Opinions

Een vrij vlotte horrorfilm over Quetzalcoatl, een Azteekse draak die zijn nest heeft in het Chryslergebouw in New York. Hongerig als hij is pikt hij zo nu en dan een bewoner mee als lekker hapje waarbij je je meteen afvraagt hoe het in godsnaam mogelijk is dat zo'n beest onopgemerkt zijn gang kan gaan. Zo'n tien miljoen inwoners die geen van allen iets zien.

Totdat Jimmy Quinn per ongeluk het nest ontdekt en besluit deze geheime locatie te 'verkopen' voor een hoog bedrag. Detectives Shepard en Powell worden op de case gezet die goed worden vertolkt door David Carradine en Richard Roundtree. Maar vooral de paranoide Quinn wordt overtuigend gespeeld door Moriarty. Met het acteerwerk zit het dus wel goed.

De stop-motion techniek van Q ziet er crappy uit, al kan je in 1982 geen Game of Thrones-taferelen verwachten. Ik waardeer het lef waarmee ze bepaalde scenes wilden laten zien. Het monsters wordt vaak volledig in beeld gebracht en zelfs fysiek contact met mensen en omgeving wordt niet uit de weggegaan. Dit ziet er dus erg nep uit, maar het is nog altijd beter dan de camera wegdraaien en de kijker in het ongewisse laten. Qua gore hoef je verder niks spectaculairs te verwachten, behalve een geskinned lichaam die goed was opgemaakt.

Einde is zoals het hoort in een dergelijke film, en er is zelfs ruimte voor een sequel. Ik verwacht niet dat ie gaat komen, maar met de hedendaagse technieken zou ik niet meteen nee zeggen.

Mijn verwachtingen zijn niet al the hoog van een remake want al vaker is gebleken dat een remake simpelweg tegenvalt. Remakes worden enkel gemaakt om het commerciële publiek te bereiken en geld op te strijken met een oude formule. En aangezien het commerciële publiek niet hardcore is wordt er vaak ingeleverd op aspecten die het origineel zo goed maakte. Het moet namelijk wel door iedereen goed te verteren zijn.

Tot mijn verbazing was het grootste deel van de film hetzelfde als [Rec]. Nu vraag ik me af of dat goed of slecht is. Voor fans van het origineel, zoals ik, is het ongetwijfeld een tegenvaller. Maar er zijn zat mensen die de Spaanse taal niet waarderen en deze Quarantine dus gewoon als het origineel zien. En als horrorfilm op zich is het echt niet zo slecht. De spanning is ook hier best te voelen, al heb ik het na het zien van [Rec] en [Rec] 2 en deze derde film over hetzelfde onderwerp wel een beetje gezien. Veel scenes zijn namelijk letterlijk gekopieerd en een aantal dialogen zijn simpel overgenomen. Er zitten wel een aantal nieuwe scenes in die weten te vermaken, maar niet doen vergeten dat je hier met een remake te maken hebt.

Het acteerwerk in Quarantine vond ik slechter dan in het origineel. Carpenter kende ik nog niet en hoewel ze er best lekker uitziet, haar acteren vond ik niet overtuigend. Dan had ik veel liever de enthousiaste Velasco die de hele gebeurtenis op een fascinerende manier aan elkaar praat. Rest van de cast maakte ook weinig indruk. Ook Hinkle kon ik absoluut niet serieus nemen aangezien ik haar alleen ken als Judith uit Two and a Half Men.

Het einde is ook hetzelfde, al zijn de spraakopnames van de recorder verdwenen waardoor er minder wordt uitgelegd dan in [Rec]. De remake was voor mij absoluut niet nodig geweest aangezien die op alle punten superieur is. Er zullen echter vast mensen zijn die schijt heeft aan Spaanse films en deze eerder zullen grijpen. En zonder te weten wat er in het origineel gebeurd kun je hier denk ik best van genieten.

[Rec] was een regelrechte topper die een uitstekend vervolg vond in [Rec] 2. Natuurlijk kon een Amerikaanse remake niet uitblijven en het veel mindere, maar best te pruimen Quarantine was geboren. En nu is er Quarantine 2: Terminal, een vervolg op Quarantine maar die daar ook los van staat. Een andere cast, een andere setting, zelfs het hele handycam gebeuren is overboord gegooid. Wat je nu krijgt is een heerlijke wegkijker, maar eentje die niet veel anders is dan de gemiddelde rageflick. Oh ja, wel in quarantaine natuurlijk!

De film begint uitstekend in het vliegtuig. De toon wordt meteen gezet met hoestende en niezende passagiers en wat huisdieren aan boord, ooeee. De manier waarop de uitbraak tot stand komt kon een kind van drie bedenken, maar meer verwacht ik niet. Het vliegtuig is de ideale setting, want niemand wilt een hondsdolle gast aan boord waardoor iedereen in paniek raakt. Best spannend en goed hectisch gefilmd.

Wanneer het vliegtuig landt verplaatst de setting zich naar een loods die direct in quarantaine wordt gezet. Het feest kan beginnen, want ze zijn binnen! Iedereen vraagt zich af wat er aan de hand is, de ziekte verspreidt zich, de sexy Jenny neemt de rol van heldin op zich en dan is het tijd om een uitweg te zoeken, al vechtende tegen een dozijn hondsdolle gedrochten. Het is een bekende standaardformule waarmee je weinig fout kan doen, mits je voor een keer schijt hebt aan originaliteit. De effecten doen hun werk goed; de ragers er angstaanjagend uit laten zien. Paar bloederige kills, leuk.

Soms best spannend, af en toe bloederig, Blair is leuk om te zien. Totaal niks nieuws, maar desalniettemin een vermakelijke wegkijker.

De afsluiter van Fulci's Dead-trilogie viel toch wat tegen. De sfeer is een stuk minder. Frizzi verzorgt dit keer de soundtrack niet en dat merk je meteen. Het scenario heeft ook teveel weg van The Beyond waardoor het een kleine herhalingsoefening wordt. Maar dan met minder zombies.

Maar waar ik echt helemaal gek van werd was Bob die het zeker weten schopt tot de top vijf meest irritante blagen in horrorfilms. Kon het koppie al haast niet luchten en dan die hoge zeikstem erbij... helaas was er het lef niet om zijn hoofd door midden te splijten. De cast was verder nogal suf, behalve MacColl die ook hier weer een grote rol vervult.

De special effects zijn uiteraard weer het hoogtepunt, maar voor de rest valt er te weinig echt te genieten. Ik noem mijn kinderen in elk geval geen Bob.