Opinions

Oei.

Uitermate onhandig om een film als deze middenin de Corona-lockdown uit te brengen. Het zal uiteraard wel met een doel zijn, maar om nou aan dit soort toekomsten herinnert te worden middenin de angst, gekte en waanzin is natuurlijk niet plezant. Ik keek Songbird dan ook ver na de lockdown, al had het misschien weinig uitgemaakt.

In bijna alle opzichten een schrikbarend slechte film met bijzonder matig acteerwerk. Regisseur Mason sleept er allerlei namen bij die niet goed weten wat ze met de rollen aan moeten. De aankleding en uitwerking van de personages is behoorlijk stijf, met name Moore loopt verdwaald rond. Namen zoals Whitford lijken hier liever niet te willen zijn en als ik Stormare tegenwoordig ergens zie opdraven weet ik dat de kwaliteit van de film niet al te hoog gaat liggen. Enorm zonde van zo'n talentvolle acteur.

Wat rest is een film ontdaan van enige sfeer en spanning. Compleet erbarmelijk gemonteerd verder. Enorm sentimentele scenes worden plots weggekapt en de zijlijnen van alle personages zijn constant voorspelbaar en worden rommelig door elkaar gehusseld. Mason introduceert veel te veel mensen zonder ze ergens maar een beetje interessant te maken. Er wordt zoveel door elkaar gegooid dat Songbird als geheel bijna onkijkbaar is.

Zodra de film afgelopen was kwam ik er tot m'n stomme verbazing achter dat het nergens een moment spannend is geweest. Zoveel verhaallijnen komen op een uitgangspunt uit dat nergens de moeite is. Met het concept van COVID-23 wordt nauwelijks wat gedaan waardoor echte dreiging ook uitblijft. In noodtempo vliegen we door Jan en alleman heen zonder dat er iets zal bijblijven. Ik hoop dat ik dit soort snel afgebakken rommel niet vaak meer tegenkom.

Ben Schwartz en James Marsden vormen een weinig interessant duo, maar Jim Carrey daartegenover doet het werkelijk geweldig als Dr. Robotnik. Regisseur Jeff Fowler had voor deze film enkel meegewerkt aan animatiefilms, waardoor het altijd even een raadsel blijft hoe zo'n naam opeens een project van maar het liefst 85 miljoen aan budget mag dirigeren. Toch slaagt hij erin om een aanstekelijk tempo te ontwikkelen en een meer dan redelijke finale te regisseren. De effecten laten regelmatig te wensen over, maar de designs en wereldschepping zijn meer dan bovengemiddeld. Daarnaast blijft Sonic the Hedgehog nergens teveel hangen in dramatiek en duurt met 99 minuten gelukkig niet te lang. Het gespeel met tijd en enkele komische interrupties dragen bij aan het hoge tempo, maar verder heeft een film als deze niet echt veel om indruk mee te maken. In dat opzicht is het een pure cash-in, maar wel een vermakelijke cash-in.

Ben Schwartz blijft een afgrijselijk irritante Sonic, maar regisseur Jeff Fowler maakt gelukkig verder dankbaar gebruik van zijn extra centjes. De finale van dit tweede deel op het populaire gamefiguurtje is dusdanig spectaculair dat je op visueel vlak een grote vooruitgang kan merken. Fowler maakt er verder werk van door wat extra (bekende) figuurtjes zoals Knuckles en Tails te introduceren en daar kon je als kijker natuurlijk op wachten. Het zijn echter beduidend minder interessante verschijningen dan bijvoorbeeld een Jim Carrey, die spijtig genoeg veel van zijn screentime moet inleveren zodat saaiere personages meer de ruimte kunnen krijgen. De humor is buitengewoon kinderachtig (ook voor dit concept) en in het algemeen kan de film alleen zijn profijt halen met enkele uitgesponnen actiesequenties tussendoor. Sonic the Hedgehog 2 duurt bijna een halfuur langer dan zijn voorganger, maar het tempo ramt wat beter door en de visuele kwaliteit heeft een boost gekregen. Het zijn sequenties zoals de bruiloft die het eindresultaat alleen zo afremmen. Buitengewoon vervelende stukjes film die een blockbuster als deze onwaardig zijn. Over de grote lijn vind ik dit vervolg beter dan de eerste film, maar dan hebben we het echt over een grassprietje aan verschil.

Turteltaub.

Vanuit deze regisseur heb ik nog niet veel werk mogen aanschouwen, maar mijn gok is dat hij vooral uithaalt met effecten. Veel van zijn films lijken vooral in te zetten op actie met veel geld. Deze film is daar geen uitzondering op, maar weet het wel net wat beter aan te pakken dan je zou denken. Turteltaub weet namelijk goed wat hij moet doen.

En dat is geslaagde, knappe actie neerzetten. Door middel van wat bijzondere effecten en magische ideeën wordt aan ons een verhaal getoond. Soms maakt datzelfde verhaal wat bijzondere keuzes, zoals de casting. Je zou niet denken dat Baruchel een goede keuze was voor deze rol. En daarin heb je gelijk, want hij past er niet in. Ook Cage is saai te noemen als krachtige tovenaar en waarom Bellucci überhaupt nog acteert is me al helemaal een raadsel.

Gelukkig weet de regie de boel wat beter op te lossen. Zeker de tweede helft van de film staat in het kader van wat sterke beelden. Misschien niet qua verhaal, want die blijft altijd aan de veilige kant, maar wel qua vormgeving. Zeker de achtervolging door de stad en de best spectaculaire finale zorgen ervoor dat de film geen enkel probleem is om van te genieten.

Verder hangt er ook wel een aardig tempo en wisselt de actie zichzelf aardig af met de reguliere beelden. Ook kon ik de lol wel inzien van bijrollen zoals die van Kebbell. Uiteraard kampen deze films met wat narratief problemen, maar het mag de pret niet drukken. Vlotte regie en mooie effecten zorgen ervoor dat deze fantasierijke film die niet te lang duurt nooit een probleem is om doorheen te komen. Prima vermaak.

Oersaai, vervelend en onbegrijpelijk. Dit zijn de drie kernbegrippen waarmee het werkje van regisseur Carol Frank omschreven kan worden, dat later ook nog eens twee vervolgdelen kreeg. Ik kan niet zeggen dat ik de uitbreiding begrijp, want in kwalitatief opzicht is Sorority House Massacre zowat het armoedigste dat je kunt aantreffen. De eerste 45 minuten bestaan uit een combinatie tussen dramatiek en fantasie, waar één of andere oninteressante moordenaar af en toe doorheen wandelt. De structuur is ver te zoeken en wekt de indruk dat het scenario nog niet af was tegen de tijd dat het filmen begon, daarnaast is het simpelweg niet zo boeiend om te volgen. Ik neem aan dat de meeste kijkers afwachten totdat het daadwerkelijke gehak begint, maar ook dat wordt nogal pover in beeld gebracht door Frank. De moorden ogen makkelijk in elkaar gestoken en getuigen van weinig creativiteit, maar er gebeurt op z’n minst eindelijk wat tijdens de slotfase. Dat kan van de eerste helft in ieder geval niet gezegd worden, waardoor een film als deze al heel snel een ware beproeving vormt om doorheen te komen.

Het vrijwel constant in beeld brengen van douchende vrouwen laat zien dat de intentie van regisseur Jim Wynorski wellicht niet was om een spannende en/of bloederige horrorfilm af te leveren, maar gewoon lekker kwijlend te gluren. Zelden heb ik zo'n opdringerige focus op naakt gezien, in dat opzicht ben ik wel blij dat we met ons huidige bioscoophorrorvoer minder geil bezig zijn. Het onvermogen van Wynorski om degelijk sfeer en/of spanning op te bouwen zorgt daarnaast voor een vermoeiende ervaring, maar dat was met het eerste deel niet veel anders. Het oogt allemaal zeer goedkoop en de moorden zijn allesbehalve expliciet, maar de finale is dermate belachelijk dat het op z'n minst met een zekere eigenzinnigheid eindigt. Het ontgaat me een beetje waarom deze film überhaupt bestaat, omdat het eigenlijk een herbewerkt vervolg vormt op een geheel andere reeks, namelijk The Slumber Party Massacre. De makers kunnen in ieder geval geld verdienen met het staren naar en het filmen van blote borsten, dus de slechte ontvangst kan hen waarschijnlijk gestolen worden.

Mwa.

Middelmatige slasher met een uitgerekt eerste gedeelte. Het plot klinkt eigenlijk al niet grensoverschrijdend, maar dit soort films geef ik altijd wel een kans. Zeker omdat ik het concept zelf wel leuk vind, waarbij dames het opnemen tegen een gemaskerde / onbekende moordenaar. Altijd wel leuk om te zien.

Jammer genoeg neemt deze film uitgebreid de tijd om naar dat gedeelte te springen. Eerst doet de film namelijk een poging tot wat karakterontwikkeling, maar dit wil niet echt lukken. Het voornaamste probleem is namelijk dat geen enkel personage echt leuk is, en dat ze vooral vervallen in middelmatig acteerwerk en beperkte trademarks. Iedereen is nogal saai en standaard.

Visueel ziet deze film er gelukkig wel professioneel uit. Aardig geschoten met passende cinematografie en een aardig stijltje. Vooral het tweede deel weet er een stuk vlotter mee te worden, maar de beelden blijven ten alle tijden wel scherp. De montage is niet altijd even luchtig, maar het valt de film moeilijk te ontnemen dat het niet op alle punten slecht geregisseerd is.

Tweede deel is vooral slasher, en dat weet de film aardig te doen. De kills zijn niet over-the-top bruut, maar ze mogen er zeker zijn. Jammer dat enkele kills net te veel off-screen worden gehouden, maar het bloed mag aardig vloeien en slaat uiteindelijk ook met genoeg tempo door. Eenmaal ze elkaar beginnen op te volgen wordt de film dan ook steeds leuker.

Jammer dat de film buiten een aardig stijltje en leuke kills niet veel weet te bereiken. De finale is spectaculair, maar de film neemt veel te lang de tijd om alles op te bouwen. Of je doet het goed, of je doet het niet. Door met dit soort halfbakken opbouw aan te komen, dat gaat de film niet ten goede komen. Speelduur is dan ook wat te lang. Verder niet slecht, maar het concept vereist beter werk.

TV-regisseur Damián Romay heeft ondertussen meer dan 50 filmprojecten op aarde gedirigeerd en maakte er daar vorig jaar al 10 van. Iemand die met zo'n vaart een film kan afleveren stopt vaak niet veel passie in de resultaten waar hij/zij verantwoordelijkheid over draagt, maar niettemin was Sorority Sisters best genietbaar. Ondanks de ongeïnteresseerde visuele benadering kent de film een groot voordeel in de vorm van Brytnee Ratledge, die op merkwaardig natuurlijke wijze het hoofdpersonage vertolkt. Ieder figuur wordt niet voorzien van de beste dialogen, maar specifiek Ratledge lost dit op een charmante manier op. Verder is de inhoud weinig verrassend en zit de ontknoping tegen het idiote aan, maar dat neemt niet weg dat ik als kijker met enige interesse naar het ontpoppende schouwspel heb gekeken. Tussen al het andere TV-drek valt een film als deze dan ook goed te doen.

Prima.

Sorry to Bother You vormt een unieke en vernieuwende toevoeging aan het genre, als ik de film eigenlijk wel in een genre kan/mag plaatsen. Dit moet wel een van de meest absurde films zijn die ik heb gezien, die met allerlei tonen en genres blijft spelen. Zoveel dat je je afvraagt tot hoever de ambities van regisseur Riley wel niet reiken.

Normaal moeten dit soort films helemaal voor mij zijn, mits regisseur Riley zijn humor op een andere manier had uitgewerkt. Ik ben meer van de droge humor, of domme humor. Je zou denken dat domme humor hier geen terugkerende vorm van humor is, maar dat is het wel. Riley uit zichzelf door middel van absurde, wilde en luide humor. Misschien passend bij de toon van deze film, maar ik kon er moeilijk doorheen of langs kijken. Veel vermoeiende grapjes met wild acterende personages, ik kan er niet zoveel mee.

De stijl lag me wel. Lekker fris met een aantal leuke vondsten. Kleine details pakken in deze film leuk uit, zoals Stanfield die tijdens het telefoneren met zijn cliënten met bureau en al neerkomt in hun huiskamer. Dat zijn wel de extraatjes die dit soort films laten werken. Ook is er aandacht gegaan naar de achtergrond. Veel kleur en flair, gecombineerd met wat fantasierijke filters.

Ondanks dat de montage sterk is, mis ik de meerwaarde van het camerawerk, die enkel tijdens de rellen een pluspunt kan vormen. Je mist de bewegingen en camerastandpunten. Ze hebben over veel nagedacht, behalve hoe ze het goed in beeld kunnen brengen. Daarnaast zijn de relatie-elementen binnen deze film vermoeiend te noemen, en halen het tempo uit de film. Ook is het duidelijk dat de acteurs binnen conversaties geen aantrekkelijke meerwaarde hebben, waarmee ik bedoel dat weinig gesprekken binnen deze film leuk of boeiend te noemen zijn.

Het laatste halfuur is best intens, maar wanneer de echte uitbarsting moet komen kapt regisseur Riley het verhaal weer af. Ik vond vooral dat ik naar een film keek die ontzettend goed had kunnen zijn, maar dat uiteindelijk niet is. Irritante humor en een teleurstellende finale, maar wel gecompenseerd met een aardig tempo, visuele flair en wat leuke rollen.

Best sterk.

Nog nooit een film van Loach gezien, maar ik denk dat deze film wel duidelijk maakt wat die man algemeen wil vertellen. Het is namelijk ook een belangrijk concept en thema, ditmaal in Engeland. Of het sterk aangezet of afwijkt van de realiteit weet ik niet, maar in ieder geval laat Loach het wel erg dichtbij aanvoelen.

Sorry We Missed You is een erg eenvoudig opgezette film en daar draagt de regie mooi aan bij. Loach is minder geïnteresseerd in de presentatie en meer in de vertelling. Daar slaagt de film dan ook wel goed in. Elke scene staat in het kader van realisme. Weinig filters en een rauwe look dus, maar wel jammer dat de camera van Loach alles een beetje onstabiel in beeld brengt. Iets te energiek voor een film die helemaal niet op energie gefocust is.

Acteerwerk is zonder meer sterk. Uiteraard komen er wat cliches voorbijwandelen die de film niet al te sterk ontwijkt of implementeert, maar in principe vallen ze moeilijk onrealistisch te noemen. De gevechten tussen de familieleden zijn niet indringend genoeg, maar maken niettemin indruk. De aftakeling van Hitchen wordt mooi vormgegeven en weet naar het einde toe ook indruk achter te laten.

Het is geen film waar je vrolijk van zal worden. Alle hoop die in het begin nog aanwezig was loopt gaandeweg steeds verder af waardoor ik de film niet zal aanraden op een familieavond of voor een avondje bankhangen. Denk beter dat de film past als educatief middel, want het schept een sterk beeld van de situatie die wordt benadrukt. Omdat het daarin slaagt krijgt het een ruim voldoende van me, want normaal gesproken zijn dit soort films niet zozeer mijn ding.

Best leuk.

Uiteraard geen hoogstaande cinema. Neem 3 minuten van je tijd voor de trailer en je weet precies wat je te wachten staat. Daar hoef je niet veel achter te zoeken, de opzet van de film is erg simpel en regisseur Younuts lijkt nergens grote paden te willen bewandelen.

In de eerste scenes valt op dat we in ieder geval geen gebrek zullen krijgen aan strandbeelden. Younuts zorgt ervoor dat de zonnige sfeer van de film optimaal doorbreekt. Het zonnetje schijnt, het strand loopt vol en de zee is gevuld met toeristen. Het voelde weer helemaal aan als een goede Italiaanse zomer.

Centraal in de film staat liefde. Dat is ook zowat het enige waar de film eigenlijk

op mikt. Younuts laat liefde in verschillende vormen zien, en maakt het zichzelf daarmee soms wat te moeilijk. Voornamelijk omdat elke vorm erg van elkaar verschilt, en Younuts wilde zich niet te lang focussen op 1 relatie. Hierdoor heb je eigenlijk maar half resultaat elke keer.

Gelukkig krijgt de film een duwtje van een enthousiaste cast. Iedereen acteert naar behoren en echt irritante typetjes worden achterwege gelaten. De film valt ook nooit echt terug op overdreven sentiment waardoor de film wegkijkt als een fris zomerbriesje. De komedie is rijkelijk aanwezig. Niet hilarisch, maar ook niet irritant. Prima eigenlijk dus.

De film is wel voorspelbaar, helaas. Maar de film kijkt vooral erg lekker weg en de karakters zijn subtiel genoeg in de relaties. Visueel had het allemaal nog iets zonniger gemogen, voornamelijk op cinematografisch vlak. Maar de locatie is gelukkig zonnig genoeg. De film lijkt erg lekker weg, gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Zo wordt al snel duidelijk dat de film enkel en alleen voor entertainment gaat en slaagt daarin erg goed. Younuts mag nog zo'n project doen wat mij betreft, en dan iets minder braaf.

Hey!

Opeens is er dan de Pixar-film die tussen de consistente matigheid er positief bovenuit weet te steken. Fijn dan ook dat Docter terugkeert om nog een animatiefilm in elkaar te zetten. Zijn films blinken regelmatig positief uit in creatieve concepten, alleen wat Soul beter maakt is dat het ook wat betrekkelijker is met haar verhaal.

Foxx spreekt een apart figuurtje in, maar wel een figuur dat eindelijk eens herkenbaar is. Dat is het grootste voordeel van Soul. Ondanks de meerdere karikaturale trekjes voelen ze altijd aan als mensen. Dat gevoel heb ik voor een lange tijd gemist en daardoor voelde ik weer sinds lange tijd emoties gedurende de finale. Ik heb dat erg gemist, want dat gevoel maakte dit soort films vroeger speciaal voor me.

Ondanks dat de formule niet veel veranderd is en de film nog altijd een voorspelbaar verloop kent hebben ze de toonzetting omgedraaid, een beslissing die al voor een langere tijd nodig was. Iets rauwer, iets volwassener maar nog wel met wat kinderlijke trekjes. Zo is het ontwerp van de blauwe poppetjes nog altijd een element dat duidelijk maakt dat de film ook voor kinderen toegankelijk is, al vond ik het jammer dat het realistischere mensenleven wordt vermengd met iets te fantasierijke omgevingen.

Indrukwekkende animatie vermengd met een origineel gegeven, ik mag het erg graag zien. Wat wel jammer is is dat sommige keuzes binnen het narratief wat uitgekauwd zijn, (het verwisselen van lichaam) maar gelukkig duurt dit nergens te lang en krijg je nog altijd de kans om van het verhaal zelf te genieten. Wat me integraal wist over te halen uiteindelijk was Foxx die zijn eigen spark ontdekt. Opvallend sterke scene die me behoorlijk heeft geraakt.

Soul is een film die Pixar nodig heeft gehad. Denk niet dat andere regisseurs van Pixar snel dit niveau kunnen evenaren, want Soul is echt een eigen beestje dat buiten de comfortzone treedt om weet wat moois neer te zetten. Ik zie het veel liever dan het geforceerde moraal, de afgeraffelde verhalen en de oersaaie personages die andere Pixar-films constant includeren. Positief verrast en ik hoop dat dit weer mooie toekomstprojecten betekent.

Matig.

Soul Reaper is voor een lange tijd best aardig genrewerk dat zichzelf op het rechte pad houdt ondanks de soms gebrekkige regie. Het blijft rondom het begin en middenstuk een erg wisselvallende film die gestileerde sfeerzettingen afwisselt met redelijk saaie bosbeelden, maar is niettemin interessanter dan soortgelijke films.

Een aantal onzichtbare personages gaan met elkaar op vakantie in een mysterieus bos voor welke reden dan ook, die ben ik allang weer vergeten. In ieder geval biedt het aardig wat gas voor een vermakelijke horrorfilm. De film oogt niet te goedkoop, toont hier en daar wat professionele beelden en kakt nergens echt in. Het is pas de finale waar de film integraal de bocht uit zoeft.

Daar worden namelijk alle registers open gezet, maar waar dit normaal voordelig moet zijn komt het deze film niet ten goede. Een aantal vreselijke effecten vormen een combinatie met dwaasheid die het eindresultaat vooral rommelig en warrig laat eindigen. Het is jammer want de rest van de film is behoorlijk simpel van aard, waarom ze het dan in de laatste 5 minuten volledig om moeten gooien snap ik niet helemaal.

Dat is dan ook alles wat er eigenlijk over te zeggen heb. Soul Reaper is een film die je waarschijnlijk redelijk 'plots' tegenkomt op Netflix, maar ook eentje die je snel weer vergeten bent. Het simplisme vormt een degelijke opbouw voor een leuke slotfase, maar vervolgens pakten de regisseurs het verkeerde script zonder dit op te merken. Jammer, maar verder ook niet zo slecht als de gemiddelde cijfers beweren. Er is namelijk ook nog poep zoals Romina.

Zonde.

Jammer dat als een biografie in verkeerde handen valt, het gelijk in het honderd kan lopen. Soul Surfer is typisch een voorbeeld van een biografie die ik, ondanks het waargebeurde verhaal, niet serieus kan nemen als biografie of als drama.

McNamara heeft haast geen enkele moeite gedaan het ergens maar een beetje geloofwaardig of aangrijpend te maken, of ten minste, maar een aantal scenes slagen hierin. De rest is wel heel braaf, te braaf voor iets zoals dit eigenlijk.

Robb is altijd wel leuk om te zien, en acteert prima, maar haar rol is wel heel beperkt dus uitblinken doet ze niet. Quaid lijkt ook maar een excuus voor starpower te zijn, en Hunt herkende ik niet eens meer. Nog een aantal andere bekendere koppen, maar die zijn vrij kort.

De film is wat te vergelijken met de films van Doug Campbell, als iemand daar al bekend mee is. Pro-Amerikaans, veels te zoet en natuurlijk met een overdreven einde. Het is allemaal te veel van het goede. De drama is kort en komt niet binnen, het heeft geen enkele impact.

De haaien scene was zo kort om er echt van onder de indruk te zijn. Een paar snelle shots van haar stomp doen daar geen meerwaarde aan. Wat de film nog wel een beetje omhoog doet houden, zijn de surf scenes, met enkele spectaculaire onderwaterbeelden van de blauwe oceaan.

Locatie is zoals verwacht ook helemaal in orde, al vond ik de eindwedstrijd wel dommig en klunzig gebracht. Iedereen doet hetzelfde, maar Hamilton en Birch krijgen weleens waar een 9 terwijl de rest bungelt tussen de 5 en 7. Vreemd.

Ook dat Amerikaanse gedoe van het "ideale leven voor het incident" waren gewoon niet goed. Het zijn vooral de beelden op het water die leuk zijn, en dan is het weleens waar af en toe beklemmend gefilmd met 1 arm Robb op de surfplank. Dat is dan wel weer goed gedaan.

Als bio/drama niet geslaagd, als sportfilm wellicht iets meer. Had meer mee gedaan kunnen worden, veel meer.

Solide.

Film met veel goede geluiden, dus de verwachtingen schieten dan automatisch wat omhoog. Het is uiteindelijk ook een goede film gebleken, maar ook eentje die nooit in mijn favorieten terecht gaat komen. Sound of Metal past eigenlijk perfect in het plaatje voor Oscarkanshebber.

Ahmed doet het goed in een rol die ik doorgaans niet van hem gewend ben. Ik ben hem meer gewend als bijpersonage, dus om hem nu in de hoofdrol te zien waarin hij zichzelf echt kan bewijzen is leuk. Hij laat ook wel degelijk zien dat hij over het nodige acteertalent beschikt om de rol te kunnen spelen, maar overdonderend is het nergens.

Bijrollen zijn ook aardig, vooral die van Raci vond ik erg goed. Hij is verder niet een heel prominente verschijning dus veel verschil maakt het niet, maar ik vind dat hij wel genoemd mag worden. Cooke vond ik net wat minder sterk, maar zij krijgt te weinig ruimte om ook echt te schitteren, dus dat is vergeven.

Visueel redelijk standaard, Marder besluit een rauwe stijl te hanteren maar erg humaan of menselijk voelt het nergens aan. Wel kent de film bovengemiddelde sound editing die de scenes van plotse doofheid wat harder laten binnenkomen. Na het zien van deze film draaide ik mijn muziekvolume dan ook wel naar beneden.

Erg sentimenteel wordt het verder nergens, en het raakt ook niet, maar het verloop is boeiend en de uitvoering degelijk. Doofheid heb ik ook nog niet zo vaak eerder gezien in een film, en deze film laat me met succes ook inzien dat het niet kunnen horen van je omgeving ook erg eng kan zijn, zeker als het je zo plots overkomt.

Qua verhaal en visuele beelden blijft het soms te veilig waardoor het nooit echt de andere, soortgelijke films kan overstijgen, maar het boeit wel. Een typische film die wat prijzen gaat winnen. Goed geacteerd, boeiend en hier en daar impactvol, maar daar houdt het ook op. Geen bijzonder briljante film, maar wel een goede film.

Geslaagde musical.

Misschien wel een van de beste. Van de man achter die wat minder geslaagde West Side Story zet hier toch wel een zeer geslaagd filmpje neer. Geinig om Christopher Plummer nog zo jong te zien. Maar ja.

Wat de film zelf betreft, Julie Andrews is meer dan leuk. De kinderen van Plummer zijn uitermate leuk om te volgen en zijn de 174 minuten eigenlijk vrij snel om. Al is het wel wat aan de lange kant voor een musical. Het eerste deel is vrij onschuldig, maar het tweede deel is ook sterk.

Voor het tweede deel doet het hem. De Tweede Wereldoorlog is altijd wel een gevoelig onderwerp, maar dat om te bedenken dat die film maar 20 jaar daarna was en niet zoals nu meer dan 70 jaar. Voor de rest een goede film, ik heb me gewoon goed vermaakt met deze onschuldige cinema.

Bijzonder.

We krijgen een verhaaltje voorgeschoteld dat onder de filmliefhebbers misschien al bekend is. We volgen namelijk weer een infiltratie van een cult. Wellicht hebben we het al vaker gezien. Daar ga ik in ieder geval vanuit, want ik zou niet snel kunnen indenken dat veel kijkers die nog niet veel hebben gezien willekeurig een film als deze aan zullen klikken ter vermaak.

Het is een aparte film geworden, over aparte mensen. Al tamelijk vroeg wordt je in het verhaal getrokken. Door middel van een erg afwezige stilering wordt het aan ons duidelijk gemaakt waar we in belandt zijn. En dat is bij vlagen behoorlijk merkwaardig te noemen. Ik ben van mening dat films als deze rollen nodig hebben die echt intimiderend en dreigend zijn. Batmanglij kiest echter voor een wat sympathiekere leider gedurende deze film.

Marling is niet snel iemand waarvan ik zou denken dat deze een rol als dit kan vervullen. Het duurt dan ook even voordat ik aan haar was opgewarmd. Het is geen innemend postuur, ik zou niet denken dat ze goed is in het manipuleren van mensen. Aan de andere kant is het niet slecht, alleen niet erg passend. Op zichzelf staat ze bijvoorbeeld goed haar mannetje en valt meer op dan de twee hoofdpersonages bijvoorbeeld.

Het jammere vond ik vooral dat het allemaal zo lelijk in beeld wordt gebracht. Interessante kern, maar zo kaal en saai in beeld gebracht. In de omgevingen zit nauwelijks wat leven of decoratie, het voelt eigenlijk maar een beetje zoutloos aan. Wat bankjes neergooien in iemand z'n kelder en klaar is kees. Wellicht dat het bij de primaire kern hoort van de film, maar mij maak je er niet bepaald blij mee.

Voor de kijkers die graag wat anders willen zien in een bijzonder jasje, voor jullie valt deze film aan te raden. Het punt is alleen wel dat de verwende kijkers, zoals ikzelf uiteraard, waarschijnlijk niet veel kunnen met hoe het allemaal naar voren wordt gebracht. Had het zich in een interessantere omgeving bevonden, had het me zonder meer beter te pakken gekregen. Voor nu, interessant gegeven met soms goed acteerwerk en een aantal innemende scenes, maar daar eindigt het wel weer voor mij.

Opvallende spookhuisfilm met een fijn concept, waarin het produceren van geluid geesten opwekt. Dit idee wordt door regisseurstrio Alessandro Antonaci, Daniel Lascar en Stefano Mandalà zeer letterlijk genomen en uitgesponnen getoond, waarmee specifiek het middenstuk overloopt van spanning en sfeer. Het donker belichte huis, de goed ingeleide schrikmomenten en een niet al te lange duur zorgen er vrijwel eigenhandig voor dat Sound of Silence beslist geen saai weerzien vormt, maar je zult er middelmatig acteerwerk en een teleurstellende slotfase bij moeten nemen. Italiaanse filmmakers hebben zeker kaas gegeten wanneer het aankomt op het neerzetten van een griezelige atmosfeer en ik zie het volgende werk van deze namen graag tegemoet. Een ietwat saaie aanloop weerhoudt echter een hoger cijfer.

Een halfje eraf na herziening. Regisseur Duncan Jones komt met een erg leuk idee op de proppen waarin zeker door Jake Gyllenhaal goed wordt geacteerd, maar experimenteert uiteindelijk te braaf met het gegeven. Ik wist persoonlijk niets meer van de eerste kijkbeurt af, maar kon de dader alsnog na 15 minuten al raden door een erg opzichtige manier van clous weggeven. Veel mysterie blijft er dan niet over en Jones slaagt er niet in om een zekere mate van urgentie en/of spanning op te roepen. Toch blijft Source Code door het concept best boeiend en pakt naarmate de finale vordert uit met een aantal verrassend emotionele scenes. Het is allemaal zonder meer creatief genoeg, maar toch ietwat veilig en daardoor een gemiste kans.

Enigszins teleurstellend om een project zoals Under Paris vanuit een filmmaker als Xavier Gens te zien komen, zeker aangezien dit te voorspelbaar is voor zijn kwaliteiten. De ecologische boodschap en het dik aangezette sentiment zitten er te veel bovenop, waardoor het eerste halfuur serieus taai is om doorheen te komen. Het gebrek aan een effectieve spanningsopbouw, de karikaturale figuren en de lelijke computereffecten versterken dat vervolgens, maar richting de helft kantelt de film dan toch naar het positieve. Specifiek de haaienaanval in het riool wordt grandioos in beeld gebracht en Gens pakt tijdens de slotfase ruimschoots uit met doorgedreven spektakel dat uiteindelijk resulteert in een verrassende ontknoping. Het maakt de nogal lege eerste helft gedeeltelijk goed en levert het nodige amusement af, maar hopelijk is dit niet het pad dat Gens vanaf nu hoopt te bewandelen.

Geweldige herziening.

Het eerste cijfer was te veel beïnvloed door het stemgemiddelde, maar die ligt hier eigenlijk heel hoog, dus veel logica zit daar niet in. Waarom ik dit dan wel ooit een 3,0* gaf weet ik niet, maar ik vind deze film blijkbaar toch pakweg een stuk leuker dan de eerste keer. Wel blijft het onzin, maar behoorlijk leuke onzin.

Dit was een beetje de film die wij als kinderen van onze ouders niet mochten zien, maar stiekem toch op school keken. Een beetje de Terrance & Philip voor de echte wereld dus. Nostalgie verschijnt eigenlijk direct als ik eraan denk, maar ook buiten de nostalgie om blijft deze film een geweldige, grappige en uiterst vermakelijke zit waar ik snel doorheen kwam.

Ik kan niet zeggen dat de animatie geweldig is, maar wie kan dat wel zeggen? Stone & Parker waren duidelijk meer geïnteresseerd in de lol en dat is te merken. De grappen en liedjes vliegen om je oren, maar waar dit normaal erg vervelend is weet het hier dan wel weer te werken. Niet elke grap is raak, maar het merendeel wel. De onderliggende maatschappijkritiek weet daarbij ook goed te ondersteunen.

Het leukste is verder misschien ook dat deze film niet echt een grens kent. Vulgaire taal, bloederig animatiegeweld en beledigende humor vliegen in noodtempo om je oren, maar dat maakt deze animatie wel erg leuk. Fijn om te zien dat ook Amerikaanse films weleens geen blad voor de mond durven te nemen, en het resultaat weet dit dan ook goed te benutten.

Film duurt erg kort, en het hoge tempo zorgt ervoor dat je er zo doorheen bent. Bigger, Longer & Uncut komt een beetje uit de tijd dat South Park minder serieus was, maar niet minder leuk. Het blijft mijn favoriete TV-serie en ultieme guilty pleasure. Wat de serie ook doet, ik blijf het leuk vinden. De filmversie dus ook, waar ik me kostelijk mee heb weten te vermaken.

Leuke herziening dus. Vroeger als jonger knaapje vond ik hem al geweldig, maar ook nu kan ik er nog steeds met volle toeren van genieten. Niet voor iedereen, en de animatie is misschien ook niet de mooiste die er is, maar verder weer behoorlijk kunnen genieten van deze film. Over de top, vulgair, maar oh zo leuk. Heb tot nu toe maar weinig (animatie)films gezien zoals deze. Heerlijk.

De makers van South Park slaan contractueel weer terug met een nieuwe special. De deal van maar het liefst 900 miljoen dollar luidt dat Trey Parker en Matt Stone elk jaar twee van dit soort filmpjes moeten regisseren (naast seizoen 27 t/m 30), waarvan Joining the Panderverse nummer 1 is binnen 2023. Waar de vorige twee filmpjes vooral entertainment waren, slaat het duo dit keer serieus goed terug met een meer dan relevante aflevering die inhaakt op thema's zoals woke, Disney en de economie. Nu is niet alles geslaagd, zo is het plotje met Randy Marsh en de klusjesmannen vooral komische opvulling die weinig toegevoegde waarde kent. Cartman en Kyle zijn uiteindelijk de absolute showstealers waar Parker & Stone verrassend genuanceerd mee te werk gaan. Alhoewel dit in z’n geheel niet het grappigste werk van het komedieduo is, vormt het wel één van de scherpste afleveringen die ze in tijden hebben gemaakt. Overigens is het inderdaad fijn dat het geleuter rondom Tegridy Weed eindelijk eens een pauze heeft gekregen. Houden zo.

De volgende South Park-special zit min of meer op hetzelfde niveau als de vorige. Dit keer zijn OnlyFans evenals sportdrankjes zoals Prime de pineut, die met een aantal satirebeelden ter wereld gebracht moeten worden. Echter is het enkel de kant van de sportdrankjes die scherp uit de hoek komt, aangezien OF meer als komische opvulling wordt gebruikt. Regisseurs Trey Parker & Matt Stone hebben met enige regelmaat de neiging om enkele doeltreffende en droge grapjes eindeloos te blijven herhalen, maar dat neemt niet weg dat er genoeg oprecht grappige stukken tussen zitten. De bestorming van de supermarkt vormt een absoluut hoogtepunt, het jammere daartegenover is dat South Park in het verleden met veel betere satire uit de hoek is gekomen. Dit is dan vooral een komisch bijgerecht.

Wel leuk. Een film die precies in de goede tijd uitkwam. Ik volg de serie al enige tijd en bekijk altijd de nieuwste afleveringen. Dit soort vulgaire, scherpe dingen liggen me wel, ook al is een hoop van de humor best makkelijk. Nu pakken Parker en Stone ook echt uit met een daadwerkelijk interessant concept, niet iets dat exclusief op relevante thema's inhaakt. Dat zorgt dan ook voor een best vermakelijk geheel. Over de animatie valt een hoop te zeggen, maar als je oud bent geworden met deze figuren dan is dat snel weer vergeven. Verder opvallend diepgaand en dramatisch, al staan Parker en Stone er nooit te lang bij stil. Alle voortdurende ontdekkingen en uitkomsten van alle volwassen personages weten altijd wel te vermaken, toch wel super dat Parker en Stone dit hebben aangedurfd. Ik moet alleen wel zeggen dat figuren zoals Randy Marsh me nooit erg hebben gelegen. Het feit dat de kinderlijke kant van Stan en Kyle er ook af is maakt het weleens wat taaier, maar dat zijn kleine dingetjes. Ik heb me meer dan vermaakt.

Na een best succesvolle voorganger is dit deel iets teveel van hetzelfde en vooral net wat te melodramatisch. Voornamelijk is het jammer van Randy Marsh een wat grotere aanwezigheid krijgt. De grappen slaan wat minder aan en het concept van de oudere heren is na een tijd ook wel uitgewerkt. Dat neemt niet weg dat de finale best geslaagd is en al helemaal het einde. Zo scherp en afwijkend als een hoop andere South Park-afleveringen is dit niet, maar niettemin vermakelijk en nog altijd op niveau. Regelmatig nog kunnen gniffelen om de humor, dat zal altijd mijn ding blijven.

Wederom leuk. Regisseur Trey Parker vindt altijd wel een manier om de hedendaagse samenleving op de hak te nemen en binnen de tijd van nu kunnen ze lekker veel inspiratie opdoen. South Park ligt sowieso binnen mijn straatje, maar hebben recentelijk een wat mindere periode gekend. Ondertussen zijn ze bezig met een opmars en The End of Obesity vertraagt dat in geen enkel opzicht. Genoeg lollige grapjes, leuke personages en een uitgesponnen finale die The Road Warrior kopieert. Een echt hilarisch niveau wordt nergens bereikt en bepaalde grollen worden wat te veel gebruikt, maar verder heb ik me wederom erg vermaakt en kijk met smacht uit op de volgende semi-film.

Een best origineel idee om een bestaand concept mee te verpakken. Voor een lange tijd houdt dat de opbouw best degelijk en bleef ik geïnteresseerd kijken welk pad Parker en Stone op zouden gaan. Eenmaal die richting een beetje uit de doeken is gedaan, neemt de kracht af. Voor een lange tijd is het gelukkig best grappig en de fratsen van Cartman zijn nog altijd vermakelijk. Eenmaal personages zoals Pi Pi tevoorschijn komen (waarom hem nou weer terugbrengen) daalt het niveau wat naar middelmaat, maar de stijl blijft vermakelijk en het duurt daarnaast met 48 minuten ook niet te lang.

Het niveau blijft met dit tweede stuk vooral hetzelfde als bij het eerste stuk. Zo grappig of scherp als een hoop andere afleveringen van deze serie is het niet, maar vermakelijk gelukkig wel. De toevoeging van Karen Marsh vond ik overigens bijzonder geslaagd, een complete draai van Randy waar ik normaal gesproken geen groot liefhebber van ben. Echter vond ik de toevoeging van het gezin van ManBearPig overbodig, al is het leuk om dit creatuur na seizoen 22 weer eens te zien. De finale is geslaagd en het algemene niveau wordt makkelijk behaald, maar echt een hoogstandje is het absoluut niet, zeker als we naar de scherpere afleveringen van de serie zelf kijken. Als je je er echter bewust van bent dat afleveringen zoals Jakovasaurs bestaan is The Streaming Wars een godsgeschenk.

Ok.

Prima anthologie die gelukkig niet zo dwaas of onsamenhangend is zoals enkele andere dit wel zijn. The ABCs of Death bijvoorbeeld. Deze lijkt in de verste verte niet op een ABC en daar ben ik blij om want deze kent dan op z'n minst wat kwaliteit in plaats van constante onnozelheid.

Omdat dit een anthologie betreft ga ik elk verhaaltje gewoon apart beoordelen en kijken wat het gemiddelde betreft. In het algemeen zaten er geen verhaaltjes bij die ik erg slecht vond, maar ook niet veel die ik bepaald briljant vond. Het resultaat zal dus in het midden moeten zitten denk ik zo.

The Way Out 3,0*. Leuk verhaaltje, lekker mysterieuze opzet maar wel een verhaal die direct een beetje een hint weggeeft naar een cyclische verhaallijn omdat het zo vaag is. Wel leuke effecten een aardige gritty look. Die look bleef ook tijdens de andere verhalen aanwezig gelukkig.

Siren 2,5*. Minder vaag dan de vorige maar niet echt beter. Een beetje een traag verhaal die een iets te bekende formule volgt. Zeker als het vorige verhaaltje smaakt naar meer. Iets meer ambitie en creepyness was welkom geweest in dit plotje.

The Accident 3,5*. De beste van de film, waarmee ik kan aansluiten bij een aantal andere gebruikers. Leuk ingericht en een iets andere omgeving dan de vorige twee verhaaltjes. De gore mag hier iets meer zegevieren en wordt goed en confronterend uitgevoerd. Klasse regie.

Jailbreak 2,0*. Saai dingetje, de minste van de film. Toch wel een domper na het niveau van het vorige deel. Meer mystery maar gewoon geen tempo. Deze had echt een stuk intenser gemoeten, want kwalitatief valt deze in vergelijking met de andere verhaaltjes door de mand.

The Way In 3,0*. Zelfde als de eerste eigenlijk. Leuk in elkaar gestoken met een leuke wending. Prima effecten waardoor de film geen goedkope uitstraling geeft. Het vermaakt en is in ieder geval een stukje beter dan de vorige film. Prima eigenlijk.

Gemiddeld komt dit uit op een 2,8*, afgerond naar een 3,0*. Prima anthologie dus. Vermakelijk en niet te lang. Ik vind het allemaal best eigenlijk. Goed vermaak, iets meer ambitie dan andere anthologiefilms. Vooral op kwalitatief vlak net wat beter, al blijven er altijd verhaaltjes inzitten die minder zijn.

Technisch indrukwekkende dramafilm waarin vier verschillende verhalen worden benadrukt, die allemaal wel duidelijk voor een politiek doeleinde worden ingezet. Subtiel is Soy Cuba dan ook niet, maar met de zeer overtuigende leiding van regisseur Mikhail Kalatozov is dat gelukkig niet nodig. Onwaarschijnlijk knap camerawerk zet al vroeg in deze film de toonzetting en dat talent wordt nergens meer teruggeschroefd. Inhoudelijk is niet elk verhaal even goed als de ander, maar kijkers zullen hoe dan ook moeten blijven plakken voor het derde hoofdstuk. Dat wordt namelijk grandioos in beeld gebracht, met een aantal doeltreffend epische momenten. Qua dramatiek door matig spel van de castleden verder niet altijd overtuigend en de speelduur begint na enige tijd flink te wegen, maar dit soort cinema blijft niettemin een genot voor het oog.