Opinions

Regisseur Larry Cohen roept wellicht bij het grote publiek de meeste bekendheid op als scriptschrijver van enkele Hollywoodwerkjes, maar daarvoor dirigeerde hij ook horrorfilms (al moet The Stuff volgens Cohen niet gezien worden als pure horror). De film was geen hit toen het uitkwam, maar vormt op de dag van vandaag ideaal materiaal om uit te groeien tot cultfilm. De productie kende een budget van 1,7 miljoen waar ik als kijker sterk denk dat elke cent daarvan is opgegaan aan het spul zelf. Want eerlijk is eerlijk, wanneer het aankomt op de praktische effecten komt The Stuff met enkele geweldige scenes voor de dag. Er zitten opvallend veel grootschalige, spectaculaire horrormomenten in de film die goed werken en bovendien worden ze toepasselijk ondersteunt door een komische en satirische ondertoon. Spijtig zijn de behoorlijk slechte acteerprestaties, de uiterst ondermaatse geluidsbewerking en vooral de afgeraffelde montage. Er zitten nogal wat scenes in The Stuff die bot worden afgekapt en daardoor merk je geregeld de gedateerde look, maar uiteindelijk includeert het algemene filmgebeuren genoeg om als cultliefhebber blij van te worden.

Pff.

Ik had het ook moeten verwachten toen ik Steven de Jong op de voorgrond zag staan. Heeft als regisseur wel redelijk carrière gemaakt, maar tot nu toe heb ik alleen felle missers van hem gezien. Stuk! is een film waarvan ik verdenk dat de makers en bedenkers ervan totaal geen voeling hebben met de boodschap. Hopelijk is het boek dan zelf wat oprechter, want de film doet het vast geen eer aan.

Al vanaf het begin had ik een gevoel dat deze film sterk de mist in zal vliegen en daarin had ik ook zeker gelijk. Stuk! wordt met een toon en op een manier gebracht waar je alleen maar vraagtekens bijzet. Aan de ene kant lijkt er geprobeerd te worden om er een hoog tempo in te duwen. Vervolgens moet het ook sentimenteel en meeslepend zijn. Daarnaast lijkt het ook graag door tieners leuk gevonden te willen worden. Al deze doeleinden blijven echter voortdurend met elkaar botsen. Ze worden namelijk nooit een sterk, gebalanceerd geheel.

Dat zorgt ervoor dat de film niets minder is dan een puinhoop. Niks komt oprecht over. Het acteerwerk is werkelijk om te huilen. Je doet serieus wat verkeerd als Cabau er als de beste actrice uitkomt. Von Parijs heeft overigens wel haar momenten, maar de dialogen worden nooit overtuigend uitgesproken en daarom moet het vooral bij uitdrukking blijven. Wanneer dit na enige tijd ook simpelweg ongemakkelijk wordt valt haar prestatie helaas snel in het water.

De montage slaat nergens op. Trucjes met "glitchbeelden" slaan nergens op en voelen vooral random aan. De film laat het overigens ook duidelijk weten wanneer je het zielig moet vinden. Wanneer er een traan moet verschijnen zal je dit namelijk merken aan de muzieknummertjes die toeterend door de film worden gedrukt. Ik vond het werkelijk afstotend, maar het laat de film ook vooral vreemd aanvoelen. Niks gaat hier op een natuurlijke manier. Emoties worden weggedrukt door de vreemde stilering en prominente pogingen om modern aan te voelen.

Enige vorm van rauwheid slaat ook regelrecht de mist in. Je acteurs zichzelf laten uitkleden zal niet veel opleveren, vrees ik. Wanneer het dan op pesten zelf aankomt, doet de film dit ook behoorlijk in-your-face, waardoor het op mij overkomt als choqueren omdat het kan en niet omdat de boodschap daadwerkelijk binnen het interessevlak viel van de bedenkers. Ik merk overigens dat ik moeilijk uit mijn woorden kom als ik mijn gedachtes over deze film samen moet vatten, maar het sloeg simpelweg nergens op.

Uitermate rommelig verhaal dat van de hak op de tak gaat. Een stilering die modern wil overkomen maar vervolgens vooral de indruk geeft van oude-mensen-doen-hippe-dingen. Verhaal doet van alles en nog wat. In het eerste gedeelte lijkt er nog structuur te zijn (alhoewel nauwelijks), maar in de tweede helft gaat het vooral een pad op dat origineel moet zijn. Zo voelt het niet aan, eerder ongemakkelijk. Ik heb niet vaak films gezien waarin alles met elkaar botst. Compleet onkundig gemonteerd en opgenomen. Dat ik het als geheel nog punten geeft, komt vooral doordat sommige sequenties wel onderscheidend zijn. En voor de rol van Cabau (eerlijk is eerlijk). Veel kritiek op haar, maar het was wel de enige rol waarvan ik nog een beetje persoonlijkheid merkte. Verder rampzalig op elk vlak. Zonder twijfel de slechtste en minst oprechte pestfilm die ik heb gezien. A new low for Dutch films.

Potentieel.

Ik vond vooral de marketing van The Stylist erg interessant. Ze zijn tegenwoordig heel goed in het maken van aantrekkelijke posters voor brakke horrorfilms. Daardoor kwam The Stylist op mijn radar, maar ik moet zeggen dat het eindresultaat behoorlijk tegenviel. Ik wist niets over de korte film, maar ik hoop dat die wat boeiender is dan deze film.

Grootste probleem is vooral Townsend zelf, want daar moet het allemaal van komen. Gevargizian zet dubbel en dik in op de uitwerking en psychologische invulling van Claire, maar ze weet gewoon totaal niet te bekoren. De theatrale houding is een stoorzender, maar vooral het feit dat Townsend er zelf niets mee kan is tekenend voor de film. De trage en statische regie ondersteunt het personage nauwelijks, want als je Claire een beetje volgt kom je erachter dat het gewoon niet boeit. De dingen die ze doet zijn merkwaardig en toch laat Gevargizian het steeds heel "gewoon" aanvoelen, waarmee ik bedoel dat de excentrieke aspecten van het verhaal niet dusdanig overkomen.

Visueel viel het me ook tegen. Het mag duidelijk zijn dat het geld niet op de ruggengraat groeide, maar ik kon slechts één enkel moment eruit pikken die me echt lag (Feestje). Alles daarnaast is vooral tegenvallend en sfeerloos. Vooral dat laatste is een serieus probleem voor de film, want hierdoor kan het nergens spannend of innemend worden. Volgens mij heeft Gevargizian ook niet de moeite genomen om een cinematograaf in te huren, en als deze er wel was mag dit wat mij betreft meteen zijn of haar laatste project zijn. Natuurlijk kan je niet eindeloos experimenteren met weinig munten op zak, maar een beetje creatieve inbreng was van harte welkom geweest.

Tegen de finale aan werd het gelukkig wat boeiender. Tussendoor opvallend gemene moorden (echter wordt geen enkele geweldsuitspatting bijzonder expliciet in beeld gebracht), al voelen de meeste horrormomenten aan als opvullertjes om de kijker niet te laten vergeten dat ze uiteindelijk naar een horrorfilm kijken. Het personage van Townsend is op zekere hoogte herkenbaar, maar de rare uitwerking en vooral het onvertuigende, theatrale acteerwerk van Townsend zelf doen een film als The Stylist de das om. 2,0* omdat het einde me wel bij is gebleven.

Meh.

Eigenaardige anthologiefilm van regisseur Karim Hussain, die duidelijk het experimentele heeft opgezocht met Subconscious Cruelty. Regelmatig heeft de film meer weg van een oefening in expliciet geweld, waar een halfslachtige omschrijving op wordt geplakt. Overtuigend als je over de juiste kwaliteiten en middelen beschikt, maar vooral vermoeiend in dit project.

Ovarian Eyeball (1,5*). Het kortste segment van de film. In principe niet veel meer dan het opereren van een naakt lijk met een plottwist. Hussain zal er vast een kunstzinnige definitie aan hebben geplakt en het laat dan ook wel wat open voor enige interpretatie, maar uiteindelijk is het toch vooral een bondige vingeroefening. Op visueel vlak in ieder geval te sloom om een goede indruk te maken.

Human Larvae (1,0*). Zonder twijfel het meest ambitieuze en uitgesponnen segment van de film. Helaas daarmee ook veruit het meest vermoeiende. Uitermate slecht geacteerd en gemonteerd, met een bijzonder oninteressante voice-over. Het gaat daarnaast echt helemaal nergens heen, enkel een bordkartonnen vertelling over een zielig mannetje dat zijn duistere fantasieën over de kijker heen spuwt. Totaal oninteressant in elkaar gezet en vooral een weinig doeltreffende poging tot shock.

Rebirth (2,0*). Absurd in de vormgeving en eigenlijk ook gewoon interessantdoenerij, maar het actievere camerawerk heeft zo zijn voordelen. Stukjes zoals Rebirth zie je in reguliere cinema eigenlijk nooit terug, wat toch wel een bepaalde aantrekkingskracht heeft. Het duurt gelukkig ook niet al te lang, anders is dit natuurlijk wel gapen geblazen. Het zou me verbazen als men hier daadwerkelijk een hoogbegaafde kunstvorm in ziet.

Right Brain/Martyrdom (2,0*). Eigenlijk zijn dit twee aparte segmenten, maar in/op vrijwel elke omschrijving en platform aan elkaar geplakt, dus wie ben ik dan om ze te splitsen? In ieder geval opent het nogal saai, met weinig imponerende personages en een traag verhaal. Wel een aantal walgelijke beelden die de kijker even wakker schudden, maar de lang uitgesponnen pornoscenes daarvoor zijn toch vooral erg goedkoop. Tweede helft staat in het kader van een aantal dames die Jezus betasten en opeten. Macaber en sinister, maar uiteindelijk volkomen inhoudsloos.

Gemiddeld komt dat neer op een 1,62*, afgerond naar een 1,5*. Een eindgemiddelde dat ik vooraf wel had verwacht, want dit soort experimentele cinema ligt me vaak niet. Toch is het leuk om dit soort dingen eens in de zoveel tijd te aanschouwen, vooral omdat het ook wel degelijk wat losmaakt op de digitale omgevingen. Kan me er wel wat bij voorstellen, maar het is niet voor mij.

Ondanks dat de titel verwijst naar de kleine stopmotion-demoontjes, is het vooral Anders Hove als bloeddorstig schepsel die de hoofdrol van antagonist opeist. Subspecies is dan ook niet veel meer dan een traditionele vampfilm, maar wel de eerste Amerikaanse productie die in Roemenië (na de val van het communisme) werd opgenomen. Dat levert wat authentieke beelden op en het acteerwerk is niet eens zo heel onaardig, maar de uitwerking van de horrorelementen is daarentegen uitzonderlijk armoedig. Weinig tot geen bloedvergieten en een gebrek aan spanning zorgen ervoor dat de film geregeld best saai wegkijkt en voor weinig opwinding zorgt, maar de slotfase is echter stiekem best entertainend. Zo levert regisseur Ted Nicolaou min of meer exact wat je van een 90s horror met budgettaire beperkingen kunt verwachten.

Het vierde deel van deze B-reeks is iets boeiender dan de vorige film omdat regisseur Ted Nicolaou er wat nieuwe perspectieven in stopt, maar het blijft desondanks van povere kwaliteit. Het voortdurend recyclen van dezelfde ideeën (materie zoals de bloedsteen en Radu de vampier) blijft namelijk niet doorlopend interessant. Het gebrek aan goede invalshoeken doet het geheel dus de das om, maar ook de visuele stilering (die erg vergelijkbaar is met de voorgaande delen) begint snel te vervelen. Het ultieme verschil is dat de makers hebben geprobeerd om Anders Hove te voorzien van meer menselijkheid, maar extra dramatiek en/of romantiek is niet hetgeen waar een reeks als deze profijt van heeft. Dat bewees het derde deel al, dit vierde deel doet dat opnieuw.

Ongeveer 25 jaar later blaast regisseur Ted Nicolaou nieuw leven in de oude reeks, wellicht om nog wat laatste centjes uit het basisgegeven te persen. Veel nieuwe of frisse inzichten heeft deze reeks namelijk nooit geboden en de heropleving brengt daar weinig verandering in, want dit keer betreft de inhoud een bekend oorsprongsverhaal dat in het eerste deel al uit de doeken is gedaan. De personages worden wat extra uitgediept en het figuur van Anders Hove krijgt wat meer achtergrond, maar bijzonder origineel of onderscheidend is het nergens. Hove is ondertussen ook een dagje ouder en zijn gemompel is werkelijk niet te verstaan, toch wel jammer als de hele film om zijn aanwezigheid moet draaien. Nicolaou gaat echter wel een aanzienlijk stuk sfeervoller te werk en de locatiekeuzes zijn erg sterk. Er wordt meer aandacht besteedt aan cinematografie en kleurgebruik, waardoor de productie een wat minder goedkope indruk achterlaat. De bijrol van Staša Nikolić is bovendien goed geacteerd, waardoor dit deel weer een kleine vooruitgang biedt ten opzichte van zijn twee voorgangers. Denice Duff keert trouwens terug als een ander figuur, dat bezorgde me in het begin even wat verwarring.

Gewaagde, overweldigende en originele bodyhorror van de Franse regisseuse Coralie Fargeat, die zichzelf hiermee onmiskenbaar onder de aandacht brengt voor een groter publiek. The Substance profiteert van een bijzonder intense benadering en uiterst moderne visuele invulling, waarbinnen door middel van overtuigende praktische effecten altijd de aandacht wordt getrokken. Demi Moore, Margaret Qualley en vooral Dennis Quaid zetten binnen dit gebeuren mogelijk hun beste rollen ooit neer, maar zelfs met slecht acteerwerk had Fargeat de controle waarschijnlijk nooit laten varen. De film brengt op overtuigende wijze allerlei invalshoeken, genres en ideeën bij elkaar zonder overvol of slordig aan te voelen, een knappe prestatie met zo'n ambitieuze inhoud. Kijkers zullen zich wellicht storen aan de absurdistische wending naar de slotfase toe, maar voor mij persoonlijk was het een bombastische kers op de taart. The Substance is een film die de kijker (ongeacht of ze dit zelf willen of niet) in elke gebeurtenis betrekt en in alle soorten en maten emotie weet op te roepen. Een talent en een kwaliteit die toch maar weinig regisseurs gegeven is. Voor mij wellicht ook de beste horrorfilm van 2024.

Half.

Van regisseur Bates Jr zat ik nog met Excision in het achterhoofd. Die film was een jaar geleden behoorlijk bijzonder. Bates Jr zet zijn bijzondere carrière met deze film in ieder geval voort, maar wel op een andere manier. Het resultaat is wat mij betreft hetzelfde cijfer waard.

Visueel best oké. De CGI is inderdaad niet al te best, maar Bates Jr weet dit redelijk te compenseren met grappige sets en kleurrijke omgevingen. Het deed me een klein beetje denken aan Blue Velvet qua sfeer en omgeving, maar dan meer emo-achtig. Zou me niks verbazen als de film daar inspiratie vandaan heeft gehaald.

De horror is ook bijzonder genoeg ingevuld. Erg eng wil het allemaal niet worden, maar vlot weet het dan wel weer te zijn. Jammer dat de CGI het voor een deel de grond in boort, en erg creatief is Bates Jr niet met de schurken. Het gaat hier weer om een oops-I-released-the-ghost verhaal.

Soms leuke dingen met de horror, maar de humor is dan weer bedenkelijk. Statisch geacteerd door Gubler en te makkelijk geacteerd door Dennings. Die stoere types ben ik zo langzamerhand wel zat. Het moment van de poster is ook zo'n scene die er niet in had gehoeven. De humor is toch niet grappig.

Zo trippy of gestoord als Excision is het overigens ook niet, visueel houdt Bates Jr zich wat in op dat gebied. Maar kleurrijk en bijzonder is het allemaal wel. Helaas is de horror net wat te tam en de humor gewoon niet zo leuk. Dankzij de look ken ik het nog een 2,5* toe. Ik denk overigens dat het met vlottere montage en opvallender gebruik van de camera stukken beter had kunnen werken.

Wel leuk.

Kende Clooney voor de rest als regisseur nog niet zo goed. Wel als acteur, en ik vind hem persoonlijk wel 1 van de betere acteurs die nu in Hollywood mag rondlopen. Als hij ook een goed regisseur blijkt te zijn zou dat natuurlijk geweldig zijn, maar tot nu toe heeft hij me nog niet volledig overtuigd.

Maar het is wel een goede stap. Suburbicon ziet er vooral goed uit. Leuke details in de omgeving. Mooie felle kleurtjes. Charmante inrichting. Het voelt echt aan als 1959. Bovendien zit er ook wel een vorm van frisheid in, dat de kijkervaring wel iets beter maakt.

Ook heeft Clooney zijn acteervriendjes erbij gehaald denk ik zo. Damon doet het in ieder geval goed, wat mij betreft zelfs 1 van zijn betere rollen. Moore vond ik dan weer echt heel irritant. Maar misschien was dat ook de bedoeling. Isaac & Jupe doen het ook zeker leuk vooral Jupe op jonge leeftijd al goed op dreef.

Film kiest toch wel zijn eigen paden en dat is leuk. Met dit soort omgevingen in de jaren 50 kan je ook echt bijna alles doen. Clooney weet daar echter niet alle potentie uit te halen, maar doet wel een degelijke poging om met wat nieuws te komen. Qua concept misschien niet bepaald vernieuwend, maar qua uitwerking heeft het wel wat.

Camerawerk is solide, vooral in het kantoor heeft het echt goede momenten. Sfeertje mag er ook zeker zijn. Maar spanning had er soms wat beter ingepompt mogen worden. Ook de zwarte komedie is nou niet precies heel hilarisch helaas. De combinatie met wat racisme maakt de boel wat kijkbaarder, maar voegt helaas ook niet te veel toe.

Film mist nog een beetje de laatste push om het bijzonder te maken. Iets specialer camerawerk bijvoorbeeld. Het heeft goeie shots, maar blijft toch iets te klassiek. Ook had de film soms wat harder gemogen. Het heeft toch al een R-rating, waarom niet extra hard uithalen met dat bloed? Daar laat de film toch wat kansen liggen.

Wel een leuke slotfase en een prettige kijkervaring. Zeker niet verkeerd dit. Nu hopen dat de andere films van Clooney het kijken ook waard zijn.

Boeiend.

En dat beschouw ik als een groot compliment. Weinig Misdaadsdramas weten me nog te boeien. Zelfs Matthew Vaughn was er niet in geslaagd me een gehele speelduur geboeid te laten kijken. Suburra slaagt daar op een gekke manier wel in.

Hoewel ik de film niet zo hard vind als sommige hier beweren, is hij zeker wel grauw. De grauwe realiteit is soms ook sterk in beeld gebracht, als voorbeeld de corrupte politiek en gaat de film nergens compleet over the top waar sommige misdaadsfilms wel naartoe willen gaan.

Voor een budget rond de 7 miljoen meer dan geslaagd, boeiend in beeld gebracht en en sterke finale. Hij duurt wel wat te lang en moet je in het begin wat zoeken, maar dat zijn geen enorme stoorzenders.

Heel vermakelijk.

Snyder is een van mijn favoriete regisseurs, 300 en Dawn of the Dead vond ik geweldig. En toen zag ik Sucker Punch staan, en heb die maar eens aangezet. Ik weet hoe Snyder werkt, dus ik wist ongeveer wat ik te zien zal krijgen.

Maar ik was toch redelijk verrast. Het begint heel deprimerend en droevig totdat Baby Doll in haar fantasiewereld met een paar andere de show steelt. Het is op sommige stukken iets wazig maar voor mij maakte dat niet echt uit. Met een redelijke vaart zit er naar mijn mening wat Matrix achtige actie in wat ik erg kon waarderen.

Browning zet een goed verlegen personage neer en zo'n beetje iedereen acteert wel goed. Snyder maakt het allemaal niet te saai en je ziet hoe veel lol de fantasiewerelden hebben. Ik vond dit zeker een leuke film om eens te zien.

Makkelijk in elkaar gezette televisiefilm met een vergezochte inhoud en een hoop domme beslissingen van de hoofdpersonages. Het voornaamste pluspunt binnen de wereld van Suddenly is dat het acteerwerk niet onaardig is, maar dat kun je natuurlijk verwachten zodra je jezelf versterkt met namen als Ray Liotta, Dominic Purcell en Brendan Fletcher. Niet meteen de meest noemenswaardige namen omdat ze (zeker recentelijk) een boel ongelukkige keuzes hebben gemaakt in hun loopbaan, maar wat ze hier laten zien is niettemin keurig. Jammerlijk is dat regisseur Uwe Boll geen grip heeft op een zekere mate van spanning en/of sfeer, waardoor zijn film uiteindelijk best saai is. Er mist toch een wat grotere scene en het ontbreekt de gijzeling aan de nodige dreiging. Suddenly leek Boll waarschijnlijk vooral om de centjes te gaan en dat is natuurlijk makkelijk gedaan als je dit soort non-verhaaltjes moet realiseren. Tot op zekere hoogte is het allemaal onderhoudend en degelijk geacteerd, maar binnen een dag of 3 alweer volledig van je netvlies verdwenen. De slotfase levert overigens wel wat onbedoelde hilariteit op, waarvoor een halfje extra.

Flauwtjes.

Suicide for Beginners is een beetje het schoolvoorbeeld van vrijheid met weinig budget. Dit soort films zullen waarschijnlijk nooit naar behoren gefinancierd worden. Daarvoor is de humor te edgy neem ik aan, waardoor dit eigenlijk altijd een beetje gedoemd is om nooit lekker uit te pakken.

Buiten de nogal zware onderwerpen die op luchtige manier worden benaderd is er alleen niet zoveel te bekennen binnen deze film. Je zou er misschien nog wel een aardig harde horrorfilm van verwachten, maar die belofte weet zichzelf nooit waar te maken. In plaats daarvan concentreert de film zich eerder op verhoudingen tussen personages, alleen worden ze niet erg sterk uitgewerkt.

De regie probeert her en der wat toetsen in te tikken om het als geheel wat interessanter te maken, maar buiten wat korte, aardige momenten qua editing weet het niet lekker los te breken. Ook de horroreffecten en algemene ideeën weten zelden goed uit te pakken. Ook een erg grote verspilling van een acteur als Sid Haig, waarvan zijn rol veel te veel uit de film wordt geknipt. Als centraal figuurtje vergat ik regelmatig dat hij nog in de film zat.

Het is allemaal te terughoudend en makkelijk om goed te zijn. Dat neemt niet weg dat het aardig wegkijkt, alleen is het qua humor eerder flauw en qua horror te afstandelijk. Ik moet wel zeggen dat het acteerwerk boven niveau lag, maar uiteindelijk zal je deze film snel weer vergeten ondanks de humor die veel mensen wellicht op de teentjes kan trappen.

Meevaller.

Ondanks een aantal hele slechte recensies van bronnen en MM // IMDB gebruikers vond ik deze film nog wel meevallen. Hij was een grote hype hier en ik kreeg de kans niet hem te zien in Nederlandse bioscopen maar verrassend draaide ze hem in een cruise die ik een aantal zomers terug deed.

Natuurlijk had ik veel meer verwacht hiervan, een stiekem had ik gehoopt dat de Joker ook deel uitmaakte van de Suicide Squad. Dus de trailer is misleidend.

De actie zit er goed uit maar er wordt steeds niet genoeg uitgehaald. Zoals een scene waarbij de hele groep tegen een soort mutaties vecht, daar had veel meer ingezeten.

De cast is uitstekend, met een enthousiaste Margot Robbie, Jared Leto en Will Smith. Dus je vraagt je toch wel af waarom deze slechte recensies krijgt. Omdat je (of ik) steeds een gevoel krijgt van dat er veel meer uit kan. Meer actie, meer monsters en misschien een langere speelduur. Het gekwebbel fantasie tussen Quinn en Joker was ook niet erg interessant.

Maar een prima filmpje hoor

Erg leuk.

The Suicide Squad is de officiële omkeer voor DC, en als ze dit vol kunnen houden met hun toekomstige films overwinnen ze de concurrentie met Marvel met gemak. The Suicide Squad vormt eigenlijk precies het resultaat waar de fans al jaren agressief en energiek om hebben geschreeuwd. Ik was blij verrast in de bioscoop.

De cast is bekend en speelt leuk, maar het is vooral de regie van Gunn die de film naar een hoger niveau tilt. Voorheen vond ik hem niet bepaald geweldig als regisseur. Ik vond hem iemand waarin zich een goed regisseur schuilt, maar nooit de ruimte kreeg om die eruit te laten. Dit is de eerste film waarin ik hem volledig in zijn element zie. Hij leek lekker zijn eigen ding te mogen doen, en dan komt er dus een leuk resultaat uit.

In zijn geheel luchtiger, grappiger en gedurfder dan een gemiddelde DC-film. De meeste superheldenfilms zijn zo veilig als het maar kan om die extra centjes binnen te halen, Gunn lapt de regels aan zijn laars, en doet lekker wat hij wil met een groot budget. De film komt regelmatig verrassend uit de hoek, en dat mag al vroeg blijken na de lekkere openingssequenties.

Visueel mist de film soms wat kleur en zeker richting de finale is dat een klein probleem, maar het tempo is erg lekker en de actiescenes volgen elkaar geweldig op. Lekker bloederig ook verder, met een sterke focus op de gore en leuke personages. Stallone en Cena vormen de verrassingen van de film op het gebied van acteren, en vooral Cena speelt hier veruit zijn beste rol tot nu toe.

The Suicide Squad is precies de film waarvan ik had gehoopt dat het zou zijn. Deze best bloederige film kent een heerlijk tempo, een aardig visueel randje en goed acteerwerk. Het is jammer van het soms kleurloze verloop, verder is dit ongeveer de beste vorm van vermaak die je van een superheldenfilm kan verwachten. Absoluut een heerlijk dingetje om op een avondje te zien. Bloederig, humoristisch en vlot. Een heerlijke combinatie.

Ondanks dat regisseur Joe Lynch al meer dan een decennium in het horrorvak heeft gedirigeerd komt hij er maar bekaaid vanaf met Suitable Flesh, tevens zijn nieuwste film. Het betreft een geïnspireerd verhaal op H.P. Lovecraft, waardoor je als kijker al kan verwachten dat er een surrealistische benadering aan wordt meegegeven. Die komt er ook, maar de film weet er pas echt mee op te leven in het laatste halfuur. Daarvoor wordt een relatieopbouw uitgewerkt tussen een zeer matig acterende Heather Graham en evenzeer niet-overtuigende Judah Lewis. De film hangt niettemin af van hun acteerwerk en chemie, waardoor bijna het volledige eerste uur inwisselbaar is. Verder kent Suitable Flesh een licht "All Bark No Bite"-gehalte, wat duidelijk wordt door middel van de buitengewoon vulgaire dialogen die worden ontmanteld door de tamme beeldspeling. De finale dendert lekker door en kent genoeg verrassing om de film goed te kunnen ondersteunen, maar tegen die tijd heb je als kijker al veel te veel moeite moeten doen om door de rest van het gebeuren heen te komen.

Matige toevoeging aan het Necrostorm-universum. Ik had de kopie van deze film al voor enige tijd binnen, maar zag deze voor een lange tijd over het hoofd. Dankzij een speelduur van 63 minuten toch maar even opgezet op een luie avond. Ik ben wel een liefhebber van Necrostorm, alleen is Suite 313 nogal matig. Niet meer dan logisch dat Pederis maar een enkele toevoeging mocht regisseren voor dit universum. Om te beginnen is vooral het hoofdpersonage storend, mede dankzij de nogal hinderlijke voice-over. Constant vulgair en onsympathiek, Pederis maakt het ons niet makkelijk om enig medeleven met zijn situatie te tonen. Conceptueel biedt de film wat leuke ideeën, vooral de trucage dat je de hele tijd over de schouder van de agent meekijkt is leuk. Qua gore haalt de film ook regelmatig uit, al is de film zelf vooral een poging op een wat sfeervollere en spannendere Necrostorm-film. Dat lukt nauwelijks, daar moet Necrostorm zich ook niet mee bezighouden. Daar ligt de sterkte van dat bedrijf namelijk helemaal niet. De bedreigingen zijn daarnaast nogal idioot, de editing is amateuristisch en de onophoudelijke voice-overs doen alle opbouw teniet. Het tempo zit er gewoon niet in. De finale is gelukkig net wat beter, maar tot die tijd loop je vooral rond in een kaal appartement waar te weinig gebeurt. Dat een film van 63 minuten aanvoelt als 90 lijkt me dan ook niet de bedoeling.

Wat voor regisseur Phil Alden Robinson een makkelijke politieke thriller had moeten zijn mondt al snel uit in een gematigde film met een ondermaatse Ben Affleck als Jack Ryan. Dit personage heeft al een aantal keer de hoofdrol mogen vertolken in een aantal boeken, maar The Sum of All Fears rechtvaardigt dat aantal amper. Het zijn vooral de opvallend grootse en behoorlijk bombastische actiescenes tussendoor die voor de positievere indruk weten te zorgen. Het politieke gehalte voelt vooral makkelijk en gehaast aan, met betweter Affleck die gemakkelijk met jan en alleman in contact kan komen (inclusief de Russische president) om even uit te leggen hoe het precies zit. Het gaat hem soms zelfs zo eenvoudig af dat ik me als kijker afvroeg waarom de uiteindelijke problematiek nog zoveel tijd in beslag neemt. Waar de film echter voornamelijk faalt is rondom de spanningsboog evenals de opbouw, die ondanks de vele gebeurtenissen maar niet effectief wil worden. Het lijkt me niet dat een film als deze afhankelijk moet zijn van de explosievere scenes, maar dat is het in dit geval dus wel. Waar de kern moet scoren zijn het vooral de schokgolven die nog een bepaalde indruk achterlaten, de rest is eerder generiek thrillervoer.

Vermakelijke horrorthriller over een virus dat zich verspreidt onder een aantal kampbegeleiders, ondanks dat regisseur Alberto Marini even de tijd nodig heeft om alles op rit te krijgen. De personages zijn namelijk niet bijster interessant en de bosrijke omgeving wordt onbenut gelaten, waardoor een hoop van de potentiële sfeer verloren gaat. Eenmaal de figuren ziek beginnen te worden schiet de film een versnelling hoger en pakt uit met een hoop vaart en genoeg gebeurtenissen. Diego Boneta doet het goed en de finale zit zelfs tegen het geweldige aan, maar uiteindelijk zal je er ook niet al te veel aan terugdenken. Prima entertainment voor een luie middag.

Goed.

Eigenlijk doet het slot het hem, want die is verrassend sterk. Het uur en kwartier daarvoor is vrij normaal en blijft gewoon de boekjes volgen eigenlijk. Van de makers van de grappige Turbo Kid gaan hier een andere richting uit, maar laten daarmee zien dat ze dat ook prima kunnen.

De jongeren zijn in het begin gewoon een stelletje vervelende pubers met vrij puberale uitspraken en de doodnormale dingen die je in een 80's suburbia film zou verwachten. Daar lijkt de film ook de hele tijd heen te gaan, maar op een gegeven moment slaat het echt om in beklemmende horror.

Het eerste deel is daarom ook meer een soort Mystery voor tieners, veel meer is het niet, het verhaal doet niets bijzonders of nieuws en volgt gewoon keurig de lijntjes, het 80's sfeertje is er zeker en ik moest vaak denken aan films zoals The Goonies .

Het slot is verrassend sterk en beklemmend, de film gaat ook uit het niets opeens een andere richting uit en weet daarmee vrij originele dingen te doen. Spanning is er ook wat ik in het eerste deel kwijt was, en daarmee tilt het de film behoorlijk omhoog. Ik heb best genoten voor de 105 minuten.

Aardig.

Het is een wat aparte film voor Spike Lee, aangezien Summer of Sam een film is die nogal wat verschillende dingen met elkaar probeert te mengen en hier ook ruim de tijd voor neemt. Zo duurt de film met 142 minuten best lang, maar het voordeel is wel dat er een regisseur achter het roer staat die goed weet wat hij precies moet doen.

Eigenlijk heeft deze film weinig met het concept van een seriemoordenaar te maken, om de fans daarvan maar alvast teleur te stellen. In principe krijgen we gewoon een momentopname te zien van The Bronx. Daarin zitten wat personages die van elkaar houden, elkaar haten en ook weleens wat dealen. We volgen eigenlijk die leventjes veel meer dan de korte momenten dat er wat mensen overhoop worden geschoten in hun auto.

Voordelig is het feit dat de film audiovisueel sterk is. Mooie kleuren, sterke filters en een aardig energiek stijltje dankzij de regie van Lee. Hij kan het nogal saaie verhaal best aardig presenteren en dat is ook zeker nodig, want ruim 2 uur kijken naar mensen die nooit echt iets te bieden hebben dat onderscheidend is wordt na enige tijd een flinke opgave.

Verder ook een wat ongelukkige manier om de film te marketen. Het concept van de moordenaar wordt namelijk nooit zo goed in de film gemixt. Misschien is dat intentioneel, maar ik vond het vooral overbodig overkomen. En voor een film die juist de verstikking en druk wil belichten die zo'n situatie met zich meebrengt vond ik het matig. Ik kreeg eerder het idee dat de grootste problemen door de hoofdpersonages zelf veroorzaakt werden.

Het is dat het er leuk uitziet, anders was dit waarschijnlijk oersaai geweest. Nu zit er best aardig acteerwerk in verscholen, maar na enige tijd is de rek er wel uit en kan Lee met moeite steunen op de personages. Tussendoor wat intrigerende moorden, maar daar eindigt het wel weer. Aardig voor een keertje, maar geen film die ik snel weer opnieuw zie.

Niemendalletje.

Ik vraag me vanuit filmisch perspectief eigenlijk af waarom dit soort films nog worden gemaakt. Ze voegen namelijk letterlijk en figuurlijk ontzettend weinig toe aan de wereld. Ik zie ook geen grote opbrengsten of kijkaantallen, dus waarom Hallmark deze films uit blijft poepen is me een groot raadsel. Meedogenloos hoge cijfers krijgt het namelijk niet.

Alles binnen deze film ademt een Tv-gevoel uit. Misschien maakt dat de film makkelijker uit te kijken voor een aantal personen, maar ik zat me vooral af te vragen wat ik in vredesnaam aan het kijken was. Het is een erg duffe, saaie en veilige variant op een romantische film. Het is dan ook echt alleen de romantiek waar de film het van moet hebben, want de humor is hoogst ongemakkelijk.

Het probleem met dit soort films is dat het gewoon niet naturel aanvoelt. Er wordt met grootse gebaren geacteerd en een lach op het gezicht van Bell die er niet af te slaan is, maar ik voel er helemaal niets bij. Het mag dan degelijk wegkijken maar de inhoud van de film is leger dan de gemiddelde horrorfilm, en dat is waarschijnlijk ook de reden dat dit soort Hallmark-films nooit massaal bekeken zullen worden.

Nog wel aardig geacteerd en de setting vond ik ook prima, maar verder een nogal onnatuurlijke film. De film doet erg zijn best om je een lach op je gezicht te bezorgen, maar de compleet afstandelijke manier van regisseren doet mijn wenkbrauwen vooral omhoog gaan in plaats van dat mijn wangen er roze van kleuren. Niemendalletje dus. Film die je binnen twee weken weer helemaal vergeten bent.

Vermoeiende komediefilm (absoluut geen horror) van regisseur Norberto Ramos del Val, die ik absoluut niet heb ervaren als "intellectueel veeleisend". Scenaristen Ricardo López Toledo en Pablo Vázquez zijn voortdurend aan het woord om, waarschijnlijk in hun ogen, een buitengewoon originele insteek te introduceren. Helaas is die insteek vooral vervelend en moet je eerst door een hoop gekwek en gezever heen zien te komen om überhaupt te ontdekken wat het inhoudt. Alba Messa en Ana Rujas slagen er dan ook niet in om het gebeuren enigszins interessant te krijgen, vooral omdat hun ellenlange conversaties kant noch wal raken en het gebeuren nodeloos vertragen. Wellicht dat de liefhebber nog kan profiteren van het redelijk onvoorspelbare verloop, maar ik vond de invulling van Del Val vooral kinderachtig en uitgesponnen. 93 minuten hebben aangevoeld als zeker 150, ontdaan van hoogtepunten of originele invalshoeken.

Matig.

Nog een horrorfilm over een soort zelfhulptherapiekliniek. Dat alleen al brengt een best aardig concept met zich mee. Afgaande op de titel had ik weinig verwachtingen, maar toch trok iets van de film me wel binnen. Uiteindelijk bleek het alleen wel nog een matige horrorfilm te zijn die vooral opeens opduikt en nergens blijft hangen.

Wat de film opvallend goed doet is het uitwerken van de personages, die hierdoor een stuk menselijker aanvoelen in vergelijking met andere horrorfilms. De focus op hun aard ligt in deze film een stuk hoger dan je zou denken. Alleen wanneer het dan wel op de horror aankomt neemt de film een aanzienlijke hoeveelheid gas terug. Vooral omdat zowel concepting als uitwerking niet op orde is.

De matige uitwerking kan nergens echt wat bereiken. Zo is de film nooit sfeervol of grafisch genoeg maar ook op psychologisch vlak qua horror wat matigjes. Eigenlijk werkt de film veel beter als ordinaire dramafilm dan als horrorfilm. Ook het acteerwerk laat het qua aflevering van de dialogen regelmatig wat afweten. Hierdoor is de film een stuk moeizamer dan je zou denken.

Toch zit er nog wel een vorm van kwaliteit in, met horror heeft dat alleen erg weinig te maken. Ik heb blij dat ik de film van mijn lijstje kan aftikken, maar ik betwijfel of deze film eigenlijk ooit het grote publiek zal bereiken. Het is iets interessanter dan de gemiddelde horrorfilm, maar de uitwerking blijft niettemin ronduit zwakjes. Dat is een gemis.

Veel verder dan een onheilspellend concept en mooie beelden van bewegend zand komt regisseur Hiroshi Teshigahara niet in deze oude klassieker uit Azië. De eerste 20 minuten zijn onvoorspelbaar en zetten potentie op voor een interessante voortzetting, die vervolgens niet meer komt binnen de daaropvolgende 127 minuten. Eiji Okada en Kyôko Kishida delen simpelweg een huis midden in de kuil van zand en lopen tegen diverse situaties aan die nergens boeiend weten te worden, ondanks de grote hoeveelheid lagen die hier worden neergezet. Er is wat meer volume te meten richting de finale, maar dat neemt niet weg dat de zeer ruime speelduur van deze film in slakkengang omging. Ik heb het gevoel dat het schriftelijke bronmateriaal veel meer te melden heeft.

Mwa.

Film die eigenlijk maar op 1 ding uitblinkt, en dat is dat er een overheerlijke, exotische sfeer hangt die super warm aanvoelen. Dat zie ik niet vaak terug in komedies. Maar het is dan jammer dat de film tekort schiet op een hoop andere elementen die heersen.

Werkheiser ken ik nog wel. Ventje dat op jonge leeftijd Nickelodeon-acteur was. Nu blijkbaar dus ook een acteur die in grotemensen films wil spelen. Hij weet zich ook redelijk te redden, maar echte ervaring zie je er niet vanaf. Belle is er ook. In het begin vreesde ik even omdat haar accent erg geforceerd was. Maar uiteindelijk went het wel.

Exotische sfeertje is perfect. Scene waarin Marquette het feest in het hotel tegenkomt en in het zwembad valt is eigenlijk heerlijke zomersfeer. Toen ik deze film keek, was het ook warm, dus dan komt het gevoel ook extra naar voren. De feesten en mooie zomerlocaties zijn ook optimaal goed in beeld gebracht.

Maar qua verhaal is het wat minder. Want wat kan er natuurlijk niet vermeden worden in Amerikaanse komedies in Mexico? Inderdaad, de misdaad. En ook hier moet die weer geforceerd naar voren komen. Jammer, want dit was een stuk geslaagder geweest als het gewoon bij de zomer bleef. Dan maar nog een "I gotta lose my virginity"-film.

Komedie is ook verre van hilarisch. Grappen slaan de mist in. Tempo zit er wel goed in maar wordt eigenlijk niet bepaald benut. Genre geeft tevens actie aan, maar dit is nergens echt te zien. Aantal typisch overdreven Amerikaanse personages die weinig indruk maken en een film die met 103 minuten wel echt te lang duurt.

Vervelen doet het ook niet, maar uiteindelijk heb je het na 75-80 minuten wel gezien. Verhaaltje is nogal flauw en standaard. Dat het er visueel nog degelijk uitziet, is 1 groot pluspunt. Voor de rest kan ik buiten degelijk acteerwerk niets bedenken dat ik echt goed vond aan de film. Cijfer is er dus ook naar.

Positieve meevaller vanuit eigen bodem, waarin Hannah Hoekstra en Edgert Jan Weeber opvallend natuurlijk omgaan met de erbarmelijke dialogen die ze meekrijgen. Geregeld wordt het ze namelijk erg moeilijk gemaakt door het zwakke scenario van Willem Bosch en het gebrek aan ambitie is dan ook aan hem te verwijten. De regie van Lourens Blok blijft ertussenin zitten. De spanning wordt soms aardig opgevoerd, maar als de boel dan echt los moet knetteren blijft Sunny Side Up te afstandelijk. De film werkt dan ook vooral op psychologisch vlak, omdat beide hoofdrolspelers onderscheidend en overtuigend genoeg acteren om hun personages de gehele film lang boeiend te houden. Een speelduur van enkel 80 minuten zorgt voor bonuspunten, aangezien de inhoud niet heel bijzonder veel te vertellen heeft. Verder is het jammer dat de rol van Ko Zandvliet qua dreiging en gevaar onvoldoende wordt uitgewerkt, maar ook voor hem geldt dat zijn acteerwerk ver boven de middelmaat ligt. Zeer fijn verrast door dit werkje waar ik me geen moment mee heb verveeld.

Fijne verrassing.

Ik zag Sunrise nooit echt als een monumentale film in de filmgeschiedenis. Ik wist dat het bestond en goede waarderingen kreeg, ik had alleen niet verwacht dat de film zijn tijd ver vooruit zou zijn. In dat opzicht doet deze film me wat denken aan Metropolis, maar die film kan bijna niet geëvenaard worden door jaren 20 films.

Sunrise is vooral interessant omdat het voor zo'n oude film uitzonderlijk goede camerabewegingen kent, ondersteund door sterke effecten die ook z'n tijd ver vooruit zijn. Niet dat de film heel spectaculair is, maar richting de finale krijg je een aantal scenes te zien waar zelfs hedendaagse mensen nog van op kunnen kijken, en dat betekent dat het dus een geslaagd resultaat is geworden.

Het acteerwerk binnen deze film is voorspelbaar theatraal en veel scenes worden dan ook met grootse gebaren uitgeoefend. O'Brien vond ik echter een nogal ongemakkelijke prestatie neerzetten. Gaynor daarentegen kent precies de juiste uitstraling voor haar rol. Kwetsbaar en onschuldig, het is niet makkelijk om met gebaren te acteren, maar zij doet het wel erg goed.

Verder is Sunrise geen al te vernieuwende romantische film die op dat gebied ook eigenlijk helemaal niks te bieden heeft. De film wordt pas echt indrukwekkend zodra het de tweede helft nadert. Ook verder een opvallend grootse film voor die tijd, dus dan vallen de effecten en extraatjes nog meer op. Sunrise ziet er echt goed uit.

Verder is het jammer dat de film redelijk lang duurt en eigenlijk qua inhoud niks vernieuwends laat zien. Voor analyses en educatieve redenen is deze film een must see, diegene die voor een diepgaand verhaal komen zullen waarschijnlijk bedrogen uitkomen. Die overdreven manier van acteren hoort overigens wel bij die tijd maar ik zal het nooit wat vinden om eerlijk te zijn. Verder uiteraard op filmisch vlak bovengemiddeld.

Herziening maakt nog altijd indruk en bevestigt de kwaliteiten van regisseur Danny Boyle, die met allerlei genres consistent goede films weet te maken. Sunshine is vooral een mengelmoes van ideeën die met elkaar worden afgewisseld, aangezien het project begint als een sciencefictiondrama en uiteindelijk meer de vormen van een griezelfilm aanneemt. Het acteerwerk van met name Chris Evans en Cillian Murphy is uitstekend, maar uiteindelijk zijn het vooral de soundtrack en de visuele kwaliteit die de film optimaal over de streep trekken. Jammerlijk dat de aanloop van het geheel ietwat lang is uitgesponnen en niet altijd even interessant weet te zijn, maar uiteindelijk schroeft Boyle het tempo op en ontpopt Sunshine zich tot een uitstekende en indrukwekkende genremix.