Opinions

Derde deel.

Ik heb de reeks nooit echt bijzonder gevonden, maar ik ga er wel nog wat verder ingraven door wat koppigheid. Ik heb ondertussen zoveel films gezien dat ik filmreeksen gewoon een beetje af ga ter bestrijding van verveling. Dat werd echter niet bepaald beloond door dit ruimteavontuur op te nemen toen het op televisie kwam.

Deze film heeft het altijd wel van de personages moeten hebben. Laat ik dat nou precies het falende element vinden. Ik vind de groep maar saai, en de schurken aardig ridicuul. Ik heb destijds genoemd dat ik waarschijnlijk met deze personages had moeten opgroeien, maar dat is niet het geval bij mij. Ik vind het allemaal maar levenloze personages die wel bijzondere trekjes hebben maar dit nooit goed kunnen communiceren.

Verder ziet het er qua effecten verouderd maar groots uit. Ik kon alle poeha rondom de sciencefiction wel waarderen. Dat hoort gewoon een beetje bij die tijd en deze film weet daarin ook best ver te komen. Een aantal geslaagde ideeën daarbij opgeteld en je hebt een aardig stabiele grond onder je voeten. Wat er echter opstaat is van wat mindere kwaliteit.

Ik had eigenlijk gehoopt op wat indrukwekkendere vormgeving aan de personages. De schurken zien er dwaas uit en de bestrijders zijn saai. In het algemeen is het vooral een film die maar niet vooruit te branden is en op die manier kom je er maar moeilijk doorheen. In het kader van de reeks is het een best geslaagde film om het verhaal voort te zetten, maar als film zelf vind ik het maar vermoeiend.

Het vervolg.

Op bepaalde stappen is het vooruit gegaan, op bepaalde stappen ook weer achteruit, en bepaalde nieuwe elementen werken en sommige werken weer niet. Kortweg komt het dus vooral uit op hetzelfde niveau als deeltje 1, en dat betekend dus hetzelfde cijfer.

Dat Abrams de relatieopbouw tussen karakters niet goed deed zat er bij mij nog vers in, maar daar heeft hij dus nog steeds lak aan. Er vanuit gaande dat het in deel 1 wel snor zat, gaat hij gewoon verder met het verhaal hier en beken ik weinig vooruitgang in enige opbouw. De randomness heerst er ook nog steeds. ruzie tussen Quinto en Saldana bijvoorbeeld. Aanleiding was er wel, maar het moment te plots.

Qua acteerwerk ook niet veel vooruitgang. Pine blijft nog steeds een wat lege hoofdrol en Quinto blijft ijn zijn rol te veel verbleken. Hij kan gewoon totaal niet opboksen tegen de andere Spocks bijvoorbeeld. Saldana is weer vreselijk. In deel 1 was het nog ok, maar hier keren die irritante opeisende trekjes weer terug. Saldana die die taal spreekt bijvoorbeeld. Vreselijke scene. Echt belachelijk.

Maar de komst van Cumberbatch is wel een positief puntje. Alhoewel het redelijk theatraal en gemaakt is, is het wel echt een karakter met charme. Een beetje voorspelbaar soms, maar daarom niet minder leuk. Voor de rest een minder prominente rol voor Yelchin, en een iets prominentere voor Pegg. Het weegt elkaar dus degelijk af.

Visueel soms erg gaaf. Soms nog steeds wat houterig. Maar de designs mogen er nog steeds zijn en enkele actiescènes en spektakelmomenten zien er wel heel behoorlijk uit. Die crash op de aarde. Gaaf! Jammer dat er daarna respect aan de kapitein wordt betoond, maar niet aan de duizenden die waarschijnlijk bedolven waren onder de crash. Beetje lomp schrijfwerk weer. Of heb ik eroverheen gekeken?

Plot tracht iets intelligenter te zijn, maar Abrams houdt het allemaal nog te doorzichtig en voorspelbaar. Iets meer boodschap, maar veel verschil met deel 1 maakt het niet echter. Wel blijft het allemaal vermakelijk en ziet het er visueel wel vaak weer knap uit.

Het is een degelijke film geworden, maar het blijft die lompe regie die hem in de weg blijft staan. Energiek is het zeker, maar Abrams heeft echt nog wel wat te leren in de grote Hollywoodstoel.

Zelfde niveau.

Spock keert voor dit vierde deel wederom terug als zowel de regisseur als Spock zelf. Persoonlijk vind ik hem ideaal passen in de reeks, iemand die er niet in slaagt de reeks eigenhandig veel verder te helpen dus. Net als de overige personages eigenlijk, want in principe volgt deze film een erg consistente lijn daarin.

Dit keer bevinden we ons in een omgeving die voor de verandering eens niet de ruimte is. Het is dit keer namelijk een hele bekende wereld die ik lekker veel op onze eigen wereld vond lijken. Enkele grappige stukjes van satire waar op eigenwijze manier de spot mee gedreven wordt. In dat opzicht kan ik deze film wat meer waarderen dan alle voorgaande delen in de reeks.

Verder is het eerder hetzelfde niveau alleen dit keer worden er ook wat belachelijke dingen bijgevoegd, zoals walvissen die gered moeten worden. Ik vraag me toch af hoe ze het verzonnen krijgen in het kader van Star Trek. Ik kan er niet bij. Overige personages zijn verder nog altijd relatief saai en komen nergens tot leven. Ik zeg het zowat elke keer, maar het zal me altijd ontgaan hoe deze mensen bekend blijven als iconische verschijningen.

Al bij al heb ik er net zoveel van kunnen genieten als dat ik hen gedaan bij voorgaande delen. Dat is dus zowat helemaal niets. Altijd leuk om wat elementen van die tijd mee te krijgen, maar ach. Verder kan ik er niet heel veel mee dus ik ga me ook niet inbeelden dat ik dat wel kan. Voor nu weer even een pauze in de reeks die ik ooit weer zal onderbreken door het vijfde deel op te zetten.

Op niveau.

Dit keer is het niet Nimoy (Spock) die de regie op zich neemt, maar Shatner zelf (Kirk). In dat opzicht kent de film meteen een leuke lijn, al blijft het niveau meer hetzelfde als de voorgaande delen. Ik heb pure sciencefiction als deze nooit heel erg kunnen waarderen. Al die dwaze aankleding zal wel iets van toen zijn geweest, maar daarom ben ik juist blij dat het tegenwoordig anders wordt aangepakt.

Het acteerwerk is niet slecht, maar het probleem dat ik met de vorige delen had blijft wederom aanhouden. Ik kan me gewoon niet binden met een personage van Star Trek. Zeker in het begin van de film wordt er ingezet op de band tussen het drietal, maar het doet me helemaal niets. Hoe graag ik het ook wil, ze kunnen me niet raken. De nieuwe schurken blijven ook ouderwets sullig. Klaa is compleet overbodig en voegt amper wat toe, behalve dat hij en z'n volgelingen er vooral stom uitzien.

Luckinbill als Sybok komt in de buurt van de eerste echte vijand die indruk maakt, maar de regie gaat net niet genoeg in op zijn gave. Eeuwig zonde, want het budget was er wel degelijk. Zeker de decors van de Enterprise zijn gaaf. Ik vond die neonschacht echt geweldig, deed me denken aan Kubricks werk 21 jaar voor deze film. Ook de overige decors maken indruk en de designs van het universum zijn oprecht lollig. De wat verouderde effecten moet je even voor lief nemen, ik heb me daar nauwelijks aan gestoord.

Voor enige tijd vond ik de film best aardig, maar eenmaal ze bij de finale aankomen stort de boel in elkaar. Ik weet niet waarom er altijd zo'n ridicule slotfase ingestopt moet worden, maar de volledige sequentie op Sha Ka Ree (wat een naam ook weer) kon me absoluut gestolen worden. Zo merkwaardig als het vorige deel vond ik het allemaal niet, maar het is wederom tekenend voor de perceptie die ik van deze filmreeks heb. Ik ga de reeks toch een keer afkijken, wellicht dat de tweede serie me veel beter zal liggen.

End of the beginning.

Dan heb ik ze nu allemaal achter de rug. Ik heb ‘t dan ook uit pure koppigheid uitgekeken. Niets moet en niets hoeft, maar ik heb altijd de drang gehad om in ieder geval de eerste filmreeks uit te kijken. Over het verloop kan ik kort zijn: ik vind het niveau min of meer hetzelfde als de vorige 5 delen. En net als de vorige film zijn het vooral de personages die me gewoon niet liggen.

Omdat ik de film zo vind lijken op de vorige delen kan ik kort zijn wat betreft mijn overige redenering. Soms knappe decors (ondanks de gebrekkige focus), enorm lelijk ontworpen schurken en een verhaal dat dezelfde tamme indruk maakt als de voorgaande filmbewerkingen. Het voordeel van dit specifieke plot is dat de finale wat minder idioot is. Die lijn begon zorgwekkend veelvuldig voortgezet te worden, maar deze film is (gelukkig) wat normaler.

Nu ik alle delen gezien heb kan ik me klaarmaken voor de volgende reeks, maar mijn soort sciencefiction zal het niet worden. Het deed me regelmatig denken aan een moderne operavoorstelling met aliens als thema. Fijn om het allemaal achter de rug hebben en nu hopen dat de andere delen me meer zullen liggen.

Regisseur Jonathan Frakes (die zelf onder andere een personage binnen het bekende team vormt) weet zich creatiever raad met de visuele vormgeving. Zeker de Borgs springen er positief tussenuit wanneer we spreken over make-up en aankleding, de vooruitgang die eindelijk merkbaar is ten opzichte van de vorige films. De grootschalige effecten blijven spijtig genoeg gedateerd, maar de verbeteringen mogen er langzamerhand zijn. Spijtig genoeg werken de personages daartegenover een stuk minder. Een aantal krijgen tot op zekere hoogte uitdieping, maar kunnen nergens vlammen vanwege een gebrek aan eigenzinnigheid. Vaak lopen ze ook tegen (persoonlijke) problemen aan die ze met hun ervaring allang hadden moeten verhelpen, waardoor de voortgang van de inhoud geregeld een onbegrijpelijke indruk maakt. Het helpt dan ook niet dat de rol van Patrick Stewart hem dit keer weinig ruimte biedt om wat van zijn natuurlijke charisma te laten zien, maar het kijkt allemaal niettemin beter weg in vergelijking met Generations. De nogal korte finale weerhoudt me ervan de film te bekronen met een nipte voldoende.

Regisseur David Carson neemt de taak op zich om de afgesloten filmreeks te vervolgen met een nieuwe reeks, maar de start pakt stroef uit. Soms is het goed om een gebeuren als Star Trek voor onbepaalde tijd in de ijskast te leggen, zodat ze de boel weer met vernieuwde techniek en nieuwe regielessen kunnen vervolgen. Dat is met Generations niet het geval, want de computereffecten ogen nog altijd brak en de achtergronddecors vooral onbenut. De cast is ook niet briljant sterk, met uitzondering van een charismatische Patrick Stewart. De schurkenrol van Malcolm McDowell oogt te karikaturaal en de kostuums zien er nog altijd hopeloos gedateerd uit, maar het valt de film niet te ontnemen dat er nog een verdienstelijk tempo hangt. Ik ben nooit een grote liefhebber van deze wereld geweest, maar een film als Generations is dan ook niet bepaald uitnodigend om dat te veranderen.

Regisseur en acteur Jonathan Frakes bracht met het vorige deel een iets kwalitatievere Star Trek-film, maar heeft binnen dit vervolg moeite met het matige script. Het inhoudelijke concept slaat als een tang op een varken, dus vullen de scenaristen het maar op met allerlei uitgesponnen situaties die er amper toedoen. Het acteerwerk van Patrick Stewart en Brent Spiner is bovengemiddeld, de overige personages zijn echter dermate kleurloos dat ik hun namen na 3 films bekeken te hebben nog steeds niet kan opnoemen. Er is ook een gebrek aan geslaagde make-up effecten, waar de vorige film juist punten mee wist te scoren. De gedateerde effecten blijven aanhouden, dus het is jammer dat het geheel op andere visuele vlakken creativiteit mist om dat enigszins te kunnen compenseren. Al bij al is er genoeg aan de hand en het tempo ligt hoog, maar wellicht dat dit gewoon simpelweg niet mijn ding is om er meer uit te kunnen halen.

Het laatste deel binnen de tweede filmreeks van dit universum biedt meer actie en minder inhoudelijke onzin. Fanaten van de televisieserie zullen dat wellicht wat moeilijker slikken omdat Nemesis niet zoveel te melden heeft, maar voor mij betekende het een kleine verademing. Vrijwel de volledige tweede helft wordt voorzien van uitgesponnen actiemomenten die best weten te boeien, zeker aangezien regisseur Stuart Baird niet bang is om de schaal te vergroten. Het acteerwerk blijft verder (net zoals bij de voorgaande delen) erg wisselvallig. Patrick Stewart en Brent Spiner zijn uitstekend, de overige leden vooral kleurloos en saai. Het is soms moeilijk om je vrijwillig in te leven binnen een opzet waarin slechts de helft van de elementen weten te boeien, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt remt het tempo niet meer af. Fijn ook dat de film zich wat minder bezighoudt met armoedige make-up effecten, ondanks dat de computeranimaties vooralsnog geen visuele vooruitgang hebben geboekt. Ik vond het beter te doen dan de meeste andere delen, maar ik vrees niettemin dat ik het allemaal volgende week weer ben vergeten.

Saai.

Heb de vernieuwde reeks helemaal gezien, maar voordat ik deze film keek had ik nog geen minuut gezien van de film die de reeks aftrapte. Van de serie heb ik ook niks gezien, maar die laat ik even voor wat het is. Als het daarnaast aan deze film ligt kan ik net zo goed stoppen met het graven in de reeks, maar ik zal deel twee uit eigenwijsheid toch een keertje opzetten.

Regisseur Wise heeft een divers aantal projecten naar het eindresultaat geleidt en deze film is daar een van. Je kan dus niet zeggen dat het geheel in handen is gevallen van amateurisme, en de behoorlijk grootse beelden (zeker voor die tijd) maken dit alleen maar duidelijker. Veel pogingen om effecten neer te zetten en ondanks dat de film de tijd niet goed heeft doorstaan hebben een aantal scenes nog wel hun eigen charme.

Waar ik vooral tegenaan liep was hetzelfde probleem als dat ik bij de vernieuwde reeks had, en dat zijn de personages. Stuk voor stuk behoorlijk saaie figuren, bijna geheel ontdaan van charme. Misschien dat fans vanuit de serie wat persoonlijker zijn verbonden met deze figuranten, maar ik kan er niet zoveel mee. De stoïcijnse manier van acteren die Shatner gebruikt kon me gestolen worden, maar ook Nimoy kon me niet echt charmeren.

Veel variatie in de situaties, gebeurtenissen en onderlinge verhoudingen, maar echt intrigeren doet het niet. Het tempo ligt nogal laag en de film is nergens vooruit te branden. Veel speelt zich af in het ruimteschip zelf, want alles wat erbuiten zit bestaat toch vooral uit het spelen met wat kleuren in de ruimte. Die beelden zijn het best waard vanwege de excentrieke sfeerzetting, verder eindigt het daar ook weer zo'n beetje.

Ik kan het onmogelijk volledig de grond in stampen, want voor die tijd zal het uiteraard indrukwekkend zijn geweest. Ik vond het echter een langzame en charismaloze boel die een avontuur neerzet waar nauwelijks een avontuur aan te beleven is. De doodse blikken van de personages maken duidelijk dat ze er zelf ook geen bal aan vonden. Leuk voor een keertje, maar ik ben het zo weer vergeten. Hopelijk schroeft deel twee de boel weer wat op.

Het tweede ruimteavontuur.

De eerste film uit de reeks viel me tegen, en dat was hetzelfde met de nieuwste delen. Als films redelijk losstaand van elkaar terwijl ze toch dezelfde personages, namen, schurken en locaties gebruiken. Deze The Wrath of Khan wordt klaarblijkelijk als het beste deel in de reeks beschouwd, maar dat zet eerder direct de toon voor wat er nog komen gaat.

Ondanks dat het een stukje beter is dan het vorige deel die eerder saai was vind ik het nog steeds niet goed genoeg voor een voldoende. Het voornaamste voordeel is dat er nu een lijn inzit. Daarmee volgt het iets voorspelbaardere lijnen, maar dat vind ik niet erg, want anders krijg je zoiets als The Motion Picture. The Wrath of Khan voelt nu wat avontuurlijker en actievoller aan, en dat bewijst zich gelukkig ook weer voordelig.

Toch kampt de film met dezelfde problemen als het vorige deel. Klaarblijkelijk moet je de serie zien om er verliefd op te worden, maar ik blijf liever van de personages weg. Erg saaie verschijningen die blijkbaar al ontwikkeld zijn in de serie waardoor ze in de film levenloze en charismaloze verschijningen zijn. Het acteerwerk voelt gedemotiveerd aan, alsof ze er niet willen zijn. Dat neem ik ze overigens niet kwalijk, ik zou hier zelf ook niet willen zijn.

De effecten ogen wat groter en maken toch wel indruk ondanks dat ze wel degelijk verouderd zijn. Bij de grotere reeksen komt het niet in de buurt, maar het is gelukkig wel zijn eigen ding. Het vermaakt en er worden genoeg ideeën in verwerkt. Hadden ze alleen maar meer ideeën rondom Khan, die net als de helden nergens echt weet te overtuigen. Bovendien voelt het verhaal flinterdun aan voor een film die 113 minuten moest duren.

Ik vond er niet veel aan, maar wilde het deel vanwege de status toch even opzetten. Voor nu is de reeks even klaar, want ik betwijfel dat de andere delen me gaan smaken nu ik de eerste twee achter de rug heb. Voor die tijd is het indrukwekkend, ondertussen kan ik er simpelweg niet zo veel meer mee. De productie is leuk gedaan, maar de elementen eromheen werken het tegen. Jammer.

Het begin.

Zeker geen slecht begin voor de erg populaire reeks. Het blijft natuurlijk duidelijk uit 1977 komen, dus qua visueel niveau is het zeker wat verouderd. Het is allemaal weer ontzettend ongeloofwaardig maar toch wel een van de meest bekende Sciencefictionfilms.

De schurk Darth Vader is natuurlijk een icoon, maar echt eng of dreigend is hij zeker niet. Hamill speelt redelijk als Luke, evenals Ford. De rare aliens zien er wel lomp uit, maar ook wel lollig. Leuke effecten voor zijn tijd, duidelijk wat ouder.

Prima weg te kijken, 121 minuten zijn wat beter te doen dan de speel duur van de delen 1 t/m 3 en daarmee dus wat vlotter. Echt spectaculair is het nergens, maar kijkt zeker prima weg.

Zwakste deel.

Het echte gevoel zit er sowieso niet echt in. Ondanks het visueel wat beter is dan de echt oude Star Wars films is dit maar een saaie en non Star Wars film. Het voelt gewoon niet echt aan, de acteurs zitten hier ook niet bepaald in hun element.

Neeson speelt vooral een erg rare rol, een rol die hij opzicht nog wel keurig uitvoert maar uiteindelijk niet mee bovenuit steekt. McGregor was ook wel zo zo. De film voelt inderdaad aan als een familiefilm met enkele leuke scenes maar ondertussen duidelijk oude geworden scenes.

Niet al te best dit, vrij saai op sommige stukken. Slechts naar het einde is de film wat interessanter om te volgen, het eerste deel is wat saaier en niet erg boeiend. Minste deel in de best wel leuk reeks. Zal geen favoriete reeks van me worden overigens.

Beter dan 1.

Al is het geweld enzovoort wat milder. De cast is onder andere wat leuker om te volgen. Hierbij vallen vooral Christensen en Portman wel in de smaak, al is de chemie tussen beide wel wat standaard. Verhaal is wat interessanter om te volgen.

Weinig saai materiaal dit keer, en een aantal mooie actiescenes. Dit houd de film nog net kopje boven water, want die 142 minuten is hiervoor een vrij lange zit. Het hoort er natuurlijk wel een beetje bij, maar ja. Grappig dat Jackson perse een andere kleur wou hebben.

Vooral opnieuw naar het einde wel leuke scenes, maar een wat saai middenstuk, maar minder saai dan het vorige deel. Daarom krijgt het cijfer dus ook een kleine verbetering in vergelijking daarmee. Aan fantasie in ieder geval geen gebrek.

Ook prima.

Ook weer een tikje beter dan deel 2, vooral omdat dit deel nog iets boeiender verteld is. Christensen is niet heel erg gewaardeerd in de reeks, maar ik blijf hem toch echt prima vinden, al had hij zijn korte kapsel wel mogen behouden.

Visueel is de film weer een stapje beter dan zijn voorgangers, al blijft het niet een ongelooflijk mooi. Gelukkig was dit niet bepaald een groot pijnpunt. Acteerwerk redelijk, 140 minuten duren toch wel wat lang voor een Star Wars film.

Opnieuw naar het einde toe is de film weer het meest boeiend om te volgen en sluit daarmee ook goed aan op de oude klassiekers. Prima geacteerd, het ziet er prima uit. Niks mis mee zo op zijn tijd, wel leuk om de reeks een keer te zien.

De (derde) finale.

Het was te verwachten dat de Star Wars-films uiteindelijk te haastig uitgewerkt zouden worden. Na het succes van het zevende deel wilde de fans in rap tempo meer lichtzwaarden in de ruimte waardoor ze de pen sneller moesten bewegen. Uiteindelijk krijg je dan een film die duidelijk te haastig wordt uitgewerkt met een bizar gebrek aan logica.

Ik kan dit soort films onmogelijk volledig haten, want het ziet er wederom prachtig uit. Fijn om te zien dat Abrams zichzelf heeft verbeterd na zijn vorige ruimteavonturen in een galaxy far far away from Star Wars. De effecten zien er prachtig uit met een heerlijk gedetailleerde uitwerking. Mooi ingekleurde omgevingen met veel aandacht naar de cinematografie. Ik kan er alleen maar blij van worden.

Het acteerwerk binnen deze film blijft altijd een apart geval. De personages hebben allemaal wel een bepaalde charme maar de dialogen zitten ze herhaaldelijk tegen. Vooral Ridley krijgt wat te verduren met haar script. Hetzelfde met Driver. Ik heb eigenlijk wel medeleven met ze, want er zijn erg weinig acteurs die actief wat kunnen met hun rollen hier en bezwijken daarnaast onder de druk van de dubieuze "fans" van deze reeks.

Eerder vind ik het jammer dat er zoveel wordt toegevoegd dat nauwelijks bijdrage levert en de scenes die wel een bijdrage leveren worden afgeraffeld, in het bijzonder de finale. Toch niet helemaal de boel om zo'n grote reeks als deze (tijdelijk) mee af te sluiten. Echt cool of gaaf is het niet, wel groots. Het voornaamste probleem is dat het zo snel voorbij is waardoor je er als kijker niet echt van onder de indruk kan raken.

De grootste stroef is echter het algemene verhaal die van de hak op de tak springt en erg rommelig uitgewerkt wordt. Zelfs in een film van 141 minuten voelt het te kort aan, en dat komt door de neiging van Abrams om zoveel onzin in de film te verwerken dat er nauwelijks sprake is van geen chaos. Toch kwam ik er vlot doorheen en heb me vermaakt met de grote variatie aan setpieces. Het is nooit mijn favoriete reeks geweest, maar op het vlak van spektakel blijft het imposant genoeg voor een goed avondje aan vermaak.

Prima hoor.

Niet veel beter dan de andere zes delen naar mijn mening, pas vanaf deel 7 begon ik ze echt leuk te vinden. Dit deel is dan toch wel echt de beste van de andere 6. De effecten zijn onder andere zeker een vooruit gang en de karakters zijn ook wel leuk.

Een goed tempo inderdaad, waardoor de film lekker vlot is en leuk is om te volgen. Visueel ook best een vooruitgang inderdaad, vooral die grote machines, (Imperial Walkers heten ze volgens mij). Die Walker scenes waren ook wel echt het hoogtepunt van de film.

Voor de rest een prima sciencefiction die lekker vlot en vermakelijk is. Niks mis mee voor opzij tijd, blijft absoluut een dingetje waar je van moet houden naar mijn mening. Anders zijn die andere delen ook wel lastig om te bekijken.

Zesde deel.

Het slot van de tweede trilogie, alleen haalt het het niveau al niet meer van deel 5. Vooral op visueel vlak is hij weer een stukje achteruit gegaan en kent het een langere speelduur. De speelduur is ook niet zijn volledige speelduur echt boeiend.

Veel actie en sciencefiction maar minder boeiend dan bijvoorbeeld deeltje 5. De film kent inderdaad een aantal iconische scenes hier en daar, maar voor mij was dat niet genoeg voor een hogere voldoende. Voor de rest is het prima.

Wel een ok deeltje, al blijft het jaartal toch wel merkbaar. Hier en daar is het niet erg mooi meer, maar Star Wars zelf is natuurlijk zo onrealistisch en zo ongeloofwaardig dat je de meeste dingen wel vergeeft. Prima deel weer.

Geslaagd.

Meer dan geslaagd deel in de reeks, misschien wel de beste. Al blijven de oudere delen wat meer iconisch. Dit deel heeft meer spetterende en werkende actie. Kylo Ren mag dan geen Darth Vader zijn, een redelijk personage zet hij absoluut waardig neer.

De terugkeer van een aantal leuke personages zoals Han Solo en Chewbacca zijn een genot om te zien. De effecten meer dan top, en de chemie tussen Boyega en Ridley werkt daadwerkelijk ook. De humor mag er ook zijn en is vrij scherp.

Ik ben geen fan, maar dit is een tof deel. Een paar absoluut verrassende wendingen, visueel verrukkelijk en je hebt een zeer geslaagd deel. Misschien is het begin wat minder, waarbij Ridley te arrogant overkomt. De film duurt net iets te lang, maar blijft een groot deel boeien.

Top!

Wel een gave film dit. De originele Star Wars films hebben me niet erg gelegen, en ik ben nooit een fans geweest, maar de nieuwere versies vind ik stiekem wel erg gaaf. Vooral deze film van Rian Johnson valt absoluut op.

Mooie, visueel aantrekkelijke actie. De ongeloofwaardigheid spat er natuurlijk vanaf, en dat hoort zo. De karakters zijn leuk, er zitten (eindelijk) verrassingen in het plot en iedereen past wel een beetje. De film verveelt geen minuut van zijn lange speelduur.

Tof deel deze Star Wars 8 alweer. Geslaagde reeks, al vind ik de nieuwere versies wat beter, terwijl ik het er zeker mee eens ben dat de oudere delen wat meer iconische momenten kennen. Aangeraden, vooral onder de fans.

Ok.

Laatste Vaughn die ik nog moest zien en die ook daadwerkelijk nog gezien kan worden. In The King's Man heb ik in ieder geval veel zin, maar de echt leuke filmpjes van Vaughn kwamen eigenlijk pas na deze Stardust, alhoewel in elke Vaughn-film wel een soortgelijke luchtigheid zit.

Die luchtigheid is ook gelijk het element wat de film op de been houdt, want als dit volledige fantasy was geweest had ik het hoogstwaarschijnlijk niks gevonden. The Golden Compass was een film waar Stardust me aan doet denken, maar deze is serieus qua toon en daarom vooral een vermoeiende zit. Deze is dat dus uiteraard minder.

Er is duidelijk een grote sterrencast opgetrommeld en opvallend genoeg doen ze het allemaal wel naar behoren. Vooral de dosis zelfspot die erbij komt is wel lollig. Behalve dan de twee leads, Cox & Danes. Maken beide weinig indruk. Danes wil heel graag in de spotlight staan, maar doet dit veel te geforceerd waardoor het begint op te vallen.

Een hoop dingetjes zitten erin, die wel redelijk uniek zijn moet ik zeggen. Zoiets als een vliegende boot zie je niet vaak, en ook gehele setting heeft wel wat origineels. Op het gebied van originaliteit weinig te klagen dus, behalve dat geen enkel idee echt optimaal wordt benut helaas.

Verhaal loopt vlot, maar ik mis een beetje een wauw-gevoel. De humor is vlot en luchtig, maar niet grappig. De effecten zijn gedetailleerd, maar niet knap. Het verhaal is bijzonder, maar niet speciaal. Alles heeft wel een beetje iets dat ontbreekt.

Uiteindelijk waren 127 minuten ook wel een beetje voor een fantasyfilm met parodie-elementen. De romantiek tussen Danes & Cox voelt ook eigenlijk niet echt aan en remt vooral het tempo. Die twee hadden wel iets grappiger gemogen. Echte chemie komt er ook niet van.

Vlot en luchtig is het gelukkig nog wel. De redding van de film. In de handen van Vaughn had de film goed gedaan. Het is niet een heel bijzondere film, maar Vaughn weet er nog net genoeg mee te doen. Maar fantasy blijft toch niet echt mijn genre. Dit soort fantasy-dan.

Ok Emmerich.

Het is zeker niet zijn beste film, maar wederom kent deze film een aantal goede stukken. De eerste films die ik van Emmerich zag waren zijn rampenfilms. Die vond ik echt geweldig. Maar naarmate ik meer films van Emmerich ging kijken zaten er weer een aantal mindere tussen. Deze is 1 van de mindere, maar niet de minste.

De film kent enkele sterke momenten en zoals we van Emmerich verwachten ziet het er visueel goed uit. Althans, voor die tijd zeker. Hier en daar toch nog wat houterigheid, maar in het algemeen een paar leuke vondstjes en een paar goede shots.

Zeker het eerste uur kent de beste stukjes. De poort ziet er opvallend gedetailleerd uit en de eerste paar shots van de woestijn zijn van hoog niveau. Emmerich staat ondertussen ook wel zijn mannetje op visueel vlak, en ook hier kan hij weer bewijzen dat hij wel weet hoe de vork in de steel zit.

Qua acteerwerk is het net aan ok. Spader is redelijk als nerd. Een beetje typerend, Russell speelt ook een rol die we een beetje van hem verwachten. Jammer dat zijn karakter voor de rest iets te weinig verdieping krijgt. Dan nog een aantal andere mindere rollen waarvan ik niet eens weet wie de acteurs zijn.

De film duurt ook net wat te lang en concentreert zich voor de rest weinig op de actie. Emmerich die een daadwerkelijk verhaal wil vertellen is nooit helemaal een goed idee geweest. Ook hier zorgt dat voor enkele saaie momenten en een aantal momenten die niet echt de bijbehorende impact hebben.

Bij vlagen iets heftiger dan de algemene film in dit genre, jeugd dus. Maar Emmerich houdt zich voor de rest best in. Een beetje jammer, want de grote zandexplosies zagen er gaaf uit. Hier en daar groots opgezet, maar voor de rest niet al te veel indrukwekkend materiaal.

Intrigerend langspeelfilmdebuut van regisseursduo Kevin Kölsch en Dennis Widmyer die vooral kunnen profiteren van Alex Essoe, wiens acteerniveau met de vordering van de film mee lijkt te groeien. Niettemin is het duidelijk een indiefilm, waardoor niet elk visueel idee evengoed van het scherm komt. Dat is echter snel vergeten eenmaal het tempo wordt opgeschroefd in het laatste halfuur, waar het personage van Essoe (tot aan de laatste 10 belachelijke minuten) zeer indrukwekkend ontpopt. Het jammere is dat Kölsch en Widmyer zich laten verleiden door een weinig verrassende context om de boel te verklaren, want de opbouw is uiterst onvoorspelbaar en interessant. De praktische effecten ogen indrukwekkend, waardoor met name de brutale moorden richting de finale extra gemeen en grafisch uitpakken. Het eerste uur is wellicht wat te uitgesponnen en het duurt even voordat het personage van Essoe op stoom komt, maar uiteindelijk kantelt Starry Eyes naar een aandoenlijk tempo en imponerende horrorbeelden. Zeker voor een debuut is dit een uiterst geslaagde film.

Vroeger was ik erg onder de indruk van deze sciencefictionfilm, maar ondertussen heeft dit werkje van de Nederlandse regisseur Paul Verhoeven wel opmerkbare tekortkomingen. Zeker de speciale effecten zijn ondertussen gedateerd en het acteerwerk is niet geweldig, maar je zult vooralsnog weinig andere miljoenenproducties treffen met zoveel expliciet geweld. De effectieve inmenging van satire, de enthousiaste toevoeging van humor en een heerlijk actievol tweede uur zorgen vervolgens enkel en alleen voor nog meer vermaak. Ik ben niet de grootste liefhebber van Verhoeven, maar dit soort bloederige werkjes kon hij als geen ander. Links en rechts getroffen door het jaar, maar dit soort ongeremde werkjes worden op de dag van vandaag erg gemist.

Matig vervolg.

Origineel van Verhoeven is echt top, en staat zelfs in mijn top 10. Hierdoor had ik zeker zin in deeltje 2 van de reeks, maar inderdaad zoals de flop aangeeft, is het niet al te best. Het mist overduidelijk de regie van Verhoeven een beetje.

De satire en propoganda is in dit deel tenietgedaan en is het een pure Actie/Sciencefiction geworden, en dat heeft de film niet bepaald goed gedaan. De echte magie is er mee af, maar ook het verhaal zelf valt tegen. Waarbij deel 1 nog leuke insect spattende gevechten liet zien, is dat hier slechts weer zon' Mystery achtig verhaaltje.

Dat verhaaltje past simpelweg gewoon niet in de reeks, en zo is het resultaat dus eigenlijk al gelijk vrij matig. Flop niveau vind ik hem dan ook weer niet, want er zit genoeg actie in om het zo voldoende boeiend te houden. Goed, absoluut niet, maar ook niet ontzettend slecht.

Wel ok.

Deel 1 vond ik destijds geweldig en staat tot op de dag van vandaag hoog in mijn favorietenlijst, maar van deel 2 weet ik zo goed als niets meer. Vanuit mijn eigen recensie krijg ik er ook geen goed beeld meer van, maar als ik het snel doorlees lijkt deel 3 weer meer in de roots van deel 1 te treden.

Het begint in ieder geval met de bekende propaganda die van deze film zo'n leuk geheel maakt. De opening is er dan ook direct leuk mee. Tussendoor krijgen we ook nog wat leuke momentjes van satire, maar toch moet je zeggen dat dit meer richting de komedie kantelt. Dat wil zeggen dat er nu ook tussen de momenten van satire komedie zit, zoals een gek personage. Maakt het er allemaal toch iets minder leuk op.

Verder veel actie, vooral in het begin. Veel geknal en veel bugs, ik mag het wel. Het is wel te merken dat het budget flink omlaag is geschoten want het is als geheel wat kleinschaliger. De actie wil ook niet echt leuk meer worden omdat het allemaal iets minder lomp overkomt. Toch vloeit er genoeg bloed en rollen de hoofden goed rond.

Tevens keert Van Dien terug en doet het prima, net als de overige castleden. Allemaal gaan ze iets te dik op in hun personage waardoor de personages te veel veranderen in een wandelende cliché maar echt beroerde prestaties zitten er niet bij. Wel zijn de personages wat saaier en vooral meer standaard, waardoor dit deel toch meer de richtlijnen volgt van een reguliere actiefilm.

Het verhaal is er dan ook naar, en tevens het grootste pijnpunt van deze film. Het voelt te veel aan als een normale film terwijl het eerste deel juist aanvoelde als een frisse en vernieuwende actiefilm. Dat maakt dit deel stukken minder genietbaar, maar gelukkig vloeien de kogels goed rond en is de finale redelijk apart. De "eindbaas" is bijvoorbeeld leuk bedacht.

Het blijft allemaal wel luchtig en de vibe van het eerste deel is altijd leuk om naar terug te keren, maar als geheel is dit deel toch stukken minder door meer in de lijnen van een normale actiefilm te treden, en daarbij te vergeten dat het een deel in de reeks is van Starship Troopers. Jammer, maar ach, het is niet de eerste reeks die op deze manier flopt.

Veel actie, redelijke animatie.

Het eerste is eigenlijk wat deze film naar een 2,5* maakte. Ik ben een groot fan van de eerste Starship Troopers, wat een geweldige film was het. Ik vind het ook jammer dat hier dan ook een animatiefilm op gemaakt moet worden, net als bij de Resident Evil delen. Waarom?

Ondanks die gedachte toch maar geprobeerd, en het viel eigenlijk allemaal best wel mee. Ondanks het zeer dunne verhaaltje en soms lachwekkende animatie is de actie weer top in beeld gebracht. De bugs bewogen redelijk en het geluid was wel snor.

Alleen het feit dat hier zo nodig een animatie op gemaakt moest worden dat er niet volledig perfect uitzag, is het een 2,5*. Wel veel vermaak.

Heropleving van de oorspronkelijke televisieserie waarin regisseur Todd Phillips toch vooral zichzelf laat zien. De keuze voor Ben Stiller en Owen Wilson als hoofdpersonages bevestigt dat vervolgens en als Snoop Dogg komt opdagen in een bijrol is het feest compleet. Gelukkig is de regie aardig vermakelijk en brengt een wereld naar voren die soms best lollig wordt uitgewerkt. Verhaal is daarnaast simpel maar doeltreffend en het acteerwerk is zeker niet onaardig. Het jammerlijke is dat er iets te veel nadruk wordt gelegd op humor die niet echt werkt. Het is allemaal wat flauwtjes en weinig memorabel, waardoor je het eindresultaat waarschijnlijk erg snel kwijt bent.

Saai.

Starve lijkt een beetje een film te zijn die met weinig budget goed wil opvallen, maar is hier klaarblijkelijk niet echt in geslaagd. Furst verschuilt zich achter een relatief verontrustend concept maar heel disturbing wil het allemaal niet worden, wat erg jammer is.

Het duurt sowieso erg lang voordat het op gang komt en de film zelf is overigens ook erg lang. Boven de 100 minuten is toch echt te veel van het goede voor een film zoals deze. Zeker als de film gewoon niet al te interessant is om naar te kijken en regelmatig zelfs tegen het saaie aanzit.

Ik keek het enkel voor het concept, en in de eerste minuten wordt er een lekker brute horrorfilm beloofd in een Battle Royale-achtige stijl. Niets is helaas minder waar want het toont te weinig gevechten en gaat veel meer in op het psychologische aspect om daarmee vergeleken te kunnen worden. Bovendien valt het qua bloedvergieten allemaal erg mee.

Paar gore momentjes, maar verder is het gewoon vuil. Alleen niet van het al te interessante soort. Cinematografie is iets te gewoontjes en het geweld wordt mak in beeld gebracht. Uiteindelijk merk je als kijker zelf ook dat de film gewoon geen interessante momenten kent en wordt vanaf daar alleen maar saaier.

Meer all-out gaan had deze film kunnen redden, en sowieso wat meer tempo. Het verloopt allemaal maar traag en gaat te veel in op allerlei oninteressante achtergrondverhalen en drama. De personages boeien alleen niet en weinig van de achtergrond maakt indruk. Tussendoor nog enkele momenten die als verontrustend opgevat kunnen worden maar dit niet echt zijn. Het enige serieus goede goede moment vond ik het eerste gevecht tussen Campo en die oude verhongerde kerel. Vooral omdat die kerel niet echt terug kon vechten.

Starve wil nergens echt interessant worden en vervalt in traagheid. Tussendoor moeten de gevechten voor wat tempo zorgen maar dit wil uiteindelijk niet lukken. Ergens heeft de vuiligheid nog wel impact en er zitten wel goede scenes tussen, maar in het algemeen toch een wat saaie en vooral lange film waar niet al te makkelijk doorheen te komen is. Jammer gezien het concept.

Waarom blijf ik ze toch kijken?

Ik neem mezelf elke keer weer voor om van Seltzer en Friedberg films af te blijven maar toch kijk ik ze vroeg of laat weer, en elke keer vind ik ze niet goed. Weet niet hoe, de trailers vind ik altijd wel geinig maarja.

Deze film was wel verrassend iets beter (iets) dan de Disaster Movie of Epic Movie, hier was het soms zo droog dat ik weleens een glimlachje moest hebben. Ik zat er zelfs aan een 2,0* of 2,5* te denken. Het acteerwerk is niet echt te beoordelen in dit soort films aangezien ze volgens mij juist niet goed horen te spelen.

He tweede deel van de film is helaas weer een drama en brengt mijn stem veel lager. Jammer, want dit had eindelijk wel leuk kunnen zijn. Tenmisten, naar mijn mening.