Opinions

Ik hou van misdaadfilms met een goed verhaal of uitgedacht plan, ik hou van de goede cast en ik hou van Vegas, waar ik deze zomer ook heen ga. Desondanks heb ik deze film al twintig keer aan me voorbij laten gaan en ik weet niet waarom. Hij is namelijk briljant!

De film is vanaf de eerste minuut tot en met de laatste erg stijlvol. Er worden sfeervolle plaatjes getoond van Vegas en natuurlijk de casino's. Op de achtergrond speelt een relaxt muziekje en de misdadigers zijn al even classy. Al gebeurde er niks op het scherm, toch was ik continu aan het genieten van de setting.

De cast is ijzersterk met bijna alleen maar grote namen. Iedereen speelt overtuigend en het is duidelijk te zien dat ze er lol in hebben. Vooral Brad Pitt deed het erg leuk. Grappig is dat we kijken naar een bende misdadigers, maar doordat ze niet levensgevaarlijk zijn en eigenlijk best cool, weten ze veel sympathie op te wekken en hoop je gewoon op een goede afloop. En dat gebeurd gelukkig ook, en dit keer is iedereen gelukkig fair; niet dat er weer een verrader in de groep zit want dat geintje ken ik nu wel.

De voorbereiding voor de kraak was ook goed gefilmd en briljant uitgedacht. De uitvoering is net zo goed. Mooi om te zien hoe alle puzzelstukjes kloppen en de scène waarin Pitt alles uit de doeken doet aan Garcia. Ik heb weinig tot geen minpunten kunnen ontdekken. Topper!

Als klein jochie vond ik Mouse Hunt erg leuk, maar nooit geweten van het bestaan van deze M-rated versie. Sowieso positief verrast dat het in deze film draaide om een uit de kluiten gewassen rat. Bovenstaand plot deed me vermoeden dat het om de zoveelste ghostmovie ging.

Killer animals die een huis binnendringen. Het blijft een erg goed idee, maar is in de uitwerking vaak moeilijk te bewerkstelligen. Ook hier wordt er veelal gebruik gemaakt van close-ups, die overigens best goor zijn. Ik ben niet bang voor knaagdieren maar zo'n shot van een natte, knagende rat is toch vrij onsmakelijk. Maar verder zijn er vooral veel onduidelijke shots van het monster, ook door de snelle cameravoering. Aan de ene kant te begrijpen, maar daardoor is de film vaak wat te chaotisch.

Peter Weller veranderd van een nette zakenman in een strijdlustige rattenvanger. Soms onbedoeld(?) komisch - een heel huis naar zijn gort door slechts één rat - en soms best spannend, zoals de bed-scene. De genadeklap voor de rat was matig - meestal wordt er geëindigd met vuur en explosies, maar het abrupte einde werkte verder perfect.

In vond de verhaaltjes een beetje tegenvallen. Wel aardig, maar dit blijft niet lang in mijn geheugen gegrift staan. Good old Vincent Price lult de verhaaltjes aan elkaar, maar veel screentijd heeft hij verder niet.

Het eerste verhaaltje begon goed. De hoofdrolspeler is een beste creep met zijn veel te sterke bril en obsessieve liefde voor een jongere vrouw. Die Gremlins paste mijns inziens totaal niet in het filmpje, maar vind dat soort cheesyness toch vaak wel cool.

Het tweede verhaal is iets sfeervoller, maar ook wat saaier door zijn personages. Alleen het einde is wel goed, zeker de scene in het ziekenhuis.

Verhaal nummer drie over de glas-eter is het beste en het bloederigste. Behoorlijk wat freaks, wat bodyhorror en een heuze splatterfinale, waarbij je helaas geen volledig shot krijgt te zien.

De afsluiter speelt zich af in een setting die me totaal niet ligt, de Burgeroorlog. Mijn interesse was al vrij snel verdwenen totdat de kinderen Ezeltje-prikje met een ledemaat gingen spelen. Tof. Zoals gezegd, aardig, maar geen hoogvlieger.

Nee hier kon ik dan weer niet zoveel mee. Jammer, want Iguchi heeft laten zien dat hij in zijn latere films zeker talent heeft.

Het verhaaltje is hilarisch, maar mist rake grappen, leuke personages en visueel is het ook niet bijzonder. Alleen die pa is wel grappig gestoord.

Verder veel naakt, maar ook dat kon me hier niet zo bekoren. Er is ook veel te weinig splatter te vinden in Sukeban Boy. Wel een paar leuke scenes zoals wanneer de mensen hun eigen special effects verzorgen maar hoogstaand of vermakelijk is het allemaal niet echt.

The Unknown is een aardige film die zijn gram haalt van o.a. The Thing. De setting doet natuurlijk erg aan Blair Witch denken, maar niet gekopieerd dus. Er was zo weinig budget dat alle scenes chronologisch zijn gefilmd zodat de acteurs vanzelf vies zouden worden, in plaats van opnieuw opgemaakt hoeven worden. Er is ook geen enkel special effect gebruikt, wat knap is gezien de spanning die de film bij momenten bevat.

Dat het geheel met een handheld cameraatje is gefilmd zorgt voor een schuddend beeld wat het realisme ten goede komt. Toch ben ik geen moment echt gegrepen. Ik voelde een voortdurende afstand tussen mij en de biologen. Dat komt omdat de acteurs nou niet echt denderend waren, maar misschien ook een beetje door de taal.

Nogmaals knap dat er geen gebruik wordt gemaakt van special effects, maar daardoor zal de film ook snel weer uit mijn geheugen verdwijnen. Terugkijkend gebeurt er gewoon niet zo heel veel en een ranzig shot (om een voorbeeld te noemen) had de film net dat beetje extra kunnen geven.

De verwachtingen waren vooraf erg hoog en ze zijn grotendeels ingelost. Mijn favoriete regisseur Quentin Tarantino weet als geen ander hoe je een schraal plot toch bijna drie uur lang boeiend kan houden. Want er gebeurt bijna niks in de film, maar tegelijkertijd heel veel.

Zo draait het verhaal om de dagelijkse beslommeringen van acteur Rick Dalton en zijn stuntman Cliff Booth. Het ene moment rijden ze door het sfeervolle L.A. van de jaren '60 en het volgende moment zit je tien minuten te kijken naar een filmscène in een film, die losstaat van de rest. Het zorgt voor veel afwisseling in characters en plotjes, terwijl het hoofdverhaal zowat stilstaat.

De film is doorspekt met onnozele scenes die toch interessant worden door de enorme sterrencast. Pitt en vooral DiCaprio zijn echt weer subliem. Ongelofelijk goed geacteerd, met de woede-uitbarsting in de camper als goed voorbeeld, volledig geïmproviseerd. Voor Al Pacino was speciaal een rolletje geschreven, maar die viel een tikkeltje tegen en Margot Robbie is gewoon een mooie verschijning. En ik heb het helemaal niet zo op kindacteurtjes, maar ik was stiekem ook best onder de indruk van de kleine Julia Butters.

L.A. en de Hollywood Hills ademen veel sfeer. De muziek draagt hier ook zijn steentje aan bij. Tarantino's trademark is ook weer veelvuldig aanwezig: de voetjes. Zoals in alle QT-films wordt er weer met een knal afgesloten. Heerlijk over de top wat precies in de luchtige stijl van de film past. En toch als ik nu terugdenk zijn er, afgezien van het eind, geen scenes die er écht bovenuit springen. Er gebeurt ontzettend veel, maar het voelt meer aan als losse fragmenten dan als één geheel. Ergens wringt er iets waardoor ik deze niet bij zijn beste schaar. Maar geslaagd is ie zeker weten.

Alweer een film over een school in een achterstandswijk in L.A. waar het barst van het tuig wat maar niet in bedwang te houden is. Logisch gezien het vaak zware straatleven, maar ook tragisch aangezien de meeste hieraan nooit zullen ontsnappen. Het is grotendeels cliché, maar het blijft me mateloos boeien.

En als dan de hoofdrol ook nog eens weggelegd is voor Jackson, dan heb je gewoon een sterke film. Acteert weer erg goed. Maar ook zijn medespelers acteren dusdanig bijdehand dat je ze allemaal eigenhandig overhoop zou schieten. Bizar dat dit soort fratsen gewoon bestaan in het echte leven. Leraren, wat een veilig beroep zou moeten zijn, die elke dag vrezen voor hun leven. De broeierige setting maakt de boel nog wat onaangenamer met een oranje waas over het klaslokaal heen, behangen met ventilatoren die de hitte moeten tegengaan. Lekker soundtrackje wel.

De film kabbelt rustig voort en eindigt in een letterlijke thriller. Het Russisch roulette is wat ongeloofwaardig, een ongeleid projectiel als Cesar zou hem normaal meteen door zijn kop schieten, maar hier wordt voorafgaand nog even een psychologisch oorlogsspelletje gevoerd. Resulteert wel in een spannende scene waarin Jackson all out gaat zoals we hem in veel van zijn rollen kennen. Dikke voldoende.

Nooit mijn favoriete Disney geweest, maar toch redelijk vaak gezien vroeger. Deze hondenanimatie voelt altijd zo grauw aan, terwijl het begin zo leuk en kleurrijk is. Het tekenwerk is sowieso niet zo mooi, maar de tweede helft van de film wordt de setting nog best eentonig ook. Veel landschap en schuren, meh.

Het was wel de film waardoor ik vroeger graag een hond wilde, maar daar dachten mijn ouders anders over. Na Lady en de Vagebond een nieuwe hondenfilm dus met diverse cameo's voor Lady en anderen. Geen nadruk op de liefde, maar op een dognapping van de kwaadaardige Cruella DeVil. Ik heb om nostalgische redenen de Nederlandse versie maar aangezet en ik heb nog nooit zo vaak het woord 'idioot' in een Disney-tekenfilm gehoord, geweldig. Heerlijke schreeuwlelijk en een hilarische villain. Jasper en Horace zijn ook twee vermakelijke horken. Daarnaast zijn er eigenlijk weinig echt leuke characters.

Gelukkig zit er ook niet zoveel zang in, al zijn de kleine aanwezige liedjes wel pakkend. Verder een paar spannende scenes zoals de ontsnapping in het landhuis, maar het grauwe sfeertje is gewoon niet zo heel fijn. Het blijft ook hilarisch hoe makkelijk een stel zomaar even 84 extra puppy's adopteert.

Ik had gehoopt dat ik ondanks de lage score me er toch mee kon vermaken. Het verhaal is perfect om een flauwe film van te maken. Wat verwacht je van zo'n film? Seks, tieten, seks, seks, tieten en splatter. Wat krijg je? Bedroevend weinig naakt. Zeker met Ron Jeremy als hoofdrol verwacht ik hier meer van. Niet per se van hem, but you catch my drift. De hoeveelheid bloed die is gebruikt past in zo'n 50 gram tomatensausblikje van de Aldi. Juist, daar heb je een vergrootglas voor nodig om die te kunnen zien.

Ron Jeremy is één van de redenen waarom ik de film ging kijken. Leuk acteur die ook regelmatig in Troma-films komt opdraven en erg veel zelfspot heeft. Ook hier speelt hij weer zichzelf. Helaas gaat hij als eerste dood, maar zijn one-eyed monster ontsnapt en gaat op oorlogspad! Leuk, maar het wordt al snel wel heel erg flauw. Vooral omdat de moorden nooit in beeld worden gebracht, van de hele penis zien we maar slechts een glimp, op het laatst. Af en toe konden ze beter een boek voorlezen omdat ik er toch alles bij moest fantaseren wat er offscreen gebeurde. Er vallen een paar slachtoffers maar het oogt enorm knullig en de gore-liefhebber blijft op zijn honger zitten.

De cast is buiten Jeremy ook weinig aan. Paar hete bimbo's, maar kon beter. Het begon allemaal aardig met die geinige uitvinding en Jeremy's opbeurende gesprekje met de mature pornstar. Paar geinige oneliners ook. Maar daarna gaat de film de mist in en dat is jammer.

Ik heb de games niet gespeeld omdat ze me niet aanspreken. De voornaamste redenen om deze film toch te zien waren dan ook schaars geklede Japanse chicks en zombies.

Nu waren het niet de knapste actrices die ik heb gezien maar door het outfit van Aya en het decolleté van Reiko scoort de film toch wat punten op gebied van sexyness. Het verhaal is totaal oninteressant, waarschijnlijk ook omdat de game weinig verhaal bevat heb ik me laten vertellen. Des te pijnlijker zijn de fillers die de film alleen maar langzaam en zwaar maken. Van goed acteerwerk is geen sprake dus is het ook niet aan Otoguro en Hashimoto besteed er een meeslepend verhaal van te maken. De flashbacks waren best mooi geschoten, jammer dat het me niks deed. Verhaal had meer naar de achtergrond geschoven mogen worden, al had ik graag geweten waarom Aya zo graag in bikini loopt.

Want deze film draait om actie. Helaas is daar het een en ander op aan te merken. Verwacht geen bloedfonteinen zoals in Tokyo Gore Police, waar ik een beetje op hoopte. In plaats daarvan krijg je vaak neppe CGI. Mensen zeggen wel eens dat die bloedfonteinen 'nep' zijn, maar neppe CGI is vele malen erger. Het ziet er vaak gewoon helemaal niet uit, zoals die bloedspetters op de lens. De vonken van de zwaarden is een leuk effect, maar dat de kogels soms ook vonken geven op een lichaam snap ik niet. Zo lijkt het alsof ze een onzichtbaar schild over zich heen hebben. Ik wil dat een hoofd er finaal wordt afgeblazen in plaats van zo'n kutvonk. Dan zijn er ook nog momenten dat ze kill niet in beeld wordt gebracht. Zwak.

Het massale gevecht op het einde was wel iets beter met een paar redelijk mooie shots. Het eindgevecht zag er typisch uit een game wat best vermaakte. Overdreven veel CGI maar dat zie je ook in die chaotische Japanse games. Jammer dat er daarna weer wat wordt gesmeten met tranen, totaal ongepast. Boehoe. Ik denk dat fans van de games dit best waarderen al zullen ze zich wellicht storen aan de trage scenes die het oninteressante verhaal moeten vertellen. Als film op zich schiet het op diverse vlakken tekort.

Eén van de films waarvan mijn verwachtingen torenhoog waren. Helaas is het slechts een schim van zijn geniale voorganger.

Allereerst nogal belachelijk dat de film doet vermoeden dat het om een echte sequel gaat. Het heeft helemaal niks met zijn voorganger te maken.

Wat meteen weer opvalt zijn de prachtige shots van Thailand. Vaak mooi kleurgebruik ook wat een visueel zeer aangenaam maakt. In tegenstelling tot zijn voorganger heeft deze film meer verhaal. Helaas is het verhaal niet zo verrassend en dan is het jammer dat ze er toch best veel aandacht aan besteden. Ik irriteerde me af en toe dan ook aan saaie conversaties en de lage dichtheid van de gevechten.

Want eigenlijk zitten er weinig memorabele vechtscenes in. Het duurt dik een half uur voordat het eerste echte gevecht komt, die overigens vrij snel weer is afgelopen. Alleen op het einde krijgen we een aardig lange matpartij te zien. Wat ik ook jammer vond is dat er hier teveel wapens werden gebruikt waardoor de film een beetje een eigen smoel mist. De illegale straatvechtpartijen in de harde onderwereld van Bangkok in het eerste deel sprak me veel meer aan dan een bende piraten met zwaarden en een wraakverhaaltje. Soms deed het zelfs denken aan ( het overigens sterke) Bangrajan. Alleen is die laatste beter.

Er is ook minder humor dan in het vorige deel. Petchtai Wongkamlao zorgde toen voor een paar glimlachjes maar hier heeft hij maar een piepklein rolletje.

En wat de fuck is er met het einde? Moest Jaa de trein halen of zo? Het voelde nogal afgeraffeld aan.

Helaas stelt het allemaal iets teleur. Het deed me allemaal een beetje terug verlangen naar het uitstekende Ong Bak: Muay Thai Warrior.

Na het vermakelijke BKO: Bangkok Knockout kreeg ik meteen zin om deze weer eens opnieuw te kijken. Ong-Bak is toch de grondlegger van de Thaise martial arts en zette Muay Thai op de kaart. Tony Jaa is nog altijd ongeëvenaard goed ondanks dat hij lange tijd in een klooster heeft gezeten om zijn carrière te overzien en tot rust te komen. Gelukkig gaat hij binnen bepaalde tijd aan de slag met Tom Yum Goong 2, zijn andere pareltje.

Prachya Pinkaew wilt geen diepgaand verhaal vertellen, enkel een doel geven voor Tony Jaa om helemaal los te gaan. De eerste keer dat ik dit zag zat ik met open mond te genieten. Voor het eerst waren er geen touwen om als laatste redmiddel te dienen mocht iemand verkeerd vallen. Ook sprongen en andere stunts zijn helemaal zelf gedaan. Het is ongelofelijk dat de acteurs slash stuntmannen het overleefd hebben want ze krijgen heel wat te verduren. De actie is de hardste die ik ooit in een knokfilm heb gezien, samen met de andere bekende Thaise martial arts films. In Thailand is dit de standaard, klappen die loeihard aankomen.

Aangezien dit Jaa's eerste grote film is kreeg ik meerdere malen het gevoel dat het hier om een grote show-off draaide. Zo worden verschillende stunts en moves herhaald vanuit meerdere camerahoeken en wordt er regelmatig slow-motion toegepast. De achtervolging op de markt dient ook meer om te laten zien wat nieuwkomer Jaa in zijn mars heeft en spectaculair is het zeer zeker. Op kinderlijk eenvoudige wijze schudt Jaa de ene briljante move na de andere uit zijn mouw. Bewegingen die ik nog nooit eerder had gezien. De gevechten zijn extreem goed gechoreografeerd, maar nog zo enorm snel dat het nooit lijkt op ingestudeerd werk. Verschillende memorabele vechters komen opdraven zoals Toshiro met zijn vliegensvlugge voetenwerk, Mad Dog die constant naar wapens zoekt en de geschifte, drugsverslaafde eindbaas Saming. Ook sidekicks Humlae en Muay zijn leuk en zorgen voor een humoristische afwisseling, terwijl Don een enorme loser is.

Er is ook een sterk sfeertje aanwezig, variërend van het Thaise platteland tot het underground-circuit in de stad, met de bokshal als hoogtepunt. De sterke soundtrack draagt ook zijn steentje bij en wist me een extra adrenalinekick te geven. Ong-Bak is voor mij één van de sterkste martial arts films die ik ooit heb gezien en de enige die daar verandering in kan brengen is waarschijnlijk Jaa zelf, met zijn volgende film(s).

Degelijk filmpje. Capoeira is een spectaculaire sport, helaas is de film minder spectaculair. Geen verrassing te bekennen. De moves zijn mooi, maar het wordt niet echt spetterend in beeld gebracht. Het is overduidelijk dat de klappen niet echt aan komen waardoor het er soms een beetje te nep uit ziet.

In Tom Yum Goong zit ook een scene met een capoeira-vechter en alleen dat gevecht is al spectaculairder dan alle gevechten in deze film bij elkaar. En dat is jammer.

Leuk tussendoortje die helaas op bijna elk vlak wat tekort schiet.

Een typisch high school filmpje waarin feesten centraal staat. Helaas heeft Angelica huisarrest waardoor ze niet kan gaan. Hierdoor loopt ze een afspraakje met haar vlam mis en daar wil haar geniepige beste vriendin van profiteren. Een mysterieuze radiozender biedt Angelica een wens aan en ze grijpt die kans. The Open Door heeft een best lange intro waarin het kijken is naar zuipende jongeren. Vind het persoonlijk nooit erg om naar dat soort scenario's te kijken, maar de film wordt wat aantrekkelijker wanneer de wens is gedaan.

Het acteerwerk is niet anders dan andere filmpjes over jongeren, al vond ik de scene tussen Angelica en haar ouders wel erg slecht gespeeld. De radiostem bracht wat sfeer in de film, klonk lekker mysterieus. Deed me een beetje denken aan de radiolippen uit The Warriors. Helaas is het kwaad in deze film niet zo overtuigend. Het is een onbekende geest die bezit neemt in lichamen. Er is echter nauwelijks sprake van angstaanjagende make-up of gore scenes. Wanneer de geest in het huis is neemt de film wat toe aan spanning, maar weet het af te sluiten met een wel erg standaard einde. De film voelde nergens aan als een echt volwassen horror. Erg storend was het verder allemaal niet.

De vergelijking met 'Jumanji' is snel gemaakt, alleen is 'Open Graves' op alle vlakken suffer. Zo werd de spanning in Jumanji goed opgebouwd en had het spel een leuker thema, de jungle. Het spel 'Mamba' wordt gewoon bij een willekeurig persoon in de handen gedrukt. Een groepje jongeren - die je heel slecht leert kennen - gaan het spelen en om de beurt gaan ze dood. Het spel ziet er suf uit en wordt eigenlijk niet goed geïntroduceerd. Het intro vooraf heeft ook geen enkele betekenis.

De acteerprestaties vond ik van sommigen ook vrij zwak, alleen Dushku is altijd wel leuk om te zien spelen. De special effects waren af en toe zwaar ondermaats en de gore was onvoldoende. Het was allemaal een beetje te flauw.

En weer een toffe klassieker van Argento. Ik heb een afkeer voor opera, dus het duurde even voordat ik de film eindelijk opzette, maar stiekem beviel de setting me wel. Operazang heeft in combinatie met de juiste setting toch altijd wat duisters.

Net als in Argento's andere werk is de sfeer weer erg fijn. De soundtrack is minder dan bijvoorbeeld een Suspiria of Phenomena maar het camerawerk was weer behoorlijk experimenteel. Veel close-ups van ogen, zwevende shots en vooral het filmen in POV was genieten.

Het acteerwerk is niet helemaal geweldig, maar dat komt vaak ook door de vage lip-sync die nooit helemaal lijkt te kloppen. Gelukkig stoort het niet. De cast is echter wel een interessante, gezien Marco gebaseerd is op Argento himself. Daarnaast wordt Myra gespeeld door de ex-vrouw van Dario, terwijl de huidige vriendin van Dario op dat moment Marion speelde. Volg je het nog? Bovendien scheen Marsillach een pain in the ass geweest te zijn om mee te werken.

Opera kent een paar heerlijk sadistische scenes zoals de bekende oog-scene die op iedere poster prijkt. Ook de kogelscene was er eentje die er fantastisch uit zag mede door weer het geweldige camerawerk. Ik moet zeggen dat ik in het midden heel even verveeld was, maar het einde maakt het weer goed. Mag niet in de collectie ontbreken deze.

Onderhoudende spookhuisthriller met een intelligent verhaal waarbij alle losse eindjes op zijn plaats vallen, in plaats van dat je met tientallen vragen blijft zitten door de enorme plotholes wat bij veel genregenoten voorkomt.

Een oud weeshuis is uiteraard de ideale setting voor onheilspellende gebeurtenissen. Uitstekend geacteerd door Rueda, die met overtuiging een wanhopige, maar vastberaden moeder neerzet. Er zaten een paar goede schrikmomenten in, maar het is vooral de mysterieuze sfeer die de film spannend maakt. Dat spelletje waarbij die kinderen achter Laura verschijnen is één van de spannendste scenes, net als de seance.

Audiovisueel ook zeer in orde, en het einde is een mooie vergelijking met Peter Pan. Goede thriller.

Het plot klinkt nu niet echt boeiend, dus ik ging met lichte tegenzin kijken. Al die lof komt ergens vandaan, dus ik liet me gewoon verrassen. En dat is behoorlijk gelukt.

Altijd leuk om kindsterrertjes een evil rol te zien vervullen. Fuhrman deed het erg goed. Vanaf de eerste minuut wist Esther al zoveel haat in me op te wekken dat ik haar persoonlijk de grond in zou willen trappen. Heb namelijk een hekel aan schijnheilige kinderen. Langzamerhand kreeg ik steeds meer medelijden met Kate, die overal de schuld van krijgt, en Max, die wordt gedwongen mee te helpen met de duistere praktijken van Esther.

De eerste anderhalf uur zijn vrij standaard in het horrorgenre. Denk aan een 'Children', 'Omen' of 'Case 39'. De reden waarom je geen kinderen wilt. Eng kijkende kinderen die o zo onschuldig lijken, maar ondertussen dood en verderf zaaien. De film duurt ook absoluut niet te lang en is voortdurend spannend, en dan ben je toch erg benieuwd naar de ontknoping. En die verraste me totaal. In eerste instantie dacht ik dat er een kwade geest in Esther was geslopen, later dacht ik dat het gewoon een gestoord kind was met een slechte opvoeding. Maar dat het een volwassen vrouw was had ik niet zien aankomen. Origineel, en ook geloofwaardig gebracht. Het einde was dan een beetje jammer. Dood moet gewoon dood zijn, en niet eerst weer drie keer opstaan. Verder toppie!

Leuk tussendoortje die een grote fout maakt door Jackson en Johnson er vroeg uit te gooien. Jackson kan als geen ander een badass cop spelen en voor Johnson lijkt het me ook wel een geschikte rol.

Met een film met Ferrell erin en McKay aan het roer weet je al wat je kan verwachten. Het is dan ook vooral Ferrell die de show steelt. Wel weer een rol zoals hij ze vaak speelt: bij vlagen een sulletje maar kan ook geweldig uit zijn slof schieten. Wahlberg is ook een aardige sidekick en leuk om de mooie Mendes weer eens te zien.

Actie gemengd met komedie dus. De komische scenes zijn grappig, maar niet hilarisch. De actie is vermakelijk, maar niet hoogstaand. Zo is de film ook. Vermakelijk, maar verwacht niks bijzonders.

Toch een beetje saai. De oorlogssetting vind ik sowieso nooit zo boeiend, al blijft het zogenaamde nazi-occultisme wel fascinerend.

De setting, met de grauwe bunker voorop, is geslaagd. De opbouw is echter wat te lang, zeker voor een verhaaltje dat niet bijzonder is. De nazi's zijn overtuigend en stelen de show met hun strakke uniformen, hakenkruizen, diep ademhalen en hun verborgen gezichten. De rest van de cast kon me nauwelijks boeien.

Helaas wordt er naar mijn mening iets teveel oorlogje gespeeld. Er hadden best wat toffe kills in gemogen maar dat valt nogal tegen. Tegenvaller.