Opinions

Mijn eerste Ho-Cheung Pang en ik ben behoorlijk verrast! Geen op en top horror, meer een drama met een hoop zeer vermakelijke en brute moorden.

Het onderwerp is vrij opmerkelijk. Films over huizenmarkten ken ik er niet veel van en wellicht is dit verhaaltje beter weggelegd voor inwoners van Hong Kong die zich kunnen identificeren met de druk die Sheung ook heeft. Via behoorlijke sfeervolle, en toch wel boeiende flashbacks zien we waarom Sheung haar zinnen heeft gezet op een bepaald flatje. Ze wordt echter een beetje aan het lijntje gehouden door de eigenaars. Zelfs op het moment dat ze het kan betalen zien ze er weer vanaf. Uiteindelijk gaat ze wel heel erg ver om haar zin te krijgen en slaat ze aan het moorden. Het verhaal is chronologisch al worden er een aantal flashbacks tussen gesmeten dus het is aan te raden om op te letten. Vond het in het begin wat verwarrend, maar langzaam maar zeker vormde alles zich een overtuigend geheel.

Zelden heb ik zo ontzettend zitten genieten van de manier waarop de moorden worden gepleegd. De brute, rauwe openingsscène zet meteen de toon. De kills zijn ietwat over de top, aangezien Sheung gebruik maakt van verschillende huishoudelijke voorwerpen. Als je iemand immers dood wilt hebben kan een messteek voldoende zijn. De brute kills zijn met oog voor realisme uitgevoerd en het is vooral het overtuigende lijden van de verschillende slachtoffers dat de slachtpartijen een akelige, maar heerlijke, smaak nageven. Wonden zijn realistisch, het bloed mooi donkerrood en de klappen hard. Heerlijke scenes ook op de kamer van de drugsverslaafden. Aangezien de bodycount ook nog aardig hoog oploopt hoeft de horrorliefhebber zich niet te vervelen.

Josie Ho doet het erg goed als creatieve maar zakelijke moordenares. De rest van de cast is onbekend maar acteerde allemaal ruim voldoende. Vooral de slachtoffers vond ik erg overtuigend. Anthony Wong komt er helaas niet in voor, dus dat lijkt me een fout. Dream House bevat ook wat gitzwarte humor wat niet misstaat. Cinematografisch is de film ook meer dan oké. Erg geslaagde slasher dus waarvan me vooral de moorden nog wel even bij zullen blijven.

Zoals eerder vermeld een leuk wegkijkfilmpje. Niet veel bij nadenken, gewoon genieten van de actie.

Gooi wat badass niggers, een paar wapens en hiphop beats in de mixer en je krijgt Waist Deep als resultaat.

3.5*

Wat een achtbaanrit! Eerst even op adem komen...

Ik kende alleen The Arena van Bekmambetob. Nuff said! Maar de trailer van deze blockbuster maakte me wel erg nieuwsgierig. Ik zat in de bioscoop en mijn vrienden en ik riepen allen tegelijk: "Daar moeten we heen!" Nu heb ik hem niet in de bioscoop gezien, maar lekker thuis in de luie stoel.

De film is zwaar onrealistisch. Te vergelijken met Crank of Shoot 'em Up maar dan nog absurder. Maakt het allemaal uit? Nee, integendeel, ik heb zwaar genoten en het past perfect in de stijl van de film. In tegenstelling tot bovengenoemde titels hebben ze er hier nog geprobeerd een verhaal in te stoppen, en dat is nog best gelukt ook.

Bovenstaand plot klinkt niet erg boeiend, maar de nodige plotwendingen hielden het fris. Het was niet altijd geslaagd, dat weefgetouw was inderdaad een beetje teveel van het goede, en de relatie tussen Fox en Wesley had ik graag wat anders gezien. Ik zag de twists in elk geval niet aankomen.

Ik had nog nooit van McAvoy gehoord, maar hier liet hij zien dat hij best een geloofwaardige actie-acteur is. Hij begint als een kneusje op kantoor - met wat zwarte humor - maar wordt al snel een rasechte killer. Angelina Jolie is zoals altijd weer dead sexy als Femme Fatale, hoewel ze hier wel een skinny gezicht had. Freeman is beter als goodguy, maar ook aan hem heb ik me niet gestoord. De rest van de cast was voor mij onbekend, maar geen van allen ging de mist in.

Laten we zeggen dat het acteerwerk en het verhaal 50% van het cijfer is. De andere 50% is voor de actie, want daar draait het natuurlijk om. De film zit boordevol effecten; slow-motion, motion-blurs en rewind. Gooi deze effecten in de mixer met achtervolgingen, ontspoorde treinen, shoot-outs, passende soundtrack, ratten en wat bloed en je krijgt een enorme adrenalinestoot. Zo heb ik het beleefd in elk geval. De moord op de man in de rijdende limousine is één van de vetste kills die ik ooit heb gezien. De rattenscene was belachelijk, maar origineel en vermakelijk. Sla iemand op z'n bek met een toetsenbord en er staat 'Fuck you'. Schieten met effect. Kogels die op elkaar afketsen. Het is allemaal te belachelijk voor woorden, maar het werkt.

Eén van de leukste actiefilms die ik heb gezien sinds jaren. Er zijn drie woorden die je in gedachte moet houden voordat je de film gaat kijken. 'Over the top'. Als je daarmee kan leven is dit een absolute aanrader; wil je realisme, dan is dit een afrader. Ik ben iemand die er mee kan leven. Ik geniet er zelfs heel erg van!

Er zat wat weinig humor in en neigde vaak meer naar de dramakant. De komische scenes die erin zaten waren dan ook wel gitzwart, wat soms voor een dikke glimlach zorgden. Voor de rest waren er een hoop saaie scenes. Krappe voldoende.

Ik heb geen enkele(!) Warcraft game ooit gespeeld dus ik ken het universum nauwelijks. Toch was ik best benieuwd hoe een oorlog tussen de mensheid en Orcs hier op het scherm getoverd zou worden. Nou, na een kwartier had ik het eigenlijk al wel gezien.

Wat ik had verwacht was een groot CGI-festijn. Wat dat betreft werd er aan mijn verwachtingen voldaan. De animatie is schitterend en zit vol met details, maar ik knapte al vrij snel af op de enorm cartoony magie-effecten, ook al zitten de games er ook vol mee. Tevens als ik aan een Orc denk, denk ik aan The Lord of the Rings, waar ze doorgaans erg bruut voor de dag komen. Maar hier in Warcraft zien ze er mijns inziens veel te lief uit.

Het verhaal is cliché en absoluut niet interessant. De gevechten daarentegen konden voor spektakel zorgen ware het niet dat de film zich bindt aan de 12 jaar en ouder regel. Soms komt een film er mee weg, maar als de rest ruk is, dan had een bloederige veldslag nog wat vieze smaak kunnen wegnemen. Hier niet dus. Het eindgevecht was ook erg afgeraffeld. En zo eindigt een film waar je lage verwachtingen van had in een teleurstelling. Ook knap.

John Carpenter is voor mij niet de grootmeester die hij voor velen wel is. In the Mouth of Madness vind ik zijn laatste echt goede, en hoewel hij een aantal klassiekers op zijn naam heeft staan vind ik zijn films van wisselde kwaliteit. Toch was ik extra benieuwd naar The Ward en de reden daarvoor is blond.

Een psychiatrische instelling is een setting die het vrijwel altijd goed doet bij mij. Kille vertrekken, streng personeel die je wel kan schieten en onderlinge confrontaties met mede-gestoorden. Oh ja, een spook mag niet ontbreken natuurlijk. De spanning wordt behoorlijk goed opgebouwd totdat de geest in beeld komt. Zwak design, heb het wel een beetje gehad met dat doorsnee semi-enge uiterlijk.

Amber Heard weet de film te dragen met haar betoverende looks en enthousiaste acteerwerk. Verrassend genoeg bevat The Ward met Panabaker, Leigh en Fonseca nog meer eyecandy. Pijnlijk is dan het contrast wanneer de afzichtelijke Gummer in beeld komt waardoor ik mijn maaginhoud steeds op het tapijt dreigde te legen. Verder een paar leuke kills, maar niets nieuws.

De twist op het einde heb ik mijn twijfels over. Het verklaart meteen waarom ik het Alice personage al een beetje matig vond, en dan vooral hoe er mee om werd gesprongen. Een geest die nauwelijks angst aanjaagt, tastbaar is en door een bijl naar de grond gaat. Maar het was dus geen geest. Aan de andere kant voelde de plotwending geforceerd aan, alsof Carpenter nog even wat intelligentie wilde toevoegen. Origineel is het ook niet meer, ik moest meteen denken aan een thriller uit 2003 waarvan ik de naam niet zal noemen vanwege de spoiler. De mensen die hem gezien hebben zouden echter moeten weten over welke ik het heb.

Niet zo bijzonder dus, maar toch een lekker filmpje. Soms spannend, sowieso leuk om de jonge meiden zien te acteren. Ik ben weer benieuwd geworden naar de volgende Carpenter.

Ik heb lang gewacht met het kijken van deze film, aangezien ik het nooit echt heb op boksfilms. Saaie sport in mijn ogen, maar vandaag is het er toch van gekomen en verrek, ik had het helemaal mis! Dit is geen film over boksen, maar MMA, een tak in de vechtsport waar ik zeker weten liefhebber van ben. Mijn interesse was meer dan ooit gewekt.

De film komt langzaam op gang waarbij we kennis maken met de broers Tommy en Brendan en hun alcoholistische vader. Al snel was ik onder de indruk van Tommy, heel sterk geacteerd door Hardy. Vooral zijn patserige houding stond me wel aan, de manier waarop die een gevecht in ging en de ring weer verliet. Brendan, eveneens goed geacteerd door Edgerton, was een goedzak die echter vroeger ook van de vechtsport heeft geleefd. De rest van de cast was ook meer dan overtuigend met Nolte, Morrison en een leuke cameo van Rashad en Angle (al haat ik hem).

Het verhaal is niet bijzonder, de uitwerking echter wel. Vooral de gevechten zijn erg spectaculair gefilmd; kort op het lichaam, met schokkende bewegingen en de dreunen die de woofer voeden. Intens. Alsof je de klappen zelf opvangt. Het verbaasde me wel dat alles zo ontieglijk snel ging, voor je het weet was de finale bereikt. Ik snap het wel natuurlijk, 140 minuten is al een lange speelduur, het verder oprekken kan teveel van het goede zijn. De balans tussen actie en drama is hierdoor precies goed.

Het verloop van de finale is voorspelbaar hoewel je de clichés hier moeilijk uit de weg kunt gaan. Vandaar dat O'Connor alles op de afronding heeft gegooid met een erg sterke soundtrack, een juichende 'wereld' waarvan ik kippenvel kreeg en nogmaals het sublieme acteerwerk van de broers. Top!

Na lange tijd weer eens herzien en het cijfer blijft staan. Ik weet nog goed dat ik door de aanstormende release van de gelijknamige game door ontwikkelaar Rockstar pas van deze film te horen kreeg. Leuk, maar ik wilde die game gewoon hebben. Tot mijn grote vreugde kreeg je de film er destijds gratis bij, en sindsdien heb ik altijd een zwak voor The Warriors gehouden.

Niet alle aspecten zijn even goed uitgewerkt, maar waar deze film koning in is, is het creëren van sfeer. Het intro alleen al, onder begeleiding van ouderwetse synthesizer muziek, waar verschillende gangs zich een weg banen door de metro om een meeting bij te wonen. Muren en treinen zijn beklad, de omgeving is aangetast door gang-geweld en de gangs zelf zijn opvallend. Ik kan me voorstellen dat jongeren onder ons die deze film in deze tijd eens opzetten het maar niks vinden. Het is even wat anders dan het stereotype gangster dat in films als Menace II Society wordt gecreëerd. Iedere gang dost zich namelijk op hun eigen manier uit, variërend van tuinbroeken en rolschaatsen tot aan geschminkte koppen en baseball bats. I like it.

Doordat The Warriors de schuld krijgen moeten ze op de vlucht, wat zowat de hele film duurt. Nogmaals, de stad straalt een enorm dreigende sfeer uit en achter ieder paaltje kan een rivaliserende bende staan. Uiteraard komt het af en toe tot een confrontatie die helaas niet al te veel voorstelt. Een paar duidelijk ingestudeerde klappen klaren de klus vaak wel. Later wordt het nog wat spectaculairder met wat throws en rondvliegende attributen, maar schokkend wordt het nooit. De game daarentegen grossiert in keiharde fights.

Cast is best goed, met een jonge James Remar. Rogue Luther is inmiddels legendarisch met de 'Come out to play'-scene, alleen die Mercy was maar een irritant wijf. Acteerwerk niet altijd even sterk, maar is nooit storend. Opvallend is de vertelstem die via de radio diverse nummers laat horen en The Warriors als het ware op de hielen zit. Sfeer is weer heerlijk.

Einde is wat teleurstellend. Weer valt het op dat grote confrontaties vaak ook met een sisser aflopen (Turnbull A.C.'s, Orphans, Rogues...) maar het nummer 'In the City' van Joe Walsh tijdens de eindcredits doen alle minpuntjes snel vergeten en laten de film in je hoofd meteen weer van voren af aan herbeleven. Past perfect.

De dvd-hoes prijkt trots met verschillende positieve quotes van gerenommeerde horrorsites maar de film is nog niet half zo leuk als het verhaal doet vermoeden. Het enige waar de film flink mee scoort is originaliteit, maar verder schiet het echt te kort.

Een kijkje in het dooie leventje van een zombie; een superidee. De levende mensen slaan massaal op de vlucht voor de geïnfecteerde groep jongeren, terwijl zij denken dat juist alle anderen geïnfecteerd zijn. Zwart-wit beelden waarin het ware uiterlijk van de zombies wordt getoond worden afgewisseld met beelden in kleur, waarin het groepje zich van geen kwaad bewust is. Erg origineel en leuk bedacht. Ook de manier waarop de levende mensen worden neergezet, met hun snelle bewegingen en hoge stemmetjes is geinig.

Het startschot voor een dosis goede humor zou je zeggen, maar er viel nauwelijks iets te lachen. Humor is natuurlijk erg persoonlijk, want je kunt nooit een hele zaal tegelijk plat krijgen. Maar de voorspelbare grappen waarin de zombies verbaasd zijn dat hun lichaamsdelen eraf vallen had ik al heel snel gezien. De cast is niet leuk, met de supersoldaat als dieptepunt. Extra pijnlijk is dan dat de film vol zit met langdradige dialogen, vooral tegen het einde aan. Daarbij zijn de vele gesprekken te flauw voor woorden.

Ook qua gore schiet de film ernstig te kort. De losse stukken huid en toupetjes zagen er redelijk uit, maar het mocht allemaal wat meer spetteren. Na een half uur had ik de film eigenlijk wel gezien, maar daarna werd het flauwer en flauwer. Geen aanrader helaas, ondanks de originaliteit.

Net eindelijk gezien. Ik hoor iedereen steeds over het mooie "Bright Eyes" en wist even niet welke het was. Even snel beluistert en herkende hem wel, maar wist de naam niet. Maar het is inderdaad een erg mooi nummer.

Het verhaal in de film is best leuk en ik vond de film erg mooi. En ik zie hem nu pas voor het eerst. De film is ook totaal niet kinderachtig. Hij is misschien zelfs eng voor de kleintjes. Toch leuk om er een wat volwassener tintje aan te geven.

De animatie was niet erg goed, maar daar stoorde ik me totaal niet aan. En iedereen heeft het over dat de film erg emotioneel is maar dat vind ik wel meevallen. Ik denk, bij mij was dat tenminste het geval, dat het vooral komt door het nummer "Bright Eyes". Als ik alleen maar bij de trieste scenes denk aan "Bright eyes, burning like fire.." dan krijg ik ook een brok in me keel. Omdat het eigenlijk best zielig is voor de konijntjes, wat ze allemaal wel niet meemaken. Als je deze scenes zou zien zonder dat nummer, lijken ze al gelijk minder 'heftig'. Dat geldt voor mij althans.

Jammer trouwens dat dat nummer weinig in de film werd gedraaid. Het einde snap ik trouwens niet helemaal. Waarom wilde Hazel dood? Nu zijn al zijn vriendjes verdrietig...

Jammer dat ik hem vroeger niet had gezien, dan vond ik hem misschien nog beter. Toch vier sterren.

Leuke pulp, maar op een gegeven moment staat het kinderachtige toontje me toch een beetje tegen. De film begint echter alleraardigst met de introductie van het museum. De vrienden worden uitgenodigd door een lugubere man om middernacht een kijkje te nemen. Het museum staat vol wassenbeelden - althans, dat moet er voor doorgaan - want de beelden worden gespeeld door echte acteurs wat nogal eens zorgt voor plotselinge beweginkjes in hun houding. De spookachtige sfeer is in elk geval goed; het type film waarbij de crew hevig met de lamp knippert wanneer het bliksemt en de toch al aanwezige soundtrack een paar decibel erbij knalt om schrikmomenten te versterken. Heerlijke cheesyness.

Waxwork begint als een paar los van elkaar staande verhaaltjes als het ware. Weerwolven, vampiers, mummies... het komt allemaal voorbij. Groot pluspunt is de make-up. De monsterpakken zien er goed uit, hoewel de weerwolf niet angstaanjagend genoeg was. Maar vooral de gore was uitstekend, met de vampierscene als hoogtepunt. Erg jammer dat de emmer daarna leeg was, want hoe langer de film duurt, hoe braver en schoner het wordt.

Zo is het einde simpelweg niet leuk, waarbij de flauwe humor en gevechten die te gestaged zijn de overhand krijgen. Hoe kan het nou weer dat het grootschalige gevecht zo clean blijft? Een grote misser die een hogere score in de weg staat.

Doet inderdaad veel denken aan een House of the Devil, maar ook Fulci's City of the Living dead waar deze op geïnspireerd is. Deze is alleen wat beter dan voorgaande twee.

De film is het eerste half uur nogal stil. Er wordt een ongemakkelijk sfeertje gecreëerd en de eerste tekenen van het kwaad dienen zich aan middels schimmen en reflecties. Best spannend, tot de eerste fysieke confrontatie. Dan maakt spanning plaats voor slasher-achtige taferelen, iets wat me ook zeer bevalt.

De special effects zijn namelijk om van te smullen, een ding wat ik zeker niet had verwacht. Het laatste kwartier gaat het helemaal los en worden er liters bloed door de lucht gespoten. Het platgedrukte hoofd is een hoogtepunt maar eigenlijk vond ik de tofste kill nog de drie (of vier?) messen in de keel. Prachtig uitgevoerd.

Make-up van de geesten was ook goed, al is de schrik er wel vanaf wanneer ze zich fysiek opstellen. De seance was trouwens ook wel een toffe scene, goed geacteerd ook. Verhaaltje is een beetje cliché maar We Are Still Here zorgt voor goed vermaak.

Leuke komedie met een goede Sudeikis. Eerlijk gezegd kende ik hem nog niet echt, maar hij is perfect voor de foute-lolbroek-rol. Grof gebekt, egoïstisch, iedereen afzeikend maar uiteraard een klein hartje. Aniston is bijna altijd positief, heerlijk lijf ook nog steeds. Ook de andere rollen van het gezin - en andere zijpersonages - waren geslaagd, al vond ik die whigger gewoonweg irritant.

De humor is van een constant goed niveau met af en toe een erg leuke grap. Maar het overgrote deel van de tijd is een glimlach niet te onderdrukken. Jammer dat het plot op de automatische piloot staat en dat het happy-love-kiss-vuurwerk-einde onvermijdelijk is, maar over het algemeen een hele leuke komedie.

Na anderhalf jaar net even herzien en hij beviel me misschien nog wel beter dan de eerste keer. Vanaf de eerste minuut tot de laatste heb ik zitten genieten.

Hoewel de typetjes cliché zijn vond ik ze erg geslaagd. Weddingcrasher Wilson met het gevoelig hartje, Vaughn het wat serieuzere type, het beeldschone bruidsmeisje, de opdringerige 'maagd', de homofiele broer, de grofgebekte bejaarde, de MILF, de hufterige vriend en de strenge pa die perfect word vertolkt door Walken. Iedereen is perfect gecast en levert uitstekend werk. En vooral Wilson en Vaughn speelde erg goed met elkaar.

De hele film door heb ik gelachen, van een glimlach tot de slappe. Erg leuk om te zien hoe de weddingcrashers zich met gladde praatjes in de smaak weten te vallen bij de familie. Het laatste half uur is het iets meer drama, hoewel Will Ferrell nog een klein leuk rolletje neerzet. Het einde is ook cliché in de kerkmaar toch vond ik het hier heel mooi. Vooral op de manier waarop Wilson zoiets altijd zo gepassioneerd kan vertellen.

Erg geslaagde film en hoewel hij twee uur duurt, mocht hij van mij misschien nog wel een tikkeltje langer. Ik twijfel nog om de film een halfje te verhogen, maar wie weet.

Van de regisseur van The Punisher.

Inderdaad een combinatie van The Blair Witch Project en Cannibal Holocaust. BWP vond ik niet echt leuk, CH daarentegen wel.

Zoals in BWP enorm veel geblaat over oninteressante onderwerpen. De personages waren niet boeiend waardoor ik me niet echt in het verhaal kon inleven. Er zat wel een bepaalde broeierige sfeer in, vooral omdat, net als Turistas, de lokale bevolking niet te vertrouwen is. Zie de scene waarin er opeens een paar locals op de auto beginnen te schieten.

Vanaf het moment dat de kannibalen in beeld kwamen werd het allemaal wat spannender. Vooral het moment waar je Bijou aan een paal gespietst ziet zorgde voor rillingen. Verder is het verdere verloop voorspelbaar maar was het al met al een aardig filmpje, zeker over een onderwerp waar niet zoveel over te verkrijgen is. Alleen zoals verwacht haalt deze film nooit de klasse van Cannibal Holocaust.

Spannende thriller over vergeten kindersterretje Baby Jane waarbij jaren later de stoppen zijn doorgeslagen. Helaas voor haar invalide zus Blanche is ze volledig afhankelijk van de instabiele Jane. Het geheel deed me sterk denken aan Misery van Stephen King, ook al zo'n goede film.

In het echt konden Bette Davis en Joan Crawford blijkbaar ook niet goed door één deur en dat is naar mijn mening goed naar de film vertaald. Als horror een gezicht heeft dan is het het smoelwerk van Davis wel. Fantastisch geacteerd, wat een creep. De onvoorspelbaarheid, het schizofrene gedrag, de schelle stem, de woede-uitbarstingen en de ogen die uit haar kop poppen; het is geen oma waar je voor de gein even op bezoek gaat. Ook de belichting valt daarbij op wat haar gezicht nog enger maakt.

Maar ook Joan Crawford zet een goede rol neer. Ik kreeg al snel met haar te doen, zo hulpeloos en gevangen. Het einde met de twist miste echter wel zijn uitwerking. Voor mijn gevoel is Crawford nog steeds het slachtoffer van de gruweldaden van haar zus. Maar eens een keer meer opzoeken van Davis, zoals The Nanny en Hush...Hush, Sweet Charlotte.

What Happened to Monday doet veel dingen best goed. Het straalt kwaliteit uit, heeft een controversieel thema en bevat harde actie. En toch ben ik niet volledig om.

Wie een hekel heeft aan Noomi Rapace kan deze film beter negeren. Ze neemt maar liefst zeven rollen op zich en daarmee laat ze wederom zien dat ze goed kan acteren. Toch wil ik even de vergelijking maken met Tatiana Maslany die in de serie Orphan Black een tiental rollen speelt. Waar Rapace goed is, is Maslany uitmuntend die er zelfs prijzen mee heeft gewonnen. Misschien een wat oneerlijke vergelijking omdat in Orphan Black de personages geen directe familie zijn en daarmee erg verschillend zijn, terwijl Rapace bij wijze van spreken alleen een andere pruik op hoeft te zetten (geen andere accenten of afwijkende karaktereigenschappen, want familie). Ik dwaal af, maar het moge duidelijk zijn: het concept deed me vaak denken aan Orphan Black.

De helft van de cast bestaat dus uit Noomi Rapace die wordt bijgestaan door kleinere rolletjes van onder andere Willem Dafoe en Glenn Close. Die laatste heb ik al een tijd niet meer zien acteren, maar die mogen ze wat mij betreft permanent opbergen in haar knibbel knabbel snoephuisje. Ook leuk om FIFA's Alex Hunter in een kleine rol te zien.

Het feit dat de zussen elke dag elkaars leven overnemen vind ik wat ongeloofwaardig. Vooral omdat ze elke dag een samenvatting krijgen van de belevenissen die dag, maar wanneer ze iets moeten herinneren van de dag ervoor komen ze nogal onzeker over. Dat terwijl ze dat naar het schijnt al dertig jaar zo doen. Ik vind de zussen ook te oppervlakkig. Omdat het er zeven zijn hebben sommige nogal weinig screentijd en weet je eigenlijk niet eens naar welke dag ze vernoemd zijn. Daardoor hadden de scenes waarin sommige van hen stierven totaal geen emotionele impact op me. Dan had ik meer het gevoel van: ach ja, er zijn er nog steeds vijf over...

Met de actie is helemaal niets mis. De hand-to-hand-combat is hard en realistisch. Het kan soms ook best bloederig worden waardoor we weer even worden herinnerd dat we met de Dead Snow-regisseur te maken hebben. De editing is ook dik in orde en de film heeft behoorlijk wat vaart. Mooie rustige score ook die soms best aanwezig is, maar niet stoort.

Het einde is wel voorspelbaar, geen verrassingen daar. Ondanks het nodige geweld en het goede acteerwerk van Rapace is het wel een film die ik niet heel lang ga onthouden. Verhaaltechnisch word je niet weggeblazen en ik kon gewoon te weinig meeleven met de zusjes. Wel een prima film voor een Netflix Original, maar Wirkola moet nu echt even aan de slag met Dead Snow 3.

Begint leuk, maar kakt steeds verder in.

Het verhaaltje doet natuurlijk meteen aan Scream denken. De eerste twintig minuten zijn dan ook vergelijkbaar, ook qua spanning. Alleen vond ik de muziek vaak veel te erg aanwezig. Als het iets subtieler was geweest, was er waarschijnlijk meer spanning. Daarna - zeven jaar later - wordt de film best saai. De dader is vol in beeld en je ziet een slome detective wat zaken uitzoeken. Had liever gewild dat de dader anoniem was tot op het eind. De laatste paar minuten zijn dan wel weer aardig, maar ik was nogal slaperig van het middenstuk dat ik er niet zo erg meer van heb kunnen genieten.

Indrukwekkende miniserie waarin een vijftal zwarte jongeren jarenlang onschuldig achter de tralies verdwenen omdat ze op de verkeerde tijd en de verkeerde plaats waren. Het is werkelijk ongelofelijk om te zien hoe de politie te werk is gegaan destijds. Het deed me regelmatig aan een South Park aflevering denken, zo onwetend, blind en dom werd er gehandeld. Alleen in South Park kan ik er goed om lachen, maar wetende dat hier onschuldige levens verwoest gaan worden maakt me alleen maar kwaad. En dan komt Trump ook nog even in beeld die om de doodstraf schreeuwt. Tot op de dag van vandaag wil hij niet toegeven dat de politie fout zat. De mensen worden met deze release nog maar weer eens herinnerd aan wat voor een clown het is.

Het vijftal wordt uitstekend vertolkt, waarbij de kindacteurs nog wat beter zijn dan hun volwassen evenbeeld. Vooral Jerome steekt er bovenuit die als enige zowel de kind- als volwassen variant mocht spelen. Daarmee is hij voor mij het gezicht van de serie. Verder wat bekende bijrolletjes van onder andere Farmiga, Jackson, Sadler en natuurlijk Famke Janssen.

Zo'n miniserie leent zich bij uitstek voor dit soort waargebeurde zaken omdat er veel tijd genomen kan worden om de boel te belichten. Ik vond, ook mede door de kind-acteurs, de jeugdjaren het boeiendste, het zal je maar overkomen op zo'n jonge leeftijd, jarenlang onschuldig worden veroordeeld terwijl je nog zo jong bent dat je nog afhankelijk bent van de moeder. De laatste aflevering was net iets te lang met de waanbeelden van Korey, maar de verwachte finale is wel bevredigend. Eigenlijk is hier heel weinig mis mee, alleen wist het net geen gevoelige snaar te raken om hem een topscore te geven. Die schadevergoeding is wel lekker trouwens, al weegt dat niet op tegen de jaren die hen zijn afgenomen natuurlijk.

Behoorlijk onderhoudende film over een hond die op racistische wijze is getraind, zijn doel is het aanvallen van zwarten. Een meisje dat hem op straat vindt nadat ze hem heeft aangereden probeert dit samen met een leeuwentemmer af te leren, maar gaat dit lukken?

Verwacht geen Cujo, in White Dog ligt de focus duidelijk meer op het drama dan op het creëeren van spanning of vieze beelden. Een paar aanvallen zijn best pittig, maar veel valt er nooit te zien. Wel moet gezegd worden dat de hond, gespeeld door vijf verschillende Duitse herders, het erg overtuigend doet. Een absolute meerwaarde.

De rest van de cast doet het ook meer dan prima. De chemie tussen de hond en het meisje is voelbaar, al had ikzelf voortdurend twijfels of ik de hond nou mocht of niet. De film mist daardoor zijn effect niet denk ik. Overigens prijst iedereen de muziek van Morricone, maar die is me eerlijk gezegd niet opgevallen. Prima film waarbij zijn ouderdom nauwelijks merkbaar is.

Deze bekende titel toch maar een kans gegeven via Netflix. Ik kende wel wat fragmenten maar vond het altijd wat duf ogen. Ook met het zwakke Space Jam in gedachten leek het me een lange zit, maar stiekem is het toch best een leuk filmpje.

Technisch gezien is de film echt top, zeker voor die tijd. Er zat enorm veel werk in het combineren van de animaties met live-action waardoor het zowaar de duurste productie uit 1988 was. En dat is goed te zien. Het acteerwerk is zeker niet hoogstaand maar wel dusdanig overtuigend dat je niet meer in de gaten hebt dat Hoskins 'tegen niets' aan het praten is. Een goede mengelmoes dus.

Het leukste van de film zijn de verwijzingen en cameo's. Diverse tekenfilmfiguren, waaronder Donald Duck en Mickey Mouse, maar ook Warner Bros.' Bugs Bunny en Daffy Duck treden op. Tevens de enige keer dat ze samen in een film te zien zijn. Judge Doom is goed vertolkt door Llloyd, al kan het voor de kleinste misschien nog wat scary zijn soms. Tim Curry was zelfs afgewezen voor de rol omdat hij teveel een psychopaat neerzette. Goed te geloven gezien zijn Pennywise character twee jaar later. De wezels zijn een geinige toevoeging en Roger Rabbit zelf is vooral meer druk dan grappig. Jessica valt qua animatie volledig uit de toon, al maakt haar dat wel een memorabel character. Het is alleen triest dat je oog continu op een getekend decolleté valt.

De film heeft een beste vaart met een redelijk standaard verhaal en motief. Ik dacht trouwens dat de Acme-naam verbonden was met Looney Tunes (en aanverwanten) maar dat is dus blijkbaar niet zo. Ik heb me best vermaakt met de over de top slapstick van de toons en ook het einde is lekker cartoonesk. Uniek filmpje.

Toch wel een lekker filmpje. Stijgt ietsjes boven de middenmoot uit ondanks enkele minpunten;
- Het verhaal is flinterdun. Jongen pleegt zelfmoord doordat twee jongeren hem pesten -> naar eiland gestuurd -> vader maakt jacht. Dat was het. Ik had liever wat meer achtergrond achter de personages gehad en het viel vooral ook tegen dat ze na de eerste moord dachten dat het de vader van David was, en dat het nog klopt ook...
- Ik had liever gehad dat de jager anoniem bleef. Geeft toch wat meer het mysterieuze wat de sfeer wat mij betreft ten goede zou komen. Nu deed hij z'n vermomming af en was het eigenlijk een doodgewone man.

Pluspunten zijn de effects, de honden en sommige conversaties ( hoewel Steve me soms nogal stoorde). Al met al keek de film leuk weg en duurt hij niet te lang.

3.5*

Er zijn al talloze filmpjes over Bigfoot, maar toch is dit pas de eerste die ik een kans geef. Niet alleen omdat deze eens een keer níet meteen door iedereen met de grond gelijk wordt gemaakt, maar ook omdat found footage me het juiste format leek om de legende te verfilmen.

Zoals vaker is de opbouw aan de lange kant. Toch raakte ik niet verveelt door een paar leuke anekdotes over Bigfoot, de toeristische trekpleisters en de smakelijk uitziende Bigfoot Burger. Volledig aan elkaar geluld door de sympathieke Jim die er heilig van overtuigd is dat Bigfoot bestaat en hier een documentaire over wilt maken. Zijn vriendin Kelly is nog sceptisch, maar steunt hem erin zijn droom na te leven. Twee beste maatjes dus, een keer wat anders dan het eeuwige gejank tussen stelletjes. Je gaat op een gegeven moment ook best met ze mee leven.

Tot dusver is het griezelniveau echter nul, maar wanneer ze de bossen intrekken wordt het grimmiger. De lange tentscene is, op zijn 'Paranormal Activity's', makkelijk maar effectief. Blijf als kampeerder, en als kijker, net zolang naar de kleinste geluidjes luisteren en je kan jezelf zo gek maken als je wil. Toch zijn sommige sound effects wel degelijk angstaanjagend, en bij de scene waarin Bigfoot in de struiken dichtbij lijkt te zitten sloeg mijn hart even over.

Het einde is eigenlijk perfect. Goede sounds weer, en een uitstekende keus om Bigfoot geheel buiten beeld te laten. Want hoe ziet hij er nu eigenlijk uit? Ik denk dat zijn ware uiterlijk altijd een tegenvaller zal zijn vergeleken met hoe hij door iedereen wordt voorgesteld. Toch een leuke poging dit, en zo heel veel meer is er uit dit concept ook niet te halen denk ik.

Weer een keertje herzien. Denk dat ik hem ondertussen door de jaren heen al wel een keer of zeven heb gezien dus maar even een recensie neer tikken.

Ik was een jaar of tien toen ik deze voor het eerst zag. De film kende toen erg spannende stukken. En de film heeft de tand des tijds best doorstaan. Het verhaal is origineel, de Djinn nog steeds overtuigend en de special effects zijn helemaal niet onaardig.

Divoff steelt duidelijk de show als de kwaadaardige Djinn. De Djinn in demonvorm ziet er tof uit, met een enorm lage stem wat de sfeer absoluut ten goede komt. In menselijke vorm, oftewel Divoff, is de Djinn ook goed te pruimen. Divoff ziet er heerlijk evil uit met zijn vieze glimlachje.

De sfeer - met name in de Djinn wereld en op het eindfeestje - is erg goed. Overal totale chaos, erg originele moorden en de Djinn die alles aanstuurt. Een genot om naar te kijken. Helaas kent de film ook wat minpunten. Zo zitten er soms vrij saaie stukken in, acteert Lauren beroert en is het allemaal niet al te intelligent.

Positief verrast. Ik geloof niet in geesten totdat ik zelf ooit iets bovennatuurlijks meemaak, of bekenden in mijn buurt. Maar ik ben wel altijd geintrigeerd geweest door deze zogenaamde Ouijaborden. De gedachte alleen al dat je met een andere wereld zou kunnen praten, of de deur zou kunnen openzetten, fascineert me. Een ideaal gegeven om een goede horrorfilm omheen te bouwen.

De scenes met het Ouijabord zijn, bijna vanzelfsprekend, de spannendste. Eerst wordt er een vraag gesteld en vervolgens zit je met het zweet op je rug te kijken wat de geest antwoordt. Simpel maar doeltreffend. Clichés als de man die zijn vrouw niet geloofd worden uit de kast gehaald, maar irriteren niet door de leuke personages en goed acteerwerk. Kitaen is een erg prettige verschijning, en Allen en Nichols spelen goed. Alleen het medium was een erg irritant personage met misplaatste humor.

De spanning is bij vlagen sterk aanwezig. Het achterliggende verhaal is eenvoudig, maar die Malfeitor was toch creepy. De film kent een paar goede schrikmomenten, al zijn de vele keren dat Jim iemand liet schrikken om melig van te worden. Het einde was goed, al vond ik er een te duidelijke moraal in zitten. Ik denk niet dat een kwade geest het boeit of zijn slachtoffer iets geeft om zijn geliefde. Zeker niet als de kans groot is dat zijn leven op Aarde daarmee voorbij is. Ouderwets griezelen.

Bij momenten heerlijke '80 kaas, en daarom erg jammer dat vooral het middenstuk ongelofelijk saai is.

Het intro is desondanks goed met vier jongeren die een dagje naar het water gaan. Jammer dat het feestje tam blijft, want er is geen druppel alcohol of tiet te zien. De meiden zijn ook niet per definitie knap, dus laat die allesverslindende parasieten maar komen. Die kleine aliens zien er heerlijk cheesy uit, al zwevend aan een stukje visdraad landen ze op hun slachtoffer om ze vervolgens leeg te zuigen. Sowieso een akelig idee, maar in visueel opzicht zeker geslaagd.

De ontdekking van het schuurtje is nog een mooi moment, maar vanaf dan gaat het bergafwaarts. Wanneer de hoofdrolspelers in het café belanden lijkt er geen einde meer aan de film te komen. De stamgasten zijn apart, met de Sarge als uitschieter, maar zowel het verhaal als de dialogen zijn slaapverwekkend. En de film heeft meer van dat soort scenes. Ook het moment waarop de twee jongeren inbreken in een huis duurt eeuwenlang en is veel te traag in opzet.

De aanloop naar het einde is wederom niet geslaagd, met een alien die er belachelijk uitziet. Leuk weetje is dat de acteur die de alien speelt ook de Predator speelt, een film die in hetzelfde subgenre wel slaagt in zijn opzet (maar met een groter budget natuurlijk). De critters zijn geslaagd, en het intro beloofde veel goeds, maar de film tuimelt halverwege in elkaar.

Mijn vierde Lewis inmiddels en tot nu toe zijn beste, al zegt dat meer over de rest. Qua gore scoort het nog wel een voldoende, het is dan ook niet voor niets Lewis' trademark, maar het probleem met veel van zijn films is dat ze op technisch vlak de tand des tijds niet hebben doorstaan.

Het merendeel van The Wizard of Gore is nogal statisch gefilmd tegen een achtergrond van kale, nietszeggende decors waardoor de film snel saai wordt. Zo'n podium, toch een belangrijk decor in de film, had wat mij betreft een stuk uitbundiger aangekleed mogen worden. Buiten de gore om valt er dan ook bitter weinig te genieten op grafisch vlak.

De acteurs en actrices zijn wederom niet om over naar huis te schrijven. Dat kan me niet altijd iets schelen, en Herschell noemt het allemaal satire, maar is dat een excuus om een lijk te laten ademen of met de ogen te laten knipperen? Dat lijkt me niet opzettelijk, en dat soort dingetjes storen mij wel. Een beetje regisseur had die scene gewoon opnieuw gedaan. Maar ook schreeuwende slachtoffers die volledig out of sync zijn of muziek die soms teveel op de voorgrond treedt is nogal storend. In het begin krijg je wel een disclaimer dat het een en ander aan de film is gerepareerd maar ik betwijfel of het origineel op dit vlak zoveel beter was.

De gore is op zich prima, zeker voor die tijd. Schokkend zijn de papier marche knutselwerken natuurlijk niet, maar creatief is het wel. De moord met de drukpers zag er daarbij het beste uit. Geinig einde wel, maar weet niets toe te voegen aan een verhaal dat al van een niveautje nul was.

Blijkt toch een beetje beter bij herziening. Je hoeft geen wonderen te verwachten, maar een groepje jongeren verdwaald in een geisoleerd gebied dat wordt bevolkt door een of meerdere psychopaten heeft sowieso potentie om me hoe dan ook flink te vermaken.

De opening van de film bracht me helemaal in de vakantiestemming. Net als in Rogue neemt McLean de tijd om ook de prachtige natuur te filmen. Al bestaat dat in deze film dan vooral uit zandvlaktes en bergen, mooie plaatjes levert het zeker op. Grappig detail is dat het al zo'n tien jaar niet geregend had daar, maar het opeens begon te gieten toen het filmen begon. Dat is zoals te zien ook in de film gelaten.

Die opening duurt zo'n drie kwartier, wat voor veel kijkers een minpunt zal zijn. Ook ik kan me hier soms aan ergeren, al wisten de personages enigszins sympathie op te wekken waardoor het in elk geval niet saai werd. Wanneer Mick wordt geintroduceerd wordt de sfeer een stuk beknelder, met de ongemakkelijke gesprekken rond het kampvuur als voorproefje. McLean wilde een icoon neerzetten zoals Michael Myers of Jason; dat is niet gelukt, maar Jarratt zet wel een goede creep neer.

Gelukkig wordt er tegen het einde ook nog wat met bloederige effectjes gerommeld. Maar wat ik vooral zo waardeer is dat de film zo meedogenloos is. Ruim een uur lang voel je toch een beetje mee met de hoofdpersonen en dan zonder pardon - maar na een sadistisch kat- en muisspel - worden ze vermoord. Hard en sneu, maar het kwaad overwint. Verfrissend.

McLean gaat vrolijk verder waarmee hij acht jaar geleden is gestopt en daarmee is de film zeker zo leuk als het origineel uit 2005. In het begin maken we direct kennis met de sadistische kunsten van een Jarratt op dreef; het gezicht van Het Kwaad wat er in de Australische outback ongestraft zijn gang mag gaan. Een beangstigende gedachte dat er daadwerkelijk zulke types rondlopen die elke kuil van binnen en van buiten kent terwijl je als toerist compleet kansloos bent. Deed me zomaar even denken aan de meisjes die in Panama zoek zijn.

Jarratt is geknipt voor de rol van psychopaat Mick. Te voet, te paard of met een truck; hij is altijd in de buurt en ontsnappen lijkt onmogelijk. Altijd zijn jachtgeweer paraat, gepaard met een flink kapmes en verborgen torturekamer. Met zijn geniepige lach, overdreven aardigheid, maar plotselinge woede-uitbarstingen is hij totaal onberekenbaar en is de vraag niet óf hij gaat toeslaan, maar wanneer. Een opluchting dat ie de twee Duitsers het zwijgen oplegde, aangezien ik geen zin had om de hele film in het Duits te moeten luisteren. Jammer dat er vervolgens weer een jongen in beeld kwam; dan kijk ik toch liever naar vrouwelijk schoon.

De kangoeroe-scene vond ik ook erg leuk, al blijft het een pijnlijk gezicht om dieren te zien sneuvelen. Vond de combinatie van het liedje en de aanrijding van de dieren helemaal passen bij het over de top-karakter van Mick. Beste scene was overigens de scene toen Mick en Paul tegenover elkaar zaten voor een gezellige quiz. Veel onderhuidse spanning en awkwardness. De gore was ook helemaal niet slecht, tenzij er met slecht 'teveel' wordt bedoeld. Iemand onthoofden met één kogel is ongeloofwaardig, maar de make-up zag er imo goed uit. Ook de make-up op de slachtoffers in de tunnel zag er echt uit. Toffe film, meer graag!

Eén van 's wereld's beste regisseurs slaat de handen nog maar een keer ineen met één van de beste acteurs van Hollywood. Een gouden combinatie wat nog nooit is misgegaan, maar The Wolf of Wall Street overtreft mijn stoutste verwachtingen. Ik snap helemaal niks van de stock market en vind het daarom maar een saai gebeuren. Maar Scorcese weet de boel zo vlot in beeld te brengen dat elke minuut van de 180 de moeite waard is.

Gebaseerd op het echte verhaal van Belmont neemt DiCaprio je mee in een avontuur vol rijkdom, macht, seks, drugs en feestjes, en dat in hoog tempo. Enorm fascinerend dat je van helemaal niets zo snel, zo rijk kan worden. Maar dan niet helemaal legaal natuurlijk. De prettige vertelstem van DiCaprio praat de geschiedenis van zijn Stratton Oakland aan elkaar waarbij de scenes in rap tempo aan elkaar worden gerijgd. Het leven van Belmont is een modern sprookje, maar dat uiteindelijk resulteert in een harde fall.

De cast is werkelijk fantastisch. DiCaprio speelt zoals gewoonlijk de sterren van de hemel als ongelofelijke gladjakker met een kort lontje die het liefst elke minuut een snuif of een pilletje neemt. Sidekick Jonah Hill is inmiddels ook uitgegroeid tot een A-acteur en van Margot Robbie had ik nog nooit gehoord, maar wat is dat een lekker ding zeg. Maar naast de grote rollen, zijn ook de kleine rollen overtuigend. Alles klopt en is enorm boeiend.

Zelfs al wordt er soms alleen even gepraat; dan nog zijn de conversaties vaan geniaal. Een beetje Tarantino-achtig. De film is geen dijenkletser, maar bevat wel een aantal scenes die enorm komisch zijn zoals het moment dat DiCaprio zijn dochtertje wakker maakt als ie in het zwembad valt, of de absolute uitschieter, de scene waarin hij en Hill de Lemmon 714's innemen. Totale chaos en enorm goed geacteerd.

Ik heb me enorm vermaakt. Met DiCaprio lijk je altijd een schot in de roos te hebben. De film dat zelfs nog wel even door mogen gaan. Nu al de beste film van 2014?