Opinions

Degelijk, maar weet uiteindelijk niet veel indruk te maken. Originele setting waar ik nog nooit eerder een film van heb gezien. Ideaal ook om er een horrorfilm van te maken, een aantal games gingen deze film daarin al voor.

Achteraf is de setting ook meteen het beste gebleken. Rauwe depressieve look en de verlaten straten, plein met reuzenrad en flatgebouwen geven een erg onheilspellende sfeer. Het mysterieuze sfeertje dat de stad uitademt overtuigd, maar dat veranderd in een voorspelbaar kat-en-muis-spel wanneer de freaks hun intrede maken. Vanaf dat moment is het soms zelfs saai. Wat betreft bloed en de freaks zelfs wordt er niet veel getoond en is het wachten totdat de toch al niet interessante cast één voor één het loodje legt.

Het open einde vond ik echt belabberd, daar was echt geen enkele reden voor. Setting en sfeer redden de film, maar na een uurtje is het beste van de film eraf.

Ik had er toch wat meer van verwacht, want voor een horrorfilm schiet Cheun simpelweg te kort. Een thriller met een flinke scheut drama.

De opening begint veelbelovend met een killer in een rood gewaad die zijn slachtoffer vermoord en opsluit in een rode koffer. De film oogt behoorlijk rauw en smerig, maar veranderd al snel in een degelijk drama over jeugdzondes. Over gebrek aan karakterontwikkeling is geen sprake, want maar liefst de helft van de film zie je flashbacks uit de jeugd van een aantal hoofdrolspelers die uitleggen waarom de killer zo is geworden. Aardig gespeeld door de jochies, kijkt lekker weg, maar spannend is het nooit. Het begint met kleine pesterijtjes die steeds erger worden maar op een gegeven moment wordt het allemaal wel erg lang gerekt.

Hoe cliché de killer uiteindelijk ook is, toch werd ik weer een klein beetje verrast. Maar er stijl achterover van slaan gebeurde niet. Er vallen wel wat slachtoffers maar de moorden zijn vrij waardeloos, behalve tegen het einde aan. Van de regisseur van de Art of the Devil sequels verwacht je een vrachtlading meer aan ranzigheid. Visueel soms wel aardig en een geinig verhaaltje, maar Khomsiri had er beter aan gedaan om het dramagehalte in te korten en het te vervangen met wat spannende of bloederige scenes.

Best leuk voor keertje. CJ7 is vooral gericht aan een jongere doelgroep en die vinden het vast nog veel leuker. Toch heb ik me niet verveeld.

Het verhaal is makkelijk, de film valt of staat met het design van het schattige diertje. Gelukkig is dat best goed gelukt. Chow heeft gekozen voor een cartoony stijltje waarbij vooral de gezichtsuitdrukkingen en overdreven reacties er tussenuit springen. Het werkt goed in een luchtig filmpje als dit. De humor vond ik vaak wat flauw en kinderachtig, al is het niet storend.

De kindacteurs deden het leuk. Ik stoorde me in het begin een beetje aan Jiao Xu en dat baasje, maar begon ze steeds leuker te vinden. Opvallend feitje: Jiao Xu - Dicky - is in het echt een meisje. Vraag me af wat de reden is geweest om een meisje te casten. Helaas wordt er richting het einde de verkeerde weg ingeslagen. De dood van Ti riekt naar vals sentiment. Laat een kind hard janken en iedereen vind het toch wel zielig. Wat er vervolgens gebeurd is tamelijk voorspelbaar. De drama deed me niks en Chow had er naar mijn mening verstandiger aan gedaan een leukere situatie te verzinnen.

Toch een leuk filmpje, mede omdat CJ7 mooi is ontworpen en er enthousiast is geacteerd door de kindjes. Echter geen film die ik snel een tweede keer zal opzetten.

Aardige horror die helaas kampt met een onduidelijk verhaal en enkele plottwists die er bij mij niet goed ingingen. Misschien had ik beter op moeten letten, maar het verhaal was een warboel. Veel personen kon ik niet plaatsen en dan speelt het heden en verleden ook nog eens in rap tempo door elkaar heen. Had van mij niet gehoeven.

Visueel is het wel sfeervol met veel zwart-witbeelden en schaduw. De gore is echt subliem. Ik ben geen chirurg maar de pezen, aders en spieren konden vast en zeker worden onderscheiden. Heerlijk hard in beeld gebracht met oog voor detail.

Puur op basis van de beelden en de special effects een voldoende. Hopelijk wordt het achterliggende verhaal bij een herziening duidelijker.

Aardig spannend werkje dat vooral het eerste uur sterk is.

Een groepje jongelui moet noodgedwongen in een oud, stoffig hotel verblijven. Wanneer ze drie kinderen en hun hond ontmoeten begint het al snel te spoken. Het hotel is visueel geslaagd. Veel grauwe kleuren en mooie belichting zorgen voor een benauwde sfeer wanneer de meisjes op onderzoek gaan. De CGI is helaas niet hoogstaand en de 3D pogingen zagen er lullig uit en heeft echt geen meerwaarde in spookfilmpje als dit. Het eerste uur van de film was best spannend met veel aandacht voor het mysterieuze verhaal.

Het acteerwerk vond ik redelijk en de meisjes waren leuk om te zien. De soundtrack vond ik in het begin van de film best goed, maar het laatste half uur gaat de film iets de mist in. De twist is goed gevonden, maar daarna wordt het me allemaal iets te sentimenteel compleet met misplaatste, dramatische muziek. Weg spanning. Weg mysterie. Ik had gehoopt dat Child's Eye met een zenuwslopende klapper zou afsluiten maar dat is niet het geval. Toch een leuk filmpje.

Dit was een van mijn eerste horrorfilms die ik vroeger zag. Als kleine jongen was het best eng dat iets onschuldigs als een pop tot leven zou kunnen komen en je nog wilt vermoorden ook. Aan de andere kant zag ik ook toen al in hoe cool Chucky eigenlijk was, en nog steeds is. Net maar eens herzien, na meer dan tien jaar. Een nostalgische trip.

Deze film is een ideaal begin voor een klein kind om je liefde voor horror te ontwikkelen, zoals dat bij mij is gegaan. Juist omdat Child's Play vooral jongere kijkers angst aan zal jagen, terwijl de volwassenen er om zullen lachen. Het concept is namelijk geniaal. Iedereen heeft vroeger wel een favoriete knuffel gehad. Het is je beste vriend, maar wat als die tot leven komt en opeens je ergste vijand wordt? Een nachtmerrie voor ieder kind. De Good Guy-pop is leuk vormgegeven, en ziet er in combinatie met een boze blik en mes ook nu nog angstaanjagend uit. Iedere scene met de pop heeft dan ook een bepaalde spanning, zeker tot aan het moment waar hij echt tot leven komt. Want wanneer is dat moment? De goede score tilt de gehele sfeer ook naar een hoger niveau.

Het valt me nu pas op wat voor een vreselijk gedrocht die hele Andy is. Vroeger stoorde ik me er niet aan, maar die enorm monotone stem, zijn Good Guy apenpakje en zijn downie karakter deden me verlangen naar een langzame pijnlijke dood voor de jongen. De rest van de cast is absoluut niks bijzonders, alleen Dourif is duidelijk te herkennen in Chucky die een goede stem heeft.

Alle moorden in deze film zijn me altijd bij gebleven, dus dat zegt wel wat over de indruk die de film vroeger heeft gemaakt. Leuk om terug te zien, sommige zijn nog steeds bruut, maar met de horrorervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan niks schokkends meer. Tijd om de vervolgen ook maar eens te herzien. Chucky is toch stiekem een guilty pleasure van me.

Het is dat ik met korting naar de bioscoop kon, anders was ik hier waarschijnlijk niet heen gegaan. Bride of Chucky kon ik nog wel waarderen, maar de sequels erna waren stuk voor stuk inwisselbaar. Hoewel ik enigszins enthousiast raakte door de aankondiging van een remake, bleef ik als Chucky-liefhebber wel sceptisch. En toen kropen er langzaam wat positieve recensies de wereld in. Is er dan toch hoop?

Allereerst is het een verstandige keuze geweest om kopieergedrag te vermijden door een nieuw verhaal te introduceren. Child's Play speelt zich af in de nabije toekomst waarin een Charles Lee Ray nooit heeft bestaan. Geen seriemoordenaar die bezit neemt van een Good Guy dus, maar we zien een overwerkte Chinees die een Buddi-robot saboteert. Deze Good Guy-vervangers zijn van alle gemakken voorzien zoals wifi, ingebouwde camera, usb poorten en ondersteunende apps. Helemaal van deze tijd dus.

De nieuwe Chucky verschilt qua uiterlijk niet zoveel van zijn voorganger, hij is alleen wat minder angstaanjagend door zijn soms vreemde, maar komische gelaatsuitdrukkingen. Mark Hamill als de nieuwe Chucky-stem doet het prima en de kills zijn stuk voor stuk origineel, mede doordat de copyrights van alle voorgangers nog steeds bij Universal liggen, waardoor niks op elkaar mocht lijken. Aubrey Plaza was een prima verschijning en de nieuwe Andy is stukken makkelijker verteerbaar dan de etter uit het origineel.

Hoewel ik deze film momenteel hetzelfde cijfer geef als het origineel, verkies ik nog steeds zonder twijfel de jaren '80-versie. Dat komt vooral omdat Chucky voor mij altijd Brad Dourif blijft met zijn Damballa spreuk en heerlijk lachje. Bovendien is de spanning in het origineel stukken beter wat de sfeer ten goede komt. Deze nieuwe versie heeft echter wat betere moorden, betere acteurs en een fris verhaal. Leuke reboot.

Vermakelijk vervolg. Iets minder dan het eerste deel maar lang niet slecht.

Child's Play 2 doet niet veel anders. De hele gedachte achter de ziel van Charles Lee Ray is overboord gegooid want hoe komt hij in godsnaam weer tot leven? Zijn hart was immers doorboord. Maar goed, gelukkig dat Chucky wel weer tot leven komt want dat betekent bijna anderhalf uur lang leuke oneliners en toffe moorden.

Helaas leeft Alex Vincent ook nog steeds dus is het weer aan hem om de irritante Andy te spelen. Bijna net zo vreselijk als in Child's Play en het verbaasde me ook niet te lezen dat hij zijn carrière heeft opgegeven. Zou toentertijd vast veel gepest zijn op school ook. Wederom is de rest van de cast niet veel soeps, behalve Dourif die de heerlijke evil stem van Chucky doet.

Het einde doet vermoeden dat er geen sequel meer komt maar intussen weten we wel beter. Nog steeds leuk.

Als kind vele malen gezien. Net weer herzien en vind hem nog steeds wel te pruimen. Vooral te danken aan Chucky weer.

De film speelt zich acht jaar na het tweede deel af. Andy gaat naar een militaire school maar een rijke stinkerd besluit een nieuwe rits Good Guys op de speelgoedmarkt te brengen. Het ongelofelijke gebeurt, Charles Lee Ray wordt opnieuw tot leven gewekt en gaat achter Andy aan. Het is weer eens wat anders, zo'n militaire locatie en vind het nog niet eens zo'n hele slechte keuze.

Gelukkig geen kleine Andy meer, dus einde monotone stem. In plaats daarvan mag Whalin het proberen. En ach, de jongen doet het niet onaardig, maar een Oscar zal die nooit winnen. Reeves is een lekkere sidekick en helaas is Tyler, weer een klein kind, de irritantste. Erg slecht geacteerd. Met ieder deel lijkt Chucky ook een wat kwaadaardigere look te krijgen wat ik zeer waardeer. Die gestoorde lach van Dourif blijft geniaal.

De moorden maakten vroeger indruk maar zijn nu vaak een beetje suf. Als er een film in deze tijd gemaakt zou worden over een moordlustige pop zal die waarschijnlijk veel sadistischer zijn en zal er met meer emmers bloed gesmeten worden. Toch heeft iedere moord iets tofs, omdat Chucky er altijd wel een leuke oneliner uitgooit.

Ook hier is de finale weer op een leuke locatie. Wel vreemd dat er zulk gevaarlijk materiaal te vinden is in een onschuldige attractie als 'Devil's Lair'. Dat is niet het enige, de film zit vol met gaten en onlogische dingen. Maar daar stoorde ik me jaren geleden niet aan, en nu eigenlijk ook niet. Binnenkort nog even de laatste twee delen herzien, die ik in mijn herinnering stiekem minstens net zo leuk vind.

Een film die staat of valt aan de hand van de rollen van de kinderen. De film blijft rechtovereind; de kinderen zijn lekker gestoord neergezet.

Het eerste gedeelte van de film is wat saai. Het begint allemaal lekker gezellig, maar al snel merk je dat er iets niet pluis is met de kinderen. Het gaat allemaal net goed. Na ruim een half uur mogen de kinderen zich van hun slechtste kant laten zien en dat is soms toch nog wel spannend. Sommige moorden zijn best hard, en het maakt het des te harder omdat het kinderen zijn. Toch was het een groot pluspunt.

Ik vraag me wel altijd af in hoeverre die jonge acteurtjes besef hebben van het verschil tussen realiteit en fictie. Een normale kleuter confronteer je ook niet met geweld, maar voor de film werd er toch aardig met scherpe voorwerpen en bloed gespeeld. De kinderen waren in elk geval overtuigend genoeg.

Hoewel het einde wel goed is, vind ik het toch jammer dat je geen antwoord krijgt op de vraag; waarom? Zo moest dat kleine meisje in bed wat slijm ophoesten, maar wat het nou precies was...
Maar juist het ontbreken van de reden maakt het allemaal nog wat spannender. Goede film.

De eerste drie kwartier was ik erg geboeid. Vanaf dat moment had ik het gevoel dat de film van de hak op de tak sprong en kon ik er soms even geen touw aan vast knopen.

Toch een aardig verhaal, goede acteerprestaties en een aantal mooie scenes. Een ruime voldoende waard.

Ongelofelijk dat een mislukt product als dit in een horrorserie zit. Het idee is best aardig voor een drama/thriller maar de uitwerking laat hier toch echt te wensen over. Chocolate is meer een soft-erotisch drama geworden met een verhaaltje dat maar niet spannend wil worden. Van echte horror is helemaal geen sprake.

De flashbacks waren leuk gedaan maar de climax is weer erg gemakkelijk. Sommige scenes hadden ook geen betekenis, zoals met de de ex-vrouw van Jamie. Gelukkig zitten er nog een paar tieten in waardoor je je geen uur lang verveeld. Op sommige momenten leek de film de goede weg in te slaan, maar uiteindelijk trekt het allemaal op niks.

Van de regisseur van Ong Bank en Tom Yum Goong; weer een film over één van de spectaculairste vechtsporten op aarde. Muay Thai! De verwachtingen waren erg hoog en de film kon ze helaas niet allemaal inlossen. Ik vind dat sommigen de film nogal overschatten.

Allereerst vond ik de film absoluut niet beter dan de films met Tony Jaa. Ik vind Jaa veel overtuigender als vechtersbaas.

De film komt wat langzaam op gang. Het verhaal is best nutteloos en de acteerprestaties zijn best aardig, maar ik merkte dat ik alsmaar zat te wachten op het eerste echte gevecht. Die komt pas na ongeveer een half uur. Helaas vond ik die een tikkie teleurstellend. Ik kan het niet laten om de film te vergelijken met de films waarin Jaa zijn kunsten vertoond en daarin is Jaa toch net een beetje beter. Maar ook de montage en soundtrack waren in Ong Bak en Tom Yum Goong beter.

Het verhaaltje rommelt langzaam verder naar het einde toe. Toen kwam er toch nog een eindgevecht die zich een beetje met Jaa's werk kon meten. Een paar erg vette stunts en trappen. Ook hier worden trouwens geen koorden gebruikt en komen alle klappen keihard aan. Ik miste wel een paar unieke fighters. De 'eindbaas' bakte er echt geen zak van. Je had wel die jongen met z'n vreemde trekjes die capoeira gebruikte maar die trekjes vond ik jammer. Zo had je in Ong Bak zo vijf vechters met een unieke stijl die ieder op hun eigen manier tof waren.

De film is zeker niet slecht, maar voor degene die kennis willen maken met Muay Thai raad ik aan om de films van Jaa te bekijken. Die steken net wat beter in elkaar. Jaa heeft de lat gewoon enorm hoog gelegd. Misschien dat ik Ong Bak en/of Tom Yum Goong vandaag of morgen nog maar eens uit de kast pak om de toch wat teleurstellende nasmaak van deze film weg te spoelen.

Een leuk idee, maar de film stelt toch vooral teleur.

Een stel stoere chicks trekken rond op hun choppers en hoewel ze er ruig uitzien hebben ze niks kwaads in de zin maar willen ze slechts een leuke tijd hebben. In het plaatsje Zariah stuiten ze echter op een zombieplaag, gecreëerd door een gestoorde professor. Toch weer erg jammer dat de film dan niet overtuigd op het gebied van make-up. De zombies zien er namelijk gewoon uit zoals normale mensen, je kunt ze slechts onderscheiden door hun loopje. Bovendien bevat de film enorm weinig bloed, zeker voor een Troma-release.

Erg brak ook dat er gebruik wordt gemaakt van dezelfde shots. Wanneer er zombies onthoofd gaan worden krijg je voortdurend hetzelfde shot van een hoofd te zien. Copy/paste rotzooi dus. De soundtrack is bij vlagen leuk, maar soms ongepast op momenten.

De chicks zijn best cool, goed gecast dus. Verder is dit als horror wel erg tam. Ik had de film ook wat grappiger verwacht, maar ik kan me geen noemenswaardige joke herinneren op het moment. Een gemiste kans dit.

Bewapende robots inzetten in plaats van bewakers van vlees en bloed; een enorm dom idee dat gelukkig helemaal fout gaat zodat wij ons ook kunnen vermaken. Al had ik gehoopt op wat meer...

Een shopping mall als setting is natuurlijk ideaal. Een aantal kleffe stelletjes zijn met elkaar aan het flikflooien terwijl de robots ondertussen te maken krijgen met kortsluiting. De robots zien er niet al te indrukwekkend uit, hun wapens zijn dat helaas ook niet. Eén of twee leuke kills, maar veel meer dan wat lasers afschieten doen ze niet.

Op een gegeven moment besef je dat je constant zit te kijken naar een langzaam rijdend robotje die achter wat gillende tieners aanzit. Een kat-en-muisspel dat te lang duurt en soms gewoon saai is omdat je zit te wachten totdat de kleurloze cast het loodje legt. Om vervolgens een niet al te bijzondere kill voor je kiezen te krijgen.

Gelukkig is de speelduur niet langer, maar er had wat mij betreft wel iets creatiever met de kills omgesprongen mogen worden. Wat bloederiger ook, wat toffere wapens op de bots en een beter design. Aardige pulp, maar er is beter op de markt.

Leuke superheldenfilm waarbij Trank er net weer even een andere draai aan geeft door het te mixen met het handycam-genre. Niet zo gepolijst en over the top als een X-Men en zonder duidelijk conflict tussen goed en kwaad. Er is hier voor een wat meer geloofwaardiger aanpak gekozen.

De aanraking met het goedje zoals in deze film kan iedereen overkomen, al is het wel altijd de vraag waaróm het niet iedereen overkomt, maar slechts enkele er mee in aanraking komen. Enfin, de jongens beginnen met voorzichtig experimenteren met hun nieuwe powers wat erg leuk is om te kijken. Ik zou zo willen ruilen, ideaal om wat kattenkwaad uit te halen. Vooral het vliegen, daar droomt toch iedereen van... De cast deed het aardig, maar ik moest er wel even aan wennen. Vooral Andrew kwam later steeds beter uit de verf. Het drama in zijn geheel werkte echter niet zo lekker en zorgde dat het middenstuk wat saai was.

Gelukkig maakt de finale veel goed. Spectaculaire effecten volgen elkaar in rap tempo op waarbij diezelfde effecten er fenomenaal uitzien. Speelduur is ook precies goed, een enorm lange opbouw als vaker gebeurd in het superheldengenre wordt ons hier gelukkig bespaard. Toffe kijk op het genre.

Doe mij maar de weirde, drukke stijl van Miike in plaats van dit rustige, dromerige filmpje. Ik heb deze vanochtend gekeken toen ik net uit m'n nest kwam, maar na het kijken wilde ik het liefst meteen weer terug.

Toen ik hem aanzette bedacht ik me pas weer dat ik al eens eerder aan deze film was begonnen, maar ook toen wegzakte. The Bird People in China heeft nu eenmaal een erg dromerige, rustige uitstraling die je zonder pardon in slaap sust als je een beetje duf bent. Visueel best sfeervol met mooie shots van de markt van Yun Nan tot aan de uitgespreide vlaktes en natuur waar de plaatselijke bevolking leeft.

De muziek en vocals verhogen de sfeer nog wat, maar verder gebeurde er voor mijn gevoel te weinig. De humor sloeg dit keer niet aan, ik heb zat grappigere of agressievere Yakuza gezien en de onderlinge chemie vond ik ook niet overtuigend. De 'Bird People' zijn fascinerend om te zien, maar de dialogen daaromheen niet interessant.

Hij is van alle markten thuis, maar toch is dit geen typische Miike. Er gebeuren weinig vreemde dingen en de film is erg rustig. Ik begrijp dat de film goed gewaardeerd wordt maar dit keer was hij niet helemaal aan mij besteed.

Ik vond het wel een sterke film en heb me eigenlijk niet zo gestoord aan bovenstaande kritiekpunten. Er zitten wat clichés in, maar die worden naar mijn mening teniet gedaan door het uitstekende acteerwerk en depressieve sfeertje.

Zo waren Yun-seok Kim en Jung-woo Ha beide op hun plaats en weten ze de film te dragen. Zelfde het kleine kindje deed het leuk. Visueel is de film aangenaam, zeker het district bij nacht. Lekker duister.

Er zitten een paar droogkomische scenes in die voor afwisseling zorgen tussen spanning en geweld. Ik had eigenlijk niet verwacht dat Min-jin alsnog dood zou gaan, best sneu. Goede thriller die geen seconde heeft verveeld.

Sterk 'vervolg', hoewel iets minder meeslepend dan 'Cidade de Deus'.

Weer wordt er een realistisch beeld geschetst van de armoede en criminaliteit in de sloppenwijken van Rio de Janeiro. Je moet er niet aan denken om daar op te groeien. Ieder dag vechtend voor je leven, geen geld, geen scholing en geen toekomst. De beelden zeggen veel van de verraderlijke sfeer die er hangt.

De film doet sterk denken aan 'Cidade de Deus'. Zelfs sommige acteurs zijn hetzelfde, maar nu in een andere rol. Het verhaal zit vol met geweld, seks, vriendschap, verraad en de dood. De relatie tussen de twee vrienden die beiden hun vaders zoeken is goed gedaan, zo ook de rivaliteit tussen de twee bendes. Ik kon me ook met beide kanten identificeren, want wat was nu goed en wat was slecht? Verder was de film visueel erg sterk, met kleuren die van het scherm afspatten.

Kwam deze toevallig tegen en was wel benieuwd eigenlijk. Ik hou wel van die anthologieën en de verhaaltjes klinken stuk voor stuk amusant. Gezien de genre-aanduiding verwachtte ik veel komedie maar dat viel tegen. Evenals de horror overigens.

In 'Arm' draait het om drie jongens die voor een ontgroening drie uur moeten verblijven in een mortuarium. Al snel blijkt het niet pluis en zijn er tekenen van leven. Het grappigste filmpje, maar geen dijenkletser. Spanning was nauwelijks voelbaar, omdat het mortuarium er niet angstaanjagend uitzag. Jongetjes acteerde niet denderend en van echte horror was geen sprake. Wel lekker luchtig allemaal. Het zegt veel dat ik dit één van de leukere filmpjes vond.

'Feet' gaat over een moeder die bezoek krijgt van de geest van een overleden vriendinnetje van haar dochter. In tegenstelling tot 'Arm' zit er hier meer verhaal in. Op zich leuk bedacht, maar spannend allerminst. Komt ook omdat de geest niet overtuigd, weinig gebruik van goede make-up ook. Beetje saai filmpje.

Een vrouw beleeft een moordsituatie steeds opnieuw totdat ze bekend aan de politie in 'Eyes'. Geinig filmpje in de stijl van Scrooged. Wederom is de geest niet schrikwekkend, maar leuk om te zien hoe de hoofdrolspeelster steeds opnieuw de kans krijgt om de situatie goed te maken.

'Face' heeft de meest spannende scènes al moet je daar niet al te veel van voorstellen. Ik snap niet wat het is met Filippijnse geesten, want ook hier stelt het geen reet voor. In het kantoorgebouw hing echter wel genoeg sfeer om net te voorkomen dat m'n ogen dichtvielen.

Het laatste verhaal, 'Heart', bevat ook weer meer komedie dan voorgaande verhalen, al was de hoofdrolspeelster afgrijselijk. Dit sluitstuk heeft ook meer gorigheid, maar verwacht geen wonderen.

Een teleurstellende verzameling dus. Alle verhalen hebben een deel van het lichaam in de titel, maar de connectie tussen de verhalen zie ik niet. Behalve dat er in ieder filmpje een hand met een R.I.P.-tattoeage te zien is. Het is vooral jammer dat in een aantal filmpjes de spanningsopbouw onvoldoende is en de geest te simpel oogt. Daarbij werken de schrikeffecten totaal niet. Leuk om eens iets uit de Filippijnen gezien te hebben, maar het is nog lang geen Japan of Thailand.

Net als vroeger vind ik dit nog steeds een film met ups en downs. De animatie is fraai, met veel detail in het huis en de achtergronden. Cinderella is ook mooi getekend, beeldschoon vergeleken bij de opzettelijk lelijk geanimeerde koppen van haar stiefzusjes.

Wat me wel tegenvalt is de muziek en liedjes. Ik draag Disney een warm hart toe maar ik had en heb een gruwelijke hekel aan dat ouderwetse Disney-geneurie in koorvorm. Daarnaast waren de liedjes te traag en te klef. Past natuurlijk wel in een prinsessenverhaal.

Wat nogal frappant is, is dat Cinderella in dit prinsessenverhaal een nogal gelimiteerde rol heeft. Je komt nauwelijks iets over haar te weten en heeft relatief weinig screentijd. Ook geen ramp, want daarvoor zijn de muizen en vooral Lucifer te leuk. Deed regelmatig aan Tom & Jerry denken. Ook de stiefmoeder is een goede schurk met haar ijskoude blikken.

Klein beetje humor is er gelukkig wel te bespeuren. Verhaal is verder wel bekend, over een meisje met een unieke schoenmaat, maar wel altijd haar muiltjes verliest. De bijrollen zijn het leukst, zoals vaker.

Laag gemiddelde inderdaad. Bovengemiddelde horror die vooral uitblinkt in spanning en de overtuiging van de kids. Het intro begint al meteen erg rauw en de angst van de sterk acterende Barnard is goed voelbaar.

De duistere setting is erg sfeervol en onheilspellend. Lelijke, lege gebouwen in de donkere nacht van Edenstown zorgen voor een naar sfeertje. Het verhaal is niet zo interessant, maar iedere scene met de kinderen is een spannende. Vooral omdat ze eigenlijk nooit echt goed zichtbaar zijn. Slechts kleine glimpen van hun gezicht zijn zichtbaar waardoor ze erg angstaanjagend ogen, zeker met het krijsende geluid wat ze erbij maken. Het geluid in de film is sowieso dik in orde.

Best sterke film dus die met een wat intirgerender verhaal nog wat hoger had kunnen scoren.

Gelukkig is de, toch best wel, nare smaak van het tweede en derde deel in één klap weggespoeld. De reacties beloofden al veel goeds, maar dit is inderdaad de echte sequel. De tussendelen snel vergeten dus, Toxie is helemaal terug!

Als vanouds staan de inwoners van Tromaville (en Amortville) weer centraal, dit keer gegoten in een geinig verhaaltje. Toxie komt namelijk zijn kwade zelf tegen wat resulteert in een knotsgekke spiegelwereld bewoont door de raarste personen denkbaar. Toxie ziet er wat anders uit, vooral wat gepolijster, maar zijn kunstjes is hij nog niet verleerd. Zoals elk deel begint de intro lekker bloederig en smerig maar waar het toen qua smerigheid stopte gaat het hier de hele film door. Zeker op het laatst komt er nog een lekker bloedbadje. Alsof Kaufman wat goed te maken had.

Buiten dat zit de film weer vol stereotypen die belachelijk worden gemaakt. Nazi's, negers, homo's en zelfs God moeten het afleggen. Leuke cameo's ook weer van Kabukiman (al moet ik die film nog zien), Ron Jeremy en Julie Strain. Zij worden aangevuld met de grootste antihelden die je maar kan bedenken zoals Dolphin Man, The Vibrator en Master-Bater. What's in a name?

Gooi het op een hoop met vele droge grappen en slapstick humor en wat tieten en je hebt een ouderwetse Toxie die zorgt voor dik vermaak. Wellicht een vervolg, meneer Kaufman?

Ik denk dat hier veel meer had ingezeten.

Het plot klinkt erg interessant waar je best wat grappen mee kan uitvoeren. Helaas zijn die er iets te weinig in deze film. De ruzies tussen de leden van het gezin zijn wel geinig. Zo schuift de verloren zoon aan tafel, terwijl de rest van het gezin ruziet om kleine dingen. Iedereen is een nietsnut in andermans ogen, behalve de dochter ( échte dochter van Garcia) - die nota bene een stripper is. Vermakelijke scène, evenals de climax waarin alle leugens uit de doeken wordt gedaan. De blije soundtrack past er goed onder.

Dat zijn de leukste dingen uit de film. Tussendoor is het wel leuk om de vage hobby's van het zoontje te aanschouwen, maar er zitten ook saaie scènes tussen, met Garcia en Mortimer. Continu hoopte ik dat de film het gezin weer in één shot zou nemen en er weer geruzied zou worden. Helaas was dat niet het geval.

Zwarte komedie met een aantal leuke momenten, maar die her en der wat te serieus is waardoor m'n aandacht soms verslapte.

Ik heb er meer van genoten dan vooraf gedacht. Misschien omdat er veel milde reacties over waren, of omdat het verhaal wel heel veel weg heeft van The Toxic Avenger en die toch niet overtroffen zou worden. Maar Kaufman vrot zijn film weer vol met randdebielen en teringzooi waardoor Troma-leken het hazenpad zullen kiezen, maar de fans vermaakt zullen worden. En daarvoor ben je een indiestudio.

De jaren '80 sfeer is perfect verzorgd. Het Tromaville High School-leven is genieten met veel seks, drugs en bendes. De kledingstijl was al apart in de eighties maar geheel volgens Troma-maatstaven wordt het allemaal nog wat aangedikt met schmink, enorm rare kapsels en grote neusringen. Met de meeste personages is iets goed mis. Daardoor zijn enkele erg leuk of grappig, en andere irritant of slaan ze de plank volledig mis. Zoals vaker bij Troma; hilarisch enerzijds, ontzettend kinderachtig anderzijds. De heerlijke soundtrack draagt in elk geval bij aan de algehele sfeer waardoor de film niet verveelt.

Je zult je afvragen waarom Kaufman niet met iets nieuws als toxic waste komt. Misschien wel omdat er nog wat props over waren van Toxie? Origineel is het niet, maar in de uitvoering is het optimaal. De groene smurrie vliegt weer in het rond, lichaamsdelen worden opgepompt en hoofden verpulverd. Alles natuurlijk met de hand gemaakt. Niet realistisch, wél overtuigend. Het monster-design is geniaal, ondanks dat het pak niet af was - en weet meer indruk te maken dan Toxie, al is laatstgenoemde natuurlijk goedaardig.

Erg leuke Troma dus weer niet zich mag vergelijken met Toxie, maar net dat beetje tekort komt om hem van de troon te stoten. De kans dat mensen die niet bekend zijn met Troma dit leuk vinden is niet erg groot, maar mocht je het toch willen proberen; graag, maar houdt de verwachtingen laag en geniet van low-budget onzin.

Ook ik heb vooral de beginscène nog in mijn hoofd, zo'n kleine bijzaak kan toch niet het hoogtepunt van de film zijn? Het is dat ik niet met mijn ogen knipperde anders had ik het nog gemist ook. Niet dat de film heel slecht is, maar ik had echt wel meer verwacht van de regisseur van Goddess of Love (2015).

Al was die film ook zo verrassend omdat Alexis Kendra indruk op me had gemaakt. Niet alleen heel mooi, maar ze acteerde ook nog eens sterk daar. In The Cleaning Lady maakt ze minder indruk hoewel nog steeds een prettige verschijning. Ook tegenspeler Alig doet haar best, maar de film heeft een stevig gebrek aan originaliteit, gore en plot. Zo gebeurt er de eerste helft nauwelijks iets boeiends en waagt het zelfs uit te monden in een saai familiedrama. Shelly heeft dan wel een enigszins schokkende en interessante backstory gekregen, juist daarom vind ik haar motief niet bevredigend. Ik heb tijdens de flashbacks wel met open mond naar Shelly's moeder gekeken wanneer ze kwaad werd. Zelden iemand zo eng gevonden.

Op het moment dat Shelly een masker maakt van Alice's gezicht doemen er diverse horrortitels in m'n hoofd op, maar dit is toch wel de slapste. Alice weet geen eens dat haar gezicht is gekopieerd, alles is gewoon tijdens haar slaap (verdoving) gebeurd. Misschien dat Shelly niet het sadistische type Leatherface is, maar waarom moet Alice dan per se haar minnaar vermoorden? Vond het allemaal niet lekker in elkaar vallen.

Afgezien van de openingsscène, een bewerkt hoofd en wat zuur valt er ook qua smerigheid niet veel te genieten. Desalniettemin verveelt de film niet echt, toch mede door Kendra, maar ik hoop toch echt dat er de volgende keer wat meer creativiteit uitrolt.

Ik leende deze van m'n oom. Ik dacht; Leuk! Steven Seagal! Dat wordt knokken, bloed, geweld!

Ok dat viel enigszins tegen

1. De actiescenes waren echt totaal niet boeiend.

2. Waar was Seagal? Ok het bleek dus dat hij alleen aan het einde eventjes wat van zijn trucjes kwam laten zien.

Opzich had ik daar niet zoveel moeite mee want de rest van de film vond ik juist helemaal niet zo slecht.

Het verhaaltje stelt nu iets meer voor dan in een gemiddelde Seagal film, evenals de tranen die gelaten werden. Dat viel wel op, want meestal zijn het de kijkers die bij een Seagal film tranen laten. Ook vond ik Sarang wel leuk spelen.

Al met al een aardige film die je vanwege Seagal niet hoeft te huren, maar die toch nog voor een avondje vermaak kan zorgen.

3*

Tijdens het zien van deze film kreeg ik me toch een honger, maar gelukkig was het bijna etenstijd.

Wie heeft er niet al eens over gedroomd? Duizenden hamburgers en ander eten dat uit de lucht komt vallen. Oneindig veel, all you can eat en wanneer je wil. Dit overkomt het stadje 'Swallow Town', wanneer Flint een uitvinding heeft gebouwd. De animatie was in eerste instantie niet helemaal mijn ding, maar langzamerhand begon ik het steeds meer te waarderen. Wanneer er bakken met eten uit de lucht vallen spatten de felle kleuren van je scherm. De film is dan ook van begin tot eind erg kleurrijk.

Het verhaaltje is gericht op kinderen, dus de clichés laat ik wel voor wat ze zijn. Ik ken het boek niet dus ik weet niet hoever de film er vanaf wijkt, maar dat vader-zoon verhaaltje vond ik irritant en helemaal niet nodig in een film als dit. Ook de romantische gedeeltes tussen Flint en Sam kan je verwachten, maar hier werd het voldoende gemixt met humor. Flint is namelijk wel een leuk character, evenals. Helaas ontbreekt het de film aan wat andere geslaagde characters. Zo zijn sidekicks als Flint's vader en zijn aapje Steve veel te saai. Gelukkig zitten er door de film heen wel wat leuke grappen om de boel boeiend te houden.

Het einde vond ik over de top, maar dat gevoel heb ik vaker met actiescènes in animatiefilms. Geef mij maar leuke characters en grappige dialogen. Al met al een leuke film voor jong en oud.

Heb het niet zo op die handcamera filmpjes maar deze heeft me toch verrast.

In het begin was het inderdaad warrig en niet echt interessant om een paar personen iets in de camera te laten zeggen. Maar vanaf het moment dat iets de camera raakt werd het direct spannend. Vanzelfsprekend zorgt de handcamera ervoor dat je midden in de chaos zit wat voor mij alleen maar het inlevingsvermogen ten goede kwam. Er zaten echt spannende stukken in en de CGI vond ik ook niet slecht.

Dat was ongeveer ook het enige originele aan de film. Voor de rest had er volgens mij net zo goed Godzilla 2 op de cover kunnen staan.

Clowns, ik ben er dol op! Gemalen, in stukken of geflambeerd; het gaat er in als zoete koek. Een èchte fobie is het niet, maar ik wel een absolute hekel aan clowns. Vreemd eigenlijk dat clowns staan voor enorme lolbroeken terwijl ik echt geen mens ken die clowns echt leuk vindt. Misschien Bassie, al had ik daar ook zo mijn bedenkingen bij als ie weer eens begon te piepen. Ik heb vandaag ook al Killer Klowns from Outer Space en The Funhouse bekeken dus mijn jaarlijkse portie carnival/clowns zit er al weer bijna op. De kans dat ik vannacht huilend wakker word is dan ook groot. Maar goed, de film.

Het is precies zoals in deze film waarom ik zo'n enorme hekel heb aan clowns, die ziekelijke drang naar aandacht. Net op het moment dat de echt coole acts van start gaan; de vuurspuwer, de acrobaten, noem ze maar op, komen zogenaamd onverwachts de clowns de ring in sprinten om de show te stelen. Doet me denken aan vroeger toen ik als kleuter op de foto mocht met een circusaapje. Helemaal geweldig, totdat er rechts van mij een grote clown kwam staan die ook zonodig op de foto moest. No way dat ik nog lachte naar het vogeltje. Clownhouse geeft nog maar eens een duidelijk bewijs voor reden numero twee om clowns te haten: iedere lunatic kan zo'n pak aandoen en een beetje rondhuppelen. Niemand die weet wat die allemaal in die wijde broek heeft zitten. Brrr. Dan de film...

Ondanks het enorm angstige gegeven valt het toch wat tegen. Aan de carnival-sfeer ligt het niet, die zit er goed in. Gezellige boel, kraampjes hier, ballonnetjes daar en het verplichte bezoekje aan de waarzegster die een of ander lulverhaal op hangt waar je kleine kindertjes bang mee maakt, maar waar verder geen haan naar kraait. In de jaren '80 ging je nog zo'n tent binnen, nu bel je AstroTV. Wanneer de echte clowns door de psychopaten worden vervangen is er nog niks fout gegaan, ik verwachtte echt een topper.

Helaas was de film daarmee al over zijn hoogtepunt heen. De jonge cast doet het niet verkeerd, maar het is echt teveel geruzie onderling. Vooral de debuterende Rockwell werd op een gegeven moment erg voorspelbaar in zijn flauwe grapjes. De bodycount heb ik waarschijnlijk ook al voor een groot deel verraden door het een 'jonge cast' te noemen. Het aantal kills is op één hand te tellen, zelfs wanneer je nog een verdwaald voetzoekertje per ongeluk in je klauw laat afgaan. Daarbij gebeuren de kills offscreen of is Salva vergeten de bloedkraan open te draaien.

Dan waren er nog wel een aantal spannende scenes rondt het huis met de sluipende clowns. Jezelf inleven kost dan ook weinig moeite. Je moet er niet aan denken dat je rustig op je bed aan het lezen bent en opeens de deur openzwaait en er een wit lijk in een regenbooggordijn je komt vermoorden. Helaas is de uitwerking dus iets te povertjes. Meer kills, meer bloed en minder babygekrijs had de film nog wat (on)aangenamer gemaakt.