Opinions

Herzien. Blijft wat mij betreft het beste werk van regisseur Steven Spielberg en kent een terechte notering in de toplijsten binnen de filmwereld. De opening is natuurlijk weergaloos, maar er zijn ook tussendoor genoeg technische hoogstandjes te bekennen om het geheel niet in saaiheid te laten vervallen. Enkel het nogal dik aangezette (Amerikaanse) sentiment gaat er wat over en ik snap waarom menig kijker zich er aan kan storen, maar toch blijft SPR onovertroffen oorlogscinema met een geweldige opening, een waanzinnige slotfase en puik acteerwerk van de castleden.

De "debuutfilm" (aangezien we Stygian waarschijnlijk niet meer te zien zullen krijgen) van James Wan toont zijn kwaliteiten al heel vroeg. Het energieke camerawerk, de geweldig opgebouwde decors en het veelvuldige geëxperimenteer met stilering maakt van Saw een erg indrukwekkende en soms gemene horrorfilm. Het wordt enigszins tegengehouden door het zwakke acteerwerk (met name Cary Elwes en Shawnee Smith bakken er weinig van) waardoor de geloofwaardigheid op de proef wordt gesteld, maar inhoudelijk hebben Wan & Whannell de touwtjes stevig in handen. Zelfs bij een herziening komt het verhaal enigszins verrassend uit de hoek en zijn er weinig regisseurs die zo'n passie kunnen uitstralen voor het genre als Wan. Het benadrukt wederom waarom ik hem persoonlijk zo hoog heb zitten. In de sequels draaide de reeks meer richting pure horror, maar dit eerste deel is nog altijd charmant als sfeervolle mysteriethriller. De voortdurende afwisseling van perspectief en het vlotjes combineren van diverse soorten horror zorgen ervoor dat ik het cijfer met een halfje verhoog.

Neergezet als "de grote finale", maar dat draait in de handen van regisseur Kevin Greutert vooral uit op een ware teleurstelling. Een hoop figuurtjes uit voorgaande reeksdelen worden opgetrommeld, waartussen de makers talent hebben getoond in het vinden van de slechtst mogelijke acteurs. Specifiek Costas Mandylor en Betsy Russell bakken er weinig van, helaas hebben ze allebei een uiterst grote rol toebedeeld gekregen. Leuk is dat de vallen nog altijd gruwelijk zijn vormgegeven en zelfs wat grappige cameo's (Chester Bennington) kennen. Naar het einde toe wordt alles keurig afgesloten, maar ik kan niet zeggen dat ik er geboeid naar heb gekeken. Pover "laatste" deel dat 7 jaar later toch weer gewoon een voortzetting kreeg.

Halfje erbij na herziening. Specifiek op inhoudelijk vlak is dit vervolgdeel van regisseur Darren Lynn Bousman uiterst bekwaam. Het verhaal is onvoorspelbaar en doordacht, aangedikt met een verfijnde visuele stilering om de kijkervaring verder te stimuleren. Het acteerwerk laat echter te wensen over, enkel Tobin Bell staat zijn mannetje aardig. Het bloedvergieten valt evenzeer tegen, enkel de relatief gemene vallen laten een zekere indruk achter. Het doet zeker niet veel onder aan het originele werk van James Wan, maar kan er ook niet aan tippen. Degelijk en goed versierd horrorvermaak die dus enkel wat snelheid en eigenzinnigheid mist.

Herzien en ook deze deelnemer uit de reeks pakt positiever uit dan voorheen. Regisseur Darren Lynn Bousman laat met dit derde deel een geweldig staaltje effecten zien. Het acteerwerk is over de grote lijn wat beter, de visuele vormgeving gepast en de vallen zeer pijnlijk om te zien. Bousman kiest verder voor een uiterst ongeremde voortzetting en dat pakt gelukkig goed uit. Zelden krijg ik het van horrorfilms even moeilijk, maar de deze beelden testen je uithoudingsvermogen goed. Alleen jammer dat het hele gebeuren rondom Angus Macfadyen op sentimenteel vlak door de mand valt en Shawnee Smith een povere antagonist speelt, want de film lijkt in de basis erg goed te begrijpen wat het moet doen. Een flinke verhoging qua cijfer lijkt me op z'n plaats, met een aardige plotwending tegen de finale aan om dat nogmaals te bevestigen.

Nogmaals een verhoging qua beoordeling voor een Saw-film, ik zal vast niet goed hebben opgelet toen ik voor het eerst door de reeks ging. Regisseur Darren Lynn Bousman weet wel raad met een grimmige horrorfilm en zo kent ook dit vierde deel een aantal gemene vallen en noemenswaardige griezelmomenten. Het is echter beduidend braver in vergelijking met de voorganger en de focus naar een goed uitgedacht verhaal verdwijnt per film steeds meer. Het ontbreekt hier vooral aan een echt grootse of spectaculaire finale, het voelt allemaal toch een beetje ongeïnteresseerd aan en met een zekere mate van gemakzucht. Competent en vermakelijk geregisseerd dus, maar kan het niet halen bij het niveau van de voorgangers.

Cijfer ietwat verhoogd ten opzichte van de eerste kijkbeurt, maar de kwaliteit van James Wan of Darren Lynn Bousman wordt met dit vijfde deel behoorlijk gemist. Regisseur David Hackl vormt een povere vervanging, waardoor de intensiteit die de vorige delen brachten binnen de kortste keren verdwijnt. De vallen zijn gelukkig nog altijd gruwelijk en de cinematografie blijft passend vuil en smerig, maar het volledige politieverhaaltje interesseert amper en het acteerwerk is beneden alle peil. De eerste vier delen kijken redelijk vlotjes weg, binnen dit vijfde deel slaat de verveling geregeld toe.

Cijfer blijft hetzelfde na herziening. Regisseur Kevin Greutert brengt weer wat vermakelijke vallen, maar struikelt met hetzelfde element waar de voorganger ook al mee worstelde: het detective-gebeuren op de achtergrond. Een goed verhaal zit er ondertussen al enige tijd niet meer in binnen deze reeks, de verwoede pogingen om dit weer terug te brengen zijn dan ook niet bepaald succesvol. Saw VI leeft op eenmaal we als kijker getuigen zijn van de vallen, die tamelijk gruwelijk worden vormgegeven. Het concept rondom de traps werkt dit keer ook wat aanstekelijker, met de Shotgun carrousel als absolute hoogtepunt. Tot op zekere hoogte valt er dus wat vermaak uit dit deel te halen, maar het slechte acteerwerk en het politieonderzoek remmen het tempo dermate dat de film te veel saaie en dode momenten kent.

Je kan me wel 100 uur geven om iets binnen een Saw-trap te voltooien, maar ik zal hoogstwaarschijnlijk zelfs dan alsnog falen. John Kramer, oftewel Tobin Bell, geeft zijn slachtoffers hier vervolgens zelfs maar 3 minuten. Regisseur Kevin Greutert keert na 13 jaar (zal het een voorteken zijn?) terug naar de bekende Saw-reeks en trekt daarbij meteen het grote spel uit de kast. Ik moet de andere films nodig herzien, maar qua traps is Saw X een stuk grafischer en gemener dan een hoop van die andere delen. Zeker gedurende de tweede helft moest ik een aantal keer even uitblazen om de intensiteit behapbaar te maken, maar dat is meteen de kracht van deze film. Na de introductie maakt Greutert er moeiteloos een doorlopend intense ervaring van die je pas gedurende de eindcredits weer loslaat. De eerste helft bevat voornamelijk opbouw en uitdieping rond het personage van Bell. Het blijft een meer dan degelijke acteur, maar logischer of sympathieker worden zijn streken er niet mee. Het levert daardoor een nogal merkwaardige slotfase op met veel misplaatst moraal. Je zou iemand maar 2 minuten (de eerste minuut was verspild) geven om een stuk van zijn hersenen eruit te snijden en vervolgens gaan klagen dat iets niet eerlijk is. Daarnaast komt de drang om in iedere Saw-film een nieuwe twist te plaatsen slecht uit, het levert in het geval van Saw X namelijk vooral een slotfase op die het teveel moet hebben van karikatuur en toeval. Het blaast ook een deel van de rest van de film om, aangezien Synnøve Macody Lund vrijwel iedereen probeerde te helpen met tips in/over zijn of haar trap, maar uiteindelijk verklaart dat ze haar collega's liever laat overlijden. Dan kan je net zo goed je mond houden, toch? Ook de handen voor het oog van dat kind trekken was merkwaardig, want ik neem aan dat hij het afgehakte hoofd en de torso tegen die tijd al heeft gezien.

Al bij al levert deze zeer intense en vermakelijke horrorfilm precies op wat je (als liefhebber) zoekt, maar inhoudelijk steekt het amper boven de rest van de reeks uit. Het bijzonder hoge gemiddelde ontgaat me dus een beetje, maar de verhoging van bloedvergieten en grafische beelden is makkelijk toegegeven. Binnenkort de andere films weer eens herzien voor broodnodige herbeoordeling.

Matig.

Dat ik de film niet begrijp vanwege mijn score is een van de grootste onzinquotes die ik heb gehoord en lijkt meer een uithaal te zijn in de vorm van "ik vind de film goed, dus vind jij hem ook goed". Zo werkt het dus niet, en vind ik het resultaat ook niet goed.

Natuurlijk is het een bizarre keuze om je film zo te maken, al twijfel ik of ik de animatie spuuglelijk vind of juist heel mooi. Aan de ene kant zitten er soms mooie, haast hypnotiserende beelden in die je wel goed in de film trekken, maar het is soms ook heel lelijk. Vooral als de karakters beginnen te lopen valt het wat door de mand.

Het verhaal is simpelweg saai, ik snapte hem helemaal, maar het was niet boeiend. Nog zelden zijn 100 minuten zo langzaam overgegaan. De koppen zijn wel herkenbaar geanimeerd, maar of ze nu zo overtuigend zijn, niet echt.

De animatie gaat op een gegeven moment zelfs afleiden van het verhaal zelf, dat is geen goed teken waardoor je soms de draad kwijtraakt. Pas richting het einde werd het wat intrigerender, maar alles daarvoor is niet al te interessant.

Jammer, ze hadden hier wel iets minder moeilijke momenten in hoeven stoppen en wat toegankelijkere beelden. Dit was achteraf toch wel een beetje een teleurstelling.

Zowel de attractie als de film zelf slaan volkomen nergens op en dat kan in allerlei vormen en maten benadrukt worden. Regisseur Steven M. Smith gebruikt namelijk zeer aparte ideeën om zijn spookhuis mee in te vullen, zoals bokswedstrijden en conversaties met maffiacriminelen. Erg spannend wordt Scare Attraction er niet mee, ondanks dat er naar het einde toe flink wat pogingen worden ondernomen om de druk te verhogen. In bepaalde opzichten kan het acteerwerk er gelukkig mee door, maar die weten het geheel niet te redden van de inhoudelijke puinhoop en visuele missers. Het ziet er allemaal afgeraffeld en zielloos uit, met wat idiote wendingen naarmate de finale vordert om de officiële doodsteek te leveren.

Erg geestig.

Weer een echt leuk horrorfilmpje dat nog niet al te veel aandacht heeft gekregen maar wat mij betreft wel verdient. Het is een slasherfilm verpakt in een apart verhaaltje. Een verhaaltje in de vorm van pranks die opgenomen worden. Iets wat in 2016 ook wel populair was.

De uitwerking is vlot. Het verveelt nooit. Regelmatig wordt je als kijker op het verkeerde spoor gezet en daarom weet je nooit helemaal wat je moet geloven. Ik voelde me regelmatig vaak zelf ook in de zeik genomen en dat is altijd wel een grappig effect in dit soort films.

Acteerwerk is prima. Iedereen speelt best vlot, al heeft de film soms last van types. Maar het is maar een klein iets en stiekem ook wel een beetje een onderdeel in dit soort films. Maar een beetje uitdieping had wel gemogen.

De kills zijn bij vlagen opvallend bruut. Iets wat dit soort films dan ook goed kunnen gebruiken. Al had het van mij ook best een waar bloedbad mogen worden. Als in de "echte" belagers mogen ook allemaal grof aan hun einde komen. Maar op eentje na overkomt hen dan weer niks.

Maar regelmatig gebeurd er wat en daarom ligt het tempo hoog. Nooit is het heel spannend, en bij vlagen wat flauw, maar vooral erg vermakelijk qua opzet. De 80 (geen 76) minuten waren snel voorbij en dat is toch wel belangrijk bij dit soort leuke slashers.

Opvallend leuk filmpje. 1 van de leukere recentere horrorfilms. Niet perfect, maar erg vermakelijk.

Slecht.

Scare Me is een film die vraagtekens bij me oproept, en een enkele vraag binnen het bekende W-kader. Die vraag is "Waarom?". Waarom moest een film als deze worden gemaakt, want wat doet het eigenlijk. Het moet een van de weinige films zijn die ik heb gezien die mensen laat zien die verhalen vertellen zonder ze visueel uit te beelden.

Het mogen dan wel twee bekwame acteurs zijn, Ruben en Cash, maar de koek raakt snel op. Nadat ze elkaar een verhaaltje hebben verteld heb je het als kijker wel gezien, maar dan komen er nog 8 verhalen achteraan. Bij elk verhaal zie je ook enkel de acteurs die het verhaal vertellen, want Ruben laat alles qua inhoud van die verhaaltjes aan de verbeelding over. Ik vond het erg jammer, want het wordt op deze manier niet echt de film waarvan ik hoop dat het is.

Soms wat aardige stijloefeningen, maar die worden naar beneden getrokken door ontzettend vervelende humor. Men vind het erg grappig om verhalen te onderbreken met wat betweterige opmerkingen. Erg bepalend voor de toon van de film, maar op mij maakt het eerder een vervelende indruk. Ik liep constant met de gedachte "hou je mond eens dicht" rond.

Richting het einde werkt de film zich naar een degelijk uitgangspunt toe, maar het duurde me met 104 minuten veel te lang. Het duurde eindeloos voordat de film er leek te komen, en eenmaal het gebeurt laat het je ook koud. Scare Me is op die manier een nogal ontwijkende en regelmatig vervelende film die er niet in slaagt zijn gedurfde (meer in de vorm van "waarom zou je dit doen?") opzet degelijk uit te werken.

Niet bijzonder op het gebied van horror omdat de film weigert je een visueel beeld ervan te geven, maar ook niet op het gebied van komedie. Het enthousiasme van de cast ten spijt. Een te groot deel van de film bestaat uit betweterigheid, een vorm van humor die me mateloos irriteert, en dan gaat de film snel erg lang duren. Jammer, maar niet aan mij besteed.

Prima.

In het anthologie-genre zelfs waarschijnlijk 1 van de betere. Al heb ik het gevoel dat de "hoofdregisseurs" bij alle filmpjes hebben meegekeken, want ze leken erg veel op elkaar. Dat is bij de meeste andere anthologiefilms waarvan elk stukje door een andere regisseur in elkaar wordt gezet niet zo.

In ieder geval is deze een stuk onderhoudender in vergelijking met genregenoten. Ipv iedere regisseur een zeer beperkt budget te geven is er hier wel werk en geld ingestoken denk ik zo. Ze hebben erg hard hun best gedaan om alles zoveel mogelijk te laten lijken op een oudere horrorfilm, maar dan met een modern tintje eroverheen gegoten.

Alle kortfilmpjes hebben zo best charme, vooral diegene waarbij er qua gore nog wat wordt uitgehaald. Je hebt mindere stukjes, maar ze blijven vaak wel vermakelijk. De draad tussen die verhaaltjes die zich uiteindelijk ontvouwd tot een eigen verhaaltje was echter minder interessant en vooral erg geforceerd.

Acteerwerk is niet al te best. Er zitten een hoop houterige rollen bij, en de betere prestaties komen van de wat meer ervaren acteurs/actrices. Maar de nieuwelingen zijn niet al te best. De filmpjes zelf zijn onderhoudend qua visuele stijl en effecten, maar ook wat te snel in elkaar geflanst uiteindelijk.

Humor is ook niet al te best, de film vindt zichzelf net wat te leuk. Het is ook altijd wel leuk als je een knipoog geeft aan de oudere horrorfilms, maar Scare Package legt de nadruk er soms net wat te dik op, waardoor het niet maximaal van de grond wil komen. Voor de rest mis ik nog een bepaalde frisheid door de film heen. Maar het is wel genoeg voor een nette voldoende. Onderhoudend vermaak.

Lollig vervolg.

Het eerste deel kan ik me qua inhoud amper meer voor de geest halen, buiten het feit dat ik het wel een aardig anthologiegebeuren vond. Nu heb ik dit niet zo vaak met een anthologiefilm, dus dat het vervolg vroeg of laat zou worden opgezocht zat er dan ook dubbel en dik in. Het viel zoals verwacht evenzeer niet tegen.

Red Chad's Revenge (3,5*). Het overkoepelende segment is de duidelijke winnaar, maar regisseur Aaron B. Koontz leek ook de meeste financiële middelen over te hebben om zijn eigen stukje kleur te kunnen geven. Een ontelbare hoeveelheid horrorverwijzingen passeren de revue, maar het is niet de throwback die dit stukje zo leuk maakt. De onvoorspelbaarheid, het plezier, het degelijke acteerwerk, de kleurrijke visuele invulling en de overtuigende regie houden Red Chad's Revenge vlot en vermakelijk, bovendien kon ik het ietwat kortzichtige einde stiekem wel waarderen.

Welcome to the 90s (3,0*). Erg kort door de bocht, maar regisseuse Alexandra Barreto weet behoorlijk goed hoe een segment vermakelijk moet zijn en smijt dan ook van alles en nog wat tegen het geheel aan om dat voor elkaar te krijgen. De extra details maken deze film, evenals wat opvallend komische stukjes tussendoor. Na afloop oogt het alleen wel wat onafgemaakt, waardoor een ruim voldoende er helaas niet in gaat zitten.

The Night He Came Back Again! Part VI: The Night She Came Back (3,0*). Regisseur Anthony Cousins zet zijn eigen kleine reeks binnen dezelfde anthologiefilm met dit stukje voort, ik kon alleen geen drol meer herinneren van het vorige deel. In ieder geval aardig vermaak met het nodige bloedvergieten. Het acteerwerk is zeer matig en een voor film die een titel als deze draagt gaat Cousins niet bepaald all-out, maar het is kort en voelt structureel wat strakker aan dan de voorganger.

Special Edition (3,0*). Zeer lollig concept, verfrissend origineel zelfs. De inhoud is vooral een kwestie van een stapel uitgekauwde ideeën bij elkaar vermengen, totdat er een compleet nieuw geheel uitkomt en dankzij de aardige make-up effecten weet het extra overtuigend te zijn. De horroruitwerking schiet wat tekort en enkel Emma Louise Webb speelt een oprecht leuk personage, maar het geheel sluit naadloos aan bij het algemene niveau.

We're So Dead (2,0*). Een lelijk eendje binnen een consistent geheel. Het overkoepelende segment baseert een inhoudelijk deel hierop, waardoor de aanpak vooral wat beperkt, geforceerd en goedkoop oogt. Het acteerwerk is ondermaats, het fungehalte werkt aanzienlijk minder en voor een geheel dat de boel een beetje moet afsluiten laat het een inwisselbare indruk achter. Nog altijd wat lollige praktische effecten, maar daar houdt het mee op.

Gemiddeld komen we uit op een 2,90*, voor mijn doen een erg hoog getal voor een anthologiefilm. Je moet een beetje van de thematiek houden en wat inhoudelijke tekortkomingen over het hoofd willen zien, maar Scare Package II is met net zoveel liefde voor het genre gemaakt als het eerste deel en kijkt door al die vermakelijke ongein goed weg. Ik heb me persoonlijk werkelijk geen moment verveeld en mocht Koontz een derde deel in petto hebben (kan haast niet anders) dan zal ik deze uiteraard ook bekijken.

Regisseur Sheldon Wilson is een echte genreliefhebber en lijkt zich daarom weinig bezig te houden met hoge ambities. De volle focus op vermaak is daardoor natuurlijk een best logische keuze en soms pakt dat binnen zijn projecten goed uit, maar Scarecrow is wat te makkelijk om op dat gebied te overtuigen. Na enkel 15 minuten zijn hier de poppen in volle toeren aan het dansen en vervalt de film in een herhaling van dezelfde personages die worden aangevallen en belaagd door een geanimeerd wezen. De effecten zijn per definitie niet slecht, maar enige vorm van spanning of dreiging vanuit de vogelverschrikker krijgt Wilson er niet in. De wat actierijkere momenten volgen elkaar te snel op en lijken bovendien heel erg op elkaar, waardoor ze de kijker weinig stimuleren om geboeid te blijven kijken. De moorden zijn gelukkig redelijk grafisch, maar na enige tijd gaat een film als deze serieus vervelen en een wat bombastischere finale gaat er dan geen verandering meer in brengen.

Verrassende film.

Normaal ben ik geen fan van dit soort goedkope films, maar Scarecrows had iets wat me gewoon wat meer trok. Ik denk vooral de omgeving waarin de film zich plaatsvind. Een donkere plantage met enge vogelverschrikkers, ik mag het wel. Bovendien weet regisseur Wesley er met een beperkt budget veel mee te doen.

De film is in ieder geval waanzinnig dwaas en het acteerwerk is niet bepaald best. De personages zijn idioot op het hilarische af. De effecten die door andere gebruikers al worden benoemd zoals granaatontploffingen zijn om te huilen en als geheel straalt Scarecrows voortdurend weinig budget af. En toch weet het te werken, op een hele gekke manier, want deze films scoren doorgaans niet hoger bij mij dan een 2,0*.

Deze film was echter best leuk te noemen. De beelden van de locatie zijn sfeervol, de vogelverschrikkers hebben sfeer en de gore is opvallend gemeen. Echt spannend wordt het uiteraard niet, maar de sfeer sluipt goed door en de mysterieuze situatie waarin de personages zich bevinden weet te vermaken. Tijdens de film dacht ik er voortdurend aan hoe goed het zou zijn geweest met meer budget.

Scarecrows duurt niet lang en kijkt met een aardig tempo goed weg. Het voornaamste voordeel dat Wesley erin vermengt is dat hij geen tijd verspilt. Scarecrows komt direct tot zaken, en gooit je direct in het verhaal. Misschien duurt het wat langer voordat ze echt bij de vogelverschrikkers komen (ook al duurt dit enkel 20 minuten), de film zit vol met bombarie en plezier.

Leuke film, met veel plezier naar gekeken. Het duurt niet lang en de film kent een lekkere flow met best wel wat sfeer en enge dreigingen. Natuurlijk is dit geen enge film, maar de opzet van Scarecrows vind ik toch echt stukken beter dan andere films rondom deze tijd van dit kaliber. Veel sfeervoller en met veel meer passie uitgevoerd. Ik mag het wel.

Brak.

Je zou niet denken dat een film als The Scarehouse, die over een spookhuisattractie gaat, zo flauw zou uitpakken. De film kwam ik ooit eens tegen toen ik actief zocht naar spookhuisattractiefilms, een soort film waar ik doorgaans graag naar kijk. Deze film kan echter wel zo'n beetje de slechtste film zijn die binnen die soort is gemaakt.

Voor de liefhebbers van wat creativiteit zodra films zich tot dit soort onderwerpen wenden; ik moet je helaas teleurstellen. Veel van de attractie krijg je namelijk niet te zien. Wat kamers, een aantal deuren die via een systeem worden geopend en wat rook. Veel meer zal je echt niet krijgen. In plaats daarvan is het meer gecentreerd rondom de verhouding tussen wat personages.

Het probleem is dan ook voornamelijk dat het allemaal erg lompe en vervelende figuurtjes zijn. De film spendeert veel tijd in de onderbouwing van hun motieven. Die motieven zijn ondertussen herkauwd en vooral saai, en hoe ze daarop inspelen is ook niet bepaald creatief meer. Horror heeft dan ook zelden echt kunnen profiteren van de achtergrond, des te spijtiger dat deze film juist daarop inspeelt en minder op de horrorelementen.

Het is eigenlijk gewoon een ontzettend saai gebeuren dat na 10 minuten alweer helemaal instort. Je zal met The Scarehouse op erg weinig vlakken aan je trekken komen. Het is niet bloederig genoeg, niet spannend genoeg en al helemaal niet vermakelijk genoeg. De punten die het krijgt zijn voor wat decoraties (waarvan er ook maar weinig zijn) en één enkele martelscene. Verder niet aan te raden.

Lachen.

De Palma levert hier een uiterst boeiende, vermakelijke maar vooral een knotsgekke misdaads/thriller/drama af. Eentje die zo knotsgek was dat ik af en toe eventjes de draad kwijt was in wat ik serieus moest gaan nemen en wat niet.

Pacino in een heerlijke rol, met enkele houterige klanken maar daarnaast is het een grappige, grofgebekte en ronduit heerlijke Montana. Gek de hele 170 minuten, brutaal als een aap en oh zo leuk om tegenaan te kijken. Tegen hem kan letterlijk niemand op in deze film.

De film vind ik niet te lang duren, misschien wat oud nu maar dat maakte gewoon haast niet uit. Lomp geweld vermengt met leuk camerawerk soms, nergens saai (dat erg wonderlijk is voor een misdaadsfilm voor mij) en gewoon vermakelijk.

Jammer dat buitenom Pacino sommige scenes wel erg zwak zijn, de dood van baas Frank was echt niet te harden. Wil je zeggen dat iemand gewoon bij hem naar binnen kan lopen met een wapen en geen toezicht op zich krijgt? En zo zitten er wel nog een paar momentjes in. Maar dat zal vast wel bij het knotsgekke horen.

Ook het plot rondom de zus van Pacino was niet erg nodig en voorspelbaar, toen de agent kwam hield ik mijn hart ook even vast. gelukkig is hij al na zo'n 45 minuten afgeschoten. En Pfeiffer ziet er hier wel jong uit, het type karakter voert ze simpelweg niet overtuigend uit. Net toen de film echt dreigde te verzwakken eindigt het natuurlijk weer met een te gekke eindfase. Heerlijk.

Leuk dat dit dus een beetje anders is dan de meeste misdaadsdramas. Ik heb me wel goed vermaakt.

Christopher Lee kroop wederom in de rol van iconische vampier voor dit slap ingevulde vervolg, waarin gelukkig nog wel een aantal mooie locatiekeuzes te bespotten zijn. Regisseur Roy Ward Baker ondervindt vooral weinig ondersteuning vanuit de cast, want buiten Lee om lopen hier veel charismaloze en saaie figuren rond. Het inhoudelijke gebeuren komt daarnaast ongeïnspireerd voor de dag, maar tegen deze film aan was het hoe dan ook duidelijk dat de rek er een beetje uit was. Pluspunten voor de mooie omgevingen en soms sfeervolle decors, maar uiteindelijk is het vooral de verveling die de overwinning boekt.

Goedkope horrorkomedie met een leuke John Hawkes in de hoofdrol en een fijne setting, maar daartegenover gewoon te weinig financiële steun in de rug. Regisseur Daniel Erickson lost bepaalde dingen creatief op, maar profiteert niet genoeg van de haunt zelf waardoor het avonturengedeelte niet weet te overheersen. Er zijn te veel verschillende perspectieven en het tempo is onevenwichtig, maar ook de spanning komt nogal halfbakken voor de dag. Wat rest is het excentrieke figuurtje van Hawkes die voor wat aandacht zorgt, maar de uiteindelijke insteek niet overtuigend genoeg weet te brengen.

Herzien.

Mijn eerste cijfer was een 5/10, maar dit soort films blijven tot de soort film behoren die je eens in de zoveel tijd opnieuw ziet. Of je het nou wilt of niet. Ik had gewoon zin in een flauwe parodie van horrorfilms, en ik had er al zoveel gezien. Ik had geen zin in een erg slechte, dus besloot ik gewoon deze film te herzien.

Mijn cijfer gaat zelfs een stukje omhoog. Dit soort films blijven erg flauw en makkelijk, grappen worden soms tot in de extremen herhaald, maar tevens blijven dit soort films erg leuk voor een keertje in de zoveel tijd. Je moet er uiteraard van houden, ik snap best dat menig kijker afhaakt bij dit soort films. Ik kan er in de juiste bui echter ontzettend van genieten.

Nogmaals, de grappen zijn erg makkelijk te verzinnen, maar daardoor niet minder grappig. Hier en daar heb ik smakelijk kunnen lachen om de zeer domme en flauwe humor. Het acteerwerk is enthousiast, ook al is niet iedereen grappig. Wayans is volledig in zijn element hier, net als Faris, in een film die haar ook behoorlijk populair heeft gemaakt.

Deze film vermengt weliswaar veel andere films in zijn plot, maar waar bijvoorbeeld Seltzer en Friedberg het er allemaal geforceerd in vermengen is dat hier niet echt het geval. Het zijn er veel, maar het voelt nooit opdringerig aan. Nogmaals, niet alles werkt, de film schiet regelmatig door, maar tevens kent de film ook genoeg momenten die wel op de lachspieren werken.

Hoogstaande cinema zal het nooit worden, dit soort films zijn enkel leuk als je een keertje een luie film wilt zien die weinig inhoud heeft en zich volledig inzet op de komedie. Menig horrorfan zal het vast leuk vinden om de verwijzingen naar horrorfilms te ontdekken, maar ook een normale kijker zal deze makkelijk kunnen ontdekken. Scary Movie probeert namelijk geen moment deze te verhullen.

Vervolg.

Een redelijk nietszeggende serie die toch wel heel wat bekendheid heeft gekregen gezien het zo'n populaire parodie is geworden op het horrorgenre. Veel horrorclichés worden dan ook weer op de hak genomen, net als bij deel 1. Is de film daarin erg over de top? Zeker, maar het weet ze regelmatig op een leuke manier te benutten.

Wel is het zo dat de film wat minder strak is dan deel 1 en de setting ook wat minder boeiend is. Bovendien zijn er nu meer grappen een misser, waardoor de film al snel een te flauwe indruk maakt. Daarin slaat het ook erg ver door uiteindelijk, waardoor het ook op een of andere wijze weer grappig wordt. Dat weet de film vervolgens in z'n voordeel te gebruiken.

Het acteerwerk is niet geweldig. Faris wil in dit tweede deel nooit echt leuk worden, ondanks dat ze wel haar momenten had in het eerste deel. Hier lijkt ze wat verloren te zijn, maar ook de andere "normale" personages willen maar niet leuk worden. Verder kiest de film iets te snel voor smerigheid als grappen die eigenlijk gewoon als een tang op een varken slaan.

Veel horrorfilms zijn hierin te herkennen, en het blijft leuk om deze eruit te pikken. Moeilijk is dat overigens niet, de film doet geen enkele moeite om diens verwijzingen buiten beeld te houden. Enkele types die hierin spelen zijn weliswaar flauw, maar waanzinnig leuk soms. Zeker met Cross en Elliott heb ik soms smakelijk kunnen lachen.

Het blijven geen hoogstaande films, de toevoegingen vanuit deze serie. Toch vind ik deze Scary Movie-films een oneindig stuk geslaagder dan de pogingen van Seltzer en Friedberg. Hier heb ik ook daadwerkelijk om kunnen lachen, maar de film kiest wel te makkelijk voor simplistische humor en wat minder voor parodie zelf. Daarom voelt het iets taaier aan, verder heb ik er wederom met plezier naar kunnen kijken soms.

Ook weer herzien.

Recentelijk maar besloten de volledige serie te herzien gezien de films me vroeger wel vermaakten, maar ik weet er niet al te veel meer van. Het jammere is dat ik wel weet dat er goede films in vermengd werden, en dat ik de films dan ook bijna niet meer voor de geest kan halen is dan ook spijtig, daar moet wat aan gedaan worden.

Scary Movie 3 koos een nieuwe regisseur om het klusje te klaren, want blijkbaar was Wayans niet meer geïnteresseerd na deeltje 2. Dat deel was dan ook gehaast, de studio's zullen zich er wel weer mee bemoeid hebben, maar dan is het ook niet gek dat Wayans niet meer terugkeerde. In ieder geval weet Zucker het niveau aardig op te pakken, maar niet (veel) te verbeteren.

Scary Movie 3 kent veel droge grappen die soms wel werken. Dat stuntje met de nieuwslezer vond ik erg grappig, andere grappen zijn wat minder leuk. Niettemin kon ik hier in het geheel iets harder om lachen dan deel 2. Waar dat deel iets te ongemakkelijk te werk ging, gaat dit deel vooral in op slapstick en dat werkt nog enigszins fris, op een hele vreemde manier.

Verder ook weer leuke, duidelijke verwijzingen naar andere films. Het is dan ook een van de duurste Movieparodieën ooit gemaakt. Ik was in ieder geval allang blij dat deze film niet op een Seltzer & Friedbergfilm leek. Vergeleken met die films is deze Scary Movie 3 toch wel van een ander niveau, en weet het geld dan ook net wat beter te besteden.

In het geheel is dit een erg vermakelijke film geworden. Natuurlijk erg flauw en gemakkelijk, maar net wat vlotter dan het vorige deel en kwalitatief ook een klein stapje vooruit. Het voelt iets minder gedurfd aan, maar dat mag de pret echter zelden aantasten. Ik heb me weer kostelijk vermaakt met een film uit deze reeks, al haalt het het niveau van deeltje 1 niet uiteraard.

Deeltje 4.

Deze zeer dwaze reeks was in 2006 alweer bij het vierde deel, dat ze in enkel 6 jaar behoorlijk snel voor elkaar gebokst hebben gekregen. Het volgende deel volgde 7 jaar later, maar dat ontneemt het de reeks er niet van dat ze behoorlijk tempo hebben gemaakt. Helaas is daardoor wel soms te merken dat deze film een echte studioezel is geworden.

Deze opvallend cameorijke parodie trapt al vroeg de deuren plat door met (de echte) Dr. Phil en Shaquille O'Neal te beginnen die gevangen zitten in een door Saw-geïnspireerde kamer. Hiermee bewijst de film eigenlijk al direct over budget te beschikken, en heeft dan ook het vermogen om een aantal bijzondere cameo's uit te nodigen om met ze aan de vergadertafel te zitten. Ik vind het eigenlijk alleen maar leuker.

Verder is deze film met afstand de meest spectaculaire en grootste film van de eerste vier delen, en tevens ook het vijfde deel. Alles wordt hier groots aangepakt, en dat is te verwachten aangezien de film dan ook grote blockbusters parodieert. Het maakt de boel er best vermakelijk mee, maar het geluid verbloemt de echt leuke grappen helaas wel een beetje, waardoor dit vierde deel iets minder geslaagde humor kent.

De film zit nog altijd propvol met verwijzingen en de film doet nog steeds geen enkele moeite om maar ergens een beetje subtiel te zijn. Soms is het best grappig te noemen, mits je van de humor houdt. Het is ook makkelijk in te denken dat veel kijkers dit soort humor niet echt kunnen waarderen, maar ja, wat verwacht je dan ook als je naar Scary Movie 4 kijkt?

Vermakelijke onzin, in dit geval hele grote onzin. Erg grappig mag dit deel dan niet zijn, het blijft nog altijd lekker grote en vermakelijke onzin. Ik heb me geen enkel moment verveeld met de film, en zelfs toen ik slaperig was deed deze film me blijven vermaken. Niet elke film kan dit uiteraard, maar deze wel. Prima voor een keertje in de zoveel tijd.

Ook herzien.

Nu ik ook deel 5 heb herzien kan ik de reeks weer veilig afsluiten. Van alle delen kreeg 5 toch de meest vernietigende recensies, en dat snap ik ook wel. Het is best rommelig te noemen, maar vroeger vond ik de film hilarisch en ik kan er eerlijk gezegd nog steeds best goed om lachen. Uiteraard omdat ik horrorfan ben denk ik zo.

Deze film is qua opbouw een stuk onrustiger en sneller in vergelijking met alle andere delen uit de reeks. De eerste gingen meer voor smerige humor, daarna was het meer slapstick met budget. Dit deel gooit het roer nogmaals om en besluit gewoon alles op droge grappen in te zetten zonder enige vorm van logica of intelligentie. Niet dat de reeks dit überhaupt had, maar dit vijfde deel zinkt daarin nog wat dieper.

Deze film maakt z'n grappen eigenlijk met zulke foute timing dat ze regelmatig het doel raken. Flauwheid ten top, maar ik mag het eigenlijk wel. Veel horrorverwijzingen maar ook snaren naar films die niks met het horrorgenre te maken hebben. Normaal gaat dit fout, ik vond dat dit deel het echter nog best aardig oploste, en dat was door gewoon geen fucks te geven.

Het acteerwerk is aardig, ook al is Tisdale niet de meest waardige vervanger voor Faris. De rest van de cast is best bekend te noemen, ook al is er niet een specifiek iemand die echt grappiger is dan de andere. Acteurs zoals Snoop Dogg kunnen het beter bij zingen houden, maar andere leden zoals Rex vind ik dan wel weer wat leuker.

Deze film is volslagen achterlijk en de scenes volgen elkaar in bijna onnatuurlijk hoog tempo op. De film is dan ook best rommelig en onrustig te noemen, maar de complete droogheid van de film viel goed bij me in de smaak. Ik heb regelmatig kunnen lachen om de film, of het nou suffe humor is of niet. Leuk vermaak voor een keertje.

Beter dan verwacht.

Maar dat wil niet bijster veel zeggen, want die verwachtingen vooraf lager dan ook wel heel erg laag. Scary or Die vormt een verzameling waarin diverse creaturen, tegenstanders en bedreigingen het leven van de hoofdpersonages zuur maken. De toonzetting is daarbinnen consistent, maar niet bovengemiddeld.

The Crossing (2,5*). Amusant hillbillyverhaaltje. Het acteerwerk is best aardig en de opbouw zit tegen het onvoorspelbare aan. De uitkomst daarentegen is wat afgezaagd en daarmee teleurstellend, alhoewel dit segment redelijk komisch afsluit. Uiteindelijk is het niet helemaal helder wat de makers hiermee willen zeggen, waardoor het gebeuren blijft zweven in middelmatigheid. De gore wordt trouwens ook slecht in beeld gebracht.

Tae Jung's Lament (2,0*). Degelijk opgebouwd, maar weinig opzienbarend afgesloten. In principe is het vooral de drang om excentrieke figuren in een excentrieke omgeving neer te zetten die deze film nekt, want het voegt op visueel, artistiek of inhoudelijk vlak helemaal niets toe. Toch vermaakt het aardig, maar de uiteindelijke insteek is niet heel boeiend.

Re-membered (2,5*). Net als het voorgaande segment aardig opgebouwd, maar dit keer met een betere pay-off. De makers richten dit segment puur en onmiskenbaar op entertainment en houden het mysterie er redelijk in door niet alles in één minuut weg te geven. Wat hier vervolgens mist is vooral de geslaagde spanning en/of sfeer, want voor een horrorstukje zit er van die elementen beduidend weinig tussen.

Clowned (3,0*). Uiteraard de selling point van Scary or Die en dat is niet verkeerd gekozen, want dit vormt veruit het meest ambitieuze en beste segment van de film. Het moet allemaal even op gang komen, maar het komt niettemin neer bij een interessant uitgangspunt. Niet heel bijzonder geacteerd en het grafische geweld had gerust opgeschroefd mogen worden, maar tegen het einde aan creëren de makers eigenhandig een overtuigende eigen smoel.

Lover Come Back (1,0*). Aanzienlijk korter dan de rest en wellicht voor een goede reden. Zonder twijfel het slapste segment van dit geheel, met een suffe en volstrekt nutteloze voice-over. Eigenlijk is dit stukje nergens in geslaagd, van de spanning naar de inhoud. Al die onzin moet uiteindelijk bij een originele insteek komen, maar deze wordt dermate kort door de bocht uitgewerkt dat het niet mag baten.

Gemiddeld is dat een 2,2*, afgerond naar een 2,0*. Het is allemaal voor zo'n goedkope film niet onaardig en er zitten best degelijke stukken tussen, maar die worden voornamelijk klein gehouden door algemene middelmatigheid en specifiek het allerlaatste hoofdstuk. Zonde, maar dat is wel de vloek waar makers zich binnen dit soort projecten op kunnen voorbereiden.

Herzien.

Zag deze film destijds in de bioscoop maar ik verdenk mezelf ervan dat ik te veel naar het gemiddelde heb gekeken toen ik het mijn eerste cijfer (3,0*) gaf. Een probleem waar ik toen wel vaker last van had, maar ondertussen heb ik een aardig eigen kijk op films weten te ontwikkelen waardoor ik bepaalde werkjes wat meer kan waarderen. Deze is daar dus eentje van.

Uiteraard is het inhoudelijk niet zo'n sterke film. Ondanks de redelijk brede speelduur voor horrorfilms als deze is het uiteindelijk vooral huppelen naar het volgende verhaaltje zonder wat ertussen te voegen. De ontwikkeling van de personages is nog wel aardig, we weten wie ze zijn, maar vervolgens worden ze eigenlijk niet zo veel meer gebruikt. Het is de fantasie zelf die uiteindelijk centraal op het podium staat.

Dat is geen groot probleem want als het op fantasie en horror aankomt staat de film behoorlijk z'n mannetje. Erg intrigerende stukjes ook met genoeg creativiteit, ondanks dat ze wel uit een bestaand boek komen. Niettemin maakt Øvredal er een aardig sausje van en weet zijn monstertjes behoorlijk wat charme mee te geven. Opbouw is daarnaast ook sterk waardoor er wel degelijk wat spanning te bekennen is.

Tussendoor ook best verrassend. Ondanks dat ik de film eerder gezien had kwamen er nog best wel wat factoren voorbij die me positief hebben verrast. Het is alleen jammer dat niet elke verrassing impact heeft door een gebrek aan ontwikkeling in de tweede helft. Daarnaast vond ik de finale ook wat terughoudend na de leuke middenstukjes.

Het zijn echter maar kleine minpunten voor deze sfeervolle horrorprent. Lekker veel fantasie, een grote dosis speelse sfeer en Øvredal die zijn stempel goed weet te drukken. Ik kijk uit naar zijn volgende horrorfilm, hij past wel in dit genre. Een iets betere finale en wat meer ontwikkeling hadden wonderen kunnen doen, voor nu een erg leuk brouwsel van Halloween, horror, fantasie en luchtigheid.

Regisseur Geno McGahee gaat aan de haal met een intrigerend en lollig bedacht concept, maar beschikt niet over de creativiteit om met zijn lage budget overweg te kunnen. Zo worden de personages hier herhaaldelijk aangevallen door bedreigingen die niet meer dan een simpel en expressieloos speelgoedmaskertje dragen. Als er dan ook niet de moeite wordt genomen om er een mate van praktische effecten in te verwerken, verliest Scary Tales vooral de strijd met zichzelf. De castleden overtuigen verder niet en de glitchy soundtrack doet bij vlagen pijn aan je oren, maar de korte duur en het onvoorspelbare concept leveren nog kleine bonuspunten op.

Flauwe Australische animatiefilm met creatieve wereldschepping, maar ook een nogal kinderachtige vormgeving van de personages. Veel randzaken zoals de verschijningen van Bunniguru en Egg worden onvoldoende uitgewerkt en de schurken zijn erg flauw, waardoor de maatschappijkritische onderlagen eigenlijk niet serieus te nemen zijn. Het stemmenwerk is bovendien niet al te best en de vormgeving van Arkie is dermate kaal dat het voor de kijker moeilijk is om meegevoerd te worden met diens avonturen. Bij vlagen is Scarygirl slim geschreven, maar verder vooral een film die je zo weer bent vergeten.