Opinions

Geslaagde B-film.

Begin is wat saai, maar nadat Englund is geïnfecteerd wordt het steeds leuker. Hilarische scenes als hij voor de klas staat. Matthews is best goed gecast, al had hij nog wat agressiever mogen zijn. Hem had ik ook meer over de top verwacht zoals een Bruce Campbell in Evil Dead.

De monsters waren enorm nep, en daardoor perfect voor een film als dit. Ze leken soms net uit de Efteling ontsnapt. De make-up was best goed en de film weet een aardig sfeertje neer te zetten. Leuke onzin.

Viel me helaas tegen. Een flauwe horror kan ik best waarderen, dat was deze ook maar toch wist hij me niet echt te vermaken. Was vooral te danken aan de sneeuwpop denk ik.

Niet dat de rest goed was. Knullig acteerwerk, slechte special effects en een hoop saaie personages. Wel een leuk rolletje voor Elizabeth die halfnaakt te zien is, toch nog wat positiefs. Het einde was ook wel droog en de kerstboom kill was vermakelijk.

Toch maakte ik automatisch de vergelijking met het betere ThanksKilling. Ook daar krijg je de ene na de andere slechte oneliner voorgeschoteld, maar daar kon ik er om lachen omdat de Killer Turkey vele malen toffer is dan Jack Frost. De sneeuwpop zag er dan wel leuk debiel uit, maar de meligheid sloeg niet aan. Jammer.

Het is ruim tien jaar geleden dat Jackass bekendheid verwierf. Ik was ook nog een ukkie maar ik was meteen verkocht. Samen met vrienden keken we elke aflevering, het moest bijna wel het vetste programma ooit zijn dachten we massaal. Na drie seizoenen kwamen er twee movies die wederom lachen, gieren, brullen waren en de spin-off show Wildboyz dat eigenlijk net zo briljant is. Verder heb ik vele episodes van Viva La Bam gezien en wat van Steve-O's oudere werk, toch wel de meest gestoorde van het stel heb ik het idee. Kortom, toen ik hoorde over een derde deel kon het voor mij al niet meer misgaan eigenlijk.

Want ik en de cast mag dan wel tien jaar ouder zijn, de grappen en stunts zijn nog even geweldig. Sommige zijn niet bijster origineel, maar dat wordt goedgemaakt door enkele vondsten die ronduit briljant zijn. Het is prachtig om te zien hoe schier onmogelijke dingen gewoon mogelijk worden gemaakt in Jackass. Het zijn net grote kinderen in een enorme speeltuin. Natuurlijk gaat het van kwaad tot erger en komt er weer heel wat poep, pies en kots bij kijken. Maar dat is wat je kan verwachten en dat is wat je krijgt. De cast lijkt nog steeds even goede vrienden met elkaar, de chemie tussen hen is in tien jaar nauwelijks veranderd. Voor mij is de koek nog lang niet op, en ik hoop dat de jongens er nog een vierde deel willen uitpersen. Voordat ze écht te oud zijn straks.

Het was weer ruim anderhalf uur op de grond van het lachen. Vermaak voor jong en oud, zolang je extreem leedvermaak maar kan waarderen.

Uitstekende dramafilm over een vrij zwaar onderwerp. Erg prettig voel je je er als kijker ook niet bij, want als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het natte sokken, vertraging en onrecht. Lucas - fantastisch geacteerd door Mikkelsen - wordt ten onrechte beschuldigd van kindermisbruik en lijkt werkelijk niets meer te kunnen doen om de neerwaartse spiraal te ontvluchten. Hij had zijn leven net op de rails en was typisch een gevalletje leukste leraar van de school. Des te wranger is de aanklacht waardoor ik enorm met hem te doen had.

Ook Klara werd goed neergezet door de kleine meid Wedderkopp. Het verhaal verloopt heel realistisch en meerdere malen word je gek gemaakt door de aannames die mensen in de film maken. Maar tegelijkertijd kun je je het ook weer prima voorstellen dat de mensen op hun eigen manier denken. Het verhaal gaat wel heel snel een eigen leven leiden, vooral door de juffrouw die alles in een mum van tijd laat ontploffen. Misschien dat ze Klara ook sneller in bescherming nam - en wilde geloven - door haar ietwat autistische trekjes gezien de lijnen op de grond waar ze het in het begin en op het einde over heeft. Ik wilde maar één ding en dat was dat Klara bekende dat het lariekoek was, maar eenmaal zover werd ze juist dan níet geloofd. Frustrerend.

Je ziet Lucas steeds verder afzakken, nogmaals, erg sterk geacteerd. Ook de scenes waarin zijn zoon door het lint gaat omdat hij nog altijd in zijn vader zijn onschuld geloofd zijn goed. Onovertroffen zijn wat mij betreft de supermarktscene (baas!) en de kerkscene waarin hij - ook al kijkt iedereen hem verbaasd aan - gewoon komt binnenwandelen om plaats te nemen. Want waarom zou hij zich verschuilen, hij is immers onschuldig. Dat begon zijn beste vriend ook in te zien, na het indringende oogcontact. Kippenvel.

Jagten is film die zowel goed als slecht kan aflopen. Het einde - de laatste minuut - is best sterk in elk geval. Ik denk dat zo'n valse aanklacht mij ook de rest van mijn leven zou achtervolgen. Zowel mentaal, maar ook via anderen die nog steeds geloven dat je wel iets slechts hebt gedaan. Wat ik echter wel jammer vond is wat er daarvoor gebeurd, de tijdsprong van een jaar. Ik had graag gezien hoe de mensen die Lucas zo vuil behandelde hadden gereageerd nu de waarheid aan het licht kwam. Want alles was blijkbaar weer koek en ei met degenen die zijn hond hebben vermoord en zijn zoon hebben geslagen. Maar dat is een kleinigheidje, verder een dijk van een drama.

The Messenger deed mij ook niks. Cliché, niet spannend of interessant. Niet echt een goede aftrap.

Kendema was een lekker luchtig filmpje. Leuk geacteerd en lekker feel-good. Beetje voorspelbaar, maar een leuk einde.

Cold Sleep was nogal kinderachtig en zeker niet grappig. Ik had liever de bedscene verder uitgediept gezien

Pandra vond ik erg leuk. Weird inderdaad, haast soft erotisch. Hoe verzin je het. Goed sfeertje en mooie shots en kleurgebruik.

Hijiki was ook best komisch. Grappig als de gijzelaar over de Hijiki begint. Goed einde ook.

Justice was erg komisch en sexy en het leukste filmpje van allemaal. Ook leuk geacteerd van die jongen.

Tot slot nog een weird filmpje, Arita. Leuk, maar toen hij tot leven kwam werd het me allemaal een beetje té.

Al met al een leuke verzameling filmpjes. Ik had er niet veel van verwacht. Vaak heb je met dit soort verzamelingen een paar slechte filmpjes er tussen, in dit geval The Messenger, die erg uit de toon viel, en Cold Sleep. De overige vijf varieerden echter van leuk tot geniaal. De moeite waard. Op naar de sequel.

Na een matig vijfde deel is dit weer een stukje beter. Belachelijk hoe Jason weer tot leven komt, maar ik hou wel van die jaren '80 cheesiness. Hij is sterker dan ooit tevoren, tegen het onsterfelijke aan.

Dit deel is wat minder serieus, al vond ik het allemaal niet zo grappig. Ik stoorde me ook aan het feit dat er van heel veel naakt in vorige delen opeens wordt omgeschakeld naar 0,0 bloteriken. De cast is ook iets minder, zonder echte tieners, en Tommy Jarvis ben ik intussen wel beu. Cooke was wel een prettige verschijning.

Gelukkig is Jason het moorden niet verleerd. De bodycount is hoog en sommige moorden sprongen er weer tussenuit. Wel is de gore bijzonder matig, dan begin je Savini toch wel te missen. Tot nu toe is de reeks vrij constant met deel vier als persoonlijke favoriet.

In mijn herinnering is het een best goede film, maar te veel geluk en te weinig haai. Na de zoveelste herziening valt dat teveel gelul toch best wel mee. De opening is inmiddels een cliché in animal horror, maar goed uitgewerkt. Lekker zomers sfeertje ook op het eiland, helaas doet het me er weer aan herinneren dat ik deze zomer nergens heen ga.

Roy Scheider staat in mijn geheugen ook te boek als het oersaaie character Brody, maar ook dat moet ik nu ontkrachten. Shaw en Dreyfuss zijn weliswaar iets leuker, maar ook Scheider speelt overtuigend. De bekende Jaws-tune van Williams gaat nooit vervelen en maakt de film echt dreigender wanneer die ingezet wordt. De muziek wanneer de Orca de gele vaten achtervolgt vind ik dan weer niet gepast.

Waarom deze film me continue op het puntje van m'n relaxte-fauteuil-met-uitklapbare-voetensteun houdt is de angst voor hetgene wat je niet kunt zien. Dat heb ik zelf ook wel eens als ik in de zee of een groot meer zwem; wat zal er nu allemaal onder me zwemmen? Ieder moment, vanuit iedere hoek kan er een haai zijn slag slaan. En als ie dat doet in deze film, dan ziet het er ook nog eens erg goed uit. Geen CGI, maar gewoon echt gebouwde mechanische haaien - die weliswaar lang niet altijd werkte - maar uiteindelijk enorm goede resultaten boeken. Het gevecht tussen de haai en Quint is echt fantastisch! Even nog een open deur intrappen; dit is toch wel de koning onder de haaienfilms.

En u maar denken dat het wel weer veilig is om een duik in de zee te nemen... Wauw, wat klinken sommige dingen toch suf in het Nederlands. Maar dat terzijde.

Jaws 2 is een best goede sequel. Het is wel een beetje een herhaling van het superieure eerste deel en verrassend weet het nergens te worden. De haai ziet er weer goed uit al had er best wat meer bloed mogen vloeien. Ook de speedboatscene mocht er zijn.

Toch is de film een stuk minder spannend, omdat er weinig tijd wordt genomen voor de opbouw. Je ziet een vin en dan is het al gedaan. Ook is de Jaws-tune op die manier een stuk minder imponerend. Kijkt lekker weg.

Leuk filmpje al had ik het allemaal net wat beter uitgewerkt gezien.

Zo had ik toch wat meer willen weten over de achtergrond van Jenifer bijvoorbeeld. Jenifer is natuurlijk het schoolvoorbeeld van een plork die goed wordt gespeeld door Fleming. De rest van de cast was erg matig. De film had een macaber sfeertje wat vooral te danken is aan de afgrijselijke kop en onvoorspelbare gedrag van Jenifer. De geluiden die ze maakte waren wel erg irritant. De paar bloederige scenes die er in zitten waren van goed niveau.

Bij de erotische scenes had ik ook een dubbel gevoel. Je moet er niet aan denken om het met zo'n gedrocht te doen maar wanneer haar haren voor de gezicht hangen ziet het er toch allemaal zeer goed uit. De film gaf me een beetje een bevreemdend gevoel. Het einde zag ik al van mijlenver aankomen, maar een film als dit hoort ook gewoon zo te eindigen.

Het verhaal heb ik al ontelbaar veel keer gezien, maar dit maal speelt het zich af op een voor mij onbekende setting, namelijk Johannesburg. Ik was benieuwd naar de sfeer in de film en zoals verwacht deed het vaak denken aan 'Cidade de Deus'.

Zoals we van te voren al wisten is Johannesburg geen prettige locatie om op te groeien. Voor een zwarte Afrikaan in elk geval zeker niet. De blanke bevolking woont in dure huizen en hebben een goede baan, terwijl de zwarte bewoners leven in armoede, geweld en slapen in bouwvallen. Zo ook Lucky en zijn vriend Zakes. Hij wilt geld bijeen sprokkelen om zijn school te betalen en doet dit door auto's te stelen en af te leveren aan criminelen. Zo legt hij contacten en komt hij langzamerhand in de onderwereld. Al snel blijkt deze wereld vol verraad en besluit hij te gaan stelen van de rijken en te geven aan de armen; 'Robin Hood' wordt zijn bijnaam...

Het acteerwerk van Seiphemo vond ik heel goed. Hij is geen braverik, maar weet toch heel veel sympathie op te wekken. Ook praat hij al zijn misdaden goed, zodat hij van zichzelf overtuigd wordt dat hij ook daadwerkelijk goed bezig is. Natuurlijk is hij een held in de ogen van de arme bevolking, maar daardoor een doorn in het oog van de rijken en dus ook de politie. Ook de bijrollen waren overtuigend. Een groot deel van de cast is ook geboren in Johannesburg dus aan inlevingsvermogen geen gebrek.

De film is boeiend van begin tot eind. Vooral omdat in 'Rise & Fall'-verhaaltjes als dit op ieder moment de hel kan losbreken. Wel vond ik sommige keuzes een beetje raar. Zo ging Lucky wel erg snel mee met een onbekende blanke. En wat waren de redenen precies waarom Nazareth overstapte naar Ngu? Vond het ook een beetje plots, zeker als je sinds je jeugd met elkaar bent opgegroeid.

Prima 'Rise & Fall'-verhaaltje in het broeierige Johannesburg. Ik moest meerdere malen nog aan het WK denken. Natuurlijk is er strenge beveiliging op dat moment, maar ik zal er niet graag heen gaan...

Aardige film met een voorspelbaar verloop.

Wie Mei's dumplings eet zal nooit oud worden en dat heeft alles te maken met de ingredënten die voormalig gynaecologe Mei in haar hapjes stopt..

Lekker voorspelbaar. Ze is ex-gynaecologe en ze stopt dingen in het eten dat je jong houdt. Baby'tjes dus. Ik vond het een beetje jammer dat dit gelijk al duidelijk was.

Voor de rest mooie dames, paar mooie beelden en degelijk acteerwerk. Niet veel bijzonders verder. ***

Wat heb ik vol bewondering zitten kijken naar Sunny the Scorpion, de vechter op de poster die de unieke 'Scorpion Tactics' gebruikt. Gespeeld door Jung Yuen, waarna hij ook meteen weer uit de schijnwerpers verdween, gek genoeg. Hij gebruikt de hele film alleen maar zijn voeten en wat is die gast snel. Strakke bewegingen, stijlvol, sierlijk, lenig en een perfecte balans. De schorpioenhouding is absoluut memorabel.

Hoofdrolspeler en breakdance kampioen Kar Lok Chin vertolkt de striptekenaar Yu Shu op een leuke manier, al komt het hele comic gebeuren niet echt uit de verf. Het script is sowieso een zooitje heb ik het idee. Master Lo leert Yu Shu ook de nodige moves bij door middel van een wok en groentes. Vermakelijk om te zien. De brede martial arts leraar maakte eveneens indruk met zijn pure kracht. Een film met een aantrekkelijke cast dus.

De gevechten zijn goed gechoreografeerd. Soms duidelijk gebruik gemaakt van touwen, maar het geeft de niet te kloppen status van Sunny net dat beetje meer vorm. De film is doorspekt met typische Chinese humor dat wel vaker gepaard gaat met vechtpartijtjes. Slapstick-achtig.

Doordat het verhaal een rommeltje is konden niet alle scenes boeien. Maar wanneer er werd gevochten, en dan vooral door Jung Yuen, is het volop genieten!

Sprakeloos. Nog niet heel veel van Sono gezien maar dit is in elk geval zijn beste werk na Cold Fish en (het iets te lange) Love Exposure. Sterker nog, dit is één van mijn favoriete Yakuza - of zelfs Japanse - films sinds jaren. De ruim twee uur durende film heeft zo ontzettend veel vaart en is met zoveel enthousiasme gemaakt dat mijn aandacht nergens verslapte.

Het tandpasta-spotje waarmee de film opent zegt eigenlijk genoeg; dit wordt er eentje met een komisch randje. We maken kennis met een vierkoppige amateur-filmcrew die niets liever willen dan doorbreken. Gelukkig voor hen staan er net twee Yakuza-families op punt om elkaar aan te vallen en ook zij zien het wel zitten om alles op film vast te leggen. Het idee alleen al is absurd. Een groot aantal bekende gezichten, en naar mijn mening is de grootste kracht dan ook de diversiteit aan personages. Het enorme enthousiasme van regisseur Hirata is aanstekelijk. Yakuzabaas Muto is de gewelddadige leider, terwijl bendebaas Ikegami voor de komische noot zorgt. Sommige van zijn gezichtsuitdrukkingen waren priceless! Michiko is cute, leuk, stoer... die glas-scene! En Koji is een grote onbenul die zich gewillig laat meeslepen in al het geweld.

Het camerawerk van de film is snel en de soundtrack afwisselend, maar altijd sterk. Sommige scenes waren schitterend zoals inderdaad de kleine Michiko die in een witte jurk door het bloed schuift. Andere momenten stonden weer bol van gekkigheid of wat licht drama. Toch is het meestal de actie en de komedie die de boventoon voeren. Ik vermaak me sowieso altijd wel met Yakuza vetes maar wat Sono op het einde op het scherm tovert had ik niet eens durven dromen.

Het laatste half uur is zonder meer het meest spectaculaire, knotsgekke, geniale en ontroerende actiemoment dat ik ooit heb gezien. Sono trekt alle registers open en overtreft hiermee elke andere film die ik ken. Er wordt even verwezen naar Kill Bill, die natuurlijk weer verwijst naar Game of Death van Bruce Lee. Maar Sono veegt daar simpel de vloer mee aan. Snoeiharde, goed-gechoreografeerde zwaardgevechten die de bloederigste actiefinale ooit veroorzaken. Weliswaar veel CGI maar totaal niet storend. En nog altijd is daar het oog voor een geintje tussendoor. Compleet over de top en gewoonweg geniaal.

Dan blijf je toch met een naar gevoel achter dat ook de goedzakken het loodje hebben gelegd (mooie scene tussen Koji en Michiko) maar zelfs daar is aangedacht door even dertig seconden te laten zien dat de voltallige filmcrew hun eigen film zit te bekijken. Mooi! Erg onder de indruk hiervan. Fuck Bombers never die!

De film deed me meteen denken aan Shaolin Soccer. In beide films staat een sport centraal die over de top wordt beoefend.

Deze film gaat echter nog een stapje verder. Het bewijs, en een verklaring, waarom mensen Japanners vaak gek of gestoord noemen. Ze hebben een hele ander vorm van humor die bij mij altijd wel aanslaat. Ik kan me echter voorstellen dat mensen het helemaal niks vinden. Sommige dingen zijn ook gewoon te flauw.

De film staat bol van de onzin. Zoveel onzin dat het weinig zin heeft om voorbeelden te geven, want dan kan ik de hele film wel gaan vertellen. Ook de personages zijn knotsgek; mensen die herboren worden, de tegenstanders die onmenselijk zijn, cyborgs, een gestoorde moeder en meer. Jammer dat de effecten matig zijn en het geheel wat goedkoop aanvoelt. De film wist me ook niet de volle 80 minuten te vermaken. Juist omdat het helemaal nergens over gaat en het wachten is totdat de volgende dwaze situatie zich voordoet.

14 Blades is een beetje zoals Su Qi-er dat ik pas geleden gezien heb. Het ziet er allemaal leuk een aardig uit, maar in zowel verhaal, karakters als gevechten geen uitblinker.

In het verhaal ben ik zelfs nooit helemaal ingekomen. Het kwam op me over als een warboel. Diverse namen en termen die ik maar moeilijk kon onthouden en de verschillende kampen die ik niet goed uit elkaar wist te houden. Voor wie Yen nu eigenlijk een opdracht moest uitvoeren is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Misschien omdat het ook niet zo interessant was allemaal.

Qua karakters was er ook niks speciaals te bespeuren. Donnie Yen speelt zoals altijd een stoere gast die weet van wanten. Wei Zhao is een mooie meid, lekker naturel en een grote teleurstelling is toch wel Sammo Hung. Hij heeft slechts een paar minuten screentijd en mist ook nog eens zijn benen. Geen spetterende actie van hem dus.

Wanneer je Donnie Yen zegt, zeg je fantastische choreografie. Ook hier lopen de gevechten op de grond en door de lucht naadloos in elkaar over en schudt Yen weer wat knappe moves uit de mouwen. Toch zie ik hem liever als monk traditionele kung fu uitoefenen dan dat hij in de weer is met diverse wapens in een wuxia-film.

Film had eigenlijk na anderhalf uur moeten stoppen, want nu is het een iets te lange zit. Aardige gevechten, maar Yen heeft betere films op zijn naam staan.

Veel verschillende sushi heb ik in mijn leven nog niet op, maar ben wel een echte visliefhebber. De gedachte van honderden sushi's in allerlei kleuren en maten deden me al kwijlen. Ik wilde al bijna reserveren, maar de kosten zitten op zo'n 250 euro. Bummer.

Dan moete de kunsten van Jiro en zijn zoons wel heel speciaal zijn, de ondergrondse, achteraflocatie ziet er in elk geval niet zo uit, een beetje sober zelfs. Ik zou er zo voorbij lopen in ieder geval. Maar al snel blijkt dat Jiro nogal dedicated is en niet alleen het beste sushirestaurant runt, maar zelf ook de grootste sushiliefhebber is. Geld schijnt hem niet te boeien, zolang hij sushi kan maken is hij gelukkig.

Bewonderingswaardig is de passie die Jiro in zijn werk legt. Het zit hem in de details. De temperatuur waarbij de vis geserveerd moet worden, het masseren van een octopus en het bestuderen van de klanten of ze rechts of linkshandig zijn. Daarnaast moet hij ook zijn zoons klaarstomen om het stokje over te nemen als hij er niet meer is. Opvallend ook dat ook zijn normale werknemers zo zijn betrokken bij het werk, zoals die jongen die moest huilen toen hij een compliment van Jiro kreeg.

Veel komen we verder niet te weten over Jiro, maar dat maakt helemaal niet uit. Sterker nog, de momenten van zijn verleden waren het minst interessant. Dan zie ik liever die enorme vismarkt waarbij ook de leveranciers zich ontfermen over de plaats waar de vis terecht komt. Alles draait om die ene vis met de beste kwaliteit. Nu wil ik mezelf geen fijnproever noemen (kwantiteit boven kwaliteit nog altijd), maar toch zette ik op een gegeven moment even mijn vraagtekens bij de 'beste' sushi. Want wat is dat nou eigenlijk? Volgens Jiro heeft hij na 75 jaar nog geen perfectie bereikt, maar mij lijkt het nog steeds gewoon een kwestie van smaak.

Hoogtepunt waren uiteraard de beelden waarin diverse sushi bereid werden, soms zelfs versneld of vertraagd. De docu valt op een gegeven moment wel in herhaling maar met zijn 80 minuten is de speelduur perfect.

Na negen jaar maar weer eens aan een herziening onderworpen. Ik hoopte toen dat ik hem bij een tweede kijkbeurt nog meer kon waarderen, en dat kan ik ook, ware het niet dat ik halverwege wederom de weg kwijt was. Na het liedje op de bowlingbaan eigenlijk.

Het intro met de zelfmoord voor de trein is nog steeds indrukwekkend. De muziek op de achtergrond in combinatie met de schoolmeisjes die zich vol overgave voor de trein begeven maakt de boel extra verknipt. Ook de daarop volgende doden zijn angstaanjagend koel, en geven de film een nogal bloederig kleurtje.

Sono vertelt een verhaal die waarschijnlijk veel dieper is dan je in eerste instantie kunt bedenken. Ook naderhand toen ik er dingen over las bleven er nog vraagtekens staan. Daarmee voelt de film wel iets te pretentieus. De conclusie met de J-popgroep is wel leuk gevonden. Niet mijn favoriete muziek, maar het zijn wel vaak liedjes die even blijven hangen.

Lekkere actiefilm zonder dat je erbij hoeft na te denken. Russische lul steelt auto en doodt hond. Russische lul moet nu ook dood. Meer verhaal is er niet, maar de wervelende actie en de toffe John Wick maken alles goed.

Blijkbaar gaan niet alle ik-sla-iedereen-verrot-filmpjes naar Jason Statham, maar was er ook nog een rolletje in het verschiet voor Keanu Reeves. Ik heb hem lang niet meer zien acteren en zijn uitstraling doet me vaak toch denken aan een braaf schoothondje. Hier weet hij echter goed te overtuigen als koelbloedige huurmoordenaar. De manier waarop de Russische mafiabaas John aan zijn zoon introduceert is tof, maakte indruk. Ik hou wel van dat machtsvertoon. You fucked with the wrong person.

Puur op wraak belust en zonder enige genade legt Reeves iedereen om die zijn pad kruist. Aangezien John nogal skilled en lenig is voelt de actie realistisch aan. Dat wil zeggen; veel headshots en sneaky werk waardoor er geen tientallen baddies op hem staan te knallen en natuurlijk vooral missen. Kills zien er hard uit, evenals de klappen die sommige krijgen. Niet alleen bij het vechten, maar ook bij een paar valpartijen. Uitstekende actiefilm.

Jojo Rabbit was me volledig ontgaan tot dat ik er door vrienden op werd gewezen. Na de trailer gezien te hebben, hadden we meteen een bioscoopbezoekje gepland. Dit kon wel eens heel leuk worden. Ikzelf vind dat je om zo'n beetje alles moet kunnen lachen. Natuurlijk is de WOII bittere ernst, dat hoeft niemand te benadrukken. Maar niets mis met nazi's belachelijk maken lijkt me, en dat is wat Waititi doet, vaak met succes.

De film begint druk, snel en slapstick-achtig met de introductie van Jojo die net zijn denkbeeldige vriend Hitler heeft geheild en vol adrenaline de straten doorrent. Ik kon er erg om lachen en het zet de toon voor de eerste helft van de film. De grappen zijn soms hard, soms plat, soms mis, maar vaak ook raak. Waititi als Hitler is daarin niet eens het leukst, eigenlijk vind ik alle personages wel te genieten.

Zo is dit debuut van Davis als de fanatieke Duitsland-aanhanger Jojo grandioos. Zo'n knulletje die naar mijn mening erg goed acteert en een film gewoon al draagt. Dan heb je een arsenaal aan lollige nevenpersonages zoals Sam Rockwell, de Gestapo-officier en de 'fat kid in a fat kid's body'-Yorki. Elsa wordt goed vertolkt door Thomasin McKenzie en ook Johansson is een geinige verschijning. Hierdoor was elke scene eigenlijk wel te pruimen.

Naast de grappenmakerij is er ook voldoende plaats voor serieuze dingen. Naast dat de relatie tussen Jojo en Elsa soms pijnlijk of grappig is, zitten er ook vormen van waarheden in en is hun ontwikkeling mooi om te zien. Er ging een rilling door de zaal toen de schoentjes van de mama van Jojo te zien waren, kippenvel. Vanaf dat moment wordt het iets serieuzer en besef je maar weer al te goed wat voor een ratten de nazi's waren. Sterke mix tussen komedie, drama en oorlog.

Ik heb doorgaans niet zo gek veel met DC, Marvel ook niet trouwens. Toch heeft Batman me altijd wel aangesproken door het donkere Gotham. Een deprimerende stad vol met schurken en psychopaten waar Joker toch wel de favoriet is van mij en vele anderen. Ik was dan ook zeer benieuwd naar deze coming of age film over de gestoorde clown die een hele andere insteek heeft dan zijn sensationele Hollywood-broertjes.

Wie of wat Joker tegenwoordig nog is, is steeds onduidelijker geworden door de enorm vele verhaallijnen en verschillende mediums waarin hij al is op komen draven. Comics, films, series, games, er is bijna geen touw meer aan vast te knopen. In deze film heet hij Arthur Fleck, een amateurclown die langzaam tot waanzin wordt gedreven door de wereld om hem heen. Todd Phillips kiest met deze Joker voor een relatief traag drama dat een stuk realistischer aanvoelt dan de Batman-films. Ik had hier meer het gevoel dat iedereen per ongeluk een joker kan worden, zolang je maar genoeg tegenslag krijgt.

Ik ben opgegroeid met Jack Nicholson als Joker, maar daarna moest ik toch kiezen voor Heath Ledger die de show stal in The Dark Night. Een vermelding waard is ook Mark Hamill die de stem van een geniale Joker vertolkt in de Arkham-games. Wie de beste Joker is blijft een lastige kwestie, maar wat Phoenix hier op het scherm tovert moert haast wel een Oscar opleveren. Lichamelijk valt hij meteen op met uitstekende sleutelbeenderen, enorm dun en het houterige bewegen en rennen. Maar zijn gelaatstrekken en indringende blik met duivelse grijns incluis zijn onbetaalbaar. En dan dat lachje. Je wilt eerst mee lachen, maar dan bekruipt je al snel het gevoel dat we naar een heel trieste man zitten te kijken waar je soms ook wel een beetje mee te doen hebt. Wie had dat gedacht?

Soms had ik een beetje het idee dat ik naar een arthouse aan het kijken was. Soms zweverig, kleurrijk, surrealistisch. De vrolijke circusmuziek die wordt afgewisseld door gewichtige, deprimerende klanken. Joker zijn onvoorspelbaarheid zorgen dat je continu geboeid blijft en je wordt nog beloond ook met een spectaculaire climax waar ik toch wel even kippenvel van kreeg. Ik had niet verwacht dat een regisseur van vooral komedies zo'n serieus meesterwerk zou afleveren. Chapeau!

Grappig en stoer filmpje die een tikkeltje aan de lange kant was. Eun-Kyung Shin speelde overtuigend als brute gangsterbaas en kon nog een aardig potje matten ook. Een leuke actie/komedie die mij soms ook nog lichtelijk ontroerde, zoals de dood van Romeo.

Een film met zo'n titel weet meteen mijn aandacht te trekken. Zaten nog best wat leuke scenes in dus het is gelukkig geen grote mislukking geworden in mijn ogen.

De locatie is top. Een zwembad geldt natuurlijk als perfect excuus om de dames met of zonder badpak te laten rondscharrelen. Er zitten ook regelmatig wat lesbische scenes in en zelfs wat softporno. Er zijn in elk geval meer harde tepels te zien dan zwemtextiel. Leuk allemaal, maar hoe zit het met de gore?

Dat gaat wel. Het bloed is lekker over de top en weet te vermaken, terwijl ledematen overduidelijk van een etalagepop zijn gechopt. Ingewanden lijken dan weer op slierten die we rond deze tijd in de boom hebben hangen. Maar ik verwachtte ook niet meer op dit gebied. Jammer wel dat de film erg saai is geschoten en er vaak amateuristisch uitziet. Soundtrack kon me wel best bekoren.

Attack Girls' Swim Team vs. The Unliving Dead weet te vermaken, maar duurt net even iets te lang. Goedkope effecten, maar met plezier gemaakt. Voor de B-film liefhebber het proberen waard, maar hou de verwachtingen wel laag.

Ik geloof dat het pas mijn tweede Pinky Violence filmpje is, maar het is wederom een geslaagde. Veel onfunctioneel naakt, geweld en pislinke wijven. De film voelt bij vlagen oubollig, maar vermakelijk is het nog steeds.

Wat niet oubollig is, is de cinematografie. Dat kwam echt als een verrassing en kunnen vele films een voorbeeld aan nemen. Er wordt veel met felle kleuren gespeeld die de situatie waarin Matsu op dat moment verkeerd, versterkt. Maar ook shots vanaf de onderkant van een persoon, alsof de grond er niet is, en het draaien van een stuk decor maakt het visueel erg interessant.

Meiko Kaji is enorm mooi en heeft bakken charisma. Als blikken konden doden... Ze zit opgesloten met tientallen vrouwelijke medegevangenen en dat zorgt regelmatig voor vechtpartijen waarvan de douchescene het hoogtepunt is. Het zorgt ook voor heel veel tieten, een lesbische vrijpartij en mannen die worden verkracht (boehoe). De oubolligheid laat zich vooral zien in de vele nepklappen en de plop, woosj en pieuw geluiden. Het komt ook door de leeftijd, maar soms ziet het er wel heel knullig uit. Krsssjjj, weer een shirtje gescheurd waar maatje B uit plopt.

Sommige scenes waren echter wat saai, zoals de graafpartij. Dat duurde op een gegeven moment wat te lang. Ook de gangsterpersonages waren niet interessant genoeg. Het mocht ook allemaal net wat bloederiger, ook al is het zo nep als wat. Verder een prima film die wordt gedragen door de uitstekende Kaji.

Zhang vind ik een goede regisseur en ik heb een zwak voor Li Gong, maar helaas is dit tot nu toe de minste die ik van hen heb gezien. Desalniettemin zeker niet slecht.

Visueel is Ju Dou in orde, iets waar Zhang bekend om staat. Aardig sfeertje in de oude ververij en een sterke soundtrack. Een paar interessante personages waaronder Ju Dou natuurlijk, de sadistische Jin-Shan en het fucking creepy knulletje die zo in een horror film zou mee kunnen draaien.

Toch kent de film wat mankementjes. Zo zijn de sceneovergangen niet altijd soepel, het camerawerk soms schokkerig en leek de beeldkwaliteit op dat van een VHS tape. Maar bovenal wist het drama me eigenlijk niet zo te raken, wat Raise the Red Lantern bijvoorbeeld wel makkelijk lukte. Daarbij is het einde nogal afgeraffeld waardoor je met nog wat vraagjes blijft zitten.

Verder best onderhoudend, maar het grootste knelpunt is toch wel dat ik niet werd geraakt door de film. Een ander eind of iets beter samenspel tussen Gong en die neef (chemie was niet altijd even sterk) hadden daar wat aan kunnen doen.

Allereerst vind ik het plot een beetje vreemd. Het plot doet vermoeden dat het om dezelfde film gaat als Ju-on: The Grudge terwijl dat niet helemaal waar is. Er komt zelfs geen Nishina Rika in voor.

Na al die jaren heb ik hem dan eindelijk gezien. Hij viel tegen, maar ook weer niet. Aangezien ik de latere delen al heb gezien, beoordeel ik deze dan ook als het eerste deel. Want persoonlijk merkte ik weinig spanning en minimale schrikeffecten. Maar dat komt dus grotendeels omdat ik bepaalde memorabele scenes al had gezien in Ju-on: The Grudge, die exact gekopieerd blijken te zijn. Jammer... zo was gelijk het hele verhaalverloop al te voorspellen. Dit geldt dus niet voor een nieuweling. Iemand die nog geen Ju-on heeft gezien kan dit deel zeker wel spannend zijn.

Ik vond de geluidseffecten wel duidelijk minder. Zo gingen de kattengeluiden en de kraakstem in Ju-on: The Grudge door merg en been, maar hier was het slecht gedaan. Ook de scene met de onderkaak was dusdanig in beeld gebracht dat het niet meer eng was.

Verder blijft er wel een heerlijke creepy film over die we van de serie gewend zijn. Ik kijk dan ook erg uit naar Ju-on: The Grudge 3.

Ik wist trouwens niet dat er nog een voorloper van Ju-on was, die niet op de site staat.

Net zoals bij het eerste deel klopt dit plot ook niet. Misschien was ik niet in de juiste stemming, of ben ik gewoon te kritisch, maar als ik hier naar de lovende kritieken kijk twijfel ik toch weer aan mijn cijfer. Terwijl ik normaal gesproken altijd in ben voor een goede horrorfilm en ik Ju-on: The Grudge vaak aanraadt als mensen vragen om een spannende horrorfilm.

Allereerst vond ik het echt enorm lijp dat de eerste 25 minuten gekopieerd zijn van het eerste deel. Ik wist hier van te voren niks van, dus ik zat steeds maar te twijfelen of ik het goede deel aan het bekijken was. Maar dat moest wel, het titelscherm meldde immers 'Ju-on 2'. Na een dikke tien minuten ergernis dus maar doorgespoeld en eenmaal aangekomen bij het nieuwe gedeelte duurde film nog maar 45 minuten... Leuk. Ik weet niet of dit gedaan is omdat de film in eerste instantie één geheel was of dat het echt is bedoeld als samenvatting, maar het had echt vele malen korter gekunnen. Nu was ik zo chagrijnig dat ik niet echt veel zin meer had in de rest.

En misschien ligt het ook wel daaraan dat ik nauwelijks meer in de film kwam. De personages konden me niet boeien en de dialogen ook niet. Er was nauwelijks spanning en ik ben geen één keer geschrokken. Ik heb nu alle delen gezien behalve de Amerikaanse The Grudge 2, maar de dooie meisjes met zwarte haren doen me echt helemaal niks meer. In het begin was het nog enorm angstaanjagend weet ik nog wel, maar nu is het alleen nog vermakelijk om te kijken.

Het verhaal snap ik dan ook niet helemaal maar dat komt misschien omdat ik door de tranen in m'n ogen de ondertiteling nog nauwelijks kon lezen. Ik wil een Ju-on zien vanwege de spanning en schrikeffecten maar die ontbraken hier bijna volledig.

Ik hoop echt dat ze wat nieuws brengen met Ju-on: The Grudge 3. The Grudge stond voor mij een jaar geleden nog als één van de spannendste horrors sinds tijden te boek, maar ze hebben intussen veel van hun charme verloren. Ik hoop dan ook dat ze Ju-on: The Grudge 3 zo eng maken dat ik een week lang alleen nog maar met het nachtlampje aan durf te slapen.

Net gezien en verrassend goed voor een sequel! Hoewel ik na het eerste half uur al doorhad dat Shimuzu veel op herhaling zou vallen, en gedurende de film ben ik niet van mening veranderd. Ik vind de film veel minder verrassend en iets minder eng als het vorige deel.

Ik vind dat de film het vooral moet hebben van de schrikmomenten of kleine details. Ik vind bijvoorbeeld als die vrouw-geest uit de grond komt totaal niet eng, of Toshio die zo nu en dan komt kijken ( hij is eigenlijk wel tof! ) Dan vind ik de momenten waarin je maar een deel van de geest ziet of alleen dat afgrijselijke gekraak enger.

Al met al is het zeker geen slechte film en voor horrorfans of fans van de vorige delen gewoon een aanrader.

En wat dat einde betreft, Kayako was toch de vrouw die door die man werd vermoord ( moeder van Toshio) en in het einde zag je dat ze klein was. Maar ik kan het goed ook fout hebben, want ondanks dat ik het totaal beeld best goed begrijp ( niet voor 100%) liep de film zo nu en dan nog eens door elkaar heen.

Maar toch een 3.5*

Meer van hetzelfde.

En dus niet verrassend. Het is weer hetzelfde liedje als in alle andere delen. Het verhaal wordt gesplitst en bekeken vanuit verschillende personen. Allen komen ze in aanraking met de vloek en allen leggen het loodje.

Eng of spannend is het allemaal lang niet meer. Helaas is er dit keer ook weinig te zien van het vervloekte meisje in zwart. Hetgeen wat je zag, was niet eens angstaanjagend. De buikscene was wel erg goed.

Het sfeertje is nog steeds beklemmend en van dat kattengejank krijg ik nog steeds kippenvel. Maar The Grudge komt nooit meer op het oude niveau van het eerste deel, dat is nu wel duidelijk. Gelukkig duurt de film maar een uurtje.

In het begin van dit millennium kon de wit geschminkte Toshio me nog wel op de kast krijgen. Het was nog niet eerder vertoond, en het was creepy. Maar na negen delen (zes Japanse, drie Amerikaanse) herhalen ze het oude kunstje nog maar eens. Bijna lachwekkend gewoon. Zo'n kereltje is voor de doorgewinterde horrorfanaat allang niet meer eng.

Toch krijgt hij wederom de hoofdrol, samen met zijn vader en moeder die we in voorgaande delen al zo vaak zagen. Ook ik kan het geheel niet meer plaatsen, maar de draad ben ik jaren geleden al kwijt geraakt. De voorgangers hoef je naar mijn idee niet gezien te hebben om dit te volgen, en zonder voorkennis zal dit misschien nog goed smaken ook. Het gerecyclede verhaal en de herhalende scares vallen op die manier niet op.

Ik kon bepaalde scenes zo voorspellen, omdat sommige scenes gewoon kopiëen zijn uit deel drie en vier. Of misschien was het vijf en zeven. Een paar originele scenes waren dan wel geslaagd, maar dat weegt niet op tegen het langdradige restant. Er zit behoorlijk wat slijt op de formule en ik ben bang dat daar de komende jaren geen verandering in gaat komen.

Beter als Girl in Black.

Komt misschien ook omdat veel Japanse bejaarden er zonder make-up ook al eng uit zien, laat staan in spookvorm. Overtuigend geacteerd en een boeiend verhaal waarbij op het einde alle puzzelstukjes in elkaar vallen. De moorden waren ook best lomp, zoals de fik in de badkuip of het zagen in het meisje. Het leuke is dat als de film maar een uur duurt, de scare-dichtheid groot is. Er gebeurd iedere minuut wel iets zodat de film niet saai wordt. Ben benieuwd naar een volgend deel, hopelijk weer een klein uurtje.