Opinions

Opvallend leuk.

Het is niet dat de komedie nu perse zo briljant is uitgewerkt, maar eigenlijk had het best geinige momenten. Desondanks blijft de humor niet het beste stuk helaas, maar dat is ook eigenlijk het enige kritiekpunt dat ik heb voor deze luie zondagmiddagfilm.

De look van de film scoort al gelijk een punt. Een heerlijk fris zomersfeertje overheerst de film. Helder zwembadwater, een schijnende zon en felle zwembroekkleuren. Het zijn allemaal zomerelementen die de film vooral doen slagen in zijn opzet als zomerfilm.

Acteerwerk vond ik ook helemaal niet zo dramatisch. Phillips is nog wel duidelijk onervaren maar is nog wel acceptabel. Maar bijrollen zoals Moynihan, Pearlman en O'Brien zijn allemaal best geestig. Opvallend genoeg ook nog een aantal bekende koppen en dat Knoxville ventje Nicoll is ook nog te zien.

Ik heb toch weleens moeten lachen. Zeker in het begin is de film best geestig. De eerste 15 minuten blinken uit in tempo. Na de Inception-achtige intro van Greene doet de film een aantal remmen indrukken maar dat is echter geen killer van het plezier, want het blijft vlot en best geinig.

De film verliest zich soms een beetje in flauwe Amerikaanse humor maar nooit te veel. In de finale is het allemaal wat subtieler en opvallend genoeg weet het best de plank raak te slaan. Het thema vriendschap is een degelijk element en hier werkt het eindelijk eens een beetje.

Eigenlijk nog best een lollig filmpje. Lekker zomers en soms nog wel grappig. Beetje flauw inderdaad soms, maar het luchtige tempo, de subtiele slotfase en de vlotte eerste 15 minuten maken Staten Island Summer best een plezierige film om naar te kijken. Niet hilarisch, maar wel leuk.

Wel ok.

Typisch een vlot filmpje dat leuk voor 1 keertje is en daarmee is alles eigenlijk wel een beetje gezegd. Het is heel duidelijk dat dit soort filmpjes normaal gesproken op kanalen zoals Nickelodeon en Disney Channel verschijnen, maar deze staat bij Film1.

Lynch speelt heel neutraal, steekt nergens bovenuit maar speelt gelukkig ook niet ondermaats. Holt is wel een snoezig gezicht om tegenaan te kijken. Voor de rest veel tieneracteurs die het allemaal wel redelijk doen, heb er weinig op te klagen.

Verhaal is wel grappig bedacht, fantasy plot gemengd met de moderne telefoons. Vond het wel een ok combinatie, al zet het je wel aan het denken. Als ik zoiets had had ik allang miljoenen gewenst met dure auto's en een groot huis, maar Lynch doet liever dingen zoals dansen als Bruno Mars of opera. Je zou denken dat hij de wereld zo kan overnemen.

Maar het blijft wel een kinderfilm, die behoorlijk vlot is en nergens echt verveelt. Sowieso pakken dit soort high-school filmpjes me vaak wel. Kan me er wel mee vermaken. Het is allemaal wat sterk aangezet maar blijft daarmee vaak wel vermaken.

Leuk voor een keertje, helemaal zo slecht nog niet, maar op zijn beurt is dit zoals verwacht geen grootse cinema. Kids zullen dit wel leuk vinden. Volwassenen misschien ook wel, licht een beetje aan de smaak. Krijgt een voldoende, maar geen hoge. Lijkt mij wel fair.

Mwa.

Geen slechte film, maar wel eentje die een tikkie betere regie nodig heeft. Zo zijn er wel potentiële middelen die Fellows uit de kast trekt, zoals een sterke sfeer, maar blijft de echte dreiging en spanning helaas uit, en daarom is deze film toch niet heel goed.

Scott doet het in ieder geval wel erg goed. Kende hem als acteur nog niet zo heel goed, maar hij is toch wel lekker bezig. Waarschijnlijk krijgt hij altijd van die afdankertjes qua rollen. Helaas krijgt deze film ook weinig publiek, en uiteindelijk wel een soort van de begrijpen waarom.

Deze film is dan ook voor een beperkter publiek aangezien het veel rustiger is dan de algemene thrillerfilm. Desondanks had de film wel echt een stuk strakker moeten zijn. Intrigerender. Een beetje tempo had de film ook goed gedaan. Maar vooral de dialogen hadden echt een stuk scherper gemoeten.

Er hangt wel een duister sfeertje die goed naar voren komt. Bij vlagen hangt er veel sfeer in de lucht en kent enkele licht spannende scenes, maar dat was het dan ook wel weer. Buiten Scott om acteert er dan ook niemand echt heel bijzonder of en weet er niemand echt op te vallen.

Het is vooral dat de regie iets knapper had gemoeten. Strakker vooral. Laat die dialogen toch sterk en interessant zijn. Dat het hoofdkarakter een beetje langzaam is, kan dan ook kundig beholpen worden. Deze film heeft nu wel de potentie met enkele goede elementen, maar mist toch de echte push.

Tweede McKay.

Wie deze naam niet kent, zal vast wel wat kennis op kunnen doen bij de nieuwste film die hij heeft gemaakt. Dat was nogal een grote discussie op het internet, maar ik besloot het toch even over een andere boeg te gooien door gewoon te kijken wat de beste man daarvoor had gemaakt. Zo kwam ik bij Step Brothers uit.

Deze film lijkt in de verste verte niet op de nieuwste film van McKay, want het is een erg doordeweekse komediefilm. Dat betekent een hele fanfare aan bombastische figuren, veel geschreeuw, soms bedenkelijke humor en een voorspelbaar narratief. Wel opgeleukt tussendoor met wat oprecht grappige scenes die opvallend genoeg de grens opzoeken, maar dat verandert niet al te veel aan de kern.

Ferrell en Reilly blijven voor mij erg halve acteurs. Soms spelen ze zeer goede rollen, soms laten ze zich volledig gaan in geschreeuw. Deze film is van het tweede een duidelijk voorbeeld, alleen is dat kinderachtige gedoe na 30 minuten wel weer mooi geweest. Zien hoe twee losers het leven van hun verzorgers een hel maken verliest al snel het effect en wat idiote bijfiguren kunnen daar weinig verandering aan brengen.

Voordelig is dat het allemaal vlotjes wegkijkt en wat bijzondere humor kent waar ik nog wel om kon lachen, maar verder heb ik vooral mijn wenkbrauwen gefronst. Blijkbaar is er wel publiek voor deze film, want er zijn genoeg positieve geluiden te bekennen. Soms grappig, over zijn geheel vlot, maar verder vooral te luidruchtig en opdringerig om een blijvend effect te dragen.

Dans.

Een redelijke productie inderdaad, maar Fletcher lijkt maar weinig fantasie te hebben en stopt ook weinig echte creativiteit in haar film. Zo passeren zo'n beetje alle dansclichés het scherm die je maar kan hebben, en daarmee is de film opeens wel heel voorspelbaar.

Tatum loopt een beetje voor gek. Niet omdat hij niet kan dansen, in tegendeel, hij beweegt erg energiek en lijkt zin te hebben in het dansen. Echter valt hij bij emotionele momenten compleet door de mand, iets wat later wel beter bij hem ging.

Dewan als Nora Clark is wel een positieve verschijning, toegegeven. Al spat er niet echt een vonk tussen die 2 van het scherm af, maar het is wel lief allemaal. De namen van elk karakter lijken ook eigenlijk gewoon van de internet randomizer te komen. Hoe Amerikaans kan je hem maken?

Als de film wat meer creativiteit had gehad was dit wel goed geweest. Dit is zo voorspelbaar dat je eigenlijk niets is wat je niet kan voorspellen. Wanneer Skinny wordt doodgeschoten lijkt de film wel even op te leven, maar veranderd al gelijk weer in een zoete slotfase.

Het is allemaal wel lekker vlot en je komt er makkelijk doorheen. De dansmoves zijn energiek genoeg, niks mis mee.

Dans 2.

Zelfde niveau een beetje als deel 1, al vind ik dit net een tikkeltje beter. Het is allemaal nog vlotter en ik kwam er nog makkelijker doorheen. Al blijven de clichés weer eens volop aanvaren en de film is daarmee weer eens erg voorspelbaar.

De toon is wat luchtiger en minder vuil dan deel 1. De echte straatsfeer is terug in de tas gestopt, en maakt plaats voor een high-school achtige sfeer. Evigan steelt de show wel een beetje, vooral omdat haar uiterlijk gewoon helemaal top is. Die stem was ook wel erg pakkend, schor maar daarom erg pakkend.

De film leek even een voldoende te halen voor mij, maar toen begon de slordigheid er een beetje doorheen te schemeren. Scene waarin Hoffman in elkaar geslagen wordt en Evigan niet meer mag zien is eigenlijk binnen 30 seconden weer vergeten. Ook wanneer ze in de slotfase toch naar de streets gaan lijken de danspasjes uit de lucht gevallen. Laatste keer dat ze samen aan het dansen waren faalde ze toch?

Erg vlot, maar vrij slordig helaas. Chu had hier en daar wat moeten knippen of wat moeten uitbreiden. Evigan is een mooie verschijning en het enthousiasme lijkt van haar af te spatten. De slotfase in de regen ziet er ook behoorlijk flitsend uit, deed me wat aan de stijl van Michael Bay denken. Maar dan zonder explosies.

Uiteindelijk ook wel mee vermaakt dus. Maar echt goed is dit nog lang niet.

Nog maar een Step Up terug.

Deel 1 en 2 waren nog redelijk, maar bij deel 2 begonnen de mankementen in de regie toch al in te slaan. Deel 1 probeerde nog wat misdaad te vermengen, maar nu staat de dans zelf vooral centraal. Niet vervelend, maar wat uitwerking daaromheen was welkom geweest.

Natuurlijk hoeven dit soort films nooit een geweldig scenario te kennen, maar de gaten die in dit deel tevoorschijn springen zijn toch wel te extreem. De ongeloofwaardigheden en stoorzenders springen er op een gegeven moment met zo'n noodtempo bij dat het irritant en lui aan begint te voelen.

Acteerwerk is voor de rest ook niet bepaald geweldig. Sevani doet het dan nog wel leuk, zeker gezien zijn nog jonge leeftijd, maar meer ervaren acteurs als Vinson en Malambri doen het toch niet zo goed. Heel bijzonder kunnen ze ook niet dansen helaas, nou ja dat dan weer wel, maar de concurrentie die ze kregen in deze film is zo bizar dat het nogal opvalt dat hun talenten een stukje minder zijn.

Camerawerk is ook nogal duf, maar de danspasjes worden wel optimaal in beeld gebracht. Ook soms lekker flashy en creatief met een paar figuren die bijna buitenaards dansen. Vooral Chadd Smith met zijn robotpasjes was echt gaaf.

Maar aan schrijfwerk ontbreekt er veel talent. Er is nogal lui nagedacht over de zaken buiten de dans en de toevalligheden en ongeloofwaardigheden zijn toch uitermate storend. Veel tijd aan de choreografie, maar weinig tijd aan het script en het verhaal zelf. En op een gegeven moment gaat dat toch wel behoorlijk knagen helaas.

Slechte film eigenlijk, maar de danspasjes die hier worden vertoond zijn van uitermate hoog niveau. Ook leuk ingericht voor de rest en dat is de redding van de film. Want qua regie stelt de film daarbuiten maar weinig voor helaas.

Dansje #4.

Step Up is inhoudelijk nooit de meest kwalitatieve reeks geweest. Het spreekt dan ook een doelgroep aan die niet zo'n kritische mindset heeft aangezien iedereen vast wel weet dat er genoeg op aan te merken is. Zo slaat het verhaal regelmatig elementen over, is het verhaal gekopieerd uit een vorige film en is het acteerwerk niet bijzonder.

Desondanks heeft Step Up er best een grote cast bij weten te halen met zelfs wat verschijningen van karakters die in de vorige films ook al op kwamen dagen. Verder is dit echter weer een hele nieuwe setting die niet veel met de voorgaande films te maken heeft. Als je die hebt gezien zal je wellicht wat verwijzingen kennen, maar verder is er niet zoveel achtergrond nodig om dit allemaal te blijven volgen.

Ik heb echter ook al vaker benoemd over deze reeks dat er weinig films zijn die betere danspasjes kennen dan de Step Up-films. Ik word gewoon jaloers op deze dansers en danseressen over welke richtingen ze hun lichaam heen kunnen sturen. Erg indrukwekkend, en bovendien ook wat beter in beeld gebracht ten opzichte van het derde deel. Van Speer had ik dat niet snel verwacht.

Een uitgekauwde kern wordt mooi gedecoreerd met puike cinematografie en een sterke sfeerzetting. Het verhaal zal nooit speciaal worden vrees ik en de "met dansen los je al je problemen op" boodschap blijft ridicuul, maar het kijkt erg vlot weg. Het is vooral wachten totdat ze gaan dansen, want dan leeft deze film volledig op. Ben benieuwd of de films winstgevend genoeg zijn voor een potentieel zesde deel.

Beweging.

Alweer eentje uit de reeks die al behoorlijk groot is momenteel. Dit kon ik gelukkig gewoon goed volgen en was het me wel duidelijk dat de verhalen niet bepaald doorlopen. Maar om dat goed te weten moet ik ze natuurlijk eerste even zien.

Het verhaal stelt eigenlijk ook weinig voor en is zelfs bitter ongeloofwaardig soms. De karakters zelf zijn nogal standaard uitgeschreven en dan zijn het vooral de danswedstrijden die het hem doen, want die zijn dan wel volop boeiend.

Voor de rest is dit een vrij standaard dansfilm die vooral richting het tienerpubliek is gericht. Kinderen zullen hier niet zo veel aan vinden, als je rond de 16 bent misschien wel. Of als je van dansen houd natuurlijk.

Mwa.

Het origineel heb ik nog niet gezien. Waarschijnlijk is dat zo'n beetje precies hetzelfde. Vandaar dat dit ook een remake is natuurlijk, maar wat ik hier zie is toch typisch een voorbeeld van een film die makkelijk opnieuw gedaan kan worden.

De uitkomst is niet perse slecht. Fijn dat Heard hier gecast is, want ze ziet er weer ontzettend leuk uit. Badgley was een vrij standaard karakter en dat wist hij niet perse goed uit te voeren. De stiefvader zag er ook wel weer overdreven Amerikaans uit, maar ja.

Het verhaal is bij vlagen nog wel spannend, en vrij boeiend om te volgen, al faalt het wat in het horrorgenre. Daarvoor is het simpelweg niet sfeervol, dreigend of spannend genoeg. Ik ga denk ik het origineel eens bekijken.

Degelijke film.

Ging al voor een langere tijd langs mijn visuele gezicht heen, maar kreeg hem nooit daadwerkelijk te zien. Recentelijk kwam daar verandering in en het resultaat bleek beter te zijn dan ik had verwacht. Wist daarnaast ook niet wat ik ervan moest verwachten. Ik ging er compleet blanco in. Het enige dat ik wist was dat er ook een remake bestond.

In ieder geval vond ik het leuk om Ross weer eens te zien na The Graduate. Die vond ik in ieder geval een heerlijke film, en als je Ross niet in een andere film verwacht is dat alleen maar leuker. Ze doet het dan ook best redelijk, al leunt ze hier wat meer op haar looks dan haar acteerkracht. Ondanks enkele pogingen voelt het niet aan alsof we haar personage beter leren kennen, we zien haar enkel achterdochtiger worden lijkt het.

Visueel apart en half. Weinig stilering waardoor een deel van de sfeer verloren gaat, maar niettemin is het concept interessant genoeg om de kijker aan het raden te houden. De soms slome regie zorgt er wel voor dat de aandacht een aantal keer richting de klok gaat, zeker gedurende de eerste helft. Wanneer het op de tweede helft aankomt wint de film weer wat kracht.

De uitkomst kon ik niet voorspellen en ik kan het best waarderen. Zit er als wending ook precies tussenin. Niet te moeilijk, maar ook niet te simpel of herhaald. Het is een originele twist en dat is voor mij voldoende. Opbouw is ook best aardig te noemen. Spannend is het verre van maar mysterieus wel. Eenmaal de vreemde elementen erbij komen kijken is de film waarschijnlijk op z'n best.

Het is een aardige film voor een keertje, maar ik weet wel zeker dat de impact tijdens een herziening vele malen minder is. Denk daarom ook dat deze film beter is als enkele kijkbeurt, want dan blijft de indruk blijvender. Het is een aardige mysterieuze film die van zijn tweede helft kan profiteren. Eerste helft is net wat te sloom en ondanks de lange focus op personages is het meer dat ze ontsporen dan verdiept worden helaas.

Vermakelijke horrorthriller die echter wat langzaam op gang komt, maar uiteindelijk kan tonen dat regisseur Akiva Goldsman een aantal interessante verhalen te vertellen heeft. Het acteerwerk komt bovendien prima voor de dag en de slotfase is leuk, maar Stephanie ondervindt verder wel moeite met het opbouwen van spanning. Het eerste halfuur wisselt de rustige (soms kinderlijke) momenten ietwat onzorgvuldig af met dreiging, twee verschillende toonzettingen die niet erg goed samengaan. Daarna legt Goldsman de film in termen van snelheid even stil voor een aantal dramatische insteken die niet altijd even interessant zijn, maar herpakt zich in de tweede helft goed. Geregeld had het allemaal harder, spannender en sfeervoller gemogen, maar toch kent Stephanie van alles wat en blijft de gehele duur onvoorspelbaar en mysterieus genoeg om een onderhoudende indruk achter te laten.

Niet bijzonder.

Vooral een film die wel leuk is om eens te bekijken rond de kerstdagen, die nu al korter dan een maand onderweg zijn. Daar is ook het meeste mee gezegd, want ik vond dit voor de rest niet bijzonder uitblinken in een bepaald vlak.

Acteerwerk is heel gewoontjes, Roberts is niet echt mijn actrice maar doet het voor de rest redelijk, evenals Sarandon die eigenlijk ook maar weinig sympathie doet creëren. De toen nog kleine Malone is best schattig om zo te zien en speelt beide dames er voor mij eigenlijk uit.

Voor de rest is het vrij gewoontjes, nergens heel droevig maar het vermaakt. Het uiteindelijke resultaat is eigenlijk gewoon een normale kerstfilm die wel gezellig is voor zo een tijdje maar ook een film is die je maar 1x hoeft te zien.

Goede Boyle.

Boyle is toch wel een regisseur die wederom keer op keer kan laten zien dat hij iets unieks doet met zijn films. Nog geen enkele film bij hem scoorde een onvoldoende en allen zagen er visueel voortreffelijk uit. Zo ook deze Steve Jobs.

Een wat aparte biografie, dat wel. Inplaats van een levensvertelling van de beste man belicht deze film gewoon 3x de situatie die zich afspeelt voordat Jobs een speech gaat houden. Het is Boyles uitwerking die het hem doet, anders was dit beslist niks geweest.

Maar Boyle kan niet weerhouden dat de film daarmee wel in de herhaling gaat vallen. Vaak is er gewoon een ruzie of een argument dat voortreffelijk is uitgewerkt maar het is wel altijd weer van hetzelfde. Als kijker moet je het er ook gewoon mee doen.

Fassbender speelt sterk. Veel beter dan zijn algemene rollen. Ook verrassende rollen van Winslet, Rogen en Daniels. Boyle weet acteurs en actrices die doorgaans geen indruk op me maken, juist veel indruk op me te laten maken.

De film is vooral frustrerend, intens en toch sterk. Geen geweld te zien, geen bloedspat te bekennen. En toch is het een zeer frustrerende en intense film. Boyle laat zien dat er niet perse heftige beelden nodig zijn voor een intense loop tijdens een film.

Voor de rest sterke vondsten op visueel vlak. Leuk om de film te laten beginnen in een wat ouder stijltje. Een gaandeweg maakt Boyle het moderner. Bovendien is de film erg vlot en vermakelijk. Het blijft vrijwel altijd boeien, pas in de laatste 10 minuten blijkt het dat de film dan toch weer net iets te lang duurt.

Maar voor de rest een voortreffelijk uitgewerkte film, zoals eigenlijk alleen Boyle dat kan doen. Beslist een regisseur waar ik veel meer van moet zien. Hoe saai het verhaal van te voren klinkt, Boyle wist er eigenlijk altijd wel iets unieks mee te doen.

Als biografie misschien wat misleidend, aangezien het vooral momenten belicht uit Jobs leven. Geen rise of fall, gewoon 3 situaties die in de spotlight staan. Drama is nooit aangrijpend, en de komedie mag er soms wel zijn, al neemt het nooit op een irritante wijze de overhand.

Gemiddeld.

Stick It is op geen enkel moment maar een beetje een vernieuwende film, bij dit soort films telt de uitwerking dan ook meer. Het visuele flairtje heeft de film dan ook zeker, maar het redt het als geheel niet compleet. Wel was het leuk en fris genoeg om nog een voldoende vanuit mijn kant te trekken.

Het acteerwerk wordt verzorgd door een redelijk ervaren cast die het ook best aardig doet. Bridges speelt een beetje op de automatische piloot, maar voor hem is dit ook meer een rol voor de centjes. Makkelijke rol. Peregrym doet het ook duidelijk beter, al lijkt niemand echt gemotiveerd te zijn om een serieus goede prestatie neer te zetten.

Visueel best kleurrijk, de sequenties waarin wordt getraind maken de film compleet. Er wordt leuk gebruik gemaakt van de editing software, waarmee je als kijker wel kan aanvoelen dat er ervaren mensen achter het roer staan die weten wat ze moeten doen. Het houdt de film verder ook wel kijkbaar, en dan duren de 103 minuten niet al te lang.

De finale is voorspelbaar en het schrijfwerk is ook wat makkelijk. Toch is de intentie best goed en worden er wel pogingen gedaan om de personages een beetje uit te diepen. Het camerawerk is aardig, de editing bovengemiddeld, het had alleen wel net wat frisser mogen zijn. Ik vond het echter nog wel redelijk innovatief, en dat levert punten op.

Stick It is een erg brave sportfilm die weinig doet om boven andere, soortgelijke films uit te steken. Dit zijn niet bepaald de films waar ik hogere cijfers aan uit ga delen, maar het vermaakt aardig en is alles behalve een slechte film. Daarvoor is het ook allemaal gewoon te professioneel geregisseerd. Van mij krijgt het een kleine voldoende.

SyFy-regisseur Sheldon Wilson weet vaak de interessantere projecten op conceptueel vlak te bemachtigen, maar laat het qua uitwerking regelmatig liggen. Stickman is daar geen uitzondering op, die toebehoort tot zijn wat serieuzere werk. Het hoofdpersonage wordt in dit geval (matigjes) vertolkt door Hayley Law. De desbetreffende rol wordt duidelijk veel te beperkt geschreven en dat zorgt ervoor dat de dialogen er houterig uitrollen. De overige actrices en acteurs weten helaas ook weinig kleur mee te geven aan diens personage. Het vormt een redelijk opvallend feit dat er eigenlijk niemand is waar de kijker voor kan juichen, maar gelukkig kiest Wilson wel een meer dan aardige omgeving uit voor zijn horrorfilm en zet nagenoeg meteen een hoog tempo op. Het wezen, de zogenaamde Stickman, maakt weinig indruk door redelijk beperkte CGI. Echter valt het achtergrondverhaal eromheen wel te waarderen, met name dankzij het gebrek aan context. Het wordt hierdoor een iets mysterieuzere bedreiging die enkel door middel van implicaties een gezicht krijgt. Wilson heeft zijn films weleens beter gemaakt dan dit, maar qua concept staat Stickman best degelijk.

De voorgaande projecten van regisseur Kiah Roache-Turner waren vooral toegewijd aan het verkennen van een eigen universum, met Sting is hij geïnteresseerder in de verkenning van platgetreden clichés. Niettemin oogt de film wel verzorgd, met innovatief camerawerk en een enthousiast tempo. Het acteerwerk van de jonge Alyla Browne is bovendien sterk genoeg om de film te dragen en de bijrollen zijn eigenzinnig genoeg om boeiend te blijven. Uiteraard is de spin zelf de absolute showstealer, maar na enige tijd mis je als kijker een bepaald gevoel van spektakel en schaal. Uiteindelijk wordt dat ding namelijk niet zo groot. De escalatie laat lang op zich wachten en de finale is een flinke domper, maar als je arachnofobie hebt zul je wellicht wat meer huiveren. Daar speelt de film namelijk actief op in. Jammerlijk is verder de nogal afwezige en onrustig opgebouwde spanningsboog, waardoor het geheel nooit ontpopt tot een ware nagelbijter. Voor snel en makkelijk vermaak is Sting een geschikte optie, voor de kijkers die hopen op een kwalitatief stukje horror pakt het teleurstellender uit.

Aardig.

Koepp maakte destijds met Secret Window een verkeerde indruk op me. Maar uiteraard was dit pas de eerste film die ik van hem zag. Misschien dat zijn andere film dan wat beter uitpakt, en op dat gebied klonk deze Stir of Echoes een stuk interessanter. Je ziet ook gelijk dat de ambitie op het vlak van narratief veel hoger was.

Ietwat aparte keuze om Bacon te casten als hoofdpersonage. Misschien dat hij op z'n tijd goede rollen heeft gespeeld, maar ik kan er maar weinig opnoemen waarin ik hem echt indruk vond maken. Zo ook hier, waarin zijn rol hem vooral beperkt in zijn vrijheden. Het zijn toch vooral de wat creatieve stileringen vanuit de regie die de aandacht van de kijker opeisen in deze film.

Het verhaal is leuk en mysterieus. Voor een lange tijd wordt er in het midden gehouden wat er eigenlijk precies aan de gang is. Een beetje jammer wel dat de uitkomst ervan wat matigjes is, een ietwat zure beloning voor veel opleving. De rode filtertjes of een zwevende stoel laten namelijk even geloven dat de film meer om het lijf heeft dan je in eerste instantie zou denken.

Dankzij genoeg ideeën en wat aardige stijltjes is het voor mij niet doenbaar om de film een onvoldoende te geven, maar dat gezegd te hebben laat de film je toch met een wat zure nasmaak achter. Het acteerwerk en de spanning zitten iets te weinig mee om het volledig te laten werken. Gelukkig wordt de speelduur nooit gevoeld en boeit het concept genoeg.

Vermakelijk geheel.

Niet de beste horror natuurlijk, maar ja, voor een killerclown-filmpje mag je me altijd wel wakker maken. Deze zag ik ooit al eens, maar nu dus herzien en het bevalt best. Toch wel weer 1 van de films die wat bloederiger uit de hoek durft te komen.

Regelmatig ook behoorlijk grappig. Het "levensverhaal" van clown Noble is er al eentje die je moeilijk kan vergeten. Maar daarbuiten is het gewoon een lollige horrorkomedie in zijn geheel. Nergens echt hilarisch, ondanks een hoop pogingen, maar de horror is wel een stukje leuker.

Paar bloederige kills, waarvan er enkele behoorlijk uitspringen. Tempo ligt echter niet hoog genoeg, toch iets te veel focus op de tieners en net wat te weinig op Noble. Noble is een beetje de factor, en had zeker in het middenstuk iets meer in beeld mogen komen.

Finale is ook niet mijn favoriet, maar ach ja, het hoort bij de ridicule aard van de film. Bij vlagen wel lollig, bij vlagen ook wat minder. Kills zijn af en toe ook wel lekker bloederig, dus ook op dat gebied valt er niet veel de klagen. Vooral een degelijke killerclown-film. Niet briljant, maar levert solide vermaak.

Vooralsnog een boeiend project van regisseur Uwe Boll, die hiermee wellicht één van zijn beste films aflevert. Vooral het acteerwerk valt positief op, een benodigde insteek als je een film exclusief in een specifieke ruimte met vier figuren doorbrengt. De herziening is niet zo schokkend of kiezelhard als de eerste kijkbeurt, maar dat neemt niet weg dat Stoic altijd blijft boeien en steeds een manier vindt om de boel verder te laten escaleren. De korte speelduur zorgt ervoor dat niet elke vordering even geloofwaardig overkomt, maar Boll laat in ieder geval zien dat hij zich uit de voeten kan met kleine en grauwe projecten.

Park naar het buitenland.

Stoker is een nogal bevreemdende ervaring waarvan ik vooraf al een suggestie kon maken voor de richting die het zou kiezen. Daarin zat ik echter fout, en dat was verrassend. Wat er echter voor in de plaats komt te staan is net zo oninteressant als dat ik de andere richting had ingeschat, alleen verpakt in een stijlvol pakketje.

Visueel ziet deze film er best verzorgd uit. Cinematografisch top, mooie belichting en sterke decoraties. Het camerawerk had ik alleen graag iets enthousiaster gezien. Zeker het huis vond ik nogal saai in beeld gebracht, waarbij er te vaak voor een statische aanpak wordt gekozen. Echte spanning krijgt Park er niet in, maar ook een onaangename sfeer is ver te zoeken.

Een groot pluspunt is verder het acteerwerk, want Wasikowska past heel erg goed in haar rol. Lekker ingetogen met wat gemenere trekjes. Ze heeft het allemaal onder de controle. Ook Goode is aardig op dreef als tegenspeler en is charmant wanneer het moet. Kidman was voor de verandering ook eens niet onuitstaanbaar, maar rol is vooral opvulling voor de minuten, geen geweldige bijdrage aan het verhaal.

Het jammere van de film is dat de beelden rondom de school stukken interessanter zijn dan het huis, en terwijl het huis cinematografisch sterker is vond ik de buitenscenes veel beter in beeld gebracht, en ook interessanter. De allerlaatste scene vind ik zelfs de beste scene van de hele film. Ik had gehoopt voor meer vaart, sfeer en spanning. Het is een erg simplistisch concept, wel gelukkig vertelt in een bijzondere vertelwijze die het pad niet meteen duidelijk maakt.

Films die me constant ongemakkelijk maken, intentioneel of niet, zullen nooit bij me aanslaan. De film kwam wel dichtbij een voldoende, maar het is hem toch niet geworden. Ik mis de mysterieuze dreiging en sfeer vanuit het huis. De regie is niet strak genoeg, en ondanks dat deze film zijn pluspunten kent liet het grootste gedeelte me toch koud helaas.

Matige horror.

Stoker Hills kwam ik vooral 'toevallig' tegen op een site die gratis horrorfilms aanbiedt. Het zag er wel intrigerend en interessant uit. Had er verder geen spectaculaire verwachtingen van, maar je moet wat om te verveling tegenwoordig tegen te gaan. Helaas werd mijn verveling niet bepaald omgezet in grote oogjes en trillende beentjes.

Stoker Hills is een aardig ingerichte, maar nogal lege horror die niet veel meer doet dan clichés uit andere films trekken en hier neer te plaatsen. Het verhaal lijkt wel een samenvatting te zijn van de "100 beste horrorclichés". Originaliteit? Ik heb het niet kunnen bekennen. Ondertussen is dat bij horror ook al lang niet meer het geval buiten wat uitzonderingen, maar toch hoop je op iets meer onderscheiding hier en daar.

Het probleem met Stoker Hills is dat het vooral spanning mist, waardoor het al snel aan de saaie kant raakt. Zeker het middenstuk met die agenten sleept ellendig lang. De horror zelf is wat interessanter vormgegeven met degelijk ingerichte sets en wat aardig gespeel met kleurtjes en belichting. Dat kan ik uiteraard altijd waarderen, het jammere is dat de film er verder niet zoveel meer doet.

Acteerwerk is aan de matige kant en het verhaal te voorspelbaar om aandachtig te blijven volgen. Stoker Hills mag zich bij de zoveelste matige horrortoevoeging voegen die tegenwoordig uitkomen. Met wat meer spanning had het beter kunnen werken, maar om dat voor elkaar te krijgen moet er wat focus bij en afleidende zijverhaaltjes worden geschrapt. Dan ontstaat er naar mijn inzien een wat vlotter tempo. Voor nu punten voor wat indrukwekkende stilering soms, verder eerder een saai gebeuren.

De poster op MovieMeter is beduidend spectaculairder dan de filmische uitkomst van actieregisseur Simon West. Fijn dat Nicolas Cage zichzelf in recentelijke jaren wat meer heeft uitgevonden, want de periode waarin hij vaak in dit soort routinematige, matig doordachte thrillerfilms verscheen is compleet verwaarloosbaar. Over de grote lijn wordt er trouwens door iedereen matig geacteerd, enkel Josh Lucas (alhoewel hij duidelijk de meest excentrieke vormgeving krijgt) slaagt erin zijn rol van enige flair te voorzien. Op inhoudelijk vlak hoeft de kijker zich ook niet warm te maken voor vernieuwing, West draait namelijk liever de bekende nummertjes een voor een af. Dat levert veelvuldig nogal flauwe opbouw van actie- en thrillerelementen op waarvan voornamelijk de actie matig in beeld wordt gebracht. Links en rechts wordt de schaal van de film wat vergroot en daaruit ontstaan de beste momenten, verder is Stolen vooral een herkauwde mengelmoes van matig achter elkaar geplaatste clichés.

Matig.

Wederom een matige film in de carrière van White, waarvan dit nu mijn derde film is die ik van hem zie. Allemaal kregen ze tot nu toe 2,0*. Ook deze Stomp the Yard weet daar dus geen verandering in te brengen, al had ik er nog wel hoop voor na de opening.

De opening is lekker elektrisch en heerlijk in beeld gebracht. Leuke cinematografie, nog leukere danspasjes en lekker ruig camerawerk. Het was eigenlijk precies goed zo. Niet te snel gemonteerd, leuk versierd ondersteunt met gave danspasjes en dan heb je al snel een goede opening. Jammer dat White de toon daarna verandert.

Het voelt in het begin nog aan dat White elke scene wilde versieren, maar dat gevoel ebt uiteindelijk weg. White wilde de film blijkbaar een beetje rauw maken, maar het komt er vooral saai uit. De gesprekken tussen de personages zijn niet erg boeiend en de personages zelf evenmin. Dan worden de 115 minuten langzaam wel een erg lange zit.

Tussendoor moet de film het soms hebben van leuke energieke danspasjes waar de film de meeste kracht uit weet te halen. Maar de ruimtes tussen deze scenes worden opgevuld door saai vormgegeven dramascenes waar de nodige clichés nogal lomp doorheen wandelen. Het schrijfwerk zal vast niet lang zijn geweest. De choreografie dan weer wel, gelukkig.

De finale is ook weer lekker bombastisch, en samen met de opening zijn dit de sequenties die het meest opleven. Voor de rest resulteren de pogingen om een rauw drama te maken vooral in saaiheid en een lange zit. White heeft als regisseur wel het talent en de visie, maar nog niet de kundigheid om van zijn films boeiende minuten te maken. Helaas, maar tot nu toe wel de beste die ik van hem heb gezien.

Wat regisseur Roland Emmerich in gedachten had toen hij dit project op zich nam is me even vreemd, maar het resultaat is wat we kunnen verwachten. Weinig subtiel, inhoudelijk behoorlijk matig en personages die niet uit de verf komen, maar op visueel vlak erg verzorgd dus. Je moet in dit geval alleen wel wachten totdat de grotere scenes uit de kast komen, want deze film draait voor de verandering niet om de actie of verwoesting. Emmerich weet zich goed raad met de zonnige filters en de grootschaligere scenes ogen gecontroleerd, maar het ontluikende romanceverhaaltje (dat zowat het gehele eerste uur in beslag neemt) interesseert daarentegen amper. De homogemeenschap wordt beperkt en karikaturaal in beeld gebracht, waarvan de meeste simpelweg ook nog eens criminelen zijn. Voor de sympathie levert het geen boost op, maar Jeremy Irvine, Jonathan Rhys Meyers en Ron Perlman leveren degelijke acteerprestaties af. De rel is leuk in beeld gebracht, maar wel erg kort. Erg jammer dat het precies die sequentie was waar ik de gehele film op liep te wachten. Kreeg verder ook geregeld het gevoel dat de geschiedenis flink werd verdraaid.

Nare film.

The Stoning of Soraya M. was een film waar ik op jongere leeftijd al van had gehoord, maar ik kreeg nooit de neiging om de film ook daadwerkelijk op te zetten. Recentelijk heb ik de film met ondertiteling op weten te sporen op YouTube, dat maakt de zaken extra makkelijk natuurlijk. Ik vond het achteraf ook een goede film.

Om met een wat negatiever geluid te beginnen ter verandering, ik vond deze film voor zo'n concept een erg simplistisch verhaaltje bevatten. Het is eigenlijk van een soort die je in 1 zin op een papiertje kan schrijven, daar bouwen ze met deze film een heel gedoe omheen, maar dat leidt niet af van de dunne kern. Dat kan zijn omdat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd, maar ook dan lijkt het me dat er meer te vertellen is.

Verder is dit een best sterke film met bovengemiddeld acteerwerk van de hele cast. Ik was ook verrast om Caviezel in de eerste paar scenes te zien. Hij keert niet vaak meer terug daarna, maar de overige cast lost het mooi op. Overtuigende rollen, met veel emotie, maar nooit te veel, gespeeld. De personages, ondanks karikaturaal, voelen realistisch en geloofwaardig aan, en dat is een pluspunt.

Wat de film vooral sterker maakt is de harde en grafische finale. Op internet zijn hier de meningen sterk over verdeeld. Ik moet zeggen dat het redelijk dramatisch in beeld wordt gebracht in de stijl van harde, sentimentele muziek, maar er wordt weinig aan de fantasie over gelaten. Staalharde sequentie die je waarschijnlijk na afloop nog even bij zal blijven.

Een film die in zijn geheel solide te noemen is. Het is duidelijk bovengemiddeld en hanteert een concept dat op de dag van vandaag nog relevant is. Ik ga me verder niet te veel mengen met de innerlijke boodschap. De film vloog voorbij en blijft je nog een tijdje bij. Dat is waar ik voornamelijk naar zoek als ik dit soort films opzet. Geslaagd dus.

Leuk.

Eigenlijk is deze documentaire inhoudelijk niet veel meer dan een concertregistratie, maar wel een hele leuke concertregistratie. Daarnaast een concert van de Taking Heads, die ik als geheel toch wel unieker vind dan de meeste andere artiesten. De pakkende muziek en de leuke act trokken me daarom al vroeg mee met de beelden zelf.

Lekker meedansen met de deuntjes en kijken hoe ze het concert aanpakken, ik mag het eigenlijk wel. Ik kan het misschien alleen moeilijk een documentaire noemen, want het is echt puur een registratie. Op informatief vlak zal je dus niet veel meer te weten komen over de band, meer over hoe ze op het podium waren en wat voor shows je van ze kan verwachten.

Maar daar is niet veel mis mee. Ik vond het uitermate vermakelijk om het allemaal te volgen en leuk om te zien dat David Byrne in zijn uppie begon en uiteindelijk steeds meer het podium wist op te vullen totdat er echt een show uitkwam. Daar tussenin zaten ook nog leuke vondstjes op het komische vlak die het vermaak er ook ten alle tijden inhouden.

Ik ben zelf eigenlijk totaal geen fan van concerten. De volledige omgeving spreekt me niet aan, en daarom ga ik er in principe nooit heen. Ik kan er gewoon niet zo veel mee. Maar tijdens Stop Making Sense kreeg ik stiekem zin om ook naar een concert van de Heads te gaan want ik vond het via een scherm alvast heel leuk. Dat er misschien ander geluid te horen is dan zal best, maar het was best plezierig.

Leuke "docu" dus. Zonder verveling, en met veel creativiteit uitgevoerd. Duurt daarnaast ook absoluut niet lang, en ik kon vaak een beetje meeswingen met de nummers zelf. Ik hou wel van het geluid, want als dat niet zo was, dan had ik het veel moeilijker gehad met deze registratie. Leuk gebeuren, en leuk om eens gezien te hebben.

De eerste helft is uitstekend, met een sterke Aisling Franciosi in de hoofdrol die een film als Stopmotion gemakkelijk op sleeptouw kan nemen. Regisseur Robert Morgan zet een beklemmende sfeer neer met een ideale combinatie tussen animatie en reguliere horror en houdt die balans voor een lange tijd sterk in leven. Zo hangt er een onheilspellend, mysterieus sfeertje door de film heen en daarnaast komt het visuele vlak verzorgd en gedetailleerd voor de dag. De tweede helft is echter wat slapper, waarbij de psychologische aspecten een ruime voorsprong krijgen waarna het gebeuren toch wisselvalliger wordt. De daaropvolgend prominentere aanwezigheid van Caoilinn Springall als kwaadaardige bliksemafleider is zelfs misplaatst, met een gebrek aan dreiging en een veel minder effectief tempo dat daaruit wordt voorgebracht. De spanning is daarnaast volledig weg en met een weinig enerverende finale dooft Stopmotion zelfs een beetje uit, maar dat neemt niet weg dat de aanloop vol zit van kwaliteit.

De films van regisseur Johannes Roberts werden qua schaal steeds groter en kwalitatiever, Storage 24 is zo'n geval waarin je de desbetreffende vooruitgang duidelijk kan zien. Niettemin kent het als geheel nogal weinig spanning en een lelijk opgemaakt monster, het zal me altijd ontgaan hoe je van plan bent angst aan te jagen met een overduidelijk beestenpak. Toch wint de film wat punten met de locatie, die best sfeervol oogt en dan ook degelijk wordt benut door Roberts. Specifiek de sequentie in de luchtschacht springt er positief tussenuit, maar het onhandig in beeld brengen van het monster en de onrustige opbouw zorgen ervoor dat het als ervaring verder nergens beklemmend uitpakt. Sommige regisseurs beheren dit soort creature flicks perfect, maar Roberts moest duidelijk nog enige ervaring opdoen. Het einde komt relatief willekeurig, maar voor mij is dat stiekem wel een beetje de appeal van deze film.

Matig.

Een film waar ik op voorhand best naar uitkeek, anders had ik het ook niet op mijn kijklijst gezet. Jammer genoeg had ik eigenlijk een andere film verwacht, en Storm Warning bleek vooral in te zetten op een andere soort horror. Niet dat ik dat erg vind, ik kan me makkelijk aanpassen, maar ik vond in dit geval vooral de uitwerking niet bepaald interessant.

Wel ziet de film er professioneel uit en krijgen we al vroeg een sfeervolle locatie voor de kiezen. De mistige moerassen zijn een uitstekende locatie voor wat ellende, en het lijkt dan ook even de goede richting op te gaan. Eenmaal het duidelijk wordt waar de film echt heengaat daalt de lijn. De film wordt steeds een stukje minder interessant, en dat is jammer, want het ging de goede kant op.

Het acteerwerk laat veel te wensen over vanuit het stelletje, die beiden nogal simplistische en vervelende personages neerzetten. Samen hebben ze ook geen chemie, maar de schuld ligt hiervoor vooral bij regisseur Blanks die werkelijk geen enkele moeite doet om de personages uit te werken. De schurken acteren beter, maar tegenover een hoop andere horrorfilms worden ze met gemak van de kaart gepoetst.

Qua horror kent de film wat confronterende beelden van bloederige taferelen, die het als resultaat zeker naar boven tillen. Jammer genoeg duurt het meer dan een uur voordat je jezelf eraan mag branden, alles daarvoor is vooral half opgebouwde spanning die naar iets groots toewerkt, en vervolgens nooit komt. Hierdoor zit je toch wel een goed uur in verveling, en dat lijkt me bij zo'n simplistisch dingetje als deze film niet het idee.

Deze weinig verheffende horror wist me enkel met een paar scenes te overtuigen, maar dan ook echt goed te overtuigen. De eerste minuten zijn veelbelovend, daarna daalt het niveau snel en dat is jammer. Professioneel is de film wel, maar de uitwerking laat te wensen over. Jammer, ik had er vooraf best zin in, maar het uiteindelijke resultaat is toch niet zo leuk als dat ik had gehoopt dat het zou worden.