Opinions

Niet echt mijn genre, dat psychologische thriller gedoe. Ik weet ook niet of het toeval is dat ik voor mezelf grotendeels al kon voorspellen hoe het ging eindigen, maar dat is dan ook een beetje de reden waarom dit subgenre me niet zo ligt. Voor mijn gevoel is het namelijk altijd hetzelfde liedje; op een zeker moment spelen een aantal scenes zich in iemands fantasie af en uiteindelijk ligt het probleem bij zichzelf. Tja...

Ik zoek het ook echt niet om in m'n hoofd te gaan backtracken zodat ieder puzzelstukje op zijn plaats valt. Een wirwar van scenes waardoor de fanatieke kijker op zoek naar naar een diepere laag en de film nog intelligent lijkt ook, zo komt het een beetje op me over. Ik persoonlijk krijg er koppijn van.

Gelukkig valt er toch nog wat te genieten. Zo is de aanloop en kennismaking met de zusjes spannend. Rare, ongemakkelijke gesprekken tussen sterk acterende personen, waarbij Joner er bovenuit springt. Audiovisueel is het ook zeker niet verkeerd. Voor de nauwe gangen en enorme hoeveelheid deuren werken verstikkend. Speelduur is verder ook prima.

Redelijk geslaagd maar toch een klein beetje teleurgesteld. Ik ben geen techno liefhebber pur sang, maar dit soort elektronische muziek in een film heeft toch vaak een streepje voor. Vaak is het toch dance of rock wat je hoort op high school feestjes in films. Dit is toch van een andere orde, snoeihard. Zoals de film vooraf ook waarschuwt, of eigenlijk aandringt.

De film focust zich in het begin dan ook vooral op de feestjes en het spelen met licht, kleur en geluid. Top, mij hoor je niet klagen al vergeet je bijna dat Bornhak nog een troef in handen heeft; een mysterieus wezen dat de levens van een stel personages voorgoed omgooit. En dan komen er vergelijkingen in me op die niet echt als compliment opgevat moeten worden. Opeens leek het uit te monden in een soort E.T. voor volwassenen. Het monster was op zich niet zo verkeerd vormgegeven, maar het straalde geen vijandigheid noch sympathie uit. Ik kon er gewoon niet zoveel mee. De connectie tussen het wezen en Tina was ook niet voelbaar, mede door het matige acteerwerk van haar kant.

Het einde is nog wel aardig goed, maar ik denk dat ik met hetzelfde concept er gewoon een lekkere horrorfilm van gemaakt zou hebben. Nu is het een klein beetje een gemiste kans.

Slappe hap.

De poster ziet er best goed uit. Het verhaal is standaard, maar met een beetje creativiteit moet er wel wat van te maken zijn. Helaas blijkt het rommel.

Weinig spannend en sfeer, een geest die niet imponeert, een verhaal dat niet origineel en zelfs saai is, geen overweldigende acteerprestaties die de film hoger op kunnen tillen.... Gewoon links laten liggen dus.

Een film die de naam 'Need for Speed' draagt hoeft voor mij niet veel meer te zijn. Het is best een verademing dat het verhaal weer eens draait om het pure racen in plaats van dat het slechts een onderdeel is van een overkoepelend geheel.

De dik twee uur durende film vloog voorbij mede door de enorme vaart die er in zit, al moet de film eerst op gang komen. De cast, uitgezonder Paul, leek me niet veel, maar ik kreeg steeds meer sympathie voor ze. Aaron Paul is sinds Breaking Bad een dijk van een acteur, en hij weet zelfs bij de dood van een simpel personage als Pete emotie op te wekken. Aan Poots moest ik ook even wennen, maar uiteindelijk een geslaagde keus. Weer eens wat anders dan het standaard dubbel D bimbo gevalletje.

Ik meldde het al eens bij een Fast&Furious deel, maar mijn wens wordt nu toch werkelijkheid. Skip het tunen een keer, maar race in exotische, peperdure bolides. En dat was best een verademing. Niet alleen is de Mustang één van mijn lievelingsauto's, ook Lamborghini, Saleen, Koenigsegg en McClaren zijn paraat. Het geluid van de motoren vind ik al genieten, laat staan wanneer ze op volle snelheid door bochten driften. Tranen sprongen bijna in mijn ogen bij sommige crashes. Zonde hoor

Toch een paar minpuntjes waarbij je toch meteen weer ziet dat het een Hollywood product is. En dan vooral het einde, walgelijk dat Tobey terugrijdt. Bah, wat een goedzak. En zo waren er nog een paar onlogische dingetjes. Benny die een iPad in de gevangenis mag gebruiken... staat die vrouw op een gegeven moment als een bordkarton de beelden te showen aan haar gevangene, ja hoor... De muziek had ook wel wat harder gemogen, een beetje de F&F kant op. Dit was me allemaal wat te heroisch. Overall een lekker actiefilmpje die de games de naam eer aan doet.

Zoals verwacht een doorsnee komedie. Niet continue grappig, maar het heeft zo zijn momenten. Seth Rogen acteert op de automatische piloot; de stoere jongen, maar met een klein hartje. Rose Byrne zie ik altijd graag verschijnen, maar haar grappen mislukken ook veel. De chemie tussen de twee spatte wel van het scherm, superleuk duo.

De film heeft voornamelijk veel makkelijke poep- en piesgrappen die hoogstens een glimlach bezorgen. De airbags waren een zeldzaam hoogtepuntje, maar het feelgood partysfeertje wat over de hele film hangt staat me wel aan. Vandaar nog een voldoende.

Heb me toch weer vermaakt met de herziening van The Cat Returns, alhoewel ik hem de eerste keer nog iets leuker vond.

Waar de meesterwerkjes van Miyazaki uitblinken in animatie en sfeer schiet deze animé behoorlijk te kort. De animatie is verre van indrukwekkend en de sfeer is niet Ghibli. Bij Ghibli denk ik aan prachtige werelden en fantasierijke schepsels. Hier zijn het slechts pratende katten en dan houdt het wel een beetje op. Verder ook niet zoveel memorabele scenes of personages, behalve de baron die ook te zien is in Whisper of the Heart.

Toch heeft de film een lekkere feel good gehalte en valt er nog best wat te lachen. Soms flauwe grapjes, andere weer meer geslaagd. Samen met de korte speelduur maakt het nog steeds de moeite waard om hem een keer snel even in je speler te rammen.

Soms mooi, maar vaak misselijkmakend.

Een moeilijk te beoordelen film. De bedoeling van de film was waarschijnlijk om te shockeren, en dat is best gelukt. Aan de andere kant kon ik niet geboeid blijven en had ik het na een half uurtje eigenlijk wel weer gezien.

Ik ben niet erg bekend met de Duitse cinema maar de film deed wel heel oubollig aan, beetje eind jaren 70, begin jaren 80 leek het. De film komt lekker vlot op gang, alleen toen hij het lijk mee naar huis nam dacht ik van: "Dit meen je niet". Vooraf dacht ik aan een vers lijk, maar waar hij mee thuis komt is een zwart, verrot, ontbindend geraamte. De eerste kotsneigingen kwamen al snel. Daar bleef het niet bij; de vrijscene was nog erger. De muziek was zo geromantiseerd - maar wel mooi - dat het het neuken met lijken leek goed te praten. Fascinerend, maar wel met een groot 'what the fuck'-gevoel die ik de hele film had.

De scene met het konijn was belachelijk en had echt geen meerwaarde. Om te shockeren wellicht, maar het alleen houden bij necrofilie lijkt me voldoende. Scene met de kat was ook zielig, maar aan de andere kant best een sterke scene. De eindscene op bed was vreemd, hilarisch en wekte ook een soort medelijden op. Maar dat komt misschien weer door het verraderlijke muziekje wat zich afspeelt.

Als shockfilm uitstekend. Helaas is het verder niet al te hoogstaand wat mij betreft. Buiten Schmadtke saaie personages en dito scenes.

Heerlijke verrassing! Het is altijd afwachten als je de eerste hier bent maar dat de regisseur van Il Bosco Fuori hier achter zit stemde me hoopvol. Zowel qua verhaal, acteerwerk, sound en special effects zeer onderhoudend.

Dat Nelle Fauci di Ubaldo Terzani over een horrorschrijver gaat is al een leuk gegeven. Zo wordt er regelmatig verwezen naar Argento, Bava en Barker. Het is interessant om te weten waar een horrorschrijver zijn inspiratie vandaan haalt. Al is het in dit geval wat extreem, Ubaldo Terzani's daden en motief zijn horrorwaardig. Hij wordt zeer overtuigend gespeeld door Sassanelli die een echte sick bastard neerzet. Indringende blik, ijzig kalm en niet te vertrouwen. Soleri speelt met succes de behoedzame regisseur Alessio Rinaldi. Net op het moment dat je denkt dat je het met twee bebaarde mannen moet doen, is daar Gigante die als naughty oogsnoepje dient. Met de cast zit het wel goed.

De sfeer in de film is erg sterk. Het huis van Ubaldo is groot en wanneer je daar je intrek neemt en ontdekt dat Ubaldo zelf ook nog eens een apart figuur is, is de spanning om te snijden. De momenten op het feestje voelen verstikkend en surrealistisch en dan zijn er ook nog de nare dromen van Alessio die een luguber gevoel met zich meebrengen. Dit alles wordt ondersteunt door, in mijn ogen, heerlijke elektronische muziek die je vaak doet verlangen naar de jaren '80 horrors uit Italië. Il Bosco Fuori blonk hier ook al in uit, wellicht een ode aan de hoogtijdagen van de Italiaanse horror.

Het enige wat je doorheen de film een beetje mist is gore, maar gelukkig maakt het einde het meer dan goed. Special effects zijn ruimvoldoende en een aantal scenes zijn heerlijk macaber. Daarbij vind ik Italiaans een mooie taal en de speelduur is echt perfect. Dit is een regisseur die ik in de gaten ga houden!

Doordat het einde over de top gaat kun je er nog net een horrorlabel aan vast plakken, maar dit is typisch zo'n film die je niet moet opzetten wanneer je een volbloed horror wilt kijken. Wat je wel krijgt is een sterke psychologische thriller die je bij de strot grijpt en niet meer loslaat.

De sfeer is enorm verstikkend, een beetje zoals ik het bij Requiem for a Dream ervoer. Audiovisueel is de film echt een topper. De score in combinatie met flitsende beelden en felle kleurtinten zorgde meerdere malen voor een hypnotiserende werking.

Het verhaal is vrij dun, maar uitstekend vertolkt door hoofdrolspeelster Fanning. Ook Malone vond ik echt goed spelen, waarbij het gissen bleef wat ze nou van plan was in het verhaal. Dat het later de sekte-richting ingaat had ik niet verwacht. Best cool. Daarbij heeft ze ook nog eens de tofste scenes in de film, de necrofiliescene, gevolgd door de badkamerscene. Erg naargeestig allemaal.

Of eigenlijk komt het mooiste toch op het laatst, waar Sarah het uitgekotste oog opeet om toch dat extra beetje schoonheid in haar te krijgen. Fenomenaal einde. Erg genoten!

Ik ben altijd wel in voor een animalhorror, maar het is jammer dat je bijna altijd van een koude kermis thuis komt. Al snel blijkt dat kakkerlakken niet eng genoeg zijn om een film mee te vullen. Alleen tegen het einde aan wilt de film een beetje vermakelijk worden.

Grootste boosdoener is de werkelijk enorm saaie cast. Het zegt genoeg dat ik op moment van schrijven nog niet eens weet hoe de hoofdrolspelers heten. Saaie setting met kleurloze characters die geen enkele interessante dialoog kunnen voeren. Het voelde alsof ze door een dikke laag stof heen moesten bijten.

De kakkerlakken weten niet zoveel schade aan te richten, een gelukt shot buiten beschouwing gelaten. Pas wanneer de transformatie plaatsvindt heb je weer het idee naar een foute jaren '80 film te kijken die met een knal hoort af te sluiten. Maar tien minuten vermaak tegenover zeventig minuten verspilde tijd is veel te weinig.

New Kids Turbo is in elk geval een unieke bioscoop-ervaring. Met een man of tien vooraf lekker een vette hap naar binnen schuiven en Schultenbrau drinken. Daarna de film gaan zien, de zaal was rumoeriger dan ooit. De gemiddelde leeftijd was echter boven de twintig. En daarna lekker tot diep in de nacht verder tanken. Ik tik dit nu wel met koppijn, want Schultenbrau is nou niet bepaald geweldig bier.

Als fan van de serie weet je eigenlijk dat het al niet meer mis kan gaan. Raar ook dat sommige mensen de film gaan zien terwijl ze de serie niks aan vinden. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt, net als de rest van de zaal. Inhoudelijk stelt het allemaal niet veel voor, maar de manier waarop we een kijkje in het leven krijgen van vijf Brabantse aso's is goed uitgewerkt. Ze zijn grover, luidruchtiger en asocialer dan ooit. Het taaltje is natuurlijk het leukst en mensen riepen die dingen zoals verwacht nog na ook in de zaal. Een aantal scenes waren op het randje en een aantal waren een beetje aan de saaie kant. Gelukkig volgde meestal vlak daarop een geslaagde actie om het meteen weer goed te maken. Leuke bijrollen van onder andere Bernal, Maassen en Teeuwen en hoewel Kamerling maar een piepkleine cameo heeft werd het opvallend stil in de zaal...

Jammer is dat inderdaad de meeste echt goede grappen al in de trailer zitten waardoor de impact kleiner was dan verwacht. Bij de scene van Jody Bernal was een matig lachje te horen, waarschijnlijk omdat iedereen zich bij de trailer al kapot had gelachen. De film zag er verder trouwens best professioneel uit. Over een tijdje nog maar eens herzien, voor nu een dikke voldoende.

Niet zo slecht als de score doet vermoeden. Womb Ghosts lijkt op veel andere occulte filmpjes uit Azië, maar kent een aantal scenes die de film toch naar een iets hoger niveau tillen.

Eigenlijk verwachtte ik het psychiatrische ziekenhuis als een duistere plek, maar de spannendste scenes gebeuren gewoon ergens anders. Visueel verder best aardig met een opvallend luide soundtrack. Het verhaaltje is best standaard, maar de film bevat genoeg andere leuke elementen om op te concentreren.

Zo zit het met de drukkende sfeer wel goed en is het acteerwerk ook wel aardig. Ik had even mijn twijfels over de geest (het onschuldige kindje), maar later komt er gelukkig een behoorlijke freak je de stuipen op het lijf jagen. Niet echt eng, maar het sterke design maakt het gewoon genietbaar om de geest in beeld te zien. Paar aardige scares, wat creepy scenes, aardig allemaal. Daarbovenop zijn de foetussen erg goed gemaakt en bestaan er een paar scenes waar ik een wrang gevoel bij kreeg. Zo moet het.

Twee keer onbedoeld gelachen, toen de geest voor het eerst in beeld kwam en het vallende raam. Perfecte speelduur ook, niet veel mis mee als je er niet al te veel van verwacht.

Weer eens herzien en ik zag dat ik er nog geen stukje bij had geschreven. Heerlijke jaren ´80 horrorkomedie weer met een belachelijk verhaaltje. Slakken die op mensen jagen, nice!

Het intro is al enorm leuk met lelijke aliens die met hun piew piew pistooltjes hun mislukte experiment willen stoppen. Dit lukt echter niet en we zien, in volledig zwart/wit, hoe het zijn eerste slachtoffers maakt. Daarna schakelt de film naar de jaren ´80, het beeld wordt weer ingekleurd, en kunnen we genieten van twee highschool losers, veel vrouwelijk schoon waaronder de mooie Whitlow, een paar leuke gore-effecten en vooral een hoop cheesyness.

Vooral de vele verwijzingen zijn leuk naar andere films, maar de achternamen van elk personage zijn nog het geniaalst. Romero, Hooper, Carpenter, Landis en meer namen zijn gebruikt die bij menig horrorliefhebber een belletje doet rinkelen. Het einde past ook precies in het absurde thema. Leuk!

Ik ken alleen het tweede deel die ik vroeger eens gehuurd had. Net even een origineel bekeken en naar verwachting is het niks schokkends, maar toch wel aardig vermakelijk.

Het eeuwenoude recept is opnieuw toegepast. Jongeren wekken een demon op met helaas een wel erg simpele seance. Vervolgens worden ze stuk voor stuk het slachtoffer. Grootste troef is de jaren '80 sfeer die goed voelbaar is door de voortdurend aanwezige score. Spannend is de film niet en de film slaat ook flink de plank mis wat betreft het laten schrikken van de kijker. De demonen op zich zijn vermakelijk, vol zwarte humor en de make-up is zeer aardig. Helaas kent de film ook een aantal saaie stukken met stompzinnige dialogen.

Het einde, als het weer licht is, snap ik eigenlijk totaal niet. Komt misschien door het tijdstip ook, kan met niet 100% meer concentreren. Geinig.

Leuke remake waarvan het tempo wat is opgevoerd, de film is meer gemoderniseerd. De ceremonie uit het origineel waarin een handjevol jongeren de duivel proberen op te wekken in een leegstaand landhuis is vervangen door een zuipfestijn tijdens Halloween. Ruige muziek, drank in overvloed, hete chicks en de politie die het feestje komen verstoren. Een paar vrienden blijven achter en de film schakelt een tandje bij.

Ik kan het gemist hebben maar ik heb geen idee waardoor de demons tot leven zijn gekomen. In het origineel was het al goedkoop, hier is het nog een stapje erger. Geeft verder niet, want dit keer wordt mevrouw Demon gespeeld door de lekkere Shannon Elizabeth. Gelukkig valt er nog meer lekkers te bespeuren in de vorm van Monica Keena en nog wat bimbo's waarvan ik geen zin heb om de naam op te zoeken. Wel een briljante lipstick-trick overigens. De laatste keer dat ik Furlong heb gezien is in American History X dus zijn plofkop was wel even wennen. Hoe dan ook een leuk acteur.

Waar ik me in het origineel een beetje aan stoorde was hier weer het geval, de make-up van de demonen. De eerste keer dat ik het witte gezicht van Elizabeth zag schrok ik van de schmink in plaats van het feit dat ze een demon was. Op een gegeven moment zagen de maskers er beter uit, maar was hun nek nog blank. Details die je er weer meteen aan herinneren dat het allemaal zo nep als wat is, als je begrijpt wat ik bedoel. Die lange pauzes tussendoor zoals in de kamer zorgde ook voor een gaap, vooral omdat het verloop erg voorstelbaar is en dus zat ik maar te wachten op meer actie. Die actie was overigens goed, met lekker veel gore. De humor was geinig, maar kan een Evil Dead niet toppen. Toch goed vermaakt, filmpjes als dit kunnen weinig misdoen. Laat de sequel maar komen!

Het is er dan toch een keer van gekomen om deze zombie-klassieker te zien, en dat is me zeker niet tegen gevallen. Ben niet veel zwart-wit films gewend (wel van plan deze meer te gaan kijken), maar het komt de sfeer alleen maar ten goede.

Leuk dat de film meteen knalt met een zombie-attack en je een paar minuten later al in het huisje bent zonder dat deze nog wordt verlaten. Geen trage opbouw of kennismakingen met personen die hoogstwaarschijnlijk toch veranderingen in zombievoer. De survivors leren elkaar vanzelf beetje bij beetje kennen in hun strijd om te overleven. Ik vond de tijd die er is besteed aan het barricaderen van de deuren goed gedaan. Vaak wordt er een stoeltje voor geschoven of staat één of andere actieheld op die tijdens een dubbele flikflak een gastank naast een horde zombies kapotschiet, maar deze aanpak gaf toch een wat realistischer tintje. Opvallend trouwens dat men hier niet spreekt van zombies, maar van 'ghouls'.

Duane Jones zet een goede rol neer en zorgde misschien onbedoeld dat ik af en toe in de lach schoot. Het ongestoord verder barricaderen terwijl de blondine haar verhaal deed, de scene waarin hij de vrouw een klap teruggaf of het besluit om een brandende fauteuil naar buiten te smijten. Soms enorm knullig en niet meer van deze tijd. Zombies die bang zijn voor vuur en 'aah ooeehh' roepen. Ze zijn door de jaren heen ook een stuk dommer geworden, aangezien ze hier gewoon wapens oppakken of autoportieren checken.

Spannend wordt de film niet echt, daarvoor is het wat te oubollig. Helaas is er weinig aan make-up gedaan, maar de gore op het eind mag er best wezen. Prima einde ook en vermoedelijk is het hiermee allemaal begonnen waarom negers horrorfilms niet overleven... hoeveel pech kan je hebben? Heerlijk abrupt. Sfeervolle horrorfilm die nu wat achterhaald is, maar op veel vlakken nog steeds weet te vermaken.

Onaangenaam verrast was ik toen ik dacht dat ik Mutant had gekocht, maar het deze bleek te zijn. Gelukkig klinkt ook dit plot niet onaardig. Helaas is de uitwerking niet bijzonder.

De film begint desondanks aardig goed met agressieve rednecks die de twee broers lastig vallen. De onvriendelijke sfeer in het stadje is goed te proeven, zeker als de sheriff ook nogal laks oogt. Hoofdrolspeler Hauser acteert naar behoren en ook zijn tegenspeelster is het aanzien waard. Waaraan de film dan tekort schiet zijn de dingen die de jaren '80 horrors vaak zo leuk maken; grote bakken gore, cheesyness en onzin.

Geen foute personages, slechte oneliners of over de top gore. Er is vrijwel geen gore zelfs, alleen wat gele drap wat uit de zombies druipt. Er vallen bijvoorbeeld wat mensen in een put met chemical waste, maar er wordt helemaal niks getoond. De make-up van de zombies stelt teleur en ze maken ook nog eens het geluid van een Godzilla die moet bevallen van een drieling. Een aantal memorabele deaths had dit filmpje niet misstaan, en was nodig geweest om boven de middelmaat uit te komen. Het duurt ook allemaal net iets te lang.

Nightcrawler doet door zijn prachtige, sfeervolle nachtsetting een beetje denken aan Drive. Alleen hier draait het om een gek die een steeds grotere obsessie voor geweld creëert. Zonder Jake Gyllenhaal was deze film lang niet zo goed geworden.

Zijn mimiek en expressies zijn goud waard. Zijn maniakale grijns, geobsedeerde blik en het voortdurend verdraaien van werkelijkheden maken van hem een regelrechte creep die niet meer te redden valt, maar ten alle tijden erg overtuigd is van zichzelf. Daardoor is elke conversatie met Nina, of zijn employee, voorzien van een flinke laag onderhuidse spanning. Af en toe moest ik zelfs aan een pakweg.... Joker, denken.

Uiteraard escaleert de boel, al vind ik het wel heel raar dat de politie het toelaat dat je een achtervolging bij houdt in je Camaro. Dat lijkt me net zo gevaarlijk als de achtervolging op zich. De actie is verder keurig in beeld gebracht en leveren de gewenste afwisseling met de vaak rustigere scenes. Aanrader.

Vermakelijke omnibus die geen echte uitschieters heeft, maar ook geen zwakke filmpjes. Mickey Rourke speelt slechts de Projectionist om de filmpjes aan elkaar te koppelen. Zijn screentijd is dan ook zo weinig dat hij niet de reden moet zijn om dit te gaan bekijken.

Het eerste filmpje is een slasher die met een verrassende wending opeens uitmondt in iets heel anders. Een erg leuke insteek. Daarna komt er een bodyhorror over een vrouw die plastische chirurgie ondergaat. Wat opvalt is de goede make-up. We gaan verder met het bloederigste filmpje van het stel, een priester die zich met een zwaard door een kerk beukt. Toch vond ik op een of andere manier de verandering van de vrouw in een demon het hoogtepunt. Relatief creepy. Het vierde verhaal is de meest stijlvolle. Mooi geschoten in zwart-wit en behoorlijk depressief. En we sluiten af met een verhaal over een jongen wiens ouders zijn vermoord en hen terugziet als geesten. Redelijk standaard, maar Casey is wel leuk.

Met geen enkel filmpje heb ik me verveeld en dat is wel eens anders met dit soort samenraapsels. Acteerwerk was bij de ene iets beter dan de ander maar overall nergens storend. Wat me nog opviel was de muziek, die was behoorlijk aanwezig maar paste er vaak prima bij. Gevarieerd werkje waar er voor elke horrorfreak wel iets tussen lijkt te zitten.

Remakes. Ik ben er geen liefhebber van, maar ik ben toch altijd wel nieuwsgierig wat er van geworden is. Toen ik de handschoen voor het eerst in beeld zag, kreeg ik er opeens weer erg veel zin in. Maar gedurende de film ebde de zin beetje bij beetje weg.

En dat komt eigenlijk vooral door één ding; het gemis van Englund. Niet dat er veel mis is met Haley. Hij ziet er angstaanjagender uit en heeft een zware demonstem. Toch is de invulling van Englund als Freddy in mijn ogen legendarisch. De uitstraling, het lachje, maar ook en vooral de inktzwarte humor. Dat miste ik hier toch wel een beetje.

In deze remake wordt het achtergrondverhaal ook wat meer uitgediept. Een goede keuze, al had ik het liever in het midden willen laten of Freddy het nou wel of niet had gedaan. Wat er dan weer volledig aan brak was goede gore. De bodycount is al niet hoog, dus ik had graag wat creatiefs gezien in plaats van deze brave zooi en gerecyclede scenes. Hetzelfde geldt voor de droomwerelden. Soms best sfeervol, maar aangezien Freddy heer en meester is had ik hem graag in verschillende vormen gezien.

Voor de nieuwkomer een aardig goede film, die ik toch wil aanraden om het origineel ook eens te bekijken. Voor de fan van het origineel waarschijnlijk een teleurstelling. Dat laatste geldt ook voor mij. Gebrek aan gore, creativiteit en Englund.

Mijn eerste Ittenbach - en schijnbaar zijn beste als ik hier mag geloven - dus naar de rest hoef ik sowieso niet zo dringend op zoek. Vakkundig op het gebied van gore, maar laat op andere vlakken wat steken vallen.

Ik ben absoluut niet vies van een beetje gore en dit is inderdaad een hoop zieke rotzooi bij elkaar. Nu heb ik al veel gezien, en zo'n penis die open wordt geknipt is zo over de top dat ik er niet eens meer van op spring, ondanks dat ik zelf ook even een lichte steek op die plaats voelde. Maar zaken als gekots (al valt dat hier erg mee) maar ook elkaar onderpissen; dan gaat het voor mij iets te ver. Dat is ook de reden dat ik met een boog om Lucifer Valentine's werk heenloop.

Maar de gore is verder erg goed en erg hard en altijd vol in your face gebracht. Gezichten worden zwaar verminkt, ledematen worden afgehakt, je kent het wel. Waar ik ook over te spreken ben zijn de freaks die her en der ronddwalen die af en toe sterk deden denken aan Clive Barker's werk.

Er zijn echter een paar dingen die bovenstaande punten degraderen tot slechts bijzaak. In een film waarin vooral gemarteld wordt verwacht ik emotionele betrokkenheid. Maar helaas is Holzfurtner daar niet de ideale persoon voor. De ene keer vond ik haar overtuigend, de andere keer vond ik de boel te ingestudeerd maar bovenal was ze hondslelijk en ergerde ik me op een gegeven moment alleen maar aan haar geschreeuw. En er is helaas geen goed verhaal die wat ergernis wegneemt want wat is dat voor een bij elkaar geraapt hoopje bagger. Het leek wel alsof ik bij tekenles zat met dat gezeik over kleurtjes. De daaropvolgende visuele trucjes zijn daardoor ook puur geforceerd en de rode scenes die kapot geëdit zijn waren alleen irritant, evenals de slowmo's in het begin.

Soms oogt het wat goedkoop en in combinatie met de schmutzige Duitse taal heeft het ook wel iets weg van een amateurporno. Zeker als er weer een paar in leer gehesen freaks voorbijkomen met een zweepjes in de aanslag, klaar om wat billetjes te bewerken. Nee, gore is leuk maar bij vergelijkbare filmpjes heb ik al eens gezegd dat betrokkenheid is vereist. Anders kan ik net zo goed de August Underground reeks nog een keer bekijken maar er is een reden voor dat ik die uiterst laag heb beoordeeld. Een dikke vette knipoog was leuk geweest, of een paar toffe badguys (in plaats van Dr. Zoidberg). Sfeer en gore zijn dus goed, maar gaat helaas gepaard met een irritante schreeuwlelijk en een enorm kutverhaal met een 'intelligente' twist.

Was erg benieuwd naar jullie positieve berichten. Ik verwachtte een film die óf erg goed is, óf de plank volledig misslaat. Een tussenweg is er niet. Laat ik het zo zeggen; mocht er een spelfout in deze recensie staan, dan komt dat omdat m'n spieren nog steeds enorm gespannen zijn.

Voor mensen die deze film willen kijken; het helpt als je interesse hebt in ghoststories. Ikzelf ben altijd erg nieuwsgierig naar deze verhalen. Waarom spookt het? Wat is er gebeurd? Wie zit er achter en op welke locatie speelt het zich af? Wie zijn de betrokkenen? De film bevat namelijk nauwelijks schrikmomenten. Bijna twee uur lang wordt er een verhaal vertelt door een reporter die mensen opzoekt om verder te komen in zijn zoektocht naar Kagutaba, het ritueel van Shimokage.

De hele film kijk je door het scherm van een handcameraatje. Het werkt uitstekend wat mij betreft. Je voelt je echt veel meer betrokken in het verhaal en met de mensen. Realistisch is het zeker allemaal. Je wordt als kijker meegenomen in ondervragingen, panieksituaties of vooral beangstigende situaties. Er heerst een voortdurende spanning, een spanning die de reporter ook gevoeld moet hebben. Want als kijker van de film weet je net zo weinig af van de vloek als Kobayashi zelf.

De film is vooral stil, en erg sfeervol. Straten zijn leeg, huizen zijn vies, mensen lijken gestoord en wat moet dat met al die duiven en honden? Het gaf me een ongemakkelijk gevoel. De kunst van de film zijn vooral de dialogen. Er moet immers een verhaal worden verteld en Kobayashi doet dit op overtuigende wijze. De hele cast acteert trouwens erg naturel wat een realisme alleen maar versterkt.

Er zitten ook een paar erg sterke scenes in zoals het moment waarop Marika opeens bezeten raakt tijdens het eten. De creepy nightvision camera op de kamer van Marika was ook enorm spannend. Of de zenuwslopende eindscene in het bos, hoewel ik die geest met die embryo's belachelijk vond. Ik voelde het meteen aan mijn houding, weg spanning. Maakt niet erg veel uit verder, want daarna gaat de film weer snel verder naar een volgende spannende scene. De scene na de credits was best leuk, maar niet echt zenuwslopend.

Verder had ik het gevoel dat er nog een paar kleine plotholes in zitten, maar ben ze eerlijk gezegd al weer vergeten. Dit is in ieder geval een film die iedere liefhebber van spookverhalen moet zien. Het is extreem realistisch uitgevoerd, de film kent vele spannende, interessante dialogen en angstaanjagende, creepy scenes. Een hele verademing ten opzichte van de hedendaagse crap die er uit komt.

Tot vandaag was de oudste horrorfilm die ik had gezien Psycho uit 1960, maar nog nooit eerder had ik een oudere film volledig gezien, laat staan één van de eerste. Het was eventjes wennen, maar ik kan wel stellen dat het niet is tegen gevallen, en daarmee is mijn drempel toch wel stevig omlaag gegaan. Laat de rest van de klassiekers maar komen dus!

Door gebrek aan ervaring met dit soort oudjes is het een beetje moeilijk een oordeel te vellen over de beeldkwaliteit, maar erg goed was het niet. Veel zogeheten cigarette burns en enorm haperingen, ik weet ook niet of dit beter is in gerestaureerde versies. Sfeervol was het gelukkig wel. Opvallend dat ik de gesproken dialoog eigenlijk geen seconde heb gemist, omdat alles zo theatraal wordt gebracht. De muziek zorgde voor de juiste toon.

De verschijning van Schreck als Orlok is wel angstaanjagend. Het dunne lichaam, lange vingers en die ijzige blik zijn creepy, wat nog eens wordt versterkt door de muziek en haperend beeld. De scenes met Orlok waren meteen de beste en de enige waarin er spanning voelbaar was. Het moest vroeger nog vele malen erger zijn. Leuk om eens gezien te hebben.

Vermakelijke film over een onderwerp wat me normaal gesproken niet zo veel interesseert. Toch bevielen bijvoorbeeld ook films als The Illusionist en The Prestige uitstekend, terwijl ik niets moet hebben van liveshows op tv of talentenjachten. Te gemaakt, terwijl je Now You See Me ook zo kunt noemen.

Ik denk dat het vooral de 'Robin Hood' aanpak is die het voor mij geslaagd maakte. Het is ongeloofwaardig en bombastisch, maar schitterend gefilmd en erg entertainend. De shows die worden gegeven door The Four Horsemen zijn een groot spektakel die onmogelijk lijken. Totdat er wordt uitgelegd hoe de vork in de steel zit, blijft mooi.

Jesse Eisenberg vond ik met afstand de beste acteur van het stel. Erg goed in zijn rol en een heerlijk vlotte vertelstem die je geboeid houdt. Freeman was ook ouderwets goed, maar het is wel het zoveelste smartguy rolletje. Een film over magie en goocheltrucs bevat een aantal plottwists, sommige opzichtiger dan de ander. Het einde was voor mij in elk geval een verrassing, daar waar ik toch was gefocust op Alma als de vijfde Horseman. Sterk.

Na het bekijken van Nude Nuns with Big Guns kijk ik in elk geval anders aan tegen de, op het eerste oog onschuldige nonnen. Deze film maakt nonnen cool! Verhaal is natuurlijk hilarisch over kerken en haar aanhangers dat eigenlijk de grootste criminelen zijn.

De film is aardig sfeervol en deed constant denken aan een vrouwelijke Machete of een Desperado. De Mexicaanse sfeer die het uitstraalt is genieten evenals de soundtrack. De introducties van de personages zijn wat cheap, maar een aantal personages zijn wel toffe badguys. Ortega is ook goed gecast als killer non.

Van goed acteerwerk is geen sprake maar dat is niet storend. Een paar leuke oneliners deden me af en toe lachen en de enorme hoeveelheid naakt maakte me ook best blij. Er is alleen een hele grote maar...

Op gebied van creatief moorden schiet de film ernstig tekort. Qua exploitatie is er genoeg te bespeuren op seksueel en religieus gebied, maar de moorden waren van een slap niveau waardoor de impact eigenlijk niet zo groot is. Het leek me veel leuker als er tenminste wat ledematen zouden vliegen of meer gebruik van bloed. De meeste worden echter meteen uit hun lijden verlost door middel van een simpel headshot. Op het einde wordt het geweld gelukkig wat beter, maar het kan de teleurstelling op het gebied van smerigheid niet verbloemen.

Vooral een leuk sfeertje dus en veel naakt. Maar door het ontbreken van veel bloedvergieten geef ik deze een kleine voldoende. Had meer ingezeten.

Ik verwachtte eigenlijk een horror zoals Ferox en Holocaust maar het is inderdaad meer actie en avontuur. En het is absoluut geen Cannibal Ferox 2, die naam is puur als alternatief verzonnen voor een betere verkoop.

Een kleurrijk gezelschap stort neer met het vliegtuig en raken verdwaald in de jungle. Standaard maar heerlijke setting dus, al is het de eerste keer dat ik ook een held in het verhaal bespeur. Een beetje een combinatie van Rambo en Indiana Jones. Massacre in Dinosaur Valley heeft verder een barslechte dub maar daar is mee te leven. De crash is trouwens hilarisch in zijn eenvoud; een speelgoedvliegtuig dat in een struik crasht.

Dit is geen kannibalenfilm pur sang. Halverwege de film worden de kannibalen ingeruild voor een slechte slavendrijver die overigens best goed is gecast. De kannibalenscenes vond ik wat kinderlijker ogen dan normaal. Er is zelfs niks noemenswaardigs qua gorigheid en animal cruelty te benoemen. Alleen de piranhabeet zag er aardig realistisch uit. De soundtrack is best leuk, al vond ik de tropische muziek in het begin van de film echt top, daar kan ik echt van genieten. Ook best wat vrouwelijk schoon te zien, met als toppunt de langharige brunette. Jammer dat Kevin meer interesse heeft voor een afdruk van een dinosauruspoot dan voor een wip.

De film eindigt op Rambo-achtige wijze, net zo over the top maar minder spectaculair. Het was eigenlijk een beetje afgeraffeld. Speertje hier, paar zielige explosietjes daar en klaar. Ook raar dat de kannibalen ook opeens compleet uit beeld waren. Toch weer genoten, al is het maar vanwege de exotische setting, foute dialogen en topless dames.

Na zo'n vijftien jaar maar eens herzien. Ik had deze vroeger nog op videoband en in de tijd dat ik Murphy een held vond helemaal kapot gespeeld. Het verhaal heeft behalve een paar kilootjes extra niet veel om hert lijf, maar stop er een paar fat-jokes en scheten in en je hebt een ijzersterke komedie. Voor kinderen.

Van enige nostalgie is zeker sprake, maar als je verder kijkt blijft is het maar een matige film. De film zit doorspekt met grappen over dikke mensen, zowel slapstick als verbaal. Soms geinig, maar bijna nooit echt leuk. Eddie is op dreef, want die kan zijn ei kwijt in een stuk of acht personages. Een Eddie-overkill dus, waarvan eigenlijk alleen Buddy Love - z'n eigen look - en die moeder wel leuk waren. Het was ook de eerste film waarin ik Jada leerde kennen. Een plaatje.

Hoogtepunt is nog steeds de stand-up comedy tussen Buddy Love en Reggie (Chappelle). Het overdreven gelach van Murphy was dit keer wel aanstekelijk, de aanwezige 'extra's' hebben hier waarschijnlijk ook echt van in een deuk gelegen. Het was ook mijn eerste kennismaking met de 'ur momma'-jokes, blijven natuurlijk wel klassieke grapjes. Het overgrote deel van de film is vooral heel druk en erg simpel. Wanneer de familie Klump het aan de eettafel op een ruften zet is het dieptepunt wel bereikt. Als tienjarige blaag hilarisch, maar nu niet meer.