Opinions

Weer zo'n jeugdherinnering uit de periode dat het zenderaantal ophield bij drie. Je was blij met de film die zaterdagavond op 1 werd uitgezonden, ongeacht het genre of wie er in speelde. Zo ook deze film, een film die ik lang kwijt was en ik ook niet kon vinden mede omdat ik meende dat Danny Glover de rol van Stantin speelde. Tja, dan kan je lang zoeken...

Deadly Persuit gaat nochtans van start als thriller/film noir waarin FBI agent Stantin een gijzeling probeert te beëindigen. De man ontkomt en belandt bij toeval in een groep sportvissers, die vervolgens veel onderweg zijn naar nooit met een hengel te zien zijn, die onder begeleiding de wildernis in gaan. Op zich geen slecht idee, zo de grens naar Canada over te trekken. Toch zit Stantin hem weer op de hielen samen met een andere gids.

De film kenmerkt zich vervolgens als een prima thriller, met een goede cast, in een fraaie omgeving. Weliswaar zijn er wat hiaten maar de uitgenastheid van de bad guy in het begin en het feit dat je ook niet precies weet wie de dader is binnen het visgroepje, aangevuld met de wrijving tussen cityboy Stantin en countryboy Jon, wat zorgt voor de nodige humor en discussie, is Deadly Persuit geen topper te noemen maar wel degelijk en best te doen voor een keer.

Film met een aardig uitgangspunt, en vooral complot tegen Swagger, waarvan van meet af aan de bedoeling is hem als zondebok te gebruiken. Helaas verliest de film zichzelf al redelijk snel in een bombastisch gewelds orgie en toont Swagger zich als de Alpha en Omega Speciale Forces waar zelfs andere commando's geen antwoord op lijken te hebben.

Ondanks de ook al wat overtrokken geweldsexplosie in Ethiopië, die slechts tot doel heeft te tonen hoe goed en geweldig Swagger is, ontvouwt zich daarna snel een eg aardig complot rond Swagger met slechts de bedoeling hem te gebruiken. Zijn kunde en kennis zijn prima en net als bepaalde elementen van zijn ontsnapping. Toch neemt het te vlotte en spectaculaire tempo, en toon van de film, teveel de overhand. Swagger weet iedere smeris van de stad te ontlopen, het is weliswaar zijn werk en training om te ontsnappen uit dergelijke situatie, toch had dat een stuk subtieler gekund. Net zo dubbel is dat een rookie FBI agent als enige onraad ruikt.

De filmt vervolgt zich met een aantal slimmigheidjes en trucjes die andermaal duiden op training en jezelf redden met wat voorhanden is. Een verhaal is natuurlijk niet complot zonder wraak en heeft eerst nog een aantal interessante scènes bijvoorbeeld hoe hij de FBI agent als lokaas gebruikt en het gesprek met de ouwe wapenexpert. Toch verliest de film zich daarna volledig in een aanval/gevecht en verhouding van 1 tegen bijna ontelbaar, dat de scène niet zou misstaan in een Rambo of Commando film. Iets wat daar nog prima past maar hier compleet uit de maat loopt ondanks mooie cinematografie.

Shooter kan wat mij betreft betiteld worden als hersenloos vermaak, waar heel veel aan mankeert eenmaal onder de loep genomen, en een film die daarom beter niet al te serieus genomen moet worden. Whalberg is prima, net als de dames met Mara en Mitra, en Glover eens in een ander soort rol. Maar over de gehele lengte schiet Shooter voor mij net wat te kort, en na een toch goed begin verzand de film in een voor mij onrealistisch actiespektakel. Desalniettemin is Shooter een aardig filmpje voor een keer maar zijn de cijfers mij wat te hoog, maar dat is persoonlijk.

Erg acceptabel misdaadtrillertje. Het plot zal ongetwijfeld vol gaten zitten maar dat boeit mij eerlijk gezegd niet zo, het grimmige sfeertje en al de doorgedraaide neonazi's is wel wat de film voor mij maakt. In eerste instantie doet de stoïcijnse Coster-Waldau mij ook niet zo heel veel maar wanneer de clou wat los begint te komen geldt dat ook voor hem. Verder prima qua geweld en actie, fijne Jon Bernthal die ik steeds meer ga waarderen. Prima misdaad filmpje om een keer te zien.

Echter wat me wel opvalt en de nodige twijfel oproept de ogenschijnlijke stoïcijnsheid waarmee 'Money' van een brave burger aangezet wordt tot moord, dubbele moord zelfs, en eigenlijk zonder enige twijfel transformeert in een zware crimineel. Moraal van het verhaal is dat hij alles doet om zijn gezin te beschermen maar hij doet dit toch kennelijk zonder enige wroeging wat hem redelijk kil en emotieloos maakt.

En toch maar verder met de Pink Panther en Inspector Clouseau, in dit geval dus met A shot in the dark. En Ik verbaas me nog steeds over dat dit dus in mijn jeugd zo mid/eind jaren 80 als vermaak gezien werd. Hier ging je echt voor zitten, zoals zo vaak inmiddels gezegd, ingegeven door de weinige zenders die er toen waren. Maar Clouseau vertoont beterschap na de tegenvallende Pink Panther.

En jeetje mina wat een lange aanloop vanuit de begingeneriek. Uiteraard knap gemaakt en valt het pistoolschot waar alles mee begint, maar in eerste instantie ben ik er niet van overtuigt dat dit veel beterschap gaat brengen. Maar gelukkig toont de film daarna snel beterschap met een iets vlottere aanpak, een hoger tempo en grappen die iets simpeler zijn dan de in mijn ogen nogal gezochte humor en ongemakkelijkheid uit het eerste deel. Niettemin stuntelt Clouseau er hier ook weer lustig op los en bevestigd hij andermaal zijn naam als ongeloofelijke kluns.

Desalniettemin is het humor die mij meer aanspreekt en regelmatig laat lachen in tegenstelling tot The Pink Panther, zo zit er meer pit en dynamiek in het karakter Clouseau, is er een mooi tijdsbeeld van Frankrijk en hebben we ook voor het eerst Cato ten tonele die de chaos alleen maar verhoogd. En verder zijn dingetjes zoals Clouseau die iedere keer in de kraag gevat wordt door de politie terwijl hij undercover is best grappig. Voor de purist zal dit wellicht te plat en simpel zijn, toch kan ik hier meer om lachen dan om de vorige. Overigens had ik het idee dat sommige grappen inspiratie gevormd hebben voor Austin Powers. Afijn, beterschap zoveel is wel duidelijk. Nu kijken hoe de volgende delen met afgaan.

Showgirls moest er toch ook maar weer eens van komen waar ik nog nooit een hoge pet gehad heb van deze film noch van Paul Verhoeven waar een paar films wel oké zijn maar het meeste overloopt van shock value en ongenuanceerdheid wat dan volgens anderen weer van waarde is want Verhoeven doet wat hij wil. Dat is mooi voor hem waar hij ongetwijfeld niet zal wakker liggen van mijn mening dat het regelmatig smakeloos en wanstaltig is. Dat de man wel degelijk oog heeft voor discrepantie en moralisme en een spiegel voor willen houden en er niet voor terugschrikt issues aan te snijden is een heel ander verhaal maar ondanks de interessante onderwerpen lijkt Verhoeven de finesse te missen om iets op een goede manier te brengen. Maar hè, dat is mijn mening maar...

Want net als Stone, die ook geen moeite heeft met heilige huisjes, zoekt Verhoeven het daar ook graag in en gaat vaak nog even iets verder met zijn shock value. Desalniettemin heeft Verhoeven wel weer een interessant onderwerp met dubbele moraal die overigens niet alleen geld voor Amerika maar voor heel veel mensen ter wereld. Verhoeven zegt dat de film niet bedoeld is om enkele erecties te veroorzaken maar zou dus een diepere aanklacht zijn over de dubbele morale van 'nudity'. En daar valt van te zeggen rond Amerika waar het optilt van de sekswerkers en stripclubs maar men aan de kook raakt bij teveel naakt op tv. Maar zoals het gezegd luidt knijpt men allemaal de kat in het donker. Tevens zou de relatie tussen vrouwelijke collega's en concurrenten, die snel om kan slaan naar giftig, een onderwerp zijn in deze film. Niet geheel oninteressant toch...? Nee absoluut niet. Buiten de handen gerekend van Verhoeven.

Want het strand voor mij waar het begint. Berkley kreeg niet voor niets een 'razzie' voor haar prestatie en het is om te janken zo slecht, maar dat ligt niet alleen aan haar want de dialogen zijn ook waanzinnig slecht iets dat niet alleen Berkley treft maar ook Glenn Plummer die ook buitengewoon armoedig en sneu overkomt. Buiten dat komt karakter Nomi überhaupt niet verder dan regelmatig boos weg stormen, iets dat voor mijn gevoel dan weer totaal niet past bij dat naïeve blij ei uitstraling die ze regelmatig heeft inclusief dat ze regelmatig dom overkomt. Uiteraard zit hier een stukje karakter building in van de leeghoofd naar de vixen die ze wordt en niet terugdeinst om haar plekje 'by force' af te dwingen. En zoals ik al zei zit er in de kern van het verhaal best een aardig idee maar ligt het volledig aan de uitvoering.

Is het dan allemaal zo slecht...? Ja, het is wanstaltig en onsmakelijk inclusief Mama Bazoom, iets wat anderen ongetwijfeld weer geweldig zullen vinden, en dat terwijl dat de scene met de dans met James helemaal niet zo verkeerd is. Net als de zinneprikkelende lapdance. Oftewel hier had veel meer mee gedaan kunnen worden net als het idee dat pooier Robert Davy nog niet eens zo slecht voor zijn personeel is maar de grote bedrijven en hun directies, en mensen met macht wel. Want nu komt Verhoeven niet verder dan een smakeloze klucht.

Ik had wel eens zin in een herkijk van Shutter Island, in mijn ogen een zo goed als perfecte film gebaseerd op het al net zo goede boek van Dennis Lehane genaamd Gesloten Kamer en tevens ook een boek van Lehane dat echt indruk maakt, verder nooit zo kapot van deze meneer. Goh, is het alweer 13 jaar geleden dat ik met mijn ex deze film in de bios zag, en wat een indruk maakt de film ondanks dat ik de clou/ plotwending halverwege al vermoedde, het doet verder geen afdruk om de film met de huidige kennis te bekijken en behoort Shutter Island toch absoluut tot het neusje van de zalm van het genre psychologische thriller en wat mij betreft samen met The Departed de contender van beste Scorsese.

Sterk en mysterieus is het begin waar de boot in de mist aankomt, het eiland met de 'edgie' bewakers en de locatie spreken voor zich, en de muziek samen met het licht ontvlambare karakter Teddy Daniels maken het geheel compleet waarop het mysterie en onderzoek naar de verdwenen vrouw zich kan ontvouwen. En dat doet het dan ook in alle schimmigheid met mysterieuze clou's en een verpleging/leiding die iets lijken te verbergen, maar wat verbergen ze? Van de beide dokters worden we niets wijzer, daarnaast tonen de deja vu's en later nachtmerries van Daniels dat deze ook heel veel meesleept aan onopgeloste issues. De nachtmerries zijn op het hallucinante af en de fase met Dolores in combinatie met het dramatische On The Nature Of Daylight van Max Richter zelfs hartverscheurend.

Het geheel bouwt samen met de storm, de nachtmerries en deja vu's aan Dolores en Dachau, de zoektocht naar ene George Noyce, de mysterieuze moordenaar Laeddis, het vermoeden van onmenselijke experimenten en groeiende paranoia, op naar een hoogtepunt met een bijzonder sterk switch die de wereld doet kantelen en boven in onder verandert. En wat wordt deze climax goed opgebouwd en uitgelegd in de vuurtoren en daarmee een maar al te dramatische waarheid uit de doeken gedaan die zijn weerga niet kent, met recht een formidabele mindfuck. Andermaal zijn de flashbacks schrijnend, is het acteerwerk van zowel Kingsley als DiCaprio uitmuntend en mag ook zeker Williams niet vergeten worden. Je zou toch echt medelijden krijgt met het lijdend voorwerp die zijn ware trauma verdrongen heeft. Dan zou ik nog bijna sterke details/tijdsbeeld als de kleding met de stropdassen en regenjassen vergeten of van die momenten zoals de kalende vrouw met de vinger voor de lippen. Om als laatste de kritiek die ik hier boven lees over het visuele vlak weg te wuiven. Het zou namelijk lelijk zijn, ik zie toch vooral een grauw filter plus kleuren dat perfect bij het jaren '50 beeld en de sfeer in het beeld alleen maar compleet maakt.

Afijn het mag duidelijk zijn dat ik deze Shutter Island een zeer warm hart toe draag en zelfs in mijn persoonlijke top 10 gehad heb, maar daar is hij in de loop der jaren uitgeslopen. Laten we zeggen dat hij nu in de top 15 staat en dat ik toch iedere keer weer van deze Hitchcockiaanse film erg kan genieten. Topfilm wat mij betreft.

Vanmiddag aan een tweede kijkbeurt onderworpen, op blu-ray ditmaal, en zoals ik zelf al verwachtte kon de film met nu de tweede keer al meer bekoren.

Waar ik de eerste keer het spreekwoord 'veel gespin maar weinig wol' gepast vond, heb ik nu veel meer oog voor de sfeer schets, de ontzettende dreiging die er zo nu en dan van de prent uitgaat en het dubbele moraal van het verhaal. Waar ik gisteren Traffic nog zag en de dubbele sfeer en vervaging van grenzen en scheidslijnen roemde valt me dat nu veel meer op in Sicario. Blunt is zonder meer een soort morele kompas die ons helpt mee kijken naar wat legitiem en normaal is. Anders zouden we als kijker wellicht er gemakkelijk meegaan in een onrealistische orgie van geweld.

De ' war on drugs' blijkt dan ook echt een 'war' te zijn waar alle middelen geoorloofd zijn en de gebruikte middelen vaak niet minder dubbel zijn dat het gewilde resultaat. Toch is de realiteit een oorlog tegen een dergelijke tegenstander wellicht zo te moeten vechten als zij zich ook niet aan de regels houden.

Sfeervolle en rauwe prent. Uitstekende film van Villeneuve. Half punt erbij.

Actiethriller zwanger van sfeer en onheilspellende muziek, een snufje brute actie, de stemmige koppen van Del Toro en Brolin, hun van-dik-hout-zaagt-men-planken methodes, plus het ontnuchterende beeld van drugs, kartels en mensensmokkel....en tadaaa, je hebt Sicario 2. Een prima te verteren film, al is het alleen maar om de twee acteurs, met name Del Toro, geweldig die man, die onderkoelde maniertjes en die trage oogopslag, en de geweldige sfeer en muziek. Wat deze film wel mist is een personages a la Blunt in deel 1 die toch wat meer dialoog en een andere kijk op het verhaal brengt.

Wat mist, en dat viel me ook wat op bij deel 1, is het toch het verhaal, het lichtelijk ontbreken daarvan of in ieder geval het idee dat het totaal niet de kant op gaat die je verwacht of de personages willen. In deel 1 vond ik dat er niet zoveel gebeurde, dit deel vind ik nog magerder. Waar draait het nu uiteindelijk om dan? Zoals Ziegler hier boven al zegt:

- met een bepaalde actie willen ze iets bereiken

- ze voeren de actie uit.

- ze bereiken niets.

- the end.

Misschien dat dit juist ook wel een beetje de clou is, de oneindigheid van het voortdurende probleem, het vechten tegen de bierkaai.

Ach, prima filmpje en ik voel een deel 3 aankomen.

Zondag klassiekeravond bracht deze The Sicilian op de gok meegenomen bij de kringloop. Want ansich klinkt de titel lekker, is de cast redelijk en klinken namen als Cimeno als regisseur en Puzo als schrijver van het origineel ook als een klok. Maar helaas biedt het geen garantie op een goede film...

Opzich lijkt The Sicilian eenmaal draaiende niet heel gek met fraaie locaties, prachtige natuur, een heerlijke stijl en sfeer, is de setting en onrust tussen Italië en Sicilië best interessant te noemen en ontwikkelt het zichzelf ook nog tot een soort van verzet/oorlogsverhaal. Zo is de opening met de twee mannen en hun mislukte Robin Hood achtige graan diefstal ook niet gek met de ontwikkeling van het karakter Salvatore als logisch gevolg. En in die zin zit er absoluut een poging tot stijl en gevoel in de film met passende tradities en muziek van die tijd.

Maar daar is het dan ook wel meegezegd waar The Sicilian vooral blijft bij een poging. Want interessant wil het na de opening geen moment worden, verzand de film in heel veel bla bla en randzaken, en is er ook nog sprake van matig acteerwerk waar Lambert al niet de beste is maar Barbara Sukowa de kroon spant als hertogin en behalve een vreselijk karakter ook nog eens een ergernis is qua acteren. Het maakt The Sicilian er al met al niet gemakkelijker op waar ik dan puntje bij paaltje ook niet anders kan dan een onvoldoende geven. Matige film

Potdikke! Wat was ik hier aan toe met een avond louter bestaande uit tegenvallende en matige films. Een swept of my feet achtige ervaring was wel waar ik naar opzoek was, en dat kreeg ik meer dan. En dat terwijl ik al de nodige kwaliteit verwachtte van de maker van Fahrenheit 9/11 en Bowling For Columbine, docu's die het ook al zo goed doen bij mij.

En ik moet zeggen dat ik vaak pro-Amerikaans ben. Het Amerika bashen dat sommige gebruikers hier doen, aan de hand van films die Amerika propaganda of te patriottische zijn, valt mij soms slecht, want kunnen we vanaf deze kant van de wereld werkelijk beoordelen wat daar allemaal speelt? Hoe de psyche is van de gemiddelde Amerikaan is in combinatie met eeuwenoude mechanismen en het land en al zijn gedragingen in zijn hele complexiteit? Je kan niet iets veroordelen op basis van onbegrip lijkt mij, en de meeste argumenten zijn subjectief. Maar daar zat ik dus met Sicko er voor, en toen zat ik toch met mijn mond vol tanden. Het land van de onbegrensde mogelijkheden, en tevens het land van onbegrensd lijden zo blijkt. Amerija is prachtig, maar alleen als je niets onder de leden hebt.

En het is uiteraard Moore zoals we de kritische dikkerd kennen, compromisloos, scherp, analytisch, recht voor de raap en vooral ontstellend. De kleine persoonlijk drama's van fysieke problemen die uitzichtloze situaties omwerpen omtrent werk, inkomen en huisvesting zijn pijnlijk. De gang en wandel rond verzekeringen, het afwijzen wegens ziektes, en het tegen houden van behandelingen en uitbetaling is schrijnend te noemen en het terugvorderen van betalingen en het afwijzen van behandelingen voor winst, winst voor het bedrijf is belangrijker dan een geholpen patiënt, is eigenlijk zo bruut en grof dat ik niet een woord in de overtreffende trap kan bedenken die daar geschikt voor is. En dan laat ik de gevallen en vergeten helden van 9/11 nog buiten beschouwing.

To top it all gaat Moore op bezoek Engeland, Canada en Frankrijk om te zien hoe het zorgstelsel daar is opgebouwd. Het laat het Amerikaanse zorgsysteem in een kwader daglicht staan, iets dat bijna onmogelijk lijkt, maar de beerput is nog maar amper open zo blijkt uit al die mensen met boter op hun hoofd, miljoenendeals voor de regering en de behandeling van mensen die met het ziekenhuis schort nog voor in taxi's geduwd worden. Is een land dat naar eigen zeggen groot in alles is zo kortzichtig en kort door de bocht als het de zorg betreft? Kennelijk wel. Het is Amerika in de notendop wat rijk en arm betreft, de Democraten versus de Republikeinen met een vleugje 'I'll take care of my own business ', de typische Amerikaanse pioniers gedachten. Iets wat perfect aansluit op de woorden van de hoogleraar over de vraag socialistisch van de zorg. Nee, stel dat de mens gelukkig en blij wordt, gezond in lichaam en hoofd, weldenkend en met een stem. Dan beter het volk ziek en bang houden, en het idee alleen tegen het systeem te staan. Het is een kwestie van de verkeerde mensen met macht.

En zo geeft Moore met zijn Sicko toch weer heel wat stof om na te denken en blijkt dit toch weer een schot in de roos die met ontzag en een brok in de keel voorbij trekt. Top docu wat mij betreft van deze regisseur die niet alleen toont een goed mens te zijn maar net zo goed kritisch is en heilig huisjes durft omver te schoppen.

Heel aardig Netflix product. Bepaald niet een onaardige film. Het verhaal is wat magertjes maar de nodige sympathie voor de onervaren Ieren is er al snel. Wat er natuurlijk gaat gebeuren ligt allemaal redelijk voor de hand maar dat zie ik maar even door de vingers. De karakters zijn weliswaar vlak maar vooruit.

Prima acties, redelijk geacteerd, ziet er wel stilistisch uit allemaal. Ja er zijn wel wat puntjes van kritiek. Zoals de tactiek van Fransen en de Afrikanen...maar goed, het is wel waar gebeurd en er is werkelijk geen Ier omgekomen. Wordt hier boven kritiek geleverd in de zin van de Ieren worden niet geraakt, nou, volgens mij laten ze op een gegeven moment duidelijk een paar gewonden zien. Veel is het niet maar geraakt worden ze wel degelijk. Bovendien zijn die rebellenlegers in Afrika nu ook niet elitetroepen. Die blinken vooral erg uit in hun wapen in de lucht leeg schieten of op jeeps rondrijden en een beetje schieten met een zwaar wapen dat op een jeep gemonteerd is. Dus dat ze niet zoveel raken is nog niet zo gek.

Maar goed, vermakelijk om een keer te zien. Film mist wel een beetje diepgang die vergelijkbare films als 9 Rotha, L'ennemi intime wel heeft.

The Siege, en alweer zo'n product die bij uitkomst best wel wat tegenviel, de vraag anno 2023 en dus 25 jaar later was eigenlijk waarom dat ook al weer was.

En ach, zo slecht lijkt het allemaal niet. Sterker, The Siege komt eigenlijk best degelijk en solide voor de dag. Terrorisme en aanslagen waren iets dat opkwam en nu nog steeds actueel zijn in die zin, het roept net als in de film een bepaalde angst op met aanslagen en afpersing die huis en haard raken, en er is het gebruikelijke gehakketak tussen de verschillende 'agencys' met macht, allemaal wil ze het laatste woord, de zaak zelfstandig oplossen en zo weinig mogelijk prijsgeven van werkwijzes en contacten. En natuurlijk is er de grijze schemerzone waarin bijvoorbeeld een CIA opereert met het helpen om installeren van verzetshaarden die zich later tegen de hand die voed keert. Tot daar best oké, en dan zie ik zoiets als het volgen van de eerste verdachte door de vingers omdat ik het wel heel bijzonder vind dat de undercovers al op locatie zijn. Alsof ze wisten waar de gevolgde heen ging. Maar fijn, verder is het gebruikelijke gepuzzel en gezoek naar de naald in de hooiberg best aardig gebracht.

Zoals gezegd tot daar best oké, maar heel langzaam beginnen er vanaf daar toch scheurtjes in het geheel te komen. Het eerste punt is toch Willis die gewoon niet eng overkomt als doorgeslagen officier. Dan de inval bij de pizza etende terroristen, wat een knulligheid, wat een hoop schoten gelost, wat een amateurisme. En dan staan de SWAT leden ook nog keurig op een rijtje alsof ze onkwetsbaar zijn. Dan is er toch wel de erg gekleurde scheiding tussen goed en kwaad met een wel hele slecht Devereaux en zijn mannen tegenover Here Jezus Denzel. De druppel is vervolgens de door het leger aangerichte verwoesting bij de garage, zou het misschien ook handig zijn iemand levend te pakken om te ondervragen...?

Het is vooral het beeld van het bad ass leger met hun interneringen en ingrepen die subtiliteit missen. Want hier had toch meer ingezeten met momenten die qua situatie aan het uitstekende Patriots Day doet denken. En een paar keer een sterke spanningsopbouw zoals rond de busgijzelingen. Maar helaas vergaloppeert de film zich dan toch ernstig in een soort zucht om te interessant en te spectaculaire te willen zijn, iets dat natuurlijk ten koste gaat van de geloofwaardigheid. Aan Washington ligt het niet die intens en sterk is als altijd. Jammer, want hier had meer ingezeten.

Het zien van deze Shyamalan was alweer even geleden. Iets waar ik overigens 18 jaar terug niet warm voor liep wegens een soort van Alien fobie veroorzaakt door 'lost footage' stijl film Alien Abduction: Incident in Lake County. Gehypt werd Signs wel bij uitkomst als zijnde de nieuwe Shyamalan, en ik moet zeggen dat toen ik eindelijk durfde te kijken de film me zeker niet tegenviel. Maar tegenwoordig is dit toch allemaal niet zo best meer.

Het geschetste mysterie rond de graancirkels wordt in eerste instantie prima gebracht. Nog steeds niet opgelost meende ik, maar kennelijk volgens internet nu wel duidelijk dat de meesten door mensen gecreëerd zijn. Het sfeertje wordt langzaam aan uitgebreid en dreigender gemaakt met andere verschijnselen, raar gedrag van mens en dier en een gevoel van paranoia. Op de achtergrond speelt nog het nodige leed dat de familie net te verwerken gehad heeft. Ansich niet een verkeerde basis.

Toch wordt het gedurende de tweede helft nergens echt spannend, wordt er te gekunsteld een lijntje geprobeerd te weven tussen het heden en verleden, en irriteer ik me buitengewoon aan die veel te rustige kinderen. Ik zou op een dergelijke leeftijd buiten zinnen van angst geweest zijn, en die twee kinderen zijn veel te rationeel, rustig en nadenkend. Dan het einde met 'swing away' iets dat ik de eerste keer al begreep toen de opmerking viel en eenmaal in uitvoering ook zo gekunsteld en slecht aanvoelt. Dan de bereidwilligheid je te verdedigen. Het is een boerderij, maar waar is gereedschap ter verdediging? Waar zijn knuppels, hamers, messen, bijlen, spaden, houwelen....defend yourselfs! Nee, Shyamalan schetst kennelijk liever een veel te braaf beeld van Iemand die zijn geloof weer terug vind, en naast dus veel te braaf lijkt Shyamalan in mijn ogen niet helemaal te weten waar hij met dit geheel heen wil.

Prima is nog het nodige camerawerk, uiteraard is Phoenix meer dan goed, maar verder is Signs, nu bijna 20 jaar oud, toch vooral een tegenvaller. Weer een tegenvaller van Shyamalan die met The Sixth Sense toch kennelijk zijn beste al gehad heeft.

Oh....wat een classic is dit toch. Niet perse de beste in zijn soort, heeft soms wel wat trage momenten, maar zeker een trendsetter qua sfeer en verknipte personages.

Hoewel de film natuurlijk draait om de speurtocht naar een seriemoordenaar lijkt dat gedeelte net als in Red Dragon ondergeschikt ten opzichte van de band en gesprekken tussen Foster en Hopkins. De sfeer en muziek alleen al wanneer ze met Chilton door die gangen loopt, heerlijk! Vervolgens Hopkins zelf die toch wel zijn meest kenmerkende rol neerzet. Een rol waaraan mensen hem wellicht sneller herkennen dan aan zijn echt naam. Een soort prikkelende fascinatie of charme versus iets ontzettend onpeilbaars en sinisters is de persoonlijkheid van Hannibal te noemen tegenover de onzekere Foster. Alleen wel jammer van dat ontzettend boers over the top accent. Zo overigens ook de rol van Levine, vooral de scene dat hij zich opmaakt om voor de camera te poseren, een perfect ongemakkelijk gevoel creërend en het beeld van een geschifte zonder dat het een klucht wordt. Levine krijgt niet zoveel tijd maar ook in zijn geval, in zijn bij rollen oeuvre, toch wel zijn meest memorabele.

Verder best wel mooi gemaakte opnames zoals de autopsie. Je krijgt niet veel te zien toch spreekt de reactie van de omstanders boekdelen. De ontsnapping van Lecter natuurlijk en hoe hij tekeer gaat op die twee cipiers en natuurlijk de ontknoping hoe Starling bij toeval het huis vind, Gump identificeert en de daarop volgende climax in het duister.

Geweldige psychologische thriller. Top film. Leuk om weer eens gezien te hebben.

Twijfel en een gokje toen ik deze een paar weekjes terug meenam bij de kringloop, en waarom was dat ook weer? Omdat ik toch wel een verdomd cool postertje hier vroeger van had hangen op mijn slaapkamer. Zou het wat zijn...? Vast niet. Wil ik het toch stiekem proberen? Best wel. Was het iets? Nee, geen fucking moment.

Is er überhaupt één goed punt? Mwoah, er zit redelijk wat actie in en, voor 1996 begrippen met een vermoedelijk behoorlijk laag budget, wordt dat nog best redelijk uitgevoerd. Maar buiten dat oogt Scalia te oud voor de rol, is de synthesizer soundtrack teenkrommend slecht, het verhaal slaat nergens op, laat staan het acteren en de dialogen. Ieder woord over deze film is verder teveel dus laat ik dit bericht lekker afronden. Mijn advies, koop een hond en laat die uit, ga wandelen in het bos, lees een goed boek, ga sporten of in een Kringloop neuzen, maar verspil je tijd niet met deze film.

Silent Hill stond al lang op het lijstje voor een kijkbeurt, maar de film tegenkomen bij de kringloop bleek nog geen sinecure, tot dat twee weken terug eindelijk lukte waarop het feest afgelopen zaterdagavond-griezelavond kon beginnen.

En ja...goh, echt sterk gaat het allemaal niet van start. Sterker nog, ik vind de opening echt wel bedenkelijk. Het begint abrupt zo midden in de nacht, de oorsprong van het kind is mij niet helemaal duidelijk want ik meende aan de hand van de synopsis dat dit haar natuurlijke dochter was, het vertrek naar Silent Hill is zonder enige communicatie, dit gebeurt ook nog eens midden in de nacht, en dan gaan we ook nog eens als een dolle op de vlucht voor de politie in het donker op een kronkelweg die we niet kennen. Hoeveel red flags, slechte beslissingen en rare momenten kan men in pakweg 20 minuten film stoppen? Veel! Het is een zeldzaam domme aanloop als je het mij vraagt. Zoals reeds gezegd maakt Silent Hill tot op het moment dat Rose daadwerkelijk in het dorpje rond begint te dwalen weinig tot geen indruk, maar wanneer de opwaartse lijn vervolgens wordt aangezet gebeurt dat gelukkig goed.

Alhoewel, dat geren en geroep van Rose door de straten en gebouwen is ook wel weer zozo, dat ik denk wat een berenconditie heeft dat mens, en doe eens even een beetje chill want je weet nooit wat daar kan zitten aan zwervers, junks, moordenaars of verkrachters. Maar nadat het eerste alarm is gegaan en de eerste lugubere ontdekkingen gedaan worden en vreemd verschijningen de grond uitduiken is de toon definitief gezet, is de film wat dat betreft helemaal los en is het wachten op meer. En de film lost die verwachting prima in met veel bizarre momenten, bijzondere karakters, spannende momenten en vreemde figuren en verschijningen. Pluspunt uiteraard natuurlijk zowel Radha Mitchell en Laurie Holden die niet alleen garant staan voor fraai uitzicht maar ook een stel pittige dames zijn.

En ook al heeft het geheel soms een hoog game gehalte alsof je tegen een eindbaas moet vechten, of een bepaalde situatie een specifieke tijd moet overleven zoals in het geval op het toilet met de creepy crawler of Pyramide head, het heeft over het algemeen een erg sterke sfeer aangevuld met goede soundtrack. Minpunt zou kunnen zijn dat Silent Hill met zijn twee uren best aan de lange kant is toch verveelt het geen moment met zat opzienbarende momenten zoals de zusters of de congregatie in kerk die van een hoog Stephen King gehalte is. En zo bevalt Silent Hill toch meer dan en laat het de zwakke opening ver achter zich.

Merry christmas!

Bij hetezen over deze film en het zien van de trailer liep ik hier wel warm voor en deed mij heel erg aan Nobody denken die mij ook uitermate goed beviel. En laten we vooraf de balans opmaken met Kinnaman die een beetje actie wel ligt als Rick Flagg en Robocop in eerdere films, we hebben John Woo als regisseur en Beltrami als de man voor de soundtrack. Wat zou er mis kunnen gaan? In mijn optiek gaat er ook weinig mis, maar gezien het cijfergemiddelde en reacties van anderen denkt niet iedereen daar hetzelfde over.

Koddig is het contrast aanvankelijk met de kersttrui, het kerstliedje en de uitermate gewelddadige opening en even is het wel zoeken waar we precies instappen. Is dit het begin of het einde met een komende terugblik? Maar met het schot door de keel is de chronologie duidelijk net als het idee van de uitermate simplistisch en directe wraakfilm. Alhoewel...wat daarna volgt is toch de focus op trauma, verlies, verdriet en de relatie tussen het stel die op de klippen loopt, het is het definitieve startschot dat Brian zich met toewijding op zijn taak kan storten om te trainen, sterker te worden met als doel de wraak op de beruchte bende.

Te lang, te saai, een intro van meer dan een uur voordat er eigenlijk iets gebeurt lees ik als kritiek. Hmmm....is dat allemaal wel zo? Sterk is toch de afzondering en relatie waar langzaam de communicatie uit verdwijnt, hoewel het nu soort van kunstzinnig abstract opgezet wordt met een man zonder stem en veelal via whatsapp, ligt het toch niet ver buiten de realiteit van hoe dergelijke dingen gaan. Wat mij betreft is de opbouw wat dat betreft apart te noemen waarna hij zich richt op een best wel coole training in hand to hand combat, fysiek sterker worden en wapengebruik. En wat is het toch heerlijk te zien hoe het karakter zich steeds verder en verder oplaadt tot een ongekende woede en drive. Bijna verneukt hij het met die ene gast in de kelder, van de andere kant is het wel realistisch want tussen trainen en echt vechten zit nog altijd een wereld van verschil.

En zo bouwt Silent Night toch op naar een prima finale met een heerlijke geweldsexplosie in deze Sisu/Nobody/The Punisher achtige mix met een badass klinkende Mustang en een bad guy easy to hate. Minpunten zijn uiteindelijk dingetjes zoals dat hij opnieuw moet leren lopen, maar waarom? Hij is niet in de ruggengraat of hersens geraakt, dus waarom zou hij niet meer kunnen lopen? Dan maakt hij ergens in het begin geluid als hij huilt, weer een foutje, want als je geen geluid kunt maken kan dat ook niet lijkt me. Dan de boosheid en woede die zo zorgvuldig opgebouwd wordt tijdens het middengedeelte en de training. Maar helaas is daar in de finale niets van terug te zien waar Brian continu loopt te wankelen als een bokser na een zware stoot en met moeite de finish lijkt te gaan halen.

Het is dus niet alleen de zon die schijnt en de film had opzich best een tien minuutjes korter gekund. Meten met Nobody kan de film zich niet, niet dat Silent Night zoveel slechter is, Nobody is gewoon zoveel beter. Mij smaakte dit desondanks prima en wat mij betreft dan ook een goed cijfer.

Kostelijke jaren '80 product die naar het foute neigt, cult is, maar ook erg vermakelijk. Lang geleden enkele keren gezien en nog langer geleden ooit het boek gelezen dat maar 125 blz telt dus in een middagje te doen is. Verassend was het allemaal dus niet meer, kostelijk vermaakt wel wat mij betreft.

Het is in die zin weer een typische King vertelling rond een streek of een plekje waar iedereen zijn rol heeft en alles een eigen gangetje heeft, maar zoals gewoonlijk niet voor lang. De reacties en omgang met elkaar, net als de kleurrijke karakters is ook weer des Kings. Prima wordt er gewerkt met de jonge Marty en diens zus en de narigheid die zich langzaam ontvouwt. Grappig is de gekke oom Red, typische rol van Busey hier voor zijn ongeluk en duidelijk merkbaar dat hij hier rustige momenten kent integenstelling met later. Wie zou er niet zo'n oom willen trouwens, hilarisch figuur.

Prima wordt er gewerkt met toch een aantal beklemmende momenten en zelfs een beetje Gore. McGill trouwens prima in zijn rol. De rolstoel is wel erg op het randje, het duel met de auto onzin, de humor dan wel weer erg leuk en de soundtrack wisselend van best wel goed naar tenenkrommend. Wat ik dan toch wel weer erg goed gebracht vind is dat typische King beeld van een gemeente in beroering.

Nee, een topfilm is het niet, er zijn betere verfilmingen van King. Toch in het tijdsbeeld gezien, met meer dan behoorlijk speciale effecten rond de weerwolf zelf, is dit een meer dan behoorlijk genietbare film.

Filmpje waar ik in eerste instantie toch iets meer van verwacht had, tevens kan ik de film qua genre niet goed plaatsen, toch zit er in het plot en alle karakters best een aardige boodschap die je even moet zien, en je moet liggen.

De introductie van Pat, die weer bij zijn ouders intrekt en overduidelijk een soort dwangneurose heeft is aardig maar verder niet bijzonder. De wisselwerking met de ouders is één om nog op terug te komen. De film begint echter pas opgang te komen, en krijgt de nodige swung, wanneer Pat kennis maakt met Tiffany. Onder het motto 'je hebt een gek nodig om een gek te begrijpen' is de wisselwerking en de dialogen tussen de twee interessant te noemen. Het te volgen plot en ontwikkelingen zijn daarna redelijke vanzelfsprekend.

Waar draait de film dan om? Twee 'gekkies' die elkaar vinden en begrijpen? Neen, absoluut niet. Want in mijn optiek zijn de twee helemaal niet zo gek, ze hebben gewoon net iets teveel meegemaakt. Het is de 'gekmakende' omgeving er omheen die loopt te controleren en te bemoederen. Een omgeving die debet is aan alle problemen en die overloopt in onbegrip. Een omgeving die tevens blind is voor hun eigen idiote en dwaze gedrag. Vader met zijn 'ju ju' neurose en dwang tot controle. Niet raar dat Pat hetzelfde probeert met zijn relatie. Het is het eeuwige verhaal van de balk in eigen oog waar een erg zwart wit beeld gecreëerd wordt die naarmate de film zich ontwikkeld recht getrokken wordt. En dat is wel een bijzonder interessant beeld. De 'gekkie' mag dan gek zijn, maar is eerlijker naar zijn omgeving en zichzelf dan de gemiddelde die zichzelf normaal vind. Een omarming van jezelf die juist rust brengt.

Silver Lining Playbook is een tragikomedie met een behoorlijke portie feelgood. Een film die best een aardig concept bevat, en dan vergeet ik nog bijna een andere logica in de film die zijdelings genoemd wordt, namelijk dat alles met een reden gebeurt. Een deur sluit, een raam gaat open...

Toch boeit SLP niet altijd heel erg, maar zijn de acteerprestaties van Lawrence en Cooper dan wel weer de moeite waard, zo ook de wisselwerking tussen de twee karakters. SLP is vooral gewoon aardig om een keer te zien, maar top is het allemaal niet.

Hoewel vermakelijk en prima verteerbaar op een avondje is het toch net wat teveel een film uit de categorie 'net niet'. Er is een behoorlijk cast bij elkaar gezocht met Glenn, Costner, Arquette, Kline, Cleese, Glover, Goldblum en natuurlijk Brian Dennehy waarvan je automatisch weet die is niet te vertrouwen en waarschijnlijk de bad guy van het verhaal.

Het ziet er allemaal prima uit, aardige schietscene's, mooi landschappen natuurlijk maar ik vind het verhaal wat magertjes allemaal, spanning is er niet echt, bad guys lijken niet echt te kunnen schieten, de good guys lossen wel alles met één schot op en de karakters komen ook niet echt over. De enige die er echt een beetje uitspringt is het karakter van Costner die toch behoorlijk gestalte geeft aan de brutale jonge hond van het stel, soms is hij op het irritante af maar ook vaak humoristisch. Had hem wat vaker in de verhaallijn betrokken, de karakters zijn nu wat te oppervlakkig/oninteressant of stereotype zoals in de gevallen Kline en Glover. Of de chemie is er gewoon niet, Kline en Glenn die beide bijvoorbeeld niets zeggen of Kline die bijvoorbeeld jonge hond Costner duldt en sarcastisch gebaart stil te zijn tijdens de uitbrak. Het is het gewoon allemaal net niet. En een halve film om de grimmige kop van Scott Glenn laten draaien lukt ook niet, normaal altijd wel weg van die kop en houding maar hij is er niet na echt een film te dragen en sympathiek of innemend over te komen. Hij is meer de knorrig side-kick met de one-liners.

Goed, aardig voor een keer, maar that's it.

Vanmiddag gekeken en me eerlijk gezegd bijzonder verbaasd over de 'goede' kritieken die de film krijgt. Nu weet ik ten eersten al niet in welke categorie ik deze film moet plaatsen. Ging ervan uit dat het een drama was, maar beland voor mijn gevoel in een komedie/tragi-komedie.

Prima rol overigens van Cees Geel die een uiterst innemende Simon neerzet met zijn lachje en humor, maar naar mate de film vordert gaat me dat toch wat vervelen en daarnaast vind ik dat de film niet zo heel veel te bieden heeft. Oké, de dualiteit tussen leven en dood, het tragische dat een bijzonder levenslustige iemand stervende is en vooral hoe die er mee omgaat. Maar toch, het pakt mij helaas niet zo. Had er iets meer van verwacht.

Nee, helaas. Niet mijn ding.

I wish somebody else had found that money...

Wat smulde ik destijds van het uitstekende boek van Scott Smith. De film in een Londonse bios mee te pikken tijdens vakantie was niet een keuze om lang over na te denken aangezien er amper sprake was van een release in Nederland en hij al helemaal niet in Nederland ging draaien. En wat een uitermate sobere en goede film is het geworden, hoewel het boek toch nog net iets meer indruk maakt vanwege zijn nasleep.

Het verhaal moge duidelijk zijn, twee broers en een vriend vinden bij toeval een grote som geld in een neergestort toestel. What to do, is de miljoen dollar vraag. Waar komt het weg? Is het drugsgeld? Zoekt iemand en wat is het afbreukrisico? Er wordt besloten het te houden onder een aantal redelijke voorwaarden van de slimste van de drie genaamd Hank. A Simple Plan tot daar, net als de film zelf die daar ontzettend goed bij vaart. Zelfs zijn rechtschapen vrouw die er eerst niets van wil weten is om.

Toch mislukt het 'simpele' plan in de eerste plaats meteen al vanwege de twee imbicielen waar hij mee in zee gaat. Behalve dat de ene enorme geldzorgen heeft en het een kwestie van tijd is voor hij zijn deel wil, valt de eerste domme opmerking al bij het vliegtuig zelf van Jacob die een nieuwe truck wil kopen van zijn deel waarop Lou oppert een Transam te nemen. Als ik Hank geweest was had ik daar meteen al op de rem getrapt. Jacob blijft gedurende de film onrealistisch qua gedachtegang wat hij op termijn kan met het geld kan, want het realisme is dat men er niets mee kan zonder op te vallen of vragen en twijfel op te roepen. Men kan geen grote aankopen als huizen en nieuwe auto's doen. Dat dit een problematisch geheel gaat worden is dan al duidelijk en loopt al vroeg uit de klauwen rond het incident met de boer en Lou die inderdaad verschijnt om geld op te eisen.

Een onvoorspelbare en gevaarlijke driehoeksverhouding wordt geschetst waarin de problemen alleen maar groter worden en de gevolgen dramatischer. Dit in een treffende armoedige en troosteloze omgeving, fraaie neo-noir situering, en prima acteerprestaties. Paxton is redelijk zichzelf zoals altijd, het is uiteraard Thornton die een glansrol neerzet als verslonzde simpelaar, maar Brent Briscoe boert ook prima mee. De soundtrack van Elfman is fraai te noemen en de besneeuwde landschappen zijn ook mooi.

Het maakt A Simple Plan tot een sobere, uitermate degelijk en boeiend drama waarin blijkt dat geluk niet voor iedereen voor het oprapen ligt en je soms blij moet zijn met de zegeningen die je wel hebt. Daarom is dit een erg fraaie en fijne film.

Een vervolg op het fantastische Sin City, en jammer genoeg valt de film best wel tegen.

De visuele stijl valt in het begin meteen weer op als mooi, maar heeft ook een aantal momenten dat het zijn hand overspeelt en waar de stijl vooral níet mooi is, en alles behalve Sin City of stripachtig aandoet. Op dat moment checkte ik zelfs nog even of dit wel een Rodriguez productie was.

In Sin City zijn de verhaallijnen en de karakters om te smullen en teert de film bijzonder goed op een simpele aanpak die duidelijk is maar niet verder dan nodig de diepte ingaat. Iets wat in A dame to kill for verre van lukt. Slechts Marv is redelijk op dreef en vermakelijk, de momenten met hem zijn dan ook erg prettig. De andere karakters komen totaal niet interessant over en de film lijkt sowieso meer om dialogen te draaien en een poging diepte aan karakters te geven terwijl het format overduidelijk veel meer gebaat is bij korte dialogen en snedige opmerkingen. Daarnaast pakte de keuze voor Brolin erg slecht uit, hoewel een betere acteur dan Owen, lijkt het niet te werken en wanneer hij met zijn verbouwde kop wederkeert wordt de aversie alleen maar groter want de poging hem op Clive Owen te laten lijken uit Sin City laat hem er juist uitzien als Jackie Boy. Erg jammer...

Aardig voor een keer, vermakelijk op zijn hoogst, mooie Eva Greene en minuscuul rolletje van de eveneens prachtige Emmy Robbin, leuke titelsong van Aerosmith, maar helaas haalt de film verre van het niveau van Sin City.

En weer eens een Argento aan de beurt, een regisseur waar ik nieuwsgierig naar blijf terwijl dat niet altijd ingelost wordt. The Phantom was slecht, Profondo Rosso viel tegen en vond ik weinig of niet bijzonders, maar Tenebrae vond ik op zijn manier wel sterk en vermakelijk. Dus was het afwachten waar deze film zich ongeveer ging scharen.

De opening is nochtans best aardig, met de getroubleerd ogende Anna, de dreigende tonen van Morricone en de eerste tekenen van het bizarre Stendhal syndroom dat soort van bestaat maar natuurlijk onderworpen wordt aan persoonlijke interpretatie door de regisseur lijkt mij, hoewel Argento hetzelf als kind schijnt te hebben ervaren. Een eerste ergernis betreft de overdub van Kretschmann die in plaats van zijn gebruikelijke Engels met Duits accent plotseling een totaal andere stem heeft en accentloos Engels spreekt. Vrij snel daarna werpt zich het volgende debacle van de film op, namelijk Anna met haar moeilijke blikken, haar gedwaald langs kunst en haar ogenschijnlijke problemen er mee, leuk maar vooral te ver doorgevoerd. Inhoudelijk lijkt er verder in die eerste fase met haar karakter weinig gedaan te worden en is het schimmig en onduidelijk wat ze verder doet of daar te zoeken heeft, het voelt wat dat betreft mager aan. Gelukkig duikt de verkrachter als snel op...

Het zou geen Argento zijn als er niet iets gruwelijks gebeurt, en hoewel de op de hoes beloofde smerigheid en gewelddadigheid uitblijft, zijn de verkrachting wel van het onaangename soort plus nog wat kleine dingetjes. De cgi, de eerste Italiaanse film waar in het gebruikt is, boeit eigenlijk niet met zijn shotjes van afgevuurde kogels en pillen door slokdarmen. Desondanks kan de film een bepaalde sfeer niet ontzegt wordt, eigenlijk vind ik de sfeer best goed en uiteraard de opbouw van verschillende scenes. Om natuurlijk de fenomenale muziek van grootmeester Morricone aan te halen, wat een heerlijke muziek. Helaas valt deverkrachter al snel weg hoewel het mysterie wel enigszins overeind gehouden worden, toch bloed het na enige tijd een beetje dood en is de ontknoping met de dader niet super voorspelbaar maar het was wel door mijn hoofd gegaan.

Super is deze The Stendhal Syndrome dan ook zeker niet en ergens voelt het allemaal een beetje aan als uit balans. Want opzich voelt het geheel wel aan als interessant en heb ik het idee dat er meer in had kunnen zitten. Afijn, sterker dan Tenebrae is ie zeker niet maar vermakelijker dan Profondo Rosso wel, ook al is het maar vanwege de sfeer en muziek. Een drie voorlopig.

Onder het motto te bekend en te groot om niet te kijken er toch maar eens even door gejast voor een cijfer en comment, dat dit uiteindelijk niet mijn ding zou zijn wist ik wel haast zeker van te voren ook al wist ik weinig van dit product buiten de maar al te bekende titelsong.

Buiten het beginpunt met de revolutie binnen de filmindustrie en diens stuiptrekkingen met betrekking tot geluid, moet het toch echt je ding maar zijn. De overdreven vrolijkheid en joligheid is toch iets dat in het tijdsbeeld gezien moet worden, en dat is niet te zwaar natuurlijk allemaal, maar ja, dan die zang en dans fases. Dat is zo nu en dan toch best even doorbijten voor iemand die een hekel heeft aan musical en alles wat daar op lijkt. En de dansscenes zijn zoals gewoonlijk binnen het genre mij veel te lang repetitief.

Maar die mening en persoonlijke smaak staat niet in de weg om te kunnen oordelen dat het wel degelijk goed gemaakt is. De dans van de drie is knap uitgevoerd, net als het kunststukje van Cosmo met zijn 'make them laugh' die van acrobatisch gehalte is. De humor is ook best leuk zoals met de eerste experiment geluid op te nemen die letterlijk in het honderd lopen, en daarnaast valt Singing In The Rain toch vooral op als een vermakelijke film met van alles wat. Dans, zang, humor, veel humor zelfs, een romance en een beetje feel good. En binnen dat kader doen Kelly en O'Conner het goed en is Debbie Reynolds erg prettig om naar te kijken.

Buiten de kwaliteit en de getoonde humor en vermakelijkheid is het toch net niet mijn ding. Daarom zeker geen onvoldoende maar een heel hoog cijfer zit er toch echt niet in.

Stug maar visueel stijlvol drama.

Dag in het leven van professor Falconer die het verlies van zijn geliefde Jim niet bepaald kan verkroppen. Iets dat stijlvol en herkenbaar gebracht wordt, het fenomeen dat overal een herinnering aankleeft bijvoorbeeld. Dat George sowieso van natura een soort afstandelijkheid en geslotenheid over zich heeft, waardoor contact maken met mensen en eventueel verder gaan met het leven niet gemakkelijk gaat, werkt niet mee. Het geplande einde van de dag laat zich dan ook gemakkelijk raden, tenminste als het aan George ligt.

Dat er een hele wereld vol met andere mensen en mogelijkheden om de zijne heen draait lijkt maar mondjesmaat door te dringen. George blijkt anker, klankbord en inspiratie voor velen en meer dan genoeg reden om te leven. Toch loopt niet alles als gepland.

Een interessante thematiek heeft de film wel met het verlies van dingen, rouw, verdriet en vooral het idee dat er meer is om voor te leven. Toch raakt de worsteling van George mij niet echt en heeft de film moeite me te boeien. De prijswinnende acteerprestatie van Firth verandert daar weinig aan, net als de prachtige jaren '60 sfeer en aankleding. Eindoordeel is dan ook; gezien en afgevinkt, en niet snel weer wat mij betreft.

Niet super, maar wel een degelijke jaren '90 product en wellicht iets beter dan andere erotisch getinte thriller als Sliver, The Last Seduction en Jade om maar eens wat te noemen. Dat SWF erotische geladen was wist ik niet, overigens niet een gegeven dat voor mij iets toevoegt, gelukkig blijft het ook bij een beetje.

SWF begint nochtans voorspelbaar, maar de introductie van JJ Leigh maakt veel goed. Waar ik Leigh, met die zure bek en verschrikkelijke intonatie van haar meestal een verschrikking van een wijf vind, overtuigd ze zowaar als timide bakvis met haar donkere haarkleur, iets dat best staat. Voorspelbaar is daarentegen weer de ontwikkeling met Allie, een absolute tegenpool van de ondoorgrondelijke Hedy. Aardige maar niet minder voorspelbaar is de band maar ook de kopieerwoede. Iets dat meteen toch opvalt vooral met betrekking tot de tweeling die in het begin te zien was.

SWF ontwikkel zich daarna niet in een heel geloofwaardig, maar wel vermakelijk verhaal, waar het de vraag is hoever Hedy nu eigenlijk zal gaan en ten koste van wat. Dat ze een verborgen verleden heeft is van meet af aan duidelijk, en dat ze ver gaat wordt ook duidelijk. De eindstrijd grenst op bepaalde momenten ook aan het ongeloofwaardige, maar dat zijn dingen die ik voorlief neem in deze film die vooral suspense als hoofddoel heeft.

Gewoon aardig voor een keer, en vooral degelijk te noemen.

Een film die mij ooit eens heel erg tegenviel 15 jaar terug of zo, omdat ik gehoopt had op een veel beter beeld van de doodsstrijd de laatste twee uren van de Bismarck, maar dat viel toch even een beetje tegen. Desondanks wel een onderwerp wat me altijd enorm geboeid heeft, net als in het geval de Titanic, aangewakkerd door een documentaire over Robert Ballard en diens speurtocht naar het wrak. Het schip, verhaal, jacht, angst in Engeland en doodsstrijd van bijna mythische proporties.

Wat als eerste opvalt is de historische correctheid van de veel gebeurtenissen en hoe ze gebracht worden. Het benoemen van de technici op de Prince of Wales omdat het schip nog maar enkele weken in de vaart was en verre van gevechtsklaar, tot het bloed dat door de spreekbuis komt na de treffer op de commandopost. Maar ook de signalering aan de Noorse kust van de schepen, de foto van de Spitfire in het Kattegat tot de luchtaanval die daar geprobeerd wordt. Verder is de film, aangezien ik er zoveel van gelezen heb, een feest der herkenning met al die schepen en personen, van een cruciale rol tot een bijrol, alles en iedereen komt voorbij van de torpedojagers van Vianen tot de ongelukkige aanval op de Sheffield. En op zich voor een film uit '60 best heel aardig gebracht en prima gewerkt met modelschepen. De kenmerkende manier waarop de Hood zonk komt niet uit de verf, hier explodeert de schuit domweg, terwijl in werkelijkheid het schip door een treffer in een munitiemagazijn letterlijk in tweeën brak waarbij het schip vanaf midschips tot de boeg diagonaal in de lucht ging staan net als de Titanic. Slechts drie van de veertienhonderd man overlevende deze tragedie die hard aankwam bij The Royal Navy. De Hood was verre van een modern schip maar wel de eyecatcher en een soort nationale trots. De verschillende aanvallen van de 'boodschappennetjes' zoals de Swordfish gekscherend genoemd werden wordt goed gebracht net als de verschillende treffers die niets uitrichten tot die ene fatale. Of de schade nu inderdaad zo onherstelbaar was of vooral Lutjens een heldendood zocht zullen we nooit weten, er zijn in ieder geval tal van theorieën dat het schip best met de schroeven had kunnen manoeuvreren of met de deur van de vliegtuighangar als provisorisch roer had kunnen ontsnappen. Realiteit of fabel, fatalisme of falen, of domweg een onomkeerbare situatie, we zullen het nooit weten.

Helemaal niets op aan te merken? Oh jawel hoor. De voice over die de specs van het schip opdreunt vergist zich toch behoorlijk bij de hoofdbewapening, niet 8 stuks van 42 cm, maar 8 stuks van 38 cm is het correcte kaliber. Daarnaast mis ik toch die dramatische en kenmerkende ondergang van de Hood, de zogenaamde destroyer die na de nachtelijke torpedoaanval opgeblazen wordt bestond gewoon weg niet, om laatste de eindstrijd van de Bismarck aan te halen. Eenmaal ingehaald door de Rodney, King George V, Prince of Wales, Norfolk en later Dorsetshire ontstond er een gevecht dat bijna twee uren geduurd heeft, soms van zo dichtbij dat er van een invalshoek niet meer sprake was. De lengte van die eindstrijd, of de benadrukking, mis ik eigenlijk wel een beetje. Gaat wel erg vlot, om als laatste aan te halen dat er in de film sprake is van een treffer op de commandopost met de dood van admiraal Lutjens en of commandantLindemann tot gevolg. Toch werd door verschillende Duitse matrozen en officieren Lindemann voor toren A gezien toen het schip begon te zinken waar hij een saluut uitbrengend met zijn schip ten onderging.

Niet te zwaartillend aan het missen van een bepaalde nadruk of bepaalde incorrectheid staat er een prima oorlogsfilm. Een film over gevechten tussen oppervlakte schepen, een genre waar eigenlijk vrij weinig van zijn. De nostalgische zwart\wit beelden doen het goed en de schepen en gevechten kunnen prima door de bocht. Een hele aardige en best wel treffende film.

Ik dacht dat we dit jaar niet aan Sinterklaas deden?!

Niet bijster goed uiteraard, maar wat mij betreft wel een vermakelijk film. Een grappig verhaal wordt om de Sint gecreëerd, het ene nog smeriger dan anderen maar wel met grappige verwijzingen naar termen uit de echte traditie. Natuurlijk draait de film niet om goede dialogen en een kloppend verhaal, maar een hele aardige en best wel humoristische slasher/semi-griezel is het wel.

Het oude nostalgische beeld in het begin met Sinterklaas in Wie van de drie is best wel leuk, Caro Lenssen altijd bijzonder prettig te zien, en wat me dan erg opvalt is dat het 'koud' genoeg is om de sneeuw te laten liggen maar de acteurs is het niet aan te zien dat het koud is. Vooral Egbert Jan Weber in zijn truitje heeft nergens last van. Helaas gaat de film echt finaal overboord met de wijze waarop het bootje 'afgevuurd' wordt.

Aardig en best wel vermakelijk voor een keer, en met een beter einde had de film wellicht een krappe voldoende kunnen scoren.