Opinions

Wanneer een film wordt vergeleken met de Ju-on serie raak ik vanzelf enthousiast. Vreemd op zich, want vaak draait het gewoon uit op een teleurstelling. Ju-on: The Grudge is geloof ik zo'n beetje de eerste en de laatste goede Japanse spookfilm die ik heb gezien. Voor de zoveelste keer wordt bevestigd dat Japanse spookmeisjes uit zijn, al helemaal als het zo belabberd wordt uitgevoerd als Shiraishi hier doet.

De eerste fout is dat bijna alles is gestolen van met name Shimizu's werk. De dode tienermeisjes kronkelen weer over de grond en zelfs de krakende Grudge-stem is te horen. Sommige scenes zijn bijna letterlijk overgenomen, geen greintje originaliteit te bespeuren hier.

Of toch? Fout nummer twee is namelijk de volgorde van de verhaalvertelling. Origineel in het genre, maar ik vond het uitermate verwarrend en totaal onnodig. Het kostte me meer moeite om het verhaal te volgen waardoor de verschillende chapters leken op losstaande segmenten. Hierdoor kon ik ook de hoofdrolspelers niet uit elkaar houden en kon ik ze niet in het verhaal plaatsen. Dat de hele setting een enorm sfeerloze uitstraling heeft helpt ook niet mee.

De derde grote fout zijn de scares op zich, en eigenlijk alles wat een horrorfilm een horror maakt. Iedere chapter sluit als het ware met een cliffhanger af, een scare dus. Maar werkelijk geen van allen (oke, de trapscene met het knipperende licht mocht er zijn) wist te overtuigen. Gebrek aan timing, maar ook aan make-up. De meisjes waren absoluut niet angstaanjagend, maar het stoorde me vooral dat elke confrontatie kapot werd ge-edit met een laf drumgeluid. En waarom zijn de geesten allemaal achter een waas geplakt? Onherkenbaar zijn ze zeker ja, maar ik had steeds het gevoel dat het aan mijn bril lag. En ik draag er niet eens één.

Noroi was enorm sterk, maar daarbuiten heeft Shiraishi nog niets noemenswaardigs afgeleverd helaas. Ben nog steeds benieuwd naar Teketeke, maar laat het alsjeblieft een beetje van niveau zijn.

Een leuke verrassing. Ik had de verwachtingen laag gehouden en dan blijkt dit een geslaagde wegkijker die enkele vrij stevige martelscenes uit de mouw schudt.

Invitation Only begint lekker vlot op een feestje dat zelfs wat Amerikaans aanvoelt. Blije muziekjes onderstrepen een aantal geinige toestanden en er lijkt niks aan de hand. Totdat de party voor een vijftal feestgangers veranderd in een martelshow met live audience. Best tof en surreal wat me een beetje deed denken aan The Incredible Torture Show. Verhaal is verder niet bijzonder en kent ook geen echte verrassingen of interessante plotwendingen. De spanning is niet voelbaar, wellicht door de donkere, onduidelijke setting, en soms wordt er iets te veel gespeurd naar de op hol geslagen prooi.

Toch kijkt het best lekker weg en dat heeft vooral te maken met de chicks 'n gore. Zo zorgt de geile AV idol Maria Ozawa voor een neukpartij en zijn er nog wat leuke grietjes te zien, zoals degene die de videobeelden bekijkt waarvan ik de naam vergeten ben. Maar de moorden mogen er ook best zijn. Niet origineel, wel zeer degelijk uitgevoerd. De special effects zien er dusdanig professioneel uit dat je kan zien dat er genoeg aandacht aan is besteed.

Goede film voor de liefhebber van torture, al moet gezegd worden dat de echt harde torture scenes schaars zijn. Er vloeit echter genoeg bloed om de honger te stillen.

Eindelijk gezien en toch wel een tegenvaller. Het begint allemaal wel erg slap en zelfs een beetje komisch. Het lijkt zelfs bijna leuk om op te groeien in de arme Amerikaanse buurten. Verderop in de film wordt het iets beter door onder andere het sterke acteerwerk van Tupac, maar kan nooit echt tippen aan de echte toppers als Boyz en Menace.

Ik zou zo mijn recensie van het vorige deel hier neer kunnen plempen, want ook dit vervolg is min of meer een kopie. Helemaal niet erg in dit geval, want het is weer vermakelijke onzin. De verhaallijn is flinterdun, en de reden om terug in het spel te keren is bijna lachwekkend. Maar alles om geld in het laatje te brengen.

Dat de characters nu belichaamd worden door andere personen is in elk geval een frisse wind wat zo'n vervolg wel nodig heeft. Jack Black en Kevin Hart zijn hierin het beste, The Rock stelde een beetje teleur. Stiekem toch een grote cast met ook een DeVito, Glover en McCann in een rol. En dan is daar nog de leuke cameo van Neuwirth op het einde. De humor is vaak weer van een bedenkelijk niveau, maar de chemie is duidelijk aanwezig. CGI valt soms wel tegen, zoals bij de struisvogels.

Het meest nieuwsgierige was ik nog wel naar de nieuwe vondsten die het spel teweeg zou brengen. Qua spelelementen is er helemaal niks veranderd, de avonturen wel. Veel dingen worden ook wel herkauwd, zoals de dance fighting scene maar het vermaakt. De sentimentele scenes zijn dan weer een pain in the ass, helemaal nergens voor nodig. Alsof mensen een levensles halen uit, of een traantje wegpinken bij een Jumanji-film. Zo'n derde deel mag er best komen, en dan hopelijk jungle meets city.

Voordat ik woensdag de sequel ga bekijken deze nog maar eens opgezet en hij bevalt nog iets beter dan de vorige keer. De eerste keer was in het vliegtuig en dan is de kijkervaring toch altijd wat anders, mede door de krappe stoeltjes en het motorgeluid. Ik ben nog steeds van mening dat het origineel sfeervoller is, maar dit is een leuke avonturenfilm. Maar als een échte Jumanji aanvoelen doet ie niet.

Dat is vooral omdat de film met zijn tijd mee moet gaan. Hoe sfeervol het bordspel was, hoe hip is de vervangende videogame. Het maakt de film een totaal andere ervaring, want doordat de hoofdrolspelers in het spel worden gezogen belanden ze ook echt in de jungle. Terwijl ik in het origineel de combinatie jungle - stad zo leuk vond. Verder miste ik ook absoluut het gevoel dat het een spel betrof. Je hebt natuurlijk bepaalde features die verwijzen naar games zoals je levens en NPC's, maar de spanning die met een dobbelen gepaard gaat is nergens haalbaar.

De vier volwassen protagonisten maken er gelukkig het beste van, waar geen van allen er bovenuit springt óf uit de toon valt. Geinig om Johnson eens als kwetsbaar karakter te zien, hoewel hij nog steeds geen zwakheden heeft. Hart is grappig als sidekick en Jack Black krijgt de lachers altijd makkelijk op zijn hand. Gillan is het minst grappig, maar als je met zo'n lijf dance fighting als skill hebt dan ben ik ook tevreden.

De actie is kindvriendelijk en nogal staged met af en toe een belachelijke vondst zoals de helikopter, maar het straalt zoveel plezier uit dat het is vergeven. Twee uur is echter wel wat lang. Laat het liefdesgeneuzel en de te lange epiloog achterwege en hij was iets beter uit te zitten.

Het is inmiddels een tijd geleden dat ik deze voor het laatst heb gezien, maar ik heb hem zo vaak gezien dat een fatsoenlijk stukje schrijven geen moeite is. Jurassic Park staat in mijn geheugen gegrift en daardoor heb ik onlangs besloten hem tot mijn persoonlijke beste films ooit te rekenen. Ik weet nog - of denk te weten - dat ik als kleuter een oppas op bezoek kreeg omdat mijn ouders naar de bioscoop gingen. Toen ze vertelde dat het over dinosaurussen ging sloeg mijn hoofd op hol. Maar uiteraard kon ik niet mee. Tot ik hem jaren later zag en mijn spreekbeurten over dinosaurussen ging, ik met dino's speelde en zelfs een hamster had die T-Rex heette.

Jurassic Park is veel nostalgie dus, maar na tientallen keren herzien door de jaren heen heeft het werkelijk niets van magie ingeboet. Een grotendeels verlaten eiland wat tot dino-pretpark is omgetoverd spreekt absoluut tot de verbeelding en de manier waarop de boel op het scherm wordt getoverd is zo ontzettend sfeervol en fenomenaal. Het visitorcenter waar nieuwe dino's worden uitgebroed, de rondleiding langs de raptorkooi en natuurlijk de bloedstollende autorit langs de diverse vertrekken. Memorabele scenes stapelen zich in sneltreinvaart op. De spanning wanneer de stroom van T-Rex vertrek uitvalt is ongekend en schakelt nog een versnelling hoger wanneer het beest daadwerkelijk in beeld komt in de vorm van een zesduizend kilo wegende robot. Hoewel de dino's die volledig in beeld zijn opgebouwd zijn uit CGI, worden onvolledige shots ingevuld door robots of mannen in pakken. En het is bizar dat dit bijna 25 jaar na dato tot op heden (de sequels buiten beschouwing gelaten) nog steeds de beste dinosaurussen op scherm zijn, ooit.

Maar ook de vele kleine subtiele details maken het bijzonder. Het trillen van het water als de T-Rex in de buurt is. Het tikken van de nagel van de raptors. De T-Rex klauw op het hek. En niet te vergeten de geluiden die de verschillende beesten maken, vaak een mix van bestaande dierengeluiden. Het maakt de film zoveel spannender. De dieren spelen de hoofdrol, maar ook de menselijke cast is meer dan prima. Sam Neill zal ik altijd blijven zien als Alan Grant. Goldblum die de lolbroek uithangt en Dr. Hammond als wijlen Attenborough als een donkere Walt Disney-variant. Alleen de kinderen waren lichtelijk irritant, maar ik kan nou eenmaal slecht tegen krijsende kinderen.

En dan is er nog de legendarische muziek door John Williams die voor mij één van de mooiste soundtracks ooit heeft opgeleverd. Het theme is iconisch en brengt je meteen in de juiste sferen en blijft dagenlang in je hoofd zitten. Er zitten wat onlogische beslissingen in de film, maar die verliezen het van mijn fascinatie voor dino's en al het andere bovengenoemde moois. Klassieker!

Ik denk al ruim een jaar niet meer naar de bioscoop geweest, maar Jurassic World wilde ik toch op groot scherm zien. Wat mij betreft hou ik het daar voorlopig weer even bij. Mensen die veel te laat de zaal in komen, een mobieltje dat twee stoelen naast me voortdurend oplicht, het gegiebel tijdens een '3D-moment' en de goede vriend naast me die tijdens de spectaculairste scenes de boel begint te analyseren alsof het een voetbalwedstrijd is. Maar goed, ondanks dat het wat extra inspanning kostte heb ik me alsnog uitstekend vermaakt.

Twintig jaar na dato, toen Jurassic Park ten onder ging, is het park eindelijk heropend voor het grote publiek. Ik had al kaartjes willen bestellen op Jurassic World - jurassicworld.com maar kwam helaas uit op tickets voor een of andere film. Helaas blijkt het park toch pure fictie. Je waant je echter middenin het themapark en de diverse overzichtsshots geven een machtig mooie indruk. De introductie van de T-Rex en Velociraptors is vanouds smullen, maar de Masosaurus spant toch zeker de kroon. De hightech-attracties zijn om je vingers bij af te likken en wanneer het JP-theme door de speakers galmt kreeg ik kippenvel. Ik kan wel stellen dat ik elke minuut van het werkende park heb genoten.

Zoals in elke 'dierentuin' worden de beestjes verzorgd en zelfs getraind. Met de raptors had ik er zo mijn bedenkingen bij maar toch was het een mooi gezicht. De scenes waarin de beesten op hun kop worden aangeraakt door mensenhanden vond ik zelfs indrukwekkend. Het is de eerste keer in de franchise dat dat gebeurd en het enorm realistische uiterlijk van de dino's maakt het alleen maar mooier. Voor deze scene gebruikte ze geloof ik mechanische raptors net als in het origineel, maar in de rest van de film is de CGI verbluffend goed. De 3D-effecten hadden echter nauwelijks effect, behalve dat ik de helft van de tijd niet naar de ondertiteling heb gekeken omdat mijn ogen daar niet op waren ingesteld. We wilden nog naar de 2D-versie maar die draait slechts één keer in de week tussen Looney Tunes en Pippi Langkous door. Dat ging hem dus niet worden.

De cast is te doen, maar zeker niet memorabel. Leuk dat Henry Wu even terugkeert maar verder is iedereen nieuw. Vrij cliché allemaal die geen van allen het charisma hebben van een Grant, Hammond of Malcolm. Toch deed Pratt het wel leuk en is Howard niet verkeerd om te zien. Het woord 'cliché' spookte trouwens meer door mijn hoofd tijdens de film. De relaties tussen de hoofdrolspelers zijn voorspelbaar en natuurlijk zijn er weer slechteriken die duistere plannetjes hebben om rijk te worden. Maar ook het einde was al een beetje te raden, daar ben ik ook niet helemaal tevreden over. De samenwerking tussen de raptors en Rex was ongeloofwaardig, al helemaal toen ze als vriendjes hun eigen weg gingen. En je hebt vaak in actie- of horrorfilms dat de moordenaar op het punt staat de goodguy af te maken naar nog net op tijd wordt gestopt door een andere goodguy. We hebben nu dus helaas ook een T-Rex-variant. De Mosasaurus was wel subliem.

Het is makkelijk om een hoog cijfer te geven als je van elke seconde met een dino op het scherm kan genieten. In mijn geval is dat zo en dan neem ik de rest - een groot deel althans - voor lief. Ik hoorde om me heen mensen over geloofwaardigheid praten maar dat hou je altijd. Wat wel een groot verschil met het origineel is is dat hier weinig sprake is van spanning. De rit langs de T-Rex-hekken twintig jaar geleden is ijzersterk en behalve het standaard verschuil-je-achter-een-auto-zodat-ze-me-niet-zien zit er niets spannends in. Wat je er wel voor terugkrijgt is een groots spektakel wat natuurlijk veel te vaak goed afloopt met de PG12 rating. Ik zou ook erg benieuwd zijn naar een veel grauwere versie waarin mensen echt aan stukken worden gescheurd. Naar mijn idee hadden ze een niet veel beter vervolg kunnen maken. Laat dat vijfde deel maar komen dus!

Naar mijn weten is dit Miike's eerste film over samoerai en ik ben best teleurgesteld dat hij er niets speciaal van heeft weten te maken. Ik vind Thirteen Assassins zelfs behoorlijk inwisselbaar, de internationale versie in elk geval.

Vooral het eerste uur is een behoorlijke sleep waarin de situatie uit de doeken wordt gedaan. Behoorlijk veel dialoog die weinig boeiends zeggen. Daarbij vind ik de assassins stuk voor stuk geen eigen smoel hebben, Shinzaemon uitgezonderd. Naritsugu's introductie is veelbelovend waarin hij een kindje vermoord. Lekker badass en dat verdient respect (in films). Jammer dat hij een grote pussy blijkt die geen enkele keer het gevecht aan gaat. Het uiterlijk van de film is wel geslaagd met mooie kostuums en decors waardoor de sfeer goed voelbaar is.

Na een uur komt de film eindelijk goed op gang waarin een grootschalig gevecht centraal staat. Ook hier geen duidelijke hand van Miike te zien, het is allemaal standaard hack & slash werk met wat bloed. Het blijft wel fascinerend om te zien hoe gewillig samoerai hun leven verkopen aan hun meester.

Het ziet er allemaal verzorgd uit, maar ik kan een paar minuten na de film al geen memorabele scenes meer opnoemen. Degelijk werkje, maar van een grootmeester verwacht ik meer. Wakker worden, Miike!