Opinions

Meh.

Sea of Love is een thriller waarbij ik me verbaas over de hoge score. Echter is een deel van deze verbazing terecht wat oneerlijk, want dit soort films zijn niet bepaald mijn ding. Waarom ik hem dan toch keek? De gids gaf hem 5 sterren, ik wist niet wat het was, en eenmaal ik eraan begin maak ik het ook af. Sea of Love was daarin niet anders.

Helaas stijgt deze film niet ver boven een redelijk gewone romantisch getinte thriller uit. Het originele element binnen deze film is wellicht dat de romantiek wat meer focus krijgt, waardoor de thriller wat meer naar de achtergrond wordt gedrukt. Misdaad zit er ook wel in, maar dat is meer het achterliggende thema en wat korte moordscenes tussendoor.

Acteerwerk is nog wel aardig te noemen maar ik vond de chemie tussen Pacino en Barkin matig uit de verf komen, vooral omdat Pacino eruit ziet alsof hij de vader kan zijn van Barkin. Als niet-fan van romantiek is de veelvuldige erotische spanning tussen de twee vooral remmend, en maakt daarnaast weinig indruk. De personages zijn eigenzinnig genoeg maar zitten daardoor eigenlijk juist op een gekke manier enig realisme in de weg.

Ik vond het ook jammer dat de film het mysterieuze aspect compleet verwaarloosd, waardoor de finalewending geen indruk meer maakt. Ik vond dat de kijker maar weinig mogelijkheden kreeg om met het verhaal mee te denken, waardoor de uitkomst toch wat willekeurig aanvoelt. Om je daarvoor door een hele berg aan romantiek en beperkte moordscenes heen te worstelen voelt wat oneerlijk aan. Dat is dan vooral mijn perceptie, als het wel je ding is, dan is het je ding.

Saaie thriller dus, die ik moeilijk genrewerk kan noemen, maar dat lijkt ook niet de intentie van de film te zijn. Wat nog begint als een boeiende misdaadthriller verzandt uiteindelijk in een redelijk lompe, romantische film, en daar kon ik me maar moeilijk doorheen worstelen. Die gids vertrouwde ik al niet, en Sea of Love is daar nog een verder bewijsje van.

Aardig.

In een jaar waarin echt goede horrorfilms onmogelijk lijken te zijn is Seance toch wel een aardige binnenkomer. Echt goed is het niet, maar tegenover de films die vooral hun kracht halen uit budget laat Seance zien dat het dit keer qua regie echt wel wat moois neer kan zetten. Het jammere is dat het desondanks geen perfecte film is.

Seance ziet er op voorhand niet speciaal uit, maar eenmaal de eerste minuten rollen valt het allemaal toch wel erg mee. Barrett regisseert best goed, de film ziet er lekker grauw uit en cinematografisch is er weinig mis mee. Het geweld komt relatief hard aan, en de stijl weet een hoop moois te creëren. Gecombineerd met een goede, geslaagde locatie rijdt de film snel richting een voldoende.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar kan ermee door. De actrices krijgen weinig ruimte, maar wel genoeg smoelwerk om wat te laten zien. De personages zijn karikaturaal, maar ook ergens wel realistisch neergezet. Geen overdreven personages, nee, in het begin lijken het echt mensen te zijn en dat weet de film in zijn voordeel te gebruiken.

Buiten een aantal oprecht spannende scenes valt de film echter tegen op het horrorvlak. Zeker als de tweede helft begint te naderen begint het allemaal wat te slepen en draaft richting een ietwat flauwe finale uit. Een finale die het als film toch wel een beetje onderuithaalt, en dat is jammer. Het ging namelijk richting iets moois uit tijdens het eerste gedeelte.

Verder is Seance een weinig originele, maar voor een groot deel vermakelijke film. De eerste helft is goed, de tweede helft begint wat traag aan te voelen na een tijdje. In z'n geheel niet slecht, zeker een van de betere horrorfilms uit 2021, maar tevens een film die veel beter had kunnen zijn als het schrijfwerk wat gedurfdere paden zou bewandelen. Iets meer tempo was soms ook wel welkom geweest.

Best prima.

Eerste aanraking met bekend regisseur Ford. Ook wel "de enige man die John Wayne aan het huilen kon maken". Die status doet de nodige verwachtingen oproepen, maar in zijn filmcarrière was ik voor de rest niet heel geïnteresseerd. Gelukkig is The Searchers best oké.

Zowat de eerste film ook die ik van Wayne zie, ik ben niet zo van de oude westerns en keek deze film alleen vanwege een toplijst. Na het zien van de film ga ik nog steeds niet actief zoeken naar Wayne-westerns, maar toevallig staat er wel eentje op de band waarin Wayne ook zit.

Om het nu over de film te hebben, het is allemaal zo slecht nog niet, ik had vooraf best lage verwachtingen. Visueel kent het enkele mooie beelden, de natuur is schitterend. Toch vind ik dat het maximale er niet is uitgehaald, ik mis nog echt een unieke push. Nu lijkt het nog iets teveel alsof het visuele aspect een duwtje in de rug krijgt door de mooie locaties.

Acteerwerk is best slecht. Wayne doet het nog wel oké, maar Hunter is best slecht en de bijrollen zijn allemaal ook niet veel beter. Veel theatraal acteerwerk, veel grote gebaren maar bij een hoop karakters past dat niet echt. Ik kreeg ook pas later door dat de zoektocht jaren duurde. De karakers werden qua gedrag namelijk nergens ouder. Ik vond ook het uiterlijk van de personages niet echt veranderen.

Verhaaltje is leuk bedacht en weet best te boeien. Rondom het midden van de film zwakt het tempo wat af waardoor het allemaal iets langdradiger is maar het eerste en derde deel kent best een lekker tempo. Vooral de slotfase kent sterke stukken, bijvoorbeeld het snelle camerawerk als een paard galoppeert blijf ik echt geweldig vinden.

De film duurt niet te lang en niet te kort. Tempo is voor een groot deel best gezond en de natuur is wonderschoon. Als geheel is het best oké. Het is niet echt mijn genre, het acteerwerk is best slecht en ik mis wat unieks, maar juist omdat het mijn genre niet is en ik het heel makkelijk af kon kijken is het een complimentje waard dat ik het nog met een voldoende beoordeel. Ik deel namelijk geen voldoendes uit puur omdat het een klassieker is.

Leuk.

Ik vind dit soort films altijd wel leuk. Unfriended was ook zo, en daar heb ik ook van genoten. Nu staan ook nog The Den en Unfriended: Dark Web op de lijst. Searching is alleen geen horrorfilm. Als er nog meer van dit soort films bestaan, dan zal ik dat graag weten.

Maar goed, Searching. De film is natuurlijk leuk gemaakt, waardoor hij voor mij zeker bleef boeien. Het drama vond ik vaak wat te overdreven en Amerikaans maar de mystery is erg knap gedaan voor zo'n film als deze. Ik zag de dader niet aankomen.

Een film die lekker wegkijkt, en zeker origineel in zijn concept is. Hij had misschien wel wat spannender gekund, maar dat kan ook aan mij liggen.

Ondanks dat documentaires niet langer worden opgenomen in de top 250 heb ik toch maar Searching for Sugar Man opgezocht vanwege de oude vermelding in de desbetreffende lijst. Ik was in ieder geval nog niet bekend met het onderwerp, dus daarin werd ik aardig verrast. De documentaire van Bendjelloul schetst dan ook helemaal geen onaardig beeld van de zogenaamde Rodriguez. Het voelt alleen aan alsof Bendjelloul heel graag wil dat we als kijker sympathie hebben voor hem, maar eigenlijk kon ik daar niet zo in meegaan. De geluiden dat het zo'n vriendelijke man is en dat hij alle roem verdient gingen een beetje langs me heen. Ik denk dat ik ondertussen niet optimistisch genoeg (meer) ben om daar nog wat voor te voelen. Uiteraard lijkt Rodriguez me een aardige kerel, maar het is niet dat ik daar lang bij stil ga staan. Interessanter vond ik de opsporing en de link met de apartheid, waar ik de eerste sterke argumenten kon horen. Veel vullen ze deze documentaire echter niet op, wat ik persoonlijk best jammer vind, maar het had wellicht de toonzetting van de docu wat verdraaid. Het is dus een best degelijke registratie van Rodriguez, maar geen registratie die me lang gaat bijblijven.

De herziening maakt nog altijd indruk, aangezien regisseur Paul Hyett met een behoorlijke dosis lef te werk gaat. De eerste helft van The Seasoning House is vooral mistroostig en verontrustend, wat op zijn eigen manier een nare impact achterlaat. De tweede helft kantelt meer naar een gefocust genrewerkje met net wat meer bloederigheden dan de gemiddelde wraakfilm. Beide richtingen hebben hun voor- en nadelen. Aan de ene kant maakt Hyett te veelvuldig gebruik van flashbacks die het tempo uit het geheel halen, aan de andere kant is het jammer dat de kille toon na enige tijd het veld moet ruimen voor een wat voorspelbaardere film. Daartegenover staat indrukwekkende make-up, fraaie cinematografie, uitstekend acteerwerk (voornamelijk van Rosie Day) en vooral een hoop harde beelden. Zeker geen film die iedereen zal aanspreken, maar het doet in de essentie precies wat het moet doen.

Tja.

Ook niet helemaal mijn soort film dit. Was destijds vrij populair toen het in de bioscoop kwam en ik moet toegeven dat ik het opzicht wel een origineel gegeven vond. De karakters zijn opzicht ook wel leuk als dieren met een prima stemmencast.

Alleen blijft het allemaal weer erg voorspelbaar. De animatie is mooi maar het lijkt alsof ze er niet eens hun best op doen om het ergens tegenwoordig een beetje af te laten wijken in vergelijking met andere films. Daar is dit ondanks zijn andere verhaal dus ook geen uitzondering op.

Uiteindelijk prima vermaak voor de kids. Volwassenen zal het iets minder liggen, maar uiteindelijk is het wel een film die prima uit te kijken is zo.

Stiller aan het roer.

Het voornaamste probleem dat ik heb met deze film is dat het lijkt alsof Stiller de film helemaal niet wilde maken. Hij staat voornamelijk bekend om zijn excentrieke en vreemde figuren, en deze rol is voor zijn doen een stuk serieuzer en introverter. Ondanks dat er wel een aardige dosis komedie bij komt kijken, die iets te ver doordraaft.

Zo zijn er genoeg momenten in de film te bekennen die erg herkenbaar zijn voor Stiller, waardoor het lijkt alsof Stiller liever nog een vreemde film wilde maken in plaats van zo'n serieus gebeuren als deze. Zijn personage past wel in de film, maar hijzelf past niet in het personage. Of hij moet de clowneske stukken eruit knippen, of gewoon iemand anders aanwijzen ter hoofdrol. Dit leek niet oprecht.

Jammer, want het concept is aardig en de film haalt veel leuke kracht uit de dagdroomscenes. Lekker spectaculair in beeld gebracht ook die je moeiteloos door het eerste halfuur krijgen. Toen stond de film ook op een hoger cijfer, maar eenmaal het avonturengedeelte begon leek de film snel te dalen. Vooral omdat het tempo er volledig uit knalt.

Acteerwerk van de bijrollen is meer dan voldoende, vooral Scott zet een goede rol neer. Voor Wiig is dit net als voor Stiller en wat normalere rol waardoor ze duidelijk wat minder kan. De effecten zien er niet briljant uit maar binnen het kader van dit gegeven is dat snel vergeven. De film pakt geregeld groots uit met behoorlijk bombastische scenes die je niet zo zou verwachten, maar gelukkig zorgt het er wel voor dat de betreffende scenes vlotte sequenties zijn.

Minder vlot is het tweede uur van de film waarbij het toch wat sentimenteler en slomer wordt. De droomscenes houden minder stand en de avonturen van Stiller en IJsland weten eigenlijk gewoon niet zo te boeien. Erg jammer want het eerste halfuur lag volledig in mijn straatje. Walter Mitty voelt aan als een erg scherpe film met een groot budget, die toch liever een andere film wilde zijn, maar hier geen groen licht voor kreeg. Stiller had beter gewoon volledig een excentriek figuur moeten spelen of helemaal niet. Samen gaat dat niet zo goed.

Zwak.

Niet al te best, deze film. Richards, die ik eerder al niet uit kon staan in The Golden Compass doet het hier ook niet al te best. Ze was dit keer niet erg vervelend, maar haar acteerwerk is toch altijd weer iets te overdreven en standaard dat er vrij weinig mee te doen valt.

Het verhaal is niet eens zo slecht, het is gewoon erg stompzinnig gebracht. De cliches stapelen zich werkelijk op en ieder karakter is zo ongeloofwaardig en gedraag zich dusdanig abnormaal dat je het allemaal niet eens serieus neemt, ook al is het een fantasy.

Niet geslaagd, vrij vervelend en kent maar een paar wat sfeervollere scenes. Tuurlijk, het is naar kinderen gericht. Maar daarnaast is het gewoon stompzinnig. Sommige karakters zijn te stom voor woorden.

Beter dan verwacht.

Het hebben van enkel vier stemmen en de onbekende status van de film leken de verwachtingen richting een (zeer) slechte film te scheppen. Daarin zat ik echter verkeerd. Daarnaast sta ik ervan te kijken dat deze film niet is doorgebroken bij het grote publiek, want er staan een aantal bekende gezichten in, zoals Drew Lynch, de stotterende komiek.

De allereerste scene laat direct passie zien. Dan heb ik het niet over de eerste introducties van de personages, maar de scene die echt als allereerste voorbij komt schieten, waarin de camera aan een sneeuwbol wordt vastgelijmd. Leuke innovatieve opening die nodig blijkt te zijn omdat je daarna even moet wachten voordat er weer iets gebeurt dat de aandacht kan trekken.

Eenmaal de interne spanningen en eerste actiemomenten tevoorschijn komen is Secret Santa een makkelijk te behappen film. Lekker wild met een hoog tempo ondanks dat er duidelijk weinig financiële middelen aanwezig waren. Qua geluid is het namelijk best slordig te noemen en de make-upeffecten vallen ook geregeld door de mand. Het zijn dan ook echt de vele gebeurtenissen, het aardige acteerwerk en een aantal imponerende moorden die de boel draaiende houden.

Richting de slotfase slaat de film te ver door want dan wordt het gedeeltelijk een fantasiefilm, terwijl het juist kon profiteren van de menselijke kant. Een gestoorde familie die onderling hun kookpunt hebben bereikt, daar kan Secret Santa op bouwen en daarin is het ook op z'n sterkst. Adam Marcus lijkt alle mogelijkheden te zoeken om zijn film beter te maken, maar ging uiteindelijk toch te enthousiast aan het werk.

Jammer, want verder is dit een gegarandeerde anderhalfuur aan vermaak. Soms bloederig, maar vooral met een lekker tempo ondersteund. Dit soort films mag ik wel omdat de aard behoorlijk onvoorspelbaar is. Misschien dat het inhoudelijk niet zo sterk aan elkaar hangt, maar verder kon ik best genieten van deze lompe portie aan vermaak.

Ach.

Disney is een productiebedrijf dat af en toe hele duren projecten aflevert, en soms juist ook uiterst goedkope projecten. Deze film behoort duidelijk tot de tweede categorie, want er zit maar weinig in deze film dat echt groots of duur oogt. Eerder een snel opgenomen film om snel wat opkomend talent te showcasen, maar niet veel meer.

Het jammere daarvan is dat de film best wel een leuk concept in handen heeft. Dat het geen nieuwe superkrachten kan verzinnen neem ik de film niet kwalijk (Marvel en DC hebben die hoop allang weggenomen), maar de variatie aan krachten kan ik altijd waarderen. Beetje jammer alleen dat de tieners de krachten door middel van één enkele sequentie al door hebben. Rommelig.

Het blijft qua rommeligheid niet alleen bij dat stuk. Het constant weigeren van verrassing en complexiteit zorgt voor een veilige film die toch plotgaten weet te hebben. Motieven ontbreken regelmatig, maar de film neemt ook qua hoeveelheid aan personages iets te veel hoop op z'n vork. Het is niet doenbaar om al die onzin in een film van 99 minuten te plaatsen, en ook hier dus niet.

Verder gaat het allemaal nogal haastig en snel. Alles moet er zo vlug mogelijk doorheen lijkt het. Laat iedereen even acteren, geef iedereen een sentimentele scene en dan snel door naar de volgende fase. Ontwikkeling tussen personages wordt wel aangeraakt maar nooit op ingegaan. Wel zorgelijk voor een film die deels drijft op de ontwikkeling tussen de karakters.

Toch is het best vermakelijk en de speelduur niet onnodig lang, eigenlijk te kort. De aardige hoeveelheid aan actiescenes zorgen ervoor dat de film nooit echt sleept en dat kan ik zeker waarderen. Saai is het gelukkig nergens en compleet ongestructureerd evenmin, maar niettemin had het een betere scriptschrijver en verloop nodig. Niet dat dat Disney veel uitmaakt, maar dan hoeven we het als publiek ook zeker niet te slikken.

Matig.

Het heeft enige tijd geduurd, maar ik heb dan eindelijk de eerste film geregisseerd door Koepp gezien. Als regisseur is hij alweer ongeveer 20 jaar bezig met het maken van films, dus dan verwacht je dat er wel iets redelijks uitkomt. Helaas vond ik zijn kleine thriller eerder sterk tegenvallen, zelfs met Depp in de hoofdrol.

Depp past ook niet echt in zijn personage. Ik ben niet de grootste fan van hem als hij volledig over de top gaat met zijn rollen, maar soms doet hij dat perfect. Dat is een erg gemis in deze film, want in tegenstelling tot een hoop andere rollen is deze Mort Rainey maar saai. Totaal geen personage dat geschikt is om een film als deze in te vullen, en Depp doet er dan ook maar heel weinig mee.

Bijrollen zijn wat beter. Turturro past echt wel in de film. Verder blinkt de film weleens uit in het creëren van een aardig aparte sfeer. Het lijkt een simpele film, maar de hint dat de zaken net wat complexer liggen dan je zou denken hangt zeker. Of dat kan misschien te maken hebben met het feit dat een thriller als deze niet zomaar aan een hoge score kan komen zonder de nodige verrassingen.

Wanneer die verrassingen aanbreken, is het ook goed uitgedacht. Wat minder uitgedacht is, is de finale zelf. En daarmee doel ik op de uitwerking ervan. Plots hangt er een overdramatische soundtrack en kenmerkt de film zich in slecht acteerwerk. Het einde is dan wel weer passend en van de natuur wordt goed gebruik gemaakt, maar dat weet de boel nauwelijks te compenseren.

Tussendoor is het vooral een film die flauw overkomt. De opzet is erg veilig en braaf, evenals de regie. Alles wordt klassiek naar voren gebracht. Van een spanningsboog is dan ook nauwelijks sprake. Je wacht vooral totdat het duidelijk wordt gemaakt, en daarna zet je de film af zonder een echt gevoel. Het is een ideale film om je koud te laten, en ik kon er niet zo veel mee.

Films die gebaseerd zijn op succesboeken komen natuurlijk altijd met het nodige sentiment en mierzoete relatieontwikkeling. Regisseur Andy Tennant ontsnapt daar met zijn film ook niet aan, maar richt dit romantische drama verder wel sympathiek in. Katie Holmes, Josh Lucas en Jerry O'Connell doen het keurig, het verloop is voorspelbaar maar boeiend en het onderliggende moraal pakt een aantal keren zelfs inspirerend uit. Je moet als kijker uiteraard wel om een aantal typische clichés heen kijken en bij vlagen gaat het allemaal ook wat te eenvoudig, maar het doet uiteindelijk in de basis wat het moet doen. Een iets geliktere visuele stilering had voor bonuspunten kunnen zorgen, maar die wordt hier nog een beetje gemist.

Aardig.

Zonder twijfel de apartste en meest uitdagende rol van Gyllenhaal (denk ik). Misschien heeft ze stiekem nog heftigere films gemaakt, maar dit moet in ieder geval een van de vreemdste zijn. Als ik de trivia mag geloven vond ze het zelf ook een leuke ervaring. Jammer dus dat ze verder niet de meest aparte rollen heeft gespeeld.

Secretary bouwt op een aardig stijltje, die gestileerd best een streling voor het oog is. Met een aantal goede shots en leuke versiering binnen het bureau kan de kijker geïntrigeerd de film bekijken, waar we kennismaken met twee behoorlijk sterk aangezette maar boeiende personages. Ik denk dat dit voor zowel Spader als Gyllenhaal een van de betere prestaties heeft betekent.

De film teert ook op de seksuele spanningen tussen de twee hoofdpersonages, al vond ik de vonk maar moeilijk losbreken. De switch van intimiderende baas naar romantische relatie vond ik ook ongemakkelijk snel gaan. De weinig subtiele vorm van romantiek voelt onjuist aan, terwijl het duidelijk een specifieke vorm moet betekenen. Ik kon het echter gewoon niet zo voelen.

Wat echter vooral misgaat is dat de film überhaupt naar romantiek overgaat. Ik was er zelf geen fan van, maar erken wel dat het de bedoeling was. Ik vond de eerste helft waar het vooral baas-tegenover-secretaresse was echter stukken interessanter dan wanneer de twee naar elkaar toe groeien. Ook wordt de film na een tijd een stuk serieuzer, maar in plaats van raken duwt het de interesse vooral van de film af.

Geen slechte film, maar wel een film die het duidelijk meer van de eerste helft moet hebben. Interessant acteerwerk, knap en gestileerd camerawerk, maar een tweede helft die de sfeer en onderliggende spanning wat uit de film haalt. Dat ze uiteindelijk voor een nogal voorspelbaar einde kiezen draagt ook niet bij. Dankzij de vele vervreemdende scenes nog wel een voldoende. Interessante film.

Regisseur Juan José Campanella haalt zijn voordeel uit enkele sterk geschoten scenes en wat opvallend verontrustende concepten in El Secreto de Sus Ojos. Spijtig genoeg maakt hij het zichzelf ook erg moeilijk met een compleet overzicht aan volstrekt oninteressante figuren. Vervolgens moeten al die personages wat achtergrond krijgen evenals veel relatieontwikkeling tussendoor. Met name het middenstuk van deze film is er onvoorstelbaar saai mee. Interessant wordt het namelijk eenmaal de zaak zelf voorrang begint te krijgen, maar iedereen die de zaak uitvoert weet nauwelijks een beetje flair te hebben. Het helpt er ook niet aan mee dat het statische camerawerk evenals de saai opgebouwde achtergronden (met uitzondering van het voetbalstadion) van elke scene een taai geheel maken. Er zit bijna geen enkel interessant gesprek in deze film, waardoor de 129 minuten een serieus zware zit bleken. Het mag echter wel gezegd dat het verhaal desondanks al die kritiek goed in elkaar steekt en de slotfase me aan het denken heeft gezet.

Oei.

Niet mijn soort film dit, waardoor mijn score waarschijnlijk al snel lager is dan bij medegebruikers. Dat theatrale, drukke gedoe van de Engelsen is niet meteen mijn soort cinema. Maar een gemiddelde van 3,74? Serieus? Ik zet er toch grote vraagtekens bij.

Leigh onderstreept zijn film met allerlei boehoe en tranen. Maar letterlijk niets wil raken, omdat Leigh het er zo dik bovenop legt dat ik het als kijker totaal niet serieus kan nemen. En de boehoe moet dan ook nog doorgaan tot een speelduur van 142 minuten.

Er is wat mij betreft van alles mis met deze film. Om te beginnen bij de soundtrack waar regisseur Leigh blijkbaar geen raad mee wist. Sommige scenes worden waarschijnlijk als dramascene gepresenteerd, maar komen er humoristisch uit. Dat Leigh ze vervolgens onderstreept met zware huilmuziek maakt het bijna hilarisch. De soundtrack wordt continue slecht getimed, om bijna van te lachen.

Maar ook het onnatuurlijke en ongeloofwaardige gedrag van zowat elk personage zit me op de zenuwen. Ze zullen vast wel bestaan, ergens, maar zoals ze hier neergezet worden is het moeilijk om te geloven dat ze echt bestaan. Iedereen lijkt eigenlijk wel van het padje getikt te zijn. Ook de "normale" personages.

Camerawerk is niet bijzonder, behoorlijk saai zelfs. Weinig detail in de scenes, zeer schaarse indrukwekkende shots en een matige montage. Alles behalve fris, alles behalve luchtig. Vooral heel zwaar en sentimenteel, maar zonder impact. Wat voorzichtige humor in de scenes heeft ook een erg hoge irritatiefactor.

Blethyn zit goed in haar rol, maar het is een behoorlijk bizarre verschijning waarmee ik nergens kon inleven. Het huilerige, bijna aanstellerige gedrag dat constant in beeld wordt gebracht wekt bij mij geen sympathie op. Haar tegenspelers worden ook zo gek mogelijk neergezet, zodat je je daar ook niet mee kan inleven.

De titel van de film is voor de rest net zo niet-creatief als het verloop van de film zelf. Het schrijfwerk van de film is alles behalve indrukwekkend of emotioneel en de finale van de film voelt zo onnatuurlijk aan dat het me nergens echt meekrijgt. Visueel ook erg saai en levenloos, waar je als kijker 142 minuten tegenaan moet kijken.

Ik heb eigenlijk niet vaak een film gezien met zoveel boehoe en poeha die nergens maar een beetje impact maakt. Ik vond alles erg gemaakt in elkaar gedraaid en waar Leigh waarschijnlijk hoopte op sympathie van de kijker resulteert bij mij enkel in afkeer. Een groot melig huilfestijn waar ik niets voor voel. Het is dat het goede acteerwerk nog wat goed weet te maken en Leigh op z'n minst niet terugviel in slome cinema. Als dat was gebeurd dan had ik de film zelfs mogelijk uitgezet.

Vooraf had ik niet verwacht met zo'n kinderachtige horrorfilm te maken te hebben, maar na enige tijd begon ik er gelukkig gewend aan te raken. Dat is onder andere te danken aan de enthousiaste regie van Hui, die een heel eind komt. Echter, daartegenover staat dat de voortdurende overacting en het constant afkappen van potentieel spannende scenes het geheel steeds tegenwerkt. De editing zit de film trouwens ook tegen, want steeds als er een cinematografisch consistente scene wordt opgebouwd knipt Hui weg. De melige humor werkt links en rechts best aanstekelijk en omdat de film zo vlot loopt had ik er makkelijk een voldoende aan gegeven, maar de zeer matige ontknoping en plots oversentimentele relatieopbouw tijdens de slotfase ontnemen de film van zo'n cijfer. Ik denk dat Hui als regisseur veel beter met wat volwassener werk aan de slag moet gaan, want deze film valt door alle opdringerige humor moeilijk in een hokje te plaatsen. Vermaak is er genoeg, alleen te weinig focus naar mijn optiek.

Hard.

Kidnapped is zonder twijfel de hardste film die ik deze maand heb gezien, maar wel net aan want 30 november zag ik nog August Underground's Mordum en die is toch wel een stuk harder en zieker dan deze film. Kwalitatief had Kidnapped dan wel weer gewonnen want veel had Mordum me niet te bieden.

De film neemt wat lijkt een lange inleiding, vooral omdat het verhaal in het begin nog weinig vaart lijkt te hebben. Wat wel een beetje opvalt zijn de lange takes, al maken die niet heel veel indruk omdat het verhaal zelf zoveel van je aandacht trekt dat die lange takes je als kijker niet meteen op zullen vallen. Eerder de split-screens dan.

Eenmaal de boel losbreekt gaat het er in een stevig tempo ook hard aan toe. Genadeloze aanpak en harde wendingen zorgen ervoor dat de tijd begint te vliegen. Wel zijn de intense beelden van de huissituatie afgewisseld met rustigere sequenties in de auto niet de beste combi. Waarschijnlijk dienen die laatste als "bijkommomenten" maar heel goed werken ze niet.

Intense film waar ik na en tijdje toch wel goed inzat. De chaos wordt soms uitstekend vormgegeven. De vaart en toon van de film dragen ook goed bij. Toch lijkt de film zich net wat te veel te concentreren op het gehuil en gekrijs. Ook jammer dat de weinige takes toch niet heel goed tot z'n recht komen door eerder aangegeven redenen.

Acteerwerk is best goed. Iedereen gaat goed mee in het moment, ik vraag me af wat regisseur Vivas voor strategie heeft ingezet om de boel zo chaotisch te laten verlopen en zoveel emotie uit zijn tamelijk onbekende cast te halen. Tussen die namen zit trouwens wel een Nederlandse acteur, in dit geval Kuiper.

Strakke film die weinig aan de fantasie overlaat. Kritiek op te weinig naakt of expliciet geweld vind ik wat misplaatst omdat zo'n concept als deze niet zo gruwelijk mogelijk weergegeven hoeft te worden. Het eindigt verder bijzonder en laat weinig momenten inkakken. Nog steeds jammer dat de echt pretentieuze elementen wat minder tot hun recht komen.

Gaaf.

Ik probeerde See No Evil al een langere tijd te zien nadat recentelijk de interesse erin was gegroeid, maar daarvoor was het vooral een geval van "kijken als ie eens op TV komt". Nu dan eindelijk gezien en het is zeker niet tegengevallen. Erg leuk zelfs.

Een film scoort vaak ook direct als het een killer heeft die een professioneel worstelaar is en ook nog eens perfect in zijn rol past. Kane doet het echt heel leuk als Jacon Goodnight. Een wat suffe naam, maar een oh zo leuke verschijning die toch regelmatig lomp en bruut uit de hoek weet te komen.

De setting zelf is ook best leuk. Veel vervelend slachtvee, een bijzondere en kille locatie ondersteund door brute montage en snel camerawerk. De editing is soms nog iets te TV-achtig, maar qua regie is de film zeker niet slecht. De lompheid van de film is vooral de ijsbreker, want dat maakt het allemaal net wat harder.

De onvoorspelbaarheid van de film hier en daar speelt ook zeker een rol voor mijn ruime voldoende. Natuurlijk is het wel duidelijk dat Vidal blijft leven, maar de agent die best vroeg afgemaakt wordt, de lieve hondendame die ironisch aan haar einde komt en de geile klootzak die het overleeft zijn uitkomsten die je niet al te vaak tegenkomt.

De film is niet erg eng en tevens niet erg spannend. Qua gore is het dan wel weer wat beter, op een aantal brave slippertjes na. De moord met de tafel was een misser. De film kwam hetzelfde jaar uit als Hatchet wat concurrentie vormde qua bloedvergieten, en helaas gorehounds, See No Evil gaat er bij lange na niet overheen. Kwalitatief is het wel stukken beter.

Het is regelmatig aardig bruut en het tempo ligt hoog na een relatief ruime inleiding. Het budget mag er soms ook zeker zijn, al blijft het een slasher. Het budget hoeft dus niet al te hoog zijn. De film komt regelmatig hard en lomp genoeg uit de hoek en Kane doet het echt heel erg leuk als killer. Ontzettend spannend zal je het hier niet treffen, maar het is wel een leuke film en ideaal geschikt als slashertussendoortje.

Minder.

Ondanks dat deze film nog steeds bijdraagt aan een vermakelijke reeks is het wel duidelijk dat dit kwalitatief wat minder is dan de vorige film. Niet dat die film briljant was, maar qua horror had het op z'n minst wat meer te bieden dan deze film. Toch was het een leuke eerste aanraking met de Soska-zusjes.

Kane is terug en blijft een leuke en dreigende moordenaar. Hij lijkt nog net zo groot en sterk te zijn als in het eerste deel, maar de keuze om hem ook daadwerkelijk dialogen te geven was geen goede keuze. Het maakt hem op dat moment minder dreigend, en dat draagt niet bepaald bij aan de film. Niet dat deze film überhaupt spannend was, het gaat mij dan iets meer om de charme van Kane.

Het acteerwerk binnen deze film is beter dan normaal. Dat is ook niet zo gek als je een best goede cast bij elkaar hebt gekregen, de Soska-zusjes kennen echt wel de juiste mensen. Van Harris is het goede acteren geen verrassing, maar mij viel Isabelle vooral op. Het duurde een tijdje voordat ik haar kon herkennen, maar het was leuk om Ginger (Snaps) weer terug te zien.

Het ziekenhuis wordt lekker dreigend ingericht, en de passie voor de horror straalt van de film af. De belichting is sterk, het camerawerk is ook aardig te noemen. De spanning ontbreekt alleen wat, maar wat ik vooral miste was het bloedvergieten. De moorden zijn nogal tam, zeker als de boosdoener zo'n grote bruut is met zoveel kracht. Een doorgesneden keel of een off-screen kill is dan erg onbevredigend.

Als horrorfilm ziet het er te goed uit om een laag cijfer te krijgen, maar See No Evil 2 is kwalitatief wel wat minder dan deel 1. Het is een klassiek voorbeeld dat lesser is better niet altijd voordelig is aan het eindresultaat, en deze aanpak heeft de film genekt. Ik was wel een fan van de brutere en vuilere uitstraling van het eerste deel, daar is namelijk in deze film niet veel meer van te merken.

Niet goed.

Niet veel Boll ervaring gehad, Rampage gezien, die ik overigens niet zo slecht vond. Rauw was hij zeker, maar slecht niet. Ik vond dat het tijd was voor een tweede ervaring, en aangezien ik van horror hou, was dat Seed geworden. Misschien had ik dat achteraf toch niet moeten doen.

Hij had misschien nog op 2,0* of 2,5* kunnen staan, maar als je als opening hondenmishandeling neerzet om een sfeer neer te zetten.. Sorry, maar nee. Daar trek ik al snel een heel punt voor af, omdat het niet nodig is en niets met de film te maken heeft. Als je de killer een grimmige uitsraling wilt geven laat je dit toch niet zien, maar stop je naar mijn mening gewoon een bloederige kill erin.

Qua gore is het ok, acteerwerk matig. Soms ziet het er ook wel nep uit, zoals de vrouw die 30x met een hammer tegen haar hoofd werd geslagen.. Ook wist de film me niet genoeg te boeien, en dat met een best interessant verhaal en de gore om geslaagd te worden. En dan ook nog, de film was veel te donker.

Ik denk dat Seed de dochter aan het eind net als de baby gewoon laat verhongeren. Maar niets is me volledig duidelijk

Had zo veel meer ingezeten, ik ga toch nog wat Bolls kijken. Hopelijk hebben die geen dierenmishandeling. Postal en Heart of America op het oog.

Bijzonder.

Voor reeksen als Chucky ga ik niet al te veel moeite doen om ze in volgorde te bekijken. Ik kijk gewoon wat er plots voor mijn scherm komt te staan. Ik begon met deel 6, toen het origineel en de reboot en nu dus deel 5. Als het goed is begin ik morgen weer aan deel 7.

Chucky heeft altijd een soort gevoel voor komedie gehad, vooral de donkere kant. De echte komediefilms uit de reeks had ik nog niet gezien tot nu toe. Ik vind het best grappig hier en daar, maar zeker niet voor een hele film lang. Tilly die eindeloos haarzelf in de zeik neemt wordt op den duur ook best saai.

De grappen raken af en toe de juiste plank, maar de trage stem van Tilly doet vaak afbreuk aan de beleving. De timing is vaker wel brak in deze film. De bedoelingen zijn leuk en de film neemt zichzelf geen moment serieus, maar uiteindelijk is het ook wel mooi geweest en kijk je liever naar een moordpartij ipv de volgende grap.

Visueel is het in ieder geval half. Het is best leuk, maar nergens bijzonder. De kills zijn absoluut de moeite, maar ze komen wel weinig tevoorschijn. Een opvallend lage carnage count wat mij betreft en het duurt ook te lang voordat ze elkaar opvolgen, wat knap is in een film die enkel 86 minuten duurt.

De toevoeging van Glen vind ik ook niet zo geslaagd. Het lijkt meer een toevoeging uit pure verveling van de makers te zijn. Leuk wordt hij ook niet uitgewerkt, op een aantal aparte momenten na. Het komt vaak gewoon van Chucky en Chucky alleen, want Tiffany en Glen mogen wat mij betreft weer de batterijen eruit halen.

Het is vermakelijk maar ook erg onzinnig. De film neemt zichzelf nu eigenlijk te weinig serieus. Tilly, je kan jezelf ook te veel in de zeik nemen. Wel extra punten voor een aantal leuke kills en soms leuke grappen. Bovendien duurt het ook niet te lang, maar geef me maar liever een spannende Chucky-film.

Simpel.

The Seed is een soort combinatie tussen Eraserhead en Color Out of Space. Voordat je echter enthousiast raakt moet ik je wel verzekeren dat deze film op beide invloeden nooit zo sterk ingaat. De sfeer die in beide films als een huis staat, kan hier niet tot leven worden gewekt. Wel doet de film het qua vermaak best aardig, en zet zeker stappen in de goede richting.

De film is ondanks de duidelijke invloeden niet zo voorspelbaar te noemen. Regelmatig weet regisseur Walker best aardig te verhullen hoe de uiteindelijke vork in de steel zit. Althans, dat was zo voor mij, als andere mensen het verhaal wel meteen kunnen raden is dat hun recht. We bevinden ons met deze horrorfilm voor de verandering in een landhuis in de woestijn. Al eens eerder gedaan, wel lekker gekozen om een zonnig klimaat te realiseren.

Qua ideeën vond ik er meerdere best aardig uitgewerkt en dankzij wat humormomenten tussendoor blijft het allemaal prima behapbaar. Het acteerwerk is niet geweldig, de effecten tonen ook niet helemaal diens tanden en de finale stelt serieus teleur, verder zijn er meerdere momenten te bekennen binnen deze film die me oprecht positief wisten te verrassen. Het fijne is dat de film niet te lang inleiding nodig heeft en eenmaal de horror voorzichtig komt kijken altijd boeiend is.

Vooral de korte maar kleurrijke sciencefictionsequenties kon ik ten zeerste waarderen. Er valt een zekere mate van liefde te proeven afkomstig van de regisseur die maar al te graag zijn talenten wil laten zien. Dat weet een aardig eind te komen qua concept en ideeën, wat wel mist is wat smerigheid, sterkere gore en een hardere toon. Deze film is eigenlijk vooral te tam om memorabel te blijven. Wel aardig vermaak voor een keertje.

De opzet van deze tragische komediefilm vormt zonder twijfel het meest unieke voordeel, die onder handen werd genomen door regisseuse Lorene Scafaria. De hoofdrollen worden daarbinnen vertolkt door een uiterst verdienstelijke Steve Carell en een minder overtuigende Keira Knightley. De relatie tussen de twee wordt zeker in de eerste helft nogal kort door de bocht behandeld waardoor de romantische ontwikkeling niet echt werkt. Daarnaast duurt het even voordat de humor zijn balans kan vinden in deze film, die vooral te melig en karikaturaal begint om de dramatische ondertoon goed tegemoet te komen. De tweede helft verbetert beide kritiekpunten een aanzienlijk stuk beter waardoor de slotfase gelukkig sterk is. Het ingetogen, introverte personage dat Carell speelt past erg goed in de film en de satirische en scherpere grapjes werken uitstekend, maar uiteindelijk volgt Scafaria niet echt een gefocuste lijn waardoor het te lang duurt voordat de film echt op gang is.

Intrigerende misdaadthriller die richting de finale ietwat nadrukkelijk voor een uitgekauwd actiepad kiest. Het personage van Guy Pearce vormt in ieder geval een dikke plus voor het verloop van de film, want de mysterieuze invloed van "De Organisatie" (al had het zeker nog veel gedurfder mogen zijn) vormt de reddingsboei van Seeking Justice. Regisseur Roger Donaldson heeft vooral de eerste helft goed in handen, waarin je als kijker inderdaad de ruimte wordt geboden om mee te denken met de situatie van Nicolas Cage. Het levert een verloop op dat vermakelijk wegkijkt en voor de volledige duur weet te boeien, maar ook erg braafjes aanvoelt. Eenmaal de finale wordt geïntroduceerd leek het alsof de makers eigenlijk geen flauw benul hadden over hoe het geheel moest eindigen en daarom maar voor de veiligheid kozen. Genoeg potentie onbenut gelaten, maar niettemin entertainend.

Als je de loopbaan van een doorgebroken regisseur afgaat valt het altijd weer op hoeveel verbetering ze door de jaren heen hebben gemaakt. In het geval van regisseur Paco Plaza mag je toch wel benoemen dat zijn kwaliteiten aanzienlijk verbeterd zijn, want Second Name is amper doorheen te komen. Slecht geacteerd vooral, met een belabberde prestatie van specifiek Erica Prior die geen moment de aandacht van de kijker kan opeisen. Aan de spanningsopbouw evenals de sfeerzetting valt ook van alles op te merken, waardoor de film al snel weinig kan tonen om indruk mee te maken. Het is dat 't inhoudelijke concept nog wat geflipte zijsporen weet te vinden om toch nog ergens te verrassen, anders was dit slap vormgegeven begin van Plaza's carrière binnen no-time vergeten.

Na zijn vorige domper herpakt regisseur Erik Bloomquist zich redelijk met Self-Help, waarin hij flinke ondersteuning krijgt van een bijzonder overtuigende Landry Bender. Vrijwel eigenhandig neemt zij het soms zwakke scenario op sleeptouw en levert een geloofwaardige balans af tussen emotie en urgentie. Met dit redelijk platte personage is dat een absolute prestatie voor een hoofdrol, maar helaas zijn de bijrollen een stuk minder. Zeker de groepsleden ogen onrealistisch en theatraal, met bedenkelijke handelingen die alle logica voorbijgaan. Bloomquist (die zichzelf ook een bijrol heeft gegeven) pakt uit met strak camerawerk en een verzorgde setting, maar bouwt een te beperkte mate van dreiging of spanning op. Hierdoor wil de film nooit stijgen naar een absolute ervaring, maar de basis staat stabiel en levert een overtuigende voetnoot af voor de toekomst.

Dwaas.

Selfie from Hell. Het falen van deze film zit hem direct al in de titel, want ik vraag me af wie van de makers dacht dat deze titel een uitnodigende zou zijn. De matigheid krijg je als kijker op deze manier direct mee, al moet ik zeggen dat de film zelf uiteindelijk nog wel meevalt. Kwalitatief zit er namelijk wel budget en wat talent in verscholen.

Deze film behoort tot een soort film waar je voor open moet staan, want je kan het heel snel voor jezelf verpesten. Als je een beetje openminded bent zal je snel zien dat er nog best wel wat plezier uit de film te halen valt. Het is alleen zo ontzettend dwaas geschreven en kent weinig momenten waar je als kijker van denkt dat het maar een beetje solide gaat worden.

Het acteerwerk is om te beginnen al best slecht, maar dan ook echt serieus slecht. Deze acteurs kunnen de matig geschreven rollen nooit naar behoren invullen, maar het stijltje zelf die alles redelijk modern aanpakt zorgt er nog wel voor dat het vermaakt. Dat redt overigens ook het grootste gedeelte van de film, want als het op het inhoudelijke aankomt zal je weinig enerverende beelden zien.

Plot is op z'n zachts uitgedrukt compleet ruk. Toevoegingen zoals "13 selfies" kunnen eigenlijk gewoon echt niet, maar ze maken de boel onbedoeld komisch en dat heeft nog wel wat vermaakswaarde. Dat leidt de kijker wellicht wat af van het compleet idiote en rommelige verhaal. Qua horror valt er niet heel veel te beleven, tenzij je al bibbert van enge schimmen die zich door een camera heen verplaatsen.

Rommelige, korte horrorfilm die wel vermaakt maar zichzelf te serieus neemt om zijn dwaze verhaal te rechtvaardigen. Het geeft de kijker wel een wat bedrogen gevoel, en echt hoge cijfers verdient de film dan ook niet. Het is duidelijk een film die wordt overspoelt met matigheid, maar wel erg vermakelijk is en een hoog tempo kent. De idiote finale is ook best komisch te noemen. Wat extra punten voor het plezier dat ik eraan heb beleefd.

Aardig.

Selma is een film waar niet iedereen op zit te wachten, maar wat mij betreft wel gehoord moet worden. Zeker voor de fanaten die zich inzetten voor het achterliggende concept is Selma natuurlijk een must. Nu heeft DuVernay zich als regisseuse altijd in een politieke richting geplant, fijn om te zien dat ze zich daar behoorlijk comfortabel bij voelt.

Ik had vooraf een soort biopic verwacht over Martin Luther King, maar daarin zat ik verkeerd. Het is meer de achtergrond van de gebeurtenis die naar voren wordt geschoven en Oyelowo wordt gebruikt om alle puntjes van A naar B te verbinden. Daar heb ik geen moeite mee, maar eigenlijk vond ik de invulling van de heer King niet erg interessant. Het waren de massascenes en schokkende gebeurtenissen die me echt aanspraken.

Het moet een vreselijke tijd zijn geweest voor die mensen om in de constante angst te leven van toen, een gegeven dat de afgelopen jaren veel te laat bij me is doorgedrongen. Ik vond het neerzetten van deze wereld buitengewoon boeiend om te aanschouwen. Het resultaat is genuanceerd en niet opdringerig, Selma is daarom een film waar ik echt naar kan luisteren en dat ook graag doe als het op deze manier wordt neergezet.

Puntje van kritiek is de muziekkeuze. Zeker tijdens de protesten en massale geweldsplegingen monteert DuVernay een vrolijk nummertje door de beelden heen. Wie dat een goed idee vond mag zich de volgende 10 jaar even van filmmakerij afhouden. Wat mij betreft krijgen schokkendere en hardere scenes op die manier een compleet verkeerde toon. Ze maken die beelden juist toegankelijk, terwijl ik persoonlijk vind dat dit absoluut niet het geval hoort te zijn.

De film is zo om, het acteerwerk is behoorlijk en de massascenes worden indrukwekkend in beeld gebracht. Ik heb geen moment echt met de film meegeleefd, maar ik vond het boeiend hoe het allemaal in elkaar stak. Mocht DuVernay in de toekomst beginnen aan een volledig biopic over MLK, al is het een (mini)serie, dan kijk ik 'm graag uit.

Redelijk vertier.

Semper Fi vormt een beetje de film die ik op een dag gewoon mee wilde pakken. Zag de titel al lang voorbijkomen op een lokale filmzender en besloot het op een dag gemotiveerd door een korte speelduur en explosieve vormgeving van de poster maar een kans te geven. Het viel me achteraf ook mee.

Het is ondertussen geen film meer die inhoudelijk nog kan verrassen. Het is eigenlijk gewoon een aaneenschakeling van houterige cliches op een hoopje. Toch weet het erg goed te boeien door best intrigerende regie en goed acteerwerk. De naam die echt op weet te vallen daaruit is Wolff die ik nog nooit zo overtuigend in zijn personage heb zien zitten.

Verder mag het ook duidelijk zijn dat de rest van de cast bekwaam is en daarmee weet de eerste helft van de film goed te boeien. Die moet het namelijk erg hebben van relatieontwikkeling en alhoewel van het veiligste soort nog altijd boeiend in elkaar gestoken. Het gaat eigenlijk pas mis eenmaal we de tweede helft binnentreden die wat tegen de film zelf ingaat qua moraal.

Rubin probeert meerdere zijwegen uit door allerlei scenario's zoals oorlogen en misdaad toe te voegen maar goed werkt het niet, want uiteindelijk komt het neer op een herkauwde reddingsfilm die eigenlijk alle logica en opgebouwde geloofwaardigheid verplettert. Wat achterblijft is een film die dwaas overkomt, maar nog wel goed weet te boeien gedurende de eerste helft.