Opinions

Tam.

Een horrorfilm die voornamelijk gered wordt door het concept, in dit geval de manier van filmen. De film is volledig opgenomen via een soort app waarvoor Keery zijn hele auto heeft ingericht. Hierdoor voelt het alsof je tegen 90 minuten stream aan zit te kijken.

Keery speelt een leuke hoofdrol. In het begin was ik niet zeker of ik hem nou zo goed vond acteren, maar toen kwam ik erachter dat dit volledig zijn karakter is. Hij is gewoon apart. Na een tijdje begin je er ook aan te wennen en dan begin je echt te merken dat zijn vreemde trekjes er gewoon bij horen.

Het concept is leuk en je kan er ook geweldige dingen mee doen. Kotlyarenko kiest ook het juiste verhaal uit om ermee te mengen. Jammer dat de uitwerking aan een erg tamme kant is. De moorden zijn erg simpel gebracht en niet al te interessant. Off-screen gebeuren en vergiftiging enzovoort. Het meest saaie wat je eigenlijk kan bedenken.

Daarnaast wil het ook niet al te spannend worden. De eerste drie moorden zijn karakters die allemaal erg onsympathiek zijn en vooral karikaturaal. Hierdoor komt de satire wel erg makkelijk gemaakt over, gewoon laten zien dat er een hoop arrogante kwallen rondlopen die racistisch denken of seksistisch zijn. Er loopt eigenlijk geen enkel normaal figuur in deze film rond.

Daarnaast is de manier van bekend raken ook wel simpel gekozen. Gewoon beroemdheden tegen het lijf lopen. Zo kiest de film wel vaker makkelijke paden voor zijn verhaal en doordat het allemaal zo overdreven en karikaturaal is komt de satire geen moment over. Een gemiste kans op dat gebied, want het had zeker een schot in de roos kunnen zijn.

Gelukkig is het acteerwerk leuk en worden er wel leuke dingen gedaan met het concept hier en daar. De slotfase, een autoachtervolging, leuke scene trouwens, verraadt dat er best wel wat centen in zijn gestopt. Slecht ziet het er visueel ook niet uit, en Keery weet precies wat hij aan het doen is. Toch is het als geheel inderdaad een gemiste kans. Een film die het waard is om te bekijken vanwege het concept, maar ook niet heel veel verder komt dan dat.

Half.

Eerste film die ik van deze twee regisseurs zie. Ze beginnen steeds meer populaire films te maken en ook steeds grotere namen te strikken. Gezien ik erg van horrorfilms hou is het wel zo eerlijk om ook de films van dit duo een kans te geven. Spring was daarbij de eerste. Deze film kent zijn sterke punten, maar ook zijn mindere.

Wie overigens denkt dat de film maar een beetje op de poster lijkt zit ernaast. Spring komt bij lange na niet in de buurt van de kleurige uitstraling die de poster laat zien. In plaats daarvan krijgen we een warme, ietwat reguliere romantiekfilm met wat Lovecraft invloeden. De film promoot zichzelf als romantische horrorfilm, maar de horror wordt erg veel naar de achtergrond gedrukt.

Ik durf zelfs te zeggen dat het mysterygehalte meer aandacht krijgt dan het horrorgehalte. Romantiek is echter de voornaamste focus, en weet aardig te boeien tijdens het eerste halfuur. Dit is met name te danken aan de uitstekende chemie tussen Pucci en Hilker. De personages zijn wat saai, maar het acteerwerk is sterk en daarmee weten ze de saaie uitstraling te compenseren.

Visueel zitten er verder aardige plaatjes bij. De primaire focus is de locatie en door middel van drones wordt deze soms aardig in beeld gebracht. Qua camerawerk is het dan ook wel in orde. Qua cinematografie miste ik echter wat speciaals, en ook de editing had iets scherper en strakker gemogen. Het hangt net wat te "losjes" aan elkaar nu, resulterend in een slepend gevoel na een degelijk eerste halfuur.

Een gemiste kans is echter de beperkte focus op horror. Het had niet de meerderheid van het verhaal hoeven hebben, maar met het achterliggende concept in gedachte wordt er toch weinig mee gedaan en eindigt niet bevredigend genoeg. De slotscene had mooie dialogen, maar de regie weet het onvoldoende over te brengen, waardoor echte emotie nooit doorbreekt. De film mist ook iets om te raken. Wat precies? Daar ben ik zelf ook niet over uit, maar raken deed het gewoon niet. Spring is niet perse slecht, maar mist wat strakheid, scherpte en horror. Verder redelijk, maar niet perfect.

Dromerig.

Dat is het eerste woord wat in me opkomt als ik terugkijk op deze film. Vooral een bijzondere film, die niet altijd even interessant is. Korine staat bekend om zijn eigen stijl die niet heel goed beoordeeld is, maar wel opvalt.

De fijne cinematografie van Benoit Debbie creëert een perfect sfeer. De dromerige beelden en leuke locaties vallen op, net als de belichting. Het verhaal zelf, is wat minder boeiend. Soms is het zo langdradig dat het simpelweg saai is.

De meiden mogen er mooi uitzien, of ze nu briljant acteren, zeker niet. Volgens mij staan ze er ook alleen maar vanwege hun uiterlijk en lichamen in bikini. James Franco was dan wel weer een positieve verrassing en doet enthousiast mee. Hoger dan een 2,5* gaat dit niet worden, omdat er nogal moeilijk doorheen te komen was.

Ach.

Ik ken Åkerlund als regisseur voorzichtig steeds beter en zijn films zijn vrijwel altijd dingetjes die me normaal gesproken erg interesseren maar er gewoon niet komen. Hij doet altijd wel iets met zijn films dat het onderscheidt van soortgelijke concurrenten, en Spun is daar niet echt anders in. Mijn cijfer spreekt dan ook boekdelen.

Åkerlund leek geïnspireerd te zijn door Aronofsky waardoor deze film vooral druk en ADHD is. Je wordt dan ook meteen in het verhaal gesmeten, en doormiddel van constant versnellende editing worden we ook niet echt meer losgelaten. Toch kwam het vooral over als het opblazen van een film die helemaal niet zoveel interessants te vertellen heeft. Dat deed Aronofsky een jaar terug bijvoorbeeld veel beter.

De personages zelf zijn vooral de elementen die de film achteruit helpen, want ze zijn eigenlijk te sullig om het intense tempo van de film bij te benen. Daarnaast is de film ook gewoon lelijk. Vanuit de regie wordt er heel wat ondernomen om het wat naar boven te helpen, maar de setting zelf blijft lelijk en saai. Daar doet al die poespas niet veel meer aan.

Ik kan het nog waarderen voor de creativiteit van Åkerlund op het vlak van invulling en het enorm hoge tempo. De acteurs doen het redelijk en zijn allemaal op hun eigen manier gek, maar ik kwam toch gewoon niet langs de film. Een film die vooral tegen zichzelf op lijkt te botsen, maar ach. Misschien dat ik ooit nog een Åkerlund zie die me wel echt kan bekoren.

Matig.

Sputnik is een Russische horrorfilm waar ik op voorhand erg naar uitkeek. Gezien dit land betere cinema maakt dan een hoop andere landen had ik verwacht dat deze onverwachte hit ook een toppertje zou worden, maar deze film viel me uiteindelijk vies tegen. Er zit gewoon nergens een beetje pit in.

Toch is de openingsscene best onheilspellend en wordt de kijker al vroeg op een mysterieus verhaal getrakteerd. De alien in kwestie ziet er ook erg gaaf uit. Duidelijk uit de computer gekomen, maar lekker slijmerig en leuk ontworpen. Ik heb er weinig negatiefs op te zeggen. Tevens ziet de film er op visueel vlak netjes uit, de sets zijn knap versierd en de cinematografie ziet er ook on-point uit.

Het acteerwerk is niet heel speciaal, gezien geen enkel crewlid een personage neer kan zetten die de kijker maar een beetje kan boeien. Ik vind dat persoonlijk best kwalijk gezien een groot deel van de film toch wel op de chemie en persoonlijkheden steunt. Hierdoor is de film al best vroeg saai te noemen als het mysterie een beetje gas terugneemt en het verhaal zelf de basis begint te vormen.

Voor zo'n interessant gegeven kiest de film vaak de minst interessante uitweg. Het is wel vernieuwend, gewoon totaal niet interessant ingevuld. De gesprekken zijn standaard, de wendingen saai en de finale die de boel iets spectaculairder maakt heeft geen zin. Een te groot gedeelte van de film teert op chemie, maar daar zit je als kijker nauwelijks op te wachten.

Sputnik is een veelbelovende film die nergens maar een beetje vooruit te branden is. Nu zal ik ook toegeven dat ik met de verkeerde verwachtingen de film in ben gegaan, maar ik kan me in het algemeen best makkelijk aanpassen. Bij deze film kwam ik er gewoon nooit in. Zowel de vaart als de chemie blijven uit, en de film heeft die juist hard nodig. Jammer.

Uitgesponnen spionagekomedie waarin regisseur Paul Feig gebruik maakt van elk zogenaamd "lollig" typetje indenkbaar. Het levert een geheel op dat veel te lang doorgaat en slechts zelden voor een humoristische reactie zorgt, met name omdat het er allemaal nogal dik bovenop ligt. Niettemin is het acteerwerk degelijk, al had Jason Statham zich er beter aan gedaan deze rol te passeren. Gelukkig loopt Spy verder best vlot en zijn de spontane actiemomenten tussendoor niet onaardig, maar aangezien het merendeel opgaat aan geforceerde pogingen tot ineffectieve humor kon ik er persoonlijk weinig mee.

Droog.

Minste film van Tony Scott die ik heb gezien. Als regisseur zeker getalenteerd, maar zodra hij meer richting de thriller trekt vind ik zijn films wat minder. Zodra hij actie mag regisseren is hij op niveau, maar Spy Game trekt zich van actie niet veel aan, resulterend in een redelijk droge en taaie thrillerfilm.

Het helpt ook niet mee als de acteurs en actrices weinig met hun personages weten te doen. Redford doet het nog wel aardig, maar Pitt viel me toch wat tegen. Ik zie hem liever in zijn wat arrogantere rollen. De meer onzekere en wildere rollen gaan hem duidelijk wat minder af. Ook de overige personages weten weinig inbreng te hebben en zijn vooral saaie achtergrondfiguren.

De film is niet perse standaard en ontwijkt met z'n aanpak genoeg vervelende clichés, maar daar houden de complimenten aan de verhaallijn weer op. Saaie montage en een saai verloop zitten de film erg in de weg, maar ook de vertelstijl is niet voor mij. Je zou denken dat een film met Scott aan het roer wat vlotter loopt, maar niets is minder waar. Het komt allemaal droog en oninteressant over.

Zodra de film kort op de actie mag uitpakken het op z'n best. Die zijn echter weinig aanwezig in een speelduur van 126 minuten. Dat is uiteraard logisch met zo'n verhaal, maar Scott weet in principe alleen maar uit te halen als er wat kogels vloeien. De rest wordt gewoon niet interessant verteld waardoor het alles behalve aantrekkelijk is om het verhaal te blijven volgen.

Nee, dit was niet voor mij. Vond het redelijk vermoeiend om dit allemaal te volgen, en dan moet het ook nog eens 2 uur duren. Lang en droog. Gelukkig weet de regie van Scott nog wel sterk camerawerk te verzekeren met aardige en passende cinematografie. Als regisseur is hij echt niet slecht, maar Scott bevindt zich met Spy Game gewoon op het verkeerde terrein.

Leuk.

Niet briljant en duidelijk wat apart hier en daar, maar zo ernstig als dat ik had verwacht dat de film zou zijn was dit niet. De trailer schept dan ook een beetje de verkeerde verwachtingen, want uiteindelijk is Spy Intervention meer een romcom met een nogal aparte achtergrond.

Zodra de film zich meer op het spionnengedeelte focust valt de film door de mand omdat de special effects wel van heel bedenkelijk niveau zijn. Ik vraag me af of ze intentioneel zijn, maar ik denk van niet want ze passen verder totaal niet in de film. Het is overigens wel vaker duidelijk dat het budget laag ligt in deze film, maar gelukkig springt deze film er verder wel redelijk mee om.

Vooral omdat het acteerwerk niet zo slecht is als je zou denken. Delevingne doet het goed, Van Acker is in de hoofdrol dan weer iets minder. Gelukkig weet Anderson dit op te vullen met wat leuke komedie. Mag je ook wel verwachten als de acteur een succesvolle komedieachtergrond heeft.

Echt baanbrekend is deze film verder niet, maar het kijkt aardig weg en duurt niet te lang. Ik kan niet zeggen dat ik ondersteboven lag, maar hier en daar zit er een aardig glimlachmomentje bij en als geheel kijkt het lekker weg. De chemie tussen Van Acker en Delevingne is net goed genoeg om te blijven boeien en de personages hier en daar zijn tevens leuk genoeg.

Het is verder vooral de subtiele manier hoe deze film soms omspringt met de grapjes die het als geheel leuker maken. Veel actie krijg je dan ook niet te zien, maar wel genoeg gebeurtenissen om het als geheel niet in te laten storten. Het is vooral een spionnenfilm die subtieler en verfrissender omspringt met zijn inhoud dan je zou denken. Tussendoor wel een aantal brute grapjes en bedenkelijke effecten, maar genoeg vermaak, plezier en tempo om het als geheel niet kopje onder te laten gaan.

Een ramp.

Ik kan er echter niet omheen dat het een film is voor jonge kijkers, maar zoals mijn bovenbuurman al heeft aangegeven is het als volwassenen een ramp om naar te kijken. Ook nogal bijzonder dat dit dan uitgerekend door Rodriguez gebracht is.

Rodriguez heeft wel meerdere leuke films op zijn naam staan, maar komt vooral het best tot zijn recht in Grindhouse-films. Films die zichzelf niet serieus nemen en een hoop geknal en gescheld kennen. Daar komt Rodriguez echt wel tot leven. Maar hier overduidelijk niet.

Echter lijkt het wel dat hij er veel plezier in had, want hij kwam hierna nog met 3 andere vervolgen. Maar als dit dan al de standaard was, is er weinig hoop dat de vervolgen nog wat te bieden zullen hebben. Er is een hoop verkeerd aan dit eerste deel.

Ik kan echter niet het feit wegnemen dat de sets er wel kleurrijk uitzien en dat de designs van enkele gadgets en huizen er nog wel ok uitzien. De kinderen doen het ook wel geinig en met een opvallend grote sterrencast is het niet een heel pijnlijke ramp.

Maar er is toch wel een hoop fout aan de film. Visueel is het echt compleet belabberd. Rodriguez wist zich duidelijk totaal geen raad met CGI. Het is echt pijnlijk om naar te kijken. Bijzonder hoe het ook elke keer zo lelijk neergezet is. En dat met nog een relatief acceptabele 35 miljoen als budget.

Enkele slapstick-momenten weten nog wel ok te zijn, maar de humor en de boodschap van de film zijn toch echt compleet belabberd. Na zo'n vreemd verhaal nog aankomen met de boodschap dat een familie de zwaarste uitdaging is. Het gaat mijn petje echt te boven.

Alhoewel iedereen niet barslecht acteert, lijken een hoop acteurs zich weinig raad te weten met de rollen waar ze inspelen. Ook bijzonder dat er uiteindelijk nog zoveel bekende gezichten in rondlopen. Het is nogal een abominabel script namelijk met wel lollige designs maar voor de rest echt een heel lelijke film met klunzige humor en een speelduur van 88 minuten die op 110 minuten lijken.

Infantiel vervolg op infantiel bronmateriaal, dat een verbazingwekkende voortgang vormt van de carrière van regisseur Robert Rodriguez. De rechtvaardiging is dat zijn kinderen nu (toen) ook een deel van zijn loopbaan konden bekijken, maar Rodriguez neemt het concept veel te serieus en maakt er een bijzonder kinderachtige bende van. De karakters zijn bijzonder flauw, de speciale effecten zien er niet uit en inhoudelijk slaat het allemaal volkomen nergens op. Het is dat zoveel meligheid zich redelijk leent voor een stevige dosis creativiteit, maar Spy Kids 2 is vrijwel uitsluitend geschikt voor de jongste kijkers onder ons.

Ongelooflijk dat een regisseur zoals Robert Rodriguez zich kan verlagen tot dit soort prul, met geanimeerde effecten die tot de slechtste ooit binnen de filmische wereld behoren. Het zal voor kinderen dankzij het hoge tempo en het aanstekelijke idee niet veel uitmaken, maar een enigszins objectieve blik verraadt tamelijk snel dat er weinig kwaliteit in deze productie zit. De aankleding is erbarmelijk, de kostumering oogt tweedehands en enige vorm van inhoud of logica is ver te zoeken. De jonge castleden doen verder wat ze kunnen, maar zitten klem in verschijningen die overduidelijk te veel van ze eisen. Specifiek Sylvester Stallone speelt één van zijn slechtste rollen ooit. Brolwerk van de bovenste plank.

Matig.

Alleen gekeken voor Kunis dan eigenlijk. Kijken hoe ze het nu doet in haar tegenwoordige rollen. Dit soort rollen zijn haar toch wel bekend, en daarom is ze hier wel leuk. Maar Kunis kan deze film niet bepaald redden van een onvoldoende.

De film begint wel prima, maar begint al snel te vervallen in wat cliché en typische USA grappen. McKinnon is vooral vervelend, op een paar geinige momentjes na. Maar in komedies is ze vooral vervelend en slaat ze de plank vaak mis. Door haar leek de film alleen maar langer te duren.

De actie is tamelijk grof soms, maar te weinig aanwezig om ook echt indruk te maken. Hier en daar redelijke momenten, maar de beste heb je eigenlijk in het eerste deel en de laatste aardige momenten eindigen na de actie in het restaurant met de daaropvolgende autoachtervolging.

Voor de rest is de film vooral een tamelijk vermoeiende zit waarop een hoop elementen de plank behoorlijk mis blijven slaan. De slotfase is teleurstellend in actie, en de komedie is nooit optimaal grappig. Hier en daar een aantal glimlach momentjes en dat is het wel.

116 minuten is ook absoluut veel te lang voor een film die uiteindelijk werkelijk niets weet te bereiken. Als dit nu 70-90 minuten had geduurd, had het misschien beter gewerkt. Nu kijken we vooral tegen een wat saaie film aan met een vervelende en te zelfverzekerde McKinnon aan.

Hmm.

Alhoewel deze Bond-film als film zelf niet al te veel voorstelt, heeft het wel echt verreweg de leukste schurk die ik in het Bond-universum heb zien rondlopen. Zo'n type als Kiel in dit geval, heerlijk personage is dat. Een schurk met wat eigenaardigheden.

Maar de Bond-film zelf is nog niet heel erg bijzonder. Moore is echter wel degelijk bezig als Bond en gaat braaf met zijn trekjes en fratsjes verder. Het verveelt niet, maar op den duur voelt het iets wat ongeïnspireerd aan, maar dat gevoel is niet heel erg aanwezig.

De film haalt vooral zijn kracht uit het personage van Kiel, die echt een aantal geweldige scenes heeft. Zo iets als het doorbijten van die ketting. Om vervolgens 1 van zijn slachtoffers met zijn kaken te verslinden. Ik vind het echt een heerlijke introductie van zo'n personage.

Maar er zijn ook wat irritaties. Vooral die Bond-girl was echt een ramp. Nogal irritant en duf personage die klinkt alsof ze stof heeft gegeten. Ik ben niet zo verzot op die Bond-girls elke keer, maar deze was toch echt ondermaats aan de andere Bond-girls.

Desondanks een vermakelijk filmpje door een heerlijk personage van Kiel. Dat soort dingen maken Bond-films toch wel iets leuker om naar te kijken. Het vermaakt ook wel, ondanks dat de speelduur iets aan de te lange kant is.

Regisseur Andy Armstrong komt met een haast onacceptabel saai gebeuren op de proppen waar Tyrese Gibson enkel 5 minuten aan screentime van inneemt. Squealer is een film die aan zowel de goede als de slechte kant kleur hoopt te geven en daardoor aan de lopende band personages blijft introduceren. Het probleem is dat elk figuur volstrekt oninteressant en amper waardig is aan de minuten die ze krijgen. Ronnie Gene Blevins is de enige die zijn personage wat leven in kan blazen, de rest van de acteurs en actrices spelen alsof ze er onder dwang moeten staan. Armstrong wandelt de oninteressante setpieces een voor een af en leukt de boel links en rechts op met weinig imponerende moorden. Aangezien de kijker al na een kwartier wordt geïntroduceerd aan de moordenaar heeft het ook weinig zin om mee te denken met de mysterie-elementen, waar er hier opvallend veel van zijn. De 100 minuten gaan verder absurd langzaam over in deze slaapverwekkende horrorfilm waar je als liefhebber niets aan zal missen.

Baumbach.

Ondanks dat ik vanuit deze naam nog niet veel heb gezien, denk ik wel dat ik zijn stilering ondertussen een beetje kan plaatsen. Vooral de nadruk leggen op redelijk zware dramatiek die op een luchtige manier wordt weggezet. Hierdoor is de film nooit loodzwaar, maar wel urgent en relatief dwingend.

Het acteerwerk is sterk en zeker Eisenberg en Daniels vallen positief op. De beste acteerprestaties ooit zijn het uiteraard niet, maar dat hoeft ook helemaal niet. Iedereen kent een echt eigen smoel binnen deze film, en binnen een genre dat volledig herkauwd en hergebruikt is, is dat knap. Het betekent dat de acteurs binnen de meest basic personages nog op weten te vallen.

Verder was het geen film die me echt wegblies met emotie, maar wel een film die me qua verloop makkelijk aan de buis gekluisterd wist te houden en nooit de bocht uitvliegt terwijl het ook niet de meest makkelijke paden kiest. Een film die weer eens herkenbaar aanvoelt, ook al kan je je misschien niet inleven met de desbetreffende situatie. Bovengemiddeld resultaat dus.

Jeetje.

Ja, en verontrustende film. Spasojevic heeft duidelijk wel een draadje los zitten ergens. Een van de meest extreme films die ik heb gezien. Maar de mokerslag gaf hij me echter niet, en daarom wint Martyrs het daar eigenlijk van.

Wat me erg opviel is dat de beelden niet enorm expliciet zijn weergegeven. De Newborn Porn is ongetwijfeld verontrustend maar wist mij niet te shoqueren omdat het haast niet te zien was. Al is dat geluid wel nogal verontrustend.

Er gebeurd niet veel de eerste 50 minuten. Begon eigenlijk te denken dat het een Drama was. Horror is het wel maar spanning zit er niet in. De film is niet heel pakkend en slechts de scenes dat ze gaan filmen is visueel mooi.

Acteerprestaties zijn mwa. Soms leek het gewoon The Hunger Games meets Porno. Niet echt een volle aanrader, maar voor een fan van wat hardere films zeker aangeraden. Vond het wel ok, maar miste de booschap een beetje.

Horrorregisseur Darren Lynn Bousman zoekt vaak puur genrewerk op en probeert daar genoeg originaliteit aan toe te voegen om het allemaal niet in saaiheid te laten vervallen. Met St. Agatha beleeft hij op dat vlak slechts gemengd succes, want ondanks het onvoorspelbare verloop worden de ideeën en onderliggende concepten hier niet altijd even lekker bij elkaar gebracht. Het acteerwerk is bovendien aan de matige kant, waardoor een hoop protagonisten en antagonisten geregeld oninteressant voor de dag komen. Gelukkig gaat Bousman op zoek naar visuele fraaiheid, waardoor een aantal scenes doordacht en kleurrijk voor de dag komen. De film gaat bovendien ook opvallend ver om het allemaal te voorzien van een naargeestige toonzetting, maar kunnen daarmee de relatief brede speelduur niet met veel succes compenseren.

Mwa.

Niet een al te bijzondere film dit van Schumacher. Sowieso niet echt de beste regisseur die er is geweest, maar hij kan wel degelijk ene filmpje neerzetten. Helaas blinkt deze film op geen enkel vlak boven zijn andere films uit.

Het verhaal hebben we ook al vaker gezien, en de drama voelt daarom ook wel geforceerd aan bij vlagen. Sowieso omdat je vaak al weet wat er gaat gebeuren, daarmee is de film ook vrij voorspelbaar. Ook emotioneel pakte het me absoluut nergens.

Is wel prima om te volgen, al heb ik niet altijd even geboeid moeten kijken hiernaar, maar het verhaal is opzicht wel ok. Wat meer emotie en originaliteit hadden deze film eigenlijk goed gedaan, want dit weet nergens in uit te blinken.

Vervelend.

St. Trinian's was een film die ik vooral door de highschoolsetting eens wilde opzetten. Soms charmeren die films me volledig. Ik wist echter niet veel meer van de film buiten dat. Toen de film vervolgens kwam aankakken met een zeer energieke, maar vooral doodse manier van komedie wist ik meteen dat ik de verkeerde film had uitgekozen.

Uit koppigheid kijk ik ze dan wel uit, want ik wil er niettemin graag een stem aan verlenen, maar buiten een aantal geslaagde en droogkomische grapjes bleek dat nogal een opgave. Het wordt allemaal erg in je gezicht gedrukt. Veel droogheid, veel luchtigheid, maar zelden een moment dat in de chaos echt leuk weet aan te slaan. Daartussen wordt ook nog een soort van stuiterverhaal in uitgewerkt, maar dat kwam niet echt bij me binnen.

De punten gaan vooral naar het acteerwerk, want iedereen weet wel heel goed wie ze willen zijn en wat ze moeten zijn. Dat zorgt er in ieder geval voor dat de film nooit ongemakkelijk wordt, want daar hebben andere soortgelijke films nog weleens last van. Ik miste vooral wat structuur en wat bijdrage vanuit de regie om het allemaal ook de juiste toon te geven. De editing en montage zijn bijvoorbeeld erg ondermaats om een film als deze bij te houden.

Veel meer hoef ik er niet over te zeggen. Dit zijn niet de films die me doorgaans liggen. In het begin kon ik soms nog eventjes grinniken, daarna werd het toch vooral uitzitten en volhouden. Leuk geacteerd, behoorlijk luid, maar verder een nogal vermoeiende zit die alles en nog wat doet, maar niet op een manier om mij echt goed te charmeren.

Best aardig.

Een remake waar ik op voorhand niets van had verwacht, voornamelijk door de nogal matige recensies die de film op voorhand kreeg. Het leek me dan ook geen hoogstaande film, maar wel eentje waar ik niettemin nieuwsgierig naar was. Fijn om te zien dat er dan toch een horrormusical is die ik wel kan waarderen.

Want Repo! deed 't m niet. Stage Fright valt overigens ook moeilijk te vergelijken met een Repo!, want Stage Fright lijkt me een stuk minder ambitieus. Het is dan ook eigenlijk redelijk eenvoudig. Een dame met een zeer onschuldige uitstraling wil meedoen aan een groot toneelstuk en moet zich door een aantal obstakels heen werken waaronder een moordenaar. Een bekend recept, maar wel in redelijk onbekend terrein.

Visueel ziet de film er aardig uit. Redelijk kleurrijk bij vlagen en aardig ingericht, maar aan de andere kant ook wat teleurstellend op andere vlakken. Zeker de horror zelf had iets harder en gedurfder mogen zijn, de camera wijkt toch iets te veel af van het echte bloedvergieten. De liedjes zijn ook aardig, maar nergens heel pakkend. Toch vind ik deze liedjes memorabeler dan het grotere deel van een film zoals bijvoorbeeld eerdergenoemde.

Het acteerwerk is redelijk, zeker gezien de crewleden ook wel de ruimte krijgen om hun rollen naar behoren uit te voeren. Echt briljant speelt niemand, maar het blijft leuk om iemand als Meat Loaf over het toneel te zien lopen. Verder blijft de film redelijk veilig binnen terrein. De moorden zijn nooit grof genoeg, de liedjes nooit pakkend genoeg en als geheel niet echt strak genoeg.

Wel is het een vermakelijke horrormusical die een onmogelijke combinatie nog best redelijk weet te verbinden. Stage Fright is uiteraard geen briljante vorm van cinema maar wel eentje die goed weet te vermaken en hier en daar nog weet te verrassen. Helaas is het voor een redelijk unieke film binnen zijn genre ook een film die je niet al te lang bij gaat blijven.

Prima.

Stake Land pakt de zaken net iets anders aan in vergelijking met andere genrefilms. Nu zijn vampieren ook niet mijn favoriete soort dreiging in horrorfilms, dus ik was positief verrast door de aanpak van Mickle. Een tragere, maar iets originelere insteek met het genre.

Al moet ik zeggen dat deze film langer lijkt te duren dan het daadwerkelijk is. Ik zou echt gokken dat ik zojuist een film heb gezien die 115 minuten duurt i.p.v. 98. Er heerst een nogal langdradig gevoel wat de spanning en ontwikkeling niet ten goede komt. Zeker het begin is er wat taai mee door te komen.

Visueel is het absoluut de moeite. De wereld ziet er lekker grauw uit en het juiste sfeertje is aanwezig. De soundtrack is misschien niet altijd even passend, maar de look absoluut wel. Acteerwerk is niet zo sterk verder, vooral omdat Mickle er niet in slaagt echt interessante karakters neer te zetten, maar storend is het allemaal niet.

De actie is schaars en het bloedvergieten ook, waardoor dit meer de vorm van een gritty dramafilm aanneemt met wat dystopische invloeden. De horror is er wel, en er zitten een aantal luide, bloederige scenes bij, maar horror is bij lange na niet de voornaamste focus van deze film. Wel de ontwikkeling van de personages en het verhaal, maar die hadden toch echt iets sterker mogen zijn.

Tot mijn spijt moet ik ook zeggen dat ik de laatste 10 minuten, waarbij het verhaal een andere richting opgaat, boeiender vond dan wat ervoor kwam. Toch is deze film nergens echt saai, maar er had wel iets meer tempo mogen zijn. Als geheel is het degelijk geregisseerd en raakt de juiste pluspunten, maar voelt toch wat sloom en incompleet aan. Jammer, maar bij elkaar wel genoeg voor een voldoende.

Tarkovsky.

Ik had hoge verwachtingen, zeker omdat mijn veel lagere verwachtingen bij Andrey Rublev zo overklast werden. En hoe zal het dan gaan bij zijn hoogst beoordeelde film? Helaas wat minder, want zo goed als Rublov vind ik deze Stalker bij lange na niet helaas.

Maar Tarkovsky laat wel zien dat deze film van hem komt en niet van een andere regisseur. Hij laat soms op behoorlijke wijze zijn stempel achter, en dat resulteert in enkele indrukwekkende beelden met waanzinnige sfeer, maar helaas zijn niet alle beelden perfect.

Ik kreeg te horen dat Tarkovsky vooral filmde op sets die ze dan ook tegenkwamen. Als dat echt zo is, is dit helaas erg te merken. Enkele sets zien er erg uit alsof ze ze zojuist zijn tegengekomen en blijkbaar goed genoeg eruit zagen om meteen de camera op neer te plaatsen en te draaien.

Het eerste half uur was indrukwekkend. Gave beelden, ik kon me oprecht niet bedenken of de beelden zwart-wit maken of een hele bijzondere cinematografie aan te pas was. Dan zit je als regisseur goed. De beelden zijn sterk en de sfeer is optimaal.

Eenmaal in de zone, als de echte kleur begint door te breken, is het wat minder. De enorm gerekte dialogen keren dan ook volop terug die weleens afleiden van de film zelf. 163 minuten zijn zo lang omdat sommige scenes zichzelf iets te veel verliezen in de dialogen.

De sets zijn voor de rest ook een stuk lelijker. Het is dat Tarkovsky er nog enige schoonheid uit weet te halen, maar voor de rest is het net wat te opvallend. In Andrei Rublov werd ik echt meegesleept in de beelden, dat lukte hier echt wat moeilijker. In het eerste half uur lukte het goed, maar in het gras veel minder.

De film wint weer wat kracht als we even een donkere pijp doorlopen en terechtkomen in een indrukwekkende, droomachtige set. Gevolgd door de kamer vlak naast The Room. Dit stuk was weer wat sterker qua sfeer, maar heeft ook te veel de neiging zichzelf te verliezen in te saai dialoog.

Ik snap best dat de dialoog enige boodschappen met zich mee brengt, maar het leid vaak te veel af van de film en dan merk ik plots dat mijn aandacht ergens anders is. Maar Tarkovsky is best een interessant regisseur en heeft wel duidelijk talent.

Rublov krijgt echter wel mijn voorkeur, terwijl ik dacht dat het resultaat andersom zou zijn. Het is geen slechte film, maar wel eentje die zich (nogmaals) te veel laat onderdompelen in saai dialoog die afleiden van de schoonheid van enkele sets en de mooie beelden en sfeer.

Uiteindelijk maakte de film wel enige indruk, en dat laatste puntje naar de 3,5* geef ik vooral omdat de 3 heren echt goede emotie toonde in de slotfase. In het begin dacht ik dat het weinig indruk maakt, maar de film groeit na enige tijd wel naar je toe.

De tweede horrorfilm van regisseur Christian James is tevens de tweede samenwerking tussen hem en acteur Dan Palmer, die het (sullige) hoofdpersonage vertolkt. Stalled vormt een idee dat op het eerste gezicht simpel lijkt, maar uiteindelijk meer includeert dan je vooraf zou denken. Spijtig genoeg is het concept waarbij iemand in een toilethokje opgesloten raakt behoorlijk beperkt en dat weegt na enige tijd wel. De horror wordt op een grafische manier vormgegeven en dat pakt geregeld komisch uit, maar de opmaak van de zombies is beperkt en de grauwe cinematografie maakt van Stalled niet altijd een lust voor het oog. Het verhaal komt het best tot z'n recht wanneer de relatie tussen Palmer en Antonia Bernath wordt uitgewerkt, die op een bijzondere manier wordt afgesloten. De emotieopwekkende benadering van James is verrassend sterk vormgegeven, maar slaat haaks op de licht absurde zombietoon. Het regelmatig ontbreken van enig gevoel voor logica vernietigt de uiteindelijke afsluiting en weerhoudt me ervan Stalled te voorzien van een voldoende.

Herzien.

Waarom ik een film als Stan Helsing wil herzien? Ik zal het je even uitleggen. Ik ben recentelijk een beetje bezig om al die horrorparodieën te herzien en om te kijken of ik wat harder kan lachen om de humor deze keer. Met Stan Helsing was er het voordeel dat ik me er niet veel meer van kon herinneren. Bovendien heeft regisseur Bo Zenga meegewerkt aan Scary Movie die ik een stuk leuker vond de tweede keer.

Stan Helsing is echter wat te makkelijk, zelfs voor een parodie op bekende horrorfilms. Fans van horror zullen echter genoeg klassieke titels over het scherm zien passeren. Titels die er zo dik bovenop liggen dat zelfs een beginnende filmliefhebber ze waarschijnlijk allemaal kan opnoemen. Het fijne is dat deze film niet te ver doordraaft zoals een Seltzer & Friedberg door in allerlei verwijzingen en genres te springen, maar het ook daadwerkelijk bij horrorfilms houdt. Probleem is dat weinig grappen eigenlijk aanslaan.

Er druipt wel degelijk wat liefde voor horror vanaf en dat kon ik makkelijk slikken. Er zat tevens wel een budget in want er zitten, geloof het of niet, een aantal scenes tussen die het hart op de juiste plek hebben zitten. Vergis je echter niet, want het blijft een zeer flauwe komediefilm. Makkelijke grappen passeren voortdurend en soms zijn ze leuk maar vaak totaal niet. Het helpt ook niet bepaald dat ze erg lui zijn geweest met het versieren van de iconen.

In principe probeert de film je te leren dat horrorfilms niet alleen eng maar ook leuk kunnen zijn, waar de finale een niet al te subtiele hint naar geeft. Toch is het voornamelijk een redelijk flauwe rit met matig acteerwerk tussendoor, met de uitzondering van Nielsen die heel goed weet wat hij moet doen. Ik vond het vooral jammer dat Zenga soms lui te werk gaat in de kostuums, want diep in de film zit nog wel een leuk resultaat verborgen.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar je mist er zeker niets aan. Je moet een bepaalde waardering hebben voor de grappen waarvan ik er een paar leuk vond. Verder is het eerder hopen dat er wat leuks voorbijkomt, want erg kwalitatief is de film verder niet. Het jammere is dat Zenga soms laat zien hoe het wel moet, maar laat de daaropvolgende scene vervolgens weer van lage kwaliteit zijn.

Mwa.

Alleen gekeken vanwege de naam Stephen King, die vaak een van mijn favoriete genres schrijft. Stand By Me was natuurlijk geen horror, maar een King film wou ik altijd wel weer een kans geven. Helaas is het toch wat tegengevallen.

Het genre ligt me niet, maar de karakters ook niet. De kinderen doen het echt niet zo slecht, maar missen de uitstraling die het wel speciaal maakt. Vern was dan af en toe wel leuk en die soldaten fan was ook wel degelijk, maar de rest was vaak te dramatisch en te oninteressant.

Soms wel vermakelijk (hoogtepunt de taarteetwedstrijd verhaal)maar voor mij niet genoeg om echt te blijven boeien, maar ik snap wel dat je dit kan waarderen.

Herzien. Regisseur Kyle Patrick Alvarez mikt op een realistisch karakter met deze film, maar laat de escalatie net te vluchtig plaatsvinden. De situatie in The Stanford Prison Experiment is na een enkele dag al helemaal doorgeslagen en het voelt niet aan dat dit maar enigszins te maken heeft met het psychologische karakter van het gegeven. Hierdoor komt de film op dat vlak niet altijd even overtuigend voor de dag, maar gelukkig wordt er zeer naar behoren geacteerd en pakt de minimalistische regie doeltreffend uit. Het is fijn dat de makers herhaaldelijk op een uitweg doorpakken zonder uit de bocht te vliegen, waardoor het allemaal wel waargebeurd aan blijft voelen. Sommige personages zijn net te sterk aangezet om dat gevoel te versterken, maar niettemin blijft het een boeiende thrillerfilm met interessante dynamiek en genoeg tempo om niet te vervelen.

Tegenvaller.

Met La Meglio Gioventù in het achterhoofd had ik gehoopt dat dit de tweede geslaagde Italiaanse film zou zijn en dat ze in een ketting hoge cijfers zouden krijgen. Helaas kwam La Stanza del Figlio enkel bij een normale voldoende. Jammer, want de verwachtingen waren er zeker.

Het voornaamste probleem dat ik heb met deze film is dat ik niet betrokken raak in het verhaal. Ik voelde op geen enkele wijze sympathie voor de personages. Terwijl Moretti alle personages zo humaan mogelijk probeert neer te zetten. Maar op 1 of andere manier wil het gewoon niet werken.

De film zet een zware focus op de drama. Alles voelt zwaar aan en van luchtigheid of frisheid is eigenlijk geen sprake. Dat is opzicht geen ramp bij een dramafilm, maar als het zware sentiment niet werkt begint het wel op te vallen uiteindelijk. Een beetje luchtigheid is uiteindelijk wel gewenst dan.

Het acteerwerk is best ok. Ik vond Moretti net wat te stoïcijns acteren, maar Morante en Trinca doen het goed. De psychiater-scenes waren intrigerend, maar schaars. Bovendien vond ik niet elke patiënt overtuigend acteren. Moretti slaagt erin de familie humaan neer te zetten, maar weet dit eigenlijk niet te doen bij de patiënten.

Film zit voor de rest wel solide in elkaar. Menselijke personages, een goed neergezette familie en een onverwacht twistje. Het had een hoop potentie om meeslepend te zijn, maar dat wil het maar niet worden. Ik weet niet of het probleem is dat Moretti zich op de verkeerde voorwerpen focust, of dat de karakters me qua personaliteit niet meekrijgen, maar het wilde maar geen impact hebben op mij.

Wel mooie beelden hier en daar, zeker de laatste minuten waren prachtige locaties. Doorgaans mocht Moretti wel wat meer gebruik maken van de Italiaanse landschappen, maar voor de rest zit het prima in elkaar. Genoeg detail, genoeg invulling. Maar het mist gewoon een impact.

Matig.

Maar begrijpelijk een film die door het grote publiek omarmt wordt. Cooper probeert wel iets anders met zijn film, maar komt niet heel ver. Hij kiest voor een rauwere aanpak, maar dat neemt niet weg dat deze film alsnog als standaard Hollywoodvoer aanvoelt.

Cooper zet een behoorlijk accent op in ieder geval, en serieus kan ik hem niet nemen. Hij acteert verder best prima, maar ik kan het simpelweg niet serieus nemen. Gaga is ook niet al te bijzonder, maar het is leuk om haar nu ook zo te zien i.p.v. haar gewoonlijke looks. Een echte chemie kon ik niet proeven tussen de twee, terwijl andere gebruikers deze wel konden proeven. Ik zat zelf echt te zoeken, maar voelde niks.

Visueel ook niet de beste film. Het wordt redelijk rauw gebracht allemaal, maar voelt alsnog te "duur" aan. Dit komt waarschijnlijk omdat de film zich regelmatig op grote omgevingen afspeelt zoals het podium van een Oscaruitreiking. Bovendien worden enkele gebeurtenissen nogal overdreven neergezet, zoals Cooper die tijdens de uitreiking dronken staat te wezen. Misschien dat het weleens eerder gebeurt is, maar ik kan dit niet echt serieus nemen.

Verder ook nooit meeslepend, intens of boeiend. Het is een nogal vlakke en kale registratie van de donkere kant van roem. Misschien niet op de meest uitgekauwde manier, maar wel nog steeds zeer braaf binnen de lijntjes op een bijzondere wending naarmate het einde nadert na. Ik zie in deze film weinig dat ik nog niet eerder heb gezien eigenlijk.

Daarnaast moet de film uiteraard weer zo lang duren terwijl ik de uitdieping van de personages of chemie echt niet bijzonder vond. Ik heb me nogal lopen vervelen tijdens het kijken naar deze film. Tussendoor wordt er aardig geacteerd en bewandelt wat verassende paden, maar de beste momenten zitten toch echt in de stem van Gaga en dat is ook wel makkelijk aangezien ze een zeer bekende zangeres is. Nee, ik kon niet zoveel met deze film, maar fijn dat anderen wel een betere tijd hebben gehad met deze film.

Lompe film.

Abrams is een regisseur die het wel kan, maar ook eentje die niet altijd zichzelf kan bewijzen. Vaak blijkt er altijd wel iets te missen in zijn films. Star Trek lijkt te leunen op de relatie tussen Spock en Kirk. Dat is dan ook gelijk het element dat heel erg faalt in de film.

Star Trek lijkt vooral op een gemiddelde popcornfilm. Maar gezien de absurd hoge score die Star Trek hier krijgt, leek het dus wat meer te zijn. Dat is het ook. Althans, dat is waar Abrams op mikte. Maar heel veel beter is het niet dan de gemiddelde popcornfilm. Aangezien de film sterker leunt op serieuze elementen, en hier sterker in faalt, beoordeel ik het lager dan de gemiddelde Hollywoodfilm.

Visueel echter wel aardig. Abrams lijkt vooral enthousiast te zijn achter de regiestoel en dat zorgt voor een energieke film die heen en weer tiert als een stuiterbal. Er gebeurd veel, en Abrams lijkt zichzelf te willen bewijzen. Maar op de subtielere elementen faalt de film.

De relatie tussen Pine en Quinto is zeer slordig uitgewerkt. Ze worden veels te snel en abrupt vrienden nadat ze een emotionele confrontatie hebben gehad. Dat is gewoon behoorlijke luiheid en weigeren iets toe te brengen aan het script. Bovendien is de karakterontwikkeling voor zo'n grote film ook redelijk slecht.

Acteerwerk ook niet al te bijzonder. Pine is vooral een leeg figuur. Zijn blauwe oogjes kunnen je verleiden, maar als je iets verder kijkt kom je niet al te veel bijzonders tegen. Quinto is ook behoorlijk saai. Grappig dat de originele Spock ook voorbij komt. Dan zie je hoe weinig Quinto voorstelt als Spock naast de originele Spock. Daar zit toch een wereld van verschil in?

Saldana ook bij lange na niet mijn favoriet. Hier doet ze het tot mijn verbazing nog wel aardig. Yelchin ook best leuk (jammer dat hij weg is) en Pegg staat ook altijd wel zijn mannetje. Qua acteerwerk is het dus niet de topprestatie die je van zo'n soort film zou verwachten.

Visueel echter best knap. Af en toe een houterig CGI-momentje hier en daar maar het ziet er goed uit. Leuke kleurtjes en vlotte sets. De designs zijn regelmatig ook gaaf. Camerawerk vaak ook energiek en passend, maar soms vliegt het eventjes uit de bocht. Vooral als iets groots een stap zet en de camera licht gaat schudden pakt vaak lelijk uit.

Maar het vermaakt nog wel. Maar ik snap niet zo goed waarom deze film dan wel boven de rest moet uitsteken. De karakterontwikkeling is triest, de relaties tussen karakters compleet random en de relatieopbouw ook erg lui. Ook soms wat te sentimenteel en te opeisend.

Maar dankzij het vermaak en de goede look nog wel een 2,5*.

Eerste voldoende in de trilogie.

Heb Lin als regisseur niet eens zo hoog zitten. Zijn F&F-films vond ik maar zo zo. Maar in dit Star Trek deel komt hij als regisseur opvallend goed tot zijn recht. Beter dan Abrams wat mij betreft. Abrams is waarschijnlijk als algemeen regisseur de betere, maar hier moet hij de troon tegen Lin wel afstaan.

Desondanks is dit Star Trek deel nog steeds niet heel erg bijzonder. Het voornaamste probleem dat ik met de Star Trek films heb is dat de karakters allemaal zo suf zijn. Er is eigenlijk geen enkel intrigerend, interessant of memorabel karakter. Elk personage ben je een uur na de film weer vergeten.

Pine is als acteur niet beroerd, maar speelt op automatische piloot betreffende Kirk. Quinto blijf ik ook een wat makke Spock vinden. Oude Star Trek films (nog) niet gezien, maar de Spock die daar in meespeelde was toch echt een stuk beter dan deze Spock.

Bijkaraktertjes zijn opvallend genoeg leuker om te volgen dan de hoofdkarakters. Pegg doet het weer redelijk. De komst van Boutella is ook niet verkeerd. Sterker nog, de eerste Boutella-rol die ik wel kan waarderen. Saldana blijf ik matig vinden. Yelchin gaat hier ook iets te veel over-the-top met zijn accent. Schurk Elba was ook niet bepaald een goede toevoeging in de trilogie.

Visueel echter veel en veel beter dan voorgaande delen. Ik bespeur nu geen enkele lelijke vorm van CGI meer. Wellicht valt er nog wel wat te zeuren over het kleurgebruik dat soms vloekt, maar het ziet er goed uit. Mooie designs, overweldigende omgevingen. Het ziet er goed uit.

Qua regie wat minder energiek en wat afstandelijker dan voorgaande delen, maar nog steeds niet verkeerd. Twee uurtjes aan vermaak, en het gaat best goed over. Ik mis echter nog wel 1 echt hele gave scene. De slotfase kent veel actie, maar ik mis een scene waarbij er een echte kick heerst. Zoiets als "Crashing the Vengeance" in Star Trek into Darkness . Alleen nog steeds onacceptabel schrijfwerk dat er duizenden mensen omkwamen in die scene en er maar 1 kapitein herdacht werd.

Standaard sciencefiction-spektakel, maar wel eentje waarbij het budget goed benut is. Jammer dat Lin terugkeert naar Fast & Furious delen, vind hem op het gebied van sciencefiction toch echt een stuk beter tot zijn recht komen. Nu nog een project waarbij er meer vrijheid aan verbonden zit, dan zie ik Lin nog wel een heerlijk filmpje afleveren.