Opinions

Zie nu pas dat de film van The Asylum is, maar dat is wat mij betreft nergens aan af te zien. Een laag budget, dat wel. Maar ik heb met samengeknepen billetjes gekeken. Dit zijn toch wel de beste horrorfilmpjes die werkelijk angstgevoelens los kunnen weken. Net zoals Paranormal Activity gefilmd met een handcameraatje wat het natuurlijk duizendmaal makkelijker maakt om de kijker eens flink de stuipen op het lijf te jagen.

Belangrijk is dat je jezelf wel een beetje inleeft. Je moet niet denken dat als je een lamp ziet bewegen dat een man achter de schermen er net even een tik tegen aan heeft gegeven, want dan gaat veel spanning inderdaad verdwenen. Ikzelf was vanaf het eerste moment helemaal gegrepen door de film. Niet omdat het allemaal zo boeiend was, de film komt langzaam op gang, maar bij een film als deze blijf je voortdurend gefocust. Kijken naar de achtergrond of je een glimp van iets of iemand kan opvangen en jezelf proberen voor te bereiden op schrikmomenten. De ene acteerde beter als de andere maar in het algemeen brachten ze de angst geloofwaardig over. Een groepje ghosthunters doet onderzoek in het huis van de geëxecuteerde seriemoordenaar John Wayne Gacy die 33 jongens heeft vermoord. Vanzelfsprekend is hij niet blij.

De spanning zit er goed in, vooral bij de beelden in de kelder zat ik op het puntje van m'n stoel. Naar het einde toe was er een klein beetje een overkill aan geluid wat de geloofwaardigheid wat wegnam. Aan de andere kant klonk het ook heerlijk onheilspellend. De laatste paar minuten zag je helaas wel iets teveel waardoor het er wat nep uit zag. Ik bedoel niet de scenes waarin je Gacy's witte gestalte op de camera zag - dat was goed gedaan - maar wanneer Mike(?) door de lucht wordt geslingerd en over de grond wordt gesleept. Geen film die je nog snel een keer kijkt omdat hij dan waarschijnlijk nauwelijks meer spannend is, hoewel de sfeer er niet minder om zal zijn. Wel een dikke aanrader voor fans van paranormale activiteiten.

Net een zeer goede CAM versie bekeken en ik ben niet zo onder de indruk als ik had verwacht.

Eigenlijk doet de film helemaal niks fout. Ik voelde alleen niet zoveel bij de film, maar dat kan aan mij liggen.

Zoals we gewend zijn van Miyazaki kent ook deze film prachtige, kleurrijke beelden en knotsgekke fantasie. Zo zal je bij een paar scenes versteld staan hoe Miyazaki in hemelsnaam op zijn ideeën komt. Scenes zoals alleen hij ze kan maken.

Het verhaal vond ik wat wazig. Misschien moet ik er niet zoveel achter zoeken omdat deze film ook is gericht op het jongere publiek maar ik vond de motieven van de ouders van Ponyo niet erg duidelijk. Op het eind wordt het een beetje uitgelegd maar er bleef toch iets knagen. De muziek vond ik ook niet fantastisch.

De personages, met name Ponyo en Sasuke, zijn schattig getekend net als in de andere Ghibli films kinderen altijd schattig zijn. Ponyo was alleen soms een beetje irritant aan het worden.

Kan nooit tippen aan Miyazaki's beste, Spirited Away, maar doet zoals gezegd eigenlijk niks fout. Het probleem is alleen dat ik bij een Miyazaki verwacht opgeslokt te worden in de film en dat was hier niet het geval. Samen met Nausicaä zijn minste, wat nog steeds uitkomt op een ruime voldoende met kleine kans op ophoging.

Toch wel een documentaire die enigszins indruk maakt. Niet dat ik ook maar een klein beetje denk aan stoppen met het eten van vlees, maar ik was toch nieuwsgierig. En hoewel de docu regelmatig terugvalt op uitersten schrik je soms toch even wat voor een rotzooi er waarschijnlijk door je lichaam vloeit.

The Game Changers gaat uitsluitend over topsporters die over zijn gegaan op het eten van plantaardig voedsel. Nu weet je van te voren wel dat dat best goed is voor je lichaam, maar dat vlees zoveel met je bloed en lichaam doet wist ik niet. De testjes die worden gedaan met het bloed en de erecties is interessant. Vooral bij het zien van het buisje met bloed van een vleeseter wilde ik me inwendig even schoon laten spuiten.

Toch ben ik soms niet helemaal overtuigd. Zo nemen topsporters vele malen meer voedsel tot zich dan een gewoon persoon waardoor ik me goed kan indenken dat drie steaks op een dag niet gezond is. Ook het algehele sfeertje wat er hangt dat alle topprestaties puur van het dieet af te lijken hangen vind ik iets te makkelijk. Maar goed, nu eerst een lekkere kapsalon.

Een beroerde vertoning.

De hele film voelt als een rommeltje. Niet alleen is het verhaal en acteerwerk ondermaats, het grootste minpunt is het gebrek aan Lee. De stand-in lijkt niet eens. Hét bewijs dat Lee onvervangbaar is. Aan de bewegingen alleen al is te zien dat het hier niet om Lee gaat. Lee is veel sneller. Ook qua uiterlijk is er een groot verschil. Billy Lo neemt in de film even een ander gezicht aan, wellicht het gezicht van de stand-in te verbergen. In een andere scene staat zijn gezicht weer in de schaduw. Het voelt allemaal zo geforceerd. De ingepaste close-ups van Lee werken niet, vaak ziet het er belachelijk uit. Het einde is dan wel een verademing als je Lee in volle glorie ziet.

Ze konden de gevechten van de echte Lee beter als een extra op zijn laatst uitgekomen dvd zetten. Saaie, slechte film.

Erg lang uitgesteld om deze te zien en ik weet niet waarom. Sterke film die vanaf het eerste moment - oke, na een kwartiertje - boeiend is. Je hebt namelijk precies dezelfde vraag in gedachten als Nicholas en die wil je beantwoord zien; wat is The Game?

Voor de zure Nicholas van Orton is maar weinig sympathie voor op te brengen en dat weet Michael Douglas op perfecte wijze over te brengen. Het spannende aan de film is dat je niet weet wat het spel nu eigenlijk is, wie er achter zit en vooral tot in hoeverre het doorgaat. Op een gegeven moment lijkt alles zo tot in de puntjes uitgewerkt dat je bijna verwacht dat je te maken hebt met iets wat boven de mensheid staat. Van Orton valt van de ene probleemsituatie in de andere en wordt daardoor helemaal gek gemaakt.

Bij het einde heb ik zo mijn twijfels. Natuurlijk blijft het steeds door je hoofd spoken dat het allemaal opzet is, maar dat Penn vervolgens wordt neergeschoten is begrijpelijk. Vervolgens blijkt dat niet het einde te zijn, maar er komt zelfs een mislukte zelfmoordpoging achteraan. Happy ending uiteindelijk, maar toch jammer dat er niet iets van een gedachte achter zat. Het spel is ook wel heel erg extreem waar makkelijk doden bij kunnen vallen, en dat lijkt me niet de bedoeling van CRS. Ondanks dat een erg spannend mysterie.

Kindvriendelijke horror. Van te voren had ik niet verwacht dat de hoofdrollen vertolkt zou worden door twee kinderen, waaronder de piepjonge Stephen Dorff. Al heel snel stortte het verwachtingspatroon ineen; veel rollende koppen hoef je hierin niet te verwachten.

The Gate is een klassiek demonenfilmpje. Er ligt letterlijk een poort naar de hel in de achtertuin die wordt geopend door een spreuk. De shit hits de fan al snel waarna twee dertienjarigen de wereld moeten redden van de ondergang. Het geheel is best sfeervol, maar komt een beetje langzaam op gang. Al kan ik het gekibbel tussen de kinderen en de vrienden van zuslief altijd wel waarderen. Na drie kwartier gaat het dan eindelijk los waarbij de monstertjes uit de grond komen kruipen.

Spannend is het niet echt, maar leuk zeker wel. De monstertjes werden gedaan door mannen in pakken en zien er daarom overtuigend en best creepy uit. Ook de make-up van het andere kwaadaardige is goed verzorgd, al is het groene slijm altijd een beetje jammer. Ook dit duidt erop dat de film zich op een jongere doelgroep richt. De opperbaas kan de kleinste kijker schrik aanjagen, maar de animatie is zo brak dat het komisch wordt. Het past echter perfect in de simpelheid van dit soort jaren '80 filmpjes. Fijne wegkijker.

Deze film viel me erg mee. Het verhaaltje zit leuk in elkaar maar ik ben vooral verrast door het acteerwerk. Zoals Halcyon al zei was de film goed door te komen, mede dankzij het goede acteerwerk door de cast. Vooral Karl Malden deed het leuk en Spaak was een mooie vrouw toen.

Ik vind het alleen absoluut geen horror, meer een thriller. Op het begin vond ik de film juist nog niet zo heel veel aan, maar hij werd steeds beter. Zeker leuk om een keertje bekeken te hebben.

Tussen de Gates of Hell-trilogie door maakte Fulci een zoveelste verfilming van Edgar Allan Poe's verhaal The Black Cat. Mede doordat deze film een stuk minder smerigheid bevatte is hij een beetje ondergesneeuwd geraakt. Onterecht, want dit is gewoon een lekker sfeervol werkje waarbij ik juist de acteurs een stuk beter vind dan in zijn eerdergenoemde werk.

Het betreft een rustig plaatsje waar onder andere een vrijend koppel verdwijnt en alle sporen op een gegeven moment naar een zwarte kat wijzen. Althans, dat ziet alleen toeriste Jill die op onderzoek gaat. Waar het originele verhaal gaat over een alcoholist die op lugubere wijze de kat van zijn vrouw om het leven brengt, gaat het hier over een moordende kat. Te gek voor woorden, want we praten hier over een beest die ventilatoren uitschakelt, sleutels laat verdwijnen en mensen laat verongelukken.

Maar overtuigend gebracht is het wel. De kat straalt daadwerkelijk haat uit, wat mede gecreëerd wordt door de vele close-ups, ook van de slachtoffers die op hun beurt weer angst uitstralen bij het zien van de moordende poes. De gore is beperkt tot een ontbindend lichaam en wat schrammen wat kattenpoten, het mocht allemaal wel iets smeriger. Echter is de cinematografie verder van een uitstekend niveau wat de sfeer erg ten goede komt.

De acteurs waren ook best goed, met als Magee als Robert Miller als hoogtepunt. Wat me ook erg beviel was de score, al was het main-theme, de leukste muziek, helaas niet zo veel te horen. Hoewel er niet erg trouw is gebleven aan het originele verhaal is dit toch wel een sfeervol werkje.

Weer een mooie Ghibli die wel minder magie in huis heeft dan die van Hayao.

Het tijdperk spreekt mij sowieso nooit echt meteen aan dus ik was al met een lichte negatieve instelling begonnen met kijken. De eerste stukken van de film waren dan een beetje aan de saaie kant maar naarmate de film vorderde werd het veel interessanter. Veel detail en mooi kleurgebruik. Groot pluspunt vond ik ook de chemie tussen de personages. Je voelt echt met hen mee, en voelt een zekere spanning tussen vooral Arren en Therru. De emoties van hen waren zo goed voelbaar dat ik echt hoopte dat alles goed afliep.

Jammer genoeg worden niet alle vragen goed beantwoord naar mijn weten. Waarom vermoorde Arren zijn vader nu precies? En hoe zat het einde nu in elkaar? Opeens veranderd Therru in een draak, waarom niet eerder? Wat was de betekenis? Dat heb ik dan misschien even gemist...

Al met al heeft zoonlief voor een goed debuut gezorgd en ben ik benieuwd naar zijn volgende film en om te kijken of hij écht in de voetsporen van Hayao zal treden met betrekking tot de Ghibli-magie.

Bij mijn opa en oma stonden vroeger tussen de videobanden van Donald Duck en Tom & Jerry ook een aantal banden van Le Gendarme. Ondanks dat ik nog geen eens volledige ondertitels kon volgen - ik herkende het Frans niet eens - vond ik het toch altijd een erg grappige reeks. Dat had vooral te maken met de expressie en rare fratsen van Ludovic Cruchot.

Want natuurlijk is de grootste trekpleister Louis de Funès. Hoe hij als een mak lammetje achter Gerber aanloopt en het volgende moment over de rooie gaat tegen zijn onderdanen is erg geinig. Perfecte kop er voor. Verder niet bijster veel humor gezien, al blijft het geheel gewoon een genietbaar feelgood filmpje. Dit was dan ook niet de leukste uit de serie. Overigens is Geneviève Grad erg appetijtelijk, ziet mijn volwassen oog nu.

Het leukste is tot het laatst bewaard. De non op de brommer is weer terug die hem behoorlijk op zijn staart trapt in heerlijk knullig versnelde scenes. Het is een droog gezicht om die kleine autootjes te zien stunten zonder ophitsende muziek of special effects. En het Gendarme-theme is stiekem een lekker deuntje.

Ik wilde deze al een tijdje zien nadat ik Mirrors, de Amerikaanse remake had gezien. Die vond ik best goed, dus ik was benieuwd naar het origineel.

Into the Mirror is een klassiek geestverhaaltje in de stijl van Ju-On of ieder ander filmpje met een dood meisje als het kwade. Het speelt zich ditmaal af in een winkelcentrum dat toevallig wel erg veel spiegels huisvest. Niet zo fijn aangezien het kwaad zich in de spiegels schuilhoudt. Een tof idee, je zou toch compleet doordraaien als je je eigen spiegelbeeld opeens tot leven ziet komen?

Zo zijn sommige scenes met de geest best spannend gedaan maar loopt het vaak met een sisser af. Je bent continu iedere spiegel op je beeld in de gaten aan het houden. Spannend, totdat de geest zich laat zien en dan is het mysterie weg. De geest is niet angstaanjagend genoeg. In mijn herinnering vond ik de remake op dit vlak beter.

Nog een puntje van kritiek is dat ik de film redelijk traag vond. Hier hebben Zuid-Koreaanse films wel vaker last van, maar ruim anderhalf uur kijk je naar een politieonderzoek waarvan ik helaas een aantal namen van verdachten en slachtoffers ook nog eens door elkaar haalde. Het hobbelt langzaam voort, terwijl de spannende scenes schaars zijn. Het einde is wel tof gedaan, maar is ook een beetje een verplicht nummertje.

Dit is een zeldzaam geval dat ik de remake beter vind. Daar zat iets meer vaart in, en de laatste scenes vond ik daarin ook angstaanjagender. Door de lange speelduur wilde mijn aandacht ook nog wel eens verslappen. Aardig filmpje die echter niet weet te verrassen.

Ik wist dus niet dat het op een boek gebaseerd was, laat staan dat King het had geschreven. Plot klinkt geinig, maar had nooit durven dromen wat voor een saaie voorstelling ik voorgeschoteld zou krijgen. Het was naar mijn smaak wel erg weinig horror, en teveel nadruk op drama.

Het begin is nochtans best leuk. Gerald en Jessie proberen hun liefde een nieuw leven te geven door te vertrekken naar een groot vrijstaand huis om daar de nacht door te brengen. Gerald wordt iets te enthousiast, een beetje creepy zelfs, en dan gaat het fout. Voor Jessie, en voor mij.

Ik kreeg een erg flauw gevoel toen Gerald Jessie begon toe te spreken en later zelfs Jessie die Jessie toespreekt. Oh is het zo'n film... de verwachtingen waren gekelderd. Tot mijn ergernis werd ik opeens doodgegooid met flashbacks over een saai gezinsdrama waaruit Jessie kracht kan putten om zichzelf te bevrijden. Gelukkig is Gugino in de hele film te bewonderen in een jurkje wat niet verkeerd is. Hoewel ze sterk acteert, dat moet gezegd worden.

De Moonlight Man, gespeeld door een Nederlander blijkbaar, wel iets engs over zich heen heeft komt ook hij niet goed uit de verf. Positieve dingen waren de hond en de hand waarbij het vlees loskwam. Een tof special effect. Het einde is ook ergerlijk waarbij een heel verhaal wordt opgelezen om dingen te verklaren. Wat een moeite heeft me dit gekost om dit prul uit te zitten zeg.

Veel te flauw.

Steve en Anne zetten twee stereotypen neer die helemaal niks nieuws hebben te bieden. Steve is een soort James Bond, Austin Powers of Johnny English en Hathaway is de sidekick; mooi, stoer en onbetrouwbaar. We kennen het nu allemaal wel. Wel leuk om WWE's Great Khali te zien spelen. Van acteren heeft hij geen kaas gegeten, maar stoer kijken gaat hem goed af.

De grappen zijn heel soms leuk, maar vaak erg flauw. Denk aan over de top gadgets, of enorm slappe oneliners. De James Bond-achtige soundtrack was ook niet veel soeps. De film bevat wel volop actie, die best te pruimen was, maar enorm cliché.

Film die niks nieuws heeft te bieden en by the way veel te lang duurt.

Fijn actiefilmpje waar ik echter wat meer van had verwacht.

Aan Gibson ligt het in elk geval niet, hij is weer net zo stoer als vroeger. Ook het kleine ventje acteerde goed, maar de rest van de cast was vrij kleurloos. Duurde ook even voordat ik in de film kon komen en iedereen een beetje uit elkaar kon houden.

Ik vond het jammer dat het verhaal weer een cliché is, maar vooral omdat het allemaal niet zo heel bruut is. De gevangenissfeer is aardig gedaan, maar ik heb liever toch een bajes met lange gangen en nauwe cellen als setting. In principe kon dit filmpje ook plaatsvinden in een Mexicaanse wijk.

De actie is leuk, al steekt er geen scene bovenuit. Gelukkig weet Gibson wel alles met een cynische ondertoon te brengen. Middenin de film is het helaas allemaal wat traag, maar over het algemeen geen slechte film.

Toch vooral een vrij saaie film. Afrika kent mooie plaatjes en het waargebeurde verhaal is fascinerend genoeg om er iets boeiends van te maken. Helaas staat het tijdperk me tegen. De aankleding is me te oubollig maar zeker ook de conversaties over bruggen en handel gaan er bij mij niet in. Het saaie omhulsel staat gelukkig wel in dienst van de hoofdrollen; twee mensenetende leeuwen.

De montage is echt knap gedaan. De shots van de leeuwen zijn angstaanjagend en de attacks zijn dusdanig goed gefilmd dat het erg realistisch is. Toch stoorde ik me gigantisch aan het feit dat niemand in de film met geweren kan omgaan. Val Kilmer, de o zo saaie Val, die beide leeuwen in zijn loop heeft en pas schiet als ze weg zijn. Natuurlijk kan hij ze nog niet doodschieten, maar geef dan ook geen gelegenheid. De daaropvolgende scene waarin de ervaren hunters een keer of acht op de tralies schieten in plaats van de leeuw is de druppel. Wel geloofwaardigheid.

Val Kilmer valt helemaal in het niet bij Douglas, al was ook hij niet interessant. Het enige wat de film leuk en spannend maakt zijn de scenes met de leeuwen, en die zijn er gelukkig in overvloed. Maar dan kan ik beter een natuurdocumentaire opzetten.

Dit is het laatste deel dat ik uit de PS-serie moest kijken en eerlijk gezegd weet ik nog weinig van de andere delen. Wat ik wel weet is dat ik ze allemaal erg tof vond en daar is deze geen uitzondering op.

Het is jammer dat Chan een dagje ouder wordt en niet zulke films kan blijven maken, want wat blijft het toch geweldig om te zien allemaal. De credits zijn ook altijd prachtig waar je een aantal bloopers en stunts te zien krijgt. Mooi om te zien dat de lol op de set er vanaf springt en dat de acteurs en actrices onderling ook alleen maar lol trappen. Knap dat Jackie dus ook daadwerkelijk zelf aan die heli hing.

Verder lijkt dit deel meer op Rambo, dan een martial arts film. Het is veelal knallen tussen rieten hutjes waar een explosie op zijn tijd niet misplaatst is. Wel jammer dat er soms eenzelfde explosie in beeld wordt herhaald terwijl er toch echt een andere hut is ontploft.

Natuurlijk is ook de Chan humor weer aanwezig waar ik persoonlijk best van hou. Zo kon ik goed lachen om de scenes met Jackie's 'familie' en de scene bij het zwembad. Ook leuk geacteerd door de mooie Cheung en de stoere Yeoh. Kortom, een erg vermakelijke Chan film!

Negen jaar geleden al weer schreef ik een nietszeggend zinnetje bij deze film, bijgestaan door vier dikke sterren. Het was één van de eerste films die ik huurde en toen op een schijfje brandde. Toen de piraat in mij gestorven was en besloot een originele horrorfilm collectie te beginnen kwam deze er ook tussen te staan. Eens kijken of Ginger Snaps nog net zoveel indruk weet te maken als toen.

En eigenlijk staat de film nog steeds fier overeind. De zusjes Fitzgerald zijn interessant omdat ze geschift zijn. Door deze film kreeg ik een zwak voor Katherine Isabelle en dat gevoel kwam weer terug. Goed geacteerd en een sexy girl, zonder make-up dan. De weerwolf make-up is geslaagd, maar ik ben nog meer te spreken over de weerwolf. Een goede keus van Fawcett of de CGI achterwege te laten. Er gaat niets boven prosthetics en het komt de geloofwaardigheid zeker ten goede. Tof design en werkelijk beangstigend. Ook aan smerigheid geen gebrek.

De finale duurde wel wat lang, mocht van mij ook in anderhalf uur. Weerwolffilms zijn nog steeds geen favoriet, maar deze mag er zeker zijn.

Was wel aardig, maar er zaten teveel dooie momenten in.

Geen verhaal te bekennen, je ziet bijna een uur lang verschillende patiënten die hun ziektes laten zien. De devil dokter onderzoekt hen en zoekt een oplossing, wat natuurlijk niet zo goed afloopt voor de patiënt.

Het is allemaal niet zo goor, bij momenten wel komisch. Het eerste half uur was te weinig te bekijken en te weinig te lachen. Het laatste kwartier met de tattoo en de vier mannen op het dak maken veel goed. Sommige ziektes waren erg goed verzonnen.

Nadat ik het eerste uur had gekeken stond deze film bij mij op een zware onvoldoende. Geen leuke grappen en niet veel chemie tussen Cuthbert en Hirsch. Daarna werd de film echter beter en was de klik tussen de twee al veel beter. Vooral het einde is vergezocht maar wel erg leuk. Twee scholieren die een pornofilm maken. Dat het uiteindelijk om een voorlichting ging vond ik dan wel weer een beetje jammer

Zoals al 234234x gezegd, Cuthbert is erg leuk om naar te kijken maar vooral Olyphant stal de show als pornoregisseur.

Weet iemand trouwens hoe het liedje heet als Matthew etc. naar Vegas gaan?

Nee, hier kon ik niet veel mee. Het is het eerste vampierverhaal wat zich afspeelt in het Midden-Oosten, maar het smaakt niet naar meer. De film is geheel geschoten in zwart-wit. Normaal niet erg, maar al snel blijkt dat de hele film sterk leunt op style over substance. Visueel is het bij vlagen zonder meer mooi, maar daarnaast mis ik een spannend plot, wat leuke gore of een goede klik tussen de hoofdrolspelers.

Nu zullen sommigen die klik wel hebben gevoeld, maar ik sta te ver van die cultuur af om me in te kunnen leven of ook maar iets van romantiek te voelen. Die scenes waarin minutenlang niks wordt gezegd of zelfs amper wordt bewogen zijn echt verschrikkelijk. En daar zit de film bomvol mee. Er is ook geen soundtrack aanwezig waardoor je bijna in slaap sust en het tempo is echt veel te traag.

De burka-vampier scenes waarin ze daadwerkelijk evil was waren nog wel te genieten, en dan was gore niet eens nodig. Haar bloeddorstige blik is al overtuigend genoeg. De rest van de cast is zo intens oninteressant dat de zwakke pot degradatievoetbal op het tweede scherm naast me een verademing was. Sowieso nooit het idee gehad dat het ergens heen ging. En waarom die kat? En dat skateboard? Is dat het stukje humor waar ik over lees?

Apart filmpje dus en niet voor iedereen. Apart is niet standaard meteen goed, al kunnen de Arthouse-junks en liefhebbers van mooie plaatjes blind vier sterren geven. Nooit gedacht trouwens dat ik nog eens de blote borsten van een burka zou zien, dacht dat ze daar ook altijd mee in bad gingen.

Alleen met de kennis van bovenstaand plot de film in gegaan en bijna de volle twee uur genoten. Zoals bij veel Koreaanse film is de film vrij lang en wordt er tijd genomen om het verhaal te ontrafelen. Parasite heeft geen hoog tempo, maar weet de kijker daardoor wel langzaam te verdrinken in de wat bizarre sfeer.

Het arme gezin Kim is erop gebrand langzaam te infiltreren in een rijke familie en zo te profiteren van de geneugten des levens. Beide families kennen kleurrijke karakters en acteren prima waardoor de simpelste gesprekjes boeiend zijn. Vooral de arme dochter en de rijke moeder vond ik geslaagd. Overigens wil ik de film zeker niet hilarisch noemen, maar het heeft zijn geinige momentjes. Grappig om te zien hoe ze met kleine listen het rijke gezin naar hun hand kunnen draaien.

Echter vond ik de vondst van de huishoudster en haar verborgen man in de kelder een beetje flauw. De onderlinge strijd die erop volgt is wel vermakelijk. Het verjaardagsfeestje was redelijk verrassend, ik had niet verwacht dat het nog bloederig werd ook. Het had van mij wel mogen stoppen daarna, in plaats van de nasleep te laten zien die stiekem niet zo interessant was. Geslaagde home invasion film.

Alweer een dertien-in-een-dozijn onzinfilm.

Op werkelijk geen enkel gebied is de film nog origineel en probeert het niet eens meer te zijn. Het plot zegt voldoende, en je kunt voor jezelf al nagaan hoe het eindigt. Sterker nog, het hele verloop hebben we al veel te vaak gezien.

Een groepje jongeren wordt afgeslacht. Verwacht echter geen humor zoals hierboven staat. De acteurs zijn stuk voor stuk kleurloos en hebben geen achtergrond of enige uitstraling. Direct naar het slachthuis er mee dus. Ook de killer mist uitstraling. Een idioot masker van dierenhuid (?) kan het niet camoufleren.

De gore was dan wel best aardig en hier en daar een moord die goed uit de verf kwam. Voor de rest enorm slaapverwekkend.

Goddess of Love is klein maar fijn. Geen horror zoals ik ze doorgaans graag zie, daarvoor is het allemaal te licht. Als sfeervolle,, psychologische thriller kan het er echter uitstekend mee door.

Het is makkelijk scoren om een mooie vrouw de halve film half- of volledig naakt door de film te laten lopen, maar het werkt gewoon. Heerlijk zo'n vrouw die naast een mooi lichaam - en niet bang is om het te showen - ook nog eens beschikt over acteertalent. Dat maakt de boel een stuk echter en Alexis Kendra zet op overtuigende wijze een instabiele vrouw neer die steeds verder afglijdt. Bij vlagen mooi en sexy, maar net zo vaak volledig koekoek. Don't stick your dick in crazy. Brian doet het wel.

Het verhaal is flinterdun, maar het is de sfeer die het hem doet. Van de sleazy kleedkamers van een striptent tot aan het donkere kluizenaars-appartementje van Venus; de setting is sterk en licht depressief. De waanbeelden die Venus krijgt zijn vaak subtiel en juist daardoor geslaagd. Lichte vervormingen van de werkelijkheid, beeld en geluid worden goed naar de film overgebracht. In combinatie met de editing deed het me soms denken aan Requiem for a Dream. Al kan dit kleine werkje absoluut niet tippen aan die grootmacht.

De film wordt volledig gedragen door Kendra, een feest om naar te kijken. Of ze nou halfnaakt op een podium staat of gestoord met een schroevendraaier om zich heen zwaait. Die paar kleine momentjes van geweld waren overigens ook goed, met gevoel voor realisme. De score draagt ook zijn steentje bij aan de sfeer, met als hoogtepunt de luidruchtige buur.

Het einde voelt een beetje als geforceerd intelligentie aan te willen brengen, maar dat was naar mijn mening niet nodig. Verrassend is het wel. Het geheel voelt een beetje 'te klein' om een topscore aan vast te plakken, maar het is zeker geen verspilde tijd. Ik kijk graag uit naar nieuwe genrefilmpjes met Kendra!

Een experiment dat blijkbaar bij veel mensen aanslaat, maar helaas geldt dat niet voor mij. Dit is mijn eerste echte illustrated film, een enkele game intro buiten beschouwing gelaten.

Ik begon nog best hoopvol en was met de beste wil van de wereld begonnen aan dit visuele experiment maar al heel snel verslapte mijn aandacht en wist ik eigenlijk al dat het niet meer beter zou worden. Het is alsof je een comic voorgelezen wordt en dat werkt niet echt. Dan heb ik liever daadwerkelijk een strip in mijn hand waarbij ik zelf bepaal hoelang in naar een plaatje kijk en hoe de stemmen klinken.

De tekenstijl was best aardig, maar er zat gewoon veel te weinig beweging in de 'film'. De voice-overs waren niets bijzonders en dan is het vervelend om soms tien seconden naar één stilstaand shot te kijken. Daarbij ben ik sowieso geen cyberpunk liefhebber. Ik kon maar moeilijk in het verhaal komen. Een aantal scenes waren nog wel de moeite, zeker de bloederige. Maar dan nog is vooral het artwork mooi dat in de strip niet zou misstaan, maar als film werkt het voor mij niet.

Het is al lang geleden, maar in mijn herinnering vind ik de Emmerich-versie zelfs vermakelijker. Het eerste uur met al het science-gedoe is werkelijk niet door te komen. De cast is ook niet goed genoeg om te kunnen boeien. Taylor-Johnson heeft geen uitstraling en wie neemt er nou, of all people, Elizabeth Olsen, een uitgerangeerd kindsterretje voor zo'n grote productie? Walter Wh...eh... Bryan Cranston heeft zijn kunnen allang bewezen maar in je eentje ga je de film niet redden.

Sowieso hou ik meer van het monster vs city gevecht in plaats van monster tegen monster. Het 'vijandige' monster vond ik niet eens indrukwekkend, beetje lelijk design. Net een robot. Godzilla daarentegen ziet er tof uit, al zie ik hem liever als vijand in plaats van savior. Door zijn gevecht midden in de stad moeten er werkelijk duizenden doden zijn gevallen. Beetje vreemd om dan de savior of the city te zijn, ook al is die city grotendeels verwoest.

Bij zo'n Hollywoodproductie is het jammer dat alles zo verschrikkelijk veilig wordt gespeeld. De apocalypse is daar en het enige grafische wat je ziet is een bloedlip. Ik wil dood en verderf zien, de straten rood gekleurd. De special effects zijn best goed, alleen jammer dat zo'n instortend gebouw tussen twee vechtende giants nog weinig indruk maakt.

Wanneer het gevecht begint wordt de film eindelijk vermakelijk, maar dan is het eigenlijk al te laat. Vreselijke soundtrack ook trouwens. Wellicht de teleurstelling van het jaar.

Ondanks dat Hong-jin Na's vorige werken uitstekend waren heeft het toch even geduurd voordat ik zin had om deze aan te zetten. Want weer is het er eentje van bijna tweeënhalf uur, en dat is best lang. The Wailing weet dan ook niet de volle speelduur de aandacht vast te houden.

In plaats van harde misdaadthrillers kiest Na nu voor de horror kant. Dat kan ik als liefhebber alleen maar toejuichen. Het is allemaal wat kleinschaliger, met een klein dorpje als toneel. Het sfeertje zit er echter goed in wanneer de eerste slachtoffers hun opwachting maken. Lekker bloederig en smerig ook weer. De film neemt ook een wending die ik vooraf niet had verwacht, beviel me ook wel.

Wederom ligt het niet aan het acteerwerk, puik zoals zo vaak. Ook het dochtertje deed het best goed en sowieso leuk om Jun Kunimura in zijn eerste Zuid-Koreaanse film te zien. De film heeft een tof einde, maar uiteindelijk is het verhaal niet echt bijzonder en dan is tweeënhalf uur vullen een hele klus. Dan kies ik op dit moment toch voor Na's misdaadwerk.

Er gebeurd inderdaad niet veel, maar echt vervelend wordt de film nergens. Duidelijk een mindere Miike waar ook niet veel van zijn bekende stijlen is in terug te vinden. De film oogt wat saai en grauw en bevat veel stiltes die gelukkig worden onderbroken door af en toe een actiescene. Het jongetje vond ik wel erg goed acteren. Toch binnenkort even de andere twee delen bekijken.

Een beetje saai allemaal. De film legt de lat meteen hoog door het hilarische intro. Daarom is het extra pijnlijk dat er daarna niet echt veel meer gebeurd en vooral niet zo grappig meer wordt. Enkele scenes als lepel-kontscene, yakuza car, baarscene, melkscene etc. buiten beschouwing gelaten. Het grote middenstuk van de film vond ik nogal saai. Het werd weer wat beter toen de vrouwelijke Ozaki in beeld kwam. Minami deed me soms op één of andere manier wat denken aan Danny Dyer.

Vond hem erg leuk, en een welkome afwisseling. Geen boeiend verhaal of mooie animatie, gewoon een lekkere feel-good komedie.

Oe is inderdaad erg leuk en zorgt voor veel hilarische scenes. Leuk om te zien dat tegen het einde van iedere episode de bedoelingen van Oe juist heel goed waren.

Erg jammer ook dat er maar zes episodes zijn, terwijl de manga er veel meer telde. Er zijn toch nog wel meer jobs waarin je leuke situaties kunt creëren...

Voor mijn gevoel was ik een grote kleuter toen ik GoldenEye voor het eerst zag. Het was mijn eerste kennismaking met James Bond en het is deze film die de inspiratie was voor vele schietpartijtjes die ik speelde met vriendjes. Ik ben dus opgegroeid met Pierce Brosnan als James Bond, tot deze herziening nog steeds mijn favoriet, maar na ook de latere Brosnan's te hebben herzien vind ik Craig uiteindelijk toch het beste denk ik.

Anyway, het begint al met één van de beste titelsongs. Daarna volgt een spectaculaire opening die weliswaar compleet over de top is maar wel goed de toon zet. Zoals eerder aangegeven is het een beetje krom om Sean Bean in de credits te noemen terwijl hij dood is gewaand. Ook na de titelsong knalt de film met een geinige race tussen Bond en Onatopp, gespeeld door Famke Janssen. Zij speelt haar rol voortreffelijk als sadist die klaarkomt bij elke kill. Daarnaast speelt ook nog de leuke verschijning Scorupco en je hebt twee van de beste Bondgirls en ook nog eens in één film! Ook Sean Bean is een goede badguy en de rol van Boris heb ik altijd geinig gevonden. Met de komst van Judi Dench maakt dit alles tot één van de beste Bond-casts.

Het is zes jaar nadat License to Kill uitkwam dus het geweld ziet er allemaal weer wat beter uit met vooral veel schietgeweld, explosies en onwaarschijnlijke ontsnappingen. Bond in een tank is één van de hoogtepunten. Deze mag zeker in de top vijf Bond-films.