Opinions

Tss.

Ik geef zelden een laag cijfer, maar hier moet dat toch wel echt even gebeuren. Wat dacht de regisseur eigenlijk, volgens mij lacht hij zich rot dat deze film uberhaupt reviews krijgt.

De acteurs zijn idd niet goed, ook al stoorde ik me niet echt aan de acteurs. De Supersoldaat lijkt me meer een figuur voor een low budget comedy film, de soldaten dringen een laboratorium binnen en er is geen enkele sniper te bekennen?

Kort samengevat, lachwekkend. Dit hoef je niet te zien, want veel ga je hier ook niet aan beleven

Verdienstelijk actiegebeuren met genoeg bombarie om niet te vervelen, maar anderzijds weinig echt grootse hoogtepunten. Regisseur Clark Johnson heeft in ieder geval beschikking over diverse grote namen, ondanks dat er weinig echt opvallen. Samuel L. Jackson is niettemin altijd wel een veilige keuze voor dit soort vulgaire personages, maar heeft in zijn loopbaan toch betere rollen uitgekozen. Fijn aan de film is dat het verder vlotjes uit te zitten valt. Het tempo ligt hoog en er is genoeg aan de hand, zeker de tweede helft bevat een aantal lekker uitgesponnen actiescenes. Jammerlijk is dat het geweld ietwat braafjes wordt vormgegeven en de plotwendingen nogal voorspelbaar zijn, maar de 117 minuten waren snel om.

Goedkope misdaadfilm met typerende helden en schurken die uiteraard lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Gelukkig wordt het allemaal best vermakelijk in beeld gebracht met genoeg tempo om nergens te vervelen. Erg origineel is het allemaal natuurlijk niet, maar toch vliegen er genoeg kogels in het rond. Gabriel Macht en Robert Patrick acteren prima, maar kunnen spijtig genoeg niet op tegen een redelijk belachelijke finale. Regisseur Benny Boom bewijst dat hij weinig affiniteit heeft met actiefilms gezien het gebrek aan techniek en testosteron, maar laat zijn film aan de andere kant nergens inkakken. Zo is Firefight vooral een resultaat dat weinig bereikt, maar ook niets weggeeft.

Niet al te enerverend derde hoofdstuk van deze actiereeks, met een concept dat veel te veel tijd nodig heeft om eindelijk op gang te komen. Het acteerwerk is om te beginnen niet al te sterk en de inhoud is opvallend simplistisch in vergelijking met Firefight, dat wel degelijk probeerde om een bepaalde rode draad te creëren. Under Siege vormt min of meer een verzameling aan oninteressante personages die onder de voet worden gelopen door een team aan getrainde soldaten in een politiebureau. Alhoewel de knokpartijen en actiemomenten talrijk aanwezig zijn, weet regisseur Tony Giglio mede daardoor niet te overtuigen. Een aantal goedbedoelde plotwendingen tegen de finale aan ten spijt.

Typisch sentiment.

Ik vind het aan de ene kant niet vreemd dat een film zoals deze Scandinavische dramafilm zich goed heeft weten te nestelen in de top 250. Anderzijds is het zo dat ik het uitermate vreemd vind dat dit soort relatief simplistische films zo'n goede score weten te bemachtigen. Dan vind ik de Amerikaanse scores toch een stuk passender.

Het acteerwerk kan ermee door in deze film. De uitschieter is duidelijk Hallgren die ook echt duidelijk plezier heeft in het spelen van haar rol. Nyqvist is misschien de bekendste acteur van de groep, en heeft het internationaal ook gemaakt, maar in deze film blijft hij toch wat achter. Zeker als hij Engels moet gaan praten komt het er toch wat stroef uit. Altijd jammer.

Visueel ziet de film er matig uit. De opening waarin een mooie vlakte te zien is is meteen ook het mooiste beeld wat je gaat krijgen. De rest is relatief standaardwerk vanuit een regisseur die zijn kaarten redelijk open speelt. Niet gek overigens ook, want verder is het vooral het verhaaltje dat de magie moet laten rollen. Jammerlijk wist dat me niet te overtuigen.

Het is me maar een zielig groepje daar in Zweden, allemaal mensen met dezelfde problemen. Niet dat het daarom niet realistisch is, maar de film herhaalt gewoon wat andere films al eerder hebben gedaan en niet eens op een betere manier. De film had kunnen scoren op het personage van Nyqvist, maar vind het vervolgens interessanter om zich te focussen op herhaalde romantiek of bijpersonages die nooit interessant worden.

Met een speelduur van 132 minuten duurt de film relatief lang, maar het rechtvaardigt de minuten wel. Er gebeurt veel in As It Is in Heaven, maar dat wil niet zeggen dat dat wat gebeurt leuk is om naar te kijken. Onoriginele, oversentimentele film die nergens een snaartje weet te raken en altijd voorspelbaar is. Een risico met dit soort feelgoodfilms. De allerlaatste scene wil de kijker nog wel met een bevredigend gevoel achterlaten, en dan heb ik de goede punten wel benoemd van deze film. Tegenvallend geheel.

Gelijkwaardige anthologiefilm.

Alle drie de segmenten in Three Extremes lijken redelijk op elkaar ingespeeld te zijn, ondanks dat iedere regisseur een geheel eigen toonzetting hanteert. Met namen zoals Takashi Miike en Park Chan-wook hebben de makers ook niet de minst noemenswaardige deelnemers gevonden, maar echt geweldig doen ze het helaas niet. Daartegenover staat dat ze ook niet al te diep door het ijs zakken.

Dumplings (2,0*). Met de langspeelfilm kon ik al weinig aanvangen en met de kortere variant evenmin. Het voordeel is dat de onzin waarmee regisseur Fruit Chan hier uitpakt een stuk korter duurt en daardoor sneller voorbij is. Sfeervolle muziekkeuzes en een aantal ongeremde beelden maken indruk, maar de personages zijn belachelijk en het visuele aspect komt niet al te doordacht naar voren.

Cut (3,0*). Een hoop medegebruikers bestempelen dit segment als de minste van de film, voor mij kwam deze juist als winnaar naar voren. Het is allemaal leuk geschoten met innovatief camerawerk en mooie kleuren. Het acteerwerk is niet al te best en de humor van bedenkelijk niveau, maar Cut blijft de volledige speelduur boeien en door de bijzonder simplistische motieven is het zelfs tot op zekere hoogte onvoorspelbaar. Prima entertainment dat niet te lang duurt.

Box (2,5*). Miike zet in op verontrustende ideeën en komt daar best een eind mee, vooral omdat hij onverwacht gestileerd te werk gaat. De gebeurtenissen worden geregeld sfeervol in beeld gebracht, maar het inhoudelijke verhaal is stiekem gewoon niet al te boeiend. De finale zit zelfs tegen het belachelijke aan en kost Box een voldoende. Het blijft echter wel een stapje voor op de onzin van Chan.

Het maakt dat Three Extremes kan worden bestempeld met een precieze 2,5*. Ondanks de pogingen om het allemaal relatief schokkend neer te zetten verwacht ik als kijker niet dat de getoonde beelden me heel lang zullen bijblijven. Slecht is het allemaal zeker niet, maar echt geweldig kan ik het evenzeer niet noemen.

Mwa.

Niet een al te beste film van Ayer. De beste man heeft bewezen veel beter te kunnen dan dit. Ook qua actie is er hier maar weinig te beleven, ondanks een enkele scene die wel leuk is. Schwarzenegger is wel een favo acteur van mij, en daarom dus ook een prettige verschijning.

Ook de andere mensen mochten er best zijn, o.a. William en Worthington deden het niet verkeerd. De moorden op de crew zijn bets leuk en dat weet wel te boeien. Jammer dat Enos een miscast is, want die komt hier niet echt tot haar recht.

Beetje een warrig verhaal maar in het algemeen best vermakelijk. Wel leuk om een keer gezien te hebben, maar je mist hier aan de andere kant ook vrij weinig aan.

Twee spectaculaire exorcismescenes vormen de schaarse hoogtepunten van Sabrina, want verder is het vooral een makkelijk geregisseerde en inhoudsloze horrorfilm over een bezeten pop. Toen ik dat ding voor het eerst zag stond ik perplex van het feit dat de hoofdpersonages het voor een normaal en schattig voorwerp aanzagen. Als mijn dochter of zoon met die pop rondloopt had ik in ieder geval toch even een babbeltje met ze gemaakt. Goed, niet elke horrorfilm hoeft logisch te zijn, maar het restant van deze film is niet veel beter. De demonische bedreiging zit er te komisch uit om eng te zijn (die lange neus had echt geschrapt moeten worden) en de grote hoeveelheid aan horrorscenes weten nergens spannend uit de hoek te komen door vluchtig knip- en plakwerk. Drie verschillende mensen hebben aan het scenario van deze Indonesische horrorfilm gewerkt, maar hadden allemaal blijkbaar geen enkel benul waar het begrip "structuur" voor staat. Allerlei horrorscenes worden losjes aan elkaar geplakt en personages komen en gaan, maar van enige rust is nooit sprake waardoor je als kijker nooit iets van sfeer of spanning kunt voelen. Ik vond het een uitzonderlijk rommelig gebeuren, maar regisseur Soraya heeft al een rits aan poppenhorror uitgepoept, dus Sabrina zal vast na enige tijd wel een vervolg krijgen.

Best goed.

Deze film doet je natuurlijk maar aan 1 ding denken, Jim Jones. En dat is volgens mij ook waar de film zijn inspiratie vandaan heeft, want behalve dat het andere namen gebruikt beschrijft het dus ook gewoon de daadwerkelijke feiten van Jonestown.

Swanberg, Bowen en West lijken wel goede vrienden te zijn. Je ziet ze vaak weer bij elkaar terug. De film komt wat langzaam op gang en neemt ook redelijk de tijd om er in te komen maar de film weet nergens saai te worden. Als Gene Jones dan komt is het helemaal compleet.

Enkele sterke scenes die gewoon boeiend blijven, al is het eerste deel nog weinig echte horror, meer een thriller. Op een gegeven moment slaat de film om naar wat gruwelijkere onderwerpen, en daarbij laat West zichzelf dus van zijn betere kant zien. Acteerwerk van de 3 heren is prima, Father is goed en de rest is wel mwa.

Ik heb me best goed vermaakt met deze film, en ik had het totaal niet verwacht. Van West zijn filmpjes in de anthology's was ik alles behalve onder de indruk. Hiermee heeft hij mijn vertrouwen toch wel een beetje terug gewonnen.

Laat je niet misleiden door de relatief simpele opzet van The Sacrifice Game, want regisseuse Jenn Wexler neemt na enige tijd een aantal verrassende plotwendingen. Wat ook meteen opvalt is dat de castleden niet uit de meest onbekende namen bestaan, waartussen met name Mena Massoud positief opvalt. Het problematische aan zijn rol is dat de dialogen ietwat dwaas zijn, maar hij lost het meer dan degelijk op. De echte winnaar is echter de toen 15-jarige Georgie Acken, die een ongekend goed charisma kent voor haar leeftijd. Ondanks dat het plot voor een lange tijd teveel blijft leunen op ietwat clichématige sekte-elementen, pakt Wexler de boel na enige tijd goed aan en dat levert een best degelijke finale op. Het jammere is dat de spanningsboog nergens uitblinkt en de gore-effecten van middelmatig niveau zijn, waardoor The Sacrifice Game uiteindelijk niet van een bepaalde flair kan genieten. Niettemin is het verloop vermakelijk en ondanks de soms televisie-achtige uitwerking kijkt de film eenvoudig weg.

Regisseur Hideo Nakata keerde na 14 jaar terug naar zijn bekende reeks met wederom een nieuw deel. Zijn Amerikaanse avontuurtje vond ik best vermakelijk, maar met Sadako levert hij één van de allerslechtste delen binnen de reeks af. Wederom wordt er ellenlang de tijd genomen om een volkomen oninteressant gebeuren uit te werken, waarbij dezelfde elementen steeds opnieuw worden gebruikt. Weer een behekst kind, weer een uitgekauwd vloekje dat de boel op stelten komt zetten, weer een aantal nietsvermoedende en onschuldige hoofdpersonages zonder enig charisma en wéér een belachelijke finale om de boel met een zogenaamde "klap op de vuurpijl" af te sluiten. Het is uitermate vermoeiend om elke keer geboeid naar dit soort dommige mysteries te kijken, want elke keer worden hoogtepunten van voorgaande reeksdelen er maar weer bijgepakt om het gebeuren mee in te kleuren. Gelukkig heb ik nog maar één deel te gaan en kan ik het daarna eventjes achter me laten.

Sadako 3D betekende een heropleving van de bekende reeks, maar dit keer in een wat moderner jasje. Zo speelt digitale techniek een grotere rol binnen de verspreiding van de vloek en wordt er sneller gegrepen naar computeranimatie om de horror tot leven te wekken. Spijtig genoeg moeten dit soort films tegenwoordig altijd met een idioot verhaal en ridicule ideeën komen, regisseur Tsutomu Hanabusa en zijn scenaristen krijgen het hier zelfs zo ver dat er een "The One" door het verhaal verweven wordt. Wellicht dat het boekmateriaal daarvoor de schuldige is, maar bronnen zeggen dat het inhoudelijke gebeuren daar slechts losjes van leent. Het acteerwerk is voorspelbaar slecht en de visuele invulling oogt houterig en onovertuigend, maar de behoorlijk explosieve finale brengt genoeg amusementswaarde. Per film stuurt de inhoud verder weg van de oorsprong, maar zolang dat vermakelijk gebracht wordt ben ik geen grote tegenstander.

Regisseur Tsutomu Hanabusa wisselt de horror in voor een grote stoot aan sentiment. Uiteraard zijn er tussendoor schaarse momenten van gegriezel, maar de finale gaat een nogal dramatische richting op die ik niet geheel kan volgen. De computereffecten zien er gelukkig minder houterig uit en het acteerwerk van de jonge Kokoro Hirasawa is bijzonder overtuigend, maar al dat slappe, inhoudelijke gezever stelt je geduld behoorlijk op de proef. De personages moeten altijd een of ander oninteressant mysterie zien op te lossen en dat wordt steeds weer op dezelfde kale en droge manier uit de doeken gedaan. De finale schiet behoorlijk uit de bocht, waardoor de hoogtepunten eerder in het middenstuk gevonden kunnen worden. De dreigende charisma van Sadako is ondertussen erg ver te zoeken en hedendaagse regisseurs lijken het personage enkel nog te benutten zodat hun uitgekauwde dramatiek een uitgangspunt krijgt. Het zal mijn ding in ieder geval niet worden.

De nieuwste toevoeging binnen de Ringu-reeks is niet zo saai als de voorganger, maar spannend, sfeervol en/of vernieuwend zijn dit soort films allang niet meer. Regisseur Hisashi Kimura werkt er wat humor doorheen en voegt enkele interessante concepten toe, waardoor het over de grote lijn degelijk uit te kijken valt. Toch hebben ze ondertussen allang geen geldige redenering meer om dit soort projecten te blijven produceren en de ongeïnspireerde aanpak druipt er dan ook vanaf. Slechte computereffecten, slechte acteurs en slechte spanningsopbouw voeren in Sadako DX op voorspelbare wijze de boventoon. Alle boeken zijn ondertussen wel verfilmd, dus nu kunnen ze deze reeks beter in de ijskast plaatsen totdat er iemand opstaat om weer een waardige voortzetting te dirigeren.

Een absurd concept verdient natuurlijk een absurde uitwerking, maar de aanpak van regisseur Kôji Shiraishi mondt uit op erg weinig. Sterker nog, de uiteindelijke "ontmoeting" neemt slechts minuten van het geheel in beslag en pakt nogal beperkt uit. Op visueel vlak ziet de film er best degelijk uit, maar Shiraishi lijkt zich weinig te bekommeren om de spanningsopbouw of de sfeerzetting. Je haalt als kijker dus enkel vermaak uit wat aardige horrormomenten die door bijzonder saaie personages aan elkaar worden gepraat. De inhoud van deze film nodigt je op geen enkele manier uit om geïnvesteerd te raken in deze wereld en net als mijn bovenbuurman ervaarde ik moeite om de finale überhaupt nog te halen, waardoor de uiteindelijke confrontatie al helemaal een flinke teleurstelling was. Je kan dit soort melige concepten op allerlei manieren uitwerken en Shiraishi leek daarbinnen van alles wat te willen, maar het eindresultaat is haast niet te behappen. Punten naar de visuele weergave evenals enkele lollige horrorscènes, verder een kwelling om uit te zitten.

Safe behoort tot het nogal diverse werk van regisseur Boaz Yakin, die in zijn loopbaan eigenlijk nooit hetzelfde doet. Een experimentele benadering is binnen het regievak uiteraard altijd welkom, maar dat betekent vaak dat er enkele missers tussen zullen zitten. Ondanks dat deze Statham-actiefilm zeker geen slecht resultaat is, includeert het simpelweg te weinig materiaal om boven de middelmaat uit te steken. Gelukkig is Jason Statham, zoals altijd, prima op dreef. Het duurt even voordat Yakin op de trademarks van Statham inzet, maar eenmaal dat voor elkaar is loopt de film prima door. De locaties zijn gevarieerd en het tempo mag er wezen, maar geen enkele scene springt er positief tussenuit. Het getuigt ook niet bepaald van grenzeloze creativiteit als je de protagonisten opzet tegen zowel de boosaardige Russen als Chinezen. De cinematografie oogt rauw, maar net niet opvallend genoeg om de criminele ondertoon ten volste te ondersteunen. Niettemin een vermakelijke film met genoeg Statham voor de liefhebbers.

Prima prima.

Het genre ligt me niet erg, maar dit was prima te doen moet ik toegeven. Duhamel is opzicht geen slecht acteur, maar echt goed heb ik hem ook nooit gevonden. Hough doet het ook prima met haar wat beperkte script in deze film.

De film is best schattig, en kijkt ook prima weg. 115 minuten speelduur is een wat te lange speelduur, maar deze film weet ze tenminste allemaal goed te vullen. Hallström weet wel goede films te maken, maar deze steekt niet boven zijn andere films uit.

Inderdaad, een lieve vrouwenfilm die prima wegkijkt voor een avond, maar nergens echt een meesterwerk is. Leuk om eens een keertje gezien te hebben, maar aan de andere kant ga je ook niet echt iets missen als je hem niet kijkt.

Goed.

Ik mag het wel, een lekker rauwe en directe aanpak voor actiefilms. Had het ook niet meteen verwacht, want de voorkant van deze Safe House lijkt vooral een soort standaardactiefilm te hinten. Ryan Reynolds en Denzel Washington die heel groot op de poster staan versterken dat gevoel vervolgens alleen maar, maar dat verdween al snel tijdens het daadwerkelijk kijken van de film.

Bijzonder gefilmd. Erg rauwe filters waardoor de film aanvoelt als iets dat in de jaren 2000 is geschoten. Ziet er op het eerste gezicht wat afstotend uit, maar eenmaal het went weet het toch aardig passend te zijn. Tony Scott schoot regelmatig door mijn hoofd tijdens deze Safe House, alleen vind ik een Scott wat braver in het tonen van geweld. Safe House is niet per definitie explicieter, maar wel wat genadelozer zoals dat koppel dat tijdens kerst wordt doodgeschoten.

Acteerwerk is aardig. Reynolds past alleen niet helemaal in dit soort films, maar kan anderzijds zijn uitstapjes naar wat serieuzere films best waarderen. Het is ook niet dat hij een slechte prestatie neerzet, maar Espinosa geeft hem vooral weinig ruimte om zijn usual self te zijn. Voor Washington geldt hetzelfde. Degelijk geacteerd, maar beide heren zijn niet memorabel.

Dat heeft met het feit te maken dat Espinosa zijn visuele kwaliteit voorrang geeft op het verhaal. Het moordende en razende tempo overschaduwt het inhoudelijke gebeuren en de prestaties een beetje, maar veel kritiek heb ik er verder niet op. Het is alleen vooral zonde van de bekende acteurs. Gevechtscenes zijn verder erg sterk in beeld gebracht, voelde ook daadwerkelijk aan als echte vechtscenes. De stilistische slowmotion tussendoor voelt alleen soms misplaatst aan.

Een verrassing, deze Safe House. Iets harder dan de gemiddelde actiefilm, maar duidelijk nog steeds op een breed publiek gericht. Goed acteerwerk, sterke vormgeving en enkele zeer indrukwekkende actiescenes. Erg episch wordt de film niet, maar dat is in principe niet nodig. Alleen wel jammer dat de cast het tempo zelf niet zo goed kan bijhouden.

Raar.

Safer at Home laat een film zien waarin personages worden aangetast door het coronavirus, dat klaarblijkelijk in 2022 veel erger is geworden. In dit tempo wordt onze wereld die wereld in no-time en dat mensen daar niet aan herinnerd willen worden snap ik, maar dat maakt het niet minder relevant. Niettemin is dat eerder achtergrond in deze film.

Waar het namelijk om draait zijn een groep vrienden die via Zoom drugs doen en dat niet aankunnen. Met zo'n ambitieus achtergrondgegeven wordt het meest domme concept bedacht, en dat helpt de film in de tweede helft overduidelijk om zeep. Begint namelijk nog wel redelijk allemaal want de paniek en emoties voelen oprecht aan. Dat verdwijnt allemaal in de tweede helft waarin de film per minuut belachelijker wordt.

Ik snap dat dit soort films (internet) populair zijn geworden met het huidige tijdperk, maar veel van deze films hadden een verloop dat ook echt aantrekkelijk was. Safer at Home is eerder idioot. Idiote concepten kunnen best werken, maar deze film maakt het zichzelf te moeilijk. Als het dan ook nog enkele pogingen doet om slim te zijn wordt het al helemaal achterlijk en stort de film integraal in.

Verder nog wel best opgepoetst qua look (wel heel erg HD die schermen daar) en acteurs die tevergeefs proberen om iets met het verhaal te doen. Veel haalt het niet uit, maar dat betekent niet dat Safer at Home op alle fronten en elke minuut vreselijk is. Goed is het echter ook niet, maar enkele ideeën en situaties vond ik zeker te behappen. Uiteindelijk is Safer at Home alleen een film die zichzelf naar het open raam jaagt en zich er niet van kan weerhouden om er vervolgens ook uit te vallen.

Alhoewel Safety volgens het genre een officiële sportfilm is, bekommert regisseur Reginald Hudlin zich eerder om het levensverhaal van Jay Reeves. De dramatiek (met lichte toefjes komedie) kent dus de prioriteit, maar voor de verandering wordt dit op een wat minder sentimentele wijze belicht. In plaats daarvan een redelijk direct verhaal met een boeiend verloop, voornamelijk omdat de castleden het zeer naar behoren doen. De speelduur van 122 minuten was hoe dan ook zeer vlot voorbij en de tweede helft bevat zelfs momenten die doeltreffend weten te ontroeren. Jammerlijk is de wat misplaatste humor gedurende het eerste halfuur, de luchtigheid is er namelijk voldoende zonder daar geforceerde grapjes voor te creëren.

Minste Laugier.

Kwalitatief is dit geen slechte film, en Laugier is wel gemaakt voor dit genre. Het is echter dit genre (traag spookhuis) dat me wat minder ligt. Erg sfeervol gefilmd allemaal maar nooit boeiend, en zo zijn die 98 minuten toch wel een relatief vermoeiende zit om doorheen te komen.

Jammer, want de andere 3 films van Laugier scoren bij mij hoge voldoendes, deze lag me wat minder. Ik ben doorgaans niet zo'n fan van tragere spookhuisfilms. Saint Ange is dan ook een erg trage in zijn soort die erg de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen in een film met niet eens zo'n gek lange speelduur.

Acteerwerk is verder te doen. Er is wat mij betreft niemand die er met kop en schouders bovenuit steekt, maar de rollen worden aardig ingevuld. Laugier zorgt er wederom voor dat elk personage iets unieks heeft en ook hier lukt dat weer. Jammer dat het qua spanning dan weer helemaal niet wil lukken.

Net zoals de andere films van Laugier is Saint Ange tamelijk psychologisch maar heel bijzonder is het in dit geval niet. De spanning is nauwelijks aanwezig en de horror moet vooral komen van enkele flauwe scares. De finale is dan wel weer toffer maar het wil nergens echt heel boeiend worden.

Visueel erg goed en met oog voor detail in beeld gebracht. Het huis is leuk ingericht en de sequentie richting het einde ziet er erg mooi uit. Camerawerk is ook wel te doen maar wat minder passend hier en daar, en de soundtrack mag er ook best wezen verder. De sfeer wil soms werken maar niet genoeg om mij als kijker ten alle tijden geboeid te houden.

Het trage tempo is wat mij betreft killing en zorgt ervoor dat de film nooit boeiend wordt om naar te kijken. Er gebeurd toch iets te weinig om de sfeer staande te houden. Zeker als het verhaaltje zelf inhoudelijk niet al te veel om het lijf heeft, behalve een redelijk unieke twist richting het einde. Niet echt mijn soort film. Teleurstelling aangezien het afkomstig is van Laugier.

Bijzonder.

Dat Saint Maud een film met heel veel lovers and haters zou worden stond natuurlijk al vast. Artsy en sfeervolle horrorfilms worden door een groot deel van het publiek niet echt gewaardeerd, maar de groep die het wel wat vind kan er van genieten. Zo kon ook ik wel genieten van deze film.

Al gaat Glass net wat te pretentieus te werk. De film zo traag en leeg mogelijk maken kan werken, maar heeft niet altijd het beste effect. Ook hier zorgt dat voor een iets te trage scene hier en daar waardoor je aandacht erbij houden niet altijd de makkelijkste opgave is. De film heeft ook het nadeel dat het nergens echt optimaal intrigerend is.

Clark doet het in ieder geval erg goed. Bijzonder personage en met veel overtuiging uitgevoerd. Haar gekte gaat wel erg snel van start, maar verder lost ze het goed op. Ook Ehle speelt naar behoren, al draait de film vooral om Clark. Toch kunnen goed acterende bijpersonages nooit kwaad.

Visueel ziet het er solide uit. Dreigende hoekjes en sterke belichting. Qua cinematografie ziet het er ook erg goed uit, de sfeer brandt er soms goed mee los. Niet elke scene is even sfeervol, zeker de buitenscenes zijn wat leger, maar in het huis kijken we tegen een sterk ingerichte horrorfilm aan.

De film duurt niet lang, maar de opbouw lijkt wel wat langer te duren. De film werkt lang naar een redelijk bijzondere finale toe, die wel erg lekker is. De film zelf is verder kort, wat ik wel kon waarderen. Niet elke horrorfilm van A24 hoeft dan ook per definitie langer dan 2 uur te duren. Glass toont zich inderdaad een talent. Soms mag het meer all-the-way gaan en misschien iets spannender, maar Saint Maud is een lekker eigenaardig projectje waar ik wel van kon genieten.

Goed.

Komasa is een regisseur die erg goed bezig is, en me tot nu toe nog niet heeft teleurgesteld. Suicide Room is echter wel de minste die ik tot nu toe van hem zie, ook al zijn het er tot nu toe pas 3 geweest. Corpus Christi is de volgende en ik denk de laatste verder. Overigens ook leuk dat ik de eerste review in 6 jaar mag schrijven.

Net als bij andere films van Komasa is Suicide Room erg strak geregisseerd en in elkaar gestoken, alhoewel die strakheid toch wel wat hapert soms. Vooral in het middenstuk van de film. Daar kakt de boel een beetje in na een sterk eerste deel. Gelukkig maakt het laatste stuk wel weer wat goed van wat het middenstuk net niet waar kon maken.

In de sequenties dat Gierszal nog op school zit is de film vlot en strak. Het wil erg boeien en Komasa kiest net als bij het redelijk vergelijkbare Hejter voor een actueel en internet gerelateerd onderwerp. Hejter is alleen een stuk strakker en beter, maar ook Suicide Room wil een aardige poging wagen met dit onderwerp.

Herkenbaar is het bij vlagen wel, al gaat alles wel een beetje te makkelijk. Ik ben echter stiekem een beetje blij dat Komasa er uiteindelijk niet voor koos om het allemaal nog langer te maken want in het middenstuk verliest hij een beetje zijn grip op de film. Eenmaal de film zich vooral in de kamer van Gierszal en de game zelf gaat afspelen kakt het in.

Het wordt uiteindelijk gewoon niet zo interessant meer en ondanks de verzorgde look kan Komasa er voor een tijd niet meer in slagen de kijker geboeid te houden. De onderhuidse spanning die redelijk aanwezig was verdwijnt ook een beetje en de relatie tussen Gierszal en Gasiorowska is net wat te haastig in elkaar gestoken. Ook de chemie ontbreekt net wat te veel tussen het duo.

Verder wordt er erg degelijk geacteerd met Gierszal in een erg sterke rol. De bijrollen doen het ook zeker redelijk, al is de chemie het onderdeel dat een beetje faalt. Verder kent de film heftige momenten en vooral de laatste scene vanuit het mobieltje is zware kost. De film lijkt redelijk modern verder, wat het ook deels is, maar het valt allemaal een stuk meer depri en zwaarder uit dan je zou denken. Goede film met een sterk eerste stuk, een zwakker middenstuk en weer een sterk einde. Bij elkaar genoeg voor een 3,5*.

Goed!

Het komt dus blijkbaar van de "buitenlandse" films als Netflix een goede film toevoegt aan het aanbod. De Amerikaanse films willen maar niet lukken, dus laat Komasa even vanuit Polen zien hoe het dus wel moet. Tevens de tweede zeer positieve aanvaring met Komasa voor mij.

Hejter is bij vlagen erg actueel, Komasa lijkt er ook op te mikken om de kijker na te laten denken. Vooraf dacht ik dat het een film over virtual reality zou zijn, maar uiteindelijk mikt Komasa vooral op internetmacht. En dat lukt, Komasa lijkt zijn huiswerk te hebben gedaan.

Vanaf het begin voelt de film aan alsof het in goede handen terecht is gekomen. Visueel heeft Komasa zijn film namelijk goed verzorgd. Fijne cinematografie, een duister sfeertje en enkele visuele hoogstandjes. Vooral de belichting is op visueel vlak erg geslaagd. Het enige minpuntje was toch wel de montage, die wat sneller en kundiger had gekund.

Acteerwerk is solide. Ik kende de cast nog niet, maar deze Musialowski doet het in ieder geval bovengemiddeld goed. Aleksander is tegenover Musialowski een goede tegenspeelster. Alle personages zijn intrigerend genoeg, maar wat Komasa doet is ze allemaal een diepere laag geven. Hierdoor creëer je sympathie, en worden de karakters humaan. Een sterk element van Hejter.

De film voelt zwaar aan, maar niet ouderwets. Ik herken hier wel hedendaagse communicatie via het internet mee. Ook kleine dingetjes, zoals hopen dat een persoon je vriendschapsverzoek op Facebook accepteert. Niks voelt echt gemaakt of ongeloofwaardig aan. En als je nadenkt, zijn de gebeurtenissen in de film niet ver weg.

De film weet voor de rest erg te boeien. Komasa houdt alles interessant en mysterieus. Een gemiddeld persoon zou zeggen dat kritiek op het internet ouderwets is, maar Komasa gaat hier goed mee om. Mede door de film in een modern jasje te steken hier en daar.

Als geheel voelt de film erg geslaagd aan. Komasa lijkt geen stukjes te missen, maar de film sleept er wel extreme maatregelen bij die soms iets te makkelijk gaan. Dat is het voornaamste minpunt van Hejter. De lange speelduur is niet voelbaar. Sterke film dit, laat ook wel impact na.

Leuk.

Ik kijk ze niet veel, de zwart wit films. Soms wil ik ze nog weleens een kans geven, hier vanwege de top 250 notering. En gelukkig maar ook, want ik vond hem verrassend leuk om te kijken. Ik zal er niet raar van opkijken als deze zomaar een remake krijgt.

Eerste Clouzot ervaring, misschien kijk ik Les Diaboliques nog wel een keer. Deze film uit 1953 weet soms spannender te worden dan de meeste films boven de 2010. En dat is knap, want meestal voel ik ze niet zo. De goede versierde scenes zorgen ook voor nodige spanning.

Knap cameragebruik soms, acteerwerk wel ok, soms wat houterig zoals het karakter Linda. In het algemeen duurt de inleiding misschien iets te lang, maar de finale is dan ook sterk met het middenstuk meegeteld. Erg leuke film, aanrader voor zwart wit fans.

Avontuurlijke thrillerfilm met genoeg bombast om niet te vervelen, waarin regisseur Julien Leclercq de zaken anders aanpakt ten opzichte van de klassieker. Zo wordt er meer actie toegevoegd evenals een compleet andere omgeving en daarbij dus andere bedreigingen. Het acteerwerk is binnen de wereld die Leclercq schept niet bijzonder sterk en de personages komen dan ook matig uit de verf, maar ook de rommelige inhoud zorgt voor minpunten. Het volledige eerste halfuur is eigenlijk inwisselbaar en het duurt veel te lang voordat de vrachtwagens hun tocht vervolgen, maar eenmaal dat wordt ingezet wint de film aan kracht. Een boel actiemomenten vermaken prima en er hangt een fijn en warm sfeertje, al is het jammer dat de boel moet worden afgesloten met een bijzonder matige finale. Het mag de pret verder gelukkig niet drukken, ik heb me prima geamuseerd.

Een klassieker binnen het horrorgenre, ingekleurd door de iconische regisseur Tobe Hooper. Salem's Lot moet afstammen van een boek dat behoorlijk wat spanning schijnt te bevatten, maar helaas is deze film al te veel ingehaald door moderne technieken. De vampiers zien er op die manier nogal bedenkelijk uit en de nachtelijke spanning en/of onveiligheid wil nergens tevoorschijn komen. Daarbij komt kijken dat Hooper er niet in slaagt om de film op inhoudelijk vlak interessant te krijgen, waardoor de vele personages die worden geïntroduceerd het tempo voornamelijk blijven remmen. Niettemin kent het geheel een aantal charmante scenes, een goed laatste uur en op z'n minst een poging om een beklijvend geheel neer te zetten. De momenten waarbij vampieren met een mistige achtergrond voor een dicht raam blijven zweven zijn doeltreffend akelig.

Als regisseur en als producer lijkt Gary Dauberman altijd nadrukkelijk voor entertainment te kiezen, ook als dat een aanzienlijke inkorting van het bronmateriaal kost. Deze herbewerking van Stephen King's schriftelijke verhaal is dan ook aanzienlijk bondiger en daardoor tamelijk rommelig, maar Daubermans visuele regie staat als een huis. Professioneel en overtuigend gespeel met kleur, oerdegelijk in beeld gebracht en het acteerwerk is met de ruimte die de castleden toebedeeld krijgen helemaal niet onaardig. Problematisch is dat de film nergens echt spannend wil worden en een aantal iconische momenten uit de originele film verwaarloosd. Het mist daarnaast een echt groteske finale, maar voor nu vermaakt het absoluut. Geweldig deuntje trouwens tijdens de openingscredits.

Vervelende komediefilm met een zachte focus op zowel romantiek als dramatiek, die door regisseur Lasse Hallström behoorlijk lomp wordt neergezet. Het concept voelt aan als geforceerd bij elkaar geraapte rommel, maar dat was nog enigszins te vergeven met een degelijke uitwerking. Die wordt hier spijtig genoeg niet geboden en daar wordt vervolgens weinig tegenin gezet om dat te kunnen compenseren. Vervelende personages (vooral Kristin Scott Thomas is werkelijk onuitstaanbaar) vieren hoogtij en de onderliggende satire wordt met te veel eenvoud benaderd, waardoor je dit project als kijker eigenlijk nauwelijks serieus kan nemen. Een relatief onvoorspelbaar verloop en aardige chemie tussen de twee hoofdrollen zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar daar zijn de meeste positieve punten helaas mee afgedaan.

Controversiële film met een naargeestige afsluiting en een boel smerigheid, die onder andere bekend werd omdat regisseur Pier Paolo Pasolini vlak na de productie op gruwelijke wijze om het leven werd gebracht. Dat maakt het inhoudelijke gebeuren echter niet veel boeiender, want Salo moet het voornamelijk hebben van lang uitgesponnen monologen en oninteressante figuren. Aldo Valletti (The President) is de enige die regelmatig onheilspellend en vuil voor de dag komt, de overige personages acteren erbarmelijk en Pasolini laat het geen moment aanvoelen dat de slachtoffers zich in daadwerkelijk gevaar verkeren. Het geweld in de finale is bijzonder onheilspellend vormgegeven, maar het overige restant van de film zit echter tegen het saaie en pretentieuze aan. De eerste 90 minuten zijn dan ook geen makkelijke zit, op de verkeerde manier bedoeld.