Opinions

Leuke wegkijker die nergens in uitspringt maar voldoende sfeer bevat om boeiend te blijven.

Een student huurt een kamer in een vervallen pension met chagrijnig personeel. Persoonlijk was ik hem allang weer genokt maar hij besluit de kamer toch te nemen. En dat is dom van hem, want er is iets niet pluis! Oh nee toch? De gekke mensen die het pand bewonen en vage gebeurtenissen zorgen voor een leuke onaangename sfeer. Beetje jammer vond ik dat wetenschap een rolletje speelde, iets wat ik geen toegevoegde waarde vond.

De film is vrij voorspelbaar maar wil ook niet anders zijn. De muis vond ik een verkeerde zet, wat meer aan een sprookje deed denken, al was de eindscene wel tof gedaan. Wanneer je de heks vol in beeld ziet kon ze me ook niet echt overtuigen. Ik had bovendien verwacht dat die moeder de heks zou zijn. Redelijk geacteerd en een paar goed getimede scares. Niets bijzonders, maar ook niet veel mis mee.

Dankzij jeroentjuhhhhh deze net bekeken. Na de eerste 'Phobia' waren de verwachtingen hoog. Helaas zitten er twee matige filmpjes tussen, maar gelukkig spoelen de drie andere geslaagde kortfilms de nare smaak bijna helemaal weg.

De aftrap is voor 'Novice'. Helaas was het weinig boeiend doordat je veel luistert naar een hoop gelul in de ruimte van een stel monniken. Eigenlijk zat ik alleen maar te wachten totdat hij eindelijk afgelopen was. Langzaam maar zeker kom je te weten wat er precies gaande is en dan voorkomt het goede einde dat je volledig in slaap bent gesukkeld. Geen super begin.

Gelukkig is 'Ward' al veel meer geslaagd. Een jongen ligt half verlamd in een ziekenhuis bed, met daarnaast een man in coma. Let the game begin. De spanning wordt goed opgebouwd en de schrikeffecten waren goed getimed. Helaas moet de film wat aan spanning en mysterie inleveren wanneer de geest fysiek wordt. Het einde snapte ik ook niet helemaal, maar ik heb goede hoop voor het derde filmpje.

'Backpackers' is in mijn ogen iets nieuws, namelijk een Aziatische zombiefilm. Hoewel het voor de doorgewinterde zombiefan niks nieuws weet te bieden, is de uitwerking gewoon goed. De spanning is in het begin zeker aanwezig, maar zodra de zombies in volle glorie te bewonderen zijn verdwijnt die weer. Maar dat is in andere zombiefilms niet anders. Ben wel benieuwd naar meer zombiewerk uit Azië.

Helaas was 'Salvage' dan weer een stapje terug. In eerste instantie moest ik denken aan een 'Christine'-kloon, maar dat werd het gelukkig niet. Maar beter dan dat werd het ook niet. Een standaard spookverhaaltje, waar je vanaf minuut één weet wat er gaat gebeuren. Eén of twee leuke scènes maar over een uurtje ben ik dit kortfilmpje waarschijnlijk weer vergeten.

Het laatste deel, 'In The End', is weer een geniaal werkje van mijn favoriete Thaise regisseurs Wongpoom en Pisanthanakun. De drie jongeren uit 'Phobia's In The Middle' spelen hier weer de hoofdrol en zorgen voor flink wat humor. Horror wordt belachelijk gemaakt, evenals het eigen werk van de regisseurs zoals 'Shutter' en 'Twin Alone'. Het was al dik genieten, maar toen én Aeh niet dood bleek te zijn, én het meisje dat ook nog leefde... totaal onverwacht en briljant!

'Novice' en 'Salvage' vallen helaas tegen, maar de andere drie, met 'In The End' als absolute uitschieter, zijn erg geslaagd. Heerlijke film voor als je je niet te lang wilt concentreren op één verhaallijn. Voor fans van horror, Aziatische horror en/of Wongpoom & Pisanthanakun een absolute aanrader!

Heerlijk dit soort films waarin details van een grootste oorlog worden vergroot. Of ik heb onder een steen geleefd, maar ik had nog nooit van Desmond Doss gehoord. Bij een oorlog denk je toch aan miljoenen, anonieme pionnetjes die elkaar bestrijden maar er bestonden dus wel degelijk hele bijzondere gevallen, zoals van Doss. Een vrijwilliger die door zijn geloofsuiting geen geweer wilt vasthouden, maar wel graag soldaten wilt redden.

Hacksaw Ridge begint rustig en misschien zelfs traag. Toch was ik na een kwartiertje wel verknocht aan de film. Dat komt vooral door de sympathie die Garfield weet op te wekken. Beetje klungelig met het hart op de juiste plaats. We leren wat over zijn rumoerige gezinsverleden en zien hem aanklungelen met een meisje, wat me even deed denken aan Pearl Harbor. Ondanks dat ik werkelijk niets met enig geloof heb, stoorde ik me er niet aan. Misschien omdat ik in mijn achterhoofd hield dat de film straks een flinke pak harder wordt.

Ik kan ook erg genieten van die bootcamps waarin soldaten elkaar lopen te pesten waarna een pislinke drill-instructeur komt binnenstormen. Die scheldkanonnades kan ik altijd wel om gniffelen, prima vertolkt door Vaughn. De actie zelf is een ware verademing vergeleken met het te gepolijste Dunkirk van een paar dagen geleden. Mel Gibson zou Mel Gibson niet zijn als hij de ware horror van een oorlog niet in je gezicht duwt. Soldaten vallen met bosjes, vaak op gruwelijke wijze en het veld ligt vol met ledematen en ingewanden. Erg hard, maar waarheidsgetrouw. Daartussenin ontvouwt zich het verhaal van een hospik die op heldhaftige wijze talloze collega's redt.

Je zou het bijna niet geloven als je niet wist dat het waargebeurd was. Het heldenverhaal is uitstekend verfilmd door Gibson, hoewel een aantal kleine dingen zijn aangepast. Nu maar hopen dat Mel weer wat sneller met een nieuwe film op de proppen komt.

Een behoorlijk sterk drama die niet het niveau haalt van Grave of the Fireflies, maar desondanks indruk maakt. Ik moest me wel even over de lelijke animatie heen zetten. Deed me inderdaad denken aan het bovengenoemde Chibikko Remi to Meiken Capi (1970), een film die ik als kind erg eng vond mede dankzij de donkere animatie. Dat het lelijk was viel me toen niet op, maar dit was af en toe geen gezicht. Ook de voice overs waren soms irritant, die schelle, schreeuwerige kinderstemmetjes.

Extra knap is dus dat ik ondanks die mankementjes toch met gemak in de film kwam. De onschuld van de spelende broertjes die in contrast staat met de nachtmerrie die komen gaat is om kippenvel van te krijgen. Niks aan het handje, maar een documentaire stem verraadt in het intro al dat er iets vreselijks staat te gebeuren. Wanneer de bom dan valt is het indrukwekkend te noemen. Opeens ontvouwt de eenvoudige tekenstijl zich positief. Zwart-wit flitsen, grijze vlakken van een stad in puin en bruine hoopjes mens die kermend zoeken naar een uitweg terwijl hun vlees van hun botten smelt. Daarbovenop het feit dat ook dieren en babytjes niet gespaard blijven maakt dit geen film voor de allerkleinsten, ondanks het kinderlijke uiterlijk.

Het is alleen een beetje de emotie die ik miste. Er zitten hartverscheurende momenten in, maar het wist me niet echt te raken. Wellicht is de brakke animatie een oorzaak waardoor ik toch wat afstand voelde of het enorme gekrijs wat uit die kinderstrotten kwam... Ik miste toch wat subtiele dingetjes om het écht een topper te maken, maar gebrek aan mooie animatie en een treffende soundtrack is de grootste boosdoener. Ondanks dat een mooi drama die door fans van Grave of the Fireflies best een kans mag hebben.

Bovenstaand plot is het verhaal van het eerste deel dat niet op de site staat. Daarin wordt de familie van Milly vermoord en hoewel zij ook flink wordt toegetakeld overleeft ze het. Haar halve lichaam wordt gerepareerd door een gekke dokter. Resultaat: een nieuw half mechanisch lichaam waarmee Milly uit is op wraak. Er zit flink wat vaart in en een aantal boeiende gevechten maken het tot een heerlijk splatter werkje.

Bloody Battle is het vervolg waar we kennis maken met Haru die contact met Milly zoekt om revenge te nemen op de moordenaar van haar man. Hoewel het verhaal nog steeds niet diep is, wordt er wel meer vertelt dan in voorgaand deel waardoor de film wat minder snel is dan de eerste. Ondanks dat is de montage tijdens de gevechten lekker vlot en is het je verstand op nul zetten. Bloody Battle heeft bij vlagen veel gore en vliegende ledematen zoals het in een J-sploitation hoort. Tof zijn de opties die het gerobotiseerde lichaam van Milly heeft. Diverse wapens zijn geïntegreerd waardoor je als kijker meermaals verrast wordt door de creativiteit. De gunchucks waren ook erg vet.

De korte speelduur is ook een positief punt. Hoezeer ik ook kan genieten van dit soort werkjes, het moet niet té lang duren. Laat dat derde deel maar komen!

Vond hem echt ongelofelijk saai. De tijd waarin het zich afspeelt is sowieso niet aan mij besteed.

De film neemt echt veel te veel tijd om een verhaal te vertellen wat me totaal niet wist te boeien. Als je weet dat er zombies in voor komen hoop je er ook nog wat van te zien, maar dat geldt alleen voor de laatste tien minuten. Eindscene was leuk, maar alles wat daarvoor gebeurde was uitermate oninteressant.

Zeer realistische film over tuig dat steeds verder verzuipt in hun haat jegens het gezag. Dat de film geheel in zwart wit is, werkt prima bij aan de totale, grauwe sfeer.

Sinds dat ik Irréversible heb gezien vind ik Cassel echt geweldig en ook hier acteert hij weer zeer overtuigend als tuig van het ergste soort.

Het einde is wel sneu eigenlijk omdat ik steeds meer sympathie begon te krijgen voor Vinz, en dan opeens wordt hij afgeknald. De film kijkt ook lekker weg, met leuke dialogen en angstwekkende situaties.

Niks op aan te merken en een toppertje. 4.5*

Aardig drieluik waarvan ieder filmpje in het teken staat van water.

De eerste film, het Chinese 'Next Door' is meteen het beste. Bevat behoorlijk wat sfeer en het achtergrond verhaal was interessant. Zit ook behoorlijk wat vaart in, in tegenstelling tot de andere twee. De geest is niet eng, maar de scenes weten wel te vermaken.

'The Dark Hole' uit Japan is het minst. Een erg traag verhaal die maar niet weet te boeien. Alle clichés worden uit de kast gehaald zoals psychiatrisch gezeur en childhood trauma's. Iets wat ik in dit soort kortfilmpjes niet per se wens. Ook dit filmpje imponeert allesbehalve.

Het Thaise 'The Lost Memory' is weer iets beter maar weet het niveau van het eerste filmpje niet meer te halen. Wederom een vrij traag filmpje, met een iets leukere geest dit keer. Visueel ook het mooist.

Het is jammer dat deze kortfilmpjes vaak niet zo eng zijn, ook deze schiet daarin te kort. Afgezien van het eerste verhaaltje ook een beetje een tegenvaller.

Crazy Lips doet inderdaad denken aan Visitor Q en aan Versus; een grote aaneenschakeling van rariteiten waar je mond van open valt, en vervolgens veranderd in een grote glimlach. Mits het je ding is, want wanneer deze film hier bekend zou worden, zou het massa's onvoldoendes regenen. Only in Japan.

De film speelt zich grotendeels af in een huis van een familie waarvan de zoon van moord wordt beschuldigd. Buiten staat de pers op de stoep: "What's really happening in this house?", en al snel worden er een rechercheur en twee psychics opgetrommeld die er nogal rare methoden op na houden. Later worden er nog een paar domme FBI-agenten geïntroduceerd waarvan één een voorliefde voor Amerika lijkt te hebben. Kortom; een hele rits bizarre personages komen voorbij, de ene nog gekker dan de ander.

Ik moet zeggen dat ik van het verhaal niet zo veel heb meegekregen. De film is vooral een chaotische rit vol onlogische nonsens. Onthoofde meisjes, serieverkrachtingen, moeder en dochter die worden gehersenspoeld, een dansende Ren met een dildo in zijn mond en nog meer, schokkende dingen die echter met een dosis zwarte humor zijn beladen. Voor een volbloed horror schiet de film te kort. Erg weinig gore of spannende scenes. De special effects waren niet altijd tof, en de geluidseffecten waarschijnlijk expres knullig en goedkoop. Denk dus eerder richting een Visitor Q, light welteverstaan.

Maffe film dus, die niet altijd even verzorgd is en soms wat teveel op bizarre situaties leunt waardoor het af en toe een chaos is. Niet aan te raden aan mensen die voor het eerst een Japans filmpje gaan zien, maar wel voor de liefhebber van Japanse ongein.

Schandalig is het, dat ik als horrorliefhebber deze nog nooit had gezien. Immers, wanneer men over horror praat komen toch altijd eerst de klassiekers als Nightmare on Elm Street, Friday the 13th en Halloween naar boven. Na vanavond kan ik eindelijk ook meepraten over de beruchte daden van Michael Myers.

De film oogt vandaag de dag wat gedateerd maar door het zeer fijne Halloween-sfeertje is de film zeker nog genietbaar, gelukkig. Het intro laat meteen duidelijk zien wat voor een psychopaat Michael is, zomaar een mes pakken en zonder enige twijfel of reden zijn zus vermoorden. Vijftien jaar later ontsnapt hij uit een inrichting en is het een echte creep geworden, gekenmerkt door zijn witte masker. Ik heb even gemist waarom Michael uitgerekend achter Jamie Lee Curtis aanging maar dat boeit niet zo veel.

Grappig om te zien dat Curtis nu een groot actrice is, mede door Halloween, terwijl ze niet veel anders doet dan de meeste B-actrices van het moment die op komen draven in low budget horrortroep en de volgende dag achterop de vuilniswagen staan. Ook Curtis speelt namelijk een gillend schoolmeisje die wordt gestalkt door een moordenaar. Niet eens zo'n bijzondere rol, maar wel degelijk vertolkt. De echte showsteler is natuurlijk Myers. Hij lijkt overal, is niet uit te roeien en met zijn spierwitte masker weet hij je de stuipen op het lijf te jagen.

Wat me wel een beetje tegenviel waren de kills. Het was niet creatief en er was nauwelijks bloed te bekennen. Verder is de soundtrack bekend natuurlijk, maar werd het doorheen de film zo vaak gebruikt dat het op den duur een beetje de strot uit kwam. Leuke film verder met best wat spannende momenten. Terechte klassieker, al had ik graag wat mee gekregen van de impact toen hij uitkwam in 1978. Want hedendaags is er natuurlijk beter te krijgen.

Vond hem niet eens zo heel slecht eigenlijk. Een paar dagen geleden pas voor het eerst Halloween gezien en dus was het moment daar om de remake ook een kans te geven. Ik was vooral benieuwd omdat Zombie mij allang heeft overtuigd met het werkelijk geweldige House of 1000 Corpses en The Devil's Rejects.

Een grote verandering is dat de jeugd van Michael uitgebreid wordt uitgelicht. Hoewel ik het jongetje nog best goed vond acteren, lekker kil, en de moorden gruwelijk koelbloedig waren is het vanuit het personage Michael een beetje jammer. In het origineel was het juist creepy dat je niet veel van Michael wist, hij leek zelfs helemaal niet uit een verkeerd gezin te komen. Een beetje gemengde gevoelens dus.

Het stuk dat hij in de gevangenis terechtkwam vermaakte wel, al vond ik Michael zelf niet zo overtuigen en dat is jammer. Halloween = Michael Meyers. En hier leek hij een normale psycho met lang haar, een lelijk maskertje en drie meter groot(!). Wel tof dat hij verder iedereen gewoon afmaakt. Leuk trouwens om Trejo, Moon, Mosely en Haig op te zien draven die ook een leuke rol vertolkten in Zombie's voorgaande werk. Ook Brad 'Chucky' Dourif heeft een rolletje.

Het verdere verloop van het verhaal loopt best gelijk aan het origineel. Een paar vermakelijke scenes, geen overdreven toffe moorden en wat naakt. Als deze film onder een andere titel was uitgebracht met een andere moordenaar was hij waarschijnlijk beter geworden. Nu is het teveel vergelijken met een klassieker die blijkbaar moeilijk te toppen is.

Een vervolg die niet veel anders doet dan het eerste deel waardoor de film teveel in herhaling valt.

De film gaat verder waar het vorige deel ophield dus het is raadzaam het eerste deel gezien te hebben. De onverslaanbare Myers is weer tof al had ik mijn twijfels een beetje over het einde met dat lijpe gezwiep. Ik begon me ook een beetje te ergeren aan de domme situaties die meer worden gemaakt in slashers zoals het moment dat Curtis niet hard genoeg om hulp kan roepen maar wanneer hulp buiten bereik is opeens wel de longen uit haar lijf schreeuwt. Of waarom Michael niet eindelijk eens een keer in zijn kop wordt geschoten en daarna wordt ontmaskerd. Dom ook dat de dokter iemand vals kan beschuldigen waarbij de jongen wordt aangereden en het ze geen van allen iets lijkt te doen.

Weer naar behoren geacteerd, wat wil zeggen dat de slachtoffers hard genoeg schreeuwen, maar na een uurtje slaat de verveling toch wat toe. Het is te voorspelbaar, niet erg spannend en de climax niet verrassend.

De score is wat laag, maar toch had hier wat meer in gezeten. Het is vooral allemaal behoorlijk braaf en ik vond de rol van Francis nogal storend. De uiteindelijke twist verklaart het helemaal, maar zijn gepiep hing me op een gegeven moment de keel uit.

Visueel is de film best lelijk met schokkerige camerabewegingen om chaos te versterken. Zag er erg amateuristisch uit. Het vreemde sfeertje wat rond het gezin hangt komt de film wel ten goede, wat vooral voort komt uit de opgefokte tweeling. De rest van de cast kon me niet boeien. Het vrouwelijke slachtoffer in het paars was zelfs enorm irritant.

Hier en daar een geflipte scene, al mocht het wat bloederiger. De twist op het einde is leuk, al werd er wel diverse keren naar gehint. De film is best het bekijken waard, maar weet zijn potentie niet te benutten.

Enorm saaie rotzooi.

Gutterballs was nog te verteren, maar deze film doet werkelijk niks goed. Ja, misschien de make-up. Verder ontbreekt het aan verhaal, gore, boeiende personages, sfeer, degelijk acteerwerk en noem maar op. De 80 minuten waren zelfs een veel te lange zit.

De film begint nog leuk met een geslaagde cast die wel houdt van wat grove humor en gevaarlijke spelletjes. Maar daarna blijkt dat het middenstuk veel te lang is en het einde te pretentieus waardoor ik me lang niet altijd heb vermaakt.

Er zit best een goed (giallo)sfeertje in met een zwijgende killer, gekleed in het zwart. De moorden zijn meestal goed, al is het jammer dat niet alles onscreen gebeurt. Acteerwerk van Sue Anderson is ook niet slecht, kortom, best een goed filmpje. Maar waar het helemaal de mist in gaat is met het verhaal. Virginia heeft last van een trauma waardoor heden en verleden opeens door elkaar heen worden gezet. Op een gegeven moment vond ik het veel te verwarrend of iets nu een flashback was, of niet. Sowieso gebeurde er veel te weinig en leek de film bij vlagen stil te staan.

Het over-ambitieuze einde is een ware Scooby Doo-hommage, maar of dat nou de bedoeling was. Tot minimaal viermaal toe word je op het verkeerde been gezet, totdat je het gevoel krijgt dat het allemaal erg geforceerd is zo. Het mocht van mij allemaal wat simpeler, steek die tijd en dat geld dan maar in wat extra, weergaloze kills.

De film is bij vlagen irritant. Het zingen was al niet altijd even boeiend, misschien een paar leuke deuntjes. Maar toen dat beest ging tapdansen leek het echt op een retard. Dat was echt heel slecht! Het was alleen even leuk als alle pinguins tegelijk gingen tappen. Verder vond ik de animatie absoluut niet bijzonder en het verhaal veel te zoet en clichématig. De film op zich ziet er wel verzorgd uit met enkele leuke scenes zoals de enorme afdaling op het ijs, maar het sloeg bij mij niet echt aan.

Vage, aparte film.

Het gegeven is best leuk, en had al zoiets dergelijks verwacht. Meisje blijkt niet te vertrouwen, rollen worden omgedraaid, ze flipt, man wordt vastgehouden...

Jammer genoeg vond ik de film nergens echt spannend worden. De dialogen waren soms saai en te langdradig. Er gebeurde veel te weinig. Ook voelde ik geen sympathie of medelijden met de hoofdpersonen. Het einde raakte me dan ook niet en het maakte me allemaal niet zoveel meer uit.

De acteerprestaties waren wel in orde, voor de rest liet het een leeg gevoel achter.

***

Tijdens het spelen van menig first person shooter hoopte ik altijd al op een film in dezelfde stijl. Wat zou het tof zijn om een actiefilm geheel in P.O.V. te beleven. En dan dient zich zo'n film aan in de vorm van Hardcore Henry en dan blijf je toch een beetje op je honger zitten. Niet dat de film veel fout doet, het is misschien meer een confrontatie met mezelf met wat ik dácht dat leuk zou zijn.

Shooters zijn namelijk niet mijn favoriete genre, en zo heel veel speel ik ze ook niet. Degene die ik speel, draaien vaak toch om een (goed) verhaal. Daar gaat het in deze film al mis. Het begin is nochtans veelbelovend, wat me qua stijl een beetje aal Half-Life deed denken. Het zal het alarm geweest zijn. Maar het verhaal is vaag en dun en bedoeld om Henry van hot naar her te sturen om iedereen overhoop te knallen. Jimmy is nog wel geinig, maar badguy Akan is maar saai. Had ook gehoopt op een grotere rol voor Tim Roth.

Wat we vooral krijgen is een waar spektakel geheel met GoPro's gefilmd door de ogen van onze actieheld. Met een breed scala aan guns ragt ie er flink op los, al dan niet hangend uit een vliegtuig, vallend van een brug of springend van een auto. Het gaat maar door en met een bodycount van meer dan tweehonderd hoeft de liefhebber zich niet te vervelen. Doe dit maal heel wat bloed en ingewanden en veel grof geweld direct in je gezicht onder begeleiding van vlotte muziek en je hebt de perfecte film.

Er is alleen een grote maar, en dat kan bij een herziening wel eens veranderen. Ik was na een half uurtje wel een beetje afgestompt. Misschien vermoeidheid, of misschien was de wauw-factor al verdwenen. Door de stijl schudt het scherm voortdurend heen en weer waardoor je enerzijds goed moet blijven concentreren en anderzijds de helft van de actie letterlijk niet ziet. Denk maar eens aan zo'n stukje parcours of hand-to-hand combat. Meeslepend ja, maar mijn smaak wil denk ik toch liever een overview hebben van het hele gebeuren. Third person dus. Daarbij gaat het soms zo snel dat ik alles maar op me af liet komen zonder dat het nog veel indruk maakte, hypnotiserend bijna. In een eventuele sequel graag iets meer verhaal, wat écht brute personages en een betere actie-dosering.

Uitstekende wraakfilm die uiteraard sterk doet denken aan een film als Death Sentence. Vooraf had ik er niet zo gauw op gelet dat het een Britse film was dus moest ik weer even wennen aan dat accent want Jezus wat heb ik daar een hekel aan.

De film verrast nergens en volgt het bekende pad. De film is wel lekker grauw en barst van de jongeren waar je al snel een hekel aan krijgt. Natuurlijk is Harry Brown ook niet goed bezig, maar al snel krijg je sympathie voor hem en hoop je het liefst dat hij iedere relschopper over de kling jaagt. Goed geacteerd door de bejaarde Caine. Mortimer is een leuke vrouw, maar breekt hier geen potten of vazen. Op het begin is de film langdradig en een beetje saai, maar wanneer er enkele jongeren worden opgepakt begint het interessanter te worden. Het Engelse accent is dan wel weer leuk als er flink gescholden wordt. Goeie film, wat ik ook had verwacht.

Vermakelijk tweede deel dat een kleine verbetering op zijn voorganger is. Heel veel bekende gezichten keren weer terug, aangevuld met wat nieuwe personages. Sommige kind-acteurs zien er meteen wat ouder uit, maar acteren bovendien leuk.

The Chamber of Secrets is wat duisterder en bevat wat meer spannende scenes. Zo is de scene met de spinnen één van de vermakelijkste. De CGI ziet er ook wat beter uit dan in het eerste deel. Het duurt misschien allemaal iets te lang, maar over het algemeen verveelt het niet.

Nooit echt een fan geweest, heb dan ook alleen de eerste twee delen gezien. Toch blijf je vaak horen hoe geweldig mensen de reeks vinden, zeker met de laatste paar delen. Dus toch maar een nieuwe poging om de reeks te kijken, beginnend met een herziening van The Philosopher's Stone.

Ik ben niet bekend met de boeken, maar Hogwart is in elk geval een erg sfeervolle setting. Met honderden mysterieuze gangen en deuren, verborgen kamers en bewegende trappen moet het bijna een feest zijn om daar te 'studeren'. In een film dat bol staat van de magie wordt uiteraard veel CGI toegepast, maar die heeft de tand des tijds niet goed doorstaan. Storend is het niet, maar bijvoorbeeld het Quidditch-spel ziet er hierdoor vreselijk nep uit.

Het verhaal achter de steen is leuk en begrijpbaar voor jong en oud. Maar de kracht van deze film zit hem natuurlijk in het trio Harry - Ron - Hermione die prima acteren. Juist door Harry Potter heb ik een beetje een hekel aan Radcliffe, maar ik kon hem nu beter verdragen dan vroeger. Op naar de volgende.

Deze film zojuist gezien en hij verrassde me zeer. Allereerst is Bale één van mijn favoriete acteurs van deze tijd. Hij zet weer een topprestatie neer die erg realistisch overkomt. Freddy Rodriquez is een perfecte sidekick. Erg mooi en leuk om te zien hoe Bale in iedere film weer uit zijn vel springt.

Dit is een film waar ik van houd. Gewoon niet echt veel verhaal, maar gewoon doodnormale situaties onderogen komen en zien op te lossen, iets wat je in de getto ook kan overkomen. Gewoon kijken wat er op je pad komt.

Eva Longoria is een prachtvrouw en doet het ook aardig.

Voor de rest wil ik vooral pluspunten geven aan Bale en aan de film zelf. Lekker ruw en grof. Die mogen er ook best zijn.

****

Leuke horror die precies doet wat het moet doen: vermaken. Een flinterdun verhaaltje dient als excuus om een paar erg brute moorden te tonen. Hier en daar een komische dialoog, een paar leuke rollen van horroriconen Englund en Todd en een incest creature die zo aan het werk kan in een volgende Hills Have Eyes. Niks nieuws allemaal, maar wel vermakelijk.

Meer van hetzelfde.

Marybeth gaat samen met een groepje bountyhunters opnieuw de strijd aan met de afzichtelijke Victor Crowley. Helaas is de film wat minder grappig dan het voorgaande deel en zijn de dialogen over het algemeen saaier. Tony Todd heeft gelukkig een grotere rol en leuk om de debiele Lloyd Kaufman even langs te zien komen als hunter. Beetje jammer dat Marybeth door iemand anders wordt vertolkt dit keer, vooral omdat het een direct vervolg is. Ik irriteerde me trouwens mateloos aan de verkeerd opgeplakte wenkbrauw van Harris.

Er wordt weer met flink wat bloed gesmeten, zo'n 500 liter, maar de kills waren niet overdreven gruwelijk. Wel zag de make-up er goed verzorgd uit. Het monster mocht ook wat angstaanjagender zijn, want in close up bleek het toch best een baby face te zijn. Het einde is ook maar gewoontjes en er zal vast weer een vervolg uit worden gepoept. Zal vast niet veel beter worden als deze twee delen maar zolang het weet te vermaken mag Green doorgaan van mij.

De Hatchet-reeks is ook nooit een favoriet van mij geweest. Deeltje drie toch maar op gezet om een punt achter de trilogie te zetten. Veel weet ik niet meer van voorgaande delen, maar dat is zeker achteraf gezien helemaal geen ramp.

Grootste punt van kritiek zijn de saaie dialogen en een aantal personages die me alleen maar irriteerde. Zo is die Amanda geen seconde boeiend, en verzorgt ze tevens een enorm langdradige en overbodige verhaallijn. Harris vind ik ook nog steeds niet te pruimen, al was ze in dit deel gelukkig minder in beeld. Naast de cliché kale SWAT commander was er gelukkig nog een klein lichtpuntje; toen hij in de schaduw stond zag ik het al, de aanwezigheid van Sid Haig!

Hatchet III is geen enkel moment spannend, en dat is onder andere te verwijten aan het vele geschiet. Mitrailleurs, granaten en bazooka's, maar geen van allen is opgewassen tegen de kwade Victor Crowley. Dat een hoopje as dat wel is, is een beetje een sof. Wat geen sof is, zijn de special effects die in alle delen wel goed zijn. Het bloed spuit overdreven veel in het rond, maar ook de ingewanden en een aantal kills zijn van een zeer degelijk niveau. Fan van het monsterdesign ben ik nog steeds niet.

Uiteindelijk is de trilogie wel van een constant niveau. Niet goed, maar ook niet slecht.

Ik heb deze film ook twee jaar van me af geschoven ondanks dat het van Tarantino is, die gebaseerd op mijn stemmen misschien zelfs mijn favoriete regisseur is. Django Unchained was goed te genieten maar ik had eigenlijk geen zin in nog een langdurige film in een Western-jasje. En toch werd ik al snel gegrepen door The Hateful Eight, en dat is wat voor mij Tarantino zo goed maakt.

Er is weer een behoorlijke sterrencast van oude rotten opgetrommeld die ik voor het gemak even de 'Tarantino-kliek' noem. Acteurs als Jackson, Madsen, Roth, Parks en nog een paar anderen hebben al vaker met de regisseur gewerkt wat bijna een garantie voor succes is. Aangevuld met Russell en Leigh is de cast zo sterk dat het me makkelijk aan de buis gekluisterd hield. Want hoewel er weinig actie in de film zit, zijn het toch weer de dialogen die voor spanning, mysterie en zwarte humor zorgen. Vooral Samuel L. Jackson steelt de show maar weer eens, echt genieten om die man te zien vlammen.

Ik moet wel zeggen dat de dialogen soms net op het randje zitten van langdradig. Dan mocht het allemaal wel een tandje sneller gaan, maar gelukkig wordt de tweede helft nog een stukje beter. De verhoudingen worden duidelijker en de film vult de plotgaten in door middel van flashbacks en hoofdstukken zoals we dat kennen uit zijn beste werk, Pulp Fiction. Er zitten ook weer een paar lekker grove scenes in waarbij Quentin het niet laat om een berg hersensmurrie op je netvlies te smijten.

Toch moet ik zeggen, zo'n half uur na de film, dat The Hateful Eight als één lange scene in mijn hoofd zit, zonder dat er memorabele scenes bovenuit springen. Een spannend en sterk geheel is het wel. Ik ben benieuwd wat deze kunstenaar met de Manson Family gaat doen in 2019!

The Hatred is er één zoals velen. Een spookfilm dat zich afspeelt in een groot huis en duistere geheimen bewaard uit het verleden. Kehoe neemt echter de tijd om het verleden te verkennen met een intro van liefst 22 minuten. Maar het gewenste effect blijft uit, want het verhaal wordt er niet beter op.

Pluspunt is wel dat we hierdoor een kleine rol van Andrew 'Wishmaster' Divoff zien. Heel leuk om hem weer eens te zien opdraven. Het blijft een kwaadaardige smoel. De rest van de cast doet het ook naar behoren, al zijn de vier meiden waarschijnlijk vooral gecast om mooi te zijn. Toch vond ik de chemie tussen hen en het meisje Irene wel prima. In het begin irriteerde ik me wel een beetje aan het pedante koppie, maar dat werd later minder.

Langzaam maar zeker wordt het duidelijk dat er dingen mis zijn. Er wordt in het verleden gegraven en dan blijkt dat er een nazi heeft gewoond. Het werd me niet helemaal duidelijk waarom er voor een nazi is gekozen, maar een nazigeest is natuurlijk wel dubbel evil. Helaas zijn de schrikeffecten slecht en is vooral de geest een luidruchtig CGI prulwerk. Het beste moment kwam nog van Alice die als geest door de gang liep, maar daar is alles mee gezegd.

Nog een redelijk cijfer voor de cast en de spaarzame spannende momentjes, maar over het algemeen is het een dertien-in-een-dozijn-werkje.

Rob Zombie is sowieso een interessant regisseur die in mijn favoriete genre al een paar pareltjes heeft afgeleverd, maar wat moet je nou van een nieuwe animatiefilm verwachten? Verwacht in elk geval maar veel, heel veel platte humor. And I love it.

Wat meteen opvalt is het enorme tempo dat de cartoon heeft en de chaos die het uitstraalt. Als je even wegkijkt van het scherm, merk je pas hoe luidruchtig het allemaal is. Een beetje zoals de nieuwe generatie Disney Channel cartoons zoals Phineas & Ferb. De stijl is echter anders die me vooral deed denken aan Ren & Stimpy en dergelijke tekenfilms. De inhoud herinnerde me vaak weer aan Fritz the Cat, nogal seksistisch. Daarbovenop worden er hier en daar films en personages op de hak genomen wat dit alles een komische mix van krankzinnigheid maakt.

Zo worden er diverse characters van Zombie's CV geparodieerd. El Superbeasto is echter volledig nieuw (wel gebaseerd op de comic) en blijkt een ware held. Gek van strippers, vol van zichzelf en niet bang te krijgen. Hij wordt bijgestaan door zijn sexy zus Suzie X die net zo graag naakt door het leven gaat als dat ze kleren draagt. De wereld van El Superbeasto is fictief en dat laat ruimte voor Zombie om het ene na het andere rare character te introduceren. Zo is Marvin de robot grappig met zijn blikken erectie, Dr. Satan hilarisch met zijn slaaf en nazi-zombies zijn gewoon cool. De humor is erg plat en doorspekt met dikke tieten. Toch zul je nooit echt hard hoeven lachen, maar de gehele film met een dikke glimlach op je smoel zitten was voor mij onvermijdelijk.

Naast veel leuke oneliners zijn ook de liedjes goed. Het gaat werkelijk helemaal nergens over, maar toch klinkt het lekker. Het filmpje duurt ook precies lang genoeg en stopt voordat je koppijn krijgt van de drukte. Van mij mag hier zeker nog een vervolg van komen in elk geval.

Oh god. Ik zag deze film op mijn PC staan, waarschijnlijk een keer gedownload op basis van de plot en stemgemiddelde. Vlak voor het kijken zag ik dat het van de maker van Kippenvel was en de regisseur onder andere ook sequels van Dr. Dolittle en Inspector Gadget heeft gedaan. Dus in principe wist ik meteen wat ik kon verwachten. Ik vond de boeken vroeger erg leuk en ook de Kippenvel afleveringen die op Fox Kids werden uitgezonden konden me best bekoren, hoewel ik toen ook al het betere horrorwerk prefereerde.

De Kippenvel sfeer is meteen te proeven. De opening met semi-enge maskers, het lettertype en de sfeer. Verrassend genoeg is het Halloween dus sensatiezoekers; maak je borst maar nat! Sensatiezoekers onder de tien jaar, that is. Het verhaal hierboven staat niet echt duidelijk beschreven maar het gaat over een monster dat wordt opgewekt door een boek, een soort Evil Dead voor dummies dus. Ik keek hem samen met mijn broertje en hebben best wat afgelachen, maar of dat nou zo positief was. Veel scenes zijn nogal kinderachtig en typisch R.L. Stine. Kinderen worden gepest op school of door hun grote zus en ouders zijn streng. Een situatie waarin een kleuter zich misschien wel wat bij kan voorstellen. Behoorlijk sfeervol is het allemaal best wel. Dialogen zijn ook erg simplistisch en de acteurs barslecht. Behalve Osment, die vond ik nog wel aardig. En Tobin Bell heeft ook een klein rolletje, altijd leuk.

Wellicht is het voor de kleinere iets te eng, omdat ik denk dat deze film de gemiddelde Kippenvel film daarin iets overtreft. Het monster is denk ik overtuigend genoeg vormgegeven om kleuters hun luier vol te doen sproeien. Ook spannende scenes zoals het monster-in-de-kast gezwam. Het monster doet een beetje denken aan een kruising tussen mini-Godzilla en Alien. De kinderachtige manier waarop het wezen is te verslaan is om te janken zo slecht. En daar kunnen de slechte special effects, potjes slijm en emmers verf geen verandering in brengen. Het feit dat er geen druppel bloed te bespeuren is en er geen doden vallen bewijst nog maar eens dat dit een griezelfilm is enkel en alleen geschikt voor kroost dat net uit de bloemkool is gekropen.

Maar! Het mag dan wel kinderachtige rotzooi zijn, ik ben dan ook al een grote stoere jongen. Een film als dit is dus een beetje lastig te beoordelen want voor de kleinere is dit misschien een hele leuke film. Verwacht in elk geval een type Kippenvel film, maar dan ruim vijf kwartier lang.

Geweldige film! Schitterende animatie en leuk gevonden personages.

Natuurlijk Howl, Calcifer het brutale vuurtje, Heen het grappige piepende hondje, Heks van Verspilling, Markl met z'n vermomming. Het heeft allemaal een heerlijk fantasie-sfeertje gemixt met wat drama, humor en mooie muziek.

En ik bleef ook nog met wat vragen zitten maar deze hoop ik beantwoord te krijgen bij een herziening.

****