Opinions

Half geslaagde kunstfilm met gelukkig een zeer innemende hoofdrol van Talia Ryder, die de kijker met een uiterst merkwaardig charisma vrijwel altijd weet in te pakken. Het jammerlijke is dat regisseur Sean Price Williams weinig interesse lijkt te hebben in een consistente voortgang van de inhoud en daarom een zeer losbandige film op het witte doek tovert. Als kijker ben je getuige van diverse scenario's die allemaal wisselend zijn in de getoonde absurditeit, maar na de scènes met Simon Rex (de beste bijrol) zijn de meeste hoogtepunten spijtig genoeg achter de rug. Zeker de tweede helft is snel uitgewerkt en begint daardoor een wat vermoeiende vorm aan te nemen, maar de excentrieke en bij vlagen originele benadering van de makers rechtvaardigt in ieder geval een gering aantal bonuspunten.

Een film die kan profiteren van goed acteerwerk, maar dat is het grootste compliment dat ik aan Sweet Girl kan toekennen. In het begin moest ik wennen om Jason Mamoa in een zeer sentimentele rol te zien, waarbij hij gedurende het eerste kwartier vrijwel uitsluitend op dramatiek moet focussen. Slecht is het niet, maar het mag duidelijk zijn dat zijn primaire rollen toch op een ander vlak liggen. Isabela Merced past best aardig in de film en levert een meer dan degelijk personage af, maar wel eentje die richting de tweede helft niet echt de power heeft om een film als deze te blijven dragen. Waarom? Daar zal je als kijker via een plotwending achterkomen. Wat volgt is een film die een aantal aardige momenten kent op het vlak van actie, maar voortdurend de neiging heeft om overal heel erg verdrietig van te worden. Een enorme hoeveelheid aan innerlijke demonen, tristesse en persoonlijke vendetta's moeten constant verwerkt worden voordat de film eens een keer peper in z'n reet stopt. Het zorgt ervoor dat Sweet Girl maar beperkt interessant is, eentje waar ik door de nogal clichématige invulling ook weinig sympathie voor kon opbrengen. Uiteraard is het niet verkeerd om een actiefilm wat onderliggende rechtvaardiging te geven via allerlei motieven, maar laat het dan niet de hele film overnemen. Al bij al een matig gebeuren.

Egoyan.

Een regisseur die ik geloof ik wel moet kennen, maar eigenlijk vooral op films zie verschijnen. Het is een naam die veel titels heeft afgeleverd waaronder blijkbaar enkele titels die echt serieus goed zijn. Met die verwachtingen stapte ik The Sweet Hereafter in, die ik op een dag gewoon gratis en voor niets kon meepakken.

Deze film legt erg hard de nadruk op dramatiek. Vrolijkheid zal je binnen deze film niet aantreffen, vooral een soort compilatie van hoe verdrietig het leven wel niet kan zijn voor sommige mensen. Ondanks de beperkte en schaarse sprankeltjes van hoop moet het vooral duidelijk worden dat deze film zwaar op de maag ligt. En op je netvlies, want ik kijk niet vreemd op als deze film een emotionele impact heeft op veel kijkers.

Op mij echter totaal niet, want ondanks dat ik mezelf best wel in de film kan plaatsen wist het me totaal nergens te boeien of te raken. De gebeurtenissen zijn compleet saai neergezet evenals het acteerwerk. Niet dat iedereen een echt slechte rol speelt, het lijkt vooral erg op elkaar. Weinig unieke eigenschappen te bekennen, iedereen trekt hetzelfde gezicht en lijkt dezelfde houding te hebben.

Visueel mist het wat kracht en het trage tempo zorgt er vooral voor dat je liever zelf in een andere kamer gaat nadenken over hoe slecht je eigen leven is dan empathie voelt voor deze mensen. Ondanks dat het zeker een relevante film is op zijn eigen manier kon ik weinig met dit gebeuren. Ik hoopte vooral dat het snel voorbij zou zijn, maar eigenlijk is bijna 2 uur dan ook best lang. Jammer.

Brak.

Tweede film van Hunt die ik zie. Doorgaans niet de regisseur die is doorgebroken, maar zijn films hebben het geluk (of gezien mijn cijfers, het ongeluk) gehad om zo voor mijn voeten te landen. Sweet Karma is echter van de twee die ik van hem heb gezien duidelijk de minste, en ook de goedkoopste.

Sweet Karma wil erg graag een harde wraakfilm zijn en doet dan ook alles op alles om soms zo koud en bruut mogelijk te zijn. Tijdens de scenes waar de wraak wordt uitgevoerd gaan dan ook in stroomversnelling, en weten de film gedeeltelijk nog wat vooruit te helpen. Lekker snelle editing, redelijk wat bloedvergieten en een wraakengel die het eindelijk voor de verandering eens goed doet.

Verder is de film echter niet best, en Hunt haalt nogal weinig uit de locaties en setpieces die hij gebruikt. Ik krijg niet het gevoel dat de grotere scenes opgebouwd zijn voor de film, maar meer gewoon ter plekke zijn gebruikt. De locaties die de film zelf duidelijk wel heeft afgehuurd zien er niet uit. Erg kaal, erg saai. Vreselijke belichting, walgelijke presentatie. Gestileerd is deze film simpelweg een (letterlijk) drama.

Het verhaaltje is nog wel aardig om te volgen maar uiteindelijk is het een kopie-en-plak wraakplot, dat alleen richting het einde van richting verandert maar dan hebben we het ook echt over de laatste minuten. Deze film haalt alleen uit tijdens wat gewelddadige scenes tussendoor, de rest is ongemakkelijk om te aanschouwen op de verkeerde manier. Slecht acteerwerk, karikaturale personages en een lelijke inrichting halen Sweet Karma onderuit.

Niet best.

Voornamelijk opgezet vanwege de status. Ik ben de laatste tijd een beetje in de mood voor wat harde, smerige en verontrustende cinema. Deze film was onder andere een titel die in dergelijke lijstjes vaak voorbijkwam, en dus laatst maar eens aangeklikt om te kijken hoe ernstig het allemaal is.

Het is eigenlijk niet bepaald een verontrustende film, op een aantal taboeoverschrijdende thema's na. En ja, zo'n scene waar die kinders worden verleidt, je zal het niet zo snel meer zien in hedendaagse cinema. Tijdens het kijken naar die scene kwam vooral de gedachte in me op dat het heel ongemakkelijk geweest moest zijn voor die kinders om daar zo te staan.

De film is wel erg smerig, voornamelijk in het laatste halfuur, waar er toch wel behoorlijk wat gore stukjes voorbijkomen. Ik kan me ook goed voorstellen dat de gemiddelde kijker daar afhaakt. Kots, poep en pies, het komt allemaal voorbij. En ook zeker niet op de meest smakelijke manier.

Wat de film echter vooral slecht maakt is de regie zelf. Veel onkunde in de montage en editing. Bijna losstaande scenes die aan elkaar geregen worden, soms tot het punt dat ze als compleet willekeurige scenes beginnen aan te voelen, terwijl er in het begin nog een verhaallijn inzat.

Acteerwerk is ook behoorlijk zwak. Enkel Laure weet zich nog een beetje te redden, vooral omdat ze een perfecte uitstraling heeft voor zo'n film als deze. Maar dat andere verhaal, met Prucnal, is erg slecht geacteerd en vooral een vermoeiende kijkervaring. Er zit ook eigenlijk 0 verhaal in, enkel wat symboliek hier en daar. Het valt me op dat de film wel vaker symboliek handhaaft, maar dit op een nogal vreemde manier doet. Symboliek wordt niet snel memorabel als je er een dosis kots en poep overheen gooit denk ik zo.

De focus op erotiek ligt er vaak dik bovenop, terwijl ik me eigenlijk niet kan voorstellen dat iemand er een kick van krijgt. De meeste erotiek blijft voornamelijk uit beeld of half in beeld, en als de erotiek daadwerkelijk expliciet wordt is het voornamelijk ranzig. Wat moet ik daarvan zeggen? Er zal vast ergens wel een liefhebber zijn daarvoor.

Behalve dat het stiekem wel vlot wegkijkt, weet de film nogal weinig te bieden. Rare film vooral, met wat expliciete en smerige beelden. En zo'n chocolade-scene had eigenlijk nog best infameus kunnen zijn, maar is te expliciet om dat te worden. Voor de rest was de eetscene nog wel opvallend overweldigend gebracht, maar voor de rest een film die je kan kijken voor de status, maar als je daar geen interesse in hebt kan je hem overslaan.

Goed geacteerde, maar toch relatief saaie mengelmoes van misdaadelementen, dramatische zijplotten en sterk aangezette personages. Het is als kijker vaak niet uit te vogelen waarom bepaalde figuren zover voor een bepaald eindresultaat willen gaan, want de daden zitten af en toe tegen het extreme aan. Het levert een mate van onbegrijpelijkheid op, ook al wordt alles haarfijn en helder gepresenteerd. Wellicht dat dit soort verhalen ook gewoon zijn ingehaald door moderne cinema die dezelfde verhalen op het grote witte doek neerzet, waardoor films als Sweet Smell of Success weinig memorabel (meer) zijn.

Erg lollig.

Normaal gaan dit soort komedies er wat moeizamer in bij mij, maar deze film heeft een bepaalde aantrekkingskracht die gewoon ontzettend lekker weet te werken. Zo blijft de film keer op keer aankloppen met weer een nieuwe scene die je maar moeilijk van je netvlies krijgt.

En dat is een compliment, want zo weet deze film voortdurend te verrassen en weer een nieuwe scene uit de toverhoed te trekken. Het is allemaal uiteraard wat flauw en overdreven, maar het werkt wel. Het helpt dan ook dat de drie hoofdrolspelers erg goed in de rollen passen. Afzonderlijk ben ik geen fan van Diaz en Applegate, maar samen hebben ze wel een bijzondere chemie.

Uiteindelijk draait het vooral om de grapjes, grollen en streken. Voordelig aan de film is dat Kumble het allemaal onvoorspelbaar houdt door elke keer met een nieuwe bijzondere scene aan komt kakken. Ik heb me geen moment verveeld, al kwam het ook niet echt tot een schatterlach. Soms gaan dit soort komedies er gewoon erg goed in, ik heb dan ook weinig klachten. Ruim voldoende.

Ritchies misser.

Als regisseur heb ik hem nooit briljant gevonden met uitzondering van enkele films, maar toch blijft hij een redelijk consistente toon aanhouden met zijn regie. Het mag duidelijk zijn dat deze specifieke film wel echt onder het niveau valt al denk ik dat dit eerder aan Madonna te danken is, die wel meerdere regisseurs aan matigheid geholpen heeft.

Swept Away kan profijt maken van de setting waarin het zich afspeelt, omdat het makkelijk is om luchtigheid aan te houden als het allemaal constant zonneschijn, champagne en kaviaar is. Een echt feestje onder de brandende zon dus, al moet het eigenlijk om de mensen draaien die zich daarin bevinden. Helaas gaat het daar toch wel echt mis, maar wat verwacht je dan als je een naam als Madonna ziet verschijnen.

Dom acteerwerk, vervelende scenario's en een verloop dat bijzonder weinig memorabel is. Toch moet ik zeggen dat Ritchie nog wel aardig begrepen heeft wat vermaak inhoudt en hoe hij daarmee moet omgaan. Het is alleen zo dat de personages zulke vervelende figuren zijn dat het moeilijk is om wat van de chemie mee te pakken. Chemie die er overigens niet was, maar laten we er maar vanuit gaan dat het er wel moest zijn. Matig dingetje, gelukkig heeft Ritchie zich verder gewoon bezig gehouden met veiligere kwaliteit.

Matig.

Tubi heeft vorig jaar ook eens een poging gedaan om kwaliteit te creëren binnen het haaiengenre. Swim is daarmee het resultaat. De hoop gaat alleen niet bepaald de hoogtes in, want Jared Cohn is aangewezen om het klusje te klaren. Als een regisseur binnen een enkel jaar 9 films regisseert, gaat er namelijk wat mis.

Swim schreeuwt ook naar ons toe dat het een film is die wel wat fundamenten had, maar vervolgens zo gehaast in elkaar is geflanst dat je er alleen maar matigheid mee creëert. Toch moet ik zeggen dat de film niet compleet rampzalig was. Inhoudelijk uiteraard een concept dat je op drie lijntjes neer kan pennen, maar de overstroming vol met haaien die het huis langzaam overspoelt is best vermakelijk.

De haai is slecht geanimeerd, maar de aanvallen van dit beest zijn eigenlijk nog wel oké. Omdat het gegeven eigenlijk te ridicuul voor woorden is wil het nog best wel eens aanslaan, maar qua spanning blijft het redelijk plat. Cohn doet weinig om zichzelf te mengen met de film. Leek alsof hij zelf bang was voor de geanimeerde haai, want de camera mengt nooit met de situatie, waardoor we ons vanaf land kunnen aanschouwen hoe de mensjes hier in het water ten onder gaan. Persoonlijk val ik liever met ze in het water. In het echte leven is dat wellicht niet wenselijk, maar voor de spanning in een film absoluut wel.

Swim beweegt zich redelijk snel van punt A naar punt B, maar tussendoor ontbreekt het toch wel aan spanning, sfeer en focus. Conceptueel nog wel leuk ingevuld en ik ben een sucker voor haaien in horrorfilms, maar dan houdt het positieve wel zo'n beetje op. Ik heb ze absoluut slechter gezien binnen dit kader, maar Swim raakt maar net de middelmaat aan voor dit soort films.

Slecht.

Nogal brakke film die tot mijn verbazing goede reviews krijgt. Ik heb eigenlijk bizar weinig goede punten kunnen ontdekken tijdens het kijken naar Swimming Pool. Voordat ik hem keek had ik er ook nog nooit van gehoord, en over 3 jaar denk ik dat ik weer bij dat punt sta. Swimming Pool is een film die er het ene oor in en het andere oor uitging.

Visueel vond ik dit alvast zeer ondermaats. Ozon kiest eigenlijk steeds de verkeerde toon uit. Ik neem aan dat de film zich tijdens een zomerse periode afspeelt, maar Ozon laat het vervolgens steeds lijken op een regenbui. Het voelt altijd regenachtig aan en nergens warm of relaxend, waardoor het als resultaat al snel een beetje gehaast aanvoelt. Een andere toon kent het niet echt, want Ozon regisseert niet echt met veel gevoel, tenminste, dat lijkt zo.

Verder zitten de personages tegen het ridicule aan en zette ik grote vraagtekens bij diens motieven. Zeker de moeder verricht enkele bedenkelijke handelingen, zoals het ongemakkelijk lang turen naar de "bezige" dochter. Zal vast ook wel een betekenis hebben, maar op mij kwam het vooral belachelijk en ongemakkelijk over. Kon me er ook erg weinig iets bij voorstellen.

Acteerwerk is te doen, maar ook niks om over naar huis te schrijven. De dialogen worden wel overtuigend uitgesproken, maar het voornaamste probleem dat ik heb met deze film is dat de acteurs en actrices incapabel zijn om echt een leuk personage te spelen, maar daarvoor kan je ook wat vingertjes naar Ozon wijzen, die er op zijn beurt niet in slaagt om ze leuk uit te schrijven.

Conversaties tussen de personages klinken te abstract en abnormaal om geloofwaardig te zijn. Ik vind de relatie tussen moeder en dochter gewoon nooit losbreken, en nergens voel ik dat er maar een beetje voortgang inzit. Vast ergens wel, maar dit had toch echt een stuk sterker uitgewerkt mogen worden. Spanning is verder ook flauwtjes, en veel mysterie heb ik niet kunnen ontdekken.

Al snel vervalt de film vanwege dergelijke redenen in een nogal bizarre 102 minuten waar ik maar weinig voordelen in zag. Misschien dat de locatie nog aardig gekozen is, maar dan haalt Ozon er wel erg weinig uit. Het voornaamste voordeel is wel dat het, toegegeven, nog aardig wegkijkt. Echt serieus vermoeiend is deze film nergens, maar goed evenmin. Het mist toch echt een rakend sfeertje, cruciaal in een film zoals Swimming Pool. Dat kan er echter ook aan liggen dat ik Call Me by Your Name niet gek ver voor SP zag, wat de verwachtingen hiervoor wat hoger laat liggen.

Matig.

Keek de film voornamelijk in het kader van de setting. Ik zie niet veel slashers die zich echt puur in een zwembad afspelen. Nu dacht ik oorspronkelijk dat dit in een waterpark zou zijn, maar niets is minder waar (zoals ik eigenlijk al had moeten realiseren met een blik op de titel). Het is namelijk gewoon een binnenzwembad tijdens de avonduren.

Ik vraag me wel een beetje af hoe dit project ooit tot stand gekomen is en hoe deze regisseur eraan is verbonden. Ook al is deze film eigenlijk nauwelijks doorgebroken tot het publiek, het is de meest bekende film van de regisseur. Ook niet moeilijk wanneer veel van je andere projecten enkel 5 stemmen kunnen verkrijgen op de grootste databases van het internet met betrekking tot film.

Wat de film zelf betreft voelt het vooral aan alsof ik een hele film lang naar de kleur blauw kijk. De filters, voorwerpen, locaties en flares zijn allemaal blauw. Waar dit soms tot een mooie kleurencombinatie kan leiden, voelt het hier vooral aan als een vage gloed. Een ontzettend lelijke gloed trouwens, want zeker gecombineerd met zo'n kale omgeving als deze wil het maar niet werken.

De moorden zelf zijn wat beter (en creatiever) maar dat mag ook wel als je je in een omgeving als deze bevindt. Acteerwerk mag er ook best zijn ondanks de beperkte uitwerking van de rollen. Misschien dat kijkers zich ook kunnen vergrijpen aan het feit dat bekende acteurs hier in een jonge rol zitten. McAvoy en Fisher zal je er zo waarschijnlijk al snel uit kunnen pikken.

Genoeg vermaak dus, wel ontzettend lelijk naar voren gecommuniceerd. Tikt netjes alle hokjes af die benodigd zijn voor een geslaagde slasher, en toch komt het er maar matig, terughoudend en eentonig uit. Misschien dat het weer echt eens even tijd wordt om een nieuwe, HD-slasher te regisseren die zich afspeelt in een zwembad. Veel concurrentie met deze film zal dat namelijk niet echt hebben.

Een beetje nutteloos.

Swinging Safari heeft een beetje hetzelfde wat ik eerder ook al bij Grown Ups al voelde. Het voelt allemaal nogal simpel en nutteloos aan. Maar waarbij Grown Ups toch beter begon, maar droeviger eindigde, blijft deze altijd een beetje van hetzelfde en verliest zichzelf net niet in de rommeligheid.

Het blijven een beetje aparte filmpjes. Deze is ook behoorlijk apart en is behoorlijk rommelig inderdaad. Vraag me dan ook een beetje af wat de regisseur dacht toen hij dit had afgerond. Dit soort filmpjes scoren natuurlijk nooit heel goed, en ook deze lukt dit niet.

De film probeert enkele onderwerpen te behandelen die we misschien wel herkennen, alleen doet dit helemaal niet serieus. Deze is vooral een komedie die niets serieus neemt, en alhoewel dat wel prima is, moet er toch ergens ook wel ruimte zijn voor een kleine boodschap.

Maar deze doet dat niet, en laat eigenlijk 97 minuten lang een komediefilm zien die zichzelf niet helemaal in de hand heeft. Alhoewel er wel enkele leuke grappen in voorbijkomen, is het nooit heel grappig, ondanks een redelijk vlotte loop tussen de grappen.

Er loopt toch wel een opvallend bekende cast in rond, maar geen van alleen krijgen ze enige acteerruimte. Ik herkende Mitchell niet eens, en ook Pearce is zowat onherkenbaar. Allen doen het voor de rest wel prima, maar geen van allen maakt indruk.

Andere redelijke rollen worden gespeeld door Wilson, Robb en Glaw. Deze waren key-elements voor een vlottere loop in de film. Want als alleen de ouders in beeld waren geweest, weet ik wel heel zeker dat het vooral een vermoeiende zit was geweest.

Deze film is uiteindelijk vooral een toeter geworden die een rits van grappen op de kijker afvuurt, maar zelden weet te raken. Desondanks is het allemaal wel zeer vlot en vermakelijk waardoor de zit toch niet vermoeiend dreigt te worden tussendoor. Ook een bombastische finale is nog een kleine kers op de taart.

Deze film is beslist niet goed, maar door de vlotte loop geen slecht cijfer waard. De grappen, alhoewel zelden echt hilarisch, zijn ook niet irritant en alhoewel de film een hoop vervelende types lijkt te hebben, valt het nog wel mee, omdat de grappen nooit echt hysterisch worden. Dan zijn een beetje de elementen die de film niet doen inzakken.

Best degelijk.

Score is wel overdreven laag, ondanks dat ik zelf nu ook niet bepaald de hoogste voldoende geef. Het lijkt erop dat deze film een eerste project was van een debuterend regisseuse die echter nog niet helemaal doorhad hoe de vork precies in de steel steekt.

Want het is we amateuristisch allemaal. De kwaliteit is niet al te best waardoor een hoop dialogen en grappen de mist ingaan. Dat is niet gewoon voor iedere kijker, en daarom denk ik dat deze film lager scoort. Maar als je er een beetje omheen kijkt valt er nog wel wat te genieten.

Acteerwerk is niet heel super. Hoofdrol Sanders mist bijvoorbeeld wel wat pit. Alhoewel hij wellicht wel eruit ziet als een nerd, staat hij er wel als een zoutzak bij. Een aantal andere personages zijn ook blijkbaar nieuw in het vak en hebben de acteerkrachten nog niet helemaal ontwikkelt. Maar die personen zijn dan ook nog jong.

Maar er lopen wel een paar degelijke acteurs en actrices bij. Raar dat daar nog geen opmerking over is gemaakt. Centineo houdt zich namelijk goed staande en het is dan ook niet gek dat hij nu in grotere highschoolfilms speelt. Hilliker en Wulfert doen het ook heel degelijk.

Film opent met een professionele intro die een degelijke indruk achterlaat, maar de uitwerking is verder wel een beetje goedkoop. Vreemd omdat er wel budget bleek te zijn voor dure auto's en groots opgezette helikopterbeelden. Maar op de grond blijft er weinig van over. Zeker op het gebied van geluid verslikt de film zich behoorlijk.

Uiteindelijk is het ook allemaal niet heel realistisch en kan zich niet bepaald associëren met normale tieners. Lijkt er ook niet op dat de regisseuse daar veel advies op had gevraagd. Ja, het is niet best. Humor werkt niet bepaald en het oogt allemaal iets te goedkoop, maar zo triest als de score doet vermoeden is het echt niet.

Vreemd.

Inderdaad, heel, heel vreemd. Alleen kwam dat pas bij me binnen nadat de film afgelopen was, want toen begon het pas bij mij binnen te komen waar ik eigenlijk naar heb gekeken. Wel raar eigenlijk, maar het doet op een gekke manier uiteindelijk wel zijn dingetje.

Bijzondere rol voor Radcliffe ook weer. Grappig om te bedenken dat dezelfde persoon ooit Harry Potter was. Maarja, hij zit prima in zijn rol. Ook Dano is goed op dreef, al is hij als komiek misschien niet erg geslaagd. Het is dan meer een soort loser, en dat doet hij dan wat beter.

Het is dan vooral het verhaal zelf dat vaak niet helemaal de balans weet te vinden. Als er dan eindelijk een goede snaar beet wordt genomen, moet de film er vaak weer een flauw scheetgrapje doorheen gooien. Het is vooral de humor die gewoon (zeker richting het einde) totaal niet goed mixed met de film zelf.

Al moet ik bekennen ik in het begin wel moest lachen om de suffe poep en scheetgrappen. Maar dat was alleen daar, en de rest vond ik bij lange na niet zo leuk als dat. Vooral omdat er ook wat drama overheen gaat, en dat mixed de humor er totaal niet meer mee waardoor je niet meer zeker bent of je moet lachen of moet voelen.

Visueel af en toe knappe dingen, als de humor er nog niet doorheen gaat is de drama ook goed gelukt. Erg intrigerende, mooie scenes die mooi in beeld gebracht zijn en knappe belichting hebben. Radcliffe zijn karakter geeft de film nog een beetje een bovennatuurlijk tintje dat ook wel helpt.

De film wordt wel boeiender naarmate de tijd vordert. Alleen jammer dat de al wankelende balans tussen drama en humor in de slotfase compleet misgaat en compleet de verkeerde snaar raakt. Alles daarvoor zat nog tegen 3,5* aan, maar door het einde toch maar verlaagd. Wel jammer, want de apartheid van de film viel uiteindelijk nog best mee. Normaal haak ik bij te veel weirdness al een beetje af.

Mindere PTA.

Ik ben echt wel een fan van de man tot nu toe, maar helaas moet ik concluderen dat zijn eerste film op MovieMeter voor mij van de 4 die ik gezien heb, helaas de minste is. Alhoewel sommige PTA factoren duidelijk aanwezig zijn, was dit niet genoeg voor een voldoende.

Als eerste moet je hier helaas niet een al te frisse PTA verwachten. Deze voelt meer aan als zijn latere werk, alhoewel er soms knap geschoten stukken inzitten die hij vooral in de jaren 1997-1999 toonde. Echter minder dan ik had verwacht.

Acteerwerk is prima. Hall is heel prima als Sydney. Ook Reilly doet het prima en Paltrow mag er ook best wezen qua acteerwerken. Maar echter is het natuurlijk Hall die de aandacht weet op te eisen. Moet ook wel met zijn prominente rol.

Het is vooral jammer dat ik de film simpelweg wat saai vond. De andere PTA films kwam ik goed en vlot doorheen, maar hier kwam ik moeizaam doorheen. Ik zie weinig frisse beelden die ik normaal van hem gewend ben, en meer een normale film waarvan ik niet echt kan zeggen, "Dat is overduidelijk PTA".

Voor de rest is het verhaal ook heel haastig. Een verhaal van een langere speelduur lijkt in 102 minuten gestopt te zijn. Maanden gaan zonder enige aanwijzing zo voorbij in enkele minuten en de situaties escaleren te snel of koelen te snel af.

Voor de rest enkele knap geschoten beelden. Ik heb eigenlijk de neiging om lager te geven, maar uiteindelijk geef ik hem toch maar het voordeel van de twijfel. Het eerste deel is wel een stuk beter dan het tweede deel, maar ik mis simpelweg de frisheid een beetje. Zonder deze PTA magie blijft er van zijn werk helaas weinig resultaat over.

Vermakelijke tienerfilm over een jongedame die zichzelf de volledige eerste helft diep in de problemen werkt, waardoor de tweede helft op te weinig sympathie kan rekenen vanuit de kijker. Daarnaast leunt regisseur Joe Nussbaum erg zwaar op stereotype personages die iets te eenvoudig worden uitgewerkt, maar niettemin blijft de neergezette wereld energiek en excentriek genoeg om niet te vervelen. Vondsten zoals de ranglijst zijn daarnaast leuk gevonden en de verplichte clichés die binnen de film worden uitgewerkt zorgen niet voor te veel irritatie. Wel is het jammer dat het gebeuren al bij al erg braaf blijft en zeker rondom de laatste akte de meeste stoom heeft uitgeblazen. Vooral een geschikt tussendoortje voor de liefhebbers dus.

Absurdistische en aparte combinatie tussen drama, bodyhorror en komedie, waarin Kristine Kujath Thorp de show steelt als narcistisch hoofdfiguur dat koste wat kost alle aandacht voor haarzelf wil bewaren. Regisseur Kristoffer Borgli weet zich wel raad met dit soort bijzondere concepten en brengt ze luchtig en (op een vreemde manier) sympathiek genoeg, waardoor ze nergens gaan vervelen. Syk Pike is vermakelijk en vooral lekker eigenwijs, waardoor de inhoud niet terugdeinst voor de benodigde experimentatie met structuur en vormgeving. Alhoewel de film op visueel vlak soms een duw in de rug kon gebruiken en het tempo niet altijd even lekker loopt, vormt dit bijzondere project een fijn langspeelfilmdebuut voor Borgli die slechts een jaar later al naar Amerika vertrok voor zijn volgende avontuur.

Mwa.

Fijn dat Cage nog altijd doorgaat met dit soort rollen. De excentriekere figuren liggen hem duidelijk beter en hij lijkt zich erbinnen prima op zijn gemak te voelen. Het is dan ook zo dat dit soort personages zijn carrière een boost hebben gegeven, waardoor films als Sympathy for the Devil populair kunnen worden.

Het mag dan ook duidelijk zijn wie het hart van de film is. Cage schmiert er weer op los, al komt zijn personage pas echt goed tot z'n recht eenmaal aangekomen in de diner. Kinnaman leek zijn rol wat minder te waarderen. Het is dan ook best een saai figuurtje en Kinnaman lijkt zich helemaal niet op z'n gemak te voelen. Duidelijk een acteur voor de wat stoerdere rollen, al zijn die ook niet bepaald bijzonder.

Wat voornamelijk ontbreekt in deze film is spanning. Het loopt relatief snel van stapel en introductie is er nauwelijks, maar toch komt er van de situatie tussen Cage en Kinnaman absoluut geen spanning vanaf. Vermakelijk is het gelukkig wel, maar je leeft je als kijker nooit echt in. De wat afstandelijke regie helpt er ook niet aan mee. De keuze om de boel vooral stil te houden (een nauwelijks bewegende camera en amper een soundtrack met als doel waarschijnlijk "realisme") is dodelijk. Gebruik dan liever toch maar het luide muzieksausje.

De uitkomst van het verhaal is wat tegenvallend, maar het pad ernaartoe best entertaining. Regisseur Adler moet niet vergeten Cage te bedanken, die de film een aanzienlijk stuk vooruit helpt. Regelmatig weer kunnen lachen om zijn gedrag, ik mag hopen dat hij er lekker mee doorgaat. Voor Adler en Kinnaman moet er verbetering komen, of meer geduld hebben met projecten/rollen kiezen.

Net niet.

Synchronic is zonder twijfel 1 van de meer apartere films die recent is uitgekomen. Het regieduo die de film bracht weet ook wel wat met de film om te vangen, maar stoppen de beste scenes in de eerste helft. De tweede helft kent namelijk te veel keuzes vanuit de regiestoel die de film niet ten goede komen.

De film begint grauw en apart. De eerste scene hint direct naar iets dat vernieuwend is, en daarmee weet de film een aardig mysterieuze toon te hanteren. Die toon weet voor een lange tijd te werken, maar eenmaal de film z'n richting bekendmaakt begint het kracht te verliezen. Het mysterie wordt er misschien ook niet echt lang genoeg ingehouden.

Visueel kent de film goede en minder goede punten. Het voornaamste voordeel dat deze film kent is dat weinig beelden onnodig groots uitpakken. De effecten zien er naar behoren uit, de filters zijn passend en de scenes worden regelmatig ondersteunt met aardig camerawerk. In de finale krijgen we alleen plots een hele lelijke scene, waarbij we door uitzonderlijk slecht geregisseerde loopgraven wandelen. De regisseurs proberen deze sequentie op te vullen met kleur, maar weten niks van de setting over te brengen qua oorlog.

Acteerwerk is naar behoren, maar de regisseurs falen er ook in om de personages echt menselijk te maken. De toon is er wel naar, maar de dialogen neigen te veel naar het theatrale waardoor de personages, ondanks diens uitdieping, niet "echt" aanvoelen. Dat neemt niet weg dat Dornan en Mackie het samen best goed doen. Aan het acteerwerk zelf ligt het niet, wel aan de dialogen en de regie.

De soundtrack is misschien ook te weinig ondersteunend om uit elke scene een goede sfeer te persen. Enkele scenes werken, maar de stille toon van de film werkt maar zelden voordelig. Ik snap dat deze film een unieke en vernieuwende film moet voorstellen, maar de regie had hier wat minder rustig hoeven zijn. Het voelt nu te veel aan alsof de regisseurs hebben geprobeerd er iets nieuws van te maken en dat heeft een nogal geforceerd effect.

Synchronic is zonder twijfel origineel, maar laat dit dus te geforceerd overkomen. Het eerste deel, waar de boel nog iets mysterieuzer is, werkt erg goed. Het tweede gedeelte, waar al bekend is waar de film heengaat, mist iets. De druk wordt meer op drama gelegd, maar met personages die nooit echt menselijk aanvoelen weet dit matig te werken. Ik had er nog een voldoende voor willen geven, maar de finale was toch wel echt serieus ondermaats.

Erg bijzonder. Erg uniek.

Ik heb in het verleden meerdere projecten van Kaufman gezien, maar die lieten nergens een blijvende indruk achter. Uiteraard wist ik dat zijn verhalen onderscheidend waren en anders dan bijvoorbeeld voorspelbare romcoms, maar het gaf me nooit extra motivatie om meteen opzoek te gaan naar meer films van Kaufman. Synecdoche, New York is dan ook meer 'toevallig' op mijn pad beland.

Hoffman is als acteur duidelijk één van de grootste verliezen die Hollywood in recentelijke jaren heeft moeten doormaken. Wat kan die man toch geweldig in zijn rol zitten. Een personage zoals Caden Cotard is op zijn buik geschreven en het was absoluut niet moeilijk om sympathie voor hem te ontwikkelen. Zelfs in zijn minder beschaafde momenten bleef ik met hem meeleven. Ik weet niet hoe het kan, maar het personage voelde erg herkenbaar aan en dan heb ik niet eens dezelfde achtergrond als Hoffman hier.

Wat rest is een film die moeilijk uit te tekenen valt. De eerste 90 minuten zijn wat dramatischer en daardoor met enige regelmaat ontroerend. Langzaam maar zeker kantelt Kaufman de film meer naar het surrealisme naarmate de minuten verstrijken, al wordt de onthulling tussen de fantasiewereld en echte wereld nooit onhandig uit de doeken gedaan waardoor je dit niet meteen merkt. Het nadeel is dat naarmate de film wat verder vervalt in het tweede uur, de herkenbaarheid van Hoffman wegglipt en de film daardoor minder raakt op emotioneel vlak, maar dat maakt weinig uit voor het zeer boeiende verloop.

Ik weet wel zeker dat ik de film niet helemaal snap, maar toch voelde ik me tegen het einde aan erg ontroerd. Ik kan de vinger niet eens op de juiste plek leggen waarom ik me zo geraakt voelde na afloop, maar juist daardoor vind ik het een buitengewoon knappe film. Mooi ingericht ook. Passende filtertjes en een zeer vlotte vertelling. De personages van Morton en Williams vond ik net als Hoffman erg sterk geacteerd en Noonan mag daartussen zeker niet vergeten worden.

Ik kan moeilijk veel over het geheel kwijt, maar het was een uniek project. Zoiets als dit zal ik echt nooit in mijn hele leven opnieuw zien in een andere film. Een schrijver als Kaufman moet je dus koesteren, al brak dat nooit echt bij me door totdat ik deze toevoeging zag. Synecdoche, New York is een buitengewoon deprimerende kijkervaring, maar ook bijzonder onvoorspelbaar, herkenbaar, uniek en meeslepend. Deze film komt zonder twijfel tussen mijn favorieten te staan.