beste van de Comic wereld in de buurt komt, maar zeker ook niet bij het slechtste. Zoals reeds gezegd, best te doen voor een keer.

En met Wakanda Forever het vervolg van Black Panther, iets dat op zich al curieus is aangezien Black Panther zelf niet meer leeft, desalnietemin toch even de kans gegrepen vanwege mijn maandabonnementje bij Disney Plus. Heel veel hiervan verwachten deed ik niet en dat kwam ook wel redelijk uit.

Er wordt in die zin naadloos voortgebreid op het ontvallen van Black Panther waarop het toch de vraag is waar de film dan nu precies heen moet bij het ontbreken van een echte en bekende superheld. Desondanks is de opening beste aardig met het schip dat wordt aangevallen en het Zeemeermin sonische hypnose-achtig idee best interessant. Er duikt van alles op uit het water en dat is best wel even een wtf momentje en niet verkeerd. Verder niet geremd door Martin Freeman, vind ik nooit van meerwaarde, zijn het de gadgets, het visuele gedeelte en vooral een andere en onbekende stam met vibranium als insteek de pijlers van de film met een heuse oorlog tot gevolg.

Echt heel erg boeien wil het allemaal voor geen meter, the bad guy wil niet interessant worden, Al die zogenaamd sterke en slimme vrouwen neigt toch vooral naar een Woke statement, niet dat ik me daar nu heel erg aan irriteer, maar het is toch vooral het ontbreken van een echte charismatisch, sterke, interessante superheld die de film ontbeert. Of anders wel een interessante bad guy zoals Jordan en Andy Serkis Black Panther van veel kleur voor zagen. Dan is er de muziek die wisselt van behoorlijk sterk naar van die hedendaagse pop/rap muziek die ik niet om aan te horen of niet gepast vind. Dan vind ik de film ook nog eens veel te lang duren waardoor Wakanda Forever best wel harde noot is om te kraken en mij op een gegeven moment niet snel genoeg afgelopen kan zijn. Nee, dit is verre van het beste wat Marvel neer kan zetten, en krijgt wat mij betreft dan ook geen voldoende.

I usually get kissed before I get fucked

Stevig en typerend jaren '90 product met Douglas in een vrij kenmerkende, licht over the top, van dik hout zaagt men planken, beetje fout doch sympathie wekkende rol. Een rol die nu overigens niet meer gepruimd zou worden maar in het tijdsbeeld van de jaren '90 en de setting met botsing der culturen het toch best wel aardig doet.

De film valt vooral op, en werkt soms best op de lachspieren, als botsing der culturen. De snedige en sarcastische opmerkingen van de twee Amerikanen in een voor hun onbegrijpelijke cultuur. In die zin zijn het twee ongelofelijke boeren, vooral Douglas, die de zaak wel even op zullen lossen op hun manier, onbehouwen bij tijd en wijlen, maar toch ook met veel gevoel voor sarcasme en directheid, iets wat ze in Aziatische culturen niet gewend zijn, te werk gaan. Zo op het uur, na de dood van Garcia, versnelt de film wanneer Douglas zijn eigen plan trekt met een mooie opbouw naar een finale shoot out en achtervolging.

Het verhaal is niet te ingewikkeld, een niet helemaal schone smeris die toch principes heeft en zich midden in een Yakuza oorlog terug vind en dat op geheel eigen wijze beslecht, camera werk is van Jan de Bont die weer laat zien een goed oog te hebben voor mooie opnames, de muziek van Zimmer is typisch een jaren '90 product, doet soms pijn aan de oren maar heeft toch wel een paar mooie melodieën. Garcia prima als innemende smeris, de karaokescene is zowel pijnlijk als innemend, Matsuda wellicht nog wel het beste als de gewetenloze, kille en vooral arrogante Sato, het geschetste beeld in het begin van Douglas met zijn motor te scheuren is wel eens wat te stoer, gelukkig stabiliseert zich dat een beetje, en zowaar krijgt Douglas, die het niet zo nauw neemt, een lesje ethiek van Masahiro die hij zich, hoewel wat braaf en simpel, toch aantrekt. 'Er is geen grijs gebied, diefstal is diefstal.'

Prima prent, stevige actie, stijlvol duister geschoten in de donkere, drukke en kleurige Japanse straten, genoeg spanning, en hoewel enigszins achterhaalt door de tand des tijds nog altijd goed vermaak en een grote factor aan jeugdsentiment. Weet nog dat ik destijds erg geschokt was door wat Garcia overkwam.

That'll give you something to talk to your therapist about.

Ronduit kostelijke film over genetisch gemuteerd schapen, en het is me een raadsel dat de film zo laag scoort, maar dat zal met smaak te maken hebben. Ik vind het iedere keer weer een feest te kijken en het is duidelijk mijn soort humor.

Het verhaal is uber simpel, genetische proeven op schapen lopen enigszins uit de hand en te midden van deze slachting proberen de jongste zoon te overleven samen met een op de locatie ontmoette milieuactiviste. En wat voor één trouwens. De nodige gevaren zoals bloeddorstige schapen, een doorgedraaide broer, eigen trauma en een al even gekke dokter en laboranten, moeten het hoofd geboden worden. Grappig is al die afkeur van Henry voor al het landelijke zoals wanneer hij de huishoudster een knuffel geeft en met zijn gezicht in de geschoten konijn ligt, of dat ze het konijn aan het fileren is. Grappig is ook die dwaze hippy genaamd Grant die langzaam verandert, interessant is de jonge dame die hij mee genomen heeft. Er is niet zo heel veel over Danielle Mason te vinden, toch heb ik de indruk dat er twee zijn. Namelijk deze Mason uit New Zeeland en een siliconen/botox gedrocht uit Londen getrouwd met MMA vechter Tony Gilles. Desondanks is deze Mason in 2006 een plaatje.

Black Sheep is een heerlijk stukje ongecompliceerde humor met een kostelijk Gore randje en dat is een prestatie, of juist het grappige als je schapen zo ziet, want het kunnen qua uitstraling zulke onnozele beesten zijn.

Film die op voorhand een semi flauwe bedoening lijkt met een onwaarschijnlijk duo, maar zich toch ontwikkelt tot een film met inhoud rond trauma, verwerking en liefde voor de medemens.

Zonder een hele preek op te steken over de vluchtige contacten van deze tijd, de afstand tussen mensen en veelal het fysieke contact te verwarren met emotionele binding, zijn de problemen rond Rae net zo schrijnend als symptomatisch. Een probleem wiens oorzaak veel eerder gezocht moet worden. De problemen lijken echter de pan uit te rijzen tot ze gevonden worden door Lazurus, iemand wiens leven ook niet de wind mee heeft, die uitermate kort door de bocht kan zijn, maar ook verzorgend.

Wat eerst een humoristische gimmick lijkt, een halfnaakte sexverslaafde blondine aan de radiator geketend, verandert, na de introductie van de al behoorlijk oude term 'Black Snake Moan', de film toch in een serieuzer stuk over trauma en verwerking. Dwangmatige handelingen en verlossing zijn ook herkenbare elementen en vooral het tegenkomen van een medemens die herkent, hulp biedt, aanhoudt en ouderwetse naastenliefde toont zonder eigenbelang, maakt deze film tot veel meer dan de kolderieke trailer doet vermoeden.

Blake Snake Moan is daarmee een uitermate interessante, boeiende en humoristische film te noemen. Timberlake voegt op zijn beurt niets toe maar de muziek maakt daar tegen weer heel veel goed.

Een bijzondere ervaring altijd weer, vooral door achtergrond en situering, ondanks dat heeft de film me toch wel eens meer gedaan.

Bijna saai en degelijk beeld van de balletwereld met al haar haat, onzekerheid en kijf wordt neergezet. Middelpunt is de onzekere en timide Nina die worstelend met haar perfectionisme hoopt haar grote kans te krijgen. Een kans die al even plotseling komt als dat er in het wereldje barsten en scheuren lijken te ontstaan. Een bemoeizieke moeder, moordende concurrentie, een aandachtsgeile regisseur...of is er toch meer? Speelt er toch wat anders? Aronofsky houdt op uitmuntende wijze de gebeurtenissen subtiel, en de waarheid lang verborgen en zelfs als de bom is gevallen blijf je mogelijk nog met de nodige vragen zitten. Wat was dit nou...? Hou kan dit...? Dan is er de dubbelzinnigheid tussen enerzijds de inhoud van het toneelstuk en de transformatie van Nina zelf naar 'zwarte zwaan'.

Ondanks de boeiende setting, de balletwereld wat weer eens iets anders is, en de subtiel en mysterieus opgebouwde gebeurtenissen plus de dubbelzinnigheid van alles, weet Black Swan me toch niet meer te interigeren als tevoor. Is het de wetenschap van wat er komen gaat? Iets waar ik anders nooit last van heb overigens...of toch dat er voor mijn gevoel iets extra aan dreiging, sfeer en duistere muziek mist? Het is wellicht net wat te subtiel wat Aronofsky poogt.

Wat rest, in het geval van Black Swan, is een film die op alle vlakken behoorlijk dubbel opgevat kan worden, zeker de nodige inhoud heeft en vooral een aantal uitmuntende acteurs heeft in het geval van Portman, Kunis en Hershey. Maar de topper die ik jaren terug in deze film zag is het voor mijn net meer.

Wist niet echt wat ik hier van moest verwachten. De titel en de filmposter kende ik weliswaar, maar wat de inhoud betrof verwachte ik toch humor of een flauw soort van satire. Dat bleek mee te vallen, en ondanks mindere fasen weet de film te boeien ook al vind ik het niet helemaal top.

Een onwaarschijnlijk maar niet minder waar verhaal ontwikkelt zich hoewel ik toch in de beginfase het idee heb dat het wat te gehypt en vlot is. Zo boeit de hele infiltratie bij de Panthers mij totaal niet. Die hele fase is voor mij een beetje zo zo, tot Ron het belletje doet naar de KKK, een gesprek dat ronduit hilarisch is. Het droog komische van de situatie die daarna volgt, en de infiltratie van Flip, die best heel erg boeit, is perfect neergezette samen met het stel randdebielen dat überhaupt de KKK vormt. Geweldig is de strijd met Felix te noemen en de wijze waarop Flip zich door situaties heen bluft. Het zijn de meeste boeiende momenten van de film.

Toch heeft de film zijn minpunten. De tijd en de thematiek zijn dat niet, die zijn interessant te noemen. Sterker, behalve de maatschappij kritische boodschap over racisme gaat het toch ook over vooroordelen. Iets waar iedereen zich schuldig aan maakt, dom of slim, geschoold of niet geschoold. En zoals naar voren komt, rond Zimmermann, blijkt maar weer dat je pas weet hoe het is als het je raakt. Mindere fasen van de film zijn zondermeer Ron rondt de Panthers en zijn liefdesperikelen. Een gedeelte dat voor tegengewicht zorgt en het verhaal en de kern meer naar het midden behoort te trekken. Toch boeit me dit stukken minder. Zo is er dan nog het verhaal rond Jesse Washington dat vertelt wordt en iedere verbeelding te boven gaat. Een verhaal dat ook meer dan aan komt zonder het geweeklaag en gezucht van de luisteraars. Iets dat daardoor naar ingevuld en opgedrongen melodrama neigt, iets wat absoluut niet nodig is want het verhaal is weerzinwekkend genoeg. Gemiste kansje eigenlijk...

Blackkklansman bouwt daarna best wel naar een prima einde toe die niet zonder slag of stoot en spanning voorbij trekt om vervolgens erg verontrustend te eindigen met de echte beelden van een aantal rellen. Het einde is treffend, de Amerikaanse vlag ondersteboven, een teken dat bekend staat als noodsignaal. Iets dat ik toch wel heel goed bedacht vind. Blackkklansman vaart vooral op een goede boodschap, stijl en muziek, en Driver werd niet voor niets genomineerd voor een Oscar. Eindresultaat is vooral een interessante film voor een keer maar niet helemaal top.

En uiteraard verder met vampieren en zo kwam ik aan Blade toe waarvan ik de eerste twee in de kast liggen heb. En het verbaasde me eerlijk gezegd dat de film alweer zo oud is, namelijk uit '98. Had ik de film toen al gezien bij de tv-premiere? Geen idee eigenlijk, sowieso later nog wel eens, wellicht meerdere keren als Veronica de film uitzond, maar dat geheel terzijde.

Uhm....waar zitten we eigenlijk met dit karakter DC of Marvel? Ik hou dat nooit zo uitelkaar eerlijk gezegd, het blijkt dus de laatste te zijn, niet dat mij dat veel uitmaakt maar goed. Het verhaal simpeler dan simpel, een mens geboren als half vampier omdat zijn moeder vlak voor de bevalling werd gebeten en er daarna zijn levenswerk van maakt zoveel mogelijk vampieren te laten hemelen. Wie veel diepgang verwacht en een kwetsbaar karakter met zielenroersels kan beter wat anders gaan kijken want het is natuurlijk oppervlakkigheid troef, maar in het geval van Blade is dat niet erg want Blade levert waar het voor dient.

En dat is actie en veel bloedvergieten, en dat gebeurt veel en goed. Een ander pluspunt is de cast met Snipes zo badass als maar kan, maar daar doet Dorf als bad guy niet aan onder. Donal Loque is weliswaar een beetje op het randje wat humor en zijn lachje betreft maar voldoet als bad guy sidekick, waar Kristofferson oké is als stugge helper van Blade en niet te vergeten Udo 'Yuri' Kier. Buiten dat is het geheel aangenaam duister en stijlvol te noemen, heeft het een passende soundtrack, een aantal bizarre karakters en dito scènes om als voorbeeld de archivaris Pearl te nemen. En ondanks de CGI die niet helemaal je dat is vermaakt Blade toch meer dan en tekent samen met een fraai eindgevecht voor een goed cijfer. En dan zou ik nog bijna de zwarte Charger vergeten.

I love it when you talk dirty

Met de nodige herkijken zo vrijdag en zaterdagavond met Dark Zero Thirty en The Mauritanian pas op de late zaterdagavond verder met vampieren in de vorm van Blade 2 die ik ongetwijfeld al een keer had gezien maar veel wist ik daar niet meer van.

Maar fijn, verder met Blade die Whistler uit de dood terughaalt wat dan alweer zo'n yeah right momentje is want de grijze veteraan schoot zichzelf in het hoofd. Volgende minpunt is dat het weliswaar lekker vlot los gaat met het nodige aan geweld en bloedvergieten maar toch ook meteen een beetje overdreven aanvoelt. Het moet kennelijk flitsender en spectaculairder en dat zijn vaak dingen waar ik een beetje op afhaak. Wel leuk de Charger en de introductie van de jonge Norman Reedus als nieuwe sidekick. Het is vervolgens afwachten hoe zich dit gaat vervolgen opzich met een bad guy/vijand in de vorm van Nomak die op zijn minst interessant te noemen is.

Maar ik moet zeggen dat daarna het vervolg leuk is en de team up met The Bloodpack goed aangezien dit een behoorlijke verzameling leuke karakters zijn en acteurs die bij hun rol passen in de vorm van Perlman, Schutz, Donnie Yen en de prachtige Leonor Varela. Met de introductie van een nieuw slag vampiers betekent dit maar één ding en dat is veel geweld en daar slaagt deel 2 dan ook best wel in tezamen met een sterke cast, Thomas Kretschmann niet te vergeten, en een passende soundtrack van Beltrami. Daarnaast is de sfeer goed en lekker duister en mogen de settings ook genoemd worden. Waar de film in het begin het gevoel wekt de eerste te willen overtreffen is dat vanaf het begin gedoemd te mislukken en lijkt de film zijn hand te gaan overspelen, maar stabiliseert de film zich toch soort van en vormt toch een meer dan behoorlijk tweede deel.

Bladerunner maar weer eens even voor de herkijk en niet omdat ik aan de film twijfelde of dergelijke maar omdat ik zin had in een herkijk van 2049. Dus waarom de eerste ook niet even meepakken voor ook nog eens een betere comment.

En ja, wat een bijzondere film toch eigenlijk weer, die me andermaal wist te verbazen met het eigenaardige vraaggesprek in het begin als opwarmertje. Grappig vind ik dan altijd aan zulk soort toekomstvisies dat we van 1982 tot 2019 wel verwachten vliegende auto's te kunnen maken maar zoiets als telefoons, wapens en iets als een tv is nog erg jaren '80 en is weinig vernieuwend, want wat zien die tv's er hopeloos oud uit. Maar goed terug naar de inhoud, alhoewel inhoud...? Deckard wordt als Bladerunner teruggehaald om vier replica's op te sporen en uit te schakelen, en eerlijk gezegd gebeurt er eigenlijk niet zoveel. Deckard is een beetje onderweg, heeft een lang gesprek met een andere replica, schakelt tussendoor één van de afvalligen uit en hangt in zijn flat of eetgelegenheid rond. Dat is tot op zekere hoogte wat we te zien krijgen in een tempo dat laag is en waar de spanning ook ver te zoeken is op de eindfase met Batty na. Het geeft me te denken en de vraag waarom de film destijds zo'n flop was, want begrepen de mensen dit bijna nachtmerrie achtige toekomstbeeld waar sfeer en design key is niet...?

Want jeetje, waar het verhaal eigenlijk niet zo bijzonder veel inhoudt maakt de film dat juist goed op visueel en sfeer technisch vlak met een duister en somber wereldje waar je klettergek wordt van de neo-verlichting, het altijd lijkt te regenen, en je in combinatie met de angst voor moorddadige artificiële intelligentie toch bijna in een zeer stijlvolle nachtmerrie waant waar constant contrast wordt gezocht en gecreëerd. De locaties, settings en CGI, zover die gebruikt is, zijn oogstrelend, mag de soundtrack van Vangelis niet vergeten worden en is de geluidsmix en montage geweldig te noemen. Net zo sterk is op zijn minst de rol van Rutger Hauer, is de vibe samen met Pris apart in het huis van de poppenmaker, en is de opbouw naar het einde in het appartement tussen Deckard en Batty echt fantastisch te noemen.

Na afloop zit ik dan nog wel even na te denken over deze masterclass sfeerschepping die leidend is in een film die net niet helemaal in balans is omdat ik toch achteraf zoiets heb van wat gebeurt er nu eigenlijk? Wat zijn nu echt memorabele scènes? Het vehikel is er in die zin, maar de inhoud had iets beter gemogen, er had iets meer mogen gebeuren. Afijn, duidelijk is dat Bladerunner een klasse film is, maar de verbetering qua cijfer die er het eerste half uur aan zat te komen stagneert dan toch weer in het net wat te lang tussenstuk.