Opinions

Een film over zombies moet tegenwoordig nog van goede huize komen wil het nog enigszins kunnen verrassen, maar wat Sato hier op het scherm tovert had ik alleen maar van kunnen dromen.

De film trapt prima af met Hideo, een sukkelige manga-tekenaar die niet meer aan de bak komt. Al vrij snel is de uitbraak en maakt Hideo kennis met de eerste zombie, die een memorabele indruk achterlaat. De zombies zijn gelukkig niet de klassieke, waggelende vleeshompen maar hebben ook wat demonisch over zich heen. Sommige kunnen nog wat mompelen, andere kruipen als een ware bezetene rond. Bovenal is de make-up gestoord goed. De simpele oogafwijkingen waardoor de monsters meteen een erg angstaanjagende look krijgen. Hoe vaak het wel niet voorkomt dat de make-up niet helemaal deugd en de film daardoor geloofwaardigheid verliest. Sato vermijdt deze valkuil met overtuiging.

De outbreak in het begin van de film heeft veel weg van de Dawn of the Dead-remake, dik in orde dus. De chaos die op straat ontstaat is zowel spannend als sensationeel. De wat verlegen Hideo leert hier een meisje kennen wat een soort love interest wordt. Dat ze is gebeten en half turnt, mooi weergegeven door één oog intact te laten, is ook redelijk verfrissend al schoten de woorden 'Miss Zombie' direct door mijn hoofd. Helaas komt daarbij het o zo voorspelbare survival subplotje aan de orde waarin een groep survivors als haantjes door je scherm banjeren. Daar ben ik ondertussen echt wel klaar mee.

Gelukkig trakteert Sato ons nog op een grootse finale waarin alles uit de kast wordt getrokken. Nogmaals, de make-up en de CGI maken deze film grotendeels. Er worden kills gemaakt die ik nog niet eerder heb gezien en klappen worden gewoon keihard getoond gepaard met liters bloed, ingewanden en ingedeukte schedels. Geinig en origineel detail is dat veel zombies in het moment zijn blijven hangen waarop ze doodgingen wat resulteert in bijvoorbeeld een zombie die op de bus staat te wachten of een zombie op koopjesjacht. Dit brengt ook een paar zogenaamde eindbazen voort zoals de sumo-zombie en de atleet die absoluut de show stelen.

Ik wil deze film eigenlijk nog iets hoger geven want ik heb in tijden niet zo'n goede zombiefilm gezien. Dat gevoel overheerst omdat het einde erg geslaagd is maar hierdoor mag niet vergeten worden dat het middenstuk wat sleept. Hierdoor had de film best twintig minuten korter gekunnen. Ook had Hideo er nog iets meer uit mogen springen, hij is nu net niet klungelig genoeg, maar ook niet cool genoeg. Als Train to Busan de zombiefilm is die Zuid-Korea op de kaart heeft gezet bij het grote publiek, dan opper ik graag voor deze als Japanse afgevaardigde.

Ongelofelijk dat deze film me bijna was ontschoten, maar gelukkig kwam Shinobi met de tip. Het verhaal spreekt me namelijk zeer aan en het is inderdaad fris dat er eens geen dertien-in-een-dozijn kwaadaardig horroraftreksel aan de basis staat van de sterfgevallen. Maar gewoon een erg ongelukkige samenloop van omstandigheden. Doet inderdaad denken aan Tucker & Dale, maar ook Final Destination schoot me even door het hoofd.

Het is wel even door het eerste half uur heen worstelen, want heel erg interessant zijn de vrijwilligers niet. Drie meisjes, drie jongens, mooi in evenwicht voor wat gekleffebef en onderlinge irritaties. Zodra het eerste incident zijn intrede doet neemt de film gelukkig aan vaart toe. De onvoorspelbaarheid van de natuur en de personages is vermakelijk. Het leukste is nog dat er niks nep is aan de film, en het allemaal zo in het echt zou kunnen gebeuren (behalve de hallucinatie misschien dan). Daarbij maken de vrijwilligers geen moment verkeerde keuzes en worden clichés omzeild. En dat is knap. Extra thumbs up voor het lichaam van Emmy Robbin en het acteerwerk van Red Star.

Het opvallendste aan de film is de erg goede make-up. Behoorlijk realistisch en het zorgt meteen voor het overtuigendste en pijnlijkste kettingzaag-moment dat ik in een horrorfilm heb mogen aanschouwen. En dan ook nog los proberen te trekken... yuk. Het broeierige Grindhouse-sfeertje komt de film ten goede, gecombineerd met een camera die vaak dicht op de huid zit en een sterke score.

I Didn't Come Here to Die is niet alleen een vette titel met bijpassende poster, het is ook nog eens verbonden aan een zeer goede indiefilm die grote producties de loef afsteekt. Verrassend sterk!

Misselijkmakend wanproduct.

Ik wilde deze film gewoon zien om te kijken of Dries meer dingen niet kon dan alleen zingen. Ik haat Dries, ik haat z'n liedjes, ik haat z'n zonnebanklichaam en ik haat z'n gele zwembroek. Dit alles met heel m'n hart.

Het verhaal is enorm slecht. Bovenstaand plot zegt voldoende wat op zich niet erg is, maar er valt gewoon bar weinig te genieten. Als het stel er nu een beetje goed uitzag had de film nog iets te bieden. Het stel - vooral Rikkie - is hondslelijk en ontzettend irritant en ranzig. Woorden schieten tekort. Misschien de bedoeling van de film, maar ik werd misselijk om steeds naar het walvissenlichaam van dat vadsige wijf te kijken.

De film zit ook boordevol Dries-merchandise en de dialogen lijken soms door Dries zelf geschreven.

Interviewer:"Hoe voelt dat nou, zo'n nummer 1 hit?"
Dries:"Ja geweldig en terecht, het is een echte hit!"
Interviewer:"Is het fijn om al die dames achter je aan te hebben?"
Dries:"Daar ben ik al jaren aan gewend!"

Normaal is het leuk als iemand zich op zo'n wijze belachelijk maakt, maar Dries meent het zeer waarschijnlijk, zo blijkt ook uit diverse echte interviews. Aandachtsgeil als hij is. De kerel kan overigens totaal niet acteren. Het woord acteren mag niet eens worden gebruikt, voor geen van allen in deze film. Het leek net een groep 8 musical of een CKV film. Verschil is alleen dat Dries z'n best heeft gedaan, spijtig.

Veel scenes duren te lang, zoals het moment dat Dries denkt dat zijn ontvoering nep was, het naïeve schaap. Hoe vaak vraagt ie wel niet waar de camera's hangen? Boerenlul. Of de scene waarin hij die drachtige zeekoe berijdt? Smeerlapperij ten top. Dieptepunt was de neukscene tussen hem en Rikkie.

De film is ook helemaal niet grappig. Tenzij je kunt lachen om een paar scheten. Het is wel lachen natuurlijk als Dries zijn kleren uitdoet en zijn goudbruine huid ziet of als hij probeert te huilen wat niet lukt. Maar dat was waarschijnlijk niet zo bedoeld. Echt, deze film is tenenkrommend slecht en ik wil niet persoonlijk worden; maar mensen die deze film een voldoende geven zijn óf debielen óf fan van Dries, wat ze debiel maakt.

Ik heb hier lang naar uitgekeken en uiteindelijk vind ik net als bij Last House on the Left de remake beter dan het origineel.

Wat ik hier wel een stuk minder vond was de impact. Vooral bij de verkrachting zelf is minder naakt te zien en wederom komen we helaas erg weinig over Jennifer te weten. De relatie tussen Jennifer en Matthew vond ik in het origineel beter uit de verf komen waardoor het verdere verloop tussen hun, wanneer de vernederingen komen, extra hard aanvoelt. Overigens vond ik Lindberg het erg goed doen.

Voor de rest vind ik deze cast leuker. Jennifer is knapper en de daders vind ik meer badass. De martelscenes zijn lekker ziek en zien er erg goed uit wat betreft special effects. Precies wat ik er van had verwacht. Het einde vind ik ook beter dan het belabberde boot-einde van het origineel.

Beter dan het origineel, niet beter als de remake. Dat het geheel in een vreemd land afspeelt en je de mensen sowieso de helft van de tijd niet kan verstaan zorgt altijd voor een beknellende sfeer. Ook hier waar een groepje Bulgaren op een afgelegen, duistere locatie een fotoshoot wilt houden met de mooie Katie.

Het blijft niet alleen bij foto's schieten, maar ze wordt gruwelijk toegetakeld en meerdere malen verkracht. Goed geacteerd van Dallender die een emmer met tranen vult en het meerdere malen uitschreeuwt van de pijn. Soms ging het een beetje te ver; wanneer je een normaal stukje door het riool loopt en opeens weer keihard begint te piepen vond ik wat ongeloofwaardig. Maar het merendeel zit je vol afschuw mee te leven.

Natuurlijk wil je dat de Bulgaren op een onmenselijke manier worden gestraft en dat gebeurd dan gelukkkig ook. Niet alles was even gruwelijk, maar een aantal scenes waren wel bijzonder pijnlijk. Wraak smaakt zoet. Jammer is dat de boel soms wel erg vlot gemonteerd was. In het ene shot loopt ze op straat, een seconde later zit ze weer in het riool. En hoe komt ze aan sommige spullen, zoals dat bedframe? Verder zijn er nog wat wendingen en beslissingen waar ik m'n vraagtekens bij zet. Maar al met al heb ik me niet verveeld.

Lang geleden dat ik deze gezien had maar Identity wist me opnieuw te verrassen. Tien vreemden van elkaar die allen gestrand zijn in een motel. Niks aan het handje totdat er een hoofd wordt gevonden. Het speculeren kan beginnen...

De film heeft een heerlijk onheilspellend sfeertje over zich heen. Het is noodweer, er ontstaan ruzietjes tussen de gestranden en sommige gedragen zich wel erg verdacht. De spanning zit er aardig in waardoor ik voortdurend aan de buis gekluisterd zat. Tof ook hoe verschillende situaties door middel van flashbacks worden uitgelegd.

De film is mede zo goed door de cast die goed zijn best doet. Iedereen acteert overtuigend, al vind ik DuVall een viswijf. Het zooitje was ongetwijfeld in elkaar gedonderd als de acteurs de boel verzaakte, maar dat is gelukkig niet het verval.

Tegen het einde aan wordt alles duidelijk en de uitkomst is toch wel verrassend en daarom erg goed. Precies het einde wat je bij een film als dit wilt. Spannende en onderhoudende thriller!

Had deze film al negen jaar op drie sterren staan, maar steeds als ik weer aan de film terug moest denken was dat met een erg fijn gevoel. Ik zag Idle Hands voor het eerst in de tijd dat ik nog wel eens een film van tv op videoband opnam, de goede oude tijd. Het was ook de eerste horror waarin ik een hand een eigen leven zag leiden, nog voordat ik überhaupt van het bestaan van Evil Dead wist.

Na zoveel jaar later is dit nog steeds een heerlijk vermakelijke komedie. Met dank aan een uitstekende cast word je geen moment verveelt. Devon Sawa speelt geweldig een slacker van wie de rechterhand wordt bezeten. Hilarisch om te zien hoe hij op zijn Ash' het huis doorgeslingerd wordt en in benauwde situaties belandt. Met Alba bijvoorbeeld, die er bloedmooi uitziet met de eindscene als hoogtepunt. Green en Henson zijn grappige sidekicks die ook na hun dood vooral door willen blijven ouwehoeren en vooral stoned worden.

Het fijne aan Idle Hands is dat er een behoorlijk tempo inzit. Flender heeft ook schijt aan geloofwaardigheid en smijt diverse genre-ingredienten op een hoop. Dat Mick en Pnub uit de dood herrijzen is onverklaarbaar, maar brengt wel dat zombiesausje. De bezeten hand komt uiteraard uit Evil Dead en met een beetje goede wil kun je nog een evil doll scene herkennen.

Mix het met een paar rake grappen, wat leuke, maar niet té grove kills, highschool party's, een toffe soundtrack en drie handjes vol borsten en je hebt gewoon een heerlijke film.

Aardig, maar zoals verwacht vervalt het weer in clichés en moralen.

Het verhaal is weer eens wat anders. Leuk bedacht dat iedere uitvinder een eigen Igor heeft. Het sfeertje is wat duisterder dan bij de gemiddelde animatiefilm. Het gaat hier om het zoveel mogelijk creëren van Kwaad, maar uiteindelijk komt het erop neer dat het slecht is en overwint het Goede.

Er zitten best een paar leuke grappen in. Bij mij valt of staat een animatiefilm door de personages. Gelukkig valt er best wat te lachen met het depressieve zelfmoordkonijn Scamper en het onnozele brein Brain. Igor zelf was wat saai, Eva wat flauw en professor Schadenfreude was ook nog wel leuk af en toe. Verder voelt de film veel te braaf. Het blijft een film voor vooral kinderen, maar bij een film over het Kwaad had ik graag wat meer duistere dingen willen zien.

Het stijltje was ook geslaagd, al was de animatie soms wat houterig. Een aardige film, maar zeker geen topper.

Lekker filmpje. Hoewel het verhaal niets meer is dan een simpele confrontatie tussen twee rivaliserende bendes zoals we het al vaker hebben gezien, toch ziet alles er behoorlijk chique uit. Sterke sfeer die naar het depressieve neigt en vlotte actiescenes.

Ijzersterke rol van Jean Reno als ijskoude killer. Grof geweld wordt zeker niet geschuwd. Neppe schietscénes uit een Van Damme of Seagal kom je hier niet tegen. Het geweld is lekker rauw in beeld gebracht waarbij de nodige gore door je beeld loopt.

Film had wel ietsje korter gemogen, maar is wel onderhoudend genoeg. Bovengemiddeld misdaaadfilmpje.

Best een goede film wel, al begrijp ik goed als mensen dit niet veel meer vinden als een RTL 4-dramaatje. Het zijn dan ook de fantastische acteerprestaties die deze film over de streep trekken.

Vooraf had ik eigenlijk het idee anderhalf uur naar een overstroming te gaan kijken, maar tot mijn verbazing was dit slechts ingekort tot een kwartiertje. Behoorlijk jammer, en ik vroeg me af hoe de rest van de film dan ingevuld zou worden. Maar natuurlijk weet je dan al wat er komen gaat, kwestie van blindelings uitstippelen...

Eerst nog even de positieve kanten belichten; de special effects zijn van een hoog niveau. De tsunami was overtuigend, zeker wanneer de camera onderwater was en je de slachtoffers door al het puin pingpongde. Het werd maar weer eens duidelijk dat niet alleen het stromende water de vijand is. Daarnaast heb je met Naomi Watts altijd goud in handen. Een van mijn favoriete actrices, overtuigt in iedere rol en laat me zonder moeite meeleven met haar en alles daaromheen. Ook de drie kinderen, en met name Lucas, blinken uit in hun prestatie, ongelofelijk knap hoe realistisch ze meespelen.

Alleen het verloop van het verhaal, dat knelt een beetje. Er lijken zo'n duizenden mensen hulp nodig te hebben, maar je zag er zowat geen een vechten voor zijn leven tijdens de overstroming. Hierdoor had ik niet echt het idee dat het om iets heel ernstigs ging eigenlijk. De zoektocht is logisch, maar voorspelbaar. Het voortdurend mislopen van elkaar is ergernis opwekkend, maar het kippenvel-moment toen de broertjes elkaar weer ontmoette was voelbaar. Maar daar hielp de vioolmuziek niet aan mee.

Geslaagd drama, vooral weer door Watts, maar toch heb ik liever geen happy endings bij films over dit soort ernstige natuurrampen.

Het is denk ik twintig jaar geleden dat ik deze voor het laatst had gezien. Ik weet dat ik hem erg eng vond als klein kind, waarbij enkele scenes zoals met het schilderij me altijd zijn bijgebleven. Van het verhaal en heel veel andere dingen wist ik niks meer, dus een herziening werd wel een keer tijd.

Carpenter heeft een aantal goede films op zijn naam staan, maar een echte fan ben ik niet. Deze In the Mouth of Madness is eigenlijk zijn laatste goede film, en dat is nogal teleurstellend voor zo'n grote naam. Het verhaal begint een beetje knullig maar wordt langzaamaan steeds intelligenter. Zo intelligent zelfs dat wanneer ik de credits zag rollen ik het allemaal niet honderd procent meer snapte. Toch pluspunten voor de originaliteit.

De film is erg sfeervol. Zo is er de stad waar de Cane-fans bezeten zijn van het nieuwe boek en zo is er Hobb's End waar iedereen juist erg kil is, en daardoor neemt de spanning alleen maar toe. Hier en daar zijn er zelfs jumpscares die werken. Waar Carmen acteert als een dweil, speelt Sam Neill de sterren van de hemel. Erg overtuigend hoe hij steeds verder afglijdt in een hel van waanzin.

Ook het hele fantasiegebeuren is top. Nooit geweten dat er eigenlijk zoveel creatures in deze film zitten, maar stuk voor stuk zien ze er prachtig uit. Echte pakken en animatronics zonder CGI voor de monsters, zo zie ik het graag. Maar ook de decors zoals de kerk zien er indrukwekkend uit. Eigenlijk is alles wel goed, alleen het verhaal wringt een beetje omdat niet alles op zijn plaats valt nog. Maar dat komt misschien bij een herziening, over twintig jaar.

Met zo'n titel mag het toch niet misgaan? Een horror over een groepje inteelt uitschot die genadeloos en het liefst met wat humor hun slachtoffertjes als speeltje gebruiken gaat er bij mij altijd in. Deed me regelmatig ook een beetje denken aan House of 1000 Corpses, al komt dat ook door de barman-schmink denk ik. Ook Calvaire wordt hier boven regelmatig genoemd, maar die moet ik snel eens herzien.

De opbouw is helaas wat traag. Opvallend dat het over vier jeugdcriminelen gaat, terwijl ze geen van allen (misschien Dwight een beetje) crimineel gedrag uitstralen. Ze zijn behoorlijk vriendelijk en luisteren als makke lammetjes naar hun begeleiders. Had toch wel wat opstootjes verwacht. Zodra ze, na het iets te lange intro, de bar instappen wordt het pas echt leuk. Zelden zoveel freaks bij elkaar zien, en de sfeer wordt meteen een stuk beklemmender. De sfeer in de film is sowieso best naar, perfect dus.

Vanaf dan is het verhaal al een beetje uit te stippelen al komen er toch een paar scenes voor die ik niet had verwacht. De show is geniaal en maakt de barman meteen tot een personage die nog wat langer bij blijft. Kereltje met zijn korte armpjes en hamertje zag er ook niet al te gezond uit. De kills die worden gemaakt in de film zijn bijna allemaal origineel en vooral met extreem veel smerigheid in beeld gebracht. Soms iets te duidelijk computerwerk, maar net zo vaak ook heerlijk smerig. Dikke pluspunten.

Die smerigheid wordt goed gecombineerd met zwarte humor. De blije muziek en dans van de dorpsbewoners na het succesvol slachten van iemand is hilarisch. Het einde kwam niet onverwacht, maar is precies goed. I want more!

Buiten het slechte Imprint gezien is dit mijn eerste Masters of Horror film en het is meteen een goede aftrap. Ik kan dus ook niet zeggen of dat Incident on and Off a Mountain Road (wat een klote titel) het label Masters of Horror waardig is, maar alles wijst erop.

Het verhaal is niet veel anders dan dat van een TCM of Wrong Turn maar toch is de uitwerking zodanig goed dat het er niet toe doet. Je zit meteen in de film, die verder best wat vaart heeft. De killer vond ik zo gek nog niet, een goede keuze om hem qua uiterlijk nog enigszins menselijk er uit te laten zien. Verder zijn er een paar bloederige scenes waarbij de make-up een voldoende scoort. Ook de aankleding van de setting (bos, huis, lijken) is tof gedaan wat de sfeer flink ten goede komt.

Bree Turner is wat mij betreft een meerwaarde als sexy slachtoffer. Toen ze in het bos werd achtervolgd had ik even mijn twijfels. Wie is er nu het slachtoffer? Het leek wel alsof ze teveel naar Ray Mears had gekeken. Ik moest er een beetje om lachen, maar dat is gezond nietwaar? Gelukkig werd er wel de moeite gedaan om het een en ander uit te leggen waarom ze zo stoer is door middel van flashbacks die in aangenaam contrast staan met haar huidige situatie. Nadat ze de killer had verslagen was het mooi geweest wat mij betreft, maar toch gaat de film op het eind nog even over de kop. Voelde ook niet helemaal juist dat ze net zo gestoord was geworden. Ik ben in elk geval benieuwd geworden naar aflevering 2: Dreams in the Witch House.

Toffe alternatieve titel. Toffe poster. En eigenlijk ook wel een tof filmpje, die echter in potentie zoveel beter had kunnen zijn.

Want is een gekkenhuis waarbij de stroom uitvalt niet een ideale locatie om allerlei krankzinningheid de vrije loop te laten? Lijkt me wel, maar toch is er iets te weinig mee gedaan. De sfeer is goed, al verlangde ik misschien nog naar een iets rustigere opbouw. Gekken die als extra gevaarlijk worden bestempeld, of wat achtergrondinformatie over sommige inmates. Het keukenraam is ondanks dat toch een goed gekozen meetingpoint.

Puntje van kritiek is de cast. Sommige inmates waaronder Harry Green en die kale gozert in de keuken zijn geslaagd en weten je daadwerkelijk de stuipen op het lijf te jagen. De crazyness is in hun ogen af te lezen. Andere gestoorden zijn dan weer niet van toegevoegde waarde. De keukenhulpjes doen wel hun best, maar weten niet te overtuigen. Het zegt genoeg dat de beste acteerprestatie van Anna Skellern komt. Met je volle boezem botergeil op bed boven je studieboekje hangen, ze kan het als geen ander. Wat een meerwaarde!

Wanneer de stroom uitvalt zijn de poppen aan het dansen. Helemaal als je bedenkt dat de complete toko wordt bewaakt door misschien drie guards. Vanaf dan speelt de boel zich in het donker af. Claustrofobisch en visueel soms best geslaagd. Hier en daar een harde scene, maar geen daarvan weet echt te imponeren. De gore- en make-upeffecten zijn daarentegen wel goed.

En dan dat einde, jongens! Dat zet me toch wel tot nadenken. Persoonlijk denk ik dat het allemaal niet is gebeurd, maar dat ie wel zichzelf ziet en de koelkast opent ennuh...die zwarte ventjes zijn dan de demonen in zijn hoofd die...of nee...uhm... Nee, het is gewoon een kutverhaaltje dat in alle wanhoop nog wat intelligentie wil uitstralen door er een random, wazig einde aan te plakken. Dat is dan weer jammer.

Geheel naar verwachting wist deze film mij toch te bekoren.

Van tijd tot tijd vind ik het wel leuk om een exploitationfilm te kijken. Deze wilde ik al een tijdje zien. Het leukste is; de film neemt zichzelf nergens serieus. Behalve het shockeren om te shockeren dan misschien, maar hedendaags is het allemaal wat achterhaald. De rest is zo overdreven dat het grappig is.

Het verhaal is een smoes om zoveel mogelijk expliciet geweld en naakt tentoon te stellen. Naakte vrouwen worden op de gekste manieren gemarteld en vermoord. Het klinkt grof - en het idee is ook niet geheel vrouwvriendelijk - maar het is allemaal met een knipoog gebracht. Het type film waarbij mensen achter de schermen met emmers rode verf door het beeld gooien. Overdreven dus.

De acteurs - en vooral Sardu - zijn best te genieten door hun overacting ( of is het bad acting?). Geen enkel moment is de Urbanus-look-a-like serieus te nemen met zijn droge oneliners en semi-evil lach. Ook de blije dwerg Ralphus die de hele film door het beeld danst zorgde voor een glimlach. De schreeuwende wijven waren dan weer erg irritant. Raarste was nog dat als er daadwerkelijk een ledemaat werd afgehakt ze soms haast geen kik gaven.

Ook het geluid is van barslecht niveau. De vaak ongepaste - en daardoor soms hilarische - achtergrond muziek lijkt vaak voorgrond muziek. En de geluidseffecten zijn om te huilen, zo slecht. Bij het openknippen van een shirt hoor je het geluid alsof er twintig man achter de schermen op glas lopen en bij het doorzagen van een pols hoor je iemand in een boom zagen. Het kan niet tippen aan het prachtige *plop* geluid als Sardu een dartpijl uit een kont trekt.

Vanzelfsprekend waren er ook tal van scenes die te belachelijk voor woorden waren. Naakte, wilde vrouwen gevangen in een kooi die snakken naar mensenvlees, haast te genant voor woorden. Of wanneer ingewanden worden opgegeten op een broodje sla. Ik kan nog wel even doorgaan.

Misschien was de film in de tijd shockerend, nu is het achterhaald en lijkt het minder erg. Het idee is nog steeds gruwelijk, maar alles is met een dikke knipoog uitgevoerd. Ook door de overacting van Sardu heb ik me best vermaakt. De film had iets korter mogen duren, maar voor fans die van exploitatie houden is het best het proberen waard.

De coole poster doet deze rotzooi geen eer aan. Ik hou wel van een beetje trash op zijn tijd, maar dit werd op een gegeven moment wel een erg lange zit.

De opbouw is nochtans lekker vlot. We weten dat er geinfecteerden met een vliegtuig neerstorten, verstand op nul en kijken hoe de hel losbarst. Er begint al iets te knagen als de mutanten voor het eerst uit het vliegtuig rennen. De make-up is werkelijk te slecht voor woorden. Wellicht was het beter geweest om de mutanten allemaal in een pak te hijzen als op de poster, vele malen angstaanjagender. Die paar moddervlekken op het gezicht waren gewoon gênant.

De bloederige effecten weten ook niet te entertainen. Wederom in het intro worden mutanten doorboort met kogels zonder dat er ook maar een spatje bloed vloeit. Messteken zorgen voor slechts wat rode lijntjes en hoewel er tientallen doden vallen had ik het al snel gezien. Slechts een stuk of drie moorden waren met wat meer detail gebracht, zoals een oog of een borst. Het ergste is nog dat het acteerwerk zo slecht en zo ongelofelijk theatraal is gedaan dat ik sterk het gevoel had naar een stel clowns te kijken. Of kleine kinderen, die in al hun enthousiasme ook niet goed weten hoe je nou eigenlijk dood moet spelen. Dat de nasynchronisatie ook tenenkrommend is mag geen geheim zijn.

Veel ergernis dus. De locatie voor de finale mocht er wel zijn, maar weet de film zeker niet van de ondergang te redden.

Hoewel deze documentaire over een erg leuke hobby gaat, weet het verre van een plezierig sfeertje te creeëren. Je denkt al snel dat zo'n indie developer iedere dag een paar uurtjes achter zijn PC zit en de grootste lol beleefd om zijn droom te verwezenlijken. En nu zal dat vast bij sommigen ook zijn, maar dat geldt niet voor de ontwikkelaars achter onder andere Super Meat Boy en Fez. Integendeel, wanneer hun project zou mislukken zouden ze in een zware depressie zakken.

De film focust zich voornamelijk op de games Fez en Super Meat Boy. Volledig geobsedeerd door hun spelletje waar ze hun ziel en zaligheid in hebben gelegd leggen ze uit hoe belangrijk het is dat ze slagen en wat voor een boodschap ze willen meegeven met hun werk. Dat gaat soms zover dat mijn sympathie al snel veranderde naar ergernis. Zo reageerde Jonathan Blow, bedenker achter Braid, vele malen in de comments op diverse sites om de betekenis van zijn game uit de doeken te doen, omdat er mensen waren die zijn diepere boodschap niet zagen. En dat terwijl de verkocht als een tierelier en een groot succes was, maar dat deed hem blijkbaar niet zo veel.

Ook Tommy en Phil leken, ook nadat ze lovende reacties kregen, maar moeilijk vrolijk te kunnen worden. Alleen Edmund vond ik wel een sympathieke kerel en de enige die wat uitstraalde. Minpuntje, maar dat is persoonlijk, is dat de genoemde games niet mijn favorieten zijn. Ik had liever nog wat andere games aan bod gezien zoals Limbo of de mensen achter thatgamecompany. Het zet je wel nog een keer aan het denken dat zo'n spelletje downloaden, wat je anders zo'n tien euro kost, het zomaar fataal kan zijn voor zo'n bedrijfje. Best boeiende docu verder, hoewel ik deze ontwikkelaars niet zo sympathiek vond... Eerlijk en oprecht is het wel.

Grotendeels gewoon erg saai.

De film kent gelukkig geen lange introductie en vliegt meteen in de actie. De bugs zien er best goed uit voor een B-film, maar helaas is er zo weinig creativiteit en originaliteit dat de film al snel een lange zit wordt. Groepje overlevenden rent naar punt A, rent naar punt B, rent naar punt C etc. en komt uiteindelijk in de hive. Dat was het leukste gedeelte van de film.

De cast is oninteressant, alleen Brooke Nevin is leuk om naar te kijken. Vooral de komedie in de film viel me tegen. Nu ging ik er niet vanuit dat ik continu strak zou liggen, maar er waren nauwelijks tot geen grappige momenten. De film heeft een komische ondertoon en neemt zichzelf niet serieus, maar al te geinig was het allemaal niet.

Na een half uur vroeg ik me af waar Seth Green bleef. Die marihuana-telers had ik ook nog steeds niet voorbij zien komen en de boosdoeners hier waren geen teken, maar vliegen. Na nogmaals gekeken te hebben viel het kwartje. Ik had deze film te pakken terwijl ik zocht naar Infested (1993). Het angstzweet brak uit.

Ik mag hopen dat de scriptwriter is ontslagen na het schrijven van dit rampzalige verhaal. Je kunt toch niet serieus iets over boze vliegen neerkalken en verwachten dat je goud in handen hebt? Deze gevleugelde creeps nemen bezit van mensen waardoor ze als zombies aan het moorden slaan. Met een dergelijk verhaal en budget is het slimmer om de boel niet al te serieus te brengen, maar wil Olson wel. Er is geen ruimte voor zelfspot, maar alleen bittere ernst. Werkelijk belachelijk.

Het acteerwerk is bedroevend, maar geinig om Galligan uit Gremlins en roze Power Ranger Kimberly weer eens te zien. Allicht weten zij de film niet te redden die van het ene onlogische moment naar het andere springt. Wat is er met die gast die zijn been breekt doordat hij uit een auto valt? En waarom transfereren de vliegen alleen van het ene naar het andere lichaam als ze op een meter afstand staan? Waarom kunnen ze niet tegen licht? Zijn het vampiervliegen? Even later fladderen ze overigens vrolijk rond in de volle zon, maar who cares moet Olson gedacht hebben. Als het verhaal maar goed is!

Logisch dat ook de special effects tegenvallen, of schrijnend slecht is misschien beter omschreven. Eén vlieg op je scherm ziet er nog goed uit, maar wanneer er duizenden door het beeld zoemen lijkt het alsof je wordt doodgegooid met konijnenkeutels. Hoe ze van formatie veranderen doet eerder denken aan een tekenfilm. Die explosie op het laatst is vermoedelijk gekopieerd uit een Super Nintendo spel. Alleen de gore en wat wonden zagen er relatief aardig uit.

Toch zonde dat ik deze nu heb gezien in plaats van de 1993-versie, want ik heb meteen m'n buik vol van insecten. Een gedrocht is het.

Inglourious Basterds is me met een herziening nog wat beter bevallen dan jaren geleden. Wist er niet zoveel meer van en had altijd het gevoel dat er meer in zat. Dat is dus ook zo gebleken.

De openingsscene is meteen een schot in de roos waarbij Waltz als Hans Landa de sterren van de hemel speelt. De rust en zelfverzekerdheid die hij uitstraalt is fenomenaal. Er wordt niet veel meer gedaan dan gepraat, maar spannend is het zeker. Door de hele film is Landa briljant en had echt niet beter gecast kunnen worden.

Ook nu is de film weer opgedeeld in verschillende hoofdstukken die diverse verhaallijnen behandelt. Zo zijn er dus de Basterds, onder leiding van Brad Pitt als Aldo Raine, ook een zeer leuke rol. Laurent vond ik ook overtuigend, en hoewel hij niet veel grote rollen heeft kan ik de psychopatenkop van Roth ook altijd wel waarderen.

Voor de rest is het het gebruikelijke Tarantino-recept. Veel dialoog waarbij soms wordt afgedwaald, gekke personages, veel vuilbekkerij, een goede soundtrack en vooral een portie grof geweld. En met een paar memorabele scenes zoals het het eerder genoemde intro, het Italiaans spreken en de kaart-scene. Het einde steekt boven alles uit, die is werkelijk fantastisch. Ik kreeg even kippenvel toen de brandende Shosanna op groot scherm verscheen en op een duivelse manier de nazi's toesprak. Een klein toppertje!

Wat een bizarre film was dit, maar zonder twijfel uniek. In visueel opzicht heb ik zelden zo'n mooie film gezien. Er wordt hevig geëxperimenteerd met de camera wat zorgt voor een nachtmerrie aan beelden en kleurgebruik. Er wordt gespeeld met tijd en paralelle werelden; er zijn films die makkelijker zijn om te volgen.

Het fantasieverhaal is leuk bedacht, en valt op het einde best goed in elkaar. Het acteerwerk is niet hoogstaand, maar weet wel te emotioneren waar het nodig is. Extra vet zijn de Incubi die met hun spiegels voor hun hoofd en brillen met spiegelglazen erg angstaanjagend ogen. Mooie gevechten ook die perfect worden ondersteund door een mooie soundtrack.

De wereld komt echt prachtig tot leven en bij het einde zat ik toch wel met een beetje kippenvel. Groots.

Pixar flikt het weer. Het idee om de emoties van een kind om te toveren in wezentjes is simpelweg briljant. Als vijf kleine poppetjes besturen zij het kleine meisje Riley alsof ze in een mech zitten en maken zij de moeilijke keuzes die ze dagelijks moet maken. De vormgeving is erg geslaagd waarbij Anger een klein dik mannetje is, terwijl Fear erg iel is. Joy was nog het mooist met een felle gloed om haar heen. Elk personage gaf me ook daadwerkelijk het gevoel waar ze voor stonden.

Ook de wereld in het hoofd van Riley is top. Het deed een beetje denken aan het 'achter de schermen' gebeuren uit Monsters Inc. met al die verschillende deuren, maar ook in Inside Out is alles tot in de puntjes uitgewerkt. De memory islands die worden aangedreven door core memories is uitstekend verzonnen. Imaginary Land met o.a. de vloer is lava is erg herkenbaar en wat dacht je van een reclame-tune die op elk moment zomaar onverwacht in je hoofd kan gaan zitten. Leuk gedaan met Anger. Ook de kuil met lost memories is onmisbaar, zoals gezegd is over al aan gedacht. Nog een pluim voor het stukje abstract.

Zoals we van Pixar kennen is de humor weer volop aanwezig. Meerdere malen gelachen, ook doordat de personages op een schitterende en soms hilarische manier geanimeerd zijn. Grappigst vond ik dat de emoties in het hoofd van pa allemaal sport aan het kijken waren. Ik moet zeggen dat ik niet had verwacht dat het ook best een emotionele rit was, nog meer dan bijvoorbeeld Up. Toen die herinneringen uit Riley's geheugen verdwenen en je haar langzaam zag aftakelen was het toch even slikken. Ook in de kuil waar oude herinneringen uiteindelijk worden vergeten is voor velen toch wel herkenbaar.

Misschien wel Pixar's beste.

Zo, dat zit erop. Mijn #1 van het Must-See lijstje toch eerder gezien dan de bioscooprelease, maar ik heb er geen spijt van. Persoonlijk kijk ik deze spookhuisfilms ook het liefst alleen in het donker, met de lampen uit en de koptelefoon op, geluid goed hard. Ik heb een paar keer mijn slip moeten vervangen maar het was het waard.

Een nieuwe ghost movie van James Wan, dat schept verwachtingen. Met Saw heeft hij laten zien dat je met een laag budget een topper kunt maken die qua looks en verhaal zeker niet onderdoen voor de blockbusters. Dead Silence was nog een suspense trapje hoger en na een uitstapje naar het drama genre keert hij weer terug naar zijn roots met deze suspense overload: Insidious!

Een gezin dat een spookhuis betrekt en een klein kind dat contact heeft met spoken, we kennen het allemaal wel. Toch weet Wan maar al te goed hoe je hier maximale spanning uit kunt halen. Het is niet zo dat het origineel is, maar het draait allemaal om de juiste timing en uitvoering. Al bij de intro wordt meteen duidelijk dat audio een belangrijke rol speelt. Je hoort achtergrondgeluiden waarvan je twijfelt of je ze echt hebt gehoord, natuurlijk zijn er diverse tonen die de schrikmomenten perfect ondersteunen en je zult klanken horen die door merg een been gaan, dat zijn de ergste. Niet onbelangrijk is de sfeer in het huis, die is enorm onheilspellend. Zeker in de kamer van Dalton. Het 's nachts filmen is dan ook zenuwslopend en er zitten een paar schrikmomenten in waardoor het me dun door de broek liep. De geest achter de wieg en de twee witte vrouwen in de gang bijvoorbeeld. Wan weet je continu op het puntje van je stoel te houden. Het irritantste is nog dat ik soms geluiden in mijn kamer leek te horen maar no way dat ik die donkere kamer wilde inkijken want dan zou ik mezelf gek maken.

De cast doet het uitstekend. Ze doen inderdaad logische dingen en ik heb me geen enkele keer gestoord aan hun beslissingen. Rose Byrne is een mooie vrouw, Wilson deed me denken aan een jonge Michael Keaton en acteerde ook overtuigend. Ook leuk om Lin Shaye te zien die ik vooral ken als dolgedraaide moeder in Dead End. Vooral zij wist het verhaal op een zeer overtuigende wijze te brengen waar de rillingen toch wel van over mijn rug liepen.

Vaak heb ik 's nachts na een flink spannende film gezien te hebben nog wel eens dat ik steeds om me heen kijk omdat ik denk wat te horen. De film zit dan nog vol in mijn hoofd, en er is een reden waarom dat niet bij deze film is. De allerspannendste stukken zitten namelijk in het eerste uur. Daarna gaat Insidious meer de fantasyrichting op, sterker nog, ik denk dat Wan hierin iets te ver doordraaft. Hoewel de film visueel wat mooier wordt door de licht/donker contrasten en rookeffecten laten ze naar mijn mening teveel zien van het kwaad. Veel spanning gaat verloren, al helemaal wanneer een geest fysiek wordt. Zo vond ik de scene waarin Dalton superkrachten lijkt te krijgen ook iets teveel van het goede. Of het moment wanneer Josh met die geest gaat vechten, are you kidding me? In een suspense horror wil ik schaduwen zien, enge geluiden horen of iets uit beeld zien springen. Het draait allemaal om het mysterieuze, ik wil mijn fantasie op hol brengen. Jammer dat het einde dan teveel verklapt, zeker omdat het design niet overtuigt. Dan is zo'n kleurplaat vele malen angstaanjagender. Ook kunnen sommige momenten als zwart-komisch worden opgevat, een doodsteek voor een film die zo spannend had kunnen eindigen.

Ik had gehoopt dat de film toch nog met een gigantische klapper zou afsluiten en de leken zullen misschien wel van hun stoel zijn afgepleurd van afschuw, maar het is gewoon een haast verplicht einde waar de horrorfan zijn neus voor ophaalt. Wel leuk trouwens nog dat er ook hier weer wat enge poppen te zien zijn, inmiddels toch wel een kenmerk van Wan. Mocht het einde mysterieuzer zijn geweest dan had ik er nog een halfje bij opgegooid. Nu leek het meer alsof Wan het goed wilde maken met de kijkers die tijdens het eerste uur zeven kleuren stront hadden gescheten. Maar gelukkig is het niet zo erg dat het de film verpest. Integendeel, het is één van de spannendste - engste, zo je wilt - films die ik de laatste tijd heb gezien. Zeker het eerste uur was het regelmatig naar adem happen. Kom maar op met je volgende horror, James!

Volgens mij de eerste horror die ik zie die zich afspeelt in een supermarkt. Intruder bewijst dat het een hele leuke locatie kan zijn om een slasher te filmen. De sfeer is goed, heel veel mensen zijn wel eens vakkenvuller geweest dus het is makkelijk om je in te leven in iemand of een bepaalde situatie. Eerste half uur is dus gewoon een beetje ouwehoeren op het werk, maar daarna wordt de situatie een stuk ernstiger.

Zoals dat in een slasher gaat worden de slachtoffers één voor één geveld zonder dat de rest het doorheeft. Op het gebied van creatief moorden scoort deze film dikke punten. Diverse voorwerpen worden gebruikt en de kill wordt vaak goed in beeld gebracht. Spiegel durft blijkbaar alle make-up in volle glorie te tonen en hij hoeft zich er ook niet voor te schamen want het ziet er allemaal behoorlijk uit. Er wordt gelukkig ook niet zuinig aan gedaan met de rooie saus. De film heeft sowieso hier en daar wat creatieve shots die een gewone praatscene nog interessanter te maken. De pianomuziek die af en toe speelde vond ik niet echt passend.

Het acteerwerk is meestal niet van een hoog niveau en hier is dat niet anders. Belangrijkste is dat het niet stoort en de enige die wél stoort wordt gelukkig ook in de pan gehakt. De twist op het einde was verrassend, vooral omdat het motief wel erg zwak is en het dus ook niet in je hoofd op kwam. Bijzonder is het echter niet. Stiekem was ik ook benieuwd naar Campbell, ook al wist ik dat hij maar een kleine minuut mee zou doen. Toch kwam er een brede glimlach op m'n smoel toen 'Ash' uit de auto stapte. Goede aanvulling op het slasher genre.

Door de jaren heen deze prent een keer of vijf opgezet, maar nooit langer dan een half uur gekeken. Dan was nu toch echt het moment om door te zetten maar op één of andere manier kom ik er gewoon totaal niet in. Terwijl het idee toch wel erg tof is.

Het heeft denk ik vooral te maken doordat ik de film te stil en te traag vind. Het straatbeeld van de jaren '70 is hier doodsaai en ook de buitenaardse bloemetjes weten allerminst te overtuigen. De onderhuidse spanning die ik hoopte te krijgen heb ik geen enkele keer mogen ervaren. Ik had nooit het idee dat onder de blikken van het straatvolk kwaadaardige duplicates schuilden. Het wist gewoon niet te overtuigen.

Daarbij is de cast nogal duf met Donald Sutherland voorop die de uitstraling heeft van een uitgeklopte plumeau. Jeff Goldblum was nog wel te pruimen. De special effects waren gelukkig nog wel te pruimen, lekker smerig in beeld gebracht soms. Normaal zou ik zeggen dat dit gewoon mijn dag niet was, maar aangezien het de vorige keren al niet eens gelukt was om hem uit te zitten vraag ik me af of deze ooit nog goed zal vallen.

Erg toffe 'monster'film uit de stal van Universal. Misschien zelfs net wat leuker dan Frankenstein, ook van regisseur James Whale. Het idee dat je kan doen wat je wilt als je onzichtbaar bent is enorm fascinerend, en Whale laat hier zien dat het ook zomaar het slechtste in een mens kan bovenhalen.

Claude Rains steelt de show. Je ziet hem niet, maar zijn stem is uniek en dreigend. Het meest geniale vond ik nog zijn gestoorde lachje. Waar ik me dan weer aan stoorde was de barvrouw die enorm liep te krijsen. Het moest voor humor doorgaan, maar ik mag aannemen dat die na de opnames op de brandstapel terecht is gekomen. Wat een irritante heks. Grappig om te zien dat er overduidelijk wat raakpunten zijn met het twee jaar jongere Frankenstein. Ook hier weer een doorgedraaide wetenschapper die zijn geliefde op een tweede plaats zet, terwijl ze wordt ingepalmd door diens assistent.

De humor is gitzwart en wordt mede mogelijk gemaakt door de vooruitstrevende effects. Een mijlpaal in die tijd en wat ziet het er goed uit wanneer Griffin zich van zijn doeken ontdoet en je hem 'onthoofd' ziet. De humor die er uit voortvloeit zoals een achtervolging en het smijten met verschillende voorwerpen is vermakelijk. Zo'n wandelende pyjama zorgt toch voor een lach op je gezicht.

Toch is The Invisible Man op zijn tijd ook duister. Dat Griffin aan hoogheidswaanzin lijdt is een understatement en het is beangstigend wat je allemaal wel niet kunt doen als je onzichtbaar bent.

Vroeger werden in vriendjesboekjes lievelingsfilms als Aladdin en The Lion King geschreven. Ik noteerde vol trots Stephen King's It. Het is een horror die ik op jonge leeftijd zag en die zo'n beetje aan de basis lag voor mijn liefde voor horror, en haat voor clowns. Ik denk dat het inmiddels vijftien jaar geleden is dat ik deze voor het laatst zag, hoog tijd om de dvd weer eens tevoorschijn te toveren.

Er spelen ook nostalgische gevoelens mee, maar It heeft de tand des tijds goed doorstaan. De speelduur is gigantisch, maar toch heb ik niet het gevoel dat er overbodige scenes tussen zitten. De tijd vloog voorbij. De film bestaat uit twee gedeeltes. Zeven tieners worden lastig gevallen door een boosaardige clown. Jaren later, wanneer de kinderen volwassen zijn geworden, duikt hij opnieuw op. Ik vind beide verhaaltjes even genietbaar, vooral omdat alle acteurs het goed doen en er zeker sprake is van chemie tussen de vrienden. Besef nu pas dat een jonge Perkins en Green onderdeel van de cast zijn. Tim Curry steelt uiteraard de show met zijn geschifte personificatie van het kwaad; Pennywise the Clown. In mijn herinnering was Pennywise niet veel te zien, maar nu ik het zo terugzie krijgt hij behoorlijk veel screentijd wat de spanning alleen maar ten goede komt.

Het blijft echter een tv-film waardoor het altijd wat ingetogen blijft. Brute moorden zitten er niet in, en goor wordt het ook niet. Het is vooral de zwartkomische clown die vermaakt, en de trauma's van de zeven vrienden waar dieper op in wordt gegaan. Alleen na al die jaren heb ik nu nog sterker het gevoel dat het complete waanzin is dat zeven succesvolle volwassenen hun familie en carrière vaarwel zeggen om af te rekenen met een jeugdtrauma.

Vroeger vond ik het einde al een fikse domper en dat is zeker niet veranderd. Zowel liefhebbers van de film, als cast en Wallace zelf vonden het einde belachelijk. De geweldige Curry is de demon in de film, waardeloos dat er dan niet met hem wordt afgerekend maar met een erg lelijke, nietszeggende spin. De manier waarop die wordt verslagen ook, cheap. Ik weet niet hoe dit in het boek wordt beschreven want ik vermijd die langdradige, geschreven King-verhalen als de pest. Het doet echter niks af aan de voorgaande uren die gewoon erg vermakelijk zijn.

Wel blijf ik It toch altijd een beetje een kinderhorror vinden. Of dat nou komt omdat ik hem op erg jonge leeftijd heb gezien, dat er kinderen een hoofdrol vertolken of dat de film erg netjes blijft laat ik in het midden.

Ik kom net uit de bios gerold en ondanks dat ik me soms heb zitten ergeren aan het publiek heb ik me uitstekend vermaakt. Ik heb het boek nooit gelezen, maar het origineel uit 1990 meerdere malen gezien, de eerste keer als klein kind. Een prima film met een uitstekende Pennywise dus de druk was immens hoog voor Muschietti, Skarsgard en de rest.

Na enkele minuten voelde ik een schok van verbazing door de zaal gaan. De remake gaat een stuk bloederiger en harder worden, meer in de face. De horrorelementen zijn duidelijker aanwezig met de vele angstaanjagende vormen die It aanneemt, de hoeveelheid gore en de vele jumpscares. Het weet vooral erg te vermaken, zonder dat het eng wordt. Dat komt denk ik omdat het vooral allemaal wat luidruchtiger is terwijl het origineel meer tijd nam om bij de kijker onder de huid te kruipen.

Tim Curry als Pennywise is legendarisch. Onmogelijk om dat te verbeteren zou je zeggen, maar de vertolking van Skarsgard mag er wat mij betreft naast staan. Het uiterlijk is dik in orde en het acteerwerk overtuigend. Iedere performance van de Zweed is een feestje, net als bij Curry het geval was. Missie geslaagd dus. De vele gedaantewisselingen waren ook leuk, al was het gebruik van veel CGI een beetje jammer, wat vooral op het einde duidelijk wordt. Heel erg storend was het niet gelukkig.

Ik wil ook de rest van de kindercast een dik compliment geven. Ze komen allen erg natuurlijk over en acteren absoluut goed. Vooral Ben vond ik goed vanwege zijn overgewicht. Toch knap van zo'n kindacteurtje om je daar overheen te zetten. Beverly had een leuke, sympathieke uitstraling, beter dan Emily Perkins en de grappen van komiek Richie waren vooral wat platter zodat ze met de huidige maatstaven meekunnen. Derry is verder een vrij verderfelijk plaatsje waar ook de volwassenen veelal niet goed snik zijn.

Het einde is ook beter aangezien het nu vooral om de clown draait, en dat is toch hoe we It het liefste zien. Een geslaagde remake die past in de huidige tijd: hard, luidruchtig en gepolijst. Qua spanning heeft het origineel een streepje voor. Ik ben wel erg benieuwd naar het tweede deel nu. Ik hoop dat ze net zulke goede acteurs weten te strikken als de kindversies, en niet zulke zoutzakken als in de 1990-versie.

Wilde deze een tijd geleden in de bioscoop zien, maar was er helaas niet van gekomen. Best wel naar uit gekeken al hoorde je hier en daar al wel verhalen dat hij iets minder zou zijn dan het eerste deel. En net als in het origineel, is het tweede deel in deze remake waar iedereen volwassen is geworden, inderdaad wat minder.

Het is 27 jaar later en iedereen keert terug naar Derry aangezien Pennywise weer terug is. Skarsgard doet het wederom uitstekend, de clown blijft toch een angstaanjagende verschijning die mede verantwoordelijk is voor het slagen van deze remake. De rest van de volwassenen is goed gecast, maar net als in het origineel was de chemie hier minder voelbaar dan tussen de kinderen. Geinige cameo van Stephen King als fietsverkoper, die dezelfde prijs vraagt als voor killercar Christine destijds.

Muschietti had nogal veel ideeën want Pennywise neemt ontelbaar veel vormen aan. Sommige geslaagd, maar sommige slaan ook de plank mis. De film zit propvol monsters maar de vaart is dusdanig hoog dat het aan sfeer moet inleveren. Er is zeer veel gebruik gemaakt van CGI waar ik nooit zo'n fan van ben. Nu was het al niet altijd overtuigend dus je kunt er donder op zeggen dat de film de tand des tijds niet gaat doorstaan. Vermakelijk is het allemaal zeker, maar eng wordt het nooit. Sommige effecten waren zeker de moeite waard zoals met de gelukskoekjes. En er worden kinderen opgevreten door een clown met vlijmscherpe tanden, daar kan ik geen minpunten voor geven natuurlijk.

De film duurt wel drie kwartier te lang. Na anderhalf uur voel je dat het einde er aan zit te komen, maar Muschietti weet het enorm te rekken. De final battle is best geslaagd, slechter als het origineel kon sowieso niet, alleen dat scheldpartijtje blijft natuurlijk een beetje knullig en niet alleen omdat de smoel van Pennywise wordt verpulverd door een lelijk CGI-glitchfest. Daarna moet het klaar zijn, maar Muschietti neemt ruim de tijd om de boel af te sluiten. Al met al een prime remake.

Het is inderdaad geen slechte film, maar wat was het wel eigenlijk? Ik heb geen enkele keer hoeven lachen, dus als komedie is hij niet geslaagd. De inrichting zit vol met rare types, maar om nou te lachen om een schizofreen die dingen ziet die er niet zijn... nee. De film zit vooral vol met dit soort 'humor'.

Als drama werkt de film ook niet, daarvoor zijn de problemen en relaties te oppervlakkig en de cast te licht. Toch is de film op één of andere manier best schattig. Gilchrist doet het leuk en heeft de sympathie mee en Roberts heb ik best een zwak voor. Galifianakis is ook nog te bewonderen in een leuke bijrol, maar ook van hem hoef je geen komedie te verwachten.

Leuk, maar zeker geen verrijking. Eentje voor de vergetelheid.

Ik heb het origineel nog steeds niet gezien, maar dit blijft na herziening nog steeds een lekker vlotte actiefilm.

Het verhaal is extreem dun, maar dat mag de pret niet drukken. Altijd leuk om te zien hoe masterplans in uitvoering worden gebracht en hoe alle stukjes in elkaar vallen. Wat de film sterk maakt is de indrukwekkend cast met o.a. Wahlberg, Statham, Sutherland, Norton en Theron. Vooral die laatste is ongelofelijk leuk hier, in alle opzichten. Statham voerde na o.a. Snatch en The Transporter weer zijn bekende typetje uit, en zou dat velen jaren later nog steeds doen. Prima, is hem op het lijf geschreven.

The Italian Job is de film die de Mini Cooper toch een klein beetje een stoerder imago heeft gegeven, in plaats van op en top vrouwelijk. Vermakelijke scenes die vlot in elkaar zijn gemonteerd waardoor de film geen minuut verveeld.