Opinions

Nederlandse rampenfilm.

Sombogaart mag van geluk spreken dat hij meerdere dure Nederlandse films aan ons oeuvre toe mocht voegen, maar eigenlijk was De Storm gewoon een matige film. Het is dan (gelukkig) geen Ate de Jong-niveau slecht, maar toch maakt deze film keuzes die achteraf wat minder goed vallen. Niettemin kent de film betere punten.

Het acteerwerk is een beetje half. Hoeks is soms overtuigend en soms compleet brak. Zolang ze niet te veel sentiment hoeft te laten zien is het prima, maar eenmaal er wat serieuzere emotie uit moet komen valt ze door de mand. Atsma is behoorlijk saai. Past daarnaast ook niet echt in deze film, geef hem wat kleinere rollen en dan houdt hij zich een stuk beter staande dan dit soort Hollywood-kopieën.

De film is soms indrukwekkend te noemen. De eerste 15 minuten overstijgen Nederlandse cinema met gemak. Knappe nachtelijke beelden en een indrukwekkend in beeld gebrachte overstroming. Uiteraard met beperkte middelen geregisseerd, maar niettemin een knap stukje animatie van onze bodem. Hoe verder de film vordert, hoe meer het duidelijk wordt dat er geen 100 miljoen beschikbaar was, maar toch is het knap hoe ze dit hebben opgezet. Daadwerkelijk een heel gebied onder water gezet.. eigenlijk heel leuk bedacht.

Jammer genoeg is de film uiteindelijk ronduit saai te noemen. De film introduceert gelukkig niet te veel personages, maar diegene die er wel bijkomen interesseren totaal niet en acteren vreselijk (Herbers, oei). De spanning is ver te zoeken en de dramatischere scenes zijn voor geen meter vooruit te krijgen. Ze hebben ook niet het meest interessante uitgangspunt gekozen voor een onderwerp dat wel heel indrukwekkend te noemen is.

Het mist het echte talent helaas, maar de eerste 15 minuten zijn best de moeite waard. Er wordt wel geprobeerd om er iets spectaculairs van te maken, maar het slechte acteerwerk, de saaie regiekeuzes en een gebrek aan interessante momenten gedurende de tweede helft doen de film de das om. Misschien leuk om te zien om in ons duurdere werk te duiken, verder iets dat je makkelijk over kan slaan.

Meevaller.

Toch net iets sterker en compacter dan de gemiddelde televisiefilm die je binnen dit genre kan verwachten. Het is niet echt dat de film inhoudelijk stuitend onderscheidend is, maar het pakt een heel stuk beter dan het gemiddelde niveau. Het helpt misschien ook dat de indruk hier wat echter is, en niet zozeer ongemakkelijk.

Shane vormt vooral een dragende factor voor het geheel, die met het beperkte materiaal dat ze heeft alsnog volledig opgaat in haar personage. Bacon mag op de achtergrond ook meehelpen als degelijke bijrol. Ondertussen als acteur een beetje afgezakt naar dit soort films die gedoemd zijn onpopulair te blijven, maar niettemin aardig neergezet.

Verloop is verder weinig onderscheidend. Het einde is ook te verwachten en alle paden ernaartoe zijn veilig. Wat confronterender zijn echter de onderwerpen die worden aangehaald, die uiteraard een belangrijk punt innemen in onze maatschappij. Deze film verwaarloosd weinig, maar diept vervolgens ook niet bijzonder uit, aangezien het vooral kapt en switcht van probleem naar probleem.

Misschien dat de film te vol zit met ideeën om echt goed te werken, maar aan de andere kant heeft dat wel z'n positievere punten, zoals dat het verloop nooit echt verveeld heeft. Visueel wat matigjes en qua betrekking net niet sterk genoeg, maar ik moet zeggen dat ik uitermate vlot door de film heen kwam. Ik heb er dus weinig op aan te merken, en voor z'n soort absoluut bovengemiddeld. Dat helaas niet veel zegt, maar wel iets gelukkig.

Lollig voor een Nederlandse productie en regisseur Michael Middelkoop neemt dit onzinnige concept gelukkig ook niet al te serieus. Met een titel als Straatcoaches vs. Aliens hoeft de kijker dan ook geen serieuze film te verwachten, maar toch drukken de scenarioschrijvers de humor iets te dik onder het vizier van de kijker. Het matige acteerwerk zorgt namelijk voor een beperkte aflevering van de komedie, waardoor je vooral wacht op de sciencefictioninslagen. Die zijn gelukkig best oké en het tempo ligt hoog, maar verder heeft dit project niet al te veel om handen en wil het ook niet erg spannend of sfeervol worden. Omdat het allemaal niettemin kort genoeg duurt en best lekker wegkijkt wint het nog een aantal bonuspunten, maar niet genoeg voor een nipte voldoende.

Bovengemiddeld.

Best degelijke biopic waar ik in 2015 veel geluiden vandaan hoorde komen. Maar echter was ik destijds nog niet geïnteresseerd. In het heden zoek ik deze films met status nog wel geregeld op en nu was Straight Outta Compton dus aan de beurt.

De film opent echter wel verrassend uit de toon. Opent bijna als een soort actiefilm die redelijk energiek gebracht is. Het ziet er wel leuk uit, maar zet in mijn opinie een totaal andere toon voor wat er daarna gaat komen. Want daarna gaat het duidelijker naar de muziekkant toe.

Ik was vooral benieuwd naar het maatschappijkritiek van de film maar kwam toch nog redelijk bedrogen uit. Waarbij het eerste deel namelijk wel regelmatig het politiegeweld liet zien vond ik het allemaal ietwat braaf en redelijk impactloos gebracht. Had het graag iets rauwer en harder willen zien.

Maar het is allemaal best kundig gebracht door een duidelijk ervaren regisseur. Gray is niet meteen mijn favoriete regisseur en heeft ook wel een paar mindere titels op zijn naam maar deze behoort gelukkig tot zijn betere films, wellicht tot nu toe de beste voor mij uit 4.

Vooral het eerste gedeelte is nog redelijk energiek gebracht en de regie heeft soms duidelijk een meerwaarde. Alleen, zeker voor die periode, is het allemaal wel braaf gebracht. Had gerust een stuk rauwer mogen zijn. Maar het weet wel goed te boeien waarmee de 147 minuten snel om zijn.

Acteerwerk ook regelmatig sterk. Niemand specifiek die eruit springt maar iedereen staat goed zijn mannetje. Ook het drama werkt heel degelijk en weet met redelijke impact te komen. Sommige karakters, waaronder die van Giamatti, zijn alleen net wat over-the-top waardoor het biopic zelf wat minder geloofwaardigheid krijgt.

Maar wel een kundig gebrachte film die gelukkig nog een beetje afwijkt van andere biopics die nog wat braver zijn. Deze heeft dan nog wel een redelijke eigen smoel, al had ook deze nog gerust wat gedurfder mogen zijn.

Schattige roadfilm met professionele regie van David Lynch en overtuigend spel van Richard Farnsworth, die de film vrijwel eigenhandig op sleeptouw neemt. The Straight Story is niet meteen de omgeving die je zou verwachten van dit creatieve team, maar Lynch & co brengen het er zich aardig vanaf. De omgeving wordt mooi in beeld gebracht en een aantal scenes in de tweede helft zijn doeltreffend, maar de aanloop profiteert beslist niet van nogal mierzoete toonzettingen en matig acteerwerk vanuit Sissy Spacek. Het geheel oogt verder erg lief en goedbedoeld, maar als kijker mis je enige rechtvaardiging in het kader van waarom het je zou moeten raken. De bijpersonages die Farnsworth onderweg tegenkomt zijn daarnaast ook niet bijzonder steekhoudend.

Rondom het internet wordt deze thrillerfilm van regisseur JT Mollner bestempeld met termen zoals "briljant" en "intelligent", maar dat heeft dit project vooral te danken aan de aparte opzet en de acteerprestatie van Willa Fitzgerald. Laatstgenoemde speelt hier veruit haar beste rol en zet een buitengewoon complex figuur gebalanceerd en energiek neer. Kyle Gallner doet het daartegenover ook bovengemiddeld, maar krijgt te weinig ruimte om zich bij Fitzgerald te mogen voegen. Verder is het verhaal van Strange Darling entertainend, maar niet bijzonder. Vooral de nogal geforceerde pogingen vanuit Mollner om de spanning op te bouwen met keiharde geluidseffecten is een nogal merkwaardige keuze en op het vlak van geweld is het allemaal niet grof en/of gedurfd genoeg. Na enige tijd lijken de scenarioschrijvers ook niet helemaal meer te weten hoe ze de boel moeten afsluiten, waardoor de film gevoelsmatig langer lijkt te duren dan nodig is. Uiteindelijk vormt het allemaal een goede genre-inspanning met uitstekend acteerwerk, maar evenzeer een geheel dat iets te veel lof krijgt.

Regisseuse Kathryn Bigelow komt aanzetten met een origineel concept, maar spant deze veel te breed uit over een speelduur van 145 minuten. Het primaire nadeel van Strange Days zijn de personages. Ralph Fiennes en Angela Bassett overtuigen met enige beperktheid, maar Juliette Lewis en Tom Sizemore zijn bijzonder matig te noemen. Binnen een wereld die het vooral moet hebben van dik aangezette figuren en ideeën is dat opmerkelijk, aangezien dit soort omgevingen juist stimuleren tot creativiteit en ongeremdheid. Op visueel vlak verder enigszins verouderd, maar met passie en energie in beeld gebracht. Het eerste uur is overigens eigenlijk te verwaarlozen, maar je kunt optimaal aanhaken eenmaal de wat meer macabere momenten uit de kast worden getrokken.

Naargeestige, boeiende horrormysteriefilm waarin regisseur Stuart Ortiz met weinig middelen een hele hoop weet aan te vangen. Strange Harvest wordt neergezet als waargebeurd en realistisch, ook al is de inhoud geregeld te bizar voor woorden en neemt het naar het einde toe zelfs een fantasierijke wending. Dat laatste doet nogal afbreuk aan de film, zeker wanneer Ortiz het eigenlijk binnen de kortste keren weer laat eindigen. Verder valt op dat er nogal veel nadruk ligt op bloederige moorden, waardoor sensatie duidelijk voorrang krijgt op een goed lopend verhaal. Dat neemt gelukkig niet weg dat Strange Harvest blijft boeien en onderhouden.

Strange World is qua thematiek een erg "moderne" film, dus als je de grote stoot aan inclusiviteit niet kan waarderen zal het snel een lange zit voor je worden. Het is mij persoonlijk allemaal om het even, maar het ietwat opdringerig includeren ervan viel me wel op. Regisseursduo Don Hall en Qui Nguyen pakt bovendien geweldig uit met de animatietechniek. De achtergronden en ontwerpen zijn buitengewoon creatief en de wending is origineel gevonden, maar de makers hadden soms iets meer mogen experimenteren met verschillende stileringen. De vormgeving van de personages ziet er daarnaast ondermaats uit, maar echt storen doet het gelukkig niet. Het hoge tempo maakt het allemaal wat draaglijker en de actiemomenten zijn zeer onderhoudend, maar ondertussen is het alweer even geleden dat Disney met een film gekomen is die echt raakt. De kinderachtige manier waarop iedereen hier met elkaar omgaat zorgt er namelijk voor dat de subtiliteit die vroeger werkte niet langer meer aanwezig is.

Producent Kyle Newacheck maakte het regiedebuut mogelijk voor zijn broer Adam, maar spijtig genoeg zal het waarschijnlijk geen hoge cijfers pakken. Vooral de weinig ambitieuze inhoud is een redelijke dooddoener voor het geheel, maar ook als puurder genrewerkje kent het weinig effect. Het duurt dan ook erg lang voordat de boel begint los te komen en tegen die tijd is er al bijna een uur verstreken. Te uitgesponnen om zo'n lege finale als traktatie te leveren, maar gelukkig weet het mysterie nog enigszins te werken. Eenmaal het tempo in de laatste 20 minuten wordt verhoogd zit je als kijker ook wel garant voor wat degelijk vermaak, maar de oninteressante personages en inconsistente spanningsopbouw zorgen er eigenhandig voor dat Stranger in the Woods gedoemd is om in de middelmaat te blijven hangen.

Leuk!

Veruit de beste film met Ferrell in de hoofdrol die ik tot nu toe heb gezien, en aan de score te zien ben ik wellicht niet de enige die daar zo over denkt. Toch is er best wat waardering voor all-comedy-Ferrell dus ik denk dat mijn mening dat Ferrell beter is in iets meer dramatische rollen wat minder gedeeld wordt.

Toch is dit niet echt een volledig dramatische rol voor Ferrell, in de eerste helft mag hij regelmatig weleens zijn ding doen. Ik was vooral blij dat Forster het typische geschreeuw had afgeschaft, dat vind ik nu juist Ferrell zijn mindere vorm van humor. Als het wat subtieler is, heeft hij best grappige momenten.

De eerste 10 minuten zijn fris en luchtig. De hele film blijft ook fris, al dacht ik eventjes dat het een Amélie-richting opging. Daarin zat ik fout, maar het bleef gelukkig nog steeds uitermate luchtig en makkelijk uit te kijken. Het camerawerk had wat beter en scherper gemogen, maar op montage, cinematografie, plaatjes en kleuren was er weinig te klagen.

Het leukste aan de film voor mij is dat Forster de kijker steeds voor is met clichés. De film toont voortdurend clichés, maar weet hier ook voortdurend leuk mee om te gaan en de kijker een stap voor te zijn. De film lijkt steeds voorspelbaar, maar uiteindelijk dus ook weer niet. Dat maakt het dan ook wat mysterieuzer en vooral leuker.

Verhaal zelf is ook best origineel en kent een hoofdrol die gemaakt is voor Ferrell. Van Gyllenhaal was ik minder fan, en de humor van Thompson vond ik ook niet altijd lekker aansluiten. Gelukkig wordt dit wel gecompenseerd met een uiterst charmante rol van Hoffman. Toch is het vooral Ferrell die de showstealer blijft van de film.

Richting het einde wordt het wat sentimenteler, maar wel doeltreffend. Ferrell doet me een beetje denken aan Sandler. Vaak flauwe en domme rollen spelen, maar als je verder kijkt dan de schreeuwerige dialogen, gekke gezichten en rare typetjes dan zie je opeens dat beide heren heel degelijk kunnen acteren.

Volop luchtig, volop plezier en een verhaal dat nergens verveelt. De 113 minuten gingen uiterst snel voorbij, de regie was on-point en Ferrell was echt lekker bezig. Jammer dat hij dit soort rollen niet vaker heeft aangenomen. Ik zie hem liever dit doen. Enkel de humor van Thompson en een aantal stereotiepe rollen doen Stranger Than Fiction weerhouden nog beter te worden, maar daarbuiten heb ik niet te veel te klagen.

Weinig interessante thriller vanuit de iconische regisseur Alfred Hitchcock, ondanks de relatief unieke verschijning van Robert Walker als filmschurk. Om de positieve voetnoot vroeg neer te pennen omtrent Strangers on a Train een aantal fraaie stunts en sterke scenes, specifiek de finale op de defecte draaimolen ziet er goed uit voor het desbetreffende tijdperk. Helaas gaat dat wel met een inhoud die niet echt weet te boeien, waar de wisselwerking tussen Walker en Farley Granger amper loskomt. Dat heeft voornamelijk met het feit te maken dat Granger een nogal kale acteerprestatie neerzet met een figuur dat in eerste instantie al niet echt aanslaat. Het opvolgende mysterie mist vervolgens de benodigde sfeer en spanning, waardoor de film niet echt een gevoel bij de kijker weet op te wekken. Hierdoor verzandt de speelduur van 101 minuten relatief snel in een vermoeiend schouwspel.

Herzien.

Resultaat komt meer of minder op hetzelfde neer. The Strangers is een film die gewoon niet echt bij me binnenkomt, en ook na het nog een keer zien van de film kom ik op dezelfde conclusie neer. Bryan Bertino heeft zijn hart op de juiste plek zitten, maar een probleem dat zijn films herhaaldelijk ervaren is het complete gebrek aan spanning.

Enkele beelden kennen zeker de benodigde sfeer en stralen nog wat dreiging uit, ook audiovisueel voldoet de film aan de norm. Versiering en belichting binnen het huis zijn van hoge kwaliteit, en stralen de nodige dreiging uit die een dergelijke situatie moet hebben. Daar eindigen mijn complimenten richting de horror ook meteen weer, want Bertino kan de indringers zelf niet zo eng neerzetten.

Ik vond het trio allemaal niet erg dreigend. Dat enkele shots ze nog redelijk mysterieus presenteert helpt wel, maar als we ze echt in actie zien komen we er snel achter dat ze maar weinig uithalen. Als de film zich in de tweede helft meer en meer richting een ordinaire horrorfilm beweegt verliezen de indringers nog meer van hun charme. Zeker aangezien Bertino uiteindelijk nogal wat moeite heeft om ze eng te houden.

Wat akelige momenten compenseren de taaiere middenstukken, verder vind ik van deze film wat ik er eerst ook van vond, en dat was een aardig ingerichte film die bijna compleet spanningsloos is. Ik voelde absoluut nergens maar een beetje realisme. De traag opgebouwde spanning en makke schrikmomenten helpen ook zeker niet mee. The Strangers blijft voor mij helaas een teleurstelling.

Best een fijne horrorthriller met een degelijke aanloop en subtiele spanning. Regisseur Renny Harlin dirigeert echter wel een stuk traditioneler dan bijvoorbeeld Bryan Bertino, waardoor het wat dichter in de buurt komt van puur popcornentertainment. Alhoewel de originele ideeën zijn ingeperkt tot een minimum (die moeten binnen de vervolgdelen aanwezig zijn) wordt de film kundig opgebouwd en acteert met name Madelaine Petsch erg degelijk. Zo degelijk zelfs dat ze een bovengemiddelde chemie vormt met haar ietwat kleurloze tegenspeler, een voordeel dat altijd drastisch nodig is binnen dit soort genrewerkjes. Eenmaal de boel loskomt sta je daarnaast als kijker garant voor wat effectieve schrikmomenten en spannende sequenties. Het tempo ligt hoog genoeg en de rustige situaties worden aardig afgewisseld met de drukkere momenten. Jammerlijk is dat Harlin soms iets te veel zijn best doet om de achtergrond op te vullen met excentrieke figuren (de oplettende kijker heeft Richard Brake wellicht herkend) en de afsluiting wat flauw is, maar dat buiten beschouwing gelaten heb ik een prima griezelavond gehad in de bioscoop. Niets mis met een simplistisch genrewerkje af en toe, mits het met genoeg effectiviteit wordt uitgevoerd natuurlijk.

Onderhoudend vervolg op de slecht ontvangen eerste film, alhoewel met een nog grootser gebrek aan logica en weinig rechtvaardiging om überhaupt te bestaan. Gelukkig bewijst regisseur Renny Harlin zichzelf een kundige vakman en creëert genoeg spannende momenten samen met sfeervolle scenario's. Madelaine Petsch vormt bovendien in termen van het zijn van een final girl het hoogst mogelijke niveau, met uitstekend acteerwerk binnen een moeilijk personage. De overige rollen zoals die van Richard Brake en Gabriel Basso doen het ook niet onaardig, maar krijgen eigenlijk te weinig speelminuten om op te vallen. Het vermaakt allemaal prima en duurt niet te lang, maar voor de liefhebbers van deze wereld is er amper vernieuwing en een gebrek aan voortgang. Het is vooral meer van hetzelfde, maar dan binnen andere locaties.

Ook herzien.

Keek op een avond gewoon de hele reeks nog een keer om de films wat beter voor de geest te halen. Waarbij het eerste deel bleef haken op dezelfde onvoldoende, werkte deze voldoende zich omhoog naar een betere voldoende. Johannes Roberts stuurt dit tweede deel een compleet andere richting op dan het eerste deel.

En dat is maar goed ook, want ik vond de eerste film maar een spanningsloos geheel. Dit deel lijkt in het begin dezelfde richting op te gaan, maar ontpopt zich na ongeveer 20 minuten tot een op en top slasher. Een slasher die net genoeg subtiele tintjes meekrijgt van regisseur Roberts, die met dit tweede deel een erg knappe balans weet te vinden tussen basisslasher en subtiel gezinsdrama, en dat ook nog in korte tijd met een flinterdun verhaal.

Het helpt ook ontzettend dat de film over een cast beschikt die genoeg acteertalent heeft. Pullman en Madison vormen twee intrigerende personages met een uitstekende chemie. Ik vond ze zelfs beter werken in vergelijking met de personages die juist iconisch moeten zijn, namelijk het trio. Echter vond ik deze net als in het vorige deel verschijningen die maar zelden eng weten te zijn.

Visueel een geslaagde verwijzing naar de 80s, maar dan in een modern jasje gehesen. De scene in het zwembad is magistraal opgenomen. Roberts bewijst zich met deze film te hebben geëvolueerd van goedkope SyFy-regisseur naar een bekwam horrorregisseur. Deze film kent ook sterke editing met het geluid en goed camerawerk, waardoor de simpele inhoud naar hoog niveau wordt getild.

Verder ontzettend leuk dat de griezels worden afgemaakt en dat de moeder ook opvallend vroeg sterft. Hoge carnage zal je binnen deze film trouwens niet vinden. Ik vond het wel jammer dat de film wat terughoudend is op het gebied van gore. Verder een stilistische slasher die leuk in elkaar is gestoken. Heerlijk geregisseerd door Roberts. Ik kijk uit naar zijn nieuwe film, al betwijfel ik of die op deze film gaat lijken.

Weinig genuanceerde, maar prima opgebouwde dramathriller met uitstekend acteerwerk vanuit hoofdrolspeelster Taraji P. Henson. Regisseur Tyler Perry weet zich wel raad met dit soort omgevingen, ook al willen zijn films er niet altijd ver bovenuit steken. Straw moet het dan ook vooral hebben van de personages, waarvan de misère goed wordt weerlegd. Enkel Teyana Taylor is een volstrekte miscast en komt totaal niet geloofwaardig over als getroebleerde agente met een donker verleden. Als kijker word je verder genoeg ruimte geboden om een mening te ontwikkelen over de escalerende situatie en alhoewel Perry soms iets te nadrukkelijk mikt op politiek, behoudt hij het overzicht prima. Er mist wat spanning om het cijfer verder omhoog te tillen, maar voor nu is dit degelijke cinema.

Lompe film met een hoop dramatisch slechte grappen, maar regisseur Josh Greenbaum profiteert volop van dit originele gegeven. Honden die centraal staan in een komediegeheel voor volwassenen hebben we natuurlijk niet vaak gezien, waardoor het extra jammer is dat de makers in principe gewoon hetzelfde recept recyclen. Zo komen de gebruikelijke ingrediënten zoals drugs, seks en vulgaire woordgrapjes uitgebreid aan bod en zijn ze keer op keer nutteloos en ineffectief, maar het tempo wordt er niettemin goed ingehouden. Het stemmenwerk van Randall Park en Isla Fisher is bovendien uitstekend en spelen de gemakzuchtige invullingen van Will Ferrell en Jamie Foxx er met gemak uit. Amusant geheel dus, met een nogal uitgekauwde en weinig originele uitwerking. Het is wachten totdat de grote studio's écht met iets nieuws komen binnen dit genre.

Vermakelijke slasherfilm waarin de ledematen rijkelijk in het rond vliegen, met enige profijt gebracht vanwege de praktische aanpak van regisseur Michael Leavy. Wel is het zo dat de duur van dit relatief simpele geheel wat te breed wordt uitgesmeerd, want een totaal van twee uur is te veel van het goede. Naarmate het laatste kwartier vordert, begint deze breedte dan ook behoorlijk voelbaar te worden. Gelukkig gebeurt er tussendoor genoeg, wordt er naar behoren geacteerd, brengt Leavy het gehak kundig in beeld en zijn er genoeg grote griezelnamen waar iedere horrorliefhebber zich aan kan vergapen. De moorden worden verder ook lekker creatief en gemeen uitgewerkt, maar dat kan je natuurlijk verwachten als je David Howard Thornton als één van de griezels weet te strikken. Dit soort praktisch gegriezel wordt in de huidige wereld een beetje gemist vanwege de voortgang van computereffecten, waardoor het zeker voor de afwisseling erg lekker wegkijkt.

Erg onzinnig om dit soort concepten tot een speelduur van 128 minuten te rekken, maar in Bollywood moet alles klaarblijkelijk meerdere uren duren. Het komt ‘t eindresultaat niet bepaald ten goede, want de komedie raakt nergens de juiste noot en de horrorscènes worden karig vormgegeven. Enkel de muzieknummers tussendoor (die eigenlijk nergens in de film passen) zijn wat beter ingericht. De castleden doen enthousiast aan het gebeuren mee, maar de opmaak van regisseur Amar Kaushik raakt kant noch wal. De wat sensationelere scenes zien er werkelijk niet uit en de finale mist in elk opzicht pit, maar de liefhebbers van dit soort cinema zullen er vast wat meer mee kunnen aanvangen. Ik had gehoopt op een excentrieke en vlotte horrorfilm, maar daar maakt de film weinig van waar.

Vond het meevallen.

Zo'n titel is natuurlijk gelijk opvallend, vooral omdat het zo dommig klinkt. Van creativiteit moet de film dan ook weinig hebben, Bartkowiak lijkt vooral de boodschapper van de schrijvers. Opmerkelijk omdat IMDb meerdere namen aangeeft in het schrijfwerk, maar dat er van creativiteit eigenlijk niks merkbaar is.

Bartkowiak had in ieder geval wel een redelijke cast bij elkaar gesprokkeld. Kreuk doet het in ieder geval leuk in haar erg beperkte rol. Ik kan me niet voorstellen dat zo'n rol als deze ooit tot een goed einde gebracht had kunnen worden. Kreuk doet in ieder geval een hele degelijke poging en haar schattige uitstraling is de redder.

Het verhaal is niet al te best, erg rommelig zelfs. Ik ken de game niet voor de rest, ook nooit gespeeld, maar is het zo moeilijk om een game in een verhaal tot stand te brengen? Makkelijk zal het ongetwijfeld niet zijn, maar als dit de standaard is voor gameverfilmingen is dat wel jammer.

Zo wordt er halverwege de film plots een introductie van magische krachten gedaan. Dit valt compleet uit de lucht. Had er eigenlijk uitgelaten moeten worden. Het verhaal gaat voor de rest in onrustige vaart door en kent veel gaten en rare toevoegingen. Karakters worden zo plat als een dubbeltje uitgewerkt en de dialogen lijken uit een kinderboek te komen.

Bartkowiak comprimeert dit met toch wel leuke actie. Kreuk is opvallend lenig in de actiescènes (voor zover ze het zelf was) en de actie dendert lekker door. De klappen vliegen rijkelijk in het rond en er is genoeg actie om de kijker geboeid te houden. De Matrix-achtige bewegingen zijn dubieus, maar het maakt de actie er voor de rest niet minder om.

Waarom de film nog extra leuk is hier en daar is dat het onbedoeld hilarisch is soms. Ik heb serieus gelachen toen McDonough die karatetrap met schreeuw uitdeelde aan Kreuk. De film is mede hierdoor gewoon erg makkelijk uit te kijken. Acteerwerk is lang niet zo slecht voor de rest. McDonough is nog wel een charmante schurk.

Het is qua verhaal en karakterontwikkeling zeer ondermaats en opmerkelijk, maar qua actie best vlot en daarnaast duurt de film ook niet onnodig lang. 97 minuten was wel de max geweest. Best leuk allemaal, simpel entertainment.

Gebrekkige Ayer.

Street Kings zou uit de tijd moeten komen waarin Ayer zich nog stand zou moeten kunnen houden. Voor hem lijkt het helaas enkel bij bepaalde films te zijn gebleven, want Street Kings behoort tot de film die nergens in kan uitblinken. Niet in regie, en ook niet op het inhoudelijke niveau.

Wel heeft Ayer altijd het rauwe gevoeltje dat zijn films hebben goed onder de controle. Zijn films voelen heel dicht bij de straten aan. Het bloed voelt op realistische wijze, de cinematografie is best kwalitatief, Street Kings ziet er aardig uit. Het realisme gaat wel deels ten onder omdat de cast toch net wat te bekend is voor dit soort films.

Wel is het acteerwerk aardig. Reeves doet het best leuk, en ook Whitaker weet wat hem te doen staat met zijn rol. Bijrollen zoals die van Laurie en Evans doen het ook verdienstelijk. De eerste helft van de film kent ook nog wel wat grappige dialogen die voor een komische inslag zorgen, maar uiteindelijk is de film aardig serieus en gaat alle scherpte verloren.

Ondanks dat deze film nooit echt verveeld en visueel redelijk is, mis ik gewoon wat originaliteit en meerwaarde. Wat voegt een film als deze nou eigenlijk toe? Niet veel, want het kan niet op genoeg vlakken bovengemiddeld zijn. De actiescenes springen er ook niet bepaald uit en zijn schaars. Camera hobbelt er wel aardig achteraan, maar daar blijft het ook weer bij.

Street Kings behoort tot de soort film die je van Ayer kan verwachten. Niet briljant, professioneel geregisseerd maar nergens echt bovengemiddeld. Zodra Ayer iets doet wat niet vaak eerder is gedaan, dan pas steken zijn films er bovenuit. Zijn draai ligt wel bij de rauwe misdaad, maar hij krijgt er maar zelden iets uit dat solide en sterk genoemd kan worden.

Groteske onzin uitgesmeerd over 85 minuten, maar wel hele vermakelijke onzin. Regisseur Ryan Kruger heeft in ieder geval een duidelijke affiniteit met concepten die tegen het absurde aanzitten en ook de ruimte toebedeeld krijgen om dat te kunnen doen. Het levert een sterk aangezette wereld op die soms te nadrukkelijk weird probeert te zijn, maar een doordenderend laatste halfuur kent. Tussendoor is er echter te weinig aan de hand, met een handjevol acteurs die niet al te sterk voor de dag komen. Om de aandacht te verkrijgen van de kijker stopt Kruger er soms een uit de lucht gegrepen scène tussen waarin slachtoffers "smelten", zonder dat dit zich effectief in het geheel voegt. Zeker op satirisch vlak is het allemaal verder nogal eenvoudig en kinderachtig, maar Street Trash komt daarna in een actierijke, energieke en verfrissend praktische finale behoorlijk tot leven.

Gezellig en excentriek debuut van regisseur Baz Luhrmann, die wel gebaat is bij dit soort kleurrijke en vrolijke werelden. Op inhoudelijk vlak niet heel ambitieus, het gaat in Strictly Ballroom vrijwel puur om de karakterontwikkeling en amusante visuele invulling. Uiteraard beschikt Luhrmann niet over de budgetten waar zijn latere projecten veel voordeel mee wisten te bemachtigen, maar toch beschikken die projecten niet altijd over het pleziergehalte van deze film. Leuk geacteerd en met uitstekende chemie gebracht tussen Paul Mercurio en Tara Morice, deze film vormt met de relatief korte speelduur voortdurend een feestje om uit te zitten. Bij vlagen nogal sterk aangezet en clichématig, maar zoveel maakt dat voor het eindcijfer niet uit.

Hm.

Bravetown is een film die nooit echt indrukwekkend weet te worden, maar wel erg vermakelijk is in zijn geheel. Maar daarmee heeft de film een voorsprong op de andere films die ik doorgaans kijk, want high-school dramas gaan er bij mij altijd wel erg vlot in.

Het opent in ieder geval opvallend goed. Vooral de scenes in de disco waren opvallend kleurrijk en degelijk gebracht. Alleen valt het gelijk op dat de muziek nooit de overhand neemt in de film en vrijwel altijd op de achtergrond geplaatst wordt. Met het genre muziek voel je dan al twijfels opkomen.

Ook weer met een paar typische Amerikaanse acteurs erbij. In dit geval Duhamel. Aardig doet hij het echter wel, maar ik zie hem binnenkort in een Bruce Willis of Nicolas Cage veranderen. Ook Till doet weer mee, dit soort rollen zijn voor hem wel relatief veilig denk ik zo.

Verhaaltje is wel ok om te volgen. Braaf uitgewerkt drama die verschillende confronterende thema's tevoorschijn haalt. Enkele worden best degelijk uitgewerkt, enkele ook weer wat minder. Vooral het sentimentele einde bij de boom voelt nogal afgeraffeld aan. Ook het feit dat Till Duhamel de les begint te lezen richting het einde voelt wat vreemd aan, omdat het niet aanvoelt alsof Duhamel Till veel heeft geholpen.

Ook het dansaspect van de film is wat tam in beeld gebracht. DJ in mislukte groep, plots spuiten er hele vormen van creativiteit uit. Iets meer uitwerking op dat gebied. Het in beeld brengen van het dansen is ook wat terughoudend. Maar boeiend is het allemaal wel gelukkig.

Dat komt mede door het solide acteerwerk en het redelijke tempo dat erin blijft. Vond het wederom een lekker boeiende film. Braaf en binnen de lijntjes, maar bij vlagen wel met goede ideetjes. Vooral de disco-scenes in het begin waren echt heel gaaf. Ook fijn dat Till uiteindelijk niet mee ging dansen, dat voelde ik namelijk wel aankomen.

Slecht.

Het mag wel duidelijk zijn waarom een film als Striptease onder een gemiddelde score van 2,00* is uitgekomen. Je ziet het bij dit soort producties niet al te vaak, maar wat mij betreft is dit wel een productie die dat dik heeft verdiend. Voor een erg lange tijd is er namelijk geen touw aan vast te knopen.

Moore is ook weinig geschikt om deze film echt te dragen. Een nogal aanstellerig personage die niet over de nodige charme beschikt om dit soort films naar een degelijk einde te brengen. Anderzijds kan ik de rol die ze aanneemt nog wel respecteren. Het is wat anders en vooral gedurfder, het getuigt wel van lof dat Moore ze dan alsnog aanneemt. Deze ook goed uitvoeren is echter andere koek.

Enkele scenes zijn zo dwaas dat ze nog wel aan weten te slaan, verder is de film een combinatie van drama en misdaad met wat licht erotische tintjes tussendoor. Dat laatste zal wel voor een specifiek soort publiek zijn die naar deze film moest komen, de andere twee werken nauwelijks. Qua misdaad te veilig en binnen de lijntjes, qua drama vooral sullig en vervelend.

Als klap op de vuurpijl loopt de film tegen allerlei muren aan en valt het in meerdere kuilen, waardoor het verhaaltje er half en rommelig uit weet te komen. Liefhebbers van Moore zullen waarschijnlijk wat met de film kunnen winnen, maar ik kan er helaas weinig mee. Ik vond het vooral lang uitgesponnen onzin dat teveel wil, maar nergens echt aan kan komen.

Ik draag voor iedere overlevende van een terroristische aanslag een grote hoeveelheid respect, maar het verhaal van Jeff Bauman zoals regisseur David Gordon Green dat hier afbeeldt is niet bepaald motiverend. Het is dat de regie soms aardig sfeervol en Jake Gyllenhaal erg goed op dreef is dat Stronger op de middelmaat laat balanceren. Geregeld zijn de melodramatische scenes van de film doeltreffend, maar uiteindelijk neemt het obstakel waar Jeff overheen moet komen veel meer tijd in beslag dan wanneer hij dat eenmaal te boven is gekomen. Het is een grote, lange weg vol medelijden en wat mij betreft te weinig hoop. Normaal ben ik daar als kijker niet erg precies op, maar bij deze film maakte het me juist alert en nieuwsgierig. Bovendien vond ik de rol van Miranda Richardson als moeder bijna uitsluitend negatief.

Mwa.

Ondanks dat regisseur Dowse binnen zijn carrière als regisseur altijd naar verschillende genres lijkt te trekken moet ik zeggen dat zijn films qua stijl steeds heel erg op elkaar lijken. Sommigen vond ik erg leuk, velen wat minder. Ook Stuber kan zich voor mij nergens in onderscheiden, ondanks dat de vulgaire kant van Dowse is getemperd.

Nanjiani en Bautista moeten het komische duo vormen van de film. De ontwikkeling tussen de twee personages springt echter van de hak op de tak. Zoals verwacht groeien ze toch op wonderlijke wijze naar elkaar toe, ondanks dat Dowse veel meer ruzie en gekibbel in beeld brengt dan momenten die de twee echt dichter naar elkaar zetten. Komisch zijn ze samen overigens wel leuk, apart wat minder. Vooral Nanjiani maakt zelden echt degelijke grapjes. Nogal uitleggerig en gerekt allemaal, bah.

De opening is best aardig geschoten, zat er ook gelijk rechtop voor. Wellicht dat de gemiddelde kijker het als chaotisch ervaart, maar het schudden en best interessante shots (zelfs van een verdieping springen) weten voor mij best redelijke actie te maken. Jammer is wel dat het overige gedeelte van de film wat simpeler in beeld wordt gebracht. Vooral zo'n Uwais wordt hier echt compleet verwaarloosd.

Gelukkig loopt de film vlot en kent het wat dolkomische situaties. De wereld wordt redelijk versierd en je wordt als kijker best betrokken bij het verhaal. Jammer is wel dat wat je ziet nooit iets anders is, maar van Dowse hoef je dat ook niet echt te verwachten. Stuber kijkt best aardig weg, maar het weet nergens in uit te blinken. Net als een godvergeten hoeveelheid andere films binnen hetzelfde kaliber hangt het daarom nog steeds op de middelmaat. Jammer.

Teenage slashers.

Ondertussen zijn dit soort films al tot in de eeuwigheid naar voren gebracht. Het ontstaan van dit soort films was destijds al met tieners, en sindsdien is daar niet veel verandering ingekomen. Omdat het echter al zoveel gedaan is worden dit soort films tegenwoordig in een modern sausje gegoten met wat odes aan vroegere films.

Student Body is daarin niet anders, maar ik vond het verder wel een erg flauwe bedoening. Sowieso voel je al direct aan dat ze te weinig budget hadden om met deze grote locatie iets degelijks af te leveren. Vervolgens worden er diverse pogingen gedaan om het visueel wat op te leuken, maar het resulteert eerder in veel halfbakken sequenties. In diezelfde scenes zitten vervolgens acteurs en actrices die niet kunnen acteren.

Het is dat ik het soms wat leuke kleurtjes vond hebben en dat de pogingen er wel zijn om er stilistisch iets degelijks van te maken, anders had ik deze film waarschijnlijk niet eens aangeklikt. Toch moet ik zeggen dat ze wel degelijk wat bekende namen erbij hebben weten te halen, zoals de dochter van komedieregisseur Kevin Smith. Had ik niet meteen verwacht.

Ondanks een traag middenstuk schiet de finale wel in een stroomversnelling en zijn de kills niet eens zo heel rampzalig. Had een stuk grover en explicieter gekund, maar ik heb ze erger gezien. Twist was flauwtjes maar in de tweede helft worden de personages voortdurend opgejaagd waardoor het moeilijk is om dan nog verveeld te raken. Jammer alleen van de wat makke eerste helft en een algemene afwerking die niet zo effectief is.

Lollig.

Ik kan er altijd wel naar kijken, bekende artiesten en muzikale talenten die zichzelf in het kader van vermaak voor lul zetten. Het fijne is dat Studio 666 er ook het budget voor heeft, en het netwerk. Meerdere cameo's hier die me compleet wisten te verrassen. Fijn eigenlijk, want dat versterkt meteen de funfactor van de film.

Foo Fighters is geen band die ik actief heb gevolgd, maar een aantal van hun nummers heb ik geluisterd en kan ik waarderen. Leuk dan ook dat Grohl actief meedoet met het opleven van de film. Loopt opvallend expressief te acteren. Ik kon er ook om lachen dat de overige bandleden met hem meedoen en uiteindelijk een behoorlijk bloederig lot ondergaan.

De film is sterk op het gebied van horror, toch mis ik wat extraatjes. De regie gaat bijvoorbeeld niet erg in op de cinematografie. Het huis ziet er iets te saai uit om aan te slaan. Niet genoeg sfeer en iets te haastig ook. Gelukkig hangt er wel een behoorlijk tempo en komen de geesten en demonen al aardig vroeg om de hoek kijken. Als we dan 30 tot 45 minuten verder zijn, begint het hakken en snijden.

Alle moorden zijn lekker over de top en het bloed mag rijkelijk in het rond spatten. En dan bedoel ik ook dat het echt in het rond spat. McDonnell begrijpt wat het publiek verwacht en wil hebben. Het ietwat zwakke narratief is dan al snel vergeven. Het is tenslotte ook een film die echt voor het plezier en de glimlachjes gaat. Die heb ik zeker gedurende de tweede helft in ontvangst mogen nemen.

Studio 666 is aan te raden voor de liefhebbers van redelijk smerige en expliciete horror. In de buurt komen van een Braindead doet het natuurlijk niet, maar dat neemt niet weg dat de film wel één van de bloederigste films is die ik sinds tijden heb gezien. Best fijn om tussen al de langzame en pretentieuze middelmaatwerken ook weer een film te kunnen zien die zichzelf niet echt inhoudt. Goed vermaak voor een keertje.