Opinions

Fantastische film van Kubrick die niet onderdoet voor twee van zijn andere pareltjes in de vorm van FMJ en ACO. The Shining maakte ooit als film in mijn jeugd een diepte impact op mij, praktisch een litteken met zeker een week slapeloze nachten, ten eerste omdat ik hoog sensitief ben en ten tweeden vanwege de indringende sfeer. Minstens twintig jaar lang had ik praktisch een fobie en peinsde ik er niet over de film te gaan kijken. Inmiddels is het al heel wat jaren geleden dat ik toch op een middag de moed vond om toch eens te proberen hoe ik nu op de film reageerde. En ik moet zeggen dat de film nog steeds enorme indruk maakt maar gelukkig geen slapeloze nachten meer veroorzaakt.

De film begint al met een fantastische sfeer. De behoorlijke onheilspellende muziek die de auto begeleid creëert onmiddellijk een soort spanningsboog om daarna naar twee vrij normale situaties terug te keren. Hoewel de scene tussen moeder en zoon normaal oogt volgt daarop een inkijkje in een sinister talent dat het jongetje lijkt te hebben en meteen worden daar drie best wel memorabele momenten in gemonteerd die weinig goeds betekenen. De aanloop verder in en rond het hotel gaat gemoedelijk en vrij normaal, op de kok na die kleine Danny het nodige uitlegt. Tot daar geen vuiltje aan de lucht....althans, zo lijkt het.

Naast de geweldige sfeer van de eenzaamheid in dat enorme pand, de afgelegenheid en wat sommigen zouden kunnen ervaren als eng zo geïsoleerd, ziet Danny al snel het nodige. Nog beter, in het verhaal wordt tegelijk verweven niet alleen hoe Nicholson langzaam vast begint te lopen, zo is er ook oog voor de falende relatie tussen Jack en Wendy. Terwijl Jack zijn eigen frustraties botviert op zijn vrouw raakt Danny steeds verder in de ban en begint te lijden onder de verschijningen. Overigens, wat die verschijningen betreft, hoe te beschrijven op wat voor manier die eng zijn vraag ik me af. De tweeling is bijvoorbeeld het beste te beschrijven als sinister en psychologisch dan dat het doodeng is. Een aantal geweldige scenes komen voorbij zoals de kok die als het ware liggend in bed een 'seintje' krijgt, die mimiek alleen al met een hele mooie overgang terug naar het hotel. Dan valt de scene op waarin Jack Wendy de trap opdrijft als erg goed geacteerd en een mooie lange one take. De scene met de vrouw in de badkamer is zinnenprikkelend en ook weer niet van het bovengenoemd doodeng maar juist ook weer van het psychologische en sinistere.

De stijl valt heel erg op, de voor Kubrick gebruikelijke aparte camera standpunten komen voorbij, zo nu en dan zit je als kijker vanuit een hoekje te gluren en lijk je maar de helft te zien, dan wordt er weer voor een uniek standpunt gekozen om de schrik in de ogen van iemand nog beter naar voren te laten komen. De muziek is normaal niet iets wat bijblijft of waar je een soundtrack van koopt, toch slaagt het geniaal in zijn opzet als toevoeging en weet het overal een deken van geheimzinnigheid, mysterie of onzekerheid over dingen te leggen en is het op de 'griezel' momenten briljant als verhogend element. De acteurs zijn allen prima, en ik persoonlijk heb dan toch het meeste oog voor zo'n jongetje die ik erg goed vind.

De film ontaard bewust in een soort totale chaos waar Wendy ook dingen begint te zien. Het lelijke karakter van het hotel, het kwaad om het zomaar te noemen, laat zich in die zin zien. Stijlvol zijn de opnames van Jack zwalkend in al dat wit, blauw en zwart in dat doolhof. De verschijning op de foto en die ene kort zin van Grady kunnen maar een simpele verklaring hebben, dat zielen die al eerder in het hotel waren en daar stierven zelfs na een mogelijke reïncarnatie terugkeren. Andere verklaring zou kunnen zijn dat Jack als het ware na zijn dood tot het hotel toe behoort, maar ja waarom zou Grady dan zeggen dat hij altijd al de caretaker was?

The Shinig is tot op heden nog altijd een memorabel griezelfilm die het vooral van zijn psychologische en sfeeraspect met hebben. Het boek wordt overigens veel meer uitgesponnen en de tijd genomen om de gekte te laten naderen, toch pakt de benadering van de film waar het veel sneller gaat meer dan goed uit. Geweldig zijn bepaalde opnames en bijna memorabel de opnames van het bloed uit de lift en de lugubere tweeling. De Shining is wat mij betreft ondanks zijn 40 jarige leeftijd een topfilm en een product die ik denk ik in mijn top tien ga zetten. Iets wat ik overigens 20 jaar geleden ook niet had durven denken.

Even aan de drama op de vroege zaterdagavond en in dit geval met een film die ik al eens gezien had, er veel van herinneren kon ik me er niet van op de wetenschap na van een knappe Cate Blanchett en dan met nadruk haar achterwerk met string als ze zich in een spijkerbroek wurmt. Afijn, tijd voor een hernieuwde kennismaking...

Het verhaal draait rond Quoyle, op het eerste oog een simpelaar die uiteindelijk toch meer in zijn mars heeft, maar hij wordt vooral geremd door komaf, opvoeding en achtergrond, iets dat vooral het maken van slechte keuzes inhoud en dan voornamelijk rond Petal. Een verhuizing naar de omgeving van de voorouders moet voor een frisse wind en uitkomst zorgen. Maar daar komt Quoyle vooral achter de slechte naam van zijn familie, komt een grote schare aan buitenissige karakters tegen die net zo worstelen met het leven, gebeurtenissen en afkomst en wordt an passant schrijver bij de lokale krant.

Fraai is de omgeving die een bepaalde hardheid en ongereptheid uitstraalt, Spacey is zoals altijd goed en vooral Blanchett blijft hangen als lekker ding. Maar verder wil het toch niet echt vlotten met The Shipping News en kabbelt de film zeker tot de helft maar een beetje aan zonder dat echt de essentie aan bod komt. Pas met de onthulling van de ware aard rond de Quoyle's, en enkele dingen die de vader op zijn kerfstok heeft, krijgt de film iets extra's en lijkt de film toch als een echt drama te gaan draaien rond afkomst en de trauma's die bepaalde gebeurtenissen of op opvoeding hun stempel op een leven kunnen drukken. Voeg daar bij een bepaalde veerkracht en onverzettelijkheid binnen de omgeving en het harde leven en werk in een dergelijk klimaat en The Shipping News lijkt toch op te krabbelen en op een 3.5 af te varen.

Maar nee, het licht bovennatuurlijke sausje met de dingen die Bunny lijkt te voelen of te zien trekt het geheel weer uit evenwicht. Het einde met het huis is nog tot daar aan toe ten teken dat oude dingen afgesloten worden en nieuwe dingen kunnen beginnen maar de afloop rond Jack Buggit is op dat vlak gewoon te veel en trekt het wankele evenwicht van The Shipping News eigenlijk weer naar een product dat van alles iets heeft maar nergens goed richting kiest en overal buiten valt. En plotseling is me duidelijk waarop ik alleen Blanchett haar achterwerk in string onthouden heb want The Shipping News is niet heel slecht maar buiten dat ook eigenlijk een film die weer heel snel vergeten wordt.

Clive Owen, de schietende verloskundige en babyoppas.

God wat slecht eigenlijk allemaal. Alleen voor mensen die van over the top actie en schietscenes houden en licht absurde komische momenten. Mensen die realiteit willen zien, iets met een verhaal, dan niet aan deze beginnen. Persoonlijk niet bepaald mijn ding dus helaas een slechte beoordeling.

Weer zo'n jeugdherinnering uit de periode dat het zenderaantal ophield bij drie. Je was blij met de film die zaterdagavond op 1 werd uitgezonden, ongeacht het genre of wie er in speelde. Zo ook deze film, een film die ik lang kwijt was en ik ook niet kon vinden mede omdat ik meende dat Danny Glover de rol van Stantin speelde. Tja, dan kan je lang zoeken...

Deadly Persuit gaat nochtans van start als thriller/film noir waarin FBI agent Stantin een gijzeling probeert te beëindigen. De man ontkomt en belandt bij toeval in een groep sportvissers, die vervolgens veel onderweg zijn naar nooit met een hengel te zien zijn, die onder begeleiding de wildernis in gaan. Op zich geen slecht idee, zo de grens naar Canada over te trekken. Toch zit Stantin hem weer op de hielen samen met een andere gids.

De film kenmerkt zich vervolgens als een prima thriller, met een goede cast, in een fraaie omgeving. Weliswaar zijn er wat hiaten maar de uitgenastheid van de bad guy in het begin en het feit dat je ook niet precies weet wie de dader is binnen het visgroepje, aangevuld met de wrijving tussen cityboy Stantin en countryboy Jon, wat zorgt voor de nodige humor en discussie, is Deadly Persuit geen topper te noemen maar wel degelijk en best te doen voor een keer.

Film met een aardig uitgangspunt, en vooral complot tegen Swagger, waarvan van meet af aan de bedoeling is hem als zondebok te gebruiken. Helaas verliest de film zichzelf al redelijk snel in een bombastisch gewelds orgie en toont Swagger zich als de Alpha en Omega Speciale Forces waar zelfs andere commando's geen antwoord op lijken te hebben.

Ondanks de ook al wat overtrokken geweldsexplosie in Ethiopië, die slechts tot doel heeft te tonen hoe goed en geweldig Swagger is, ontvouwt zich daarna snel een eg aardig complot rond Swagger met slechts de bedoeling hem te gebruiken. Zijn kunde en kennis zijn prima en net als bepaalde elementen van zijn ontsnapping. Toch neemt het te vlotte en spectaculaire tempo, en toon van de film, teveel de overhand. Swagger weet iedere smeris van de stad te ontlopen, het is weliswaar zijn werk en training om te ontsnappen uit dergelijke situatie, toch had dat een stuk subtieler gekund. Net zo dubbel is dat een rookie FBI agent als enige onraad ruikt.

De filmt vervolgt zich met een aantal slimmigheidjes en trucjes die andermaal duiden op training en jezelf redden met wat voorhanden is. Een verhaal is natuurlijk niet complot zonder wraak en heeft eerst nog een aantal interessante scènes bijvoorbeeld hoe hij de FBI agent als lokaas gebruikt en het gesprek met de ouwe wapenexpert. Toch verliest de film zich daarna volledig in een aanval/gevecht en verhouding van 1 tegen bijna ontelbaar, dat de scène niet zou misstaan in een Rambo of Commando film. Iets wat daar nog prima past maar hier compleet uit de maat loopt ondanks mooie cinematografie.

Shooter kan wat mij betreft betiteld worden als hersenloos vermaak, waar heel veel aan mankeert eenmaal onder de loep genomen, en een film die daarom beter niet al te serieus genomen moet worden. Whalberg is prima, net als de dames met Mara en Mitra, en Glover eens in een ander soort rol. Maar over de gehele lengte schiet Shooter voor mij net wat te kort, en na een toch goed begin verzand de film in een voor mij onrealistisch actiespektakel. Desalniettemin is Shooter een aardig filmpje voor een keer maar zijn de cijfers mij wat te hoog, maar dat is persoonlijk.

Erg acceptabel misdaadtrillertje. Het plot zal ongetwijfeld vol gaten zitten maar dat boeit mij eerlijk gezegd niet zo, het grimmige sfeertje en al de doorgedraaide neonazi's is wel wat de film voor mij maakt. In eerste instantie doet de stoïcijnse Coster-Waldau mij ook niet zo heel veel maar wanneer de clou wat los begint te komen geldt dat ook voor hem. Verder prima qua geweld en actie, fijne Jon Bernthal die ik steeds meer ga waarderen. Prima misdaad filmpje om een keer te zien.

Echter wat me wel opvalt en de nodige twijfel oproept de ogenschijnlijke stoïcijnsheid waarmee 'Money' van een brave burger aangezet wordt tot moord, dubbele moord zelfs, en eigenlijk zonder enige twijfel transformeert in een zware crimineel. Moraal van het verhaal is dat hij alles doet om zijn gezin te beschermen maar hij doet dit toch kennelijk zonder enige wroeging wat hem redelijk kil en emotieloos maakt.

En toch maar verder met de Pink Panther en Inspector Clouseau, in dit geval dus met A shot in the dark. En Ik verbaas me nog steeds over dat dit dus in mijn jeugd zo mid/eind jaren 80 als vermaak gezien werd. Hier ging je echt voor zitten, zoals zo vaak inmiddels gezegd, ingegeven door de weinige zenders die er toen waren. Maar Clouseau vertoont beterschap na de tegenvallende Pink Panther.

En jeetje mina wat een lange aanloop vanuit de begingeneriek. Uiteraard knap gemaakt en valt het pistoolschot waar alles mee begint, maar in eerste instantie ben ik er niet van overtuigt dat dit veel beterschap gaat brengen. Maar gelukkig toont de film daarna snel beterschap met een iets vlottere aanpak, een hoger tempo en grappen die iets simpeler zijn dan de in mijn ogen nogal gezochte humor en ongemakkelijkheid uit het eerste deel. Niettemin stuntelt Clouseau er hier ook weer lustig op los en bevestigd hij andermaal zijn naam als ongeloofelijke kluns.

Desalniettemin is het humor die mij meer aanspreekt en regelmatig laat lachen in tegenstelling tot The Pink Panther, zo zit er meer pit en dynamiek in het karakter Clouseau, is er een mooi tijdsbeeld van Frankrijk en hebben we ook voor het eerst Cato ten tonele die de chaos alleen maar verhoogd. En verder zijn dingetjes zoals Clouseau die iedere keer in de kraag gevat wordt door de politie terwijl hij undercover is best grappig. Voor de purist zal dit wellicht te plat en simpel zijn, toch kan ik hier meer om lachen dan om de vorige. Overigens had ik het idee dat sommige grappen inspiratie gevormd hebben voor Austin Powers. Afijn, beterschap zoveel is wel duidelijk. Nu kijken hoe de volgende delen met afgaan.

Showgirls moest er toch ook maar weer eens van komen waar ik nog nooit een hoge pet gehad heb van deze film noch van Paul Verhoeven waar een paar films wel oké zijn maar het meeste overloopt van shock value en ongenuanceerdheid wat dan volgens anderen weer van waarde is want Verhoeven doet wat hij wil. Dat is mooi voor hem waar hij ongetwijfeld niet zal wakker liggen van mijn mening dat het regelmatig smakeloos en wanstaltig is. Dat de man wel degelijk oog heeft voor discrepantie en moralisme en een spiegel voor willen houden en er niet voor terugschrikt issues aan te snijden is een heel ander verhaal maar ondanks de interessante onderwerpen lijkt Verhoeven de finesse te missen om iets op een goede manier te brengen. Maar hè, dat is mijn mening maar...

Want net als Stone, die ook geen moeite heeft met heilige huisjes, zoekt Verhoeven het daar ook graag in en gaat vaak nog even iets verder met zijn shock value. Desalniettemin heeft Verhoeven wel weer een interessant onderwerp met dubbele moraal die overigens niet alleen geld voor Amerika maar voor heel veel mensen ter wereld. Verhoeven zegt dat de film niet bedoeld is om enkele erecties te veroorzaken maar zou dus een diepere aanklacht zijn over de dubbele morale van 'nudity'. En daar valt van te zeggen rond Amerika waar het optilt van de sekswerkers en stripclubs maar men aan de kook raakt bij teveel naakt op tv. Maar zoals het gezegd luidt knijpt men allemaal de kat in het donker. Tevens zou de relatie tussen vrouwelijke collega's en concurrenten, die snel om kan slaan naar giftig, een onderwerp zijn in deze film. Niet geheel oninteressant toch...? Nee absoluut niet. Buiten de handen gerekend van Verhoeven.

Want het strand voor mij waar het begint. Berkley kreeg niet voor niets een 'razzie' voor haar prestatie en het is om te janken zo slecht, maar dat ligt niet alleen aan haar want de dialogen zijn ook waanzinnig slecht iets dat niet alleen Berkley treft maar ook Glenn Plummer die ook buitengewoon armoedig en sneu overkomt. Buiten dat komt karakter Nomi überhaupt niet verder dan regelmatig boos weg stormen, iets dat voor mijn gevoel dan weer totaal niet past bij dat naïeve blij ei uitstraling die ze regelmatig heeft inclusief dat ze regelmatig dom overkomt. Uiteraard zit hier een stukje karakter building in van de leeghoofd naar de vixen die ze wordt en niet terugdeinst om haar plekje 'by force' af te dwingen. En zoals ik al zei zit er in de kern van het verhaal best een aardig idee maar ligt het volledig aan de uitvoering.

Is het dan allemaal zo slecht...? Ja, het is wanstaltig en onsmakelijk inclusief Mama Bazoom, iets wat anderen ongetwijfeld weer geweldig zullen vinden, en dat terwijl dat de scene met de dans met James helemaal niet zo verkeerd is. Net als de zinneprikkelende lapdance. Oftewel hier had veel meer mee gedaan kunnen worden net als het idee dat pooier Robert Davy nog niet eens zo slecht voor zijn personeel is maar de grote bedrijven en hun directies, en mensen met macht wel. Want nu komt Verhoeven niet verder dan een smakeloze klucht.

Ik had wel eens zin in een herkijk van Shutter Island, in mijn ogen een zo goed als perfecte film gebaseerd op het al net zo goede boek van Dennis Lehane genaamd Gesloten Kamer en tevens ook een boek van Lehane dat echt indruk maakt, verder nooit zo kapot van deze meneer. Goh, is het alweer 13 jaar geleden dat ik met mijn ex deze film in de bios zag, en wat een indruk maakt de film ondanks dat ik de clou/ plotwending halverwege al vermoedde, het doet verder geen afdruk om de film met de huidige kennis te bekijken en behoort Shutter Island toch absoluut tot het neusje van de zalm van het genre psychologische thriller en wat mij betreft samen met The Departed de contender van beste Scorsese.

Sterk en mysterieus is het begin waar de boot in de mist aankomt, het eiland met de 'edgie' bewakers en de locatie spreken voor zich, en de muziek samen met het licht ontvlambare karakter Teddy Daniels maken het geheel compleet waarop het mysterie en onderzoek naar de verdwenen vrouw zich kan ontvouwen. En dat doet het dan ook in alle schimmigheid met mysterieuze clou's en een verpleging/leiding die iets lijken te verbergen, maar wat verbergen ze? Van de beide dokters worden we niets wijzer, daarnaast tonen de deja vu's en later nachtmerries van Daniels dat deze ook heel veel meesleept aan onopgeloste issues. De nachtmerries zijn op het hallucinante af en de fase met Dolores in combinatie met het dramatische On The Nature Of Daylight van Max Richter zelfs hartverscheurend.

Het geheel bouwt samen met de storm, de nachtmerries en deja vu's aan Dolores en Dachau, de zoektocht naar ene George Noyce, de mysterieuze moordenaar Laeddis, het vermoeden van onmenselijke experimenten en groeiende paranoia, op naar een hoogtepunt met een bijzonder sterk switch die de wereld doet kantelen en boven in onder verandert. En wat wordt deze climax goed opgebouwd en uitgelegd in de vuurtoren en daarmee een maar al te dramatische waarheid uit de doeken gedaan die zijn weerga niet kent, met recht een formidabele mindfuck. Andermaal zijn de flashbacks schrijnend, is het acteerwerk van zowel Kingsley als DiCaprio uitmuntend en mag ook zeker Williams niet vergeten worden. Je zou toch echt medelijden krijgt met het lijdend voorwerp die zijn ware trauma verdrongen heeft. Dan zou ik nog bijna sterke details/tijdsbeeld als de kleding met de stropdassen en regenjassen vergeten of van die momenten zoals de kalende vrouw met de vinger voor de lippen. Om als laatste de kritiek die ik hier boven lees over het visuele vlak weg te wuiven. Het zou namelijk lelijk zijn, ik zie toch vooral een grauw filter plus kleuren dat perfect bij het jaren '50 beeld en de sfeer in het beeld alleen maar compleet maakt.

Afijn het mag duidelijk zijn dat ik deze Shutter Island een zeer warm hart toe draag en zelfs in mijn persoonlijke top 10 gehad heb, maar daar is hij in de loop der jaren uitgeslopen. Laten we zeggen dat hij nu in de top 15 staat en dat ik toch iedere keer weer van deze Hitchcockiaanse film erg kan genieten. Topfilm wat mij betreft.

Vanmiddag aan een tweede kijkbeurt onderworpen, op blu-ray ditmaal, en zoals ik zelf al verwachtte kon de film met nu de tweede keer al meer bekoren.

Waar ik de eerste keer het spreekwoord 'veel gespin maar weinig wol' gepast vond, heb ik nu veel meer oog voor de sfeer schets, de ontzettende dreiging die er zo nu en dan van de prent uitgaat en het dubbele moraal van het verhaal. Waar ik gisteren Traffic nog zag en de dubbele sfeer en vervaging van grenzen en scheidslijnen roemde valt me dat nu veel meer op in Sicario. Blunt is zonder meer een soort morele kompas die ons helpt mee kijken naar wat legitiem en normaal is. Anders zouden we als kijker wellicht er gemakkelijk meegaan in een onrealistische orgie van geweld.

De ' war on drugs' blijkt dan ook echt een 'war' te zijn waar alle middelen geoorloofd zijn en de gebruikte middelen vaak niet minder dubbel zijn dat het gewilde resultaat. Toch is de realiteit een oorlog tegen een dergelijke tegenstander wellicht zo te moeten vechten als zij zich ook niet aan de regels houden.

Sfeervolle en rauwe prent. Uitstekende film van Villeneuve. Half punt erbij.

Actiethriller zwanger van sfeer en onheilspellende muziek, een snufje brute actie, de stemmige koppen van Del Toro en Brolin, hun van-dik-hout-zaagt-men-planken methodes, plus het ontnuchterende beeld van drugs, kartels en mensensmokkel....en tadaaa, je hebt Sicario 2. Een prima te verteren film, al is het alleen maar om de twee acteurs, met name Del Toro, geweldig die man, die onderkoelde maniertjes en die trage oogopslag, en de geweldige sfeer en muziek. Wat deze film wel mist is een personages a la Blunt in deel 1 die toch wat meer dialoog en een andere kijk op het verhaal brengt.

Wat mist, en dat viel me ook wat op bij deel 1, is het toch het verhaal, het lichtelijk ontbreken daarvan of in ieder geval het idee dat het totaal niet de kant op gaat die je verwacht of de personages willen. In deel 1 vond ik dat er niet zoveel gebeurde, dit deel vind ik nog magerder. Waar draait het nu uiteindelijk om dan? Zoals Ziegler hier boven al zegt:

- met een bepaalde actie willen ze iets bereiken

- ze voeren de actie uit.

- ze bereiken niets.

- the end.

Misschien dat dit juist ook wel een beetje de clou is, de oneindigheid van het voortdurende probleem, het vechten tegen de bierkaai.

Ach, prima filmpje en ik voel een deel 3 aankomen.

Zondag klassiekeravond bracht deze The Sicilian op de gok meegenomen bij de kringloop. Want ansich klinkt de titel lekker, is de cast redelijk en klinken namen als Cimeno als regisseur en Puzo als schrijver van het origineel ook als een klok. Maar helaas biedt het geen garantie op een goede film...

Opzich lijkt The Sicilian eenmaal draaiende niet heel gek met fraaie locaties, prachtige natuur, een heerlijke stijl en sfeer, is de setting en onrust tussen Italië en Sicilië best interessant te noemen en ontwikkelt het zichzelf ook nog tot een soort van verzet/oorlogsverhaal. Zo is de opening met de twee mannen en hun mislukte Robin Hood achtige graan diefstal ook niet gek met de ontwikkeling van het karakter Salvatore als logisch gevolg. En in die zin zit er absoluut een poging tot stijl en gevoel in de film met passende tradities en muziek van die tijd.

Maar daar is het dan ook wel meegezegd waar The Sicilian vooral blijft bij een poging. Want interessant wil het na de opening geen moment worden, verzand de film in heel veel bla bla en randzaken, en is er ook nog sprake van matig acteerwerk waar Lambert al niet de beste is maar Barbara Sukowa de kroon spant als hertogin en behalve een vreselijk karakter ook nog eens een ergernis is qua acteren. Het maakt The Sicilian er al met al niet gemakkelijker op waar ik dan puntje bij paaltje ook niet anders kan dan een onvoldoende geven. Matige film

Potdikke! Wat was ik hier aan toe met een avond louter bestaande uit tegenvallende en matige films. Een swept of my feet achtige ervaring was wel waar ik naar opzoek was, en dat kreeg ik meer dan. En dat terwijl ik al de nodige kwaliteit verwachtte van de maker van Fahrenheit 9/11 en Bowling For Columbine, docu's die het ook al zo goed doen bij mij.

En ik moet zeggen dat ik vaak pro-Amerikaans ben. Het Amerika bashen dat sommige gebruikers hier doen, aan de hand van films die Amerika propaganda of te patriottische zijn, valt mij soms slecht, want kunnen we vanaf deze kant van de wereld werkelijk beoordelen wat daar allemaal speelt? Hoe de psyche is van de gemiddelde Amerikaan is in combinatie met eeuwenoude mechanismen en het land en al zijn gedragingen in zijn hele complexiteit? Je kan niet iets veroordelen op basis van onbegrip lijkt mij, en de meeste argumenten zijn subjectief. Maar daar zat ik dus met Sicko er voor, en toen zat ik toch met mijn mond vol tanden. Het land van de onbegrensde mogelijkheden, en tevens het land van onbegrensd lijden zo blijkt. Amerija is prachtig, maar alleen als je niets onder de leden hebt.

En het is uiteraard Moore zoals we de kritische dikkerd kennen, compromisloos, scherp, analytisch, recht voor de raap en vooral ontstellend. De kleine persoonlijk drama's van fysieke problemen die uitzichtloze situaties omwerpen omtrent werk, inkomen en huisvesting zijn pijnlijk. De gang en wandel rond verzekeringen, het afwijzen wegens ziektes, en het tegen houden van behandelingen en uitbetaling is schrijnend te noemen en het terugvorderen van betalingen en het afwijzen van behandelingen voor winst, winst voor het bedrijf is belangrijker dan een geholpen patiënt, is eigenlijk zo bruut en grof dat ik niet een woord in de overtreffende trap kan bedenken die daar geschikt voor is. En dan laat ik de gevallen en vergeten helden van 9/11 nog buiten beschouwing.

To top it all gaat Moore op bezoek Engeland, Canada en Frankrijk om te zien hoe het zorgstelsel daar is opgebouwd. Het laat het Amerikaanse zorgsysteem in een kwader daglicht staan, iets dat bijna onmogelijk lijkt, maar de beerput is nog maar amper open zo blijkt uit al die mensen met boter op hun hoofd, miljoenendeals voor de regering en de behandeling van mensen die met het ziekenhuis schort nog voor in taxi's geduwd worden. Is een land dat naar eigen zeggen groot in alles is zo kortzichtig en kort door de bocht als het de zorg betreft? Kennelijk wel. Het is Amerika in de notendop wat rijk en arm betreft, de Democraten versus de Republikeinen met een vleugje 'I'll take care of my own business ', de typische Amerikaanse pioniers gedachten. Iets wat perfect aansluit op de woorden van de hoogleraar over de vraag socialistisch van de zorg. Nee, stel dat de mens gelukkig en blij wordt, gezond in lichaam en hoofd, weldenkend en met een stem. Dan beter het volk ziek en bang houden, en het idee alleen tegen het systeem te staan. Het is een kwestie van de verkeerde mensen met macht.

En zo geeft Moore met zijn Sicko toch weer heel wat stof om na te denken en blijkt dit toch weer een schot in de roos die met ontzag en een brok in de keel voorbij trekt. Top docu wat mij betreft van deze regisseur die niet alleen toont een goed mens te zijn maar net zo goed kritisch is en heilig huisjes durft omver te schoppen.

Heel aardig Netflix product. Bepaald niet een onaardige film. Het verhaal is wat magertjes maar de nodige sympathie voor de onervaren Ieren is er al snel. Wat er natuurlijk gaat gebeuren ligt allemaal redelijk voor de hand maar dat zie ik maar even door de vingers. De karakters zijn weliswaar vlak maar vooruit.

Prima acties, redelijk geacteerd, ziet er wel stilistisch uit allemaal. Ja er zijn wel wat puntjes van kritiek. Zoals de tactiek van Fransen en de Afrikanen...maar goed, het is wel waar gebeurd en er is werkelijk geen Ier omgekomen. Wordt hier boven kritiek geleverd in de zin van de Ieren worden niet geraakt, nou, volgens mij laten ze op een gegeven moment duidelijk een paar gewonden zien. Veel is het niet maar geraakt worden ze wel degelijk. Bovendien zijn die rebellenlegers in Afrika nu ook niet elitetroepen. Die blinken vooral erg uit in hun wapen in de lucht leeg schieten of op jeeps rondrijden en een beetje schieten met een zwaar wapen dat op een jeep gemonteerd is. Dus dat ze niet zoveel raken is nog niet zo gek.

Maar goed, vermakelijk om een keer te zien. Film mist wel een beetje diepgang die vergelijkbare films als 9 Rotha, L'ennemi intime wel heeft.

The Siege, en alweer zo'n product die bij uitkomst best wel wat tegenviel, de vraag anno 2023 en dus 25 jaar later was eigenlijk waarom dat ook al weer was.

En ach, zo slecht lijkt het allemaal niet. Sterker, The Siege komt eigenlijk best degelijk en solide voor de dag. Terrorisme en aanslagen waren iets dat opkwam en nu nog steeds actueel zijn in die zin, het roept net als in de film een bepaalde angst op met aanslagen en afpersing die huis en haard raken, en er is het gebruikelijke gehakketak tussen de verschillende 'agencys' met macht, allemaal wil ze het laatste woord, de zaak zelfstandig oplossen en zo weinig mogelijk prijsgeven van werkwijzes en contacten. En natuurlijk is er de grijze schemerzone waarin bijvoorbeeld een CIA opereert met het helpen om installeren van verzetshaarden die zich later tegen de hand die voed keert. Tot daar best oké, en dan zie ik zoiets als het volgen van de eerste verdachte door de vingers omdat ik het wel heel bijzonder vind dat de undercovers al op locatie zijn. Alsof ze wisten waar de gevolgde heen ging. Maar fijn, verder is het gebruikelijke gepuzzel en gezoek naar de naald in de hooiberg best aardig gebracht.

Zoals gezegd tot daar best oké, maar heel langzaam beginnen er vanaf daar toch scheurtjes in het geheel te komen. Het eerste punt is toch Willis die gewoon niet eng overkomt als doorgeslagen officier. Dan de inval bij de pizza etende terroristen, wat een knulligheid, wat een hoop schoten gelost, wat een amateurisme. En dan staan de SWAT leden ook nog keurig op een rijtje alsof ze onkwetsbaar zijn. Dan is er toch wel de erg gekleurde scheiding tussen goed en kwaad met een wel hele slecht Devereaux en zijn mannen tegenover Here Jezus Denzel. De druppel is vervolgens de door het leger aangerichte verwoesting bij de garage, zou het misschien ook handig zijn iemand levend te pakken om te ondervragen...?

Het is vooral het beeld van het bad ass leger met hun interneringen en ingrepen die subtiliteit missen. Want hier had toch meer ingezeten met momenten die qua situatie aan het uitstekende Patriots Day doet denken. En een paar keer een sterke spanningsopbouw zoals rond de busgijzelingen. Maar helaas vergaloppeert de film zich dan toch ernstig in een soort zucht om te interessant en te spectaculaire te willen zijn, iets dat natuurlijk ten koste gaat van de geloofwaardigheid. Aan Washington ligt het niet die intens en sterk is als altijd. Jammer, want hier had meer ingezeten.

Als kind vond ik Prince al een vreemde snuiter dat hij vrijwel naakt de stoepborden sierde met zijn album Lovesexy, tja hoe oud was ik? Negen ofzo. Daarna had ik nooit veel met de artiest op een enkel nummer na zoals Raspberry Beret. Toch is daar de afgelopen jaren wel wat verandering in gekomen waar ik Purple Rain ook steeds beter ben gaan waarderen. Zo zag ik de gelijknamige film ook die overigens erg weinig voorstelde, en nu dus deze Sign of the Times waar ik eerlijk gezegd een verzameling clips verwachte maar zowaar in een concert, of samenstelling van de Tour, terecht kwam. En opzich was dit lang niet slecht...

En het moet andermaal gezegd dat ik Prince wel meer waardeer als artiest maar nog steeds niet bijzonder warm loop voor het hele oeuvre waar deze dvd eigenlijk vol staat met nummers die ik niet ken op twee of drie na en me ook niet aanspreken. Het is dan ook dat ik er na 45 minuten echt wel klaar mee ben maar toch maar even doorbijt waar het nog wel even interessant is om discussies op mijn werk aan te halen waar ik juist op de hand ben van Prince waar hij een icoon is wat de muziekscene van de jaren '80 en '90 betreft en hij volgens de critici een ondergewaardeerd gitarist is. Maar dat terzijde...

Mijn bezwaar staat genoteerd in die zin hoewel het er niet veel is waarop ik toch alleen maar pluspunten kan opnoemen. Want het soms wat morsige beeld daargelaten is het natuurlijk wel een show die we te zien krijgen. Prince is natuurlijk een artiest van het zuiverste water, zeg maar gerust een performer en wat een performance krijgen we, iets dat me ook al opviel aan Purple Rain waar het plot de film onnodig onderuit haalde. Daar hebben we hier geen last van waar er geen nee bestaat en alles voorbij komt aan artiesten, extra muziekanten en instrumenten. We hebben Sheena Easton en vooral de strak verpakte Sheila E die even achter het drumstel weg komt. Verder is het kleurrijk, dynamisch, swingt aan alle kanten en is voor een Prince fan waarschijnlijk een ware must, ik daarentegen als niet fan zet iets veiliger in en ga voor een 3,5.

Het zien van deze Shyamalan was alweer even geleden. Iets waar ik overigens 18 jaar terug niet warm voor liep wegens een soort van Alien fobie veroorzaakt door 'lost footage' stijl film Alien Abduction: Incident in Lake County. Gehypt werd Signs wel bij uitkomst als zijnde de nieuwe Shyamalan, en ik moet zeggen dat toen ik eindelijk durfde te kijken de film me zeker niet tegenviel. Maar tegenwoordig is dit toch allemaal niet zo best meer.

Het geschetste mysterie rond de graancirkels wordt in eerste instantie prima gebracht. Nog steeds niet opgelost meende ik, maar kennelijk volgens internet nu wel duidelijk dat de meesten door mensen gecreëerd zijn. Het sfeertje wordt langzaam aan uitgebreid en dreigender gemaakt met andere verschijnselen, raar gedrag van mens en dier en een gevoel van paranoia. Op de achtergrond speelt nog het nodige leed dat de familie net te verwerken gehad heeft. Ansich niet een verkeerde basis.

Toch wordt het gedurende de tweede helft nergens echt spannend, wordt er te gekunsteld een lijntje geprobeerd te weven tussen het heden en verleden, en irriteer ik me buitengewoon aan die veel te rustige kinderen. Ik zou op een dergelijke leeftijd buiten zinnen van angst geweest zijn, en die twee kinderen zijn veel te rationeel, rustig en nadenkend. Dan het einde met 'swing away' iets dat ik de eerste keer al begreep toen de opmerking viel en eenmaal in uitvoering ook zo gekunsteld en slecht aanvoelt. Dan de bereidwilligheid je te verdedigen. Het is een boerderij, maar waar is gereedschap ter verdediging? Waar zijn knuppels, hamers, messen, bijlen, spaden, houwelen....defend yourselfs! Nee, Shyamalan schetst kennelijk liever een veel te braaf beeld van Iemand die zijn geloof weer terug vind, en naast dus veel te braaf lijkt Shyamalan in mijn ogen niet helemaal te weten waar hij met dit geheel heen wil.

Prima is nog het nodige camerawerk, uiteraard is Phoenix meer dan goed, maar verder is Signs, nu bijna 20 jaar oud, toch vooral een tegenvaller. Weer een tegenvaller van Shyamalan die met The Sixth Sense toch kennelijk zijn beste al gehad heeft.

Oh....wat een classic is dit toch. Niet perse de beste in zijn soort, heeft soms wel wat trage momenten, maar zeker een trendsetter qua sfeer en verknipte personages.

Hoewel de film natuurlijk draait om de speurtocht naar een seriemoordenaar lijkt dat gedeelte net als in Red Dragon ondergeschikt ten opzichte van de band en gesprekken tussen Foster en Hopkins. De sfeer en muziek alleen al wanneer ze met Chilton door die gangen loopt, heerlijk! Vervolgens Hopkins zelf die toch wel zijn meest kenmerkende rol neerzet. Een rol waaraan mensen hem wellicht sneller herkennen dan aan zijn echt naam. Een soort prikkelende fascinatie of charme versus iets ontzettend onpeilbaars en sinisters is de persoonlijkheid van Hannibal te noemen tegenover de onzekere Foster. Alleen wel jammer van dat ontzettend boers over the top accent. Zo overigens ook de rol van Levine, vooral de scene dat hij zich opmaakt om voor de camera te poseren, een perfect ongemakkelijk gevoel creërend en het beeld van een geschifte zonder dat het een klucht wordt. Levine krijgt niet zoveel tijd maar ook in zijn geval, in zijn bij rollen oeuvre, toch wel zijn meest memorabele.

Verder best wel mooi gemaakte opnames zoals de autopsie. Je krijgt niet veel te zien toch spreekt de reactie van de omstanders boekdelen. De ontsnapping van Lecter natuurlijk en hoe hij tekeer gaat op die twee cipiers en natuurlijk de ontknoping hoe Starling bij toeval het huis vind, Gump identificeert en de daarop volgende climax in het duister.

Geweldige psychologische thriller. Top film. Leuk om weer eens gezien te hebben.

Twijfel en een gokje toen ik deze een paar weekjes terug meenam bij de kringloop, en waarom was dat ook weer? Omdat ik toch wel een verdomd cool postertje hier vroeger van had hangen op mijn slaapkamer. Zou het wat zijn...? Vast niet. Wil ik het toch stiekem proberen? Best wel. Was het iets? Nee, geen fucking moment.

Is er überhaupt één goed punt? Mwoah, er zit redelijk wat actie in en, voor 1996 begrippen met een vermoedelijk behoorlijk laag budget, wordt dat nog best redelijk uitgevoerd. Maar buiten dat oogt Scalia te oud voor de rol, is de synthesizer soundtrack teenkrommend slecht, het verhaal slaat nergens op, laat staan het acteren en de dialogen. Ieder woord over deze film is verder teveel dus laat ik dit bericht lekker afronden. Mijn advies, koop een hond en laat die uit, ga wandelen in het bos, lees een goed boek, ga sporten of in een Kringloop neuzen, maar verspil je tijd niet met deze film.

Silent Hill stond al lang op het lijstje voor een kijkbeurt, maar de film tegenkomen bij de kringloop bleek nog geen sinecure, tot dat twee weken terug eindelijk lukte waarop het feest afgelopen zaterdagavond-griezelavond kon beginnen.

En ja...goh, echt sterk gaat het allemaal niet van start. Sterker nog, ik vind de opening echt wel bedenkelijk. Het begint abrupt zo midden in de nacht, de oorsprong van het kind is mij niet helemaal duidelijk want ik meende aan de hand van de synopsis dat dit haar natuurlijke dochter was, het vertrek naar Silent Hill is zonder enige communicatie, dit gebeurt ook nog eens midden in de nacht, en dan gaan we ook nog eens als een dolle op de vlucht voor de politie in het donker op een kronkelweg die we niet kennen. Hoeveel red flags, slechte beslissingen en rare momenten kan men in pakweg 20 minuten film stoppen? Veel! Het is een zeldzaam domme aanloop als je het mij vraagt. Zoals reeds gezegd maakt Silent Hill tot op het moment dat Rose daadwerkelijk in het dorpje rond begint te dwalen weinig tot geen indruk, maar wanneer de opwaartse lijn vervolgens wordt aangezet gebeurt dat gelukkig goed.

Alhoewel, dat geren en geroep van Rose door de straten en gebouwen is ook wel weer zozo, dat ik denk wat een berenconditie heeft dat mens, en doe eens even een beetje chill want je weet nooit wat daar kan zitten aan zwervers, junks, moordenaars of verkrachters. Maar nadat het eerste alarm is gegaan en de eerste lugubere ontdekkingen gedaan worden en vreemd verschijningen de grond uitduiken is de toon definitief gezet, is de film wat dat betreft helemaal los en is het wachten op meer. En de film lost die verwachting prima in met veel bizarre momenten, bijzondere karakters, spannende momenten en vreemde figuren en verschijningen. Pluspunt uiteraard natuurlijk zowel Radha Mitchell en Laurie Holden die niet alleen garant staan voor fraai uitzicht maar ook een stel pittige dames zijn.

En ook al heeft het geheel soms een hoog game gehalte alsof je tegen een eindbaas moet vechten, of een bepaalde situatie een specifieke tijd moet overleven zoals in het geval op het toilet met de creepy crawler of Pyramide head, het heeft over het algemeen een erg sterke sfeer aangevuld met goede soundtrack. Minpunt zou kunnen zijn dat Silent Hill met zijn twee uren best aan de lange kant is toch verveelt het geen moment met zat opzienbarende momenten zoals de zusters of de congregatie in kerk die van een hoog Stephen King gehalte is. En zo bevalt Silent Hill toch meer dan en laat het de zwakke opening ver achter zich.

Merry christmas!

Bij hetezen over deze film en het zien van de trailer liep ik hier wel warm voor en deed mij heel erg aan Nobody denken die mij ook uitermate goed beviel. En laten we vooraf de balans opmaken met Kinnaman die een beetje actie wel ligt als Rick Flagg en Robocop in eerdere films, we hebben John Woo als regisseur en Beltrami als de man voor de soundtrack. Wat zou er mis kunnen gaan? In mijn optiek gaat er ook weinig mis, maar gezien het cijfergemiddelde en reacties van anderen denkt niet iedereen daar hetzelfde over.

Koddig is het contrast aanvankelijk met de kersttrui, het kerstliedje en de uitermate gewelddadige opening en even is het wel zoeken waar we precies instappen. Is dit het begin of het einde met een komende terugblik? Maar met het schot door de keel is de chronologie duidelijk net als het idee van de uitermate simplistisch en directe wraakfilm. Alhoewel...wat daarna volgt is toch de focus op trauma, verlies, verdriet en de relatie tussen het stel die op de klippen loopt, het is het definitieve startschot dat Brian zich met toewijding op zijn taak kan storten om te trainen, sterker te worden met als doel de wraak op de beruchte bende.

Te lang, te saai, een intro van meer dan een uur voordat er eigenlijk iets gebeurt lees ik als kritiek. Hmmm....is dat allemaal wel zo? Sterk is toch de afzondering en relatie waar langzaam de communicatie uit verdwijnt, hoewel het nu soort van kunstzinnig abstract opgezet wordt met een man zonder stem en veelal via whatsapp, ligt het toch niet ver buiten de realiteit van hoe dergelijke dingen gaan. Wat mij betreft is de opbouw wat dat betreft apart te noemen waarna hij zich richt op een best wel coole training in hand to hand combat, fysiek sterker worden en wapengebruik. En wat is het toch heerlijk te zien hoe het karakter zich steeds verder en verder oplaadt tot een ongekende woede en drive. Bijna verneukt hij het met die ene gast in de kelder, van de andere kant is het wel realistisch want tussen trainen en echt vechten zit nog altijd een wereld van verschil.

En zo bouwt Silent Night toch op naar een prima finale met een heerlijke geweldsexplosie in deze Sisu/Nobody/The Punisher achtige mix met een badass klinkende Mustang en een bad guy easy to hate. Minpunten zijn uiteindelijk dingetjes zoals dat hij opnieuw moet leren lopen, maar waarom? Hij is niet in de ruggengraat of hersens geraakt, dus waarom zou hij niet meer kunnen lopen? Dan maakt hij ergens in het begin geluid als hij huilt, weer een foutje, want als je geen geluid kunt maken kan dat ook niet lijkt me. Dan de boosheid en woede die zo zorgvuldig opgebouwd wordt tijdens het middengedeelte en de training. Maar helaas is daar in de finale niets van terug te zien waar Brian continu loopt te wankelen als een bokser na een zware stoot en met moeite de finish lijkt te gaan halen.

Het is dus niet alleen de zon die schijnt en de film had opzich best een tien minuutjes korter gekund. Meten met Nobody kan de film zich niet, niet dat Silent Night zoveel slechter is, Nobody is gewoon zoveel beter. Mij smaakte dit desondanks prima en wat mij betreft dan ook een goed cijfer.

Kostelijke jaren '80 product die naar het foute neigt, cult is, maar ook erg vermakelijk. Lang geleden enkele keren gezien en nog langer geleden ooit het boek gelezen dat maar 125 blz telt dus in een middagje te doen is. Verassend was het allemaal dus niet meer, kostelijk vermaakt wel wat mij betreft.

Het is in die zin weer een typische King vertelling rond een streek of een plekje waar iedereen zijn rol heeft en alles een eigen gangetje heeft, maar zoals gewoonlijk niet voor lang. De reacties en omgang met elkaar, net als de kleurrijke karakters is ook weer des Kings. Prima wordt er gewerkt met de jonge Marty en diens zus en de narigheid die zich langzaam ontvouwt. Grappig is de gekke oom Red, typische rol van Busey hier voor zijn ongeluk en duidelijk merkbaar dat hij hier rustige momenten kent integenstelling met later. Wie zou er niet zo'n oom willen trouwens, hilarisch figuur.

Prima wordt er gewerkt met toch een aantal beklemmende momenten en zelfs een beetje Gore. McGill trouwens prima in zijn rol. De rolstoel is wel erg op het randje, het duel met de auto onzin, de humor dan wel weer erg leuk en de soundtrack wisselend van best wel goed naar tenenkrommend. Wat ik dan toch wel weer erg goed gebracht vind is dat typische King beeld van een gemeente in beroering.

Nee, een topfilm is het niet, er zijn betere verfilmingen van King. Toch in het tijdsbeeld gezien, met meer dan behoorlijk speciale effecten rond de weerwolf zelf, is dit een meer dan behoorlijk genietbare film.

Filmpje waar ik in eerste instantie toch iets meer van verwacht had, tevens kan ik de film qua genre niet goed plaatsen, toch zit er in het plot en alle karakters best een aardige boodschap die je even moet zien, en je moet liggen.

De introductie van Pat, die weer bij zijn ouders intrekt en overduidelijk een soort dwangneurose heeft is aardig maar verder niet bijzonder. De wisselwerking met de ouders is één om nog op terug te komen. De film begint echter pas opgang te komen, en krijgt de nodige swung, wanneer Pat kennis maakt met Tiffany. Onder het motto 'je hebt een gek nodig om een gek te begrijpen' is de wisselwerking en de dialogen tussen de twee interessant te noemen. Het te volgen plot en ontwikkelingen zijn daarna redelijke vanzelfsprekend.

Waar draait de film dan om? Twee 'gekkies' die elkaar vinden en begrijpen? Neen, absoluut niet. Want in mijn optiek zijn de twee helemaal niet zo gek, ze hebben gewoon net iets teveel meegemaakt. Het is de 'gekmakende' omgeving er omheen die loopt te controleren en te bemoederen. Een omgeving die debet is aan alle problemen en die overloopt in onbegrip. Een omgeving die tevens blind is voor hun eigen idiote en dwaze gedrag. Vader met zijn 'ju ju' neurose en dwang tot controle. Niet raar dat Pat hetzelfde probeert met zijn relatie. Het is het eeuwige verhaal van de balk in eigen oog waar een erg zwart wit beeld gecreëerd wordt die naarmate de film zich ontwikkeld recht getrokken wordt. En dat is wel een bijzonder interessant beeld. De 'gekkie' mag dan gek zijn, maar is eerlijker naar zijn omgeving en zichzelf dan de gemiddelde die zichzelf normaal vind. Een omarming van jezelf die juist rust brengt.

Silver Lining Playbook is een tragikomedie met een behoorlijke portie feelgood. Een film die best een aardig concept bevat, en dan vergeet ik nog bijna een andere logica in de film die zijdelings genoemd wordt, namelijk dat alles met een reden gebeurt. Een deur sluit, een raam gaat open...

Toch boeit SLP niet altijd heel erg, maar zijn de acteerprestaties van Lawrence en Cooper dan wel weer de moeite waard, zo ook de wisselwerking tussen de twee karakters. SLP is vooral gewoon aardig om een keer te zien, maar top is het allemaal niet.

Hoewel vermakelijk en prima verteerbaar op een avondje is het toch net wat teveel een film uit de categorie 'net niet'. Er is een behoorlijk cast bij elkaar gezocht met Glenn, Costner, Arquette, Kline, Cleese, Glover, Goldblum en natuurlijk Brian Dennehy waarvan je automatisch weet die is niet te vertrouwen en waarschijnlijk de bad guy van het verhaal.

Het ziet er allemaal prima uit, aardige schietscene's, mooi landschappen natuurlijk maar ik vind het verhaal wat magertjes allemaal, spanning is er niet echt, bad guys lijken niet echt te kunnen schieten, de good guys lossen wel alles met één schot op en de karakters komen ook niet echt over. De enige die er echt een beetje uitspringt is het karakter van Costner die toch behoorlijk gestalte geeft aan de brutale jonge hond van het stel, soms is hij op het irritante af maar ook vaak humoristisch. Had hem wat vaker in de verhaallijn betrokken, de karakters zijn nu wat te oppervlakkig/oninteressant of stereotype zoals in de gevallen Kline en Glover. Of de chemie is er gewoon niet, Kline en Glenn die beide bijvoorbeeld niets zeggen of Kline die bijvoorbeeld jonge hond Costner duldt en sarcastisch gebaart stil te zijn tijdens de uitbrak. Het is het gewoon allemaal net niet. En een halve film om de grimmige kop van Scott Glenn laten draaien lukt ook niet, normaal altijd wel weg van die kop en houding maar hij is er niet na echt een film te dragen en sympathiek of innemend over te komen. Hij is meer de knorrig side-kick met de one-liners.

Goed, aardig voor een keer, maar that's it.

Vanmiddag gekeken en me eerlijk gezegd bijzonder verbaasd over de 'goede' kritieken die de film krijgt. Nu weet ik ten eersten al niet in welke categorie ik deze film moet plaatsen. Ging ervan uit dat het een drama was, maar beland voor mijn gevoel in een komedie/tragi-komedie.

Prima rol overigens van Cees Geel die een uiterst innemende Simon neerzet met zijn lachje en humor, maar naar mate de film vordert gaat me dat toch wat vervelen en daarnaast vind ik dat de film niet zo heel veel te bieden heeft. Oké, de dualiteit tussen leven en dood, het tragische dat een bijzonder levenslustige iemand stervende is en vooral hoe die er mee omgaat. Maar toch, het pakt mij helaas niet zo. Had er iets meer van verwacht.

Nee, helaas. Niet mijn ding.

I wish somebody else had found that money...

Wat smulde ik destijds van het uitstekende boek van Scott Smith. De film in een Londonse bios mee te pikken tijdens vakantie was niet een keuze om lang over na te denken aangezien er amper sprake was van een release in Nederland en hij al helemaal niet in Nederland ging draaien. En wat een uitermate sobere en goede film is het geworden, hoewel het boek toch nog net iets meer indruk maakt vanwege zijn nasleep.

Het verhaal moge duidelijk zijn, twee broers en een vriend vinden bij toeval een grote som geld in een neergestort toestel. What to do, is de miljoen dollar vraag. Waar komt het weg? Is het drugsgeld? Zoekt iemand en wat is het afbreukrisico? Er wordt besloten het te houden onder een aantal redelijke voorwaarden van de slimste van de drie genaamd Hank. A Simple Plan tot daar, net als de film zelf die daar ontzettend goed bij vaart. Zelfs zijn rechtschapen vrouw die er eerst niets van wil weten is om.

Toch mislukt het 'simpele' plan in de eerste plaats meteen al vanwege de twee imbicielen waar hij mee in zee gaat. Behalve dat de ene enorme geldzorgen heeft en het een kwestie van tijd is voor hij zijn deel wil, valt de eerste domme opmerking al bij het vliegtuig zelf van Jacob die een nieuwe truck wil kopen van zijn deel waarop Lou oppert een Transam te nemen. Als ik Hank geweest was had ik daar meteen al op de rem getrapt. Jacob blijft gedurende de film onrealistisch qua gedachtegang wat hij op termijn kan met het geld kan, want het realisme is dat men er niets mee kan zonder op te vallen of vragen en twijfel op te roepen. Men kan geen grote aankopen als huizen en nieuwe auto's doen. Dat dit een problematisch geheel gaat worden is dan al duidelijk en loopt al vroeg uit de klauwen rond het incident met de boer en Lou die inderdaad verschijnt om geld op te eisen.

Een onvoorspelbare en gevaarlijke driehoeksverhouding wordt geschetst waarin de problemen alleen maar groter worden en de gevolgen dramatischer. Dit in een treffende armoedige en troosteloze omgeving, fraaie neo-noir situering, en prima acteerprestaties. Paxton is redelijk zichzelf zoals altijd, het is uiteraard Thornton die een glansrol neerzet als verslonzde simpelaar, maar Brent Briscoe boert ook prima mee. De soundtrack van Elfman is fraai te noemen en de besneeuwde landschappen zijn ook mooi.

Het maakt A Simple Plan tot een sobere, uitermate degelijk en boeiend drama waarin blijkt dat geluk niet voor iedereen voor het oprapen ligt en je soms blij moet zijn met de zegeningen die je wel hebt. Daarom is dit een erg fraaie en fijne film.

Is that the best you can do, you pansies?

Goh waar moet ik beginnen met deze film te beschrijven...!? Het is zonder meer een meesterwerk op alle vlakken, zowel qua karakters, styling, verhaal als sfeer en muziek. De strip kende ik overigens niet maar desalniettemin is de film een kraker op alle fronten die ik er altijd met veel plezier ingooi.

Wat vanaf het eerste moment opvalt de enorme schare aan bekende acteurs die mee doen en soms maar een kleine rolletje. Rutger Hauer krijgt maar weinig tijd, net zo als Madsen, Hartnett en Booth. Niet dat dit veel uitmaakt want vooral Rourke past perfect in zijn rol. Willis als gewoonlijk Willis in een voor hem redelijk bekende rol, en daarnaast vallen vooral Clive Owen op waar ik normaal niet kapot van ben maar het nu prima doet en verder is Del Toro kostelijk. Vooral de scenes van de twee laatst genoemden in de badkamer en de auto vind ik hilarisch. Uiteraard mag ik de schare dames niet vergeten die niet bepaald verkeerd is met onder andere Guggino, kolere...is me dat toch een wijf zeg, en de ronduit schattige Murphy. Jammer dat die al niet meer onder ons is. Verder is Wood het noemen nog wel waard in voor hem toch wel aparte rol, een kant die we van hem weinig zien. En Frank Miller doet zelf ook nog even mee...

Het verhaal is uiteindelijk niet zo bijzonder. De opzet zijn drie losse verhalen met een hoofdrolspeler die nog eenmaal iets goeds wil doen en dat met een zware prijs moeten betalen. Het is redelijk voorspelbaar wat er soms allemaal gebeurt en vaak komt er een hele rits extra's en karakters langs zonder overigens onduidelijk te worden of de vaart uit de film te halen. Waar de film voornamelijk, naast de 'kleurrijke' en gritty karakters, voor gaat is de sublieme styling en sfeer. Die sleazy saxofoon in een lekkere 'dirty' soundtrack, die te vergelijken valt met die van Rodriquez zijn Planet Terror, past perfect bij de film en is verdomd aanstekelijk. Daarnaast is de invulling en stijl qua omgeving en achtergrond geweldig. Het is de tot film verworden strip in zijn hele hoedanigheid met aparte camerastandpunten, lange schaduwen, dik aangezet contrast, en licht over the top geweld en CGI van explosies of door de lucht vliegende auto's. Het past precies zonder dat het teveel wordt of nep of vervelend wordt. Styling technisch gezien is de film een kunststukje dat perfect in balans is en een lust voor het oog blijkt te zijn. Zijn er dan geen minpunten? Mwoah...soms zijn de dialogen wel wat richting de matige kanten. Wanneer Marv Kevin slacht komen er toch wel een paar hele matige zinnen uit. Zo vind ik bepaalde opmerkingen van Hartigan ook niet sterk, maar misschien dat dit ook weer in het kader van de strip gezien moet worden. Daar komen nu eenmaal ook geen filosofische gesprekken en teksten voorbij.

Afijn; Sin City. Een lust voor het oog, prachtige gemaakt en een must voor wie van een superheldenfilmpje of stripverfilming houden, heerlijke geweldig en soms kostelijke humor, zoals Marv met al die pleisters op zijn kop, door zulk soort momenten komt het stijlvolle zwart/wit nog beter uit en natuurlijk de innemende karakters. Een grootse cast die zich van hun leukste en beste kant laten zien. Kortom een avond vermaak van hoog niveau. Prettig film, heerlijke film, een wereld in een film op zich en verdomd overtuigend.

Een vervolg op het fantastische Sin City, en jammer genoeg valt de film best wel tegen.

De visuele stijl valt in het begin meteen weer op als mooi, maar heeft ook een aantal momenten dat het zijn hand overspeelt en waar de stijl vooral níet mooi is, en alles behalve Sin City of stripachtig aandoet. Op dat moment checkte ik zelfs nog even of dit wel een Rodriguez productie was.

In Sin City zijn de verhaallijnen en de karakters om te smullen en teert de film bijzonder goed op een simpele aanpak die duidelijk is maar niet verder dan nodig de diepte ingaat. Iets wat in A dame to kill for verre van lukt. Slechts Marv is redelijk op dreef en vermakelijk, de momenten met hem zijn dan ook erg prettig. De andere karakters komen totaal niet interessant over en de film lijkt sowieso meer om dialogen te draaien en een poging diepte aan karakters te geven terwijl het format overduidelijk veel meer gebaat is bij korte dialogen en snedige opmerkingen. Daarnaast pakte de keuze voor Brolin erg slecht uit, hoewel een betere acteur dan Owen, lijkt het niet te werken en wanneer hij met zijn verbouwde kop wederkeert wordt de aversie alleen maar groter want de poging hem op Clive Owen te laten lijken uit Sin City laat hem er juist uitzien als Jackie Boy. Erg jammer...

Aardig voor een keer, vermakelijk op zijn hoogst, mooie Eva Greene en minuscuul rolletje van de eveneens prachtige Emmy Robbin, leuke titelsong van Aerosmith, maar helaas haalt de film verre van het niveau van Sin City.

En weer eens een Argento aan de beurt, een regisseur waar ik nieuwsgierig naar blijf terwijl dat niet altijd ingelost wordt. The Phantom was slecht, Profondo Rosso viel tegen en vond ik weinig of niet bijzonders, maar Tenebrae vond ik op zijn manier wel sterk en vermakelijk. Dus was het afwachten waar deze film zich ongeveer ging scharen.

De opening is nochtans best aardig, met de getroubleerd ogende Anna, de dreigende tonen van Morricone en de eerste tekenen van het bizarre Stendhal syndroom dat soort van bestaat maar natuurlijk onderworpen wordt aan persoonlijke interpretatie door de regisseur lijkt mij, hoewel Argento hetzelf als kind schijnt te hebben ervaren. Een eerste ergernis betreft de overdub van Kretschmann die in plaats van zijn gebruikelijke Engels met Duits accent plotseling een totaal andere stem heeft en accentloos Engels spreekt. Vrij snel daarna werpt zich het volgende debacle van de film op, namelijk Anna met haar moeilijke blikken, haar gedwaald langs kunst en haar ogenschijnlijke problemen er mee, leuk maar vooral te ver doorgevoerd. Inhoudelijk lijkt er verder in die eerste fase met haar karakter weinig gedaan te worden en is het schimmig en onduidelijk wat ze verder doet of daar te zoeken heeft, het voelt wat dat betreft mager aan. Gelukkig duikt de verkrachter als snel op...

Het zou geen Argento zijn als er niet iets gruwelijks gebeurt, en hoewel de op de hoes beloofde smerigheid en gewelddadigheid uitblijft, zijn de verkrachting wel van het onaangename soort plus nog wat kleine dingetjes. De cgi, de eerste Italiaanse film waar in het gebruikt is, boeit eigenlijk niet met zijn shotjes van afgevuurde kogels en pillen door slokdarmen. Desondanks kan de film een bepaalde sfeer niet ontzegt wordt, eigenlijk vind ik de sfeer best goed en uiteraard de opbouw van verschillende scenes. Om natuurlijk de fenomenale muziek van grootmeester Morricone aan te halen, wat een heerlijke muziek. Helaas valt deverkrachter al snel weg hoewel het mysterie wel enigszins overeind gehouden worden, toch bloed het na enige tijd een beetje dood en is de ontknoping met de dader niet super voorspelbaar maar het was wel door mijn hoofd gegaan.

Super is deze The Stendhal Syndrome dan ook zeker niet en ergens voelt het allemaal een beetje aan als uit balans. Want opzich voelt het geheel wel aan als interessant en heb ik het idee dat er meer in had kunnen zitten. Afijn, sterker dan Tenebrae is ie zeker niet maar vermakelijker dan Profondo Rosso wel, ook al is het maar vanwege de sfeer en muziek. Een drie voorlopig.