Sabrina (2018)

Twee spectaculaire exorcismescenes vormen de schaarse hoogtepunten van Sabrina, want verder is het vooral een makkelijk geregisseerde en inhoudsloze horrorfilm over een bezeten pop. Toen ik dat ding voor het eerst zag stond ik perplex van het feit dat de hoofdpersonages het voor een normaal en schattig voorwerp aanzagen. Als mijn dochter of zoon met die pop rondloopt had ik in ieder geval toch even een babbeltje met ze gemaakt. Goed, niet elke horrorfilm hoeft logisch te zijn, maar het restant van deze film is niet veel beter. De demonische bedreiging zit er te komisch uit om eng te zijn (die lange neus had echt geschrapt moeten worden) en de grote hoeveelheid aan horrorscenes weten nergens spannend uit de hoek te komen door vluchtig knip- en plakwerk. Drie verschillende mensen hebben aan het scenario van deze Indonesische horrorfilm gewerkt, maar hadden allemaal blijkbaar geen enkel benul waar het begrip "structuur" voor staat. Allerlei horrorscenes worden losjes aan elkaar geplakt en personages komen en gaan, maar van enige rust is nooit sprake waardoor je als kijker nooit iets van sfeer of spanning kunt voelen. Ik vond het een uitzonderlijk rommelig gebeuren, maar regisseur Soraya heeft al een rits aan poppenhorror uitgepoept, dus Sabrina zal vast na enige tijd wel een vervolg krijgen.