Opinions

Aardig.

Uiteindelijk alleen gekeken vanwege de regisseurs. Niet dat ze een grote carrière op de naam hebben staan, maar het wekte in ieder geval genoeg nieuwsgierigheid op om het eens een kans te geven. Toen het ook nog bij Film1 kwam, maar eens meegepakt.

Het is uiteindelijk nog best een meevaller. Van de samenvatting zelf liep ik niet echt warm en koud, maar de uiteindelijke uitvoering was nog best aardig eigenlijk. Alhoewel het verhaal nooit echt liet zien waar het heen wou gaan, kwam ik er best snel doorheen.

Het beste aan de film is toch wel het acteerwerk. Vooral van Fogler was ik verbaasd hoe goed die kerel nog eigenlijk kan acteren. Duhamel is meer een doorsnee iemand, maar was ook heel aardig bezig uiteindelijk. Ze dragen de film echt wel.

De ruzies vond ik dan ook eigenlijk het leukste aan de film. Die zijn erg vlot en vermaken heel erg terwijl ze ook nog heel grappig kunnen zijn. Qua drama is er wat minder te beleven. Nooit echt ontroerend en qua thriller zitten er nauwelijks thriller-elementen in uiteindelijk.

De eerste minuten doen een andere film beloven, maar het uiteindelijke resultaat is niet slecht. Het verhaal lijkt alleen nergens uit op te willen komen. Het doelt eigenlijk maar in het rond en zonder echt een uitweg. Het einde voelt dan ook ergens aan als onbevredigend.

Maar het tempo ligt er redelijk in, het begint nooit te slepen en de ruzies hebben enkele hilarische momenten. Daardoor nog een voldoende eigenlijk.

Lachen.

Toch wel goed vermaakt met deze super overdreven Nederlandse film. Het voelt soms wel fout aan, omdat de toen nog vrij jonge hoofdrol speelster redelijk vaak uit de kleren gaat, maar ja. Van Hemert heeft niet veel beters hierna gemaakt.

Het acteerwerk is, ja, wat kan je er van maken. Van die kleintjes hoef je geen briljante dingen te verwachtten, en is het duidelijk dat er een hoop dingen nagesynchroniseerd zijn. Akkemay en Schaafsma zijn leuke acteurs en spelen prima.

Niet heel bijzonder, en zeer slecht beeldkwaliteit, maar met wat verstand op 0 is deze film van eigen bodem best genietbaar. Verwacht geen realistische dingen of een meesterwerk, maar het is best leuk om eens een keertje gezien te hebben.

Matig.

Veilige film van Duitse bodem, die wordt gepromoot als horrorfilm via de poster, maar eigenlijk gewoon een volbloed kinderfilm is met een net wat donkerder randje eraan. Zo raakt de film duistere onderwerpen aan die je niet zomaar aan ieder kind kan laten zien, maar verder wel het gevoeltje heeft van een tienerfilm.

Om alvast met de positieve punten te beginnen, de film ziet er op visueel vlak verzorgd uit. De sfeer mag er soms wezen en de versiering is bovengemiddeld. Alles ziet er lekker spookachtig uit, en de locaties zijn goed gekozen. Das Schaurige Haus kent locaties zoals een benauwde grot, en als je zo'n locatie kan bemachtigen doe je zeker wel wat goed.

Jammer dat het verder maar een saaie film is met weinig horror om op te teren. De horrorliefhebbers zullen waarschijnlijk weinig voldoening halen uit deze film, want spanning of goede ideeën zijn ver te zoeken. Alles is erg veilig binnen de lijntjes, en zo voelt deze film aan als een letterlijke kopie van andere films. Het schrijfwerk had echt beter gemoeten.

Maar verder zijn het vooral de suffe toevoegingen die de film als resultaat geen goed doen. Demonische kinderen en saaie geesten vullen de film zo'n beetje op, met als kers op de taart een mysterie dat totaal niet weet te interesseren. Met zo weinig inspiratie vraag je je af waarom ze de film überhaupt nog proberen te promoten als iets goeds, maar ach.

Nee, dit was hem niet. Het ziet er goed uit, met de versiering is niets mis, maar inhoudelijk is er wel van alles mis. De film wil nergens verrassend of leuk worden, en blijft ten alle tijden nogal terughoudend op het gebied van horror. Misschien net wat enger dan een algemene kinderhorror, maar absoluut niets om over naar huis te schrijven en een film die je lekker kan overslaan. Jammer.

Erg sterk.

Spielbergs hoogst gewaardeerde film. En met een behoorlijke reden. Vele kritiekpunten waren dat de acteurs die een Duitser moesten spelen Engels spraken, en dat dus niet zou passen. Het valt zeker op, maar ik vond het geen stoorzender.

De film is donker, hard en grimmig. Spielberg heeft zeker een gewaagde film weten te maken. Maar hij is zeker goed uitgevoerd, met pijnlijke en kille scenes. De scenes zijn soms erg confronterend en hard, en daarom is dit voor kinderen verre van een geschikte film.

Toch wel een van de beste films en een van mijn favoriete prentjes. Misschien wel de beste holocaust film die er is. Maar om dat zeker te weten moet ik nog meer van dit soort films zien.

Mwa.

Wel een redelijke jeugdfilm van Nederlandse bodem dit. De tweeling ziet er opzicht wel leuk uit voor het plaatje, maar acteren inderdaad vrij matig. Daarnaast is de film visueel vaak niet al te best en verveelt het soms te snel.

Soms zitten hier en daar wat stijlvollere scenes in, maar in het algemeen is dit niet een al te goede film. De tornado stukken waren eigenlijk visueel al het best, en dat zegt al genoeg. Voor de rest veel houterig acteerwerk in het algemeen.

Soms verrassend fris, en een verhaal dat opzicht wel weet te boeien, maar nergens heel bijzonder. Ik heb me hier wel prima mee vermaakt.

Betere NL.

Eerste van Warmerdam ervaring, en ik zie nu dat hij het vak best wel aankan. Grappig dat hij zelf ook meespeelt, hij speelt ook de andere acteurs eruit. Hij speelt menselijker en geloofwaardiger. Dat kan ik niet echt van Maria Kraakman zeggen.

Qua kleurengebruik is het vrij saai, maar er gebeurd continue genoeg om je geboeid te houden. Kraakman speelt vervelend, maar van Warmerdam en Dewispelaere spelen gelukkig een stuk beter. Als je een actiefilm wil zien, dan kan je beter een andere film zien.

Ik vond het weinig bijzonder op visueel niveau, vrij boeiend gefilmd en prima acteerwerk. Hiermee kan je je wel vermaken, een typisch voorbeeld van een NL film die wel geloofwaardig is en niet zulk ongelooflijk overdreven acteerwerk bevat. (GTST).

Tja.

Wat moet je hiervan denken? De eerste gedachte die bij me opkwam na afloop was "waarom staat dit in de Empire top 500?". Ondanks dat dit door een gerespecteerde en bekende regisseur in elkaar is gestoken betekend dat niet gelijk dat dit ook een goede film is. En The School of Rock vind ik niet snel boven de algemene kinderfilm steken. Het blijft er vooral in hangen.

Black is dan ook natuurlijk een "love-it-or-hate-it" acteur. Ik neig bij zijn komedies echter meer naar het laatste toe. Vaak net wat aan de irritante kant, zeker als Black te veel doorslaat in zijn eigen komedietrekjes. Het zijn allemaal behoorlijk bekende trekjes, maar Black draaft er wel wat te ver mee door.

Concept is nog wel grappig, al wordt het allemaal op een standaard-manier uitgewerkt. De formule van de kinderfilm zit er vrijwel volledig in. Black lijkt zich wel behoorlijk te vermaken in deze film, maar ik vraag me af of veel kinderen zijn trekjes zullen waarderen. Alhoewel hij natuurlijk wel ideaal kindermateriaal is hier en daar.

Linklater is zeker geen slecht regisseur, maar laat hier toch te weinig zijn stempel achter. Hier en daar kent de film indrukwekkende shots, maar in het algemeen is het standaardregie. Het is vooral Black die spreekt, en doet dit zo innemend dat je eigenlijk niet heel erg op de regie let en of de regie goed is of niet.

Maar ik denk dat ik over het resultaat kort kan zijn, en dat is dat ik Black niet erg kan waarderen in komedies. Hier dus ook niet. Vond het allemaal te overdreven en hysterisch om echt grappig te zijn. En zo kom ik dan regelmatig met een ongemakkelijk gevoel te zitten.

Wel een aardige slotfase en een vermakelijk verhaal. Voor de rest stelt het niet al te veel voor, op een aantal aardige shots na.

Oei.

Regisseur Peter Vincent wilde waarschijnlijk alles op alles zetten om met zijn beperkte middelen een origineel en spannend verhaal neer te zetten. Geen van beiden lukt echt, want ondanks het best apart gegeven is de uitwerking eerder voorspelbaar. Het lijkt op een potje kaarten waarbij de tegenstander soms zijn kaarten per ongeluk laat vallen.

School of the Damned wil waarschijnlijk meer vertellen dan dat eruit komt, want een school waarbij een bepaalde klas de hele school controleert schreeuwt natuurlijk naar iets diepers, maar de nogal belachelijke aanpak veegt alles wat je maar een beetje serieus kan nemen al snel van de tafel. Zo valt het op hoe weinig moeite ze hebben gedaan om de dreiging uit te werken. Kinderen die goedkope pruiken op hebben bijvoorbeeld of een soundtrack die de film constant op een negatieve manier overschreeuwt.

Ondanks wat kort geëxperimenteer met effecten en kleurtjes kan de film weinig uithalen op het visuele vlak. De school ziet er nogal kaal uit en een dreiging komt er nooit vanaf. Regulier ziet het er wel uit. Te regulier eigenlijk, want het lijkt me dat Vincent de onderhuidse spanning eruit wilde krijgen, maar dat faalt genadeloos. Het helpt ook niet echt dat die kinderen niet zo goed weten wat ze met hun personages overweg moeten. Intimiderend zijn ze in ieder geval nooit.

Verhaal klopt verder ook van geen kanten. De structuur lijkt gehusseld te zijn waardoor je als kijker weleens vraagtekens zet bij de uitwerking. Verder zijn overige attributen zoals de presentatie, cinematografie en atmosfeer ook weinig indrukwekkend. Het enige dat de film nog wel een beetje vooruit helpt is het acteerwerk van de volwassenen en het zijplot van Mistry die wel heel random af wordt gemaakt na 30 minuten. Niet best dit, ik zie er ook 0,0 potentie in.

Oké.

Een horrorfilm die vers van de band is komen rollen. Concept zag er wel interessant uit, dus had ik hem maar direct opgezet. Het resultaat was niet zo spannend als dat ik had gehoopt, maar het was alsnog best te doen en daar lijkt het me om te gaan.

Een echt frisse horrorkomedie is dit niet, vooral omdat de film uiteindelijk meer op het dramagenre focust. School's Out Forever bevat subtiele karakterontwikkeling maar slaat hierin net wat te veel door, vooral omdat de personages zelf niet zo boeiend zijn. Uiteindelijk beginnen ze allemaal een eigen smoel te ontwikkelen, maar dan zit je eigenlijk al op de helft van de film, en dat is wanneer alles een beetje gaat escaleren.

De opbouw is dan ook best traag en een combinatie van drama en subtiele komedie. De horror blijft meer op de achtergrond, en ondanks een paar schaarse uitspattingen van virusgeweld en wapens blijft het allemaal aan de tamme en brave kant. Echt bruut of bloederig wordt deze film ook niet, wat de poster ook doet beloven. Verwacht echt vooral een dramedy met een apocalyptische achtergrond.

Uiteindelijk begint de film langzaam vooruit te branden als de situaties gaan escaleren dankzij sterk acteerwerk van de enthousiaste jongelingen. Nog steeds niet heel hard of in-your-face, maar wel aardig vermakelijk en degelijk uitgewerkt. Het werkt toe naar een actievolle finale waarbij we zelfs vuurgevechten zien, maar ook die zijn niet al te spannend.

Wel vermakelijk, en de opbouw ernaartoe is toch wel sterk te noemen. De camera laat ook vaak genoeg zien en de crew weet genoeg charme mee te geven aan diens rollen. Zodra de film eindigt voel je je toch wel goed, waardoor de film als geheel niet echt slecht te noemen is. Toch mag alles wel wat harder en gedurfder, want nu durft de film te weinig. Tempo mocht ook wel iets meer opgevoerd worden, want de film valt tijdens het eerste gedeelte regelmatig stil. Prima voor wat het is, maar dit zal geen hoogstandje worden.

De controversiële regisseur Jörg Buttgereit heeft het in zich om een fijn en experimenteel griezelwerkje af te leveren, maar dit soort films geven hem eerder een slechte naam. Schramm is min of meer een bondige registratie van een seriemoordenaar, alleen bijzonder saai en oninteressant neergezet door Florian Koerner van Gustorf. Buttgereit tikt verder alle hokjes aan om een "verontrustende" en smerige film af te leveren, maar vergeet daarbij een duidelijke lijn in het verhaal. Schramm springt van scene naar scene en wisselt flashbacks en fantasieën nogal onzorgvuldig met elkaar af, wellicht omdat het plot rondom de echte wereld totaal niet weet te boeien. Enkele expliciete gruweldaden zorgen voor een onbehaaglijk gevoel, verder is deze film werkelijk niet door te komen.

De kinderklassieker.

Had de film ooit vroeger weleens gezien maar ik herinnerde me er maar weinig van. Dit soort films hadden wellicht als kind beter kunnen werken. Als je het zo bekijkt, kent de film best wel een behoorlijk aantal elementen die kunnen werken. Zo is het al ideaal gekozen om een film als deze een themapark als achtergrond te geven.

De setting weet dan ook wel goed te helpen, al brengt Gosnell deze zelden echt naar behoren in beeld. We krijgen wel wat setpieces, maar het plezier die zo'n locatie moet meebrengen wordt eigenlijk niet gevoeld. Wel jammer, want films als Casper springen daar veel beter mee om. In Scooby-Doo lijken ze het gevoel van nostalgie overbrengen niet helemaal te vinden.

Het acteerwerk is moeilijk te beoordelen. Iedereen zit opzicht wel goed in diens rollen. Vooral Lillard past wel in dit soort figuurtjes, maar het ligt er vooral aan of je ze als kijker kan waarderen. Het zijn drukke, luidruchtige figuurtjes die vooral staan te dollen en schreeuwen. Daar moet je wel van houden. Voor mij persoonlijk vallen toch te veel grapjes dood, maar de steun op stripfiguurtjes hangt sterk en weet wel te werken.

Uiteindelijk is het aardig vlot vermaak, maar wel gedateerd. Zowel qua effecten als onthulling is de film flauw te noemen. Verder loopt het best aardig. Gosnell weet wel wat ze leuk vind als regisseur en dat lijkt vooral het maken van kinderfilms te zijn met een iets grotere achtergrond. Niets mis mee, maar de film valt op het vlak van komedie te vaak dood om herhaaldelijk plezierig te zijn.

Ach.

Films als Scooby-Doo zijn ook maar moeizaam uit te melken, een vervolg had deze film dan ook niet echt nodig. Ik sta er vooral van te kijken dat het vervolg überhaupt is gekomen en dat ze het binnen een periode van 2 jaar voor elkaar krijgen. Mocht je daar op gewacht hebben, dan kan ik me voorstellen dat er wat teleurstellingen zijn.

De personages zijn allemaal terug en doen uiteindelijk niets nieuws. De verandering is vooral dat er dit keer geen themapark op de achtergrond wordt geplakt, maar een kolossaal complex. Dat brengt nieuwe avonturen en vondsten met zich mee, ondanks dat de mysterie zelf toch wat wordt overschreeuwd door de nogal aanwezige humor. Zo'n Lillard kan het bijvoorbeeld niet laten de aandacht op te eisen, maar hij is dan ook het ideale gezicht voor deze rol.

Verder nog steeds gedateerd op het visuele vlak en niet veel effecten komen er echt goed uit. De bedreigingen vond ik maar flauw en eenmaal je weet dat er toch wel mensen achter het scherm zitten maakt de onthulling er niet beter op. Wel leuk om te zien dat Silverstone zich bij de film voegde. Die ben ik recentelijk steeds meer gaan waarderen.

Ik vond het een iets vermoeiender vervolg op een eerste deel dat ook al niet bepaald geweldig was. Als ze dan eigenlijk vooral de formule nog een keer herhalen voor dit vervolg is het onvoorspelbare er wel snel uit, en dat was iets dat het vorige deel dan iets beter wist te hanteren. Wat vooral een gemis is, is de leuke locatie uit de eerste film. Dat verschil wordt helaas wel gemerkt.

Nicolas Cage speelt een ongemotiveerde hoofdrol in dit weinig imponerende actievehikel van regisseur Shawn Ku, waarschijnlijk omdat hij zelf ook wel inzag wat voor een sentimenteel onding dit is. Vrijwel het volledige eerste uur wordt gespendeerd aan de zoetsappige karakterontwikkeling tussen Cage en een evenzeer weinig overtuigende Noah Le Gros, op zo'n manier vormgegeven dat het eerder leek alsof de heren een gepassioneerde knipperlichtrelatie gingen beginnen. Het is echt absurd hoe serieus Ku het bronmateriaal neemt en dat levert vooral een vertraagd verhaal op waarin iedereen constant domme en onbegrijpelijke keuzes maakt. De slapeloosheid van Cage komt visueel absoluut niet over, de wraakscenes zijn tamme kost en een speelduur van 103 minuten is veel te lang voor zo'n uitgekauwde inhoud. Het einde maakt een onderscheidende indruk en wat scenes tussendoor werken dankzij de overacting van Cage, verder is dit een ondermaatse dramafilm op vrijwel alle fronten.

Duf.

Waarschijnlijk alleen gemaakt om een beetje met het succes van The Mummy Returns mee te liften denk ik zo. Johnson is nu een groots acteur geworden die 1 van de instagram-accounts beheert met het hoogste aantal volgers. Dan ben je toch wel een eind gekomen. Maar hier zie je nog zijn dagen dat hij wat minder uit de verf kwam.

In vergelijking met de films van Sommers lijkt dit namelijk echt nergens op. Er komt vrijwel nergens maar een vonk van dat avontuurlijke sfeertje af. Sommers maakte zijn films ook veel grootser terwijl dit veel meer ingetogen is. Op de grootse sets na dan, want die zien er wel goed uit.

Maar voor de rest heeft het maar weinig om het lijf. Actie die nergens op lijkt en nogal lelijk in elkaar gestoken is, Johnson die ver ondermaats acteert en bijkarakters die ook allemaal nauwelijks van de grond komen. Vooral Hu staat er zeker niet voor haar acteerkunsten. Ik denk ook dat de meeste kijkers wel kunnen raden waarom ze er wel staat.

Film duurt voor de rest niet lang, en het tempo ligt hoog, maar het avontuurlijke sfeertje dat er hoort te hangen ontbreekt vrijwel compleet. Zonde, want het had best wel kunnen werken. Bizar ook dat de films zoveel vervolgen voortbracht, al lijken die nogal een schammel budget aan te tikken denk ik zo. In ieder geval een zeer matige opener.

Leuke herziening.

Ik ben een beetje bezig een aantal titels te herzien waarvan ik denk dat ze me op de dag van vandaag beter bevallen. Scott Pilgrim was daar dus zo'n titel van, en inderdaad, hij blijkt beter bevallen te zijn dan eerst. Niet veel beter, maar wel genoeg om een 0,5* bij de score op te tellen.

Alhoewel ik nog steeds mindere punten zie in Scott Pilgrim is het als geheel een erg vermakelijke film met een behoorlijke vaart. Wright heeft nog nooit een film geregisseerd die in mijn favorieten kwam, maar als hij doorgaat met zo'n aparte visuele stijl die perfect op een film aansluit zou dat op een dag zomaar kunnen gebeuren.

Wat ik minder vind aan de film is de humor, die me toch niet heel erg ligt. Het is een apart soort en erg droog, maar bij mij werkt het wat minder. Iedereen speelt heel erg een karikaturaal, maar geen enkele vind ik echt leuk. Buiten Cera dan, die is wel echt geknipt voor zo'n rol als deze.

Daarnaast vind ik die gevechtjes door de film heen erg wisselvallig. Dat eerste gevecht vond ik bijvoorbeeld erg leuk, maar die trucjes om van de volgende aantal exen af te komen zoals die skater en veganist vind ik flauwe oplossingen. Onbevredigend vooral, omdat het een abrupt einde maakt aan de extreme visuele overgave die op zo'n moment gecreëerd wordt.

De visuele stijl is gelukkig heel erg gaaf en Wright zet zich voor de volle 110% in. Het zorgt voor een behoorlijke vaart door de film heen en een zeer geinige finale. Alles ziet eruit alsof het uit een videogame komt, en dat doet Wright erg goed. Ik hou er wel van, en het concept is er ook een die erg leuk bedacht is.

De stijl maakt een hoop goed, alleen nogmaals is de humor niet aan mij besteed. Erg druk en karikaturaal, en iedereen probeert vaak zo hard grappig te zijn dat het vooral niet grappig is. De leukste grappen komen vooral omdat Wright daar zelf voor zorgt, die komen niet van de dialogen of personages zelf.

112 minuten zijn misschien net wat te veel, maar Wright weet ze wel helemaal te vullen. Gooi daar een erg leuke Cera bij en een zeer geslaagde finale en dan kom je al een heel eind. Ik heb me kostelijk vermaakt en de film beviel beter dan toen, maar toch had ik liever een andere vorm van humor gezien. Maar ja, dat zal wel bij het soort film horen.

Prima zombiefilm.

Opnieuw een zombie comedy die ik tegenwoordig steeds vaker te zien krijg. Net zoals found footage horror en demon/spookhuis horror. Hier staan een paar scout jongetjes in het licht. En ook de zoon van Schwarzenegger, die ik niet echt op zijn vader vind lijken.

Op sommige scenes heb ik lopen glimlachen en de nieuwe manieren om de ondoden om te leggen vind ik altijd wel leuk om te zien. Heb me hier wel mee vermaakt.

Het acteerwerk is prima, jammer van een korte rol van Koechner. Ik vond die man in Piranha 3DD en Krampus erg leuk. De hoofdrolspelers doen het allemaal wel goed, daarop kan ik niet echt zeuren. Een prima filmpje.

Nogmaals herzien. Ik denk dat ik deze klassieke slasher ondertussen al een stuk of 4-5 keer op de buis heb geslingerd en elke keer weet het indruk te maken. Regisseur Wes Craven had werkelijk goud in zijn handen met het script van deze film, dat op intelligente, komische en creatieve wijze inhaakt op het desbetreffende genre. Neve Campbell en David Arquette doen het bovendien goed en de opening blijft onovertroffen, maar links en rechts ondervindt Scream wel last van zijn leeftijd. De moorden hadden ook iets creatiever gemogen, maar de personages en algemene atmosfeer compenseren dat gelukkig ruimschoots.

Slappe teleurstelling.

Kwalitatief is het zeker, en dat mag je ook verwachten van het duo dat echter het roer staat van deze 'requel'. Scream is altijd een reeks geweest die consistent op hetzelfde niveau bleef hangen met uitzondering van de klassieker uit 1996, die ik nog steeds boven alle sequels vind komen. Vele zeggen dat deze film een aardige stap zet in het vervolgen van die film, maar wat mij betreft komt dit niet eens in de buurt.

Ik weet niet of ik nou zo dom ben, maar van de voorgaande films van deze reeks kon ik nooit raden wat de uitkomst was waardoor ik altijd verrast werd hiermee. Deze film kan echter maar moeilijk zijn mysterie onder de controle houden. Links en rechts worden er onhandige clues gedropt die heel snel verraden hoe de film in elkaar gaat zitten. Na 15 minuten had ik mijn vinger al op de uitkomst en die bleek gedurende de finale nog uit te komen ook. Misschien dat je er plezier uithaalt als je het geraden heb, ik vind het vreselijk, dat wachten totdat je gelijk hebt.

Het valt moeilijk te ontkennen dat dit geen goedkope en gehaaste film is, want het ziet er meer dan competent uit. Mooie decors, sterke locaties en leuke filters. Veel scenes worden knap gepresenteerd en het moderne sausje gecombineerd met de gebruikelijke snaren naar het subgenre werken nog altijd. Dat zijn de momenten waar de film het van moet hebben en waarmee het zich kan onderscheiden van de gemiddelde slasherfilm.

Wat ik daarom nog altijd niet begrijp is dat een film die soms zo modern opgezet is het niet kan laten om grotendeels in ouderwetse clichés te vallen. Het moet een luchtige horrorfilm zijn die grappig en eng is, en die balans wordt wel gevonden, maar de personages zijn wederom saai. Dat was in voorgaande films ook zo, en elke keer verdwijnen ze voor een nieuwe cast. Die nieuwe cast blijkt echter ook weer saai te zijn, en dat is met deze requel niet anders. Veel sentimenteel gedoe, veel zware dialogen, geen enkel moment dat echter aanslaat.

De moorden zijn ook wat slapjes. Kan me herinneren dat de eerste film nog wel iets meer variatie kende, maar deze film herhaalt dezelfde soort moord veel te vaak. Het wordt er niet bepaald spannender mee, en het is erg zonde van de mooie opbouw die zo'n scene krijgt. Door middel van leuk gespeel met de clichés wordt zo'n scene van een moord erg leuk opgebouwd en de pay-off is vervolgens dieptriest. Het laat een nogal bitter smaakje achter. Daarnaast ook iets te tam. Veel van het gehak is off-screen en dan zie je vervolgens een grote bloedplas vallen. Als je daar genoegen mee neemt, bon, maar ik hoopte op wat brutaals en scherpers.

Acteerwerk is prima, maar de fun van zo'n film houdt voor mij snel op als de film zichzelf niet echt geheim kan houden. Er is te veel binnen deze film die naar de daders wijst, veel daarvan een beetje onhandig. Daarnaast duurt het ook best lang en zijn enkele rollen te irritant voor woorden. Overigens leuk dat de oude garde ook nog even voorbijkomt, maar die worden vooral naar de achtergrond gedrongen. Logische keuze om nieuwe personages te introduceren, maar hier voelde het toch wel ondankbaar aan. Toen Arquette doodging, werd het zelfs nauwelijks nog genoemd.

Scream is best leuk als vermakelijke horrorfilm, maar ik hoopte op een beter resultaat dat brutaler, scherper, sneller en mysterieuzer was. Las dat er een zesde deel in de maak is (hoe voorspelbaar weer), maar ik hoop dat ze dan wel investeren in slimmere regie, zodat ik de uitkomst niet te snel doorheb. En ik heb eigenlijk nooit een twist of uitkomst door, dus dat reken ik de film zelf gewoon aan.

Creatief en amusant vervolg, daarnaast gelukkig zelfbewust genoeg ingevuld door regisseur Wes Craven. Het blijft riskant als je een tweede hoofdstuk aan een film breidt die het desbetreffende genre juist op de hak nam, maar Scream 2 komt een heel eind. De opening is wederom geweldig en het acteerwerk over de grote lijn prima, maar toch voelt de film uiteindelijk te veel aan als een herhalingsoefening. De weinig opzienbarende moorden maken bovendien opnieuw een intrede, maar het is vooral de motivatie vanuit de moordenaar die deze film de das om doet. Het wekt alle schijn van een script dat iets te snel werd afgerond, maar een aantal goed in beeld gebrachte belegeringen en een vermakelijke atmosfeer maken een hoop goed. Twee uur is echter wel wat lang voor een film als deze.

De herziening brengt de score niet in mindering, maar ook niet in meerdering. Scream 3 profiteert van een leuke omgeving die perfect aansluit op het gegeven, maar laat inhoudelijk nogal wat steken vallen. Zeker het middenstuk maakt een taaie indruk en de totale speelduur van 117 minuten is veel te uitgesponnen voor het nogal dunne gegeven. Enkele moorden maken gelukkig een betere indruk, de opening is wederom sterk gekozen en de filmsets worden leuk opgebouwd. Regisseur Wes Craven wist wel degelijk waar hij aan begon, maar tikt het niveau van de voorgangers spijtig genoeg niet aan.

Mwa.

Omdat Scream 5 eraan komt had ik wat meer zin gekregen om deel 4 ook even op te zetten. Toch wel het enige deel in deze reeks die ik nog niet gezien had. Van deel 2 & 3 herinnerde ik me weinig, maar deel 1 zat er nog goed in. Ik bleek ook uiteindelijk enkel kennis nodig te hebben over de personages om dit te begrijpen.

Scream 4 kent een heerlijke eerste 5 minuten die in ieder geval snel de toon zetten voor wat komen gaat in een bloederige maar ook komische manier. Deze minuten worden helaas nergens meer geëvenaard. De rest van de film kent nog wat luchtige parodieonderdelen maar gaat zichzelf toch wel wat herhalen en vind Craven zelf zijn verhaal net wat te leuk.

Campbell keert terug maar doet het niet bepaald geweldig, ik vond haar in de vorige delen in ieder geval stukken beter. De andere rollen zijn overigens ook niet veel beter. De tieners lopen er wat verloren bij en enkel Arquette lijkt nog echt plezier te hebben in zijn rol. De rest van de oude cast lijken er eigenlijk niet meer te willen staan.

Heel fris of luchtig is het uiteindelijk niet, ondanks de eerste leuke minuten. De moorden beginnen elkaar wel heel erg te herhalen door vaak gewoon een mes-in-buik moord te vertonen. Het zijn steeds een beetje dezelfde dingetjes, behalve dat de ene moord wat bloederiger is dan de andere.

Visueel ziet het er verder net wat te studio-achtig uit. Het is duidelijk met een groter budget geschoten in vergelijking tot een hoop andere horrorfilms en de sets voelen toch iets te bekend aan, en niet in de zin dat je het herkent uit de vorige delen. Nee, ik lijk het te herkennen vanuit andere films. Gelukkig is het camerawerk verder oké en de cinematografie kan er ook mee door.

Het duurt allemaal erg lang maar de finale wordt nog wel leuk gebracht met genoeg vaart. Het middenstuk van de film is veel trager en minder fris waardoor Scream 4 niet altijd even interessant wil worden. Bovendien jammer dat de moorden er toch steeds hetzelfde uitzien. Zo zie je maar dat je er door meer bloed en expliciete wonden erin te stoppen niet perse een beter of leuker geheel maakt. Niet heel slecht, maar toch wat tegenvallend. Extra punten voor wat leuke parodiedingetjes.

Krakkemikkige film met belabberd acteerwerk. Daarmee bedoel ik geen acteerwerk dat net een beetje onder de maat is, maar het soort waarvan ik me ten zeerste afvroeg hoe niemand dit even aan de regisseur had kunnen uitleggen. Vreselijk beroerde dialogen met articulatie die me doet denken aan acteurs die moeite hebben om de tekst van een bord te lezen. Als we naar de inhoud kijken hangt er wel een redelijk tempo en komt het allemaal uit bij een degelijke slotfase, maar tegen die tijd moet je al heel veel moeite doen om door de rest van het geheel heen te komen. Het behoort niet tot het slechtste horrorwerk, wel tot het werk waarvoor gewoon geen moeite is gedaan.

Idioot.

Scream Park werd enkel en alleen gekeken omdat de film zich naar verluid in een pretpark zou afspelen. Het woord zit hem ook eigenlijk al in de titel, "Park". Jammer genoeg is pretpark hier maar een term, want veel attracties, spookhuizen en leuke omgevingen zal je in deze film niet aantreffen. Wel een raar logo in de opening van de film.

Deze film kent totaal geen logica. Het is een bekend element binnen horrorfilms dat niet alles een duidelijk antwoord heeft, en niet helemaal klopt, maar in deze film is eigenlijk elke keuze ridicuul. De ergste keuze vind ik nog een keuze die op het eerste gezicht onschuldig lijkt, namelijk het hebben van seks in een openbaar pretparktoilet. Walgelijk toch? Ik kies nog liever de buitenlucht onder een attractie dan die vieze bende daar.

Maar kleine punten terzijde, deze film is niet bepaald geweldig. De vormgeving van bijna alles is tragisch te noemen, en de plekken waar ze hebben gefilmd vormen een grote, gemiste kans. In plaats van de attracties in de trekken en daar allerlei fun uit te halen kiezen ze hier vooral voor een enkel gebouw. Het kantoortje om de hoek. Een saaier plekje bestaat waarschijnlijk niet.

De moorden zijn nog wel lollig en de beperkte beelden van het pretpark zijn het waard, tot dusver mijn complimenten voor de film en redenen waarom dit niet beloond wordt met de laagste score mogelijk. Het acteerwerk is werkelijk dramatisch te noemen. Levenloos gespeeld, alsof robots de rollen hebben aangenomen. Vreselijk gewoon, met zeer houterige dialogen bij inbegrepen.

Scream Park is een slechte film, dat mag alvast duidelijk zijn. Leuk dat ze nog acteurs als Bradley hebben weten te strikken, verder is dit rommel van de bovenste plank. Leuke locatie, leuk idee, wonderbaarlijk slechte uitvoering. Het blijft jammer, want ik kan films die in een pretpark afspelen doorgaans erg waarderen, maar bij deze was daar geen sprake van.

Spooky Disney.

Typerende film die het moet hebben van het wat ouderwetse spookcharisma. Altijd leuk om dat terug te zien, vooral omdat het me weer een beetje terugneemt naar mijn kindertijd. Toen vrat ik dit soort films, zeker in de maand van Oktober, gemakkelijk op. Vandaar ging deze film er qua entertainment erg makkelijk in.

De setting is uitermate charmant met het oude huis evenals het stadje onder de invloed van een geest, die ze gebruiken als sensatie. Het is een setting die me in de verste verte wat doet denken aan Halloweentown. Soortgelijke film met iets meer magie, maar niettemin een film die een zelfde soort indruk achterliet voordat het verviel in saaie, duffe vervolgen.

The Scream Team behoudt van begin tot eind een aardige charme, maar het acteerwerk is niet briljant en het sentiment slaat nergens aan. Ook de effecten zijn oudertussen verouderd en bepaalde sequenties leunen erg sterk op computergerelateerde momenten waardoor ze niet echt briljant meer wegkijken. Gelukkig compenseert de decoratie dit zelf een beetje.

Een film als deze heeft het voordeel dat het mijn kindertijd weer een beetje tot leven brengt, dus dan weet het ook extra te helpen. In principe is het geen geweldige film in binnen het aanbod van Disney+ ligt het aardig diep begraven, maar dat neemt niet weg dat het prima vermaak blijft waar je voor een anderhalf uur best zoet mee kan zijn mochten dit soort films je ding zijn.

Bleh.

Craven mocht dan niet door en door mijn favoriete regisseur zijn, maar Bettinelli-Olpin en Gillett vernietigen zijn populaire reeks compleet. Als ik dit zie snak ik echt weer naar de regie-inbreng van Craven. De nieuwe twee delen ogen vooral als na-aperij. Bovendien voegen Bettinelli-Olpin en Gillett helemaal niets toe behalve wat flauwe wendingen en een nog uitgerekter verhaal.

Barrera en Ortega acteren best aardig, dragen de film ook met z'n tweeën. Het is namelijk verbijsterend hoe slecht de overige cast acteert. Het helpt ook niet als je de beste actrice (Weaving) in de opening laat sterven. De toegevoegde leden zoals Liberato en Champion acteren te stuitend voor woorden en aan Panettiere weiger ik überhaupt nog inhoudelijke woorden vuil te maken. Als er iemand niet teruggebracht had moeten worden was het Panettiere en al helemaal niet met de belachelijke uitleg van FBI-agent. De scriptschrijvers hebben zichzelf niet bepaald uitgedaagd is mijn conclusie als ik dat zo zie.

Daartegenover staan overigens wel stukjes die oprecht gaaf zijn. De schietpartij in de winkel en de belegering in de trein bijvoorbeeld. Opvallend sterke scenes die wel laten zien dat Bettinelli-Olpin en Gillett wat voorstellen in de regie, alleen is Scream niet zo'n sterke keuze om die kwaliteiten te bevestigen. Fijn overigens dat ze het qua moorden wat lomper hebben aangepakt. Niet enkel wat messteken meer, maar gewoon bloederige en grafische moorden. Wel jammer dat de meest grafische stukken dan vooral de aftermaths zijn.

Scream 6 kent al bij al te weinig verrassing. De wending van drie moordenaars naar het einde toe is te flauw voor woorden en dat de film blijft hameren op zware en dramatische emotie vergt teveel van de cast. Je zou je meteen kunnen bedenken dat die agent een moordenaar is met de beperkte emotie die hij overheeft voor de nepdood van zijn dochter. Waar deel 5 nog wat originele ideeën had, love them or hate them, heeft Scream 6 niet echt meer wat te vertellen. Daarnaast is spanning ook best ver te zoeken, al was dat nooit echt de prime van deze reeks.

Ik vind het maar bedenkelijk. Ik kan al zowat uittekenen dat deel 7 of 8 dan Barrera in de stoel van killer gaat plaatsen. Eerlijk gezegd vind ik het wel best zo met 6 delen, maar dat zal het publiek wel niet met me eens zijn. De ideeën worden steeds armoediger, voor mij als liefhebber van het eerste deel is dit gewoon niet meer wat een echt gave Scream-film moet voorstellen. Dan kan je mij uiteraard bestempelen als zeurpiet, maar niettemin vind ik films als deze serieus kwalijk voor een best aardige reeks. Om overigens maar even te benadrukken dat sommige reeksen eindeloos door mogen gaan, maar dan hopelijk niet met zo'n melodramatische setting als deze.

De meeste horrorliefhebbers zullen vooraf waarschijnlijk niet al te veel van ScreamBoat verwachten, buiten een minimale hoeveelheid entertainment. Helaas ondervindt regisseur Steven LaMorte zelfs daar de nodige moeite mee, want voor vrijwel de volledige eerste helft volgen we een verzameling oninteressante personages die willekeurig door een houterig muizenkostuum om zeep worden geholpen. David Howard Thornton trekt zijn aparte trukendoos opnieuw uit de kast waarmee hij de productie voorziet van de benodigde humor en de moorden zijn lekker grafisch, maar verder is ScreamBoat vooral een saaie bedoening. De omgeving is kaal, de regie oogt afgeraffeld en de gehele productie kampt met een gebrek aan sfeer. Dit soort concepten zijn uiteraard leuk gevonden, maar het mag zo langzamerhand wel tijd worden dat er een regisseur opstaat met meer oog voor ambitie.

Een interessant idee raakt enigszins bedolven onder nogal lompe geluidsbewerking en een weinig imposante omgeving. In detail is het allemaal knap in elkaar gezet, maar het oogt spijtig genoeg nogal droog en taai. De grootste troef is vervolgens dat de personages weinig steekhoudend zijn en absoluut niet tot inlevingsvermogen uitnodigen, waardoor een aanzienlijk gedeelte van de inhoud in het water valt. Het zorgt voor een redelijk oninteressante finale, maar gelukkig is het gegeven van die robots best leuk gevonden en dat levert de nodige fun op.

De ambitieuze aanpak van regisseur Luke Sparke is bewonderenswaardig, maar hij kan duidelijk niet op tegen de budgettaire mankementen en de minimalistische aanpak. Scurry is namelijk heel lang bezig met het doorlopend in beeld brengen van twee personages die door donkere tunnels kruipen en af en toe iets in de verte horen. Oeverloos geouwehoer over koetjes, kalfjes en trauma's krijgt bovendien sterk de voorkeur, waardoor de kijker na een halfuur serieus moeite moet doen om verder te kijken en niet toe te geven aan de absolute saaiheid. Naar het einde toe zitten er wat noemenswaardige momenten tussen en de long-takebenadering verdient dikke pluspunten, maar eenmaal de personages eindelijk uit die tunnel zijn gekropen, is de film letterlijk voorbij.

Zeer goed.

Seven was een film die ik eigenlijk veel eerder wou zien. Ik was er eens een keer aan begonnen (eerste 10 minuten) maar de omgeving was zo druk dat ik me er niet kon concentreren en het dus maar opgaf. Toen ik deze DVD had geleend van iemand ging ik hem eens een keer bekijken.

Hij is inderdaad vermakelijk, spannend viel voor mij nog wel mee. Pitt en Freeman zijn leuk en Spacey doet het ook weer heel goed. Fincher is een regisseur die altijd wel boeiende filmpjes maakt. Zo ook deze. Hij bleef wel van het begin tot eind boeien.

Ik vond het toch nog niet zo ongelooflijk bijzonder, maar toen het einde naderde kwam hij wel goed binnen. Ik was toch wel eventjes weggeblazen. Zeer sterke film!

Te veel.

Het valt moeilijk te ontkennen dat Sea Fever geen professionele film is. Regisseur Hardiman doet niet perse veel fout op het gebied van de regie zelf, maar wel op het gebied van vertellen. Het verloop zelf en zeker de finale van deze film halen namelijk het resultaat in zijn geheel best onderuit, en dat is toch wel jammer.

Dit is zo'n film die scoort op de realistische toon die het wil neerzetten. Al vanaf de eerste minuten kent deze film een aardig rauwe look en daardoor voelen de beelden regelmatig echt aan. Corfield doet het goed in de hoofdrol, en de rest gaat wel. Geen bizar goede acteerprestaties, maar ook geen wanprestaties. Sea Fever zit er eigenlijk gewoon middenin.

De opbouw binnen deze film is aardig, maar vooral te lang. Als kijker wacht je te lang op iets gaafs, dat eigenlijk nooit komt. Hier en daar korte scenes van spanning, maar het is vooral op je honger blijven zitten voor iets dat nooit echt komt. Tussendoor kennen we een aantal grafische beelden van horror, maar de horror krijgt eigenlijk nauwelijks de focus binnen deze film. Drama/thriller is een gepastere omschrijving.

In zijn geheel vond ik het ondanks de langdurige opbouw nog wel goed genoeg voor op z'n minst een 3,5*, maar Sea Fever schiet volledig uit de bocht wanneer het op de grote pay-off moet aankomen. Het verhaal verliest zichzelf eigenlijk en bewandelt een veel te vaag pad om zo'n straight-to-the-point film zoals deze te rechtvaardigen, zeker omdat de beelden tijdens het overige gedeelte van de film gewoon duidelijk waren zonder te veel poespas.

In zijn geheel kent deze film een gebrek aan spanning en duurt wat te lang. Je wordt als kijker gewoon niet beloond met datgene waar je wel op wacht voor een hele lange tijd. Dat is zonde, want de film werkte naar iets groots toe. Cinematografie is in orde, de opbouw ook wel buiten het feit dat het te lang is, maar het schiet uit de bocht tijdens het laatste kwartier en dat is jammer want daarvoor werd er iets heel moois opgebouwd.