Opinions

Het intro met archiefbeelden van enkele afschuwelijke gebeurtenissen in de geschiedenis is veelbelovend. Dat het dé reden zou zijn waarom kinderen in maniakale moordmachines veranderen is wat vergezocht, maar soit...

Sfeer en setting is in elk geval geslaagd. De eerste helft van de film is dan ook niet spannend, maar Serrador neemt je mee op een zonovergoten vakantie vol vreugde, feest, blauwe zee en nog blauwere lucht en gezellige straatjes. De opbouw weet te vermaken, maar is behoorlijk lang.

Wanneer het verliefde stel aankomt op het kinder-eiland vergeet Serrador een tandje bij te schakelen. Er zit helaas nauwelijks vaart in, en hoewel de spanning na een uur toch een beetje voelbaar wordt, komt het wel erg laat. De kindertjes worden nooit echt overtuigend en zijn eerder storend met hun gegiechel. De piñata-scene is wel sterk, evenals het moment waarop de kinderen afdalen naar het hutje. Niet zo bijzonder verder in mijn ogen.

Ook deze na acht jaar eens herzien en blijft vrij sterk. The Beyond is een grote stap voorwaarts ten opzichte van City of the Living Dead. Deze film heeft vooral flink meer vaart, meer kills en meer zombies.

Fulci brengt weer een hoop sfeer mee met een mooi hotel als locatie en hoewel de muziek niet zo iconisch is als in City of Zombi 2 maakt Frizzi er ook hier iets aangenaams van. De mysterieuze Emily zorgt voor onderhuidse spanning, net als de vele aanwijzingen die hinten naar een lugubere finale.

Maar waar ik nog het meeste van heb genoten waren de special effects, al krijg ik soms wel een 'show-off'-gevoel wanneer de camera veel te lang en te dicht ingezoomd op een wond staat. Desalniettemin ziet het er vaak erg goed uit, al is het soms overduidelijk nep. Creatief is het vaak wel. De spinnenscene is daar een voorbeeld van; geslaagd, maar met amateuristische foutjes. Ook leuk om te zien hoe Fulci's trademark weer voorbij te zien komen; maar liefst drie ogen die tot pulp worden geholpen.

Op het einde gaat het nog een keer goed los met veel gore en een briljant eindshot van de hel. Morgen voor het eerst het slotdeel, House by the Cemetery eens bekijken.

Blijkbaar heb ik de eerste keer liggen slapen want bij de tweede kijkbeurt heeft de film pas het gewenste effect op mij en mag ik spreken van een klein meesterwerk. Het komt nu vaak voor dat ik de aftiteling bekijk met zweterige handjes maar [Rec] is het gelukt.

Het filmen met een handcamera kennen we van Blair Witch Project en Cloverfield, dus dat is niet origineel meer. Echter, volgens mij wordt het hier voor het eerst toegepast in een zombiehorror, of in dit geval geïnfecteerden. Het feit dat de journaliste en de cameraman in een klein gebouw zitten opgesloten samen met een aantal monsters en dit filmen in eerste persoon maakt de film bij vlagen enorm intens. Het begint als een documentaire over de Spaanse brandweer, waarin de kijker meer te weten komt over de werkwijze van de brandweerlieden. Niet heel erg boeiend, al is het een leuk voorproefje om kennis te maken met de filmstijl en de licht verveelde, maar enigszins schattige Angela. Het wordt echter pas mysterieuzer en spannender wanneer zij en de cameraman op pad gaan met de brandweermannen.

De film begint rustig met de mysterieuze introductie van de vrouw, maar neemt daarna snel aan vaart toe. Door de ogen van de handcamera kreeg ik snel last van claustrofobische gevoelens. De mensen zijn doodsbang en er wordt volop geschreeuwd en gerend wat zorgt voor schuddende beelden, vervormd geluid en een boze broer die schreeuwt dat je de tv zachter moet zetten. Want hoewel het geluid in de film goed en doeltreffend is, de ene keer is het vrij zacht, maar zodra de personen dichtbij de camera zitten klinkt het erg luid. Overigens vond ik het geschreeuw verder niet zo storend, hielp juist mee aan de intense ervaring. De sfeer is erg beklemmend en ik waande mezelf totaal in de film. Ik zat constant met ingehouden adem te kijken, want ieder moment kan er een onverwachte scare komen. En sommigen zijn erg geslaagd kan ik je vertellen. Leuk detail ook dat de acteurs tijdens de scene met de vallende brandweerman zelf ook van niks wisten en dus alle schrikreacties daarop echt waren.

De bloederige effecten zagen er realistisch uit, ook al zie je het niet altijd even duidelijk door het wegdraaien van de camera. Een handig trucje, want je verbeelding doet de rest wel. De film zit ook vol met creepy scenes. De mysterieuze buitenwereld bijvoorbeeld. Je kunt de wanhoop en radeloosheid bij de mensen bijna proeven. De scene met het meisje was ook enorm goed en wist voor natte oksels te zorgen. Achtervolgd worden door infected in first person view is sowieso iets om aan de dunne van te raken.

Het einde is natuurlijk helemaal de klap op de vuurpijl. Het komt zelden voor dat ik zo angstig en gespannen naar het scherm staar. En dan natuurlijk nog bijna een hartaanval krijgen. [Rec] heeft ook een perfecte speelduur zodat je je geen moment verveeld raakt. Nogmaals, ik snap niet wat ik de eerste kijkbeurt aan het doen was, want zelfs het geniale einde wist ik niet meer. Ben in elk geval blij dat ik de sublimiteit van dit pareltje nu ook in zie en verhoog de film dan ook met plezier met anderhalve ster.

[REC] is een mijlpaal in het genre en als iemand me vraagt naar de beste horrorsequel zal het tweede deel ongetwijfeld door mijn hoofd schieten. Het derde deel was wat minder, waarbij spanning plaats moest maken voor humor. Het is dus tijd om de meester weer van zich te laten spreken, die voor het gemak het derde deel overslaat. Een vervolg op deeltje twee dus.

De locatie is verplaatst naar een schip op zee. Documentairemaakster Angela vertolkt weer de hoofdrol, en de oorzaak van de infecties staat centraal. Helaas is het nogal cliché en wil het maar niet boeiend worden. Het mondt uit in het zoveelste verhaaltje waarin experimenten worden uitgevoerd. Het eerste half uur is hierdoor bijna niet door te komen en na drie kwartier had ik het al een beetje gehad eigenlijk.

Angela is vooral veel op de vlucht voor bemanningsleden en mutanten. Kamertje in, kamertje uit. De actie is aardig, maar weet niet te imponeren. De make-up is wel weer van hoog niveau, alleen vloeit de gore pas tegen het einde echt goed. De aapjes zijn een hoogtepunt, die snel met een dieptepunt worden afgelost, namelijk een heroische soundtrack. Maar bovenal is het extreem jammer dat het hele found footage gebeuren overboord is gegooid. Dat maakte de eerste twee delen zo spannend en het mag tegenwoordig dan uitgemolken worden, het blijft kenmerkend voor de [REC] franchise.

Die franchise blijft voortduren zo te zien, maar of het ooit nog zo goed wordt als zijn voorgangers betwijfel ik sterk.

Erg fijn vervolg die niet veel onderdoet voor zijn voorganger. [Rec] 2 gaat verder waar [Rec] was gestopt dus het is leuk om ze vlak na elkaar te kijken aangezien je dan naar één lange film kijkt. De film is grotendeels hetzelfde met enkele nieuwe ideeën, maar levert wel wat aan spanning in.

Waar [Rec] vooral een lange opbouw had en zich focuste op het creëren van een mysterieus en beklemmende sfeer wordt je hier meteen in de actie gegooid. Al is actie een groot woord, een SWAT team van vier man en een dokter gaan naar binnen om orde op zaken te stellen. Meteen maak je kennis met een nieuwe toevoeging, op iedere SWAT helm zit een cameraatje waardoor de cameraman een picture in picture view kan krijgen. Zo wordt er regelmatig geswitcht naar één van de leden en wanneer zij met hun gun vooruit lopen doet het regelmatig denken aan Doom. Maar mensen die het eerste deel hebben gezien weten hoe de vork in de steel zit, dus is het allemaal niet zo spannend meer. Wel is er af en toe nog een geslaagd schrikmoment te bespeuren, al kennen we het sping-op-de-camera-af-trucje nu ondertussen wel. Door het filmen met de handcamera en het gemis van dure special effects heb je continu het gevoel naar semi-realiteit te kijken.

Ondanks dat de film aan mysterie inlevert is het sfeertje weer dik in orde. De setting oogt opnieuw heerlijk smerig, dit keer ook met opgedroogde bloedplassen om de angst bij het locale team er in te drukken. Natuurlijk komt het team in aanvaring met het kwaad wat weer resulteert in schuddende beelden en geschreeuw. Er zijn mensen die zich er aan storen, maar ik vraag me af hoe ze het dan willen hebben. Natuurlijk wil je geen camera die netjes en in doodse stilte door de gangen zweeft. Dan kun je één van de duizend andere spookhuis-horrors kijken. Persoonlijk vind ik de nieuwe laag die er aan het verhaal wordt toegevoegd geslaagd. Geeft het een tikkie meer diepgang al wordt er af en toe iets teveel tijd besteed aan uitleg.

Het hele gebeuren met de jeugd vond ik ook niet storend, al waren hun keuzes een beetje ongeloofwaardig. Wel leuk gedaan dat de verhaallijnen elkaar doorkruisen. Hoewel deze film niet meer gorigheid bevat dan de voorganger, toch wil ik een compliment maken aan de make-up artists. Zo angstaanjagend als de creeps in [Rec] zie ik ze niet vaak. De scene met de priester en het joch was dan ook ijzersterk, terwijl de vuurwerkscene meer naar komedie neigde, maar wel met een pikzwart randje. Erg leuk ook om de mooie Velasco weer terug te zien.

Het einde is ook dit keer erg goed, maar net wat minder verstikkend als in [Rec]. Van mij hoeft er alleen niet per se een vervolg te komen, want het de twist was iets té. Het idee van de larve leek wel van een uit de prullenbak gevist kladje te komen. Past totaal niet in het verhaal. Hoewel dit deel qua feeling voortborduurt op [Rec] is de uitwerking net zo goed wat mij betreft. Sterke sequel.

Fijne survivalfilm. Het feit dat alles waargebeurd is maakt het nog wat interessanter. Wat een troosteloze nachtmerrie moet dat zijn geweest voor Aron.

127 Hours zit met name in het begin boordevol mooie plaatjes van de canyon. Leuk optreden ook van Mara en Tamblyn wat de boel luchtig houdt alvorens de tocht veranderd in een hel. Aron komt met zijn arm vast te zitten onder een steen en niemand weet dat hij erop uit is. Hoe houd je een film boeiend die zich voortdurend op één plek afspeelt? Danny Boyle is het gelukt.

Franco speelt zoals vaker een goede rol. Erg energiek. Het camerawerk is speels met shots vanuit opvallende hoeken. Geregeld zijn er ook flashbacks en waanideeën te zijn waardoor de film toch voor wat afwisseling zorgt. Niet alles is even interessant, en de manier waarop Aron zich probeert te redden blijft het meest boeiend.

De amputatie is ook lekker rauw in beeld gebracht, wat toch even voor die 16+ rating zorgt. De opluchting van vrijheid spatte van het scherm. Bevredigend einde ook wel, al is dat gezien het waarheidsgetrouwe geen verrassing. Goed.

Hoewel oorlogsfilms zeker geen favoriet zijn, trekken films die over de huidige oorlog in het Midden-Oosten gaan altijd wel mijn aandacht. Geregisseerd door Michael Bay, dus aan actie geen gebrek. Zoals al eerder genoemd vind ik het patriottisme in deze film gelukkig wel meevallen.

13 Hours laat je maar weer eens voelen hoe 'gelukkig' we mogen zijn dat we hier veilig zitten in plaats van gedropt te worden in niemandsland vol met potentiële haatbaarden. Achter elk hoekje kan een terrorist schuilgaan en je weet vaak pas op het laatste moment of iemand een friendly is of niet. De sfeer is daardoor erg beklemmend.

Na pakweg drie kwartier begint de actie echt en daarmee is de film voor mij vaak onnavolgbaar. De sowieso niet al te boeiende personages kon ik op een gegeven moment niet meer uit elkaar houden. Wie is wie, wie is goed of slecht en waar speelt het zich allemaal af? Nogal warrig en chaotisch gefilmd. Met de actie zelf is niets mis, maar voelt toch een beetje leeg als je verder niet goed weet waar je naar aan het kijken bent.

Dan is het tweede deel een stuk beter waar het doel een stuk duidelijker is; stand houden. Bay schroeft de actie nog wat op waarbij het geluid erg sterk is. Wat ik dan wel weer typisch vind is dat wanneer Rone door een mortier is gedood, zijn collega's ruim de tijd krijgen om hem te bergen of zelfs te beginnen met rouwen. Alsof de vijand denkt; mooi, we hebben Roone gedood, laten we stoppen. Heel apart.

Film heeft helaas een behoorlijke speelduur waar wel wat van af had gekund. Toch nauwelijks verveeld, mede omdat het toch meer fascinerend is wanneer iets waar is gebeurd.

De spanning wordt erg hoog opgebouwd. Er worden ongeveer 20 minuten besteedt om te benadrukken dat de kamer gevaarlijk is en dat er dit en dat is gebeurd. Je wilt nu dus wel eens weten wat er zo mysterieus aan is.

Eenmaal op de kamer valt het allemaal tegen. Hier en daar een leuke vondst inderdaad, maar veel onzin en weinig spanning.

Ik denk dat ik ooit op school wel eens heb geleerd over de Eerste Wereldoorlog maar eigenlijk weet ik er maar weinig van af. Het was dan ook niet meteen een onderwerp wat me aansprak, maar de belofte dat het een one-shot-film zou zijn en de trailer maakte toch nieuwsgierig.

Gelukkig is 1917 geworden waar ik op hoopte. Vanaf de eerste minuut zit je dicht op de huid van twee Britse soldaten die een riskante taak hebben: een boodschap overbrengen in vijandig gebied. De film ademt echt bakken met sfeer wanneer je als het ware meeloopt door de loopgraven en kruipt over de vele, rottende lijken in de velden. Nogal luguber af en toe, maar hey, het is oorlog. Die sfeer blijft eigenlijk in zo'n beetje de hele film behouden, behalve in een twijfelachtig moment in het midden.

Nadat Schofield van de trap dondert wordt het zwart voor zijn ogen. Natuurlijk is de film ook niet in één take gefilmd maar de illusie is hiermee helemaal volledig verdwenen, beetje vreemd. Daarna wordt het nog twijfelachtiger met een regen van flares wat voor nachtmerrie-achtige beelden zorgt waarin de Duitsers maar voortdurend blijven missen op een voortvluchtige Schofield onder begeleiding van bombastische muziek. Mooie beelden zeker, maar het haalde wel wat realisme weg. Het was mij net wat te surrealistisch. Heel even was ik zelfs bang dat hij dood was geschoten en dat dit het hiernamaals was, zo met die waterval, de witte blaadjes en het zingende peloton als eindbestemming.

Daarna trekt de film wel weer bij met een erg tof einde waarin honderden soldaten ten aanval trekken. Goed geacteerd door beide heren, zelfs grote namen als een Cumberbatch worden nog even uit de kast getrokken. Maar wat 1917 echt zo goed maakt is het intensieve camerawerk en de vieze sfeer.

Halverwege de film besefte ik pas. Deze film is onderdeel van de 4 Horror Tales, eerder had ik al het slechte Forbidden Floor gezien. Een Aziatisch spookfilmpje moet tegenwoordig van goede huize komen wil het nog indruk maken, maar dat is 29 February niet gelukt.

De plot klinkt best wel interessant maar de opbouw is enorm traag dat de aandacht al snel verslapt. Daarnaast slaan de spannende scenes de plank mis. Schrikeffecten zijn misplaatst en van de geest krijg je allesbehalve de rillingen. Een lange, oninteressante rit.

Best vermakelijke rotzooi allemaal.

Bij het plot moest ik een beetje denken aan House of 1000 Corpses. Een groepje jongeren die ergens worden verwelkomd en in de watten gelegd waarna ze er achter komen dat ze te maken hebben met geschifte maniakken. Heerlijk plot dat je kunt volstoppen met smerigheid, sadisme, moordenaars en hilariteit. Helaas was het allemaal nèt niet.

De jongeren waren behoorlijk standaard. Een nerd, een stoere, een neger, een lekker ding etc. Niets mis mee in principe, maar het acteerwerk was ook maar slapjes. Alleen Englund deed het weer leuk. De beste man acteert vaak goed als een creep, maar zit op één of andere manier nooit in een goede film ( Behalve de Freddy Krueger films). Ook leuk om Lin Shaye nog eens terug te zien, in Dead End (2003) was zij de smaakmaker van het hele gebeuren.

De moorden vond ik eigenlijk niet eens zo bijzonder. Effecten waren soms best netjes, maar er was aardig gebrek aan spanning en overtuigende maniakken, iets wat wel goed gedaan was in House of 1000 Corpses. Aan de andere kant was de film ook niet echt grappig. Veel is met een dikke knipoog gebracht, maar dat is het enige. De moord op het einde was wel smakelijk, deed me denken aan Ghost Ship. Het einde van het verhaal was trouwens belachelijk, en onverklaarbaar. Dit is dan ook de intentie van de film; alles dient met een flinke korrel zout genomen te worden.

Ik heb deze film al zo vaak willen kijken, maar het feit dat hij erg traag schijnt te zijn zonder dat er al te gekke dingen gebeuren sprak me nooit zo aan. Nu die op Netflix staat was de drempel een stuk lager geworden en heb ik hem toch maar aangezet vanwege zijn historische waarde. Aanvankelijk dacht ik dat er iets niet klopte. Ik hoorde wel wat achtergrond geluid, maar zag verder niets. Een keer op mute gedrukt, en het geluid was inderdaad weg. Van kanaal gewisseld, en gelukkig was er nog beeld, de tv deed het nog. De film begint dus daadwerkelijk met twee minuten zwart beeld. Het werd een lange zit.

Het begint allemaal bij de Dawn of Man. We zien een aantal apen die langzaam evolueren van prooi naar jager. Ook al zijn de achtergronden slechts foto's, door het gedrag van de apen is de setting overtuigend. Het zullen vast mensen in pakken zijn, maar hun gedrag is goed nagebootst. Het deed zelfs een beetje denken aan de oude Planet of the Apes films. Die heb ik trouwens nooit helemaal af gezien, zal ik die gewoon opzetten nu?

Totdat er opeens klassieke muziek door de speakers klinkt. Heel veel en heel lang. Het zweven van het ruimteschip tegen de zwarte sterrenachtergrond is wederom erg sfeervol. Ja, aan sfeer geen gebrek. Maar toch, die klassieke muziek is best mooi, maar ook een beetje té aanwezig. Het doet me denken aan toen ik kleuter was en op de rug van mijn vader door de kamer heen danste op de muziek van André Rieu. Leuke tijden waren dat, al kan ik me er nu geen voorstelling meer bij maken dat ik die muziek echt leuk heb gevonden. Sowieso snap ik het nut van een dirigent niet, het orkest kent die nummers toch gewoon uit hun hoofd? Mijn ogen schieten opeens open bij het geluid van een mensenstem. Na 25 minuten wordt er gepraat.

Maar heel veel boeiends komt er niet uit. We zitten nu in het ruimteschip wat een prachtig decor is. Heel veel sfeer. Wat we ook zien is een man die heel vies gekleurd eten eet uit grote bakken. Het doet me denken aan die keren dat je als klein jongetje in zo'n speciaalzaak staat met tientallen bakken schepijs, maar dat je van je moeder slecht één bolletje mag. Maar die tijden zijn gelukkig voorbij. Oja, over ijs gesproken, ik moet morgen nog even langs de supermarkt want de Ben & Jerry's is in de aanbieding. Ik schiet wakker doordat de buurman besloten heeft om iets wat op een grote stoel lijkt van de trap af te gooien. Door mijn wimpers zie ik op de tv een man op zijn kop door een ruimte rennen, al boksend in de lucht! De immense zwaartekracht die op mijn oogleden rust is in de ruimte duidelijk niet van toepassing.

De film is ongelofelijk stil. Zachtjes hoor ik de regen tegen het raam tikken terwijl er een man zit te schaken tegen een supercomputer. Het is al enige tijd geleden dat ik een potje heb geschaakt, dus misschien binnenkort maar weer eens iemand uitdagen. Plots zie ik een grote rode lens de tv uitkomen die luistert naar de naam HAL. Zijn stem is prettig om naar te luisteren waardoor ik al snel in een soort hypnose kom. Dit wordt echter bruut verstoord door een koude windvlaag die mijn voet bereikt, die iets buiten de bank hangt. Toch de verwarming maar een graad hoger, en die plant hangt er eigenlijk ook maar slapjes bij.

Met opengesperde ogen concentreer ik me op de mooie decors. Erg sfeervol, maar wat zijn ze nou allemaal aan het doen? Doodse stilte, alleen het geluid van zuurstofflessen. Automatisch neem ik hetzelfde ritme van ademhalen aan en het dekentje is ook best lekker warm. Mijn ogen zakken weer dicht totdat ik een soort gaslek hoor. Ik ga rechtop zitten, zet de film weer op mute en het geluid is weg. Gelukkig, het kwam toch van de film. Het woord 'Intermission' verschijnt gevolgd door een geluidsband zonder beeld. Deze keer trap ik er niet meer in. Ik bevind me inmiddels in een halve droom-toestand en hoor vaag iets over kunstmatige slaap. Ja, dat lijkt me heerlijk. Er wordt gepraat over een extreem lage hartslag en in een reflex grijp ik naar mijn pols voor een eigen meting. Nog nauwelijks waarneembaar.

Ik schrik wederom, dit keer van een computer malfunction, wat het geluid maakt van een wekkerradio. In een vlaag van verstandsverbijstering sla ik zonder te kijken het onding van tafel af, wat mijn glas met drinken blijkt te zijn. Er komt weinig geluid uit de film, maar wat het doet, doet het goed. Ik word weer verblijd door sfeervolle shots van de ruimte en de lange stiltes. Even kijk ik naar mijn kapotte glas maar het is toch echt water wat er in zat. Uit het niets beland ik van de zwart-witte decors in een ultra-kleurrijke drugsroes inclusief spooky sounds. En ik weet zeker dat ik nu wakker ben. Misschien is het dan toch tijd dat ik er even goed voor ga zitten. Maar dan is het afgelopen.

Rampfilm.

Het idee is leuk, maar de uitvoering is weer zo Amerikaans en clichématig dat ik me er continu aan ergerde. Er zijn films waar ik met clichés kan leven, maar hier gingen ze duidelijk over de schreef. De momenten waarop een persoon - meestal Cusack - net op tijd ergens wegkomt, of iets overleeft zijn niet op twee handen te tellen. Ook is er tonnen sentimenteel gezeik waar ik echt bijna van moet kotsen. Families die worden opgebeld dat de wereld bijna ten onder is, families waar je als kijker niet eens kennis mee hebt gemaakt. Vervolgens een paar tranen opplakken en je hebt weer een jankscène. Bah.

In rampenfilms wil ik dood en verderf zien, geen dramatische onderonsjes. Maar in commerciële films voor het grote publiek weet je dat je dat in elk geval niet krijgt voorgeschoteld. Wat je wel krijgt zijn toffe special effects. Ik heb af en toe met open mond zitten kijken, vooral bij de eerste echt grote aardbeving. Andere scènes waren dan wel mooi, maar erg belachelijk.

De cast was goed genoeg, maar waarom moet er een ongelofelijk irritante Rus in? Wat een plofkop. Na een uur keek ik al op de klok, maar ik moest helaas nog 90 minuten terwijl je toch al weet hoe het afloopt.

Erg vermakelijk wegkijker. Films die zich in Las Vegas afspelen hebben bij mij sowieso al een extra streepje voor, vooral omdat ik er ooit nog eens heen wil en de sfeer is ongekend.

Verhaal is aardig met een paar leuke wendingen en het acteerwerk is van de gehele cast prima. Speelduur is ook precies goed, toffe editing met een passende soundtrack....niet echt een minpuntje gevonden in deze film. Aanrader!

Jaren geleden maakte deze film een behoorlijke indruk op me. Boyle wilde iets nieuws doen met het klassieke zombiegenre en verving de waggelende lijken voor sprintende maniacs die in aanraking gekomen waren met een ziekte, helemaal van deze tijd dus. Het woord zombie mag je nu volgens de regels niet meer in de mond nemen, waardoor er een nieuw subgenre is ontstaan.

Al snel blijkt het een uitstekende keuze geweest. De infected zijn enorm angstaanjagend. Niet alleen vanwege hun bloedlust die af te lezen is op hun rood-doorlopen ogen, maar ook omdat ze extreem snel zijn en gevoelig voor geluid. Dat levert vaak een behoorlijk smerig zooitje op waarbij de goede make-up in het oog springt. Het desolate London waarmee de film opent ademt een depressieve sfeer uit die niet meer verdwijnt.

Op den duur ging het me echter een beetje tegenstaan. De locaties met Engelse landschappen vond ik niet bepaald spectaculair en de cast verder weinig opzienbarend. Het gedoe met het leger duurt iets te lang en dat Jim het in zijn eentje tegen een bewapend peleton opneemt gaat mij iets te ver. De slotseconden paste wederom niet in mijn straatje. Dat had best wat negatiever gemogen, of als het dan al goed moest eindigen, waarom niet gewoon 'Hi' of '!'. Scheelt toch weer wat genaai.

De soundtrack is best goed, de infected zijn overtuigend en stonden aan de start van films als Dawn of the Dead (2004) en Dead Set. Goede grondlegger, maar is door een zwakke cast en een saaie setting al ingehaald door zijn na-apers.

Vermakelijke film over twee jonge actrices die het al snel met elkaar aan de stok krijgen. Er is namelijk maar één rolletje beschikbaar, dus zullen ze er letterlijk om vechten.

De hele film bestaat uit twee dames en een appartement. 2LDK wist me vanaf het begin te boeien omdat de gesprekken van de meiden al met een lichtelijk geïrriteerde ondertoon gevoerd worden. Grappig dat je ook de gedachtes hoort van de dames. Geeft toch een extra komische noot aan dit gestoorde filmpje.

De ruzie begint met kleine dingetjes als een flessendop die niet goed is vastgedraaid. Rap daarop worden er wel tien verschillende huishoudelijke apparaten gebruikt om de concurrent op pijnlijke wijze te laten lijden. Sterke scene wanneer de twee voor het eerst in de slaapkamer van Nonami staan. In kon haar woede gewoon voelen, en gek werd ze. Dat is ook het grappige, de twee willen elkaar blijkbaar niet direct dood hebben, maar lekker kleineren en inwrijven wat voor een mislukt product je bent. Dit gaat zo'n half uur door en eindigt helaas vrij standaard.

Ik heb opponent Aragami niet gezien en dat ga ik waarschijnlijk ook niet doen aangezien die me niet aanspreekt. Als filmpje op zich is dit een heerlijk tussendoortje.

Natuurlijk waren de verwachtingen zeer hoog dankzij Zombie's meesterwerken House of 1000 Corpses en vooral The Devil's Rejects. Twee extreem gewelddadige horrorfilms over de beruchte Firefly-familie, en dan is er nu eindelijk een sequel. Maar aan de andere kant heeft Rob Zombie naar mijn mening na deze twee films geen goede horrorfilm meer gemaakt. En ook deze Three from Hell is geen schim van zijn eerdere werk. Op geen enkel vlak mag dit in de schaduw staan van zijn twee superieure voorgangers.

De Firefly-familie, of wat er nog van over is, wordt opgelapt en vastgezet. Via nieuwsberichten zien we in grindhouse-stijl hoe Otis, Baby en Spaulding zich gedragen in de bajes en tegen de pers. Een hoopvol begin, maar daarna bewandeld de film exact hetzelfde pad als Zombie met The Devil's Rejects heeft gedaan. Ze dringen een huis binnen, vermoorden een familie en nog wat anderen, slaan op de vlucht, vinden onderdak in een hoerenhuis en eindigen met een shoot-out. Het is werkelijk waar inspiratieloos.

Door ziekte en overlijden van held Sid Haig kon hij maar een paar uur aan materiaal opnemen waardoor hij min of meer uit de film is geschreven. Hij is vervangen door nieuwkomer Firefox, de halfbroer van Otis en Baby, maar Captain Spaulding wordt enorm gemist. Hét gezicht van de Firefly-familie die voor de pikzwarte humor zorgde. En misschien ben ik een beetje Sheri-moe, maar voor het eerst irriteerde ik me een beetje aan haar overacting. De rol van Trejo mocht ook wel wat groter. Moseley stelt niet teleur, maar kan de film niet alleen dragen.

Het groezelige, vieze sfeertje mist ook een beetje. Leuk zo'n Mexicaans hoerenhuis, lekker veel naakt, maar veel te langdradig waarin er te weinig spectaculairs gebeurt naast wat kibbelen en feesten. Hiermee is het hele redneck-sfeertje opeens mijenver te zoeken.

Ook de moorden zijn weinig creatief. Niet veel schokkends, soms bloederig, maar vooral veel schietwerk. Het voelt vaak wat te zakelijk, terwijl Otis en co best weet hoe je een mens fysiek en mentaal kunt verminken. Het is leuk om de familie nog eens gezien te hebben, maar hiermee is het wel klaar. Weinig creativiteit, een herhaling van zetten, langdradig bij momenten en een teleurstellend slot.

Bij herziening toch iets minder dat de eerste keer. Vampiers zijn nou niet meteen de interessantste wezens in horrorland en dan is het jammer dat er helemaal geen aandacht aan het verhaal wordt gegeven. De boel is enorm oppervlakkig en het drama-geneuzel wat er in is gepropt vertraagd de boel behoorlijk. Want ondanks dat er best wat actie in zit, weet de film bij vlagen saai uit de hoek te komen.

Waar ik wel zeer over te spreken ben is de opmaak van de vampiers, en de guts en gore in het algemeen. De vampiers zien er echt duivels uit, als bloeddorstige roofdieren met een eigen taal. Geen twee plastic hoektanden maar een bek vol vlijmscherpe messen. Bloederig is de film zeker, waarbij wonden realistisch blijven en sommige kills heerlijk hard in beeld komen. Knappe special effects.

Niet alleen de speelduur maken de film te langdradig, ook de oninteressante plot maakt het een te lange zit. De vampiers zijn erg goed gecast, en Ben Foster acteert ook weer op zijn sterkst. Maar zo'n Hartnett en George is gewoon drie keer niks.

Zouden Zombie's hoogtijdagen dan toch al dik tien jaar achter zich liggen? Laten we hopen van niet, maar 31 is wederom geen schot in de roos. Het oppervlakkige verhaal gaat niet dieper dan een aantal carnaval-medewerkers die achterna worden gezeten door een aantal psychopaten. Mede door de saaie personages voelt de opbouw van de film nogal langdradig.

Wanneer het dan losgaat wordt het iets genietbaarder, maar het camerawerk vond ik vaak ronduit schandalig. Het schudt maar heen en weer waardoor je vaak maar half ziet, scenes schieten in flitsen voorbij zonder dat je weet waar een persoon is heen gevlucht, geraakt is of met iemand in gevecht is. Daarbij is het decors niet zo sfeervol als gehoopt en soms zelfs veel te donker waardoor je nog minder ziet. Een aantal moorden zijn best goed, maar ook hier draait de camera soms gewoon weg.

Uiteraard is Sheri Moon Zombie weer van de partij, die lijkt geen dag ouder te worden en is ook hier weer op haar sexy best. Een beetje een rol als Baby Firefly, maar dan met een goed hart. Of in elk geval beter. Jammer dat de rest van de slachtoffers kleurloos zijn en geen greintje sympathie weten op te wekken. Ik zou zweren dat ik Bill Moseley hoorde achter een masker, maar dat bleek achteraf niet zo te zijn. Meg Foster had wat dat betreft ook een masker mogen krijgen, want wat ziet die er slecht uit. Die hebben ze een aantal maanden in een bad met zoutzuur laten weken en de set op geschopt, nadat ze vier jaar onder de grond heeft gelegen. Wanneer Doom-Head zijn opwachting maakt wordt het plotseling een stuk interessanter, heerlijke rol en oprecht gestoord. Hij zou de film bijna naar een voldoende hebben getild, maar daarvoor verschijnt hij iets te laat op het podium.

De soundtrack is nog wel een klein pluspuntje die soms dreigend is maar ook een paar leuke, bekende nummers bevat. Echter, ik hoop dat Zombie zich snel herpakt, zeker met het oog op Three from Hell (2019) waar ik reikhalzend naar uitkijk!

Zoals ik van een haaienfilm verwacht. Persoonlijk heb ik best een hekel aan zwemmen in de zee. Het feit dat je totaal geen zicht hebt op wat er onder je allemaal gebeurd zint me helemaal niks. Ik kon me de angst van Lisa dus goed voorstellen voorafgaand toen ze de kooi in ging. Zeker toen de kooi naar de bodem van de oceaan zonk brak het zweet me uit. Een helse nachtmerrie waarin ik mijn duikbril tot de rand vol zou janken.

In tegenstelling tot het recente The Shallows speelt deze film zich grotendeels onder water af. Wat het extra spannend maakt is dat je een sterk claustrofobisch gevoel krijgt. De film zit vol met shots die de donkere diepte in staren waarbij je twijfelt of dat je een haai ziet of dat het gewoon een bepaalde lichtinval is. Ook de hoeveelheid lucht die in de flessen resteert speelt een rol waardoor het ook nog eens een race tegen de klok is. Moore en Holt doen het aardig maar zo heet als Blake Lively wordt het niet.

Pluspunt vind ik ook dat er niet heel veel confrontaties zijn met de haaien waardoor het eigenlijk nooit nep wordt. Ze maakten op mij een realistische indruk die gewoon op instinct van een roofdier afgaan in plaats van een persoonlijke vete uitvechten met hun maaltijd. Wat horror betreft blijft het vrij braaf. Er vallen niet veel slachtoffers, en schokkend wordt het nooit. Wonden zien er daarentegen goed uit.

Het einde was in mijn ogen bijna perfect, het ging vijf minuten te lang door. Toen het onderwerp 'hallucineren' ter sprake kwam wist je als kijker dat het zou gebeuren. Ik raadde zelfs het moment waarop het werd ingezet. Toch duurde de hallucinatie zo lang dat ik het na verloop van tijd vergat. Zodoende was het einde toch een kleine verrassing. Maar, het had van mij mogen stoppen toen er weer werd overgeschakeld naar Lisa in de kooi die in haar zelf praatte en langzaam gek leek te worden. En dan het beeld op zwart. Maar goed, kleinigheidje. Weer een tof haaienfilmpje. Keep on pooping them out.

Na Black Sabbath mijn tweede Bava pas, en wederom is het vooral de sfeer die de film naar de voldoende trekt. De grote, kitscherige villa bewoond door prachtige modellen omgeven door fel kleurgebruik en mooi schaduwspel is een genot voor het oog. De veelgeprezen soundtrack is me echter even ontgaan, hij is me niet opgevallen.

Ik had wel een beetje moeite om de personages uit elkaar te houden. Zeker als ze ook nog aardig op elkaar lijken; alle mannen in pak en de vrouwen kort blond haar met drie lagen plamuur op. Vanaf het begin van de film waren het er al meer dan tien waardoor het soms een beetje chaotisch was. Maar al snel slinkt het groepje doordat er een gestoorde moordenaar op pad is. Die ziet er simpel, maar tof uit. Maar de moorden hadden naar mijn mening beter gekund. Iets creatiever, en vooral wat meer bloed had niet misstaan.

De ontknoping kwam wat vroeg en zeker niet als verrassing. Logisch ook als zowat de hele cast is uitgeroeid, dan blijven er maar een paar opties over. Het verhaal is uiteindelijk nog redelijk goed, al vind ik die onderzoekjes van de politie in een giallo nooit zo interessant. Toch een dikke voldoende, en met potentiele ophoging in de toekomst.

Michael Bay debuteert met een nieuwe explosieve actiefilm op Netflix, de een-na duurste Netflix-productie ooit. Red Bull, Heineken, Heinz en meer bekende merken krijgen meerdere seconden screentijd, al het geld wat Michael de lucht in schiet moet ergens vandaan komen.

Toen een vriendin aan mij en een vriend vroeg welke film we gingen kijken en we 'een Michael Bay-film' zeiden vroeg ze zich af wat we bedoelden. Lachend zeiden we dat je van het verhaal niet veel hoeft te verwachten maar dat je vooral veelvuldig in je gezicht wordt geslagen met explosies, kogelregens en ongeloofwaardige actie. Niet is minder waar. De film opent met een twintig minuten durende non-stop auto-achtervolging door de straten van Rome. De actie is spectaculair, hoewel soms wat chaotisch in beeld gebracht. Ondanks dat zitten er een paar strakke opnames tussen waarbij auto's op de meest onwaarschijnlijke manieren crashen met zoveel oog voor detail dat je in de reflectie van de autoramen je Michael Bay zichzelf kan zien aftrekken in zijn regisseursstoeltje.

Daarna zakt het een beetje in en wordt een niet al te bijzondere cast geïntroduceerd waarbij van chemie weinig sprake lijkt. Hoewel Reynolds hetzelfde typetje als altijd doet stoor ik me er sinds Deadpool niet meer aan. Zo'n actiekomedie blijft echter moeilijk, want de grappen vervallen als snel in een déjà-vu moment met zo'n beetje elke andere genrefilm. Stukje bij beetje worden de achtergronden van de hitmen verteld, maar echt aanslaan wil het maar niet. Op een gegeven moment springt de film ook van hot naar her wat het nog chaotischer maakt. En dan blijkt de ruim twee uur toch te lang te zijn.

Tussendoor zijn er nog wel wat ongeloofwaardige, maar vermakelijke actiescènes waarbij er teveel gebruik wordt gemaakt van slow-motion. De actie lijkt hierdoor minder hard en dan wens je gewoon dat Michael een keer met zijn fikken van die knop afblijft, net alsof je een klein kind een afstandsbediening geeft. De afsluiter is echter weer genieten geblazen met een originele insteek waarbij Michael de complete filmset om zeep helpt. Actie alom dus, maar vooral een lege huls.

Ik weet dat posters misleidend kunnen zijn, maar ik voelde me toch erg aangetrokken tot het kleurrijke plaatje. Het verhaal klonk ook als een basis om iets moois op te bouwen en het levert inderdaad een erg leuke film op. 68 Kill pakt een beetje van alles wat: misdaad, zwarte komedie, actie, misschien zelfs een vleugje horror.

Trent Haaga heeft een werkje afgeleverd wat volgepropt zit met girlpower. Er is vrijwel niemand te bespeuren met een schoon geweten, maar leuker nog, de vrouwen domineren de mannen hier. AnnaLynne McCord speelt Liza! Zij heeft de broek aan, zij rijdt de sportwagen, zij hanteert de wapens en zij zit bovenop tijdens de seks. Ik was stomverbaasd dat ik achteraf pas las dat ik haar heb gezien als lelijk mormel in Excision. Ik herkende haar niet, maar ze is zowaar veranderd in een knettergekke femme fatale. Sexy, maar helemaal koekoek. Een rol die McCord op het lijf is geschreven. Het leven wordt haar zuur gemaakt als andere knotsgekke bitches achter haar geld aan gaan en daar middenin loopt sulletje Chip (Ook sterk geacteerd door Gubler) die onvrijwillig wordt meegesleurd in een hele hoop narigheid. En dan heb je ook nog de creepy Dwayne. Jep, de personages maken de film.

Het komische aspect bestaat vooral uit de extreme vuilbekkerij van de personages. Nooit hilarisch, maar vaak pikzwart. Hoe de stemming van Liza kan omslaan zorgt wel vaak voor leuke momenten. Het slechtste kwam van oom agent. 68 Kill heeft ook heel wat bloed voor ons in petto, inclusief afgehakte ledematen. Het neigt zelfs een beetje de horrorkant op met het groepje psycho's op het eind.

Erg jammer dat Liza het loodje moest leggen, dat geeft toch wel aan dat ik haar echt een leuk personage vind. Lekker onvoorspelbaar, maar bovenal extreem grof en gewelddadig. Het einde past echter wel goed. Vlotte film en een leuke verrassing die een dikke voldoende oplevert, en wie weet komt er nog een ophoging.

Een best sterke Canadese drama/horror die laat zien hoe ver iemand kan gaan om wraak te nemen op de verkrachter en moordenaar van je dochter. Vanzelfsprekend hoop je dat nooit mee te hoeven maken, zeker omdat ik ook geen kelder heb en alle nabijgelegen hutjes zijn verhuurd aan de plaatselijke scouting en andere heisluipers.

Les 7 Jours du Talion is een erg stille film die zelfs geen muziek kent. Het versterkt de rauwe sfeer zeker, al denken mijn oogleden daar nog wel eens anders over. Decors zijn ook veelal grijs en grauw. Depressieve uitstraling dus, maar maakt het geheel ook een beetje saai en zelfs een wat lange zit.

Legault acteert sterk, al kon ik me niet vol inleven in hem. Dit komt omdat de band tussen hem en zijn dochter nauwelijks aandacht krijgt. De martelingen waren goed in beeld gebracht en wonden waren uiterst realistisch. Maar over het algemeen vond ik dat Bruno zich nog inhield. Toen die zeven dagen van marteling om waren had ik iets van; is dit het nou? En die ontvoering van die vrouw sloeg echt nergens op en had met gemak achterwege gelaten kunnen worden. Het einde is wel goed.

Mensen die meer over dit onderwerp willen zien kan ik van harte Daddy's Little Girl (2012) aanbevelen. Ik vind die zowel op drama- maar zeker ook op horrorgebied veel sterker. Mensen die deze martelingen te ver vonden gaan moeten er echter niet aan beginnen.

Nah, Hauer had zich niet met dit prul moeten bemoeien.

Inderdaad een Scream rip-off. Maar als er gebruik wordt gemaakt van een telefoon is het dat al snel. Deze was alleen totaal niet spannend of verrassend.

Een doorgewinterde horrorfan schrikt niet meer van een kat die langs het raam rent of een man die opeens 'onverwacht' in beeld komt. De hoofdrollen waren vaak irritant zoals die negerin en die homo. Waarom stoppen ze er een overdreven homo in? Voor het komische effect? Bij mij leverde het alleen maar ergernis op.

Om het allemaal verrassend te maken bedachten ze een plotwending, namelijk Scott die opeens deel uitmaakt van de moordenaar. Verrassend hoor, eerder cliché. Het einde was ook niet echt boeiend. Een rits flashbacks en klaar.

Wel wat aardige effecten en hier en daar een leuke scene maar de doorgewinterde horrofan kan deze film links laten liggen.

Nadat ik vandaag verrast werd door het onbekende The Spiritual World besloot ik nog maar een gokje te wagen in de Thaise horror categorie. Secret Sunday gooit je meteen in het diepe met een overtuigend intro waarin de regisseur meteen laat zien wat voor een budget hij ter beschikking heeft. De special effects van het kwaad zien er in elk geval zeer redelijk uit en de film is meteen spannend.

Het allergrootste probleem is eigenlijk, en dat is vast mijn eigen schuld, dat ik niet echt weet naar waar ik heb zitten kijken. Veel gebeurtenissen in de film kan ik niet verklaren en het verhaal wordt behoorlijk ingewikkeld gemaakt, zeker op het eind. Ik heb geen idee wie wie is en wat er precies is gebeurd. Die tempels heb ik nauwelijks gezien. Ik had verwacht dat ze er een hele happening van zouden maken, maar na een poep en een scheet verlieten ze de tempel weer. Helaas is de film niet bekend, dus ik kan er ook niks op nalezen.

Hoewel ik het gevoel heb dat het verhaal wel degelijk aardig in elkaar zit was het dus vooral kijken naar de losstaande scenes. De mooie Poon was leuk om naar te kijken en ze acteerde samen met Nat behoorlijk goed. Ik verschoot af en toe van een aardig schrikeffect en de spookscenes waren vrij spannend. Wellicht dat toekomstige kijkers me kunnen inlichten over enkele details die ik over het hoofd heb gezien of kunnen overtuigen voor een herziening. Voor nu misschien een iets te laag cijfer, maar dat kan altijd nog opgehoogd worden.

Was alweer een tijdje geleden dat ik deze had gezien dus was het tijd voor een tweede kijkbeurt. Zoals verwacht is Á l'Intérieur nog steeds mijn favoriete horror uit Frankrijk. Ik heb mijn stem zelfs op kunnen waarderen!

Het trieste intro en het leventje van Sarah erna laten je meteen voelen dat dit geen makkelijke film wordt. Ze is depressief en heeft niet veel behoefte aan sociaal contact. Helaas staat er diezelfde avond een onbekende vrouw voor de deur met slechte bedoelingen. Wat wil je ook als je op 666 woont. De spanningsopbouw in deze film is briljant. Je ziet in het begin alleen de schaduw van de dader en de muziek die begint te spelen maakt de situatie zenuwslopend. De scene waarin de vrouw in de schaduw schuilt wanneer Sarah op de bank zit is enorm creepy. Visueel zit het wel goed met mooie shots en licht/donkercontrasten.

Bijna meteen na de kennismaking met de dader krijg je haar volle tronie in beeld. Daarom is het extra knap dat de film nog zo spannend blijft. Dat is wel eens anders wanneer het mysterieuze van een psychopaat er af is. Daarom complimenten voor het acteerwerk van Dalle die een intens gestoorde bitch neerzet. Ze heeft er ook wel een geschikte kop voor moet ik zeggen. Lekker geschift ook wanneer ze opeens bij het bed staat van Sarah, ze lijkt overal zomaar te kunnen komen. Ook Paradis vond ik het goed doen, ik voelde op een gegeven moment best met haar mee.

Dat komt vooral omdat dit één van de weinige horrors is waar de gore zo overtuigend is gebracht dat je het bijna kunt voelen. Ik zat meerdere malen met gespannen spieren het bloedbad te aanschouwen. Bij de scene met de schaar in het hoofd kon ik de koppijn bijna voelen. Zelden heb ik zulke realistische wonden gezien en alle wonden komen gewoon vol op je scherm. Ik heb echt zitten genieten en de make-up verbloemt ook een beetje dat de kills op zich niet zo bijzonder zijn. Neemt niet weg dat de laatste actie echter behoorlijk ziek is.

Er zitten wel een paar acties in de film waar ik m'n twijfels bij heb, zoals het gedoe met de politie. Maar dat stoorde verder niet. Deze film heeft eigenlijk alles wat ik in een horror wil. Een voortdurende knellende sfeer en spanning, sfeervolle muziek, een bloedbad waar je U tegen zegt, een erg fijne speelduur en een gestoorde psychopaat. De film had waarschijnlijk de volle mep gekregen als het verhaal me nog wist te verrassen met een speciale wending. Topper!

Een jaar of twaalf geleden wist Audition behoorlijke indruk op me te maken. Je leest vaak dat dit Miike's beste film zou zijn, en hoewel de cultstatus terecht is had ik niet verwacht de film zelf iets lager te beoordelen dan ik jaren geleden heb gedaan.

Het verhaal gaat over een weduwnaar die door alles en iedereen om hem heen wordt aangespoord om een nieuwe vrouw te zoeken. Hij besluit hier gehoor aan te geven en via een nep-auditie komt hij in contact met de mooie en verlegen Asami. Je komt ze niet veel tegen maar dit is een wat serieuzere Miike zonder schreeuwerig acteerwerk, kleurrijke filters of experimentele geluidseffecten. Ook zijn kenmerkende droge humor is in grote lijnen achterwege gelaten. Dit wil ook zeggen dat de film soms een beetje langdradig aanvoelt en er op grafisch vlak niet gek veel te genieten valt. Die auditie was dan wel leuk om te zien, eigenlijk gewoon een vleeskeuring, precies de reden waarom sommige vrouwen van de ene op de andere dag hun kop kaal scheren en op alles en iedereen gaan zeiken.

In een land als Japan waar de man voor de vrouw zorgt was het een verademing om een film te zien waarin de rollen werden omgedraaid. Miike heeft de macht in het tweede film volledig bij de vrouwen gelegd en middels flashbacks en andere beeldtrucjes maakt hij duidelijk dat het maar eens afgelopen moet zijn met vrouwen als lustobject te zien. Juist in het slotdeel kruipt de Miike waar de liefhebber voor komt weer een beetje uit zijn schulp. De kleuren worden anders, er komt een klein beetje Miike weirdness tevoorschijn, verhaallijnen volgen elkaar snel op en hetgeen waar de film om bekend staat: het martelen. Nu is dit laatste zeker niet zo schokkend als men doet geloven, zeker niet als je ziet wat hij twee jaar later met Ichi weet te maken.

Een film met een duidelijke boodschap en een gewelddadig slot, maar met een net te langdradig middenstuk met een te kleine spanningsboog.