Opinions

Mwa.

Space Jam is een film die ik heel vroeger ook al eens gezien had, maar veel kan ik me er niet van herinneren. Ik weet dat een bekende basketballer erin mee speelde, Michael Jordan natuurlijk, en verder was ik de film compleet vergeten. Daarom wilde ik er ook nog niet op stemmen, maar onlangs heb ik de film eindelijk herzien.

Wat deze film voor me redt voor een groot deel is de slapstick, die ik binnen de Looney Tunes-wereld altijd erg heb kunnen smaken. Lekker idioot en random, ik mag het wel. Niet iedereen is er fan van, maar als kind heb ik er altijd van kunnen genieten en het is fijn om te zien dat ik er op oudere leeftijd niet echt minder van kan genieten.

Inhoudelijk is de film best ruk te noemen en zelfs al voor de helft van de film beginnen ze al met de basketbalwedstrijd, wat aangeeft dat ze het zelf ook allemaal maar zwakke koek vonden. Het verhaal is dan ook zo normaal als maar kan, en de film kent weinig verrassingen. Het is vooral de soms kleurrijke en energieke invulling die het hem doet.

Jordan kan overigens echt niet acteren, ondanks dat hij ergens nog wel charme heeft. De stemacteurs zijn wel aardig te noemen, maar ze lijken zich dan ook in redelijk bekend vaarwater te bevinden. Soucie vond ik van de boel veruit de beste, jammer dat ze werd vervangen in het tweede deel. Spreekt wel de leukste stem in naar mijn mening.

Space Jam is een vermakelijke maar redelijk lege film. De effecten zijn uiteraard barslecht maar bij dit soort films wil ik daarvoor nog wel een oogje dichtknijpen soms. De grapjes zijn best aardig, maar je kan er niet omheen dat het verhaal gewoon wat inspanning mist. Ik kan het daarom ook geen toegang geven tot een voldoende, maar ik ben blij dat ik hem een keertje gezien heb.

Stapje terug.

Het zou met hedendaagse technologie niet al te moeilijk moeten zijn om het eerste deel uit de reeks te overtreffen. Space Jam 2 had al een belachelijk hoog budget van wel 155 miljoen en ook nog eens LeBron James in de hoofdrol. Gooi daar nog wat iconische cameo's bij en je moet een heel eind komen met je film.

En toch blijft deze film haken op een score van 2 sterren. Space Jam 2 mist ten eerste inhoudelijke originaliteit en creativiteit. Het verhaal wordt zo basic mogelijk ingevuld met het typische vader-ziet-zoon-niet verhaal. Cheadle vult verder ook een erg normale schurkenrol in en de film blijft ook altijd voorspelbaar. Voor een film die zichzelf zo goed had gepromoot is dat een serieuze tegenvaller.

Verder is het acteerwerk van de heer LeBron ook niet briljant, en zelfs als cartoonfiguurtje valt hij door de mand. Betreffende cameo's, er zit een hele geslaagde scene tussen met de Boze Max: Fury Road in de achtergrond, en wat iconische figuurtjes die voorbij komen lopen, maar verder blijft die boel gewoon op de achtergrond. De Looney Tunes overigens ook. De band tussen vader en zoon staat hier centraal, en daardoor zijn al die knuffelfiguurtjes bijfiguren geworden in hun eigen film.

De vervangingen voor de stemmencast zijn regelmatig dramatisch gekozen, met Zendaya in de eerste plaats. Vreselijke actrice in het algemeen ook. Visueel zit er wel een grootse vooruitgang in. Prachtige effecten vullen het scherm op met mooie kleurtjes en wat vernieuwende vondsten. Ze hebben het budget goed benut, en daar kan ik de film enkel en alleen op prijzen.

Jammer dat de basketbalwedstrijd iets minder de focus krijgt na een tijdje, maar niettemin vermakelijk is om naar te kijken. Aan tempo ontbreekt het de film niet, wel aan originaliteit en gezicht. Met dit soort basisreceptjes aankomen kan gewoon niet meer, en daarom krijgt Space Jam 2 verdiend slechte recensies. Erg jammer, maar misschien dat ze een goede comeback maken in Space Jam 3. Ik hoorde dat die namelijk ook nog komt.

Zeer overtuigend sciencefictiondrama van regisseur Johan Renck, die kan rekenen op een uitstekend spelende Adam Sandler. Ondertussen is hij bezig aan een soort opmars om zijn luie komedieverleden weg te poetsen en Spaceman weet hem daarbij zeer goed op weg te helpen, al had hij dat niet zonder de meeslepende muziek van Max Richter kunnen doen. Het tempo is weliswaar laag en het gebrek aan explosieve sequenties tussendoor kan wellicht te veel vragen van de minder geduldige kijker, maar ik heb de gehele film lang geboeid naar de vordering gekeken. Renck weet zich bovendien goed raad met het visuele aspect en vind altijd wel een manier om mooie scenes te presenteren. De dromerige toonzetting leidt verder gelukkig absoluut niet af van de emotionele kern en ik zou oneerlijk zijn als ik beweerde dat het einde me niet raakte. Ik vond dit een erg mooie en vooral eigenzinnige film waar Netflix wat mij betreft trots op mag zijn.

Regisseur Adam Gierasch is ondertussen serieus afgegleden sinds zijn amusante begin, mogelijk een teken dat deze naam vooral goede projecten neerzet als hij over het benodigde budget beschikt. Spaghetti is een zielloos, goedkoop brolwerkje met matig acteerwerk en halfbakken ideeën. Zeker naar de finale toe worden er bepaalde concepten uit het niets ingeleid die voorheen amper relevant waren binnen de inhoud. Omdat er nog wel een poging wordt gedaan tot een originele invalshoek wint Spaghetti wat bonuspunten, maar Gierasch kan en moet beter doen dan dit. Pijnlijk om dit soort makkelijke projecten van zijn naam af te zien komen.

Moeilijk.

Kon door een filmspel ook niet om deze film heen helaas. Ik had het sowieso nooit opgemerkt als deze titel niet door andere mensen tevoorschijn werd gepraat, maar waar ik soms blij ben met ontdekkingen had ik deze liever niet gezien. Het verbaast me overigens ook niet veel dat deze film een top 250 notering inneemt op Letterboxd.

Klaarblijkelijk moest de film gedeeltelijk een komedie voorstellen. Daar ben ik dan stomverbaasd over, want veel humoristische elementen zie ik eigenlijk niet. Misschien een beetje in het overdreven tentoonstellen van de personages. Een dergelijk figuur als Hrušínský zal je niet vaak aantreffen binnen films. Hij doet het best goed, maar vooral omdat zijn stem hem een heel aparte charme toekent.

Visueel probeert de film redelijk experimenteel over te komen maar het sloeg maar zelden aan. De beste stukken komen tot stand vanuit het cameragebruik. Een aantal aparte camerastandpunten evenals een aardige finale, maar daarvoor is alles redelijk herhaald en ouderwets. De montages van schilderijen of redelijk psychologische beelden zijn nogal houterig en een gevoel van claustrofobie of intensiteit wordt ook nooit echt behaald.

Wat echter vooral de dooddoener is, dat is het tempo zelf. We luisteren 100 minuten lang naar een gast die volslagen uit z'n nek aan het lullen is. Mag dan wel een afdaling naar waanzin voorstellen, maar ik vond het vooral een enorme dosis onzin. Verpakt in intelligente en dromerige dialogen die je vooral om de tuin leiden. Geweldig voor sommigen onder ons om te analyseren uiteraard, maar voor mij vooral goed om te vergeten. Al bij al kwam ik er totaal niet doorheen, en dat het dan ook 100 minuten door moet denderen zorgt ervoor dat het een intens vermoeiende ervaring voorstelt die niet aanslaat.

Een halfje.

Opzicht ken ik de serie maar nog nooit echt gezien. Weleens wat van mee gekregen maar ik keek dit vooral omdat het verhaal me eigenlijk best aansprak. Maar ik wist ook ergens achter in mijn hoofd dat dit geen grootste film zou worden.

Ik ben uiteindelijk toch wel positief verrast, vooral door het visuele van de film. De Vries heeft echt een aantal geinige truckjes in de film gestopt die het allemaal wel leuk maken. Daarbuiten heeft de film een vlot toontje waarmee het makkelijk uit te kijken is.

Acteerwerk is bovengemiddeld voor Nederlands niveau toch wel. De tieners hebben er duidelijk zin in en stralen heel veel enthousiasme uit. Daarbuiten is het script niet complete ruk dus hebben ze soms ook echt een beetje ruimte. Blijft alleen wel eeuwig zonde dat ze allemaal zo abnormaal zijn. Je zal ze nooit tegenkomen.

Het wordt wel irritant na enige tijd. De boodschap verwatert vaak in wat ongeloofwaardige scenario's en de humor is erg brak. Er is niets grappig eigenlijk behalve wat kinderachtig gedoe zoals wat rond schreeuwen en heel erg een type spelen. Het lijkt af en toe even een klucht.

Qua drama komt het ook niet helemaal binnen maar de tieners hebben genoeg plezier om het allemaal even door te laten gaan. Het maakt de film best kijkbaar en het is helemaal niet zo slecht als je zou denken. Je moet je soms alleen even erdoorheen bijten.

Typische kinderfilm dus. Kinderen zullen dit vast makkelijker slikken dan volwassenen, en de film heeft af en toe klucht neigingen. Maarja. Dat kan je dan ook wel verwachtten.

Druk.

Film waar veel in gebeurd, maar niet op de manier die je zou denken. Het heeft vooral met het karakter van Leoni te maken en diegene die de film al gezien hebben zullen wel weten wat ik bedoel. Een muur van woorden wordt eigenlijk tegen de kijker aangegooid.

Als kijker komt je ook nooit echt om adem. Het verhaal gaat snel en met de emoties wordt veel, erg veel gespeeld. Regelmatig een paar schreeuwerige scenes waarbij je even relaxed bent als er even niks gezegd wordt. Opzicht is dit allemaal nog wel ok.

Echter is de komedie niet zo leuk. Redelijk subtiel, maar ook gewoon humor die ikzelf niet erg mag. Alhoewel dat niet van Sandler kwam. Hij kan toch wel wat meer dan de meeste rollen die hij speelt, eigenlijk zie ik hem liever in dit soort rollen.

Ik snap niet hoe dit trouwens 80 miljoen heeft gekost. Buiten mooie locaties om is er visueel weinig te genieten eigenlijk. Cameragebruik is best saai en de mooie locaties zelf hadden best wat mooier in beeld gemogen eigenlijk voor een extra zonnig sfeertje.

Qua acteerwerk is het prima. Vega is leuk, Sandler is ook goed op dreef en Leoni, ondanks haar wat drukke karakter, is eigenlijk ook goed. Ook de kinderen en Leachman was ook goed op dreef. Het blijft allemaal wel geloofwaardig dankzij dat allemaal.

Film is wel lief, maar een echt warm gevoel krijg je nooit en het einde lijkt wel wat onbevredigend te zijn eigenlijk. De gaten worden eigenlijk niet helemaal goed gevuld waardoor ik niet erg tevreden was. Ik had graag nog een epiloog gezien na afloop.

Matig.

Leuk, ik mag de eerste zijn die een review plaatst op deze film. Helaas is het niet bepaald een goede film. Ik had er zelf in ieder geval een hoop zin in. Nu wist ik niet precies wat ik moest verwachten, maar ik hoopte op een stijlvolle en lekker lompe actiefilm, dat is dit niet perse.

Ik zal het maar meteen zeggen, Spare Parts is duidelijk een erg goedkope film die niet al te veel te bieden heeft. Het is een soort variant op Mad Max maar dan moderner en met minder budget. Zo blijft de setting erg beperkt en de look ziet er toch te simpel uit. Jammer want het had een stuk beter gekund.

Een pijnpunt is al snel de zeer serieuze toon die heerst. Alles is erg serieus en sterk aangezet zonder een greintje humor of luchtige scenes. Een beetje jammer want als je ergens leuk en bizar mee kan uitpakken is dit het wel. De cheesyness was er wel en de gore hier en daar ook.

De gore is zelfs extreem te noemen met erg gedetailleerde moorden zoals een kettingzaag die iemand zijn gezicht er volledig afzaagt. Dat zijn wel momenten waarmee je kan scoren, al is de gore zeer onrealistisch ten opzichte van de toon. Een splatter is deze film ook niet bepaald, ik denk vanwege budgettaire beperkingen of omdat Hunt er toch op mikte realistisch te zijn.

Verder veel kleurtjes maar weinig wow. Hunt probeert zijn film wel leuk te decoreren maar het ontbreekt toch aan wat ondersteunende attributen. Camerawerk is bijvoorbeeld best simpel te noemen, de montage traag en de personages niet apart of leuk genoeg. Sowieso wordt dat laatste best afgeraffeld terwijl het er wel op lijkt te mikken.

Acteerwerk is wel wat beter maar ook niet perfect. De dames doen het best leuk maar echt bijzonder willen ze niet worden helaas. De bijpersonages zijn niet veel beter en vooral niet gestoord of gek genoeg, want zo'n setting als deze vereist toch wel aardig gestoorde personages of acties.

Ook de montage had iets stijlvoller mogen zijn met meer trucjes of inspanning. Nu heb je vooral een film met een fantastisch concept die heel leuk en lomp had kunnen zijn maar dit eigenlijk gewoon niet is. De toon is toch verkeerd en de film is te weinig all-the-way. Wel extra punten voor het acteerwerk, de setting, kleurtjes en enkele extreme gevallen van gore.

Oei.

Sparks voelt aan als een film die zich met weinig middelen zo groots, spectaculair en episch mogelijk wil presenteren. Al vanaf het begin verzuipt de film in speciale effecten waar eigenlijk helemaal geen centen voor over zijn. Apart dus om dan wel te zien dat ze het geld hadden om bijvoorbeeld authentieke auto's in te huren.

Het voornaamste probleem van de film vind ik niet dat het graag wil scoren met weinig middelen en daarvoor constant lelijke special effects gebruikt, maar dat het allemaal gewoon zo ongemakkelijk aanvoelt. Dit is dus de film is die je krijgt als je een superheldenfilm maakt zonder echt lijkt te weten wat je ermee wil doen. Die pakjes die ze aanhebben kunnen bijvoorbeeld gewoon echt niet.

Een uur later tussen de ongemakkelijke beelden komen dan de eerste scenes voorzichtig om de hoek kijken die het verhaal wat vooruit helpen. Dat is ook het voornaamste voordeel van de film. Het heeft een duidelijk narratief waar het op kan leunen. Het is niet alleen maar bombarie en actie. Nee, de schrijvers lijken daadwerkelijk moeite te hebben gedaan om er wat verrassingen in te schrijven.

Erg indrukwekkend is het alleen niet om binnen een superheldenfilm met allerlei idiote personages antwoorden te vinden op vragen die in reguliere films niet beantwoordt kunnen worden. Ik kon het tevens waarderen dat er daadwerkelijk wat attributen zijn ingehuurd om de film vooruit te helpen qua toon, maar daar eindigen de complimenten ook weer.

Het was ronduit ongemakkelijk om te zien hoe slecht de actiescenes in elkaar staken. Er wordt totaal geen moeite gedaan om een gevecht over te brengen. Erg afstandelijke actie en zeer lelijke effecten. Ik denk dat ze de gratis versie hebben gekocht van het reguliere effectenprogramma voor films. Zelfs Nederland lijkt met indrukwekkendere dingen te komen dan dit. Alleen hierdoor is het toch maar lastig om de film af te kijken, maar compleet brak is het gelukkig niet.

Leuke Kubrick.

Zelf beschouwde hij het als 1 van zijn mindere films, maar uiteindelijk is het best een heel erg geslaagd epos. Het meest verrassende eraan is dat een film uit 1960 geen enkel moment heeft verveeld. Kubrick laat weer zien waarom hij 1 van mijn top 10-regisseurs is.

Als eerste is deze film lekker groots opgezet. Het voelt aan als een 100 miljoen budget, maar uiteindelijk was het slechts maar 12. Vroeger kregen ze dus blijkbaar veel meer voor elkaar voor een kleiner budget. Hier pakt dat groots en vermakelijk uit.

Qua verhaal is het niet al te spectaculair. De achtergrond is wel wat interessanter, de gehele locaties zijn bijvoorbeeld gewoon erg mooi. Maar uiteindelijk is het niet veel meer voor mij dan een "opstand van de slaven" verhaal. Een rise en fall.

De film verloopt echter niet geheel foutloos. Kubrick maakt een aantal opvallend rare keuzes. 1 daarvan is Douglas en een aantal andere slaven staartjes geven. Dat ziet er echt volkomen belachelijk uit. Te duidelijk een nep versiersel.

De romantiek zelf is echter ook weinig spetterend. Er heerst absoluut geen chemie tussen Douglas en Simmons. De romantiek is voor de rest ook gewoon saai. Je wacht dan vooral weer op de groots opgezette scenes die snel daarna zullen volgen.

Alhoewel het nooit echt spannend is blijft het altijd boeien. De locaties zijn mooi, het camerawerk is soms knap en in het algemeen is het gewoon een vermakelijk en zeer episch gebeuren. Dit soort films zie je tegenwoordig wat minder, maar vroeger konden ze er dus ook best wel wat van.

Kubrick is voor mij gewoon een bovengemiddeld goed regisseur. Niet elk project vond ik geweldig, maar een onvoldoende heeft hij in ieder geval bij mij nog nooit behaald.

Goed.

Vanuit onverwachtse hoek komen de Denen met een horrorfilm waarin de Nederlanders als boosdoeners worden neergezet. Ze slagen er ook nog eens in om een film met Nederlanders daadwerkelijk goed te maken. Het is bijna verfrissend te noemen, al heeft de film niet echt veel Nederlandse taal waarop we kunnen haten.

Uiteraard een verkeerde instelling om er automatisch vanuit te gaan dat een Nederlandse film onmiddellijk kut is, maar toch blijft het qua acteerwerk voortdurend van het soort dat je in het echte leven nooit hoort. Van Huêt heb ik echter als acteur altijd een uitzonderlijk gevonden en ook hier doet hij het naar behoren. Smulders is wel een stuk slechter. De overige leden doen het redelijk.

Voor een lange tijd keek ik met stomme verbazing naar de film, omdat ik er voortdurend gewoon de Nederlandse cultuur in herken. Ik kan dan ook smakelijk lachen om recensies die beweren dat het gezin allang weg had moeten gaan bij dit "eigenaardige gedrag". Ik was gewoon vrolijk daar gebleven, omdat de directe taal evenals de brutale instelling juist heel herkenbaar is. Pas wanneer Van Huêt het kindje antagoneert weet je dat er iets mis is.

Een grimmige finale vormt de kers op de taart, want de rest kijkt makkelijk weg maar kan niet echt de gewenste spanning opbouwen. De derde helft van de film is een stuk gemener en ijzingwekkender, die de film toch wel over de streept trekt en vervolgens nog wat verder aan wal trekt. Ik kan de film best waarderen. Mogen ze vaker doen, buitenlanders die in Nederland een film komen regisseren. Alleraardigst werk.

Brave maar niettemin vermakelijke remake op de tamelijk recente Deense voorganger. Blumhouse doet goede zaken door een regisseur als James Watkins in te huren om de klus te klaren, iemand die van sfeerzetting en entertainment wel kaas heeft gegeten. Het levert een film op die goed wegkijkt en het vooral moet hebben van de bovengemiddelde castleden. James McAvoy stelt zelden teleur en Aisling Franciosi moet nog worden betrapt op een slechte rol, maar het is vooral Mackenzie Davis die boven zichzelf uitstijgt. Haar prestaties zijn niet altijd raak maar dit was overtuigend neergezet, dikke pluimen daarvoor. Watkins doet verder zelf evenzeer aardige zaken, maar de aanloop is iets te bekend (want het origineel was enkel 2 jaar terug) en de finale te veilig. Toch is het uiteindelijke kat-en-muisspel zeer onderhoudend en mist Speak no Evil enkel één echt opvallende scene om boven het origineel uit te komen.

Mwa.

Heeft ook niet al te veel, het begin hint eigenlijk naar een soort mix van The Thing en evolutiefilms te zijn, maar van The Thing is eigenlijk nog vrij beperkt, want op een gegeven moment gaat de film gewoon over in CGI i.p.v. creativiteit en dat was een teleurstellende keuze.

Leuk om een jonge Michelle Williams in het begin te zien, had ik eigenlijk liever willen zien dan Henstridge. Ze mag er dan wel knap uitzien, heel overtuigend was ze niet, meer een excuus voor vrouwelijk schoon zodat sommige onder ons ook nog wat te genieten hebben. Daar is het verhaal dan ook ideaal voor.

De film begint nog wel leuk en gelukkig ook nog een beetje creatief. De alien die dingen aan het leren is is nog het leukste aan de film en daar zijn gelukkig nog enkele creatieve dingen mee gedaan. Een sterrencast is er ook nog bij, al weet alleen Molina en Whitaker er ook echt iets van te maken. Madsen was een tegenvaller, hij leuk er totaal geen zin in te hebben en leek af en toe te vergeten dat hij emotie hoort te tonen.

De film duurt niet al te lang met 108 minuten, en saai werd het ook nooit, maar hij heeft de tijd absoluut niet goed doorstaan. Nachtmerrie scenes waren echt waardeloos, net als de zwakke toepassing van CGI. En bij de slotfase is het al helemaal SyFy niveau. Als ze nu gewoon The Thing achtige effecten wisten te gebruiken was dit veel beter geweest.

Acteerwerk viel dus tegen, en effecten vallen door de mand. Maar de film begint interessant en heeft wel een leuk idee. Clichés zijn minder opvallend daardoor en dat helpt de film dan ook zeker vooruit. Maar een voldoende heeft het absoluut niet.

Beter dan verwacht.

Krijgt veel lagere cijfers dan deeltje 1, maar om heel eerlijk te zijn vind ik deze zelfs net iets beter. Meer liefde voor horror en ik kwam hier veel makkelijker doorheen. De keuze om al dat slechte CGI gespook weg te doen is dan ook goed gedaan.

Alleen wel jammer dat de acteerprestaties van een hoop acteurs en actrices echt beroerd zijn. Alleen Williamson, Cromwell en Dzundza lijken echt te willen. Madsen lijkt met tegenzin hier te staan, Henstridge is echt vreselijk, Lazard ook vreselijk en Helgenberger lijkt het ook opgegeven te hebben.

Effecten zijn iets beter zelfs, terwijl het budget kleiner is. Al was de landing op Mars in het begin niet erg goed. Het ruimteschip leek wel van papier te zijn gemaakt. Gelukkig gaat de film al snel over in echt leuke designs van de aliens waarmee de liefde voor horror echt voelbaar is.

De designs zijn dus ook lekker lomp en het hoogtepunt van de film. Wat wel jammer is aan de film, is dat het vorige deel in zijn concept ook leuke dingen deed, maar het onderzoek op zo'n alien is hier niet echt aanwezig. Nu is het vooral gewoon volop horror/scifi geweld met een beetje hetzelfde opsporingsbudget eromheen gedraaid.

Slotfase is leuk, al begint de film best saai. Pas als de designs de entree doen gaat de film echt vooruit, jammer dat de film ook tamelijk vaak afgeremd wordt door vele beroerde acteerprestaties. Ik ben zelf ook niet een voorstander van onnodig veel naaktheid en dat is zeker in het begin aanwezig helaas.

Ach ja, uiteindelijk toch iets meer mee vermaakt dan met deeltje 1.

Lomp en tamelijk saai derde hoofdstuk binnen deze weinig onderhoudende filmreeks, met specifiek de speciale effecten die allesbehalve overtuigend zijn. Zowel de praktische kant als de geanimeerde kant raakt kant noch wal, met erg lompe kostuums en houterige computerbewegingen als voornaamste voorbeelden. Het acteerwerk is daarnaast ver onder de maat en het verhaal neemt veel te veel tijd voor de behoorlijk dunne inhoud, een totale duur van 111 minuten is ronduit belachelijk te noemen. Enkel het redelijk ambitieuze einde maakt tot op zekere hoogte indruk, verder is Species III een absolute lijdensweg om doorheen te komen.

Ok.

Inderdaad een wat brave, maar ergens wel pakkende vertelling van jeugdliefde en problemen die dit met zich meebrengt. Het is niet dat deze film perse iets nieuws doet of ergens opvalt, maar het is een prima vertelling uiteindelijk.

Vooral Woodley vond ik goed eigenlijk. Normaal vind ik dat ze een beetje de verkeerde rollen kiest in films, maar hier past ze eigenlijk heel goed in het plaatje als de brave tiener. Teller was wel prima, maar maakt weinig indruk in een rol die veel indruk hoort te maken.

De film is braaf en visueel is het ook best braaf. Soms zit er een goed momentje in, zoals langere takes met langere gesprekken, maar deze zijn minimaal en vallen dus ook niet direct op. Qua locaties ook best prima, van de school zelf had wel iets meer gebruikt mogen worden.

De film moet het vooral van de chemie hebben die wel best geslaagd is. Het is ook eigenlijk uiteindelijk het enige wat de film echt overeind doet staan, want alle bijzaken zijn net wat te braaf en net wat binnen de lijntjes. Het doet het wat te weinig.

Prima romantiek, wat te subtiele komedie en ok drama. Cijfer is dus ook een ok.

Tegenvallend.

Ik had goede hoop voor de meest recente Bond-film van regisseur Mendez, die qua regiekunsten nergens echt te kort schiet. Zijn andere film, Skyfall, vind ik stukken beter dan deze Spectre, die naast het feit dat het iets langer duurt gewoon niet zo boeiend weet te zijn. Wat een leuke popcornavond had moeten zijn werd vooral een kleine teleurstelling.

Het eerste uur kijkt niettemin lekker weg en de opening is sterk. De vlotte manier waarmee Mendez uitpakt grijpt meteen de aandacht, en als de manier van uitpakken ook nog best spectaculair is heb je natuurlijk snel wat voordeel te pakken. Craig heb ik altijd wel een leuke Bond gevonden. Ik heb betere namen gezien in dezelfde rol, maar ook mindere. Craig heeft zijn positie naar behoren vervuld in mijn optiek.

Verder ziet het er audiovisueel duur uit en kent wat leuke settings. Helaas verslikt Mendez zich regelmatig wat in de effecten, want niet alle scenes komen er even lekker uit. De film is op z'n best wanneer er gewoon knokpartijen plaatsvinden, of misschien autoachtervolgingen. Cinematografisch maakt de film ook indruk en brengt Mendez de film naar behoren in beeld.

Een minder punt zijn de extra personages, in specifiek Seydoux. Rollen zoals die van haar remmen het verhaal een aanzienlijk stuk af waardoor je na een uur opeens tegen verveling aankijkt. De actie vermindert en sentiment neemt een prominentere positie aan, maar dat is niet voordelig. Voor het eerst begint de kijker de speelduur dan te voelen en dan gaat de film in hoog tempo achteruit, om niet meer boven water te komen met een beperkte en matige finale.

Eigenlijk pakt de film dus alleen uit tijdens de actiescenes, maar daar leek Mendez niet op te mikken. Er worden diverse pogingen gemaakt om dit verhaal wat dieper te maken, maar het bijbehorende sentiment is alleen maar vervelend. Naast die van Bautista mis ik ook wat eigenzinnige personages, want ik vond alles wel erg bekend terrein bewandelen. Uiteindelijk heb ik het grootste gedeelte van de film in verveling uitgezeten, maar dat neemt niet weg dat de actie knap is en het eerste uur vlot wegkijkt. Benieuwd naar de volgende film.

Blijft leuk.

Van onze eigen regisseur Jan de Bont. Speed is een lekker actiefilmpje dat erg lekker wegkijkt. Keanu Reeves speelt zijn rol best overtuigend, al acteert hier ook veel beter dan in films waar hij later in speelde. Ook andere acteurs en actrices maken indruk.

Lekker lomp bij vlagen, met veel bombastische explosies en een leuke schurk. De film is niet bijster spannend maar kijk vlot weg en voor je het weet is de film weer voorbij. De scenes in de bus zijn natuurlijk het hoogtepunt van de film, maar eigenlijk is de hele film gewoon leuk.

Leuke film van De Bont, absoluut aangeraden onder actiefans.

Oei.

Na bezinking maakt het allemaal toch minder indruk dan ik had gehoopt. Onze eigen Jan de Bont begon destijds veelbelovend in het genre met Speed. Die titel was dan ook vanzelfsprekend, maar veel Speed is er in dit geval niet aan. Vooral omdat je je uiteindelijk toch in een best traag toestel (cruiseschip) bevindt.

Film opent ook dramatisch. Matige actiescène gecombineerd met matige humor van Bullock. Het was niet bepaald een giller, terwijl deel 1 toch gelijk de toon wist te zetten met de lift-sequentie. Deze film weet dat niet, en na de matige opening neemt de film uitgebreid de tijd voor de introductie.

Bullock doet enthousiast mee, maar Patric was niet al te best. Vooral een wat stijve actieheld waarvan je al meteen weinig verwacht. Maar Patric had er hier wel heel weinig zin in denk ik zo, en dat is jammer, want dit soort films moeten het juist een beetje hebben van de actiehelden. Zonder actieheld blijft het wat leeg achter.

Dafoe is een leuke schurk, maar krijgt toch te weinig werk om een memorabele schurk te zijn. Hij kan het in ieder geval wel, want soms ziet hij er lekker gek uit. Jammer dus dat Dafoe maar weinig in beeld komt en voornamelijk door telefoons of televisies praat. Anders zie je hem wel door de gang rennen of iets dergelijks.

Actie zelf wordt beter naarmate de film vordert, maar binnen de boot komt het niet altijd even lekker van de grond. De korte overstroming was nog wel spectaculair, net als de onderwater-sequentie, maar de rest van de actiescènes vallen toch wel vies tegen. Later in de film, wanneer de wat grootsere thrillerstukjes erbij komen kijken begint de film heel langzaam op te leven.

De motieven om de held uit te hangen voor Patric laten ook wat lui schrijfwerk zien, er zijn namelijk geen motieven. Enkel heldengevoel, iets te makkelijk. Meerdere actiefilms denken wel makkelijk in dat opzicht, maar De Bont maakt het wel heel bont hier. De nodige actieclichés komen daar dan ook helaas bij kijken.

Laatste 20 minutenin de Antillen zijn echter deels de redding van de film. Want wat gaat het daar plots heerlijk groots en lekker aan toe. De boot die recht de kade invaart gevolgd door een spectaculaire waterachtervolging waren opvallend frisse en goede scenes. Het einde, met een mega-explosie, is wel de kers op de taart.

Die grootsheid en frisheid missen bij de overige 100 minuten, die toch terugvallen in een matig actiegeheel. Schrok er behoorlijk van, omdat het camerawerk doorgaans van De Bont bovengemiddeld werk is. Pas in de Antillen is de film daadwerkelijk goed, maar alles daarvoor heeft zeer weinig pluspunten, en het cijfer is er dus ook naar.

Tja.

Horror met dit keer voodoo en zwarte magie als uitgangspunt. Veel heb ik er nog niet gezien binnen deze categorie, maar dat maakt van Spell dan meteen een leuke ontdekking. Een briljante horrorfilm was het echter niet, terwijl Tonderai allang ervaren is binnen het vak. Dat de film niet professioneel is betwist ik dan ook zeker niet, wel dat het voorspelbaar is.

Hardwick is een meer dan waardige acteur. Tot zover ik weet is dit de eerste rol die ik van hem zie, maar het is een bekwame acteur. Wat mij betreft is het echter Devine zelf die de ster van de film is. Kan ook haast niet anders. Innemende, soms komische rol die je met gemak naar de buis laat draaien. Wel deed het gekibbel tussen haar en Beasley me soms denken aan een Madea-film en dat is geen compliment. Echt dreigende vijanden heeft Spell dan ook niet. Dat is niet altijd nodig voor een horrorfilm, maar wel als Tonderai op spanning begint te bouwen. Dat valt meteen in het water.

Links en rechts knappe cinematografie en dat resulteert in wat mooie shots. Het dorpje zelf vond ik dan wat minder, misschien dat het net iets te kaal is. Spell kent namelijk best heftige gore (de spijker), maar de vuile en smerige details ontbreken vervolgens. Bovendien is het concept van iemand die wakker wordt in een letterlijk gekkenhuis allesbehalve origineel en Tonderai slaagt er niet in om een gevoel van onheil tussen de beelden te vermengen. Erg interessant is het overlevingsverhaal dan ook niet.

Voor een voodoohorrorfilm mist het ook de originele ideeën. Dat gedoe met een popje is juist het makkelijkste wat je met dit soort concepten kan aanvangen. Ik ben wel blij dat Spell nergens uit de bocht vliegt, maar het eindresultaat is misschien net iets te safe. En safe is niet iets wat een film als deze kan gebruiken. Ik geloof ook dat dit helemaal geen veilige film hoort te zijn. Daarvoor zijn de gewelddadigere scenes te grof en het concept te gedurft. De finale vond ik tegenvallen (daar moest Tonderai juist harder uithalen), maar het kijkt als geheel meer dan aardig weg. Zoals veel andere horrorfilms blijft het wat steken in de middelmaat en mist dat ene ingrediënt dat het boven 't niveau kan laten uitstijgen. Het meest onvoorspelbare aan deze film is dat ze met een vliegtuig naar een tankstation rijden.

De stilering van regisseur Pablo Larraín deed me erg denken aan de films van Stanley Kubrick, maar als ik die naast Spencer hou is het verschil in kwaliteit toch aardig groot. Het ontgaat me volledig waarom een film, die erop uit lijkt te zijn om een persoonlijke band te scheppen met prinses Diana zodat de kijker haar leed meevoelt, zo afstandelijk in beeld wordt gebracht. Het is echt onvoorstelbaar hoeveel oninteressante shots en personages Spencer wel niet heeft. Daartegenover is de film erg knap gekadreerd en zitten er schaarse camerastandpunten tussen die indruk maken, maar visueel draagt deze film absoluut niets bij aan het lijden van Kristen Stewart. Nu we toch bij Stewart zijn aangekomen moet ik toch even tegen de stroming ingaan en veronderstellen dat ik het helemaal geen indrukwekkende acteerprestatie vind. Ze draagt vrijwel altijd dezelfde gezichtsexpressie en leunt sterk op een enorm zwaar aangezet accent, maar enige sympathie kon ik al bij al niet opbrengen voor haar verdrietige situatie. Het mag duidelijk zijn dat Larraín een kunstzinnige visie had voor de vertelling van dit verhaal, maar innemend, interessant, beklemmend en/of choquerend vond ik het allesbehalve. Punten voor zeer fijne details en een aardig geperfectioneerd gerealiseerde stijl, maar het blijft een film die ik snel hoop te vergeten.

Leuke Berg.

Berg is een regisseur die ik erg kan waarderen. Maar Berg heeft echter nog niet die film gemaakt die er echt als topper uitkomt. Als regisseur zelf zeker wel de kundigheid en vaardigheden om wat toe te voegen, maar een echte topper wil er toch niet helemaal uitkomen. Dan zou hij zich ook moeten losbenen van de wat bravere projecten.

Berg is in ieder geval steeds beter geworden door de jaren heen. De adrenaline vloeit altijd erg goed door zijn films tegenwoordig. De echt indrukwekkende films begonnen in ieder geval bij Lone Survivor maar de absolute topper is er nog niet van gekomen. Ook met Spenser Confidential nog niet.

Ook wel een beetje een veilige film voor Berg zijn doen. De actie is minder dan zijn voorgaande projecten en de adrenaline vloeit iets minder. Deze film is echter wel weer heel vlot en haalt daar de kracht vandaan. Dat lukt dan ook gelukkig best goed.

Wahlberg kan dit soort rollen wel redelijk. Soms kan ik hem echter wat minder serieus nemen. Goed dat zijn rol ook niet te serieus is, anders krijgen we die zooi die hij speelt in bijvoorbeeld The Departed of The Happening. Dan begint het melig te worden omdat hij het vooral moet hebben van luchtigheid denk ik zo.

Ook nog een aantal aardige bijrollen. Duke doet het best leuk. We zien een korte rol van bekende zanger Post Malone. Arkin is ook wel geinig. Eigenlijk doet niemand het echt slecht. Behalve het feit dat sommige rollen iets te standaard geschreven zijn. Dat blijven ook akkefietjes waar de films van Berg mee blijven zitten.

Actie is niet bepaald het genre van de film. Desondanks weet Berg vaak raad met hoe je de actie goed op je beeld kan toveren. De adrenaline komt soms weer goed naar voren. Zeker het moment waar Wahlberg met zijn vrachtwagen de auto's ramt van zijn vijanden is een typische Berg-actiescène om je vingers bij af te likken.

Voor de rest een hoop andere degelijke regiekeuzes van Berg die het tempo er erg lekker in weet te houden. Jammer dat het qua karakters wat standaard is en de actie wat grafischer en bruter had mogen zijn. Je hebt al een R-rating, dus waarom niet iets meer gedurfdheid? Ik weet dat Berg wel een stuk grafischer durft namelijk, en nu heeft hij alle vrijheid om dat te kunnen doen. Ook de actiefinale had wat langer door mogen gaan.

Maar voor de rest een lekker vlot filmpje van meneer Berg. Hij is goed bezig, maar nu mag het echte meesterwerk wel gaan komen. De regietalenten zijn aanwezig. Nu het script nog. En een portie heerlijke actie natuurlijk. Want dat is waar Berg nu zo goed in is.

Erg matig geheel.

Typisch snel kijkvoer waar Netflix denk ik niet al te veel voor heeft betaald. Vooral een showcase van enkele jonge acteurs die het graag willen maken. Daarom is het acteerwerk nog wel redelijk, maar de andere elementen falen genadeloos.

Sound editing is echt abominabel bijvoorbeeld. Hebben ze het eigenlijk wel geprobeerd? Het voelt soms zelfs ongemakkelijk aan. Ventilatie die in het achtergrond hoorbaar is, stemmen die ongemakkelijk hard praten van een afstand. Het lijkt echt nergens op.

Ook het verhaal is wel heel simpel. Als je het niet kan qua regie, probeer dan te schrijven. Maar dit is allemaal wel heel erg standaard. De film doet echt nooit zijn best om op te vallen. Bekende probleempjes, typisch drama en wat geforceerde humor. En allemaal werkt het gewoon niet.

Ook uitermate tempoloos verteld. 75 minuten was wel een juiste speelduur, want 90 minuten waren wel echt een behoorlijke opgave geweest voor deze film. Het wil weleens gebeuren. Maar meestal hebben dit soort films iets om op te steunen. Dat heeft deze film beslist niet.

Acteerwerk is echter wel solide. Op de vreselijke narration van Hawn na. Waarom dat er überhaupt in moest weet ik ook niet. Maar acteerwerk is wel redelijk voor de rest. Hier en daar wel wat zoutzakkerij maar het is nog best aardig gezien de dialogen die ze voor hun kiezen krijgen.

Centineo doet het vooral best leuk, Herman doet ook best vrolijk mee. Ik zie ook opvallend veel cameo's van bekende acteurs, maar hoe Israel die heeft weten te strikken weet ik echt niet. Moeten vast bekende van hun zijn of Israel heeft op diverse sets meegedraaid en vriendjes gemaakt.

Nee, dit was hem niet. Film die je inderdaad rustig over kan slaan. Wel nog extra punten voor enkele mooie surfplaatjes, een grappige animatie tussendoor en solide acteerwerk. Maar qua script, verhaal, dialogen en regie stelt de film erg weinig voor.

Oh zo leuk.

Niet verwacht, maar dit is ook wel een toppertje van een vrij oud jaartal. Ik had nooit verwacht een hoop leuke dingen tegen te komen en toch blijven ze iedere keer weer komen. Ook deze film was daarin een erg positieve verrassing.

De film is volledig gedragen door de kinderen, die gewoon de show stelen. Vooral Banner en Haig steken er gewoon ver bovenuit en spelen met hun lol en uitstraling iedereen er helemaal uit. De film is knotsgek, grappig, droevig en creepy in 1 pakket.

Dit is gewoon erg leuk om te volgen allemaal. Vooral de scenes met spinnen zelf zijn creepy, de humor is best prima en heb wel een aantal keer leuk moeten lachen, maar ook aan het einde weet het ook wel mooi te zijn.

Ik vind dit erg geslaagd, jammer dat dit niet meer aandacht heeft gekregen, want dat verdient hij zeker. Ik zal hier een remake op nog wel leuk hebben gevonden.

Het tempo waarmee regisseur Scott Jeffrey filmproducties aflevert (2021 alleen al kende maar het liefst 11 films van de beste heer) verraadt min of meer meteen dat Spider from the Attic weinig inhoudelijke passie kent. Liefhebbers van spannend vermaak zullen ook bedrogen uitkomen, aangezien het scenario een aanzienlijke hoeveelheid dramatiek in het geheel vermengd. Het duurt dus even voordat de spinnen uit zolder kruipen en zelfs dan kent de film geen hoogtepunten. De voornamelijke boosdoener voor het behoorlijk saaie schouwspel is de onbegrijpelijk donkere belichting, die ervoor zorgt dat je als kijker eigenlijk geen hand voor ogen kunt zien. Het was onnodig, omdat de computereffecten serieus kwalitatiever uitpakken dan de gemiddelde Asylum-productie (maar vergis je echter niet, het ziet er nog altijd belabberd uit). Uiteindelijk duurt de film slechts 83 minuten, maar elke seconde bleek een ware beproeving te zijn om door te komen. Geen plezier, geen stijl en geen eigenzinnigheid, enkel castleden die een oprechte inspanning lijken te leveren om er wat van te maken en een halve ster extra verdienen.

Spin Man.

Niet echt een favoriet figuur van me geweest, deze Spider-Man. Maar door de regisseur en best redelijke reviews toch maar een keertje opgezet. Hij is me nog redelijk bevallen ook, tot mijn grote verbazing. Raimi maakt er iets leuks van.

Maguire is best leuk als Peter Parker. Hij heeft een lekker droge uitstraling en weet zijn komische scenes ook best goed neer te zetten. Al vind ik Tom Holland net zo goed, maar krijgt het voordeel omdat hij wat jonger is. Ook wat leniger.

En dat is ook het pijnpunt, want Maguire is in zijn actiescenes soms vrij lomp en is het snel duidelijk dat het vooral uit de computer komt. Het verhaal is niet echt mijn favoriet en het is allemaal wat overdreven, maar toch wel prima uit te kijken. Schurk had ook wat leuker gekund

Leuk vervolg.

Beter dan deel 1 naar mijn mening, omdat de schurk wat interessanter was. Sowieso vind ik dit deel in alle opzichten een beter vervolg. De personages zijn interessanter, de schurken leuker en de effecten zijn beter. Raimi boekt vooruitgang.

Maguire is nog steeds wel een leuk personage als Peter Parker, ondanks zijn wat stroeve bewegingen. Het verhaal zelf boeide me niet altijd, maar omdat er genoeg actie in zit en er genoeg in gebeurd blijft hij wel lekker vermakelijk.

Leuk filmpje dat lekker wegkijkt, maar stiekem wel iets te lang duurt. Had zeker wel wat korter gemogen naar mijn mening.

Ok.

Spider-Man 3 had ik uitgesteld omdat ik weinig zin had in de speelduur en eigenlijk ook niet veel zin in nog zo'n "evilness overpowers the master" verhaaltje. Je weet dan ook eigenlijk precies hoe het gaat verlopen. Laatst toch maar aangezet uit pure verveling eigenlijk op Netflix.

Raimi heeft er uiteindelijk wel een degelijke trilogie van gemaakt. Wellicht qua visueel niet de beste regisseur, maar qua energie is hij wel de juiste man. De Spider-Man films vallen op door de lange, energiek geschoten actiescènes door de stad heen.

Camerawerk vond ik dus helemaal top, maar ook het tempo wordt er goed ingehouden door Raimi, waardoor dit deel van Spider-Man nooit saai weet te worden. Maguire is ook wel een logische keuze voor Spider-Man. Qua acteren plots een dipje, maar qua uitstraling helemaal de juiste keuze.

Paar bijrollen die het nog wel verdienstelijk doen. Dunst herhaalt haar kunstje weer een beetje. Leuk om Grace weer te zien. Ook nog een kleine cameo van Campbell. Wel leuk gezien de regisseur. Church was wel erg slecht, maar lijkt het wel te proberen, en daarom voel ik me een beetje schuldig als ik hem af ga branden.

Qua effecten zitten er soms aardige dingen bij. Vooral de designs van Venom en Sandman zijn erg geslaagd. Maar vaak is er heel erg duidelijk met green-screens gewerkt en hapert het visuele niveau regelmatig. Dat had nog wel door de vingers gezien kunnen worden in 2002 & 2004, maar in 2007 mag je zo langzamerhand wel iets groter uitpakken. Vooral gezien het budget, en ook wat Bay met 100 miljoen dollar minder kon doen bij Transformers.

Echter vermaakt de film wel behoorlijk, ondanks dat het allemaal wel erg voorspelbaar is en lang duurt. Finale is ook net wat te sentimenteel. Vond de verdwijning van Sandman nog wel gepast, maar de dood van Franco net wat te sentimenteel. Werkt ook eigenlijk totaal niet.

Vermakelijk gebeuren, maar deel 2 vond ik toch wel wat leuker. Schurken zijn hier weer wat leuker, maar qua verhaal valt het allemaal behoorlijk tegen.

Een drietal andere regisseurs nemen dit vervolg op de superheldenhit uit 2018 onder handen en gebruiken daarbij dezelfde hyperactieve animatiestijl. Wie het eerste deel gezien heeft weet dan ook wat hij of zij kan of kunnen verwachten, anders zal het visuele geweld wellicht een nogal overweldigende indruk op je maken. Juist omdat de grens gedurende het eerste deel zo werd opgezocht kwam dit vervolgstuk op mij persoonlijk een aanzienlijk stuk minder fris over, maar de animatie is behoorlijk knap en het tempo ligt onwaarschijnlijk hoog. De inhoud kent wat meer melodrama en opbouw, waarschijnlijk om alle registers open te trekken in het afsluitende derde deel. Het ontbreekt het geheel dan ook aan doeltreffende actiescenes en zekere hoogtepunten, maar de consistente stilering zorgt ervoor dat je als kijker moeiteloos door de 140 minuten komt. Het ADHD-gehalte ligt wederom hoog, de personages zijn sympathiek en er wordt een degelijk platform opgebouwd voor de toekomst, maar uiteindelijk mis ik eenzelfde soort wow-gevoel als dat het eerste deel me gaf.

Hetzelfde.

Geen hoogstaande film dit, dat nogal hetzelfde is als Homecoming destijds. Ligt er ook wel aan dat het dezelfde regisseurs zijn. Daarmee doet de sfeer, humor en actie een beetje dezelfde voetsporen als het vorige deel. Verwacht dus vooral een vlotte film.

Holland blijf ik wel een leuke Spider-Man vinden. Heeft echt een jonge en frisse uitstraling en past daarmee in een perfect luchtig sfeertje. Daarmee is de film zelf ook gewoon heel luchtig en doet genoeg om luchtig te blijven. Nergens drama of te veel romantiek, het blijft vooral bij komedie en wat actie.

Het blijft wel vooral bij komedie, met wel veel actie maar de toon van komedie hangt er eigenlijk dan ook constant in. Maar nergens wordt het echt briljant of zeer spectaculair. Ondanks de over-the-top beelden en verhaal, weet het nooit speciaal aan te voelen.

Gyllenhaal is best een prima Mysterio eigenlijk. Ik verwachtte al heel snel dat hij slecht was. Maar voor de rest probeert het verhaal ergens wel een beetje onvoorspelbaar te zijn met flink at actie in grote locaties dat wel opvallend is.

130 minuten voelt korter aan dankzij de toon, maar desondanks had het echt los mogen gaan. Je hebt een pittig over-the-top slotfase verhaaltje en dan weet je de actie nooit echt heel overtuigend te maken. Het blijft wat te tam naar mijn mening.

In de bios heeft het niet perse veel meerwaarde, maar als je wilt gaan, moet je vooral gaan. Het lijkt korter te duren, en de film neemt zichzelf weinig serieus. Maar desondanks is het nog echt "gaaf". Ondanks de leuke ideetjes.