Opinions

Hele mooie film met een goede achterliggende gedachte. Om alles volledig te begrijpen moet ik hem nog eens herzien maar het is beslist geen standaard actie-filmpje. Weaving zet een erg overtuigende en zeer coole V neer ( het masker is echt tof!) en ook de andere acteerde uitstekend ( Portman, Hurt, Rea).

Het eindgevecht was inderdaad mooi hoewel ik het ietwat teleurstellend vond dat V dood ging. Wel weer mooi toen iedereen uit de stad opeens bij elkaar kwam in zijn gedaante, kijkend naar ontploffende regeringsgebouw.
****

The V Word begint aardig, maar kakt langzaam maar zeker in. De Doom 3-opening was leuk gedaan en de eerste scenes in het mortuarium waren best ongemakkelijk. Totdat de eerste dode opstaat want dan is het hele mysterieuze weg. Ik dacht overigens dat het eerst een zombiefilm zou worden en vond het jammer dat Ironside, een bekende kop, een zombie speelde omdat het de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Later blijkt het dus een vampierenfilm te zijn en die rol vind ik hem beter.

Special effects waren goed, maar helaas is de film op veel moment wel erg traag. Leuk ook om Ferland te zien die ik alleen kende van Case 39. Het verhaal was tamelijk oninteressant, vampiers zijn totaal uitgemolken.

Het eerste deel was best leuk, spannend en mysterieus en bleef boeien door de erg lekkere Beckinsale. Niets van dit alles in deze matige prequel.

Het gegeven is bekend maar de film heeft er vanaf het eerste moment lak aan om ook maar iets geheim te houden. Je ziet hele gesprekken tussen de moordenaars die sowieso erg dom overkomen waardoor ze totaal geen schrik meer aanjagen. In een andere setting zouden ze zo zelf het slachtoffer kunnen zijn. Alleen die baas wist nog wel te overtuigen. In dat opzicht waren de motelmedewerkers in het eerste deel stukken overtuigender. Het sfeertje is wel lekker duister met schemerige motelkamers en het donkere bos.

Voor de rest is het kijken naar een stom stel dat probeert te ontglippen aan een paar mietjes met een shotgun. En waar dat eindshot op sloeg mag Joost weten.

Leuke vampierfilm waarvan ik een beetje gehoopt had dat ie zich op een campus zou afspelen, maar in plaats daarvan blijft de film hangen in de foute stripclub, wat ook goed uitpakt. De film voelt nogal zweverig door zijn wazige personages, maar vooral door het vele gebruik van roze en groene belichting.

Van een vampierfilm met de naam Vamp verwacht ik aardig wat sexyness, en Grace Jones vervult die rol makkelijk. Al is ze niet de meest knappe persoon, dan zagen haar vrouwelijke collega's er een stuk beter uit. De show die ze weggaf was desalniettemin van een erg vermakelijk niveau.

Vamp is niet over de vloer rollen van het lachen, maar af en toe zit er wel een geinige vondst in. Erg bloederig is de film ook niet, maar de make-up was goed gedaan. Leuke wegkijker.

Net gezien en hij is weer erg goed. Ik heb de 1985-versie ook gezien en in tegenstelling tot anderen vond ik die ook erg aardig. Deze scheen nog beter te zijn dus had er aardig hoge verwachtingen van.

Wederom schitterende animatie en een übercoole D in de hoofdrol. Het verhaal is nog best diep en boeiend uitgewerkt. Er zat naar mijn mening niet erg veel, maar wel mooi actie in, maar er waren wel erg veel toffe scenes met een mooie spannende en donkere gotische en onheilspellende sfeer

Vier sterren.

Sinds zijn honderden internet-memes kan ik niet serieus meer naar Cage kijken. Dat terwijl ik er jaren geleden best een klein fan van was. Vooral de rollen waarin hij enorm explosief is konden mij bekoren, en laat dit nou één van zijn gestoordste films zijn.

Vampire's Kiss komt langzaam op gang, maar zodra Cage wordt gebeten ontspoort hij al snel in een psychopatische baas die maar wat graag zijn arme secretaresse afsnauwt. Je leest veel dat Cage bagger acteert, maar naar mijn mening was deze film lang niet zo geslaagd als iemand anders de hoofdrol op zch had genomen. De mimiek en explosiviteit van Cage is geweldig. De vele aparte maniertjes, het bewegen van zijn hoofd, zijn rare loopjes en zijn lange lokken die voortdurend in de war zitten zorgen voor het beeld van een totaal verknipt persoon.

Of hij nou echt een vampier is of niet; het komische aspect is inktzwart en waarschijnlijk zal het niet iedereen kunnen bekoren. Ik zat in elk geval met een grote glimlach bij het zien van zijn zelfgemaakte doodskist, zijn gevecht met zijn spiegelbeeld en zijn tocht van razernij door de straten van New York. Erg naargeestige film, en de moeite waard.

Overbodig vervolg.

Natuurlijk zorgde Ryan Reynolds voor wat extra's in het eerste deel. Het is dan ook moeilijk te overtreffen, en dat lukt dan ook bij lange na niet. Aan Kal Penn lag het in elk geval niet, hij is het beste wat in deze film voorkomt.

Maar daar heb je weinig aan als de grappen zo ontzettend slecht zijn. Veel herhalingsoefeningen met als dieptepunt de hondenshow. In het eerste deel sloeg de hondengrap aan, dus waarom niet nog een keer? Nee dus.
Sowieso is de hele setting veel te stijf. Dat hoort bij het verhaaltje, maar ik vind het een verkeerde keuze. De hele zooi had zich ook gewoon in Amerika kunnen afspelen op een campus. Ik heb namelijk een spuughekel aan kakkers en een Brits accent. Ergernis ten top. En wat was die Sadie spuuglelijk zeg, eng gewoon.

In het eerste uur ontbreekt het aan goede grappen, maar ook aan vrouwelijk schoon. Alleen Cohan is mooi. Op het einde probeert Nathan het nog goed te maken met wat hot chicks en feestjes, maar mijn humeur was al zo ver ingekakt dat het te laat was.

Na jaren heb ik dan toch eindelijk Versus gezien. Ik verwachtte een heleboel coolness maar wat ik zag was een stelletje clowns...

De enige persoon die nog een beetje een coolheidsfactor heeft is de hoofdpersoon, hoewel het soms ook weer een beetje overdreven wordt met z'n flapperende jas en 'I don't care'-attitude. Hoewel de gestaltes van de gangsters voor een glimlachje zorgde ( weirde kleding, kapsels), waren ze inhoudelijk vaak irritant en saai. Het kleine schreeuwende manneke als dieptepunt. Ik had me er al helemaal op ingesteld dat ik het niet serieus moest nemen. Maar dan nog sloeg het niet aan. Ik heb leuker gezien...

Het verhaal is natuurlijk ondiep en weinig boeiend. Het is meer een slap excuus om veel gevechten aan elkaar te rijgen. Ook hier blinkt de film nergens in uit. De paar zombies die je in de film ziet zijn niet overtuigend en zijn tamelijk ongevaarlijk. Het andere tuig gebruikt vaak een pistool of zwaard om KSC2-303 uit de weg te ruimen. Het is simpel geschoten zoals we in tig andere films al hebben gezien. Ik had ook wat meer gorigheid verwacht. De vechtscenes worden begeleid door een soundtrack die ik soms nogal twijfelachtig vond. De ene keer is het aan elkaar gebreide herrie, de andere keer past het ritmisch goed onder de scene.

Verder duurde film een half uur te lang. Leuk om eens gezien te hebben, maar lang niet de film die ik hoopte te zien. Niks memorabels, maar een standaard actiefilmpje.

Alweer een leuk vervolg. Normaal gesproken kijk ik geen kerstfilms als het geen Kerst is, maar aangezien Kerst pas geweest is besloot ik toch maar om hem alsnog te kijken. Snel incashen is er gelukkig niet bij, dit is weldegelijk een productie die zich mag vergelijken met de voorgaande delen.

Het is allemaal niet vernieuwend, behalve de 3D effecten die iets teveel worden gebruikt. De film zit weer vol poep en pies humor en de nodige drugs scenes. Vaak een grote glimlach waard, soms ook wat overdone. Wat Harold & Kumar vooral zo leuk maakt is de enorme vaart in de film, de vlugge editing en de grote hoeveelheid aan absurde personages. Neil Patrick Harris heeft weer een briljante vertolking en drijft de spot met zijn eigen persoontje. De stonede Ava, de trouwe WaffleBot, Danny Trejo als pissige schoonvader en de mooie Maria en Vanessa. Natuurlijk zijn Cho en Penn nog steeds goed op elkaar ingespeeld.

Verrassend genoeg is de film visueel niet bepaald lelijk. Op een gegeven moment wordt er in een drugtrip overgeschakeld naar claymation, best creatief. Flashbacks worden getoond via duistere stills en de slowmo's deden af en toe denken aan een film als Wanted. Hier is duidelijk aandacht aan besteed. Laat dat volgende deel dan maar komen ook.

Ik kreeg een NES toen ik pakweg vier jaar oud was en ben sindsdien een hardcore gamer. Hoewel hardcore... Ik hou het nieuws in de gaten, heb veel consoles in bezit gehad en speel veel verschillende games, maar misschien dat ik slechts 5% uitspeel. Hoe dan ook, een weinig boeiende docu voor mensen die meer dan eens in de week achter de console zit.

Video Games: The Movie begint met een reis terug in de tijd, bij het ontstaan van de eerste beeldspellen. In het begin wordt er nog wel wat tijd voor genomen, maar al snel gaan we er in een rotvaart doorheen waarbij de nadruk vooral ligt op Nintendo en Sony en consoles van o.a. Sega totaal buiten beschouwing worden gelaten. Wel een klein kippenvel momentje toen Mario werd gepresenteerd als redder van de gamebusiness.

Ook aan e-Sports wordt wat tijd gewijd, maar informatie blijft vaak oppervlakkig en de verschillende makers die in beeld komen weten me ook niet op het puntje van de stoel te krijgen; ze zeggen in feite allemaal het zelfde.

Ik stoorde me ook aan de hippe muziek, dan had ik liever wat originele gamemuziek gehoord en de idiote cuts na sommige interviews. Bam, zwart scherm terwijl het geluid soms nog loopt. Nu hebben ze er wel iets leuks van proberen te maken, maar voor iemand die al wat jaartjes meeloopt is het gewoon bekende koek.

Toen ik Videodrome een aantal jaar geleden slechts een mager sterretje gaf heb ik waarschijnlijk, misschien wel letterlijk, liggen slapen. En laat er nou één ding zijn wat je je niet kunt veroorloven tijdens deze film. Een moment van onoplettendheid en je kunt niks meer van deze hallucinante prent volgen.

Cronenberg's aanklacht tegen televisie komt nu een stuk duidelijker naar voren. Het wordt zelfs letterlijk gezegd; Videodrome plant een tumor in je hersens. Hierdoor belandt de fantastische acterende Woods van de ene hallucinatie in de andere en ben je het als kijker soms ook even kwijt. Ik vind het gebruiken van waanbeelden nog altijd een beetje makkelijk scoren. Een beetje een vrijbrief om lekker veel onzin in je film te proppen zonder het te hoeven verantwoorden. Al valt het gebrek aan logica in Videodrome gelukkig nog wel mee. Het helpt ook dat we juist in die waanbeelden verschrikkelijk goede bodyhorror te zien krijgen.

Cronenberg's trademark is hier, samen met The Fly, op zijn best. De scenes waarin Woods als een levensechte VHS-speler functioneert zijn geniaal. Zeker wanneer hij daarmee zijn pistool verliest is een angstige gedachte. De pistoolhand waarmee hij Convex doodschiet ziet er erg indrukwekkend uit, maar de dood van Convex waarbij zijn tumoren uit zijn lichaam klappen spant absoluut de kroon. Op dat gebied is Cronenberg echt heer en meester.

Op gebied van verhaalvertelling en sfeer vind ik hem nog steeds niet top. Na een uurtje verslapt de aandacht toch weer een beetje, ook omdat het merendeel van de kast weinig boeiend is. Maar dat ik de film met twee en halve ster kan ophogen maakt de missie meer als geslaagd.

Lekkere jaren '80 exploitationfilm! Weer wordt er een duister straatsfeertje gecreërd door Lustig, wat hij eerder al deed in Maniac en Maniac Cop. Het is ongelofelijk om te zien dat iedereen (in achterstandswijken) destijds dagelijks real life GTA speelde. Straatbendes zonder enig moreel besef, corrupte cops en burgers die zelf het heft in hand nemen. Eén grote teringzooi die voor heel veel vermaak zorgt.

Vigilante is nogal hard en dat kan ik wel waarderen. Wanneer een bendelid zonder twijfel een kind met een shotgun doorboort is het even slikken. Als je dan ook nog vrijuit gaat slaan de stoppen van Eddie logischerwijs door. Een bloederige wraaktocht volgt die je meeneemt langs de straten van New York, en ook de gevangenis. Cops, burgers en criminelen worden op bloederige wijze om het leven gebracht waarbij de goede make-up in het oog springt. Lachwekkend weer hoe de bendes zich verkleedden. Spijkerjacks met afgeknipte mouwen, glimmende gespen en buttons en zelfs een paar indianenveren. Carnaval 24/7.

Door het hoge tempo hoef je je geen moment te vervelen. Ook de soundtrack klinkt heerlijk vertrouwt met het genre en de afloop is zoals hij hoort te zijn. Tof.

Ik heb nu denk ik eenderde gezien van meneer Horror, Jan Doense, maar helaas is slechts de helft de moeite waard. Dark Woods teert op The Blair Witch Project en het helpt zeker niet dat ik die ook behoorlijk kut vond.

De omgeving is een perfecte locatie zou je denken. Donkere, verlaten wouden waar niemand je kan horen, laat staan helpen mocht er een ongeval zijn. Toch is het suggestieve veel te tam en heb je daadwerkelijk het idee alleen te zijn in het bos. Er zijn maar weinig tekenen dat er iets kwaads op de loer ligt. Een lijk in het water is geen goed voorteken, maar verder blijft het bij wat 'ogen' die de jongeren vanuit het duister bespieden. Het trucje dat de slachtoffers elkaar in de maling nemen, terwijl ze van niks af weten, is ook al eeuwenoud.

Het Noorse taaltje is oerlelijk, de cast is niet noemenswaardig. Ook niet Gunnar, die met zijn gedachte steeds verder afdwaalt zonder duidelijke reden. De Scandinavische horror kan me maar zelden overtuigen, een uitzondering daar gelaten.

The Void is een lekkere throw-back naar de jaren '80 en was echt geniaal geweest als het niet zo'n rommeltje was geweest. Het verhaal stond me niet echt aan en er huppelden teveel nietszeggende koppen in beeld. Eigenlijk waren de scenes waarin er níet werd opgetreden door creature tuig de moeite simpelweg niet waard.

Daartegenover staan werkelijk briljante creature designs zoals we die kennen uit lang vervlogen tijden. Alles met de hand gemaakt zonder enige inbreng van computers. Ze deden sterk denken aan de liefdesbaby's van Barker en Croonenberg. Angstaanjagend, heerlijk smerig en met een sterk oog voor fantasie ontwikkeld. Wonderschoon en jaloersmakend. Dan zou ik willen dat mijn creativiteit wat verder ging dan het leggen van mijn initialen in de pot.

De begeleidende score is sterk en gecombineerd met leuk lichtspel waan je je soms in een regelrechte nachtmerrie. Maar nogmaals, wanneer er geen monsters in beeld zijn is het vooral leegte. En dat is toch ongeveer de helft van de film.

Aardige witch flick. Niet meteen mijn favoriete hoekje, maar de sfeer en het acteerwerk weten de film te redden. Het begin is best sterk met een beeld van een heks zoals ik ze ook altijd voor ogen heb. Smerig, oud en verschrompeld met een duivels lachje. Dat er een baby tot pulp wordt vermalen maakt het plaatje compleet.

Helaas weet het drama niet volledig te boeien. Het sfeertje is aardig, al heb ik soms moeite met een dergelijke setting: een film die zich honderden jaren geleden afspeelt rondom een boerderijtje en iedereen een jutezak aanheeft. Gelukkig is Taylor-Joy prima gecast als Thomasin. Ik kende haar al van Split, een jaar later, maar ook in dit debuut is ze sterk. Die gaat een prima carrière tegemoet. Ik werd ook even wakker geschud door Caleb die eventjes uitstekend uit de hoek kwam.

Het drama gaat vooral over het verdwenen kindje en het toenemende wantrouwen van de gezinsleden onderling. Volledig geboeid kon ik maar niet blijven. De daadwerkelijke horror is dan ook schaars, tegen het einde aan komt het weer aan bod en dan is de film ook meteen weer een stuk aangenamer. Geen slechte film, maar de horror is te klein gehouden om me te overtuigen.