Opinions

Eigenlijk geen moment mee vermaakt. Het is niet zozeer dat ik meer had verwacht dan dat ik voorgeschoteld kreeg, maar verhaal en uitvoering is oninteressant.

De sfeer, nogal belangrijk, is ten eerste al niet echt voelbaar. Het riool is simpel gehouden, zonder mogelijkheid tot verdwalen en het is niet duister genoeg. Bovengronds is het teveel kijken naar stompzinning gelul tussen 'Marv' de zwerver en een stel stijve maatpakken. Verrast om John Goodman in één van zijn eerste rolletjes te zien, maar noemenswaardig was het niet. Voor je het weet ben je weer vijf minuten naar het scherm aan het staren zonder dat de film echt door dringt.

De C.H.U.D.-pakken zijn ook deels geslaagd. Of eigenlijk niet geslaagd, omdat de lichtgevende ogen alles verpesten. Leuk als Halloween-kostuum als je kleine nichtje op bezoek komt, maar te soft voor een horrorfilm. Bloederig is de film ook niet, al zagen sommige make-up effecten er best netjes uit. Het amateurisme straalt er af en toe ook van af. Een vrouwtje met een pistool overmeesteren door een duwtje? Serieus, is dit de enige manier waarmee op de proppen is gekomen? Buiten dit soort ergernissen wordt er tijdens een showerscene ook geen tiet getoond. Geen ramp op zich, maar het laat zien dat er maar weinig lef wordt getoond.

Door de jaren heen toch al heel wat keren gezien en vond hem altijd een beetje matig. Maar nadat ik beide Hostels kon ophogen had ik ook weer een beetje vertrouwen in Cabin Fever. Nu is Roth's debuut niet zo goed als deze torturefilms, maar hij kon me beter smaken dan voorheen.

Het 'kwaad' in deze film, namelijk een vleesetende bacterie, is een goede uitvinding. Daar is heel wat smerigs mee te bedenken, wat uiteraard ook voor wat uitermate ranzige scenes zorgt. De badscene bijvoorbeeld, maar ook wanneer Paul bovenop het lijk in het geinfecteerde water valt. Karen met haar opgevreten lippen (en gezicht) vond ik altijd het schokkendst, maar nu moet ik toch constateren dat het gebit er nep uit ziet.

In zijn totaliteit is het verder niet zo bijzonder, maar de cast maakt er tenminste nog wat leuks van. Jeff is goed als egoist en Bert zorgt voor de humor. Over vrouwelijk schoon hoef je zeker niet te klagen en ook een aantal bijrollen zijn geslaagd. De feestende sherif en de cameo van Eli Roth himself geven het geheel een wat weirder sfeertje. Het einde is ook goed wanneer het met een sisser afloopt met Jeff en hetgeen wat erna komt met de niggers. Leuk gevonden.

Net zo matig als zijn voorganger helaas.

De film begint veel te traag met een high school gebeuren zonder leuke of boeiende personages. Laat staan dat die ook nog leuke gesprekken voeren of over interessante onderwerpen lullen. Het was dus alleen wachten op de infecties maar dat duurde wel erg lang.

Sowieso is de setting jammer, in het eerste deel was de locatie veel geïsoleerder en waren de infecties indrukwekkender. Ten eerste omdat ik me persoonlijk beter kon meeleven met die personages en ten tweede omdat de infecties toen nog indrukwekkend waren. Zo zag je een personage echt langzaam in haar bed wegrotten, iets wat ik beter voelde dan een nietszeggende high school huppelkut uit dit deel. Hier zaten ook best wat lekkere gore scenes in, maar alleen de brandblusser was best indrukwekkend. De rest was standaard geklieder, en jammer dat er zoveel werd gekotst in plaats van dat er rompen werden verpulverd door het ziekelijke goedje. Sterker nog, ik kan me een half uur na het bekijken van de film nog vrij weinig van de slachtoffers herinneren.

Personages waren niet zo interessant dus, en van goed acteerwerk was al helemaal geen sprake. Misschien dat de hele film me daarom niet veel deed. Maar die paar punten die ik geef zijn natuurlijk niet voor niks. Af en toe werd er een leuke opmerking gemaakt die me deed glimlachen en er zitten twee of drie leuke kills in. Hoewel de film niet top was, werd hij ook nergens storend en keek hij goed weg. Het einde was dan weer helemaal niks, met die cartoon.

Best wel aardig na het teleurstellende tweede deel. Plot is wat misleidend, daar waar ik een volgepakt cruiseschip verwachtte, en daarmee een potentieel hoge bodycount. Maar dat vrijgezellenfeest op een cruise mag vervangen worden door vier jongeren op een speedboat. Verder is de setting dik in orde en zijn feestende jongeren nog steeds mijn favoriete slachtoffers.

Daarom vond ik de scenes in het lab een stuk minder. Saaier wordt het nog wanneer twee vrienden het lab op hun dooie gemak verkennen zonder dat het spannend wordt. Hierdoor raakt de vaart er uit, en haalde ik opgelucht adem toen Andrews weer overschakelde naar de strandtent. Ook omdat de lekkere Murray hier bivakkeert, en ze toch zo'n tien minuten mooi is om naar te kijken.

Het verhaal is cliché en weinig boeiend, maar het virus weet net als in zijn voorgangers te overtuigen. De make-up is bij vlagen heerlijk smerig, al zijn het bij de bitchfight wel overduidelijk stukken latex of iets dergelijks die op het lichaam zijn geplakt. Geinig filmpje die het vooral moet hebben van zijn smerige baggerzooi in plaats van verhaal of creativiteit. Tijdens de credits wordt er nog het een en ander duidelijk, leuk gedaan.

Ik heb het vaker gezegd en ik zeg het nog maar eens: animal (horror)films zijn een guilty pleasure van me. En daarvan zijn haaien één van mijn favorieten. Hoewel het vaak niet echt goede films zijn kan ik me er keer op keer weer op verheugen, terwijl je al weet wat je voorgeschoteld gaat krijgen met een titel als Open Water 3. Het is namelijk een erg middelmatige reeks.

Broers Josh en Jeff, en diens vriendin Megan, gaan naar Adelaide om te cage diven. Aandachtshoer Jeff legt alles vast op zijn handycam, wat ons een tiental selfies bezorgd; op het strand, op een feestje, op de boot... En op het moment dat je toch enige sympathie krijgt, zie je Josh vreemdgaan met Megan. En dan heb je opeens veel zin om ze aan stukken gescheurd te zien worden. En weet je wat, doe Jeff ook maar.

Eenmaal in het water terecht gekomen blijven de heren zich vastklampen aan de camera, dus de gehele film zien we door een handycam. Aan de ene kant wordt de kijkervaring niet veel realistischer dan dit. Je bent er daadwerkelijk bij betrokken, onderwaterbeelden zijn wazig en warrig waardoor je sneller paniekerig wordt en bij elke golf schudt de camera als de neten. Aan de andere kant vraag je jezelf af of het nog wel leuk is om te kijken. Want soms hoop je dat ze alsjeblieft een keer de camera stil kunnen houden, zorgt het middenin de nacht voor vooral erg donkere (nightvision)beelden en er valt simpelweg niet veel te vertellen over drie personen op zee, behalve dat ze wat een kibbelen zijn.

Een groot pluspunt is nogmaals het realisme. Dat heeft dan vooral betrekking op de ervaring, maar zeker ook op de haaien zelf. Geen moment had ik het idee dat ik naar neppe dieren zat te kijken, ik vermoed ook dat ze (bijna) allemaal echt zijn. Jezelf inleven gaat daardoor prima. Je weet echter dat er niet veel doden gaan vallen, dus wordt de film behoorlijk gerekt door doelloos dobberen op zee. In zo'n geval had de film wel een paar dialogen a la Tarantino kunnen gebruiken om de boel luchtig te houden. Bovendien vond ik het vreemd dat wanneer ze 's nachts de helikopter hoorden niet een tweede flair hadden afgeschoten. Beter dan dat Megan de flair in de tent afschiet waardoor ze iedereen de dood in jaagt. Die had ik even een bloedneus geslagen en laten afdrijven.

Open Water 3 is in de lijn van de reeks: zeer middelmatig maar vanwege mijn guilty pleasure enigszins de moeite. Het vermaakt redelijk, maar er gebeurd uiteindelijk wederom weinig. De herkijkwaarde is daardoor nul.

Sterke thriller die zichzelf op het einde niet meer onder controle heeft. Anderson neemt iets teveel hooi op zijn vork waardoor de clichés en ongeloofwaardigheden uiteindelijk toch niet te vermijden zijn.

De stemming zit er in elk geval goed in met de chaos die er op zo'n callcenter heerst doordat er honderden telefoontjes per minuut binnenkomen, van een simpele animal invasion tot aan moord. Zodra Casey wordt gekidnapt begon ik echt mee te leven met zowel haar als Jordan. Erg goed geacteerd door Berry, Breslin en Eklund. De ideetjes die Jordan via de telefoon doorspeelde waren zo gek nog niet, maar de psychopath was dan ook een beetje dom. Normaal gesproken zou je niet iets zo opzichtig als een telefoon in iemands zak laten zitten.

Best spannend dus zo'n onvoorspelbare killer. Maar het laatste half uur mondt uit in een overdreven clichéfestival dat in een horror niet zal misstaan, maar in een intelligente thriller als dit gewoon ongepast is. De beschaafde en behulpzame Jordan die even alleen op pad gaat, en ook nog eens het luik onder de bladeren vindt (note: de killer is dan al binnen, dus waarom die bladeren?). Vervolgens het overmeesteren en in ware Saw-style afsluiten. Ja hoor, mevrouw de operator die opeens alle normen en waarden onbekend is. Wat een onzin. Anderson gaat ie behoorlijk over de kop.

Het sterke eerste uur zorgt er echter voor dat deze film nog steeds goed scoort. Was het einde beter en geloofwaardiger geweest, dan had het ongetwijfeld beter uit gepakt.

Het is een leuk gegeven, maar heel veel spannends wordt er niet mee gedaan. Het idee dat je jezelf dingen ziet - of hebt zien - uitspoken zonder dat je weet dat je het daadwerkelijk hebt gedaan is erg vervreemd, en in het weekend nog wel eens de harde werkelijkheid. Voor Lola is het echter haar werk, dus is het extra balen dat haar cam-leven wordt overgenomen door... ja wat eigenlijk?

Audiovisueel is de film best te pruimen. De diverse kamers vanwaar ze zichzelf filmt zijn sfeervol en het nummer 'Galaxy' wat ze op een gegeven moment op zet vond ik serieus een lekker nummertje. Ook de hoeveelheid rukkers die continu doneren geven een vrij realistisch beeld (denk ik natuurlijk!) Al met al best sfeervol dus.

Buiten dat vind ik, in tegenstelling tot een aantal anderen dus, Lola helemaal niet zo leuk. Ik zou in elk geval niet zo snel op haar klikken, behalve als ze weirde shit gaat doen zoals in deze film. Het probleem zit hem ook in dat het hele cam-gebeuren gewoon net wat te lang duurt, en zodra er wat aan plot ontrafeld moet worden je eigenlijk van een koude kermis thuiskomt. Want eerlijk is eerlijk, ik heb eigenlijk nog steeds geen idee hoe de vork nu in de steel zit. En het feit dat het me ook niet zoveel uitmaakt zegt genoeg.

De tiet hier en daar doorbreekt af en toe de leegte, maar er gebeurt te weinig om anderhalf uur interessant te blijven. En anderhalf uur is normaal gesproken perfect voor een dergelijke genre-filmpje. Deze gaat snel in de vergetelheid raken.

Dit was ongeveer de eerste horrorfilm die ik op achtjarige leeftijd zag. Aangezien mijn Engels niet verder was dan 'yes' en 'no' waren het alleen enkele beelden die waren blijven hangen. Vond hem destijds erg spannend en net sinds tien jaar weer herzien.

Ik kwam eigenlijk een beetje per ongeluk aan deze film. Ik zat in groep 5 en op één of andere manier ging de Candyman-mythe de klas rond. Hoewel iets anders dan in de film - zeg vijf keer Candyman en hij verschijnt met afgekauwde snoepjes in z'n bek - vond ik het toen al fascinerend. Op diezelfde leeftijd gingen een vriend en ik wekelijks naar de videotheek om horrorfilms te huren, en warempel, daar lag Candyman!

Het verhaal is aardig origineel en spannend. Altijd interessant om te weten hoe de Candyman zo is geworden. Ik weet nog dat ik vroeger de sfeer erg drukkend vond. Dat kwam vooral door het eerste stuk van de film wat zich afspeelt in een verlaten pand met bekladde muren die verwijzen naar de mythe. De sfeerverhogende soundtrack draagt ook zijn steentje bij.

De film is regelmatig spannend, maar dat verdwijnt als Candyman in beeld komt. Zijn stemgeluid is ok, de dialogen minder. Tony Todd is een goede Candyman, maar misschien was het beter om hem niet zo herkenbaar in beeld te laten komen. Nu leek hij soms op een gewone moordenaar van vlees en bloed, wat alle spanning wegneemt. Madsen acteert hier ook erg goed trouwens.

De gore was matig, maar genoeg voor een film als deze. Het is immers geen slasher. Het einde van de film herinnerde ik me nog erg goed, en opnieuw was het genieten. Een zeer degelijke horror die goed wordt onderhouden zodat je de hele film geboeid blijft kijken.

Cannibal Ferox is eigenlijk Cannibal Holocaust Light. Best goed, maar op ieder vlak net dat beetje minder.

Vijf mensen, een hoop kannibalen en een grote jungle. Dat is vragen om problemen en die gaan er komen ook. De film is behoorlijk saai geschoten, al zitten er wel wat aardige natuuropnames in en een lekker broeierige sfeer. Verder is het vaak luisteren naar slechte dialogen en nog ergere dubbing. Jammer altijd, want zo lijkt het acteerwerk nog slechter, al heeft het wel een bepaalde charme in dit soort exploitation filmpjes. Goede soundtrack ook weer, al haalt hij het niet bij Ortolani's werk in Holocaust.

Iedereen noemt altijd meteen Cannibal Holocaust als het aankomt op animal cruelty, waarschijnlijk omdat die bekender is en bovendien de koning van het genre. Cannibal Ferox kan er op dat gebied echter ook wat van. Er worden wel zo'n stuk of vijf echte, levende dieren voor de camera geslacht plus een aantal scenes waarin de natuurlijk elkaar doodt. Altijd lastig kijken naar dit soort momenten, maar het heeft wel een meerwaarde om de vieze smaak van dit kannibalenfilmpje compleet te maken.

Film heeft niet erg veel vaart, maar op het einde wordt het een en ander goed gemaakt. Wat mensonterend gedrag betreft mocht de film nog wat beter uit de hoek komen, maar er zitten toch wat heerlijk zieke scenes in. Tijdens het bekijken van deze film kreeg ik wel steeds meer zin om Cannibal Holocaust weer eens te herzien, maar dat is puur de superioriteit van die film. Ferox is echter ook de moeite waard en wordt met een halfje verhoogd.

Na deze film voor de zoveelste keer te hebben gezien wordt het wel eens tijd voor een recensie. Ruggero Deodato heeft met Cannibal Holocaust zo'n beetje de meest controversiële film ooit gemaakt, and I like it!

Cannibal Holocaust heeft de standaard gezet in het subgenre en vele andere films proberen mee te liften op dit succes, maar allemaal falen ze, de ene meer dan de andere. De smerige jungle sfeer die over deze film heen hangt is ongeëvenaard. Mooie natuurplaatjes, veel wilde dieren maar vooral modderige mannetjes met speren die de wreedste rituelen uitvoeren. Een groepje documentairemakers die uiteraard geen normen en waarden kennen en de meest mensonterende dingen uithalen zorgen voor een zeer misselijke, controversiële film die maar één vraag oproept: Wie zijn nu de echte beesten? De inboorlingen of de Westerlingen?

Het eerste gedeelte van de film laat de speurtocht naar de verdwenen documentairemakers zien. Als je denkt dat je dan al schokkende beelden te zien krijgt, wacht dan maar tot het tweede deel waarin je de verloren tapes van de documentairemakers te zien krijgt. Schokkend en realistisch. De rituelen die de kannibalen uitvoeren zijn ziek. Zo worden er op niet al te frisse wijze baby's verwijderd, vrouwen verkracht met stenen, worden er ballen afgesneden en vinden er onthoofdingen plaats. Dat een aantal van deze dingen in documentaire-vorm gebeurd geeft een erg realistisch gevoel. Het schijnt ook dat de acteurs nog geen idee hadden in wat voor een film ze zouden spelen toen ze aankwamen in de Amazone. Deodato was destijds ook gearresteerd en verdacht van moord wegens het ombrengen van zijn cast. Zij hadden ook een contract getekend om een jaar na het filmen buiten beeld te blijven om hun verdwijning echt te laten lijken. Snuff in zijn puurste vorm dus.

Waar deze film mede zijn controversie vandaan haalt mag duidelijk zijn; animal cruelty. Er worden zeven (het aapje werd in twee keer gefilmd dus er stierven er twee) verschillende dieren voor de camera vermoord. De ene gruwelijker (schildpad) dan de ander. Als dierenliefhebber is het moeilijk om er naar te kijken, maar aan de andere kant weiger ik om de film er op af te rekenen zoals de meeste doen. Van al het andere heb ik namelijk wel genoten en bovendien heeft het slachten van dieren wel het gewenste effect, namelijk het opwekken van pure walging. Het gevoel wat je de hele film hoort te hebben. Ik praat het slachten van dieren absoluut niet goed, maar het gebruik van nepbeesten had waarschijnlijk een stuk minder impact gehad. Deodato was ook niet van plan om een echt aapje te gebruiken maar werd aangedrongen door de inboorlingen omdat het een delicatesse voor hen was. Alle andere dieren werden ook opgegeten. Ruggero Deodato claimt later dat hij spijt heeft van het filmen van echte animal kills.

Wonder boven wonder heeft de film ook nog een zeker verhaal. Voor de mensen die zich blindstaren op het dierenleed en een 0.5 stemmen heeft het waarschijnlijk geen toevoeging, maar ik vond het wel wat hebben. Komt wellicht ook omdat de gevoelens die je krijgt bij de verschillende walgelijke scenes worden versterkt door de werkelijk fenomenale soundtrack. Eén van de sterkste ooit, wanneer ik die hoor zie ik de hele film voor me. Ijzersterke scene vond ik het dan ook toen die hutjes in de fik werden gezet. Geen enkel moment zag ik de kannibalen als kannibalen, maar eerder de rijke Westerlingen die de echte beesten waren. Het einde vond ik best schokkend ook, vooral de docu-stijl waarin het gefilmd wordt. De spanning is zeer beklemmend wanneer de Westerlingen in de buurt zijn van de inboorlingen. Onheilspellend en sfeervol. Schokkend en realistisch. Spannend en ontroerend. Cannibal Holocaust is een klassieker in mijn ogen en zal me altijd bijblijven als één van de ziekste en rauwste films die ik heb gezien.

Had wel weer zin in een survival-filmpje dus waarom geen film opzetten die zich afspeelt op een bloedmooie locatie? De Grand Canyon dus. Ik ben er zelf ook geweest, dus ik weet hoe prachtig het gebied is. De beelden verraste me dus niet, al ben ik nooit naar beneden gelopen zoals in deze film. Dat kostte geloof ik twee dagen en big money...

Nick en Lori besluiten het wel te doen, uiteraard onder begeleiding van een louche gids. Uiteraard begint de toch lief en leuk, maar lopen de dingen anders dan gepland. Geen vervoer, geen water en geen eten. Een hopeloos vooruitzicht en wanneer de nacht valt wordt het allemaal nog wat gevaarlijker.

Hoewel ik van Strahovski hou, had ik toch weinig binding met haar personage. Dat geldt eigenlijk voor de gehele cast. Er was weinig chemie tussen Nick en Lori en de dialogen waren af en toe behoorlijk dom. Langdradige film in het algemeen en de tocht wil nooit écht spannend worden. De wolven maakten wat goed, al vond ik het in mede-survivalfilm Frozen allemaal wat overtuigender.

Het einde is oke, maar niet helemaal bevredigend. Jammer van de zoete 'till death do us part'-scene die er tussendoor wordt getoond en een beetje onlogisch dat de helikopter toevallig op dat moment op de juiste plek arriveert èn dat ze beiden drie of vier dagen zonder water hebben overleefd in de woestijn. Mooie locatie, een leuke Strahovski, maar verder een film waarin té weinig spectaculairs gebeurd.

Goedverzorgde Franse horror die helaas niet genoeg weet te verrassen om tot de toppers berekend te worden.

De kidnapping komt volledig onverwacht voor Carola en het feit dat de criminelen een andere taal spreken maakt de situatie niet aangenamer. Het motief van de criminelen is verre van origineel en dat is toch een beetje jammer. Iets langer nadenken en er rolt vast een beter script uit heb ik het idee. De misdadigers zijn goed gecast, maar met Carola en haar collega's had ik nauwelijks sympathie. Dat hele gedoe omtrent haar trauma uit het verleden was geen nuttige toevoeging. Who cares, right?

Wanneer ze opgesloten worden is de vieze, rauwe sfeer goed te proeven. Het duurt wat mij betreft allemaal iets te lang, vooral omdat ik in mijn hoofd de hele film al een beetje had uitgestippeld. Tof moment met die collega die langs haar cel komt rollen. De Franse gore wordt weer met overtuiging tentoongesteld al zijn het geen liters in deze film.

Audiovisueel is de film zeker in orde, zoals de oordopjes en de ontploffing. Het enige punt is dat het allemaal een beetje op de automatische piloot is. Wel verzorgd, maar geen verrassing te bespeuren helaas.

Ik had nog nooit van deze film gehoord en per abuis zie je hem tussen de updates staan, klikt er op, en dan klinkt het verhaal nog interessant ook. La Cara Oculta is een enorme verrassing en in bijna alle opzichten erg geslaagd.

Adrián zit er helemaal doorheen wanneer zijn vriendin Belén hem heeft verlaten. Al snel vindt hij troost bij sexy serveerster Fabiana die bij hem intrekt. Als kijker probeer je hints op te pikken wat er met Belén gebeurd zou kunnen zijn en dan ga je letten op wat er gezegd wordt en lichaamstaal. Net zolang tot je jezelf in je hoofd helemaal gek maakt. En dan nog zie je de geniale wending niet aankomen. Ik dacht echt dat we een 'simpel' geestfilmpje voorgeschoteld kregen. De geluiden, de golven in de badkuip en wat te denken van een woedende image van Belén zelf in de spiegel. Ik dacht aan geesten, terwijl Fabiana op dat moment allang wist hoe het zat. Een briljante setting waarvan ikzelf het ook Spaans (ha ha!) benauwd kreeg. Je zult het maar meemaken om opgesloten te zitten in een onverwoestbare ruimte in je eigen huis.

Sowieso valt er weinig te klagen met een aantal prachtige latina's op het scherm. De chemie tussen de hoofdrolspelers is ook zeker de moeite waard. De liefde is echt en de paniek van Belén goed voelbaar waardoor ik echt gespannen zat te kijken. Best een sterke score ook, al ben ik totaal niet van de klassieke muziek.

Door de blootlegging van het mysterie halverwege de film had ik verwacht dat de film in zou kakken. Echter blijft de spanning sterk aanwezig. Je bent toch razend benieuwd hoe het allemaal gaat uitpakken. De keuze van Fabiana om Belén te laten zitten was echter wel een voorspelbare. Ik ga verder maar niet al te veel op het verhaal in want bijna alles zou dan tussen spoilertags moeten staan. Ik ben alleen helemaal niet tevreden over het einde. Het leek me een stuk aangrijpender als Belén in het hok zou overlijden. Of dat een jaloerse Veronica Adrián iets aan zou doen nadat hij er een punt achter zette, net op het moment dat Belén vrij komt. Nu blijf je met de vraag zitten of Fabiana (in het hok) en Adrián (door het dreigement van de politieman) doodgaan maar het voelt leeg. Rest me niet meer dan twee woorden: intelligent en hoogstaand.

Al Pacino is de ideale man om wederom een harde gangster neer te zetten, al komt het nooit in de buurt van de fenomenale Tony Montana. Typisch misdaadverhaal over een crimineel die uit de nor komt, op het rechte pad wilt blijven maar daar pijlsnel vanaf wordt getrokken om vervolgens in oude gewoonte gedrukt te worden.

Prima geacteerd dus door Pacino die de fucks er weer soepel uitgooit. Net zo goed is Sean Penn die een corrupte advocaat en cokehead speelt. De scenes met Miller hadden van mij een pak minder gemogen. Het is wat te klef en vind haar sowieso altijd een duffe uitstraling hebben. Helemaal verschrikkelijk wordt het wanneer de soundtrack aanzwengelt.

Het is allemaal redelijk voorspelbaar als je het genre in de gaten houdt; iedereen wilt iedereen kapot maken in het wereldje. De manier waarop vind ik wel altijd vermakelijk, grof geweld gepaard met veel stoere vuilbekkerij. Een gangsterfilm zoals het moet.

Zo, ging ik hier even met de verkeerde verwachtingen in. Ik had altijd gedacht dat het een hele muzikale film was, een beetje zoals Fantasia. Ondanks dat ik daar stiekem helemaal geen zin in had, was dit eindproduct ook moeilijk door te komen.

Het beklemmende sfeertje is er wel, maar ik ben benieuwd of het feit dat de film is ingekleurd afbreuk heeft gedaan aan de ervaring. In zwart-wit is de film wellicht nog een stukje sfeervoller. Wel een mooie hoofdactrice, maar het acteerwerk is niet echt sterk te noemen.

Ik vond het vooral jammer dat het niet eng wil worden. Die hallucinaties zijn slechts geestverschijningen, in plaats van nachtmerriebeelden. Buiten dat zijn de ghouls niet overtuigend en heeft de film te veel saaie stukken. Jammer.

Het is denk ik alweer zo'n tien jaar geleden dat ik deze heb gezien dus was het tijd voor een herziening. Het verbaasd hoeveel ik nog van de film wist, en wanneer je aan Carrie denkt, denk je aan de legendarische prom-scene. Dit was de voornaamste reden om hem opnieuw te kijken en het was weer genieten!

Carrie is het lelijkste meisje van de klas en wordt streng religieus opgevoed door haar, toch redelijk geschifte moeder. Een standaard wraakverhaal, maar in deze film heeft de wreker - Carrie dus - telekinetische krachten. Hoewel je alleen de laatste twintig minuten van horror kunt spreken vermaakte ik me ook met de trage opbouw. Typische high school dingetjes zoals het leuke meisje en de stoere jongen, pesterijen en de sympathieke lerares.

Het acteerwerk is best sterk. Spacek is terecht gecast als lelijk eendje en acteert uitstekend. Aandoenlijk hoe ze steeds om haar 'mommy' smeekt, maar totaal geschift wanneer ze haar grote ogen opzet. Die ma is ook goed gecast, maar haar rol was wel behoorlijk irritant. Helemaal dolgedraaid door religieus gezeik, en dan te bedenken dat er echt zulke mensen bestaan. Grappig ook om Travolta te zien, wist echt niet meer dat hij hier in speelde.

Er wordt op een voortreffelijke wijze naar de climax toegewerkt en die mag terecht 'klassieker' genoemd worden. De scene wanneer Carrie door het lint gaat heeft niets aan impact verloren en is bovendien audiovisueel subliem. Zeer verontrustende soundtrack. Sneu om te zien hoe Carrie steeds geliefder wordt, maar door een enkeling uiteindelijk alsnog over de rooie gaat. De reactie van Carrie bij het zien van haar dode moeder vond ik trouwens erg mooi. Een terechte klassieker!

Net gezien en ik vond het begin en het eind juist het leukste, maar dat komt misschien omdat ik gek ben van racen.

De animatie is zoals gewoonlijk weer van een topniveau. De stemmen zijn goed ingesproken en het komt allemaal erg leuk over.

Pluspunten vond ik de races. De NASCAR-races werden nog best 'realistisch' neergezet. Op de baan kreeg je een erg aardig snelheidsgevoel, er waren crashes en er kwam een fantastisch geluid onder de motorkap van McQueen vandaan

Natuurlijk hier en daar een moraal, maar dat verwachtte ik ook.

Al met al een geslaagde film. 4*

Mixed feelings. Allereerst wil ik het misverstand de wereld uit helpen; de film is geschoten in vier dagen en zo geëdit dat het één shot lijkt. Ondanks dat blijft het knap dat de film de spanning er goed in houdt, terwijl het helaas niet te voorkomen is dat er hierdoor soms wat langdradige stukken inzitten.

Ik moest er even inkomen, maar de spanningsopbouw in de film is goed totdat de film op het eind over de kop slaat. Actrice Colucci overtuigde als angsthaas, al waren haar dialogen enorm stompzinnig en haar gesnotter deed me op een gegeven moment denken aan een deel van de Friday the 13th sound. De duisternis in het huis hield mijn aandacht vast, en je weet al wat er komen gaat als er een fotocamera - met flits - wordt gevonden. Goed gedaan, evenals wat schrikmomenten. De soundtrack is een ander pluspunt, die is minimaal gehouden.

Maar waar ik hoopte op een goede storyline, is dat uiteindelijk toch het minste punt. Het is gewoon te vergezocht en niet logisch. De enige verklaring die bij me opkomt is dat ze schizofreen is, anders zie ik geen mogelijkheid om die pa te vermoorden en zelf niet weten wat er aan de hand is. Een tweede persoonlijkheid dus. En die fotomuur is best pervers, ware het niet dat ze overal met haar beha opstaat. Waarom zou je als pervert foto's nemen van je 'slachtoffer' met beha, in plaats van een stapje verder gaan? Te braaf in mijn ogen. Verder heb ik me nauwelijks verveeld dankzij de korte speelduur.

Deodato heeft met Cannibal Holocaust een klein meesterwerkje gemaakt dus was ik wel benieuwd naar House on the Edge of the Park. Het originele Last House on the Left deed me niet zoveel en weet ik eigenlijk niet veel meer van. Hoe dan ook, exploitation kan me van tijd tot tijd wel bekoren.

De openingsscene wordt voorzien van prachtige muziek van Ortolani. Niet zo mooi als in Cannibal Holocaust, maar wel passend. David Hess overtuigt als op seks beluste creep en leuk om te weten dat de vrouw op het begin in de auto zijn vrouw in het echt is. Rest van de cast is niet zo bijzonder hoewel Annie Belle wel erg knap is.

In tegenstelling tot CH zijn de verkrachtingsscenes in deze film veel tammer. Soms lichtelijk erotisch zelfs. De vrijscenes gaan weliswaar tegen de zin in van de vrouwelijke slachtoffers, het betasten gebeurd toch op een erotische manier. Er worden geen klappen uitgedeeld zoals in een Last House on the Left of I Spit on Your Grave. Wel jammer van die kutkapsels uit de jaren '80. De film is ook voortdurend spannend met wat stiltes. Buiten de verkrachtingen om is dit helaas geen horror. Veel bloed zul je niet aantreffen en van brute martelingen is ook geen sprake. Het is eerder vrouwonvriendelijk, waarbij het storend was dat de toeschouwers tijdens zo'n scene zo enorm passief waren.

Het einde was wel goed gevonden, maar schokkend allerminst. De hele film had wel een pak harder gemogen. Toch is dit wel een spannend filmpje, door het goede acteerwerk van Hess en de niet altijd onaangename blootscenes.

Na een herziening toch mijn cijfer iets naar beneden bijgesteld. Los daarvan is dit nog steeds een bovengemiddeld filmpje in de trant van The Omen.

Het is natuurlijk overduidelijk wat er in deze film aan de hand is. Een overdreven lief kindje wordt bij pleegouder Zellweger in huis genomen en vanaf dat moment gebeuren er erg vreemde dingen in haar omgeving. Aardig spannende film wat vooral te danken is aan het uitstekende acteerwerk van de 15-jarige Ferland. Op het eerste gezicht lief, maar uiteindelijk een echt monster. Ze heeft er echt een goeie blik voor. Cooper is altijd cool en ik kan zelfs die rotkop van een Zellweger hier wel waarderen. Sfeervolle score ook en het einde is wat te makkelijk.

Erg goeie Bond-film. Nu heb ik niet heel veel Bonds gezien ( ik schat een stuk of 8-9) maar ik vind dit zeker één van de beste. Ondanks alle negatieve kritieken die Craig over zich heen kreeg voordat de film in premiere ging blijkt hij toch de juiste man te zijn. Hij brengt een frisse wind door het JB-universum.

Het verhaal is standaard, en ook de nodige clichés zijn weer van de partij ( Bond wordt in iedere film minstens 2-3 keer verraden, waarvan 1 keer door de Bond-girl ).
De actie was goed, het was spannend en ik miste de gadgets eigenlijk totaal niet. En daarbij, pokeren is vet!
Kom maar op met de volgende Bond!

****

Gordon's beste, naast dat ik From Beyond nog moet zien en Re-Animator eens aan een herziening moet onderwerpen. Sfeervolle film die inderdaad zomaar uit de jaren '80 had kunnen komen. En dat is in geval van campy horrorfilms alleen maar een pluspunt.

Het verhaal is niet onnodig moeilijk gemaakt. In feite is het niet meer dan de twee woorden die de titel maken. Geen verrassende plotwendingen of diepgaand achtergrondverhaal. Het draait gewoon om een freak die het nieuwe gezin terroriseert. Wat dat betreft had het iets mysterieuzer gemogen, daar waar je de freak al na enkele minuten vol in beeld ziet. Haast meteen is alles duidelijk.

De freak is echter goed vormgegeven. De scenes met hem en Rebecca bijvoorbeeld zorgen voor een erg ongemakkelijk gevoel. Zijn smerige klauwen, rotte tanden en het kreupele loopje kleurt de toch al niet te happy setting vies grauw. Van het kasteel is goed gebruik gemaakt, al heb je nooit echt het idee dat het enórm is. De continue bliksem die de gangen dreigend oplichten zorgen voor een kwaadaardige sfeer. Bodycount is niet hoog, maar de freak aan het werk zien maakt dat goed. De gore ziet er sowieso goed uit.

Castle Freak vliegt ook voorbij wat de speelduur perfect maakt. Geen topscore omdat het daarvoor net wat te weinig bijzonder is, maar goed verzorgd en vermakelijk is het zeker weten.

Toch wat te poeslief, al verwachtte ik er al niet zoveel van aangezien Stephen King er aan verbonden is. Het motief waarom de kat op zoek was naar Amanda is er uitgeknipt omdat het te onzinnig zou zijn, maar duidelijker wordt het er niet op.

Quitters Inc. was geinig met een jongere Woods die gedwongen wordt te stoppen met roken. Leuk bedacht, en ook behoorlijk komisch. Echt spannend of eng is het niet, maar vermakelijk wel.

Het tweede filmpje is iets minder. Het had vooral wat gekker gemogen, en de scenes op het dak duren wat te lang. Het einde is nogal voorspelbaar.

Het laatste filmpje komt nog het meest in de buurt van horror. Hier krijgen we te maken met een trol die het heeft voorzien op de jonge Barrymore. Best een geinig uiterlijk, maar eerder leuk voor de kleintjes. Verrassend dat de ouders de trol ook hebben gevonden en dat er daadwerkelijk dus bewijs is dat er 'monsters in de kast zitten'.

Probleem is dat het allemaal wel heel braaf is en binnen de lijntjes. Spannend is het eigenlijk nooit en in visueel opzicht valt er ook weinig te genieten. De kat was misschien nog het leukst om naar te kijken.

Het is moeilijk om nog een originele draai aan het gevangenisgenre te geven maar toch is het Monzón gelukt. Ik werd sowieso een beetje verrast dat Juan zelf een gevangene zou spelen. Ik ging er meer van uit dat hij zoals in een Panic Room vanuit een celletje zou opereren terwijl de gevangene het op hem voorzien hebben. Met de uiteindelijke weg die de film is ingeslagen werd ik zowaar nog vrolijker.

Juan wordt overtuigend gespeeld door Alberto Ammann. Malamadre speelde goed al had ik af en toe mijn twijfels bij zijn stem. Apart, maar soms leek het alsof hij extra tough wilde klinken terwijl het eerder leek op een hevige keelontsteking.

De film heeft verder een aantal stoere en gewelddadige scenes. Voor het dramatisch effect is het bijna vanzelfsprekend dat Juan's kindje doodging, maar ik had niet verwacht dat Elena zelf ook doodging. Best sneu, en ik kan me de reactie van Juan dan ook wel voorstellen. Het einde is niet echt verrassend, zelfs niet dat Juan ook het loodje legde. Uiteindelijk gaat het gezegde 'Op het verkeerde moment op de verkeerde plaats' maar toch weer mooi op en laat het zien hoe het in één dag een leven totaal kan verwoesten. Mooie film.

Net gezien met een paar lui en ik ben zwaar geschokt.

Dit is de naam film niet waardig, dit is pure rotzooi en het slechtste van het slechtste.

De acteurs waren ontzettend, maar dan ook ontzettend slecht. Eigenlijk nog slechter. Mijn moeder kan serieus beter acteren en ze stonden er echt allemaal als een zoutzak bij. Je kon gewoon zien dat het allemaal te ingestudeerd was en de film het niveau van een groep 8-musical nauwelijks haalde.

Het verhaal is sowieso heel erg dom en het is nog dommer uitgewerkt. Een engel die uit één of andere doos komt en die je moet verslaan door een paar kaarsen te laten branden.

En dan de special effects. Het sloeg echt he-le-maal nergens op. Totaal helemaal k*t. Dit is te erg voor woorden gewoon.

Ik hou maar op want waarschijnlijk leest niemand ooit deze post omdat ze zo verstandig zijn om deze film niet te gaan kijken.

Absoluut de slechtste film die ik OOIT heb gezien. En ik overdrijf niet.

Een halve ster, nog te veel.

Van de regisseur van 7eventy 5ive, dat belooft niet veel goeds. Toch had ik weer eens zin in een vermakelijke tienerhorror en in dat opzicht leek Chain Letter de juiste kandidaat. Bijna iedereen heeft wel eens last (gehad) van irritante doorstuurmailtjes van (on)bekende personen met daarin boodschappen dat er over 666 uur de duivel voor je deur staat om je op te knopen tenzij je het mailtje naar 666 mensen stuurt. Vooral wanneer je een belangrijk mailtje verwacht en je je mailbox opent en er een handjevol van die onzin bij staat wordt het nog wel eens zwart voor m'n ogen. Zijn er echt mensen die hier aan meedoen? Wel in deze film. De vraag die bij me opkomt luidt dan ook: Waarom geen film maken waarin de maker van die mailtjes wordt doodgemarteld?

Chain Letter is een slasher zoals vele, eentje die nooit spannend wordt omdat alles zo klaar is als een klontje. Het groepje tieners dat te maken krijgt met deze doorstuurmailtjes dienen deze aan vijf andere door te sturen en wanneer ze dat niet doen zullen ze vermoord worden. Het lijkt een grap, maar al snel komen ze erachter dat het een serieuze zaak is. Een bijzonder dom verhaal dat onnodig ingewikkeld wordt gemaakt maar waar ik een domme tienerslasher als dit niet op afreken.

Het grootste pluspunt is de sexy Nikki Reed. Zo zijn de aantal scenes waar geen klap gebeurt toch nog het kijken waard. Leuk bijrolletje van Brad Dourif als de anti-technologie leraar. De rest van de cast acteert naar verwachting; domme tieners spelen in een domme tienerslasher. En zo hoort het, want als kijker wil je ze allemaal zo pijnlijk mogelijk zien sterven. Gelukkig weet de moordenaar een aantal creatieve, maar geen schokkende, methoden om een handjevol slachtoffers te ontzielen. Jammer dat het bij een handjevol blijft, wat naar mijn mening iets te weinig is.

Verder is de editing een beetje brak met vervelende flitsen en overbodige flashbacks. Gore en effecten waren voldoende maar in het algemeen ontstijgt de film nergens het matige niveau dat over de film heen hangt. Spijtig, maar geen verrassing. In het vervolg gaan alle doorstuurmailtjes gewoon weer door de digitale bilnaad de prullenbak in.

Niet veel van verwacht en daardoor een verrassing. Het clichématige verhaaltje wordt op een overtuigende manier tot leve gewekt door Bob en Rabbit. En hoewel ik de film niet afreken op een aantal merkwaardige momenten, je stoort je je er op die manier sowieso minder aan.

Chained wordt volledig gedragen door het acteerwerk van psychopaat D'Onofrio en de geslachtofferde Farren. Scenes tussen de twee waren stuk voor stuk spannend en goed geacteerd. Wel had ik wat meer gehoopt, en verwacht, van de moorden. Wat bloederiger, wat origineler misschien, wat langzamer... Gelukkig merkte ik snel genoeg dat daar de focus niet op lag waardoor ik mijn verwachtingspatroon tijdig kon bijschaven.

Toch een paar vreemde dingetjes die ik toch even gezegd wil hebben. Buiten het feit dat je tien jaar lang ongestoord kan moorden vind ik het ook raar dat ontsnappen er gewoon niet in zit. Als je voor altijd aan je huis zit vastgetekend door een gek, heb je naar mijn mening drie opties. 1. Pak een mes, steek hem neer en vlucht. 2. Pak een fles, sla zijn schedel in en vlucht. 3. Pak je ketting, wurg hem in zijn slaap en vlucht. Dat je op een gegeven moment zo erg gekrenkt bent dat je niet meer durft, oké misschien, maar toch een beetje een zwak excuus. Zeker omdat Rabbit als jochie probeerde ontsnappen via het dak en dus genoeg wilskracht had om te ontsnappen kwam dat niet in hem op?

Daarnaast vond ik het ook raar hoe Angie zichzelf aanbood. Je wordt ontvoerd, ziet tegenover je een wereldvreemde kerel zitten die je óf gaat verkrachten óf gaat vermoorden en benaderd hem alsof je al jarenlang verliefd bent. You can touch me wherever you want. Eerst denk je nog dat het een afleidingsmanoeuvre is zoals in tig andere films maar niets wijst daarop.

En ben ik de enige die het einde er maar een beetje bijgeraapt vind? Misschien heb ik wat gemist, zo had ik niet gezien waar Rabbit dat briefje had gevonden. Maar dat Bob familie is is toch niet zo schokkend? En wat wijst erop dat Rabbit's pa ze kwijt wilde, waarom? Wederom is de nieuwe vrouw van pa ook een gelovig type die zonder twijfel manlief aanvalt, waarmee ze jarenlang is getrouwd, om een wildvreemde te beschermen. Riekt meer naar een plottwist om de film wat intelligenter te maken, maar die niet echt geslaagd is.

Misschien besteed ik nu wat al te veel tekst aan de minpuntjes waardoor het lijkt alsof het allemaal niks is. De film zelf zit gewoon goed in elkaar, met een ijzersterke sfeer mogelijk gemaakt door grauwe omgevingen en een stille soundtrack. Spanning is bij momenten zeker voelbaar, maar het had allemaal net iets beter gemoeten voor een hogere score.

Kon me niet echt bekoren. Vandaag de dag is het kloppen op het plafond of een keer met de deuren slaan niet meer genoeg om mij om te krijgen. Het verhaal is erg cliché, de uitwerking aardig, maar niet overtuigend genoeg. Vond hem vooral ook te langdradig. Enige echt spannende scene vond ik het communiceren met het kind.

Normaal loop ik met een grote boog om alles heen wat met kinderboek-verfilmingen te maken heeft. Een verhaal over een chocoladefabriek met in de hoofdrol een paar koters, wie wacht daarop?

Mijn moeder zei dat het boek en de originele film heel goed was en had deze 2005-versie gekocht. In een vervelende bui toch maar eens aangezet...

En wonder boven wonder was ik vanaf het eerste moment aan het beeld vast gekluisterd. Er moet gezegd worden; de kinderen waren, vooral op het begin bij vlagen irritante typetjes, vooral die blonde griet en die vatsige duitser. En dan die blonde moeder, met haar Cruella deVil uiterlijk, jegh!

Maar dat doet er verder niet echt toe natuurlijk, want Depp steelt duidelijk de show als perfect gecaste Wonka. Die reacties ook als hij iets uitlegt en volledig wordt afgekraakt door de kinderen, en dan dat lachje
En in Wonka's flashbacks van zijn jeugd, die beugel, geniaal!
Aan deze film is weinig mis. Ik heb me geen minuut verveeld.

Geniale quotes:

"I always thought that a veruca was a sort of wart that you got on the sole of your foot!"

"Everything in this room is eatable. Even I'm eatable! But that my dear children. is called cannibalism; and that is frowned upon in most societies."

4 sterren verdiend!

Leuke titel. Leuke poster. Leuke tagline. Leuk tussendoortje. Met dit hete weer bak ik snel aan dus ik besloot even uit de zon te gaan en het zomerse weer een digitaal vervolg te geven. Natuurlijk kijk ik als eerste rond in mijn favoriete genre en zo kwam ik uit bij Cheerleader Camp.

De film is een mix van tieten, platte humor en wat bloederige moorden om het af te maken. Het is jammer dat het 'whodunnit' verhaaltje me hedendaags nog zelden weet te bekoren, dus volledig meegesleept werd ik niet. Gelukkig bestaat de cast uit een aantal Playboy-modellen wat er voor zorgt dat er genoeg te zien valt, als je door de te hoog opgetrokken broeken heen kunt kijken. Toch blijft die oubollige jaren '80 sfeer genieten.

Jammer dat het ten koste van het zomergevoel, maar vanzelfsprekend spelen de belangrijkste scenes zich af in het donker. De achtergrondmuziek weet het ongemakkelijke gevoel te versterken en een aantal moorden waren leuk gedaan. Al mist het ruim twintig jaar later wel aan impact natuurlijk. Het is alleen jammer dat het tempo niet zo hoog ligt en er een aantal saaie scenes tussen zaten waardoor ik toch even op de klok keek. Maar de slasherfanaat kan deze film best een kans geven.