Opinions

Ontzettend vermoeiende, amateuristische en langdradige film. De film begint lekker vrolijk, een beetje zoals Hausu, maar al snel is het te merken dat we hier niet te maken hebben met een filmpje dat van hoge kwaliteit is. Yamagata Scream lijkt zichzelf nergens serieus te nemen wat voor leuke momenten kan zorgen. Echter, hier haalde de film af en toe het bloed onder m'n nagels vandaan.

Om te beginnen is het verhaal niet veel dieper dan hier boven staat uitgelegd. Het grootste euvel is dat het geen moment boeiend wordt. Je wordt er niet in meegezogen, het kon me werkelijk geen flikker schelen allemaal. Dat gevoel werd versterkt door de ongelofelijk irritante personages. Humor zoals alleen gestoorde Jappen dat kunnen. Foute, gekleurde pakjes, cartoon-achtige conversaties en een staaltje overacting waar je u tegen zegt. Het is kijken naar volwassen mannen die zich er niet voor schamen zich als clown te gedragen. Grote kinderen zijn het en dat is totaal niet mijn smaak. Om het compleet te maken is er regelmatig circusmuziek te horen op de achtergrond. Verdomme!

Dan kom ik bij het horror gedeelte. Dit kon de hele film in één klap weer interessant maken maar god, wat was dit nu allemaal weer. Ik verwachtte zombies en wat ik kreeg waren normale acteurs met een grote pruik en blauwe schmink. Is dit nou het enige wat de make-up artiesten kunnen? Gelukkig nemen ze ook hun samoeraizwaarden mee uit hun graf om de plaatselijke bevolking in mootjes te hakken. Oh nee toch niet! Met zo'n vlijmscherp wapen verwacht je dat er koppen gaan rollen maar geen enkele keer worden er ledematen afgehakt. Behoorlijk vreemd, want wanneer een zombie flink doorhaalt op iemands hoofd laat het zwaard een mooie rode lijn achter die netjes binnen de lijntjes is ingekleurd. Vervolgens worden hun ook tot zombies gemaakt, maar ook de zombies worden zo tenenkrommend slecht neergezet, ik was bijna chagrijnig geworden. De decors zijn ook enorm inspiratieloos. Het label 'horror' niet waard.

Als je dit allemaal bij elkaar optelt hou je dus enorm weinig goeds over. Misschien was het allemaal iets verdraagzamer als de speelduur niet zo overdreven lang was. De film had na een uurtje kunnen en moeten stoppen. Eigenlijk na een half uur al. Nee, deze film had nooit gemaakt mogen worden! Het kan me niet schelen of dat de intentie van de film nu serieus is of niet, het was allemaal zo verschrikkelijk saai en irritant dat het gewoon pijn doet.

*huilt*

Dan zal ik maar de eerste recensie neerpennen en proberen uit te leggen waarom deze film absoluut geen hoog cijfer verdiend.

Mijn verwachtingen waren gemengd. Hierboven wordt de vergelijking met Dark Water gemaakt, wat de verwachtingen wat opschroeft. Maar megaman vond hem minder eng dan verwacht. Ik hield dus rekening met een boeiend verhaal en af een toe een leuke scare.

Dat leuke verhaal was helemaal niet leuk. Bovenstaand plot zegt voldoende en er is geen sprake van verrassingen of leuke twist. Allemaal erg standaard.

De film kende bovendien erg weinig scares of geestverschijningen. Sterker nog, het middenstuk lijkt vaak meer op drama dan horror. Het gaat meer om de relaties tussen mensen dan dat er daadwerkelijk naar een geest wordt gezocht. Àls de geest dan al in beeld komt is het absoluut niet eng. Ook het geluid is erg vaag. Geluidseffecten zijn best hard, maar als er iemand gilt kan je het haast niet horen. Ziet er erg amateuristisch uit.

Overall is de film gewoon erg saai. Veel gepraat over oninteressante dingen, geen spanning en een saai verhaal. Een paar leuke scenes maar buiten dat een flinke tegenvaller.

Typisch Hollywoodfilmpje. Wel aardig, maar soms ook vervelend.

Was wel weer benieuwd naar een komedie van Carrey. Vroeger één van mijn favoriete acteurs, tegenwoordig vind ik hem 'slechts' leuk. In feite is de film niet veel anders dan Liar Liar. Daar kon Carrey niet liegen, hier kan hij geen 'nee' zeggen. In beide films raakt hij hierdoor in de problemen, maar loopt het naar verwachting goed af.

Carrey doet het niet verkeerd, al gaan die gekke bekken nu onderhand wel een beetje vervelen. Ik heb een paar keer goed gelachen, maar de film is op momenten ook flauw. Het verhaaltje is nog een grootste minpunt. Ongelofelijk voorspelbaar en dan dat einde...

Mijn tweede Pang na Dream Home en gelukkig weet hij zijn sterke start een goed vervolg te geven. Weliswaar een totaal ander genre en zeker geen favoriet van me, toch wist Isabella van begin tot het eind te boeien.

Het eerste wat in het oog springt is het kleurgebruik. Veel zomerse kleuren die de straten van Macau veel sfeer mee geven. De soundtrack past ook prachtig bij het warme gevoel dat de film uitstraalt. Veel mooie shots, niet altijd chronologisch, maar alles valt niet veel later netjes op zijn plaats. Audiovisueel meer dan geslaagd.

De film zou waarschijnlijk een fiasco zijn geworden als de twee hoofdrolspelers het zouden verzaken. Chemie is erg belangrijk in een drama als dit en gelukkig is die goed zichtbaar. Chapman To is bijna knuffelbaar, al vermoed ik dat hij in het begin neer gezet moest worden als harde cop, maar dat kwam er niet echt uit. Leong is een leuke meid, erg down to earth. Op sommige momenten kreeg je toch wel een beetje medelijden met haar. Mooi om te zien hoe ze steeds verder naar elkaar toe groeien. Leuk rolletje van Anthony Wong die in elke scene loopt te vreten.

En toch weet het drama element me niet 100% te pakken. Er miste iets waardoor ik net niet dat beetje kippenvel kreeg of dat brokje in mijn keel. Pang heeft gewoon een erg fris filmpje afgeleverd die vooral een fijn gevoel geeft. Audiovisueel prachtig, met sterke rollen van Leong en To en een lief verhaaltje dat het afmaakt.

Donnie Yen is en blijft een geweldenaar!

Lang geen film meer van hem gezien, dus het was even afwachten of zijn vechtkunsten mij nog steeds konden boeien. Maar wat ziet de actie en choreografie er weer retestrak uit. De actie was keihard en de afranseling op het einde was ook genieten.

De film bevat aardig wat drama en een boeiend verhaaltje. De drama wist me ook best te raken, mede door de goeie acteerprestaties van de hoofdrolspelers. Ook wat leuke humor inderdaad, van dat jongetje. Ouderwets genieten!

Het is al een tijdje geleden dat ik het eerste deel gezien heb waardoor ik het een en ander vergeten ben. Maar gelukkig is er niet veel voorkennis voor nodig om van Ip Man 2 te kunnen genieten. Donnie Yen is een grootmeester!

Het verhaal heeft weinig om het lijf. We krijgen een blik in het leven van Yip die een martial arts school wilt starten, maar verboden wordt. Tevens wordt er een toernooi georganiseerd waar ook westerlingen aan kunnen deelnemen. Laat dit nu de meest irritante personen zijn die je in een film kunt voorstellen. Barbaars, arrogant en vreselijk geacteerd.

Yen schiet nog steeds pijlsnel zijn moves uit zijn mouwen. Erg mooi om te zien en hier en daar gebruik van een touwtje. Icoon Sammo Hung is bijna 60 maar kickt nog steeds ass. Opvallend dat hij altijd een dikkerdje is geweest, maar toch zo snel is. De gevechten zijn erg goed gechoreografeerd en een waar spektakel, maar nooit echt over de top.

Het is makkelijk, maar toch kreeg ik even een kippenvel momentje bij het einde. Erg leuk ook met een jonge Bruce Lee die in het echte leven een leerling van Yip werd. Mooi geschoten en een passende soundtrack. Aanrader!

Na een klein half uur wist ik dat ik bovenstaand plot snel moest vergeten. The Great Yokai War gaat namelijk niet over vampieren, maar over... Yokai! Dat zijn bovennatuurlijke wezens uit de Japanse mythologie die verschillen in gedaante en karakter. In deze film is het weer ouderwets good vs. evil.

Wanneer de kleine Tadashi een titel 'wint' moet hij op weg naar een grote berg om een zwaard op te halen. Onderweg komt hij dus in aanraking met deze wezens en vanzelfsprekend weet Miike daar wel raad mee. De fantasie wordt de vrije loop gelaten en de gekste creaturen worden op het scherm getoverd. Sommigen wat gemakkelijk zoals de cycloop, maar anderen weer briljant. De ene wat grappiger dan de ander, maar gezamenlijk een feest om te zien.

Ik heb me niet gestoord aan Tadashi, al kan ik begrijpen dat sommigen dat wel deden. Toyokawa is een toffe baas, Takahashi staat heerlijk in de olie en sinds dat ik Kuriyama voor het eerst zag in Kill Bill is ze een klein favorietje geworden. Heerlijke evil rol weer waarin ze vast in haar nopjes was. Endô heb ik helaas even gemist.

De decors zijn vaak prachtig en doen denken aan Pan's Labyrinth en The NeverEnding Story. De film heeft wel matige CGI en dan vooral de mechanische robots. Hun bewegingen deden soms zelfs een beetje denken aan de stop motion van The Evil Dead. Ik stoor me er steeds minder aan, zeker na wat ik in diverse J-sploitations heb gezien, maar hier deed het een klein beetje afbreuk aan de verder mooie aankleding van het geheel.

Een ander knelpunt is dat de film net weer een half uurtje te lang duurt. Het middenstuk in het huis vol Yokai duurde te lang waardoor mijn aandacht verzwakte. Tevens stelt het einde een beetje teleur, hoewel de manier waarop wel alles tot stand kwam wel droog was. Leuke film verder, kunstenaar Miike heeft er weer iets leuks van gemaakt.

Weer een ijzersterke thriller van Zuid-Koreaanse bodem. Ook het debuut van Kim Hyeong-Joon zo te zien dus ik ben benieuwd wat zijn toekomst ons nog gaat brengen.

No Mercy begint meteen met een moord waarbij diverse clues wijzen naar een potentiële dader. Hij wordt al snel schuldig bevonden en professor Kang dient de onschuld van de verdachte te bewijzen. Niet zo gemakkelijk als alle bewijzen erop duiden dat je met de juiste man te maken hebt. Wat volgt is een anderhalf uur durende speurtocht waarin diverse wendingen verworven zitten. Af en toe nagelbijtend spannend en een einde waar je stil van wordt.

Een uitstekende cast brengt dit verhaal overtuigend over, met in het bijzonder Seung-beom Ryu (Lee Sung-ho) en Kyung-gu Sol (Kang Min-ho). Acteurs die hun rol met verve neer weten te zetten. Psycho versus wanhopige detective. Audiovisueel is de film eveneens sterk te noemen. Veel opzwepende muziek die de haastige scenes ondersteunen en mooie, vlot geschoten beelden.

Zuid-Korea is goed bezig de laatste tijd. Ook dit is weer een uitstekende thriller die op het einde mooi samenkomt. Een aanrader!

Leuk tussendoortje maar komt nogal langzaam op gang.

Het begin wanneer het gezin in aanraking komt met het stelletje is te traag. Het is niet vervelend, maar wel te langdradig. Yoroi komt pas echt op gang wanneer hij over de helft is, maar toen was ik ondertussen al een beetje lam geworden.

Wanneer de Samurai Zombies komen valt er pas echt te genieten van wat smerige kills en een paar mooie, hoogspuitende bloedfonteinen. De cast is ook niet onaardig. Sakaguchi deed het niet slecht, maar het leukst vond ik Yabe, die in Crows Zero zo'n hilarische rol had. Vond het kleine jochie, vooral de scene op het laatst, best sterk acteren. Zit ook aardig veel humor in deze film, paar keer goed kunnen lachen.

Het is allemaal niet nieuw, maar fans van een Zombie Self-Defense Force zullen hier geen buil aan vallen.

You're Next is wat The Strangers (2008) had moeten zijn. Dat is de film waar Wingard's werk het meest aan deed denken, maar dit is een stuk beter. Mag ook wel weer een keer, een goede film van Wingard.

Die home invasion films blijven leuk. Wat is er nou angstaanjagender dan belaagd te worden op de allerveiligste plek van de wereld, namelijk je eigen huis? Het overkomt een familie dat bestaat uit een mannetje of tien die elk zo'n vijf liter bloed te verspillen hebben. Jummie. Alvorens dat gebeurd wordt de spanning flink opgebouwd, met alweer gemaskerde moordenaars. De uitstekende soundtrack draagt daar zijn steentje aan bij.

Maar zodra de familie op de vlucht slaat, vallen ze bij bosjes. Gelukkig vallen ze niet zo lafjes als in het eerder genoemde The Strangers, maar worden er meerdere gezichten en ledematen doorklieft. Goede make-up, veel gore en lekker hard. Ik was wel even verbaasd dat iedereen zo mild reageerde toen ma, en later ook pa, het loodje legde. Later volgt dan wel het goedkope motief, wat de boel verklaart.

Wingard houdt in elk geval de vaart erin. Is het niet spannend, dan wel bloederig. Als het niet bloederig is, dan zat ik wel met samen geknepen billen. Niet echt bijzonder, wel erg vermakelijk.

De trailer beloofde een hilarische film, maar uiteindelijk is het toch een behoorlijke domper. De film mag dan best wat centen in de decors en kostuums hebben zitten, plezier straalt het allerminst uit.

Misschien dat het ook door de Middeleeuwse setting komt; iets wat ik alleen waardeer als het zeer goed is uitgevoerd. In dit geval slaat het de plank veelal mis door teveel gebruik van hedendaagse scheldwoorden die voor een lach moeten zorgen. De grote mate aan verwijzingen naar seks sloegen helaas ook niet aan.

Gelukkig zijn de decors en kostuums van een goed niveau. De special effects zijn niet onaardig en qua fantasie zit het ook wel goed. De personages zijn erg karikaturaal, iets wat dan wel weer goed in het beeld paste. Verder weinig gedenkwaardige figuren, al is Portman gelukkig nog wel leuk om te zien.

Genre: humor. Aantal keer gelachen: nul. Helaas.