Opinions

Gewoon een lollige marvel.

Vind Holland nu al leuker dan Maguire. Ondanks dat de films van Raimi misschien wat beter zijn qua verhaal, vind ik dat Holland echt een leuk klunzig maar lollig karakter uitstraalt. Ook is hij nog fris en kan hij dus de rol nog best lang spelen.

Effecten zien er natuurlijk goed uit, maar het verhaal stelt weinig voor. Natuurlijk hoef je van een Marvel geen ongelooflijk verhaal te verwachten. Ondanks dat was het af en toe wat saai, je aandacht blijft niet de hele film lang erbij.

Soms best sfeervolle scenes, zoals het beklimmen van het Monument. Keaton zet een best leuke maar soms wat cliche schurk neer. Soweiso leunt de film soms iets te veel op cliche maar daarbuiten was het een best vermakelijke film en krijgt het gewoon een voldoende.

Tof!

Als ik alle andere delen naast elkaar leg, dus Raimi, Webb & Watts, moet ik zeggen dat deze overduidelijk de betere Spider-Man is. En dat klinkt vreemd, want dit is een animatie. Normaal moet ik het niet zo hebben van animatie, maar dit was toch wel erg gaaf om te zien.

Maar ik ben wel blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien. Moest flink wennen aan de ongelooflijke chaos die afgevuurd wordt op de kijker. Al die flashy-beelden die elkaar in zo'n ongelooflijk noodtempo opvolgen vonden mijn ogen niet leuk. Maar als het begint te wennen, is het heel leuk.

Prachtige animatie natuurlijk. Niet meteen verwacht van een Spider-Man animatie. Maar dit was echt heel gaaf. Sterk cameragebruik en een behoorlijke dosis creativiteit door de scenes heen gestampt. Onoverzichtelijk bij vlagen, maar ook heel gaaf.

Schitterend kleurgebruik, gave sets, hele gave animatie. Stemacteurs zijn wat minder, maar dat wordt eigenlijk allemaal wel een beetje kwijtgescholden door de overdonderende vorm van animatie. Ook de actie en enkele personages springen er bovenuit. In dit geval vond ik de Prowler erg goed gelukt. Ook de Kingpin is er eentje om moeilijk te vergeten.

Verhaaltje heeft niet al te veel om het lijf. Nou, er heerst wel een heel origineel idee, maar de uitwerking is bekend. Maar de slotfase zag er wel erg gaaf uit en de film kent een hele hoop gave actiescènes die allemaal in zo'n ADHD-manier gebracht wordt dat het wel blijft boeien.

Het noodtempo waarin de film passeert zorgt ervoor dat je je nergens verveelt, en de gave scenes met originele afwerkingen volgen elkaar in hoog tempo op. Soms best grappig qua humor, actie die volop weet te vermaken en een film die nooit in de buurt komt van vervelen. Ik heb erg genoten. Veel meer valt er niet te zeggen. Waarschijnlijk even wennen aan de flashy-animatie in het begin, en geen al te beste stemacteurs, maar erg gave animatie.

Vooruitgang.

Maar dat mocht ook weleens gebeuren zo langzamerhand nadat de vorige twee films van Spider-Man zo op hetzelfde niveau zaten. Dit is de eerste film sinds tijden die door Marvel is gemaakt die wel eens een ander pad durft te bewandelen. Het blijft altijd voorspelbaar en tot zekere hoogte onnodig sentimenteel, maar bewandelt nieuwe uitkomsten.

Wat die paden precies zijn zal ik niet te diep op ingaan, want dat verpest alle plezier die mensen kunnen krijgen die de film nog niet hebben gezien. Ik denk echter dat de gebruikers die de film wel hebben gezien weten wat ik bedoel, maar in ieder geval vond ik het weer lekker leuk bedacht. Opent ook genoeg deuren om weer wat nieuws te kunnen doen, en ik ben blij dat deze film eindelijk de ruimte gebruikt om iets anders te doen op dat vlak.

De film verbindt nostalgie met een continuatie van de lijn. Afzonderlijk van elkaar zijn die alleen niet zo sterk. De personages zijn niet veel interessanter dan dat ze vroeger waren en Doctor Strange krijgt maar weinig te doen hier. De eerste helft van de film is best vlot, daarna vertrekt het meer naar het sentiment dat niet heel bijzonder aanslaat. Daarnaast hadden die schurken ook veel meer uitwerking verdient, maar die ruimte ontneem je jezelf als je zoveel personages in een film plaatst die al achtergrond hebben.

Daarnaast is het schrijfwerk ook regelmatig ronduit banaal te noemen. Een enkele scene waarin alle Spideys even een traantje laten en ze hebben ons weer mee. Ik geloof het niet zo. Ook de simplistische redenatie om dat multiversum te openen vind ik gewoon een slecht excuus om wat over lui schrijfwerk heen te wrijven. Zelfs in een film van 148 minuten hangt het allemaal maar wat zwakjes aan elkaar, en dat is jammer om te zien, maar zeker te verwachten.

Verder wel optimaal vermaak met een lekker tempo en prima in elkaar gestoken. De effecten zien er mooi uit, de film zelf gaat lekker episch over de top en ik vond het prettig om te zien dat een superheldenfilm me weer optimaal aan de buis kon luisteren. Het is dan weliswaar een lange zit, maar nooit een vermoeiende zit. Deden andere Marvels dit ook maar, al kan ik het zien aankomen dat de nieuwe Doctor Strange-film ook leuke dingen gaat doen.

Kosinski goes Netflix.

Voor enige tijd ging het met deze dienst een wat betere kant op, maar ondertussen is het alsof ze de hoop op een Oscar hebben laten varen. Kosinski heeft best wat succes bereikt in zijn loopbaan als regisseur, ook op het gebied van concept. Je zou dus denken dat hij met genoeg vrijheid een heel eind kon komen, maar niets blijkt minder waar.

Sowieso leunt de film gewoon te veel op starpower. Hemsworth is uiteraard gekozen om gewoon wat extra kijkers naar het scherm te trekken, maar hij past totaal niet in de rol. Het is alsof je een olifant cast om een muis te spelen. Het werkt gewoon niet. Teller is wel wat beter, de overige rollen zijn echter vooral onzichtbaar. Pogingen om chemie op te bouwen vallen dan ook snel dood.

De vormgeving is best leuk gedaan, al is het duidelijk dat het beperkt opgebouwd blijft. We bevinden ons in beperkte locaties. Ze zijn wel op hun eigen manier boeiend, al doet Kosinski net te weinig om er dat extraatje uit te persen. Visueel ontbreekt het gewoon aan kracht op het vlak van montage en editing, terwijl je met onderwerpen als drugs en hersenspoeling juist leuke trucjes kan uithalen.

Het is een vlak gebeuren dat makkelijk wegkijkt en het niveau van een Netflix-original makkelijk bereikt, maar vervolgens kan het weinig extra's doen om het niveau ook te ontstijgen. Kosinski zal tussen al zijn succes waarschijnlijk met enige teleurstelling terugkijken op deze film, maar hij heeft het toch echt zelf veroorzaakt. Halve film. Leuk vormgegeven hier en daar, loopt lekker, maar daar houdt het ook weer zo'n beetje op.

Best geestig.

Binnen zijn genre is het zeker 1 van de betere. Spiders 3D was blijkbaar een deel 3 uit de reeks, of in ieder geval onderdeel van een of andere trilogie, maar ik had nergens maar een beetje het gevoel dat dit een deel uit een reeks betrof. Misschien zijn het allemaal zelfstandige films?

De film komt totaal niet traag op gang. De vaart zit er direct in, wat films zoals deze erg goed kunnen gebruiken. Al in de opening gaat er iets mis. Er wordt wel even een korte introductie gedaan van de typische zielige en ongelukkige familie maar daarna gaat het al snel over in thriller en sciencefiction.

Het zit de film voornamelijk tegen dat het allemaal erg serieus gebracht is. De rollen zijn opvallend dramatisch voor een film die enkel over grote spinnen gaat. Acteerwerk is overigens ook best dramatisch. Ik heb eigenlijk geen enkele rol gezien waarvan ik dacht dat ze wel potentie hadden.

De effecten zijn ook best matig, maar in vergelijking met een gemiddelde SyFy-film is het nog wel te doen. De bewegingen zijn uiteraard erg nep, maar de versiering van de spinnen vond ik nog wel geinig. Overigens was het budget 7 miljoen, wat tot een aantal leuk gedecoreerde omgevingen leidt en een behoorlijk spectaculaire finale.

Die finale is vooral de doorslag, want door de film heen wil het allemaal niet erg entertainend worden. Het tempo ligt best hoog, maar het is de braafheid van de film en de ontbrekende dreiging van de spinnen die het tegenwerken. Eenmaal de koningin tevoorschijn komt begint het weer echt leuk te worden. Natuurlijk afgeremd door de effecten, maar oh zo groots en bombastisch.

Lekker spectaculaire slotfase dus met boordevol actie en opvallend grootse scenes voor een film zoals deze. De poster van de film is daarom niet eens zo misleidend. Het budget heeft echt wel voordelen gehad. Maar uiteindelijk vraag ik me af of de effecten zo bedoeld zijn of juist een daadwerkelijke poging waren tot grootste effecten.

Kwalitatief wat beter dan de andere films uit zijn soort, maar toch erg serieus opgezet en niet al te interessant tijdens het eerste gedeelte. Ik was wel positief verrast dat de slotfase zo bombastisch in elkaar geschroefd zat. Dat redt de film van een lager cijfer, maar uiteindelijk blijft het niet bepaald een goede film.

Gewoon.

Niet een al te vernieuwende film dit die natuurlijk behoorlijk op kinderen gericht blijft. Het is een boekverfilming waarvan ik het al snel knap vind dat je het kan verfilmen, maar dat is maar mijn mening. Wel leuk om Highmore te zien trouwens.

Highmore en Bolger doen het daarom ook prima als de 3 (ja, een dubbelrol) kinderen. De rest acteerde wat flauw, Parker vond ik bijvoorbeeld niet al te overtuigend en de trollen en monsters zagen er nogal houterig uit en alles behalve geloofwaardig.

Uiteindelijk een prima filmpje met hier en daar wat spannendere elementen te vinden. Geweldig is het nergens, maar het kijk wel redelijk weg en het verhaal doet zijn best hier en daar om origineel uit de hoek te komen. Als het visueel wat beter was geweest, had het een voldoende gekregen.

Vermakelijke, maar ook een ietwat flauwe en weinig ambitieuze komediefilm met romantische insteken. Regisseur Marco Petry gooit enige vorm van inhoud overboord en zet zich vol in op het concept en de maffe personages die daarbij komen kijken. Helaas zijn dat geen personages die zichzelf maar een moment onderscheidend kunnen opstellen. Ondanks de soms absurde gebeurtenissen ademt Blame the Game daarmee een nadrukkelijk been-there-done-that gevoeltje uit. De castleden vallen daar niet voor aan te kijken (want die leveren enthousiast werk af), maar de humor evenals het verloop van het verhaal bieden simpelweg te weinig verrassing. Gelukkig is het allemaal binnen een oogwenk weer afgelopen dankzij een gezond tempo.

Beste Slee verfilming.

De wat zwaardere momenten maken deze film ook compleet. Schram weet eindelijk zijn draai een klein beetje te vinden in de verfilmingen, al blijven de karakters soms nog steeds ongeloofwaardig, het is allemaal een stuk menselijker.

Ik het het boek ook gelezen, verrassend genoeg, en die is wel wat zwaarder dan dit. De scenes zijn soms bijzonder verontrustend om te zien en dat is goed om te doen, want het onderwerp is toch wel relevant deze dagen.

Een wat betere film, ondanks het nog beperkte acteerwerk en het iets te suffe einde. Het had daar het boek zelf wat beter moeten volgen, maar het onderwerp mag zeker aanwezig zijn en is eindelijk niet onnodig mierzoet gebracht.

Onderhoudende, maar veel te lange horrorthriller waarin regisseur Gavin Wiesen met een totaal belachelijk concept aan de haal gaat en dit op de meest serieuze manier uitwerkt. Weinig tijd voor humor dus, ook al is het gegeven van een kwaadaardige geest die bij flesjedraaien wordt overgedragen volstrekt van de pot gerukt. Gelukkig is het acteerwerk best aardig, loopt zeker de aanloop best vlot en hangt er een mate van professionaliteit in de lucht eenmaal het op cinematografie aankomt. Je zult dus geduld moeten hebben voor de speelduur, maar de wereld van horrorfilms heeft slechtere dingen voortgebracht dan Spin the Bottle. Ietwat jammerlijk dat de gegenereerde effecten er niet sterk uitzien.

Half.

Eerder gekeken omdat ik zin had in een recente horrorfilm en er eigenlijk bijna niets anders was dat me interesseerde. Aanvankelijk was ik ook niet van plan om The Spine of Night te zien, maar toch trok de status van dat het een brute en bloederige animatiefilm was me wel. Op dat gebied maakt de film zijn status zeker waar.

Er komen genoeg gruwelijke beelden voorbij en veel personages leggen op grafische wijze het lootje. Vergeet alleen niet dat het een animatiefilm is, dus het ligt er aan hoe heftig je het bijna constante geweld zelf vind. Gelatt & King leggen verder de nadruk op detail ondanks de redelijk simpele look van de film. In de geanimeerde beweging zit echter veel talent, maar in de animatie zelf niet echt.

Achtergronden en setpieces worden best lelijk tot leven getoverd en ook een sfeer breekt niet echt door. Het helpt dan ook niet dat de film de meest corny dialogen mogelijk includeert. Ik vond het wel jammer, want ze hebben wel nagedacht over een verhaal en de makers verrassen je voortdurend door hoofdpersonages snel te laten sterven. Veel wendingen, veel nieuwe personages die komen en gaan en een tempo dat best lekker doordendert.

De stemmencast is bekwaam in z'n vak en brengen de personages aardig tot leven. Ook genoeg brutaliteit en bloed dat over het scherm spuit, gecombineerd met een duidelijke liefde naar het fantasygenre. Verder miste ik vooral detail in de achtergrond en opvulling. Ondanks de magische aanpak breekt er nooit een aardige sfeerzetting door, maar het was gelukkig apart genoeg om niet meteen vergeten te worden. Ietwat jammer van de simpele look.

Lompe spionagekomedie met een schmierende Paul de Leeuw binnen een dubbelrol, waar je uiteraard een liefhebber van moet zijn. Spion van Oranje profiteert van benodigde droogheid binnen het eerste halfuur, maar daarna lijkt regisseur Tim Oliehoek niet helemaal te weten hoe de verhaallijn moet worden doorgezet. Wat daarop volgt, is dan ook niet veel meer dan een vermoeiende aaneenschakeling van dode grappen en een heleboel vreemde stemmetjes. Najib Amhali zorgt gelukkig voor schaarse humor binnen dit relatief slecht geacteerde filmproject dat snel uitgewerkt raakt, maar toch opvallend groots uitpakt qua schaal voor een Nederlandse film.

Halfje erbij na herziening, want de terugkomst van regisseur Darren Lynn Bousman levert betere kwaliteit op in vergelijking met de voorgaande delen. De traps zijn gemener, het verhaal is wat boeiender en de rol van Chris Rock is excentriek genoeg om op z'n minst boeiend te blijven. Wanneer het op de serieuzere momenten aankomt valt Rock inderdaad door de mand, maar zijn geschmier is stiekem best entertainend en de overige bijrollen doen het niet verkeerd. Eigenlijk is Spiral gewoon een boeiend stukje detectivehorror met een zeer capabele visuele vormgeving, maar naarmate de finale vordert valt het dan toch door de mand. Nogal ridicuul slot dat erg goedkoop oogt en de wending is niet bepaald verrassend, maar onderhoudend is het allemaal gelukkig wel.

Flauwe griezelfilm met een veel te lange aanloop en betrekkelijk weinig aandacht voor het uiteindelijke concept. De duur waarbij de personages door het bos rondrennen is erg kort, alhoewel het genoeg potentie toont voor wat spanning. De locatiekeuzes zijn namelijk best effectief en de speelduur is niet te lang, waardoor het extra raadselachtig overkomt dat regisseur Federico Alotto zijn karakterontwikkeling de meeste voorkeur lijkt te geven. De finale is nogal afgeraffeld en het posterfiguurtje komt niet meer dan enkele minuten in beeld, een spijtige uitkomst voor wat best bruut vermaak had kunnen vormen.

De inmiddels 85-jarige Christopher Lloyd liet zich wederom lenen voor deze kinderlijke Halloweenfilm, die duidelijk promotiemateriaal vormt voor de desbetreffende Amerikaanse seizoenswinkel. Cinematograaf David Poag stond in voor de regie, maar zijn ervaring binnen die hoek is enkel gematigd te merken in Spirit Halloween. De sterkste punten van de film zitten 'm vooral in het concept, waarbij een paar kids de nacht in een vervloekte speelgoedwinkel moeten zien te overleven. Een grote stoot aan plezier en creativiteit kunnen gegevens als deze makkelijk naar een hogere verdieping helpen, maar de feestartikelen maken spijtig genoeg een afwisselende indruk. Aan de ene kant zit de film vol met (kinderlijke) actie en ligt het tempo hoog, aan de andere kant komt er geen bijzonder spannende of creatieve bedreiging voorbij. Het acteerwerk van de kinderen is niet onaardig, maar het script van Billie Bates schrijft enkel houterige dialogen voor ze uit waar ze duidelijk weinig mee aan kunnen vangen. Daarnaast duurt de film opmerkelijk kort (dat baat heeft bij het entertainmentgehalte), maar daardoor de kans misloopt om de kijker te laten voelen dat de kinderen een echt dolle nacht hebben doorgemaakt. Concepten zoals deze hebben een regisseur nodig die vol op de fun inhaakt, maar zo’n vrijheid werd Poag wellicht teveel beperkt om er volop een reguliere kinderhorror van te maken.

Mwa.

Niet een al te bijzondere film van Miller, die hier overduidelijk dezelfde stijl als in Sin City gebruikt. Alleen dat Tarantino en Rodriguez niet meer van de partij zijn is maar wat duidelijk, want dit is puur Miller. Dat wil niet zeggen dat het gelijk beter is.

Een YouTube kanaal bekritiseerde de schurkenrol van Jackson, en daar zet ik wel vraagtekens bij neer. Ik vond hem de beste van de hele film, een groot lichtpunt in de acteerprestaties. Een goede cast, maar houterige prestaties van de rest. Mendes ziet er dan wel knap uit, en op Paulson en Lauria kan ik ook weinig mopperen.

Echter is er bij Macht wel wat houterigheid te spotten hier en daar, maar het is vooral Johansson die hier ver ondermaats speelt. Ze past ook niet echt in deze rol hier. Waar deze film ook een beetje in faalt, is de actie. Waar is die actie toch? Hier en daar wat slapstick achtige elementen en een bombastische maar te korte finale. Meer kogels hadden het goed gedaan.

Ik hou dan wel weer van die Miller stijl. Weer alsof je recht in een stripboek bent belandt. Al is het niet zo serieus en grof als Sin City, meer met humor en wat belachelijke slapstick elementen. De humor werkt zo af en toe wel gelukkig, alleen Miller gaat soms te ver over de rode lijn.

Voor de rest lang niet zo heel slecht, maar ook niet zo heel goed. Wel leuk om eens te zien, wie van de stijl houdt, kan dit misschien wel waarderen. Alleen moet je geen volbloed actiefilm verwachten.

Negeren: The Movie.

Want wat moet dat ding nog doen om als 'gevaarlijk' gezien te worden. Het aanvallen van de broer van Brody of de moord op de kat, en ze laten het nog steeds rondlopen zonder toezicht. Dit zijn momenten waarvan ik de schrijvers van het script op luiheid begin te verdenken. Het lijkt alsof de meeste zaken genegeerd worden.

Polly en Brody halen er dan nog wel veel uit eigenlijk. Beide leveren prima acteerwerk af, maar Chanéac als de volwassen Dren is een stuk minder goed. Ze hadden het er dan maar in CGI kunnen laten, want de bewegingen van baby Dren en puber Dren (al was de actrice al boven de 30) zijn erg verschillend, ondanks de beste pogingen van Chanéac.

Visueel redelijk. Lab is mooi aangekleed, de schuur is wat minder mooi en met de sneeuwrijke omgebing is niet genoeg uitgehaald. Dren ziet er prima uit als CGI baby en reptiel achtig wezen en dat is een groot pluspunt in dit soort films.

Veel te donker belicht eigenlijk. Hierdoor verlies je soms het overzicht in "spannende scenes" buiten. Dat het geen horror is met liters bloed maakt me overigens niets uit, het is wat het is in dit soort films. En soms heb je dan ook weleens dit soort films, daarom staat horror niet bij het genre vermeld.

Voor de rest een redelijk tempo dat af en toe wat doodslaat, maar net genoeg vaart om het niet al te saai te maken. Eerste deel is beter dan het tweede, waar de vooruitgang van de wetenschap bij het organisme nog interessanter is om te volgen dan bij het tweede deel.

De switch naar horror komt pas in de laatste minuten, al zijn deze niet erg spannend. Wel is de laatste scene sterk en weet de film nog sterk te eindigen. Alleen zou ik zelf dat beest allang hebben afgemaakt nadat Dren de kat doodstak. Dan hoor je toch al te weten dat hij niet vrij mag rondlopen?

Herzien.

Vooral omdat ik dacht dat Splinter me bij herziening heel erg zou gaan bevallen. Helaas komt het nauwelijks hoger uit dan mijn eerste cijfer (2,5*) maar het valt niet te ontkennen dat dit best een kundig gemaakte horrorfilm is. Eentje met een erg leuk en apart concept.

Wilkins had duidelijk weinig budget tot z'n beschikking en gaat hier vaak kundig mee om, maar soms ook iets te. Dat monster ziet er bijvoorbeeld akelig smerig uit, maar wanneer het dan in beweging moet komen schiet de camera alle kanten op. Normaal werkt dit juist goed bij mij, maar nu kan je zo weinig zien van de horror dat het eigenlijk geen nut heeft.

Van de gore die je wel ziet zitten er een aantal smerige en expliciete dingetjes tussen. De make-up van zowel de gore als het monster zijn uitzonderlijk geslaagd, dus dan is het ook jammer dat er niet veel van te zien is. Verder is de situatie ook niet al te boeiend en de personages ook niet, ondanks dat er wel een poging wordt gedaan tot originaliteit door een deel uit criminelen te laten bestaan.

Acteerwerk is redelijk, Whigham steekt er alleen nog steeds met kop en schouders bovenuit. Qua spanning voel je niet zo veel en echt intens wordt het ook nergens. Het is vooral hopen op wat smerige beelden tussendoor, want als je die wel een beetje te zien krijgt is het erg gaaf.

Verder duurt het gelukkig niet lang, maar veel bijzonderder vond ik dit niet bij herziening. Soms niet aan de al te interessante kant en horror die iets te onduidelijk in beeld wordt gebracht. Een beetje jammer is het wel, maar wat er nu te zien is krijgt wel een iets hoger cijfer vanuit mijn kant.

Halfje eraf na herziening. Fijn dat regisseur M. Night Shyamalan zijn comeback bij menig filmcriticus wist te maken met Split, maar toch maakte hij zijn projecten hiervoor (en hierna) een stuk beter. Met name de spanningsopbouw wil in deze film niet echt vorderen, want James McAvoy is simpelweg geen heel intimiderende bedreiging. Wel uitstekend geacteerd overigens, maar dat levert de film exclusief een duw in de rug op het vlak van humor en karakterontwikkeling. Split duurt eigenlijk vooral een heel stuk te lang en verschiet zijn kruit in het eerste uur al, maar gelukkig blijft Shyamalan een competente regisseur en controleert zijn visuele als inhoudelijke meerwaarde stevig. Een film als deze had echter een veel betere finale verdiend.

Hm.

Behoorlijk lompe film die inderdaad wel een typerend voorbeeld is van een actiefilm uit de jaren 80-90. Het lompe geschiet, de lompe one-liners en spanning die eigenlijk zo bijna altijd teniet wordt gedaan. Deze film bevat al die elementen.

Hauer is zoals verwacht, niet heel sterk bezig. De opmaak van zijn karakter is ronduit stompzinnig en zijn motieven voor zijn daden slaan voorkomen nergens op. Maar ergens maakt het de film wat interessanter. Van de rest kan ik ook weinig zeggen. Onzichtbaar.

Visueel is de film wel behoorlijk lelijk. De kwaliteit is erg slecht, het lijkt eigenlijk op een montage die uiteindelijk door de wasmachine is gegaan. Zo bleek was de uitstraling van de film. Ik weet wel bijna zeker dat niet elke film zulk lelijke kwaliteit heeft.

Voor de rest ziet het er allemaal ook wel oud uit. De meeste actie is wat buiten beeld, en de brute aftermaths van de moorden zijn een gemiste kans. Laat dan op z'n minst 1 van de moorden in beeld, maar dat zal wel aan de budgettaire beperkingen liggen dan.

Niet een al te beste film, maar wel 1 die ergens nog best vermakelijk is. Door de lompe aard van de film verveelt het niet bepaald, maar hoogstaande cinema is het absoluut nergens.

Uitstekende dramakomedie waarin regisseur Michael Showalter de balans tussen humor en sentiment uitstekend weet te beheersen en af te wisselen, ondanks dat de draai richting de tweede helft duidelijk naar de tweede kant gaat. Jim Parsons (specifiek) en Ben Aldridge zijn verbluffend sterk als koppel dat te maken krijgt met een zware last en redden zich uitstekend in zowel de luchtige als zware situaties. Showalter hoeft eigenlijk met deze twee castleden niet eens meer te dirigeren om de aandacht van de kijker vast te houden, maar doet niettemin een effectieve poging. De finale is doeltreffend en het verloop verveelt geen moment, enkel wat randzaken (ondanks hun relevantie) worden onvoldoende uitgewerkt om diens extra tijd te rechtvaardigen. Het zijn kleine smetjes op een film die erg effectief is in wat het moet doen.

De nieuwste bijdrage aan het Spongebob-universum volgt redelijk de lijnen van eerder werk. De eerste film blijft het beste hoofdstuk; alles wat erna gekomen is, speelt vooral op veilig en kent een gebrekkig verhaal. Search for SquarePants doet daar weinig aan onder. De film gaat volkomen nergens over en moet het vooral hebben van enkele lollige individuele stukjes en de creatieve animatietechniek. Er hangt een zeer hoog tempo en de grappen volgen elkaar dusdanig snel op dat het moeilijk is om hier verveeld van te raken, maar echt groots is het zeker niet.

Ok.

Nog maar een Spongebob-film, en eentje die het concept van de vorige film doorzet. Stopmotion-achtig gebeuren dus. Dat maakt de film zelf wat bijzonderder op visueel niveau, maar de kern blijft nagenoeg hetzelfde. We kijken tenslotte ook naar een Spongebob-film.

Alleen is deze net wat slechter geschreven. Deze film valt heel erg in de lijnen van een serieverfilming. Eigenlijk is het gewoon de eerste Spongebob-film nog een keer overgedaan maar met wat minder avontuur, meer stiekeme "grotenmensen" humor (Reeves) en een beter stijltje op visueel niveau.

De animatie is lekker kleurrijk en fris, het zorgt ervoor dat deze film een behapbaar resultaat blijft. Hill heeft alleen weinig werk van het schrijfwerk gemaakt, dus de film voelt al snel aan als een herhalingsoefening. De humor blijf ik echter wel leuk vinden. Typische "domme" humor en daar kan ik nog wel goed op gaan.

Voice-acting zal niet de cup of tea zijn van iedereen en dan begrijp ik best. Als je er wel tegen kan dat heb je een best vermakelijk resultaat voor je kiezen van enkel 91 minuten. Wie de internetcultuur een beetje volgt zal ook snel zien dat er veel verwijzingen in zitten naar bekende scenes uit de serie zelf.

Veel avontuur, al had het nog wat specialer mogen zijn. Achter de schermen was het volgens mij ook heel leuk, want er zijn best wel wat bekende namen die hier even wat lol komen trappen. Verhaal stelt verder werkelijk niets voor en de corny dialogen zijn er ook zeker. Dat zorgt er helaas wel voor dat deze film net wat te veel aanvoelt als cash-in, maar wel een verbetering is ten opzichte van deel 2.

Herzien en het cijfer blijft hetzelfde als vorige keer. Uiteindelijk is het gebeuren creatief te noemen en zit het tempo er degelijk in, maar ten opzichte van de eerste film loopt het allemaal een stuk minder lekker. Met name de humor is een aanzienlijk stuk minder effectief en breekt de opgehemelde superheldenslotfase simpelweg veel te laat aan. Waarbij het andere deel dusdanig melig was dat de cheese redelijk onopvallend werd neergezet stikt het bij Sponge Out of Water van de kaas. Het absolute fungehalte ontbreekt, maar uiteindelijk is de afwisseling tussen de vele gebeurtenissen vermakelijk genoeg.

Toch maar een keertje herzien. Lollig en simplistisch vermaak voor jong en oud, al zal de drukte van het geheel niet voor iedereen zijn weggelegd. Zeker qua verhaalsopbouw en balans neemt de komedie iets teveel de overhand, waardoor de dramatische elementen (en daar wordt genoeg op ingezet) absoluut niet werken. Stephen Hillenburg en Mark Osborne springen creatief om met het complete gebeuren en dat resulteert in genoeg tempo en avontuur, waartussen ook de muziek prima te behappen valt. Ik moet toegeven dat ik meerdere keren heb kunnen lachen met de melige kinderachtigheid, dus mijn avond was op deze manier best gezellig.

Spongebob dus weer.

Nooit gedacht dat ik deze zou zien, maar met zo'n korte speelduur en het stiekeme genot wat ik van deze serie krijg toch maar een keertje opgezet. Helaas is dit veel flauwer dan de gemiddelde Spongebob film en heeft het minder charme.

Voelt inderdaad meer aan als een ultra lange episode van de serie zelf, met vrij flauwe humor en vervelende karakters hier en daar. Gelukkig blijft het wel vlot en de 45 minuten speelduur zijn eigenlijk ook al vrij snel om in deze korte film.

Ik heb me wel vermaakt, maar echt goed was dit niet. Geef me dan gewoon de film maar, dit was wat flauwer en leek meer op nog jongere kinderen te zijn gericht.

Leuk.

Bijzondere film met een volstrekt stompzinnig concept. Duffield slaagt er vervolgens op wonderbaarlijke wijze in er een goed geheel uit te krijgen die de kijker goed in zijn verhaal betrekt. Dit zijn maar weinig regisseurs gegeven, en daarom was deze film een plezante verrassing.

Vooral het eerste deel kent eigenlijk een perfecte balans tussen komedie, drama, horror en fantasy. De horror en de fantasy worden iets meer op de achtergrond gedrukt, maar komen precies genoeg in beeld. De komedie en drama nemen het grootste deel van het plot in beslag, maar worden eigenlijk perfect afgewisseld waardoor je goed met de personages mee kan leven.

Langford verslikt zich regelmatig een beetje in haar rol, maar stoort verder niet. Plummer is dan wat beter, maar toch had het acteerwerk in zijn geheel iets realistischer mogen zijn. Grapjes zijn verder oprecht lollig, de horror heeft de juiste impact en het gehele gevoel komt goed over. Wanneer er iemand op wordt geblazen is het schokkend, vooral omdat het niet in hoog tempo achter elkaar wordt gestopt. Het gevoel van "wat zou ik doen in deze situatie" breekt goed door.

Visueel best fris, met leuke dingen in de montage. Het had iets sterker mogen zijn, maar zoals het er nu uitziet is het prima. Duffield maakt het zich verder erg moeilijk qua verhaal, aangezien het veiliger is om gewoon een strakke en snelle horrorfilm te maken, maar doet het voor een lange tijd op de juiste manier. In de tweede helft raken de genres echter wat uit balans.

De drama neemt erg zwaar de bovenhand en de komedie, horror en fantasy worden zo goed als volledig weggedrukt. De film verliest hiermee zowel tempo als de gave om boeiend te zijn. Hierdoor komen zowaar saaie momenten om de hoek kijken aangezien de personages verder weg lijken te staan. De subtiliteit vervaagd ook een beetje, waardoor het allemaal niet zo bevredigend weet te eindigen als dat je zou hopen.

Toch is de film als geheel apart genoeg om leuk te kunnen zijn. Het is niet slecht, maar de ietwat onevenwichtige tweede helft zit het als resultaat in de weg. Eerste helft was echter bijna perfect, met een erg sterke balans. Een stompzinnig idee, maar toch verrassend fris en sterk uitgewerkt. Duffield is er eentje om in de gaten te houden.

Een toegewijde rol van Brad Dourif en een aantal overtuigende praktische effecten zorgen voor enig plezier, maar deze combinatie tussen sciencefiction en horror wordt door regisseur Tobe Hooper vooral oninteressant uitgewerkt. Veel te serieus op dramatisch vlak en veel te lang qua speelminuten voor een idee met zo'n dunne inhoudslaag. Zeker in de tweede helft lijkt er werkelijk geen eind aan te komen en zelfs Dourif kan dan weinig aanvangen met het gebrek aan neergezette sensatie.

Voor de minder kritische kijker en vooral de jonge doelgroep zal een film als Spooky Buddies makkelijk te verteren zijn en het gebrek aan inhoudelijke ambitie werkt hier voor de verandering in het voordeel. Regisseur Robert Vince maakt gebruik van een direct verhaal en vooral de Halloween-achtergrond om zijn film fraaier mee te maken en alhoewel een hoop insteken wat meer inzet hadden kunnen gebruiken blijft het wel entertainen. De effecten zijn lelijk en een aantal personages nodeloos kinderachtig, maar de puppy's zijn schattig en de jonge kinderen doen het prima. Geen geweldig project, maar de doelgroep zal zich er wel mee kunnen vermaken.

Aardig.

Boek ooit eens gelezen, en ik weet er eigenlijk nog best veel van. Een verrassing was deze film daarom ook niet, maar toch kon ik er best van genieten. Op voorhand verwachtte ik er weinig van, want Nederlandse films zijn altijd een beetje een risico, maar Spoorloos viel me erg mee. Perfect is het echter niet.

Zoals verwacht is het acteerwerk voorspelbaar slecht. Donnadieu doet het nog wel aardig, en de uitstraling van Ter Steege kan er ook nog wel mee door, maar verder lopen de dialogen er dramatisch uit en leidt deze film sterk aan het zo-praat-niemand syndroom. Daarnaast zijn de dialogen qua schrijfwerk ook echt om te huilen. Haalde me zeker in het begin een aantal keer uit de film.

Verder is de look van deze film niet erg mooi, want veel versiering zit er niet in. De locatie is sterk gekozen, en het plaatsje is sfeervol, maar daar houdt het wel weer op. Het zijn vooral de beelden zelf die intrigeren, want de stijl is niet bepaald absorberend. Gelukkig weet regisseur Sluizer het als het op de beelden zelf aankomt best intrigerend te maken.

Lang duurt het zeker, maar intrigerend is het ook. Het verhaal is niet bepaald sterk, het is vooral de laag die erachter zit die het hem doet. Donnadieu speelt namelijk een best aardig personage die de aandacht moeiteloos vast kan houden en ook een interessante achtergrond kent. Sluizer geeft ook net genoeg mee aan ieder personage om ze niet cliché over te laten komen.

Jammer genoeg overheersen er ook een hoop irritatiepunten die het intrigerende geheel wat in de weg zitten. Richting het einde zit er een uitzonderlijk beklemmende scene in, ik denk dat iedere kijker wel weet welke, maar het gedrag van de personages haalt de kijker ook weer uit. Zo weegt deze film constant sterke beelden met zwakke beelden af. Een beetje jammer is dat wel, maar dat neemt niet weg dat Spoorloos voor Nederlandse begrippen een degelijke film is.

Ok.

Een onderhoudende film die niet al te veel te beiden heeft in het concept zelf. Ik vond dit wel weer een beetje een "normale" film die duidelijk is gemaakt om op de oscars zelf te jagen. Met veel bekende gezichten en een waargebeurd verhaal.

Het is ergens best interessant en het echte verhaal is natuurlijk wel iets belangrijks dat op zijn tijd best verfilmd mag worden. De vele bekende namen doen het ook niet verkeerd, al vond ik de rol van Ruffalo net iets te overdreven uiteindelijk.

De dialogen, die ruimschoots aanwezig zijn, hadden naar mijn mening veel scherper gemogen. De humor die er soms zeker is, had zo iets beter kunnen zijn maar ook het tempo zelf ligt dan veel hoger uiteindelijk. Dan kom je er als kijker makkelijker doorheen.

Er hadden hier en daar ook meer momenten mogen zijn van de slachtoffers van het schandaal. Ik had graag meer emotie willen zien hier en daar. Dit was vooral een hele "professionele film" die niet altijd voor het verhaal zelf lijkt te gaan maar meer voor de prijzen.

Het is interessant, maar voor mij geen heel hoogstaande cinema. Een boeiende film met een belangrijk verhaal, maar niet scherp genoeg om een hoog niveau te behalen.