Opinions

Film die me nog best meeviel. Het is een ouderwets kat-en-muisspel geworden die aardig wat toffe scenes en een kleine dosis spanning bevat.

P2 speelt zich bijna in zijn geheel af in een gesloten parkeergarage. Nadat Angela klaar is met werken start haar auto niet en vraagt ze om hulp aan een vriendelijke bewaker. Deze bewaker blijkt echter helemaal niet zo vriendelijk en voor ze het weet moet ze vechten voor haar leven.

Aangezien de film grotendeels wordt gevuld met twee personen is het maar goed ook dat ze goed gecast zijn. Bentley speelt een goede geobsedeerde psychopaat die echter nooit echt angstaanjagend wordt. Komt ook omdat hij de ene keer kwaadaardig is, maar de andere keer in een slachtofferrol kruipt waardoor hij een teer zieltje lijkt. Zijn motief is even simpel als duidelijk en dat is te begrijpen. Nichols heeft namelijk twee grote pluspunten en ze wilt ons dat maar wat graag laten weten. Mooie meid verder die naar behoren het hulpeloze slachtoffer speelt.

Het is soms een beetje spannend, al weet je wel hoe het gaat eindigen want het is allemaal zo voorspelbaar als de pest. Veel scenes waarin Tom de parkeergarage doorzoekt naar de vluchtige Angela en gelukkig zitten er ook een paar heerlijke gore scenes in, al zijn die schaars. Effecten zien er goed uit en het einde is ook erg cool. Leuk filmpje.

Toch verplichte kost voor de liefhebber van cannibal movies. Niet omdat het zo hoogstaand is, wel omdat het wordt beschouwd als de eerste in zijn genre en daarmee het startschot gaf voor heel erg veel copycats.

Het speelt zich in tegenstelling tot vele andere genregenoten niet af in Zuid-Amerika maar in Azië. Een man wordt tijdens een expeditie gevangen genomen en wordt al snel verliefd op het mooiste meisje van het dorp. En terecht, want Me Me Lai is schitterend en is hier ook meer naakt te bewonderen dan aangekleed. Later doet ze het nog eens dunnetjes over in onder andere Jungle Holocaust. Ondanks de verschrikkelijke dubs waar het genre vaker mee te kampen heeft vond ik de chemie tussen Rassimov en Me Me Lai zeker wel goed.

Wat me een stuk minder kon bekoren was het geromantiseerde verhaal op zich. Op een gegeven moment is het neukend van hutje naar hutje hoppen zonder dat er echt koppen rollen. Want heel erg vijandig komen de kannibalen niet over. Logisch ook, want John valt steeds beter in de smaak. Toch valt er best nog wat te genieten met hier en daar wat gore. Al zit ook deze grondlegger boordevol dierenleed. Je hoort men er minder over omdat de film een stuk minder bekend is, maar ik vond het minimaal zo erg als in Cannibal Holocaust, met als uitschieter de krokodil.

Genietbaar voor de liefhebber, maar wordt later ingehaald door onder andere Cannibal Ferox en het sublieme Cannibal Holocaust.

Het is een tijdje geleden dat ik deze heb gezien, maar ik ben blij dat ik deze heb kunnen ophogen. Altijd fijn als een herziening ook 'nut' heeft gehad. Erg volwassen film van Kon die je bij de strot grijpt en niet meer los laat.

Perfect Blue begint heerlijk blij met de introductie van de J-popgroep CHAM! waar Mima deel van uitmaakt. Maar wanneer ze actrice wilt worden krijgt ze last van waanbeelden en worden er diverse naasten van haar slachtoffer van een onbekende moordenaar. Kon weet de kijker voortdurend op het verkeerde been te zetten en verschillende tijden en fantasieën spelen zich door elkaar af. Op een gegeven moment weet je niet meer wat echt en wat niet echt gebeurd is, net als Mima die steeds verder van het padje af gaat. De film is erg spannend, je weet niet precies hoe het zit, maar je weet wel dat het gevaar op de loer ligt en dat niemand te vertrouwen is. Je kunt jezelf zelfs afvragen of sommige personen wel echt zijn, aangezien er een film in een film speelt. Erg surrealistisch en regelmatig een beangstigend gevoel gevend.

Wat me ook zeer aanspreekt is het volwassen thema van de film. De personages zijn levensecht en maken serieuze overwegingen zoals men dat in het echt ook zou doen. Maar daarnaast passeren ook nudity, verkrachting en moord de revue. De vergelijking met Aronofsky's werk kan je niet om heen. Niet alleen doet de film denken aan het net zo vage Black Swan, of eigenlijk andersom natuurlijk, maar Perfect Blue bevat ook de oorspronkelijke badscene die één-op-één gekopieerd is voor Requiem for a Dream. Zelfs de verkrachting doet denken aan Connelly's scene in Requiem.

Nog een positief punt aan deze onheilspellende animé is de sterke soundtrack. Zenuwslopende suspense muziek wordt afgewisseld met vrolijke J-pop waar ik stiekem best van kan genieten. Het werkt sterk bij aan de beklemmende sfeer die de hele film door voelbaar is. Ik ben normaal niet van de 'mindfuck', maar Kon slaagt er met verve in om interessante personages te smelten met volwassen content en een diepgaand verhaal waar jezelf je interpretatie aan kunt geven. Deze film zal nog wel even in mijn hoofd rond blijven spoken.

Ik heb de uncut DVD van Arrow gezien en Island of Death heeft de naam 'video nasty' meer dan verdiend. Mastorakis was geïnspireerd geraakt door kaskraker The Texas Chainsaw Massacre en besloot een film te maken die nog veel meer geld in het laatje kon brengen. Hiervoor propte hij de film vol met geweld, perversiteiten en seks.

Een verhaal is er absoluut niet. Een moordend koppel gaat los op een afgelegen Grieks eiland en vermoord iedereen die in hun ogen zondigt. Characters, verhaal, acteerwerk en dialogen zijn allen ondergeschikt aan de perverse scenes die je voor je kiezen krijgt. Verkrachtingen, beastiality, gayporn, bejaardenseks, plasseks, incest, lesbians... en daarnaast wordt er dus ook nog gemoord.

Sommige daarvan waren best goed uitgewerkt zoals de bulldozer. De drugmoord was dan weer lekker sadistisch, om er daarna ook nog met een busje deo en kaars overheen te blazen. Andere moorden waren dan weer erg amateuristisch, waarbij er geen spatje bloed vrij komt. De kwaliteit ligt ver uiteen.

Het is jammer dat de film zijn technische mankementen heeft. Sommige shots (vliegtuigscene) zijn raar gemonteerd waardoor de continuïteit wordt verstoord. Maar vooral geluidstechnisch ben ik geen fan. De soundtrack vind ik niks aan en soms waren geluidssamples overduidelijk verkeerd ingezet. Toch is het een wonder dat een film zonder verhaal met zo'n speelduur amper verveelt. De video nasty en exploitation-liefhebber moet dit toch een keer gezien hebben.

Science-Fiction is normaal gesproken niet helemaal mijn ding, maar de Alien-reeks vond ik dan wel weer erg goed. Niet geheel verrassend doet Pandorum daar ook regelmatig aan denken.

Het eerste kwartiertje had ik een beetje moeite om in de film te komen ( heeft waarschijnlijk te maken met het genre dus), maar langzaam maar zeker werd ik er meer ingetrokken. Dit kwam vooral door de donkere ruimtes die een erg claustrofobische sfeer creëren. Het ruimteschip is namelijk enorm en blijkt een waar doolhof. Als dan ook nog eens blijkt dat de astronauten door iets worden achtervolgd is de spanning helemaal goed voelbaar.

Het verhaal vind ik best goed gevonden. Het is nogal moeilijk om origineel uit de hoek te komen maar dit was geen slechte poging. Dat de aliens gemuteerde mensen waren had ik niet verwacht en de twist op het einde met Corporal Gallo kwam ook onverwacht. Stukje bij beetje kom je meer te weten over het verhaal, wat de film boeiend houdt. En thank god voor ondertiteling, want het is af en toe nauwelijks te verstaan door het vele gefluister.

Ben Foster vind ik een goed acteur en deed het naar behoren. Quaid heb ik helemaal niks mee en Traue was best sexy al zagen haar moves er wat knullig uit. Het design van de creatures is erg tof, ook omdat ze er allemaal verschillend uitzien. De special effects zijn van een hoog niveau en de sets zijn indrukwekkend. Toch is het jammer dat er iets teveel combat inzit. Zo wekte een Alien veel meer suspense op met het kat-en-muisspel maar zodra je hier de creatures hebt gezien is de spanning grotendeels verdwenen. Mooi einde ook trouwens. Leuk!

Aardig vermakelijk, maar deze film mag in geen geval de naam Cannibal Holocaust dragen. Heeft er ook niks mee te maken, de naam is dan waarschijnlijk alleen gekozen om op het succes mee te liften.

Wat deze film vooral mist is de voortdurende dreiging van een vreemde stam. Sowieso zijn het niet echt kannibalen, maar aangezien het flutverhaaltje gaat over de liefde tussen de ontvoerde blondine en een stamlid maakt de stam alleen maar vriendelijker. Eentje kon er zelfs een beetje Engels. Hierdoor ging alle mysterie verloren en werden ze meer neergezet als beschaafde inboorlingen.

Cannibal Holocaust heeft ook weinig te maken met echte horror. Afgezien van wat wonden die in beeld worden getoond valt er niet veel te zien. De make-up is trouwens niet zo best, de wonden worden ook op zo'n manier gefilmd dat je eigenlijk niet kan zien op welke plek de wond zit. Te dichtbij. Qua animal cruelty valt het ook erg mee. Een paar keer valt de natuur elkaar aan, maar daar heb ik geen moeite mee. Aardige soundtrack verder maar haalt het bij lange na niet bij zijn grote broer. Dubbing is helaas wel erg slecht.

Verder weet het best te vermaken, ook omdat de blondine best knap is. Er zitten echter weinig memorabele scenes in en het hele gebeuren rond de stam is gewoon te zoetjes waardoor iedere vorm van spanning ontbreekt.

Het is de omgekeerde wereld, Japanners die een Amerikaanse film remaken. Tokyo Night is het vervolg op Paranormal Activity, al hoef je die absoluut niet gezien te hebben om deze te kunnen volgen. Katie, of haar achtergrond, wordt nauwelijks genoemd. Helaas weet deze film de Amerikaanse versie niet te overtreffen, maar ik vind hem wel beter dan de sequel.

Tokyo Night is qua concept een regelrechte kopie. Broer en zus krijgen te maken met een bovennatuurlijke kracht die blijkbaar achter de zus achteraan zit sinds ze aan is gereden door Katie. Hier zien we verder helaas niks van, vandaar dat je het origineel niet gezien hoeft te hebben. Van verhaal is hier zelfs geen enkele sprake.

Dezelfde trucjes worden weer uit de kast gehaald. Camera's worden 's nachts opgesteld, twee dit keer, en broer probeert op verschillende manieren de geest te verdrijven. Het is weer voortdurend turen naar camerabeelden en letten op beweging en je de pleuris schrikken. Soms werkt het, al is het maar omdat het geluid hard staat, en soms slaat het de plank mis.

Het nadeel van Paranormal Activity 2 vond ik dat het einde erg chaotisch was en er teveel hoofdrolspelers waren. In dat opzicht vind ik dit deel iets beter. Twee hoofdrolspelers en een einde dat duidelijk in beeld is gebracht. Japanse horrorkenmerken zoals het dode meisje komen in dit filmpje best tot hun recht. Behoorlijk creepy hoe de zus door het huis slenterde. Het engste moment vond ik toen die jongen tegen de camera werd gegooid (waar hebben we dit eerder gezien?) en toen het hoofd van de zus boven hem uit kwam. Behoorlijk gefreakt. Laatste deel van de film is dus best spannend, al ziet het er nog steeds ongeloofwaardig uit toen de jongen op het laatst bij zijn been werd weggesleept. Ik heb me zeker niet verveeld!

Ik zag er gisteren wat over op tv en ik herinnerde me opeens dat ik deze al op mijn PC had staan. Vandaag dus maar even gekeken.

Paranormale gebeurtenissen is iets waar ik enorm gefascineerd door ben. Hoewel ik zoiets dergelijks nog nooit heb ervaren, sluit ik niet uit dat het niet bestaat. Een amateurfilmpje dat realisme nastreeft leek me dan ook helemaal top, zeker na het matige Blair Witch en het huiverige Noroi. Dus snel mijn kamer hermetisch afsluiten - deur dicht, zolderluik dicht - pikdonker dus en het geluid vol aan.

Waar ik bij Blair Witch en ook Cloverfield in het begin maar moeilijk in de film kon komen werd ik hier meteen gepakt. Katie lijkt een leuke meid en samen zijn ze een gelukkig stel dat best wat sympathie opwekt. Je ziet wat standaard fragmentjes uit hun dagelijks leven en ze vertellen hoe en waarom ze alles op camera vastleggen. De camera wordt op de slaapkamer geïnstalleerd en de nacht begint...

Persoonlijk vind ik het geniaal. Je ziet dus vanuit een handcamera de slaapkamer, inclusief tijd rechts onderin. De deur staat open, je kan zo de gang in kijken. Het is stil en 'Night 1' staat in beeld. Ik ging automatisch op allerlei kleine details in de achtergrond letten. Letten op bewegingen, lichtinval en schaduwen. Ook al gebeurd er helemaal niks, ik zat erg gespannen op de bank. Ongetwijfeld - en logisch - de spannendste momenten van de film, de nachtcamera. In het begin zijn het slechts kleine dingen, maar later wordt het toch wel erg creepy. Vooral wanneer de demon haar uit bed sleept. Of wanneer ze urenlang naast het bed staat en bezeten lijkt.

De spanning verhoogde ook nog eens toen die paranormaal begaafde man binnen een minuut het huis weer verliet.
Het einde was erg triest, maar een beetje voorspelbaar. Na het zien van die exorcist, had ik liever ook een exorcist zien gebeuren bij Katie.

Al met al een geslaagde horrorfilm die precies in mijn straatje past. Benieuwd naar de sequel.

PS. Wat is het verschil tussen de eindes van de normale versie en de bioscoopversie? Het einde dat ik zag was dat Katie Micah vermoorde met een mes, terugging naar haar kamer en later kwam de politie die haar neerschoot. Vond het al vreemd, want op de reclame zag ik ook iets richting camera vliegen, iets wat niet in mijn versie voor kwam.

Toch een beetje een tegenvaller. Na het meerdere malen bekijken van de trailer en het goede eerste deel waren de verwachtingen hooggespannen, maar ze worden helaas niet ingelost. Als ik moest kiezen tussen de trailer of de hele film dan vond ik de trailer schrikwekkender eigenlijk. Veel shots uit de trailer kwamen hier niet eens in voor.

In deze prequel word je geïntroduceerd aan de familie van Katie. Je krijgt een kijkje in het huis van haar zus Kristi, haar man Dan en hun pasgeboren zoon Hunter. Hier wringt het schoentje al meteen. Op de een of andere manier kon ik niet zo goed meeleven met de familie, wat ik in de voorganger tot zekere hoogte wel kon. Misschien omdat het acteerwerk niet uitstekend was, de dialogen niet zo interessant of omdat ik stiekem al de hele film kon voorspellen. Want verrassend is het allemaal niet, zelfs het einde niet.

De film heeft hetzelfde langzame tempo als het eerste deel, alleen zijn de incidenten wat heftiger. Echter, negen van de tien keer zit je te kijken naar niets. Vol concentratie zit je naar de nachtcamera te kijken, maar afgezien van wat geluid gebeurt er niet zoveel. En dat vind ik helemaal niet zo erg, want het verhoogd de spanning aanzienlijk. Daarom vind ik juist de extremere voorvallen een beetje te overdreven. De kasten die tegelijk open gaan, de baby die wordt opgepakt of Kristi die naar beneden wordt gesleurd. Ik was niet overtuigd. In PA werd Katie enigszins subtiel op het einde uit haar nest getrokken, maar dit leek op een complete aanranding wat in mijn ogen niet in het realistische beeld, wat de film wilt scheppen, past. Dan kon ik beter genieten van het mysterieuze sfeertje dat werd gecreëerd door de nachtelijke beelden. Het leed leek in deze film ook wat verder van de familie af te staan. Het grote verschil is dat in het vorige deel Katie bijvoorbeeld gek werd, wat op een creepy manier op de nachtcamera was vastgelegd.

Het einde vond ik ook lang niet zo spannend als in Paranormal Activity wat vooral aan de erg onduidelijke manier van filmen ligt. Er blijven ook nog wat vragen hangen over onduidelijkheden maar de film boeide me nu ook niet zo zeer dat ik het antwoord ga opzoeken. Ergste knelpunt is denk ik dat het ontbreekt aan een verrassing. Het is voortgeborduurd op het eerste deel, maar dat blijft niet boeiend. Had gehoopt op wat meer intensiteit en er mocht ook wel wat meer met de baby gedaan worden. Een lichte teleurstelling dus, maar ik wil een vervolg best opnieuw een kans geven.

Dikke verrassing dit. De vergelijking met Hostel is snel gemaakt; ook dit is een puik stukje slechte reclame voor het uitgaansleven in Oost-Europa, Litouwen dit keer. Zes vrienden zijn op vakantie in Vilnius om te feesten en worden nietsvermoedend een tattoo parlor ingelokt door een gestoorde tattoo apprentice.

De sfeer is echt top. Ik weet niet waar het precies is gefilmd, maar het foreigner gevoel dat je krijgt is uitstekend. Overvolle nachtclubs met Litouwse(?) rap, smalle steegjes vol onguur volk waar je makkelijk verdwaald en prachtige overviews van de stad. De muziek van de nachtclubs is vlot en ook de score in verdere scenes klinkt lekker. Op sfeer niks aan te merken dus.

Parlor heeft nog twee pluspunten in de vorm van de kale tattoo-artist - gespeeld door LaSardo - en zijn apprentice, psycho bitch Uta. LaSardo weet met zijn mooie praatjes te charmeren, maar toch weet je dat er iets niet in de haak is. De combinatie van zijn charme, ijskoude blik en kalmte geeft een gevoel van ongemakkelijkheid. Nog leuker vind ik Uta ( vertolkt door Sara Fabel die in het echte leven ook tatoeëerder is), die met haar femme fatale uiterlijk pure seks en stoerheid uitstraalt. Een psycho in hart en nieren en onberekenbaar, dit duo steelt de show. De rest van de cast ofwel de slachtoffers zijn vrij inwisselbaar. Acteerwerk is niet storend, en Amy is een mooie meid om te zien.

Ook de gore stelt niet teleur. Soms is er iets te duidelijk gebruik gemaakt van CGI, maar een seconde later krijgen we een shot te zien waar op onsmakelijke wijze huid van spier wordt gescheiden, dat dan weer wel goed is uitgevoerd. Parlor kent meer van dit soort smerige scenes. Daarnaast zit er ook flink wat nudity ingepropt.

Het einde is een beetje een verplicht nummertje en vond ik niet helemaal passend bij Amy. Blijkbaar is ze dan toch geïndoctrineerd door de artist. Ook de twist met Jesse voelde geforceerd om meer diepgang aan het verhaal te geven wat niet had gehoeven. Fans van Hostel zullen deze ook gaan waarderen, en wellicht zelfs beter vinden.

Geen slechte film, maar jammer genoeg kon je al van ver af ruiken hoe het afloopt. De vikingen daarentegen vond ik er erg overtuigend uitzien. 2M breed, 3M hoog, dikke huiden, grote helmen en lange zwaarden, precies goed om de nodige angst in te boezemen.

Het verhaal is verder zwak, evenals de scenes met de indianen. Het was gewoon niet boeiend genoeg. De vikingen maakte veel goed zodat ik deze film toch nog een ruime voldoende kan geven.

Vooruit, een halfje er bovenop maar na drie jaar ben ik nog steeds geen groot fan van City of the Living Dead. De film rammelt aan alle kanten en blinkt alleen uit in gore en score.

Wat me het meeste tegenstond was dat er voor een kruising is gekozen tussen zombie en occult. De priester die steeds willekeurig opdoemt en op amateuristische wijze weg knippert was niet cool. Hetzelfde geldt voor de zombies die uit het niets verschijnen en als geesten net zo snel weer verdwijnen. En of het nou wordt verweten aan waanbeelden of niet, het voelde gewoon ongepast. Alleen de laatste tien minuten zijn de zombies zoals ik ze het liefst zie.

De film heeft teveel verschillende verhaallijnen waardoor het alleen maar meer verwarrend wordt, zeker omdat zeker de helft gewoon niet interessant genoeg is om je hoofd erbij te houden. Gelukkig maakt de gore veel goed. Zombies zien er lekker ranzig uit en de make-up waarbij schedels gekraakt worden en ingewanden worden uitgekotst zijn onsmakelijk.

Camerawerk is aardig al stoorde ik me aan de vele close-ups van ogen wat me vooral een gevoel van interessant-doenerij gaf zonder dat het veel toevoegde. De score is weer uitstekend die meteen doet denken aan Frizzi's eerdere werk uit Zombi 2. Eraan tippen kan ie echter niet, net als deze film.

Een film van Balagueró, die eveneens het briljante [REC] op zijn naam heeft staan, schept toch zeker verwachtingen. Op voorhand weet je dat dit niet net zo goed gaat worden, maar het is een erg vermakelijk filmpje, zeker voor de op bloedbeluste horrorfreaks onder ons.

De setting is klein maar fijn. Ik kon het nergens vinden, maar het zou zomaar kunnen dat het appartementencomplex hetzelfde is als een jaar later gebruikt is in [REC]. Het deed me er wel constant aan denken, het zorgde voor een gepaste onaangenaam sfeertje. Het verhaal is wel redelijk simpel gehouden, maar voor een film van een uurtje moet je ook niet al teveel willen vertellen.

Macarena Gómez zie ik graag acteren. Niet moeders mooiste, maar ze heeft altijd wel een soort van aantrekkingskracht. Ook hier speelt ze overtuigend het slachtoffer. González als huisbazin was ook een creep, al mocht het allemaal nog wat meer zijn. Die zoon is daarbij vergeleken toch nog iets meer geslaagd.

De film is aardig spannend, al is het lastig om verrassend uit de hoek te komen als je bekend bent met dit soort maniac vs. victim-filmpjes. To Let (vreselijke titel) zorgt gelukkig wel voor een bloederige tweede helft. Klein, maar fijn filmpje.

Eén van de weinige 'echte' horrors in de reeks. Dario Argento was al redelijk lekker bezig met Jenifer, maar deze Pelts is echt genieten geblazen. Argento weet precies wat de liefhebber wil: naakt en veel bloed. Het heeft geen zin om een goed verhaal in 50 minuten te proppen want dat komt waarschijnlijk toch niet uit de verf. Wat mij betreft weet de film nog aardig te overtuigen ook.

Gelukkig blijft de film tot op zekere hoogte mysterieus, waardoor je toch met een vreemd gevoel aan het kijken bent. Want hoe verklaar je de dingen die precies gebeuren? Meat Loaf vond ik erg leuk acteren, fantastische kop zit er op die erg kwaad kan kijken maar ook een vriendelijke uitstraling kan hebben. Leuk, maar klein rolletje van Saxon en een fijne Ewusie die de nodige erotische scenes voor haar rekening neemt.

Maar waar deze film in uitblinkt is de gore. Ik ben blij om weer wat heerlijk, gruwelijke en bloederige kills in deze reeks te zien. Daarbij zijn de special effects ruim voldoende. Mooie achtergrondmuziek ook die doet geloven dat de bontmakers zich in de hemel voelen tussen de dierenhuiden. Pelts sluit af met een wreed einde. Persoonlijk had ik niet verwacht dat de film op het laatst nog zo over de top zou gaan, maar het resultaat is om te smullen. De beste film uit de MoH-reeks!

Zowaar weer eens een echt goede film gezien van Wes Craven, want hoewel het natuurlijk een grote naam is in de horrorwereld heeft hij ook wat stinkers gemaakt. The People under the Stairs is niet eng of vreselijk goor. Het is het enthousiaste acteerwerk en het toch wel een beetje feel-good sfeertje wat deze film boeiend maakt.

De drijfveer van het gestoorde paar is verschrikkelijk, maar je weet dat wanneer een jong kind de hoofdrol speelt hij een heldenrol op zich zal nemen. Zet daar een jonge Rhames als sidekick naast en je krijgt ook nog wat pussy- en assquotes om de stiltes te doorbreken. Mommy en Daddy stelen echter de show. De vrouw is volledig geobsedeerd over haar kind en manlief doet maar wat hem opgedragen wordt. Alleen God weet waarom hij in een SM-pak loopt, terwijl het duidelijk is dat de vrouw de broek aan heeft. Lekker over de top geacteerd, en een paar leuke oneliners bezorgen zo nu en dan een glimlach.

Af en toe wil de film zelfs best spannend worden, al is het maar door de vaart af en toe waardoor je aan de buis gekluisterd zit. De meest geslaagde scenes zijn eigenlijk met Prince, de waakhond. Uitstekend getraind en een ware nachtmerrie zo'n woest beest achter je aan komt. Gelukkig bevat het enorme huis tientallen verborgen gangetjes waardoor ontsnapping mogelijk is. Er wordt optimaal van de locatie gebruik gemaakt. De mensen in de kelder zijn vooral mysterieus, met aardige make-up. Ook komt er nog wat bloedvergieten aan bod, dat ook een voldoende scoort.

Het einde is enorm voorspelbaar maar past goed bij een milde horror als dit. Ik ben vooral erg te spreken over de prima cast die ruim anderhalf uur met plezier en overtuiging acteert. Verder heeft de film zowat alles; humor, spanning, mysterie en gore. Aanradertje.

De hele film was vermakelijk maar het is voor mij wel een erg vreemd, verrassend en overdreven einde en tevens grootste orgie ooit. Op het eerst dacht ik; waar slaat dit nou allemaal op? Ik dacht serieus dat hij gekilled zou worden. Wel erg overdreven allemaal om hem een engel te noemen omdat hij lekker ruikt. Natuurlijk past dit wel bij de sfeer van de film dus naderhand vond ik het toch best leuk bedacht.

Helaas was de film niet echt spannend en soms zelfs saai. De film straalde wel een leuk sfeertje uit en de acteerprestaties waren naar behoren. Ik heb het boek niet gelezen trouwens dus ik wist niet wat ik kon verwachten.

Een jaar of zes of zeven geleden zag ik de eerste trailer van deze film. Ik was toen aardig enthousiast want de trailer beloofde naakt, horror en komedie. Zag er allemaal erg geinig uit, maar waarschijnlijk was ik verblind door de koplampen van de dames want buiten dat stelt het allemaal erg weinig voor. Da's verrassend.

Tijdens het zien van het intro had ik eigenlijk al geen zin meer. Het verhaal slaat werkelijk nergens op. Nu is dat niet de intentie gezien gezien de gestalte van de werkelijke moordenaar maar het is ook niet echt grappig of boeiend. De film moet het vooral hebben van de blote meiden die her en der uit de grond schieten en zelfs in de scene-overgangen even hun krent laten zien. Persoonlijk vond ik de meiden nu ook niet werelds, zoals een aantal hier juist wel vinden.

De acteerprestaties zijn van het niveautje natte dweil en de gore is absoluut niet indrukwekkend. Special effects zijn lachwekkend, zelfs Evil Dead heeft betere stop-motion. En dan die geluidseffecten, enorm kinderachtig en irritant. Afgezien van één of twee leuke scenes en wat tieten is de film mislukt te noemen. Zo slecht dat ie goed is? Dit keer niet.

Hoewel Peter Pan zelf geen al te interessant figuur is, vind ik dit nog steeds één van de leukere Disney's. De film is erg mooi geanimeerd en ontzettend kleurrijk. Tinker Bell steekt er bovenuit met haar elfenstof. Neverland had wat fantasierijker gemogen, maar ik ben allang blij dat het niet zo kneuterig is geworden als Wonderland.

Indianen, piraten, zeemeerminnen, echt origineel is het niet, maar vermakelijk des te meer. Captain Hook en Smee zijn erg grappige personages die regelmatig voor een glimlach zorgen wanneer de tikkende krokodil weer op de loer ligt. De Darling kinderen zijn een beetje saai, maar de Lost Boys zijn geslaagd. Die boomhut vond ik vroeger erg fascinerend, met al die in- en uitgangen. Meneer Darling vond ik vroeger nogal naar, nooit begrepen waarom hij voortdurend overal pissig over is. Nala bezorgde dan weer een fijn OCD-moment met de blokkenstapel en het bedden opmaken.

De vermakelijke scenes stapelen zich in hoog tempo op, met af en toe een leuk liedje, maar vooral een snel avontuur.

Ik denk Universal's slechtste horrorfilm, een verschrikkelijke zit. Ik heb deze klassieker erg lang laten liggen vanwege het onderwerp wat me niet ligt, maar aangezien hij in de Universal Horror box zit en het enige historische waarde heeft moest ik hem toch een keer bekijken. Het is ook de eerste verfilming die ik zie van het verhaal, en ook de laatste.

Ik heb een bloedhekel aan opera. Ik kan er nog steeds niet bij dat mensen hier naar kunnen luisteren, laat staan een verhaal kunnen volgen. De oubollige sfeer is ook een dingetje waar ik maar moeilijk mee kan omgaan. Nu is de film volledig in kleur te bewonderen, waardoor de mottenballenlucht van oude meubels de woonkamer in lijken te komen. De film zit zo vol met lelijke, kitscherige decors dat mijn ogen ervan prikte. Sfeervol, maar alleen voor de liefhebber.

The Phantom of the Opera bevat veel dingen, waarvan horror het minste is. Het gaat vooral om romantiek, gecombineerd met kinderachtige humor. Het spook is verliefd op Christine, evenals de met Zorro-snor beplakte Anatole en Daubert. Vooral die laatste twee zijn daardoor elkaars concurrent en lijken maar niet met elkaar door één deur te kunnen. Ook laten ze elkaar nooit uitpraten. Bij de derde keer rolde ik wederom van de bank van het lachen, maar werd al snel rechtop gebeukt door de luidruchtige operastemmen alsof ze met hun ballen tussen een bankschroef hingen.

Want er is véél opera, het beslaat misschien de helft van de film. Het enige pluspunt wat geluid betreft was de stem van Claude 'Invisible Man' Rains. Fijn om die weer te horen, acteert ook wel redelijk. Het spook is echter een slechte creatie met een wel erg pover masker. Er gaat geen enkele dreiging van uit. Er vallen een paar doden, maar ik heb geen druppie bloed gezien. Jammer dat alles offscreen gebeurt. Nee, dit was eigenlijk stiekem echt helemaal niks.

De Arrow-release staat al een tijdje in de kast, wachtend tot ik eindelijk weer eens zin had in een Italiaans horror-filmpje. Typisch Argento-filmpje waarin een piepjong, eenzaam meisje zichzelf staande moet houden in de grote boze mensenwereld. Dario Argento stelt niet teleur en weet het geheel weer tot een kunstzinnig geheel te smeden.

Audiovisueel is het weer zeer genieten. De locaties zijn prachtig mooi geschoten, er wordt effectief gebruik gemaakt van schaduwen en de soundtrack van Goblin is ontzettend goed. Jammer van de paar metaalnummers die de extase onderbreken, doodzonde.

Het mysterie in Phenomena is van begin tot eind boeiend. Er zit een duidelijke spanningsboog in die inzet met een paar moorden en die steeds voelbaarder wordt naarmate Jennifer dieper in het mysterie duikt. Ik heb er normaal niet zo veel mee, maar ik ben diep onder de indruk van Connelly, die hier op haar mooist is. Echt een schoonheid, die ook nog eens erg professioneel acteert. Leuke bijrol van Donald Pleasence, Nicolodi acteert sterk en zelfs het dochtertje van Dario mag nog even opdraven als de Deense toerist Vera. De scenes met de aap waren eveneens vermakelijk, al scheen die nog niet helemaal goed afgetraind te zijn. Hij had een stuk vinger van Connelly afgebeten.

De giallo-achtige moorden zijn stijlvol zoals het hoort en de special effects zijn goed gedoseerd door Stivaletti die eveneens het uiterlijk van zoon Patau onder zijn hoede nam. Op het einde worden we ook nog getrakteerd op een heerlijke smerige put vol maden en lichaamsdelen die niet van echt te onderscheiden is. Dat Jennifer met insecten kan communiceren is leuk, en zorgt er voor dat er gebruik was gemaakt door miljoenen echte vliegen waar Luigi Cozzi nog een leuke anekdote over heeft. De zwermen bestaan dan weer uit o.a. koffiekorrels. Inventief en doeltreffend.

Kleine minpuntjes zijn de aangehaalde metalherrie, maar ook wat mindere bijrollen en het script dat een beetje rammelt. Zo vind ik het einde way over the top, en vind ik enkele motieven wat vaag. Suspiria blijft zijn beste, maar Phenomena mag tot nu toe op een mooie tweede plaats staan. Ontzettend jammer dat Argento zijn beste tijd gehad heeft.

Niet helemaal geslaagd. Er had wat mij betreft veel meer uit gehaald kunnen worden, want de plot klinkt geniaal. Naar aanleiding van bovenstaand verhaaltje verwachtte ik dan ook een film die zich grotendeels in een auto afspeelt en waar een psychologisch spelletje zou beslissen wie van de twee psychopaten het zou overleven. In plaats daarvan duurt het meer dan een half uur voordat het meisje, gespeeld door de irritante altijd vuilkijkende Balk, daadwerkelijk tussen de twee in zit. Deze situatie voelt totaal niet spannend aan en duurt bovendien ook erg kort.

Vooraf worden de twee moordenaars aan de kijker geïntroduceerd en hoewel de trucker nog best aardig zijn best deed waren het beide geen memorabele figuren die echt kunnen overtuigen als seriemoordenaar. Sterke scenes zoals in de motelkamer worden afgewisseld met scenes waar saaie dialogen centraal staan. Het einde was geen verrassing en niets meer dan logisch als je andere afleveringen hebt gezien. Elke episode heeft zo'n soort ironisch einde.

Ik heb Pinokkio nooit een heel leuk verhaal gevonden en altijd een beetje een klungel. Beetje oubollig sfeertje ook met een opa en zijn klokjes, hoewel dat wel redelijke scenes oplevert. Gepetto is echter een storende factor, veel te blij naar mijn smaak. Maar de film zit vol met irritante personages, zoals Japie Krekel, Jantje Lampepit en eigenlijk Pinokkio zelf. Figaro is misschien nog wel het leukst.

De film springt ook van de hak op de tak, want hoe komt Gepetto opeens in de buik van een walvis? Verder kent de film wat donkere scenes wat we van veel Disney's gewend zijn. Zo is de scene waarin de kinderen in ezels veranderen behoorlijk eng voor de kleinsten. Het geschreeuw van Lampepit om zijn moeder ging door merg en been. Ook de scenes met Monstro en Stromboli zijn duister. Samen met de slechts redelijke liedjes en het feit dat ik pratende poppen niet vertrouw maakt dit tot een kleine voldoende.

Ik had hem eigenlijk slechter verwacht, maar hij is me erg meegevallen. Ik wil de film niet eens afrekenen op de special effects of het verhaal, maar het is vooral de oninteressante Corgan die regelmatig de vaart eruit haalde.

Want Piranha kent een lekker sfeertje. Kamperende tieners, wat tietjes hier en daar en natuurlijk een enorme tros zwemmende menseneters. De manier waarop de beesten aan de slachtoffers vreten is helemaal niet slecht gedaan. Ze maken een bevreemdend geluid, het bloed is in overvloed en de vissen op zich zien er realistisch uit, wat ook komt door de chaotische manier van filmen. Wonden zijn acceptabel en de carnage bij de tieners is om van te genieten.

De humor vond ik tegenvallen, maar wat vooral jammer is is dat elke scene zonder de vissen een best saaie was. Maar een soort gevoel heb ik ook bij Jaws, die ik overigens heel lang geleden gezien heb. Verder een horrorfilmpje die goed in de cultverzameling past.

Vermakelijke pulp.

Van dit soort films verwacht ik doorgaans niet bijzonder veel, van deze verwachtte ik echter iets meer mede doordat Aja aan het roer staat. De verwachtingen worden ingelost, het is veelal kijken naar spartelende vleeshompen wachtend om opgevreten te worden. Het verhaaltje heeft helemaal niks om het lijf, gelukkig maar.

De piranha's zien er best goed uit, vooral wanneer ze in een groep jagen. Natuurlijk zijn piranha's uit de prehistorie niet realistisch maar het wordt nergens echt onrealistisch. Natuurlijk is het allemaal wat over de top, maar het doet me deugd dat ze nog steeds geen boten laten zinken of kunnen vliegen of andere bullshit. De finale was enorm geslaagd, met honderden liters pastasaus en kilo's verorberd vlees. De special effects waren dan ook meer dan geslaagd. Het is alleen jammer dat de opbouw bij dit soort films altijd zo lang duurt, maar gelukkig krijg je tot die tijd veel tieten te zien dus dat verzacht de pijn. Eindelijk weer eens een goede film over killer animals.

Kon hier eigenlijk best van genieten. Door alle schijtrecensies was mijn verwachtingspatroon zodanig gekelderd dat het niet meer kón tegenvallen. Uiteindelijk een flinke meevaller die wél minder is dan zijn voorganger.

De film staat al meteen op een voldoende door de setting. Heerlijk zomers, het Big Wet waterpark waar ik zo zelf in zou willen duiken en veel, heel veel vrouwelijk schoon. Grote memmen worden afgewisseld door kleinere, sommige dames spetteren vrolijk in het water in hun pikante bikini en een paar seconden nadat je een naakte blondine hebt gespot sluipt er een blote asscrack door het beeld. Je zou bijna vergeten dat het over kwaadaardige visjes gaat.

Die visjes zijn duidelijk regelrecht het podium op gezwommen en hebben de make-up room voor het gemak even genegeerd. De CGI is beduidend minder dan zijn voorganger. Nu had ik me daar al op ingesteld, maar soms was het echt lelijk gewoon. Ze maakten er in elk geval weer een bloedbad van, al was de impact lang niet zo groot als in Aja's werk. Sowieso is een zwembad veel kleiner dan een baai, maar dat hoeft niet te betekenen dat er te weinig plaats is voor leuke kills. Helaas valt dat wat tegen. Sommige dingen, zoals wederom een penisscene, waren vrij pijnlijk.

Acteurs waren matig, al werd het niveau flink opgekrikt door Rhames en vooral The Hoff. Hoe die laatste voortdurend de spot met zichzelf drijft is werkelijk hilarisch. Met name de herhalende zoom op zijn hoofd als kleine David om hulp roept was lachen . Speelduur was ook perfect waardoor de film mij geen seconde heeft verveeld. Het einde kan alleen wel eens betekenen dat een derde deel het ook voor mij niet meer gaat doen...

De verwachtingen waren zo enorm laag dat hij eigenlijk best is mee gevallen. Opnieuw op de proppen komen met Piranha's was niet interessant dus werden er een paar vleugels aangeplakt. Ik hou wel van die corny experimenten in horrorfilms, al is de uitwerking inderdaad matig. Het is een wonder dat de touwtjes niet in de knoop raakten.

Het vakantieoord is in elk geval weer een leuke locatie om af en toe een tiet te showen, en ieder stukje tiet is mooi meegenomen als je weet dat de kans dat er verder niet veel te zien valt behoorlijk groot is. Want de piranha's komen niet veel in beeld, pas tegen het einde. Het design is niet spectaculair, evenals de geluidjes en bewegingen die ze maken, maar de make-up op de slachtoffers was relatief goed te noemen.

De cast was voldoende, met een sympathieke O'Neil en Lance Henriksen ( met ck in de openingscredits...hm). Het einde is verre van creatief, dat is waarschijnlijk het eerste wat bedacht wordt bij een dergelijke film. Hoe vernietig je een killer animal die onsterfelijk lijkt? Met een explosie natuurlijk!

Dit explosieve actiefilmpje verdiende weer eens een herziening en niet geheel verrassend blijft de uitvoering staan als een huis. Heerlijke ode aan de oude Grindhouse films.

Het verhaal is nogal oppervlakkig maar een goede kapstok om veel smerigheid, pikzwarte humor en spectaculaire scenes aan op te hangen. Rodriquez is natuurlijk de ideale man om dit te bewerkstelligen want in zijn andere films heeft hij ook al laten zien niet vies te zijn van ranzigheid en bizarre situaties. De korrelfilter die over de film heen ligt werkt uitstekend en doet vermoeden dat je naar een oude film aan het kijken bent. Geeft de film ook meteen een vies sfeertje, zeker wanneer de darmen over je scherm heen vliegen.

Een grote blikvanger van de film is wat mij betreft de uitstekende cast. Veel bekende van Rodriquez doen mee waaronder een kleine rol voor Quentin Tarantino en Bruce Willis. Freddy Rodríquez zorgt voor de nodige stoerdoenerij en het filmpje wordt soms aardig heet met de mooie Shelton, de lekkere Fergie en vooral de supersexy McGowan. Heb echt een zwak voor haar in deze film. Vaak speelt het vrouwtje het hulpeloze slachtoffer maar Rose laat zien dat ze haar mannetje, of vrouwtje, staat. Zeker wanneer ze een M4 aan haar been gemonteerd krijgt. Wat een chick.

Planet Terror staat bol van de zwarte humor en hilarische situaties en heeft een bodycount dat bijna de driehonderd aantikt. Dit wordt allemaal met zo'n dikke knipoog in beeld gebracht dat het Braindead-achtige taferelen worden. Geweldig om te zien en dit alles maakt dit tot een ideale popcorn film.

Tamme film vol ongeloofwaardigheden.

Waar ik me nog het meest aan stoorde was Welzbacher. Wat een depressieve drol, met zijn schijnheilige kop en monotone stem, erg slecht. Prikryl was nog het beste wat betreft acteerwerk maar Leal redt de film. Van acteren weet ze niks van af, maar wat is ze mooi! In Machete toverde ze al een mobieltje tussen haar naakte benen vandaan en ook hier zijn haar (bloot)scenes weer de moeite waard, het hoogtepunt misschien wel in deze verder saaie film.

Voor een thriller bevat de film wel erg weinig thrills. Het eerste uur draait voornamelijk om de jaloezie tussen verschillende personen en het laatste kwartiertje wordt het wat bloederiger. Jammer dat kills of klappen grotendeels buiten beeld blijven. Het is dan wel geen horror, hier lijkt het alsof Vaughan geen keuze durfde te maken. Het is het genre natuurlijk een beetje, maar ook deze film zit vol ongeloofwaardigheden wat betreft de killer en slachtoffer on the run. Normaal geen struikelpunt, maar als de film toch al het grootste deel kut is, heb ik nog vrij weinig zin om iets door de vingers te zien.

De sterren zijn dan ook vooral voor de aanwezigheid van Leal, haar scenes wisten simpelweg erg te entertainen. Voor de rest is het alledaagse hap. Niet spannend of goor, irritante hoofdrollen en een verhaal boordevol clichés.

Ik moet bekennen dat ik deze film ben gaan kijken met voorbedachte rade. Ik wilde mezelf gewoon weer even lekker ergeren aan Paris en een welverdiende halve ster uitdelen, en dat is af en toe ook leuk...

Vanaf de eerste minuut knalt het roze van het scherm af. De toon is gezet; zoals verwacht een meidenfilm. Pluspuntje is dat er wel wat vrouwelijk schoon te bespeuren is. Vooral Garcés is prachtig om te zien en aan haar heeft het dan ook niet gelegen. Ook een lekker rolletje van Holly Valance. Paris 'ik kan niks' Hilton is echter weer op haar irritantst. Veel moeite hoeft ze niet in haar rol te steken, want die is waarschijnlijk hetzelfde als in het echte leven; een verwend loeder. Ze loopt alleen een beetje 'mooi' te wezen terwijl de vrouwelijke bijrollen vaker meer uitstraling hadden.

Verder een slap verhaal, bekende stereotypen en weinig grappen. Paar keer een kleine glimlach door Dax, maar dat was het wel. Fail!

Vroeger was ik absoluut een Pokémon-fan, in de tijd dat je er nog 151 had, en geen 800. De tekenfilmserie was een feest, de games waren top en ik had honderden verzamelkaarten en stickers. Totdat ik ouder werd, en er nieuwe Pokémon werden geïntroduceerd en ik besefte dat dit wel eens een oneindig lang lopende franchise en verzameling zou kunnen gaan worden. Toen ben ik afgehaakt, totdat Pokémon Go een rage werd en ik als eind twintiger de straat op ging om ze te vangen. Een feest van herkenning na al die Pokémonloze jaren, de reden dat ik ook deze film maar eens heb opgezet.

En als fan van de eerste generatie word je op je wenken bediend. De stad waarin tientallen Pokémon in harmonie met de mens samen leeft is erg levendig. Ik weet niet alle namen meer maar leuk om een aantal favorietjes van vroeger terug te zien. De CGI van de Pokémon ziet er regelmatig behoorlijk realistisch uit, eigenlijk droomde ik hier vroeger al van maar toen hield je zoiets niet voor mogelijk. Ook Pikachu is prima neergezet door een altijd vermakelijke Ryan Reynolds.

De eerste helft van de film is het sterkst, waarin zelfs een heuse battle te zien is. Maar daarna mondt het uit in werkelijk elk cliché die je maar kunt voorstellen inclusief de verplichte woordgrapjes terwijl de stad onder je wordt verwoest. De CGI wordt opeens ook een stuk minder, veel te veel sci-fi naar mijn mening al komt dat ook omdat ik Mewtwo altijd maar een vreemde eend in de bijt heb gevonden. Het moment dat de protagonisten met elkaar in de clinch liggen en het daarna weer goed komt in dit soort films... je wilt het eigenlijk gewoon doorspoelen. Al met al toch redelijk goed vermaakt.