Opinions

Slaapverwekkend. Een labiele moeder en haar zoon worden geteisterd door een kinderachtig monster genaamd Babadook. Mr. Babadook teert op angst en vliegt letterlijk als een bordkarton door de slaapkamer en zegt zijn eigen naam soms. Probeer daar maar eens iets spannends van te maken.

De depressieve, kille sfeer is ondanks dat aanwezig. De film heeft zijn stiltes en er wordt veel gebruik gemaakt van donkere ruimtes en schaduweffecten. Davis is een groot pluspunt die een tot waanzin gedreven moeder perfect weet neer te zetten. Maar nu wordt die waanzin min of meer al in de schoot geworpen doordat je tegenspelertje een vreselijk irritant rotjong is. Vanaf de allereerste seconde dat hij aan het voeteneind van het bed stond te schreeuwen wist ik het al; dit wordt één en al ergernis. Het drukke gedoe, die schelle stem en die misplaatste puppy ogen onder die warrige pruik deden me af en toe vol afgrijzen wegkijken van het scherm. Ik neem dan ook aan dat de vulgaire taal die Davis naar zijn hoofd slingert gemeend is, en dat de filmcrew hem met liefde een paar keer door het huis slingerde. Dat heeft ze vast een aantal takes extra gekost.

Door al die ergernis hoop je gewoon dat in elk geval dat joch sterft. Dat dan door zijn eigen moeder zou gebeuren maakt het alleen maar mooier, en in dit geval nog geloofwaardig ook. Maar helaas wordt daar niks mee gedaan. Geluid is wel een pluspuntje, maar The Babadook heeft een te kinderachtige feeling, alleen de naam al. Klinkt net zoiets als 'The Kiekeboe'. En Wiseman gaat op de zwarte lijst trouwens. Jezus.

Leuke film, die af en toe wel flink rommelig is.

De laatste tijd wordt Franse horror enorm gewaardeerd door de genreliefhebbers, daarom was ik ook wel benieuwd naar wat ouder werk. Echter had ik niet het idee naar een Franse film te kijken, aangezien de audio deels Frans, deels Engels was, erg vaag.

Het verhaaltje slaat natuurlijk compleet nergens op, maar de uitwerking is leuk gedaan. Soms zwart-komisch, maar meestal hard en vooral lekker bloederig. Ook waren er toch wel een paar onwaarschijnlijkheden zoals wanneer ze zichzelf in het water stort. De volgende scene zit ze opeens weer langs de kant. Heeft ze dan toch weer zelf omhoog gezwommen? Of die laatste busontploffing. Hij reedt alleen maar tegen een verkeersbordje aan.

Toch een leuke wegkijker en ben benieuwd geworden naar Lady Blood.

Vroeger heb ik deze film behoorlijk vaak gezien toen je films nog kon opnemen op VHS. Ik was zelf ook nog klein dus de slapstick humor sloeg sowieso wel aan. Ik was bang dat hij na een herziening flink tegen zou vallen, maar hij was, misschien een klein beetje vanuit nostalgisch oogpunt, nog steeds genietbaar.

De vergelijking met grote broer Home Alone is snel gemaakt. Beide films komen van de hand van John Hughes en gaat over een klein kind die een paar volwassen schurken te slim af is. De manier waarop de baby steeds ontkomt kun je over twisten, maar voor grappige momenten zorgt het zeker. Baby Bink volgt het verhaal van zijn favoriete kinderboek waardoor hij diverse plekken in de grote stad bezoekt. Persoonlijk vind ik het een geinig plot voor een kinderkomedie, wat ook zorgt voor een lief einde.

De baby met een hoge aaibaarheidsfactor wordt gespeeld door een tweeling, terwijl voor sommige stunts gebruikt werd gemaakt van een robot en wijlen acteur/stuntman Verne 'Mini-me' Troyer. Geen van de drie schurken steekt er echt bovenuit, ik vind ze allemaal wel wat hebben. Een aantal scenes die er toch wel bovenuit steken en ook na al die jaren uitstekend zijn blijven hangen zijn de scenes in het park, de dierentuin en de bouwplaats. De humor is heerlijk hard, het soort humor waarbij schurken tientallen meters naar beneden op hun ballen vallen zonder dat ze 'echt' gewond raken of dood gaan.

Niet zo vermakelijk en zeker niet zo'n grote status als Home Alone, maar de score hier is opvallend laag. Zelfs op IMDb zijn ze nog milder.

Leuke titel natuurlijk, en de film brengt dan ook precies wat je kan verwachten, hoewel een beetje te soft. Angie heeft geld nodig en komt zo bij een familie op het platteland terecht om op hun kind te passen. Jammer dat het hier niet om een klassieke babysitter situatie ging. Dus geen kindje die de babysitter betrapt terwijl ze op de bank ligt te vozen met het ongewenste vriendje. Of stiekeme feestjes. In plaats daarvan voelt Angie, de werkelijk doodsaaie Angie, zich vanaf het begin al niet op haar gemak dus dat er stront aan de knikker kwam was voor mij en haar geen verrassing.

De 'wending' die hier zo wordt geroemd stelt geen reet voor. Het is ongeveer horrorregel nummer één; in een horrorfilm is niemand te vertrouwen. De ontknoping zag er zelfs belachelijk en ongeloofwaardig uit. Het verhaal zal geen potten breken en de soundtrack verpest alle spanning. Die is teveel aanwezig, klinkt niet anders dan andere horrors en stopt op momenten waarop een persoon iets denkt te zien of te horen.

De special effects waren een teleurstelling omdat wonden niet expliciet in beeld komen en wanneer er toch op een wond wordt ingezoomd wordt er duidelijk in vleeskleurig leer gesneden. Het moment waarop een lichaam wordt ontleed is wel tof gedaan, leuke geluidseffecten ook. Jammer dan weer dat de bodycount niet hoog is, en de make-up van de priester leken meer op cumshots dan littekens. En kan iemand me vertellen hoe die haak in de broek van Sam kwam? Wat een onzin zeg.

Acteerwerk stelde ook niks voor. Het leek vaak te ingestudeerd en het moment waarop Sam een haak in zijn broek heeft kijkt hij echt met een blik van: "Sarah, dit is het teken waarop je me omhoog takelt." Het joch is sowieso strontvervelend. Dan was die vent nog het overtuigendst. Voordat je hieraan begint hoop je op een enkele verrassing zodat je deze film lang zult heugen dan een avond, maar daarin zijn Barnes en Manasseri gefaald.

Een film die genoeg vermaakt en eigenlijk weinig fout doet. Helaas gebeurt er te weinig opzienbarends om lang te blijven hangen, vrees ik. De eerste paar minuten vond ik het zelfbewuste popiejopie gehalte al niet echt te harden. De overdreven foute popmuziek en de editing die vol zit met slowmo's en versnellingen zorgde ervoor dat mijn verwachtingen flink werden teruggeschroefd.

Maar dan maken we kennis met één van de leukste babysitters in het genre in de vorm van Bee (Samara Weaving). Waanzinnig sexy waarbij McG het er vaak ook omdoet met overduidelijke shots van haar achterwerk, en dan moet die lesbische scene nog komen. Maar aan de andere kant ook erg lief en betrokken samen met Cole (Judah Lewis). Goed geacteerd door beiden en de band tussen hun was echt wel overtuigend gebracht. Zonder deze twee zou de film een stuk minder te genieten zijn.

De verschillende verwijzingen naar andere films waren leuk, de humor wat minder. Nooit echt moeten lachen, al waren sommige scenes wel lekker luchtig. Maar zo'n donker jongetje die een leuk dansje doet vind ik nogal flauw. En de film kende veel meer van dit soort kinderachtige humor. De special effects waren wel oke, al had het nog wel iets bloederiger gemogen. Verwacht trouwens vooral geen spanning.

Het sterkste punt van The Babysitter vind ik eigenlijk de band tussen Bee en Cole. Het begint met een dikke klik, gevolgd door een clash, maar ook het einde laat weer zien dat ze stiekem om elkaar geven. Tussendoor zijn ook de scenes tussen Cole en Melanie best de moeite. Daardoor blijft er vooral een gevoel van 'lief horrortje' bij me achter. En of dat nou de bedoeling was weet ik niet.

Wat een teleurstelling. Het origineel was nog lekker luchtig met best leuke humor en zijn gore momenten. Bovenal was de chemie tussen Bee en Cole spot on. Dit vervolg slaat de plank volledig mis door veel te veel over de top te gaan waardoor de meeste cast-leden op de zenuwen werken.

Het verhaal is inspiratieloos. De cast uit het eerste deel was nu ook weer niet zo memorabel dat ze per se in het vervolg moesten. McG kon hier dus beter voor een nieuwe cast gaan en het plot wat geloofwaardiger laten. Helaas past het van de pot gerukte plot wel bij de insteek van de film, belachelijk flauw. Je hebt gewoon het idee naar een nieuwe Scary Movie te kijken. De grappen zijn werkelijk tenenkrommend slecht, een uitzondering daargelaten en de film is zich veel te zelfbewust. Subtiliteit is McG vreemd.

Gelukkig zijn de spaarzame gore momenten wel geslaagd, ondanks de aanwezige CGI. De film duurt daarnaast te lang, al maakt het einde een klein beetje goed waarin de chemie tussen Cole en Bee weer duidelijk aanwezig is. Geen babysitters meer voor mij.

Een zware teleurstelling.

Had nog nooit een film van Henenlotter gezien en aan zijn stemmenlijstje te zien zijn het voornamelijk de echte fans die zijn werk waarderen. Ik weet nu dat ik geen fan ben.

Het is ook meer een erotische horrorkomedie. Als je een pure horror verwacht kom je bedrogen uit. Er komt eigenlijk helemaal geen horror in voor! Hoewel een opgezwollen penis me geen pretje lijkt... maar zonder dollen; de helft van de film zie je naakt in beeld. Jennifer heeft namelijk zeven clitorissen en bij de kleinste beweging begint ze te kronkelen. Op het begin een beetje geinig, daarna vervelend. Batz heeft een andere variant, waardoor zijn lul enorme vormen kan aannemen. Leuk gegeven, wordt helaas niks grappigs mee gedaan. De film zit ook vol met slechte acteurs en flauwe grappen. Als de personages nog een beetje diepgang hadden of uitstraling hadden was het nog wel te pruimen, maar niets van dat alles.

Niks is goed en heb me er nauwelijks mee vermaakt. Rommel voor de prullenbak.

Het is zo'n jaar of vijftien geleden dat ik dit debuut van Bay heb gezien, maar met het oog op het komende derde deel maar weer eens aan een herziening onderworpen. Bad Boys heeft weinig van zijn glans verloren, het is nog steeds de ultieme buddycop-movie.

Will Smith en Martin Lawrence spelen op de automatische piloot, maar dat gaat heel goed samen. Lawrence is net als in veel van zijn films het kleine druktemakertje terwijl Will de stoere womanizer is. Het geruzie van de twee zorgt voor veel vermaak en zorgt voor de nodige komedie tussen de actie door. Leoni is ook nog een sexy bijdrage.

Het geluid van de kogelregens klinkt soms wat verouderd, maar de actie op zich is prima met een aantal zeer vermakelijke scenes. Voor een Michael Bay-film valt het eigenlijk nog wel mee, al gaan de vuurballen op het einde toch nog behoorlijk los. In mijn herinnering had Bad Boys trouwens helemaal geen bijzondere muziek, maar die is toch stiekem echt wel lekker.

Toen ik de aankondiging zag van een derde deel was ik meteen hyped. Zowel het origineel als het vervolg, die ik als één van de weinige misschien wel net zo leuk vond, waren uitstekende actiekomedies waarin vooral de chemie tussen Smith en Lawrence ertussenuit stak. Dit late derde deel is minstens zo vermakelijk, ondanks dat de twee en een aantal andere castleden een heel stuk ouder zijn geworden.

Will Smith is echter nog steeds een twintiger van binnen terwijl Lawrence zichtbaar geniet van het ouder worden. Deze tegenstrijdigheid zorgt weer voor veel gekibbel over en weer, maar maakt ook plaats voor de wat serieuzere momenten en dan is de chemie weer sterk aanwezig.

Je vraagt je af hoe mensen tegenwoordig nog met dergelijk dunne verhaallijnen op de proppen durven te komen maar het werkt simpelweg. Het geeft weinig stof tot nadenken, maar reden genoeg om de kogelregens uit de kast te halen en ons een aantal spectaculaire actiemomenten voor te schotelen. Het is gewoon wat je van een Bad Boys-film kunt verwachten. Ook leuk om het theme uit het origineel even te horen, hadden ze nog wel meer gebruik van mogen maken. Het einde maakt niet heel enthousiast, maar nu al weer hyped voor het vierde deel.

Meer dan geslaagd, psychologisch horrorwerkje. Doet veel denken aan de derde Nightmare on Elm Street, maar weet eigenlijk nog iets meer te overtuigen. Sektes zijn namelijk gevaarlijk, en dringen vaak maar al te makkelijk door tot hun slachtoffers in horrorfilmland. Zo ook bij Cynthia, die door flashbacks en waanbeelden langzaam gek wordt.

Dikke pluspunten voor de cast. Badguy Richard Lynch is de creepy sekteleider (toffe make-up). Abbott kende ik nog van Re-Animator, symapthieke kop. Dean Cameron's rol is vermakelijk, een beetje zwartkomisch. De scene in de archiefkamer moet erg leuk zijn geweest voor hem om op te nemen. En Rubin speelt met overtuiging de verwarde Cynthia, niet erg om naar te kijken ook. De sessies zorgen voor luchtig vermaak, terwijl de flashbacks en waanbeelden van Cynthia voor de nodige spanning zorgen.

Aan bloed gelukkig geen overdaad in Bad Dreams, maar keurig gedoseerd waardoor het realisme niet verloren gaat. Ook de soundtrack zorgt dat de spannende momenten nog wat beter uit de verf komen. Vreemd dat deze film zo weinig stemmen heeft, best wel een aanrader namelijk.

Als je voor zo'n film in elk geval een goede creature creëert is de helft van het werk al gedaan. Het schijnt dat Vaughan E.T. bovenop Gizmo heeft gezet en toen kwam Milo eruit rollen. Knuffelbaar met zijn bek dicht, maar enorm vals als hij hongerig wordt. Milo is goed tot leven gewekt door de twee puppeteers die achter de schermen stonden te zweten, waardoor elke scene met hem de moeite waard is. Lang leve de handgemaakte poppen.

De rest van de cast is ook voldoende, met een aardig acterende Marino en een leuke Jacobs voor het oog. Stormare heeft wel vaker aparte rollen, al vond ik hem hier als psychiater niet erg grappig. En helaas geldt dat voor meer stukken in de film. Het is wel hilarisch als Duncan weer eens maagkrampen krijgt gepaard met de onsmakelijke geluiden, maar het is op een gegeven moment een herhaling van zetten. Warburton is op het kantoor nog wel geinig, maar verder is er niet al te veel te lachen. Als Milo ons niet vermaakt doet niemand het.

Het is jammer dat Vaughan niet helemaal los gaat. De paar moorden die er zijn, zijn weliswaar bloederig maar niet creatief en er is al helemaal niet geëxperimenteerd met opzichtige gore of overdreven smerige wonden. Het had van mij allemaal nog veel gekker gemogen in de uitwerking. Door de korte speelduur een aardige wegkijker, maar met een concept als dit zit er veel meer in.

Wilde hem eigenlijk ooit bij de release al bekijken maar het is er nooit van gekomen. Altijd goede reacties over gehoord en vanavond eindelijk de kans gekregen.

De film komt wat langzaam op gang, maar al snel veranderd de film in een waar lachfestijn. Regelmatig echt in een deuk gelegen om de perfecte Thornton. Heerlijk wat er allemaal voor een opmerkingen zijn strot uit komen. Hij is allesbehalve wat je moet zijn als Kerstman. Chagrijnig, continu dronken en een extreem kort lontje zorgen in veel scenes voor vermaak. Marcus de zwarte dwerg doet het leuk als grofgebekte sidekick en Roger als oliedom - toch een beetje irritant - kind. Ook wijlen Bernie Mac heeft een leuk bijrolletje.

De grappen zijn vaak van een niet al te hoog niveau. Veel schelden en seks, maar zorgen toch voor de juiste toon die veel andere kerstfilms niet hebben; de zwarte komedie.

Jammer genoeg vond ik de film tegen het einde aan toch iets té duister worden - de dood van Mac bijvoorbeeld - maar ik heb me anderhalf uur kostelijk vermaakt. Samen met Christmas Vacation mijn favoriete kerstfilm.

De twaalfde film, maar tevens eerste langspeelfilm van Peter Jackson weer eens herzien. De laatste keer dat ik hem zag is acht jaar geleden, en blijkbaar was ik toen in een iets tolerantere bui. De amusementswaarde ligt nog steeds heel hoog, maar een paar fouten wisten nu zodanig te storen dat ik het cijfer toch ietsje naar beneden bijstel.

Allereerst niks dan lof over hoe dit filmpje tot stand is gekomen. In feite waren Jackson en wat vrienden (die geen eens acteurs waren) gewoon wat amateurs met een fascinatie voor filmen, wat wij als filmliefhebbers allemaal wel eens hebben (gehad). Het is niet professioneel en er was helemaal geen budget. Zo zijn de aliens in de film gewoon mensen, is alles met één simpel cameraatje gefilmd en zoals gezegd zijn er niet eens acteurs. Wat helaas soms voor tenenkrommende resultaten zorgt.

Waar Bad Taste vooral in uitblinkt zijn de special effects. Wederom zonder budget, maar met wat creativiteit weet Jackson de smerigste dingen op het scherm te toveren. Heerlijk bloederig, soms tot het misselijkmakende aan toe (het flapje van Derek's acherhoofd of de kotsbak). Neem onder andere wat ijzer, papiermaché, schuimrubber en een oven en je maakt de goedkoopste, maar mooiste special effects. De alien-kostuums zijn zelfs geniaal.

Maar dan toch de onvermijdelijke minpuntjes. Zo vind ik de humor veel te kinderachtig. De hoeveelheden dat mensen op hun muil lazeren zijn niet te tellen en de overacting van met name Jackson is soms genant. De opbouw naar het alienhuis duurt veel te lang, waarbij scenes op zich vaak wat langdradig zijn. Derde en laatste minpunt zijn de shootouts, die meer aan Rambo deden denken dan aan een alienhorror(komedie). Gelukkig weet de film dan af te sluiten met misschien wel de vetste alienkill in de geschiedenis.

Ongelofelijk eigenlijk dat je Jackson in the making of hoort over het geen geld hebben en improviseren van dingetjes en zo'n vijftien jaar later een trilogie van epische proporties op zijn naam schrijft. Toch is het wachten totdat Jackson weer eens terug naar zijn roots keert. Daar ben ik alvast benieuwd naar.

Echt een strontvervelende film. Het plot klinkt inderdaad lekker droog, net als de poster. Echt vanaf de eerste minuut zat ik vol irritatie te kijken.

Het eerste wat opvalt is het slordige camerawerk. Alles is of lijkt weer met een amateurcameraatje te zijn gefilmd. In Blair Witch of Cloverfield had het nog effect, hier is het totaal nutteloos. Het verhaal is saai, de film is geen komedie, noch horror. Het is gewoon een registratie van vier vrienden die in een hutje op de hei een script aan het verzinnen zijn. Deze vier vrienden zijn ook zo oninteressant dat het me absoluut geen bal kon schelen hoe het met ze afloopt.

Deze film kun je met een gerust hart links laten liggen.

Viel me niet tegen, iets wat ik vooraf eigenlijk ook al een beetje had verwacht. Nu zijn films over killer animals toch al een guilty pleasure, een Asylum film hoeft voor mij echt niet. Alle soortgelijke films die ook maar een beetje het dramatische niveau van Asylum ontstijgen willen mij nog wel eens vermaken. Zo ook Bait.

Rendall gaat met Bait voor een wat realistischere insteek dan veel van zijn soortgenoten. De haaien kunnen niet over het land lopen en vallen geen vliegtuigen aan. In plaats daarvan wordt een kustplaatsje verrast door een tsunami waardoor ook de haaien landinwaarts komen drijven. Geheel toevallig vindt er net een overval plaats wanneer de supermarkt onderstroomt. Heeft geen meerwaarde, behalve dat er nu een duidelijke scheidslijn is tussen goede en slechte survivors, zodat de onderlinge spanningen weer op kunnen lopen.

Dat 'realistische' moet echter met een korrel zout genomen worden verder. Er zitten een paar scenes in waar ik toch echt mijn vraagtekens bij heb. In een paar minuten een harnas maken bijvoorbeeld, en auto's die niet onder water lopen. Dat zijn slechts enkele voorbeelden en dan heb ik het over de top einde nog buiten beschouwing gelaten.

Dan de haai, het cruciale punt voor de meeste om de film te gaan bekijken of niet. Bij het allereerste shot van de haai zullen de meeste de zaal uitlopen in elk geval, of op z'n minst van hun stoel vallen. Het is namelijk vaak zo dat zo'n computerhaai er van een afstandje zeer behoorlijk uitziet -dat zijn ook de spannendste scenes - maar wanneer zo'n ding aanvalt kun je hem maar beter zoveel mogelijk uit beeld houden en de boel aan de verbeelding overlaten. Er zitten echt zeer lelijke shots tussen, maar zoals gezegd ook wat geslaagde - of beter gezegd - ze zijn niet allemaal lelijk. De setting is dan weer behoorlijk goed gedaan met de verwoeste supermarkt en parkeergarage. Bait is verder ook best bloederig. Vanzelfsprekend kleurt het water regelmatig rood, maar ook een haaienbek vol ingewanden en diverse zwaar verminkte lijken krijgen aandacht. Is die ruim twintig miljoen dollar toch ergens naar toe gegaan.

De acteurs zijn niveautje B maar dat is niet erg. Sommigen doen echter wel hun best zoals Vinson, die trouwens vies dun is. Zeer goed te zien in de beginscene op het strand waardoor je zeker weet dat dit geen tweede Piranha 3D(D) is geworden waar je soms ogen te kort komt. Speelduur is verder ook fijn en moet zeker niet langer duren. De film is niet bioscoopwaardig, maar als je een avondje thuis niks te doen hebt kun je deze gerust een kans geven, zeker als fan van killer animals.

Een geslaagde combinatie van humor, horror, romantiek en drama. Balada Triste de Trompeta is niet in een hokje te plaatsen, behalve misschien dat van 'uniek'. De donkere stijl past precies in het plaatje van wat ik me bij een circus voorstel. Een stel gestoorde psychopaten die al schuilende achter een alter ego de vreselijkste misdaden begaan. Met clowns als leidinggevend natuurlijk, brrr.

De onschuldige clown Javier wordt tot waanzin gedreven wanneer hij zijn lekkere liefje Natalia niet kan krijgen. Wat volgt is een doorgedraaide clown die een pad van verwoesting achterlaat en kleine kindjes een trauma bezorgt. Hij wordt echter achtervolgd door Sergio, mede-clown en vriend van Natalia. Best gestoord soms, met wat ranzige scenes die in een volbloed horrorfilm op zijn plaats zullen staan.

Het duurt inderdaad wat lang voordat de film echt losgaat, al is het hele gebeuren vooraf geen straf. De humor is vaak ver te zoeken helaas, maar de Spaanse taal weet me toch wel te bekoren. Soms springt de film wat teveel van de hak op de tak en is er sprake van te weinig opbouw. Acteerwerk van de twee clowns is uitstekend en de erg leuke Carolina Bang zorgt voor een prachtig aanzicht waardoor de paar nietszeggende scenes in de film toch de moeite waard zijn.

Het einde is nogal cliché, maar toch met een verrassende wending. Twee eindbazen vechten op een hoog gelegen platform en uiteindelijk valt er eentje de diepte in. Hier niet dus, helaas was het de mooie Natalia die het loodje legde. Mooi einde met best wat emotie, overtuigend gebracht. Erg leuk werkje.

Kleine tegenvaller. De cinematografie is ok, maar soms te veel van het goede. Net als de muziek, vaak klinkt het lekker, maar soms overdrijven ze weer. Buiten deze bijzonderheden blijft er een standaard misdaadfilmpje over, met een niet zo boeiend verhaal en niet zulke interessante personages.

De film scoort vooral punten door enkele lekkere scenes en het einde.

Uitstekend oorlogsdrama in een tijd waarin het nog om pure mankracht draaide en niet om wie de grootste tanks heeft.

Het kwam wat langsaam op gang en hier en daar was het soms langdradig maar het werd op een boeiende manier verteld. De gevechten zijn lekker hard en het acteerwerk naar behoren. Ik stoorde me alleen enorm aan die nepsnor van Chan. Die konden ze beter weglaten want het was eerder lachwekkend als stoer.

De hele film zat ik op 3.5* maar na het eindgevecht verhoog ik nog met een halfje. Zo rauw zie je ze zelden! Helaas, maar naar verwachting, gaat iedereen dood en zo ook de twee verliefde stelletjes in de film wat het dramatisch effect verhoogd. Toen ik de aftiteling bekeek was ik nog steeds gespannen. Aangrijpende film met een schitterende soundtrack!

Ik heb door de jaren heen al meerdere getwijfeld om deze film op te zetten, maar het is er uiteindelijk toch van gekomen. Op een of andere manier sprak het me niet aan omdat ik altijd dacht dat het erg futuristisch zou zijn. En nee, ik heb geen idee hoe ik er bij kwam.

Banlieue 13 speelt zich namelijk af in de nabije toekomst, of zeg maar gerust vandaag de dag. Achterstandwijken in Parijs zijn niet meer controleerbaar waardoor alles langzaam in verval is geraakt en de agressieve bendes de dienst uitmaken. De film begint met een erg sterk intro waarin we kennis maken met wrede gangsters die geweld niet uit de weg gaan. K2 weet te imponeren, evenals rivaal Leïto die met zijn acrobatische kunsten vliegensvlug door de vervallen straten beweegt.

De film haalt uit verschillende hoeken zijn gram. Naast de enorme hoeveelheid aan schietgeweld is er vermoedelijk inspiratie gehaald uit populaire franchises in die tijd zoals Fast and the Furious en Need for Speed (tuning scene) en Ong-Bak (parkour, Muay Thai en echte klappen). De actie is genieten geblazen. De opzwepende soundtrack geven de diverse stunts en goed gechoreografeerde gevechten extra kracht en de harde klappen en valpartijen zijn fantastisch.

In dit zeldzame geval had de speelduur zelfs nog wel een kwartiertje langer mogen duren. Erg luchtig vermaak waarbij het verhaal en onderwerp zeker niet zo gek is. Hoewel het einde natuurlijk erg ongeloofwaardig is. Een actiefilm zoals ik ze wil zien. Zeer benieuwd naar het vervolg!

Tof vervolg die iets minder is als het origineel, maar voor een sequel zeker weten bovenmaats. Het is vooral het achtergrondverhaaltje dat ik wat zwakker vond en de bad guys die gewoon een pak minder stoer zijn.

Luc Besson heeft wederom meegewerkt aan het scenario en gelukkig betekent dat anderhalf uur lang vlotte actie met opzwepende muziek. Tomaso schudt weer een aantal heerlijk, harde moves uit zijn mouwen en Leïto rent zich ook weer de pleuris over de daken. Dat parkour blijft toch wel erg vet, een dergelijke scene kan niet lang genoeg duren.

Verder qua feeling bijna een kopie van het origineel. Het is bijna onmogelijk om hier niet van te genieten als het eerste deel je wel kon bekoren. Op naar een vervolg!

Heb deze een tijdje geleden na een half uur uit gezet, en weer zat ik te twijfelen... Basket Case leunt puur en alleen op het monster, maar vergeet verder goor of grappig te zijn.

Bradley arriveert in New York met een enorme rietenmand en wordt al snel geconfronteerd met het vieze, ongure volk wat er rondloopt. Jammer dat Van Hentenryck niet grappig is, noch sympathie opwekt. De overige cast acteert al even ellendig en en er is werkelijk geen enkel personage die ook maar een beetje boeit.

Dus dan ben je blij wanneer het monster tevoorschijn komt, en die is best leuk ontworpen. Helaas wordt er af en toe gebruik gemaakt van ontzettend knullige stop-motion die mij meermaals naar een zakdoekje deed grijpen. Het was zo ontzettend lelijk dat Beverly Bonner erbij verbleekt. De moorden gebeuren veelal offscreen, maar bloed zit er zeker weten wel in. Ik vermoed dan ook dat sommige niet de uncut versie hebben gezien. Er is namelijk een versie in omloop waar al(!) het bloed uit is geknipt. Dan heb je helemaal een kutfilm ja.

Monster en gore zijn aardig, maar daar kan de film niet alleen op leunen. Henenlotter vergeet er een paar leuke characters, situaties en dialogen in te stoppen om de lach op ons gezicht te toveren. Want serieus kan dit nooit bedoeld zijn.

Goede film maar barst helaas van de clichés. Zeker het eerste half uur vond ik erg boeiend maar nadat de drugs in het spel kwamen was het allemaal te voorspellen. Het drugsverhaaltje heb ik nu al zo vaak gezien. Geen verrassingen dus, maar het bleef toch interessant mede door het goede acteerwerk van DiCaprio.

Mijn eerste Turkse film is me enigszins meegevallen. Al komt dat zeker niet door de Turkse taal. Er is niks van te maken waardoor het acteerwerk wat afstandelijk voelde. Dieptepunt was het liedje in de bus waardoor het geluid maar weer zachter werd gezet. Dan heb ik nog liever een toeterende Turk door de straat.

Audiovisueel is de film zeker prima. Dat maakte de voortkabbelende eerste helft nog een klein beetje verdraagzaam. Het mooie kleurgebruik en een treffende synthesizer soundtrack is een goede combinatie gebleken. Het stel agenten is echter karakterloos. Ik kon maar geen band met ze opbouwen door de nietszeggende gesprekjes. Het sleepte echt, waardoor ik door gebrek aan aandacht mogelijk zelfs dingetjes over het hoofd heb gezien.

Maar door de positieve berichten heb ik me er doorheen geworsteld en dat is het dubbel en dwars waard. Opeens wordt de film een ware hel waarin zo'n beetje alles uit de kast wordt getrokken. Enorme freaks, creature-seks inclusief bevalling en en martelhorror waarbij de special effects van zeer hoge kwaliteit zijn. Het debuut van opperleider Cerrahoglu die gecast is omdat hij daadwerkelijk een huidaandoening heeft. Veel scenes zijn ook stiekem opgenomen omdat de crew bang was betrapt te worden in de conservatieve regio. Qua horror is het niveau echt uitstekend, des te erger is steeds de terugschakeling naar het restaurant waardoor het tempo compleet weg is. Het verhaal vond ik sowieso knap waardeloos.

Een traag, onbevredigend begin dus die uitmondt in een bloedfestival waar menig horrorfan van zal smullen. Audiovisueel ook prima, evenals het creature-design. Nadelen zijn echter het tempo, de lege maincast en het onnodig verwarrende verhaal. Een dergelijke sektesfeer zou ik echter graag zo snel mogelijk in een westerse productie willen zien.

Ik had deze zo lang geleden voor het laatst gezien dat ik er bijna niets meer van wist. Dit was zo'n beetje mijn eerste kennismaking met de Japanse film denk ik, toen het een keer voorbij kwam op MTV's Asian Screen. Ik wist toen nog niet eens van het bestaan van Takeshi Kitano. Bijna niet meer voor te stellen.

Ondertussen is Battle Royale één van Japans' meest winstgevende films en wereldberoemd. Mede doordat de film, naar het gelijknamige boek, her en der werd geband werd de interesse alleen maar groter. Geïnspireerd door zijn eigen rumoerige jeugd en zijn wantrouwen destijds tegens volwassenen besloot Fukasaku deze film te maken. Het thema 'volwassenen vs. kinderen' komt op meerdere momenten duidelijk naar voren.

Vermoordt al je klasgenoten tot jezelf als laatste overblijft. Doe je niets, dan ontploft je nekband. Het is een even simpel als huiveringwekkend idee. De beginscene is inmiddels legendarisch waarin iedereen paniekerig zijn naam hoort genoemd, een tas met een - hopelijk praktisch - wapen in de armen krijgt geworpen en de wildernis in wordt gestuurd, een verlaten eiland in dit geval. Relaties worden op de proef gesteld, en keihard doorbroken door een aantal moordlustige kandidaten.

Voor mijn gevoel gaan diverse bekende koppen al eeuwenlang mee, maar toch zijn de acteurs hedendaags slechts dertigers. Ten tijde van het filmen waren het allemaal tieners en des te knapper vind ik het eindresultaat. Niet dat ze allemaal even sterk acteerden, maar een Fujiwara, Kuriyama en Maeda springen er wel uit. Ze beleefden met deze film dan ook min of meer hen doorbraak. Kuriyama werd later zelfs door Tarantino gecast in Kill Bill omdat dit zijn lievelingsfilm is.

Zoals je mag verwachten zit het met de actie meer dan goed. De bodycount is wel zo'n beetje te raden met een klas van ongeveer veertig kinderen. De één komt gruwelijk aan zijn eind, de ander pleegt weer zelfmoord. Er wordt veel gebruik gemaakt van CGI bloed, maar storend is het niet. Wat wel een klein beetje ging storen was het theatrale doodgaan. Of erger nog; het niet dood te willen gaan na doorzeefd te zijn. Wel leuk dat het op het einde ook meteen op de hak wordt genomen door Kitano.

Je zou het niet verwachten, maar Battle Royale draait ook erg om liefde. Of het nou om een beste vriend gaat, een familielid of een secret crush. Dit zorgt tussen de wrede actie door voor rustigere scenes waarin we de characters beter leren kennen. Ook een flashback hier en daar wordt niet geweerd. Voor sommige is het highschool-geleuter misschien storend, maar ik vond het wel een fijne afwisseling. Mede omdat het acteerwerk best goed is, al soms wat schreeuwerig. De relaties onderling voelen in elk geval realistisch.

De soundtrack is ook een bijzondere, die zit namelijk propvol klassieke muziek wat zorgt voor een fijn contrast. Helaas is de regisseur ten tijde van het filmen van de sequel overleden waardoor zijn zoon het moest overnemen. Daardoor komt die niet in de buurt van dit superieure origineel. Battle Royale is met recht een klassieker en heeft een verdiende limited release van Arrow gekregen.

In mijn omgeving hoor ik Spartacus zelden opgenoemd worden in favorieten-lijstjes. Toch is het één van de series waar ik intens van heb genoten. Hoewel Liam McIntyre een goede Spartacus neerzette is het toch Andy die het karakter gemaakt heeft. Verschrikkelijk dat een goedzak als hij de verschrikkelijke ziekte krijgt.

In Be Here Now nemen we een kijkje vanaf het moment dat Andy de diagnose krijgt tot aan zijn dood. Ik weet niet wat de drijfveer is achter deze documentaire, maar krijg er wel vaak een raar gevoel bij om dit soort persoonlijke ervaringen met de wereld te willen delen. Zo kijken we 'live' mee naar telefoongesprekken tussen Andy en de doktoren die uitsluitend slecht nieuws hebben. Ik vind dat Andy en ook zijn vrouw Vashti zich nog groot weten te houden hier. Vooral Andy blijft tot aan het einde positief, maar zoals we allemaal weten heeft die enorme positiviteit hem niet gered.

De documentaire zit vooral vol met familiefragmenten en hoe Andy omgaat met zijn ziekte. Ikzelf heb dan weer helemaal niks met die spirituele onzin die hij in de beginfase ondergaat. In het Oosten je lichaam laten reinigen door modder over je kop te laten gieten... ik denk niet dat de kanker daar van stopt, maar misschien dat ik ooit nog tot andere inzichten kom mocht het mij overkomen - hopelijk niet.

Dit had ook zomaar een 'vrolijke' documentaire kunnen worden, als je het trieste lot niet had geweten. De laatste paar minuten zijn dan ook wel even slikken, maar dat voel je aankomen. Er wordt wel een mooi beeld geschetst van de positiviteit van Andy Whitfield. Rest in peace, Spartacus.

Erg originele film die goed vermaakte.

Het hele zooitje kwam wat traag op gang, maar vanaf Black werd gemagnetiseerd werd het leuker en leuker. Black vind ik sowieso een leuk overdreven komisch acteur en samen met Mos Def zijn ze een grappig stel.

In deze film was ik natuurlijk vooral benieuwd naar de films die ze na gingen spelen. Zo komen er tientallen voorbij die grappig worden nagebootst of de spot mee worden gedreven. Het maakt het allemaal nog leuker als je de originele films zelf hebt gezien. Het einde was lekker over de top en paste goed bij de feelgood-sfeer van de film.

Nostalgie in een nieuw jasje. Het is zeker vijftien jaar geleden dat ik de tekenfilm voor het laatst heb gezien, maar heb het altijd een mooi verhaal gevonden. Dit was een ideale gelegenheid om mijn geheugen weer even op te frissen. De film is geslaagd te noemen, maar nostalgische gevoelens liggen op de loer.

Ik vraag mezelf hardop af wat ik nou eigenlijk verwacht van een (live-action) remake. Moet het zo dicht mogelijk bij het origineel liggen of wil je dieper ingaan op gebeurtenissen en extra scenes toevoegen? Wat in elk geval zeer dicht bij het origineel ligt zijn de locaties en de vormgeving. De setting is perfect naar het witte doek omgezet, al zit er een kleine maar aan. Vooral in het begin is het kasteelinterieur nogal licht evenals de kamer van het Beest. Dit terwijl deze in de tekenfilm erg donker waren en daardoor spannender. Maar alleen de openingsscene al waarin we kennis maken met Belle laat zien hoe erg er van de tekenfilm is afgekeken. Veel scenes en komische taferelen in het dorp zijn één-op-één gekopieerd. Iets waar ik zeker van kon genieten. Maar ook de CGI van de kasteelbewoners was goed gedaan. Het Beest vond ik eigenlijk wat tegenvallen. Het Beest is in mijn herinnering een woest monster, zeker in het begin, maar ik kreeg nauwelijks een vijandig gevoel bij de te vriendelijke gelaatsuitdrukkingen van Stevens.

Het valt me nu pas op hoeveel liedjes er in de tekenfilm zitten. Deze zijn ook nu weer te horen, en klinken als een feest van herkenning. 'Be My Quest' springt er natuurlijk bovenuit en ook het lied van Gaston op het eind vond ik altijd tof. Echter zitten er een aantal nieuwe liedjes in de film en die vond ik geen van allen leuk. Misschien omdat ik ze niet associeer met de tekenfilm, maar vooral ook omdat het gewoon geen catchy nummers waren. Een keuze die dus verkeerd uitpakt, net als de scenes die de personages wat meer achtergrond gaven. Het voelde erg als filler en kon me totaal niet bekoren.

En om nog even door te gaan met vergelijken: de relatie tussen Lefou en Gaston was te zachtaardig. Waar Gaston hem in het origineel als een stuk vuil behandeld gaat het hier te gebroederlijk. Scenes die op mij vroeger veel indruk maakte zoals wanneer het Beest Belle redt van de wolven, het moment dat Belle uit het kasteel vlucht voor het schreeuwende Beest na het zien van de roos en het eindgevecht op de daken van het kasteel vielen allemaal wat tegen. En dat is echt te danken aan het Beest, die nogmaals een stuk angstaanjagender mocht zijn. Maar dat gaat niet lukken als je Gaston zelfs niet in het diepe mag slaan. De donkere scene waarin Gaston een deal sluit met de eigenaar van een gesticht zat er zelfs helemaal niet in.

Maar laat ik afsluiten met een positieve noot voordat het teveel gezeik wordt. Want slecht is de film allerminst, alleen een tikje minder volgens mijn nostalgisch onderbuikgevoel. De film ziet er erg verzorgd uit, kent zijn geinige momenten, heeft met Belle en Gaston geslaagde vertolkingen, heeft nog steeds de leuke liedjes behouden en oh ja, één extra scene die wel de moeite is: het moment dat al het meubilair 'dood' gaat. Ik kan het me althans niet voor de geest halen dat het zo duidelijk in het origineel zat. Geslaagd dus.

Ik vond er geen reet aan. Een behekst bed waar je niet meer uit kunt komen? Dat klinkt als een doorsnee zondagochtend na een nachtje doorhalen. Hoe ga je daar een leuke film van maken? Nou, niet dus.

In de beginseconden zien we dat het bed is gemaakt uit het hout van een boom waar vroeger mensen aan werden opgehangen. Iedereen die het bed aanraakt wordt vermoord of gaat hevig hallucineren. Het bed zelf is mooi ontworpen, maar de setting stelt ontzettend teleur. Het speelt zich af in een oude seksclub, maar het had net zo goed in een hotel kunnen afspelen, of op zolder van een verlaten huis. Ik had een wat meer trashy sfeer verwacht. De vier vrienden zijn hier tenslotte voor een foursome, maar ze komen niet verder dan een kusje. Met andere woorden; de locatie wordt slecht benut.

Maar een moordend bed dus! Dat klinkt zo bespottelijk dat je al snel een horrorkomedie verwacht. Iets wat ook veel beter had uitgepakt, want de film neemt zichzelf veel te serieus. Het wordt helemaal een gekkenhuis als er zomaar even verschillende tijdlijnen door elkaar heen spelen, wat een onzin en veel te ingewikkeld voor een doorsnee horrorfilm wat voor simpel vermaak moet dienen. De hoofdpersonen maken er ook een potje van. Bordkartonnen karakters die verwoede pogingen doen om wat diepgang te brengen door met een traan over hun verleden te vertellen. Nou, ik heb ze stuk voor stuk niet onthouden. Bij de zoveelste saaie dialoog betrapte ik mezelf erop dat ik van de ene kant van de bank naar de andere was gekropen. De film leek steeds langer te gaan duren. De hallucinaties en schrikeffecten zijn ook erg matig, maar de paar doden die er vallen zijn wel een voldoende waard.

Bed of the Dead is nergens zo interessant als de poster doet vermoeden. Het neemt zichzelf veel te serieus en neemt teveel hooi op de vork door een ingewikkeld verhaal te willen vertellen. Daardoor wordt er weinig ruimte vrij gelaten voor echte fun waardoor je door het gigantische bed al snel herinnerd wordt aan één ding: dat je zelf ook naar bed wil.

Eindelijk afgelopen!

Ik dacht, dit wordt weer een vermakelijke komedie met een aantal leuke typetjes. Helaas bleek na een kwartier dat het hier om een uiterst kinderachtige, flauwe film ging.

Drie kneuzen die totaal niet atletisch zijn starten een baseballteam, dus zoals ik van tevoren al verwachtte zit het volgende erin:

- Ballen raken hoofd
- Ballen raken buik
- Ballen raken kruis
- Ballen raken overige lichaamsdelen
- Knuppel wordt weggegooid ipv bal
- Mensen lopen verkeerde kant op
- Hele dikke vette moraal
- Happy end
- enz enz

Al die kinderachtige, flauwe, niet-leuke dingen zitten erin en dat hebben we al zo vaak gezien. Echt totaal niet leuk.

Daarbij ergerde ik me echt ontzettend aan Clark. Het enige wat hij kan is domme opmerkingen maken en rotkoppen trekken. Die gast die niet tegen de zon kan was ook helemaal kansloos en niet grappig. Ik snap ook niet wat Mel moest voorstellen, dat hadden ze ook achterwege kunnen laten.

Verder slaat het ook helemaal nergens op dat een stel volwassen kerels erg fanatiek om de tafel zitten te bespreken hoe ze het team kunnen uitschakelen, omdat ze vroeger door hen zijn gepest. Allemaal erg zielig in elkaar gezet.

Ik ben nu ook serieus chagrijnig en had misschien nog wel een film willen kijken, maar na dit misbaksel heb ik even geen zin meer in films.

Conclusie: Waardeloze kinderachtige troep die ze absoluut niet hadden hoeven te maken. 80 minuten film, 75 minuten ergernis ( 5 minuten aftiteling niet meegerekend).

0.5*

Ik vond Keira hier niet echt aantrekkelijk hoor met dat korte haar.

Van degene die de film hilarisch vonden zou ik graag wat voorbeelden hebben want ik vond de film helemaal nergens grappig. Meer familiedrama. Verder waren de acteerprestaties goed en de muziek ( oa Inner Smile) erg mooi en paste perfect onder de film.