Opinions

Na Isabella en Dream Home mijn derde Pang en daarmee is nu toch wel bevestigd dat het een fijne regisseur is. Leuk debuut dat geen topper is, maar wel goed weet te vermaken. Een idee dat bij vlagen goed is uitgewerkt. Grappig dat de nadruk zoveel op de film komt te liggen in plaats van op het moorden zelf. Dat zorgt voor enkele komische situaties.

Het is goed dat Kot en Cheung op dreef zijn want die dragen inderdaad de film. Ook klopt het dat niet alle humor even geslaagd is. Soms wat flauw, maar vaak zat ik toch wel met een grijns te kijken. Door de vlotte montage blijven weinig scenes echt hangen moet ik zeggen. Alleen het einde, wat dan weer iets te lang duurde.

Wel was ik onder de indruk van de soundtrack. De 'Cheun & Michiko theme' vond ik erg leuk, maar de hele film wordt ondersteunt door veel verschillende, maar altijd passende soorten muziek. Het leven van een huurmoordenaar is bittere ernst, maar Pang weet er een heerlijk, luchtige kijk op te geven.

Macabre moet het niet van het verhaal hebben. Het is de uitwerking wat van deze film een vrij bijzondere rit maakt. Jammer genoeg is het begin wat braafjes vergeleken bij de spectaculaire climax. De fan heeft echter niks te klagen.

Een groepje vrienden vinden een aangeslagen meisje op hun pad. Ze blijkt beroofd maar de vrienden besluiten haar wel even thuis te brengen, naar een alleenstaande villa in het bos natuurlijk. De hoofdrolspelers worden kort geïntroduceerd, zo is er de stoere gast, de zorgzame man en het lekkere ding. Het maakt allemaal niet veel uit, zolang ze maar goed kunnen gillen en slecht kunnen rennen. De invloeden van een TCM en l'Intérieur zijn niet te vermijden. De kettingzaag, de baby en de gestoorde moeder. Het wordt nergens zo goed, maar het is een dappere poging.

Het eerste sterke punt zijn de kille acteerprestaties van de moordlustige familie. De monotone manier van spreken van de moeder geeft me kippenvel samen met haar emotieloze smoel en vreemde taal. Het klinkt toch altijd iets dreigender wanneer er in een niet herkenbare taal wordt gesproken, al zitten er af en toe wel Nederlandse zinnetjes in. Zoonlief Adam is met zijn stonede blik ook allesbehalve een vrolijke jongen en blijkt ook nog eens erg sterk. Maya is niet veel vriendelijker, opvallend is dat ze net zo oud is als Daanish terwijl ze de dochter van haar speelt. De sfeer in het huis is enorm onheilspellend. Wanneer de gastvrouw zo tegen me zou praten zou ik gillend een hoekje opzoeken en in foetushouding afwachten totdat de nachtmerrie voorbij is. Klein gemis dat er niet veel duidelijk wordt over de achtergrond van de familie. Er wordt wel een poging gedaan, maar dan nog blijft het vooral gissen.

Het eerste gedeelte is ondanks het overtuigende acteerwerk niets nieuws en net op het moment dat je iets inkakt kondigt het tweede sterke punt zich aan en dat zijn de special effects. Er wordt namelijk niet bespaard op de vele liters tomatensaus die het huis rood kleuren. Er vallen best wat slachtoffers en na een tijdje liggen de stukjes hersens en schedels verspreidt. De slachtoffers glibberen door de rode smurrie en de smerigheid komt bijna door de tv je huiskamer in. De kills hadden wat mij betreft wat origineler gemogen, er moet altijd wat te wensen overblijven natuurlijk. Macabre is een leuke verrassing, zeker omdat het uit een voor mij onbekend filmland komt. Het is nergens écht bijzonder goed, maar overall een zeer redelijk splatterfilmpje waarbij de fan zich niet hoeft te vervelen.

Net gezien in de bios in LA en uitstekend bevallen zoals verwacht. Robert Rodriquez is een goede regisseur en de Machete trailer vond ik al bijzonder boeiend in Grindhouse. Trejo heb ik altijd een leuk acteur gevonden met een geweldige uitstraling en charisma en hij wordt bijgestaan door een aantal groot acteurs en bijzondere lekkere actrices. Kan niet meer misgaan dus.

Het intro zet meteen de toon voor een lekkere over de top actiefilm. De kills worden zo gruwelijk mogelijk verzonnen en missen hun uitwerking niet. Trejo moet het niet van zijn acteertalent hebben maar woest kijken en met zijn mes zwaaien gaat hem goed af. Het verhaaltje is niet erg diep, maar goed genoeg om de actiescenes op een geloofwaardige manier aan elkaar te rijgen. Ook zit de film vol leuke oneliners en zwarte humor.

Het vrouwelijk schoon was ook een grote plus. Michelle Rodriquez, de chick op het begin en de tieten van Lohan. Hoogtepunt was Jessica Alba, steeds als ik weer een nieuwe film van haar zie val ik als een blok. Wát een prachtwijf! Verder een hoop guns, cars, explosies, badguys en backstabbers en je hebt een heerlijke popcornfilm die je doet snakken naar het tweede en derde deel!

Heel goeie film met Bale die een dijk van een prestatie neerzet.

Christian Bale ziet er eng mager uit. Een wonder om 40 kilo af te kunnen vallen. De sfeer in de film is ontzettend grauw en greep me van begin tot het eind bij m'n strot. Iedere minuut bleef ik aan het beeld gekluisterd.

Natuurlijk verwachtte ik dat Ivan geen zuivere koffie was, maar de wendingen die de film neemt had ik niet zien aankomen. Verrassend dus, ookal is het de laatste jaren al meer in een film verwerkt.

Erg mysterieus, uitstekend geacteerd van Bale en een sfeer om van te smullen. Hier houd ik van!

****

PS. Ivan deed me meteen denken aan Butterball uit Hellraiser.

Butterball
http://www.eng.umu.se/monster/john/images/butterball.jpg

Ivan
http://www.etext.org/Politics/MIM/movies/long/machinist1.jpg

Mijn verwachtingen waren aardig hoog, omdat het eerste deel verrassend leuk was.

Het verhaaltje was niks bijzonders. Het deed me vooral denken aan The Lion King en soms ook aan The Land Before Time III. Geen punt op zich, in dit soort films dient het verhaaltje meer als een kapstok waaraan je leuke grappen kan ophangen. Dat is dan weer wel geslaagd. Als je de humor uit het voorgaande deel weet te waarderen, dan zul je ook hier met een glimlach op je smoel zitten.

De voicecast was trouwens weer goed ingesproken met Cohen als de hilarische Julien als hoogtepunt, net als in deel één overigens. Hoewel Stiller vast z'n best heeft gedaan ergerde ik me af en toe aan zijn stem. Ik zag geen Alex the Lion, maar de hele tijd de zielige Gaylord Focker uit de Meet the...-films. Sommige zinnetjes leken haast gekopieerd. Wat me trouwens ook opviel is dat Melman aardige gelijkenissen treft met de kop van Anthony Lurling .

Verder is de film weer aardig doorspekt met leuke herkenbare liedjes en ziet het er mooi verzorgd uit. Het moraaltje of liefdesverhaaltje is haast verplichte kost; beetje jammer, maar niet echt storend. Niks mis met deze film dus.

Jason Mewes, leeft die nog? En dan zie je dat hij al aan bijna honderd films heeft meegewerkt, bizar. Zijn laatste film die ik zag, en ik was redelijk fan toen, was denk ik Jay and Silent Bob Strike Back. En ook die andere jaren '90 films waarin hij naast Kevin Smith opdook waren de moeite. En nu voor het eerst mag hij zelf in het stoeltje zitten.

Madness in the Madness speelt zich af in een soort meta-universe waarin sommige acteurs hun echte naam dragen. Een beetje zoals in sommige, vroegere Kevin Smith films. Jason Mewes wilt in deze film af van zijn Jay-imago en gaat hiervoor heel ver. Met een cast als Kevin Smith, Vinnie Jones, Gina Carano, Danny Trejo en een cameo van Stan Lee klinkt het helaas leuker dan het is. Misschien ben ik het niveau inmiddels een beetje ontgroeid, maar het is allemaal wel erg zelfbewust en flauw. Het stoort nergens echt, maar ik heb een enkele keer moeten lachen. En dat is behoorlijk weinig voor een komedie, al heeft de film ook zijn hardere kantjes.

Dat Smith en Mewes al jaren bevriend zijn zie je ook terug in de regie; het geheel voelt ook aan als een Smith-film. Een behoorlijke vaart, van de hak op de tak soms zelfs en chaotisch. Een beetje matig dus, al ben ik nog steeds benieuwd hoe de Jay and Silent Bob Reboot gaat uitpakken wanneer ze weer écht in hun vertrouwde rol kruipen.

Aardige thriller over een moeder die haar autistische zoon niet in bedwang kan houden en daarbij ook in de steek wordt gelaten door haar idiote man. Met nog een kind op komst besluit ze een oppas in te huren die langzaam maar zeker vreemd gedrag begint te vertonen.

Madre moet het vooral van de vertolkingen hebben, want zowel Diana, Luz als Martin worden overtuigend neergezet. Lijkt me echt verschrikkelijk om met zo'n kind te moeten omgaan, maar ik denk dat niemand daar zomaar klaar voor is. Ramírez weet haar wanhoop uitstekend naar het scherm over te brengen. Haar man Tómas was maar een cliché lul. De man die buitenshuis neukt en helemaal niks gelooft is niet bepaald verfrissend te noemen.

Een goed punt is dat het mysterie lang bewaard blijft. Natuurlijk heb je met zo'n titel wel enkele ideeën maar op een bepaald moment twijfel je wat echt is en wat niet. Mede omdat Diana wordt vergiftigd hinkte ik nog even op de gedachte dat juist zij gestoord werd en dat er eigenlijk niks aan de hand was. Hoe het uiteindelijk eindigt vind ik gelukkig de betere keuze. Het feit dat Luz voortdurend in haar eigen taal praat, en ook niet wordt ondertiteld, maakt het geheel nog wat spannender.

Ik vind het juist wel belangrijk waarom het een en ander gebeurt, maar dan blijf je echt op je honger zitten. Net als menig ander blijven enorm veel vragen onbeantwoord en dat vind ik erg jammer. Waarom spreekt iedereen Filipijns? Waarom moet Martin de keizersnee doen? Wat is het motief van Luz? Wat dat betreft is het einde teleurstellend.

Af en toe is het best leuk om een film te kijken die bestaat uit meerdere kortfilmpjes. Zo hoef je niet zolang de aandacht bij één verhaallijn te houden als je daar geen zin in hebt. Het nadeel is wel dat als de filmpjes kut blijken te zijn, je in dit geval, vier keer wordt teleurgesteld.

Ik heb ook geen zin om alle verhaaltjes apart te bespreken. Geen enkel filmpje springt er echt bovenuit, al is The Morque net wat spannender dan de rest. De verhaaltjes zitten vol met Aziatische clichés en geen van de geesten weet te overtuigen. Spannend is het nauwelijks wat zorgt voor een erg lange zit.

Zo'n carnival blijf ik toch fascinerend vinden en een uitstekende broedplaats voor kwaad. Een zooitje freaks, een hoop bedenkelijke attracties waarbij je jezelf afvraagt of je er ooit nog levend uitkomt en de verslaafde, pedofiele clown die het met de three-legged-lady doet. Althans, dat is een beetje het beeld wat ik er van heb. Speeth weet het helaas niet overtuigend te brengen.

Want de bovengenoemde dingen zitten wel degelijk in de film. Het intro is nog best boeiend met een kleine rondleiding over het terrein waarbij we diverse attracties zijn. Ook de freaks zijn aanwezig, al is het niet zo divers als ik had gehoopt of later bijvoorbeeld is gedaan in American Horror Story. Het grootste probleem is dat het geheel aanvoelt als een puinhoop. Chaotisch. Amateuristisch. Van de hak op de tak. Het was moeilijk om de aandacht er continu bij te houden en dat zegt veel over een film die amper vijf kwartier duurt.

Visueel is de film soms nog aardig, maar daar is veel mee gezegd. Het voelt inderdaad soms als een LSD-trip, al kun je denk ik beter het echte goedje nemen. De special effects waaronder met name het bloed waren ook maar matig. Er zijn betere en meer smerige scenes, maar die staan helaas tussen de outtakes. Behoorlijk vage bedoening ook met die kannibalen onder de grond, of beter gezegd, gewoon zombies die uit Night of the Living Dead zijn komen lopen. Het is zoals Stephen Thrower in de introductie al zegt: te genieten voor mensen die geen verhaal hoeven en zich niet storen aan low budget. Maar hij vergat te vertellen: negeer ook het amateurisme en het rommelige script.

De film presenteert zich een beetje als een modern sprookje. De enorm overdreven reacties van het hele dorp als Malena voorbij loopt begeleid door een bijpassend muziekje. De film heeft meer komische dialogen en elementen dan drama of romantiek vind ik.

Bellucci is weer heel mooi natuurlijk maar voor de rest stelt de film niet veel voor. De film leidt nergens echt naar toe. Ook waren de personages maar oppervlakkig waardoor ik me niet echt in kon leven in de film.

Niet zo goed als Zhang's toppers Hero en House of Flying Daggers maar zeker wel geslaagd. Het verhaal draaft op een gegeven moment iets te ver door en doet meer denken aan een soap dan een web van koninklijke intriges. Maar het is vooral de sfeer, de visuals en het acteerwerk dat de film sterk maakt.

Visueel is Curse of the Golden Flower namelijk verbluffend. Het paleis is met zijn kleurrijke uitstraling een prachtig decors. Erg veel goud, afgewisseld met andere knalkleurtjes waardoor het het enorm chique uitstraling heeft. De kostuums zijn ook erg mooi. Tiendelige pakken, kapsels en kronen versierd met goud en de armor van de soldaten blinkt ook. Best een sterke soundtrack ook. Ik werd in elk geval meteen gegrepen door de royalty sfeer.

De film begint in een vrij traag tempo, maar wist me wel meteen te boeien. De diverse figuren worden goed geïntroduceerd. We zien hun verschillende beweegredenen, maar het drama wordt iets te ver doorgevoerd op het einde. Het stoorde me echter niet zoveel want de cast doet het uitstekend. Dit is een eerste soort rol van Fat die ik zie, terwijl ik hem toch vooral ken als actieheld. Gelukkig was hij ook hier weer een baas. Man Li als de jonge Chan is een erg knap meisje, maar wederom gaat de meeste lof naar de geweldige Li Gong, heb toch wel een zwak voor haar. Acteert weer enorm sterk, is een erg mooie vrouw en door haar pluspunten kon ik het niet verhelpen af en toe aan de motorboot te denken.

De actie ziet er ook verzorgd uit, al komt dat vooral het laatste half uur aan bod. Grootste helden waren de zwarte bodyguards van de Emperor. Die waren erg stoer met hun boomerang swords. Op het eind volgt nog een grote veldslag die mooi is om te zien, maar niet zo bijzonder verder. Wel geinig hoe ze zo de val inliepen en daarna duizenden speren en pijlen over zich heen kregen.

Zijn vorige werk evenaren is erg lastig natuurlijk, maar deze film is toch geslaagd. Vooral de visuals, acteerwerk en sfeer zijn erg goed gelukt. En Li Gong natuurlijk.

Ik vond hem wel goed. Misschien omdat ik er, in tegenstelling tot vele, niet van uit ging dat het een rasechte komedie was.

Jackson en Levy tegen over elkaar is gewoon grappig. Leuk om te zien hoe een keiharde cop ( zoals gewoonlijk goed neergezet door Jackson) reageert tegenover een enorme sukkel ( Levy).

Natuurlijk allemaal niet origineel, maar dat zie ik graag door de vingers, aangezien de film mij voor de volle 80 minuten heeft vermaakt.

3.5*

Geen moment interessant. Er loopt een tijger los en af en toe zie je dan een afgebeten arm liggen oid. Ik denk dat de tijger ongeveer 1 minuut in de film te zien is. De personages zijn stuk voor stuk oninteressant en hebben geen meerwaarde. En verwacht absoluut geen horrorfilm. Zeventig minuten lang onzinning gebrabbel over hoe ze de tijger moeten gaan vangen.

Bij dit soort films is de poster meestal veel toffer dan de film. De tijger ziet er overigens helemaal niet zo uit hoor.

Aardig filmpje, maar het gebrek aan originaliteit doet de film een beetje de das om.

Eaten Alive bevat alle ingrediënten die een jungle-filmpje moet hebben. Een leuke cast, animal cruelty, naakt en wat ranzige scenes. Leuk om Kerman (Cannibal Holocaust) weer in een rol te zien en ook Me Me Lai (Last Cannibal World) kon me weer bekoren als sexy inboorling. Janet Agren's lichaam was ook best de moeite waard. Leuke soundtrack, al wordt die later door Lenzi hergebruikt in Cannibal Ferox.

Dat is niet het enige wat gekopieerd is. Want veel dierenscenes en een handjevol ranzige kannibalenscenes zijn geknipt uit Man from Deep River, Last Cannibal World en Mountain of the Cannibal God. Vervolgens zijn deze keurig in deze film geplakt maar op een gegeven moment voelde het allemaal wel erg herkenbaar. Nogal goedkoop en een doodzonde dat Lenzi niet wat origineler kon zijn. Wat rest is een degelijk filmpje die ondanks dat voor de genreliefhebber een leuke toevoeging is.

Goede slasher met een behoorlijk nare sfeer. Spinell zet een overtuigende psycho neer die onder de mensen best een gentleman kan zijn, maar compleet veranderd wanneer hij alleen op zijn kamertje is met een handvol verminkte poppen om zich heen.

Die momenten waarin hij tegen zijn poppen praat en dezelfde zinnetjes maar bleef verhalen geven een naar gevoel. Op een gegeven moment was ik daar wel een beetje klaar mee, maar gelukkig zitten er ook een paar heerlijke moorden in de film. De allervetste is natuurlijk de shotgun-kill, zelden heb ik ze zo bruter gezien. Uiteraard zit de briljante Tom Savini weer achter de make-up effecten die hierin zichzelf neerschoot (hijzelf haalde de trekker over om zijn dummy kapot te knallen). Ook de dood van Frank was lekker bloederig, maar deze geniale momenten worden helaas afgewisseld door wat mindere effecten zoals messen die de huid niet echt lijkt te raken.

Deze film is echt een one-man-show; wanneer Frank weer een nietsvermoedend slachtoffer achtervolgt is het altijd spannend. Dan is de donkere sfeer echt proefbaar. Film heeft ook een perfecte speelduur waardoor hij eigenlijk geen moment verveelt. Geslaagde genrefilm!

Beter dan het origineel. Niet verwacht, aangezien je toch al snel vooroordelen hebt als het om een remake gaat.

De film uit 1980 had al behoorlijk wat sfeer, maar deze versie levert daar absoluut niet op in. De nachtelijke plaatjes van de stad zijn erg mooi geschoten en de fenomenale soundtrack roept iets onguurs over zich af.

Hoewel Spinell het in de film van Lustig zeker aardig deed, weet Wood zijn prestatie zonder twijfel te evenaren. Groot verschil is ook dat het geheel in POV is geschoten wat ik echt een meerwaarde vind. Ten eerste omdat je jezelf zo makkelijker in de killer kan verplaatsen; bruut moorden vanuit eerste persoon geeft een nogal onwerkelijk gevoel. En ten tweede omdat dat blije Hobbit-hoofd veel buiten beeld blijft.

De make-up was ook van een hoger niveau, ondanks dat good old Savini dit keer niet meerwerkte. Wonden zien er zeer realistisch uit, en het scalperen was bijna voelbaar. Ik wil wel even iets kwijt over die carcrash; waar sloeg dat op? Overrijden oke, maar vervolgens doodleuk tegen de muur op? Dat wil ik niet geloven. Tof einde verder, vergelijkbaar met het origineel. Een remake die ook echt een meerwaarde heeft.

Ook deze culthit maar bekeken, maar zo heel bijzonder was ie nou ook weer niet. De maniac cop zelf is een alleraardigste badguy waar een interessant mysterie omheen hangt. Een simpele, doch dreigende uitstraling met veel power. De moorden waren grafisch niet opmerkelijk, maar ze waren wel dusdanig goed gefilmd dat het overtuigde.

Nog best een bekende cast met Roundtree, Atkins en natuurlijk Bruce Campbell, geweldige vent en onsterfelijk door zijn Ash-rol. Zijn rol hier is echter niks bijzonders, evenals zijn acteerwerk. Het uitzoeken van de identiteit van de killer leidt tot een typisch cop-verhaal wat voor wat dode momenten zorgt.

De uitkomst is verrassend; in de zin dat het eigenlijk helemaal niet kan. Hij voelt geen pijn, maar dan ben je toch niet meteen bestand tegen kogels? En dan wel aannemen dat hij van een stalen pijp dood is? Door de geringe speelduur goed te verteren.

De misleidende poster en titel doen vermoeden dat het om een spookhuishorror gaat, maar Mansion of the Doomed gaat over een wanhopige dokter die koste wat het kost zijn dochter van een nieuw paar ogen wilt voorzien. Nietsvermoedende slachtoffers worden zijn kelder ingelokt, terwijl de dokter steeds gestoorder wordt...

De film is al wat gedateerd, maar het acteerwerk blijft overeind. Leuk om Henriksen in een vroege rol te zien. De effecten zijn bij momenten best goed, al had er meer van de operaties getoond mogen worden. Best spannend, maar nergens bijzonder en helaas valt de film op den duur wat in herhaling. Einde is heerlijk ironisch, maar wel een inkoppertje natuurlijk.

Niet al te hoge verwachtingen van een WWE productie maar hij viel erg mee. Cena moet natuurlijk al zijn kunstjes in dit debuut laten zien en dus krijg je veel kogels, explosies en soms zelf WWE-moves. Niks mis mee, hoewel er af en toe wel een loopje met de waarheid wordt genomen. Zo ontsnapt Cena uit wel vijf grote explosies, worden er zo'n vijf magazijnen kogels op hem af gevuurd tijdens de achtervolging en wordt hij niet geraakt en denkt hij inderdaad niet na.

Maar het belangrijkste is dat de film goed vermaakt. Veel clichés en clichépersonages maar dat maakt in dit geval weinig uit. De film wordt wellicht naar beneden getrokken door users die het hersenloze actie vinden en Cena-haters, maar dat geldt niet voor mij.

Drie sterren en een halfje erbij omdat Cena het in dit acteerdebuut ( buiten WWE) aardig doet.

Leuk drama met een aantal komische momenten.

Ik heb zelf nog nooit een hond gehad. Vroeger toen ik een jaar oud was wel, maar die hadden m'n ouders weggedaan omdat hij me altijd aanviel. Ik heb echter wel andere huisdieren gehad dus binding met dieren heb ik wel.

Wilson en Aniston acteren goed samen. Vooral Aniston vond ik leuk spelen. Het verhaaltje begint zoet, maar later blijkt de hond Marley een extreme lastpak te zijn. Toch blijven zijn baasjes, en jij als kijker, van hem houden. Ondanks alle, soms komische, ellende die hij veroorzaakt is hij een deel van het gezin geworden.

Ik las uit de reacties al dat het tegen het einde een zielige film werd, dus dan weet je natuurlijk wat je kan verwachten. Ik verwachtte echter een tragische dood, maar de oorzaak was gelukkig ouderdom. Toch was het best ontroerend en zat ik wel even met een brok in m'n keel. Goede, onderhoudende film.

Acht jaar geleden is het dat ik Martyrs voor het laatst had gezien. De film kwam uit in de tijd dat de Franse shockhorrors als paddenstoelen uit de grond schoten. Door de enorme hype was ik teleurgesteld maar als ik het nu teruglees kan ik me totaal niet meer vinden in mijn geschreven stukje destijds. Martyrs is één van de meest aangrijpende shockhorrors die ik ken.

Toen Laugier het script schreef was hij depressief en kampte hij met zelfmoordneigingen. Dat heeft geresulteerd in een uiterst ziek scenario waarin er wordt gezocht naar leven na de dood. Origineel uitgangspunt wat op wel heel brute wijze wordt geuit. Een jong meisje ontsnapt uit een kelder na maanden te zijn gemarteld. Jaren later is ze uit op wraak, met hulp van haar vriendin. Maar wat zij te wachten staat is met geen pen te beschrijven.

Er wordt waanzinnig goed geacteerd door de dames Alaoui en Jampanoï. In tegenstelling tot jaren geleden voelde ik nu echt met Anna mee. De momenten waarop ze tikken krijgt, bewusteloos raakt en meteen weer wordt bijgebracht om vervolgens weer tikken te krijgen zijn bijna hartverscheurend. Maar ook Lucie is een boeiend character die wordt gedreven door wraak en waanideeën. Beide weten ze de film naar een hoog niveau te tillen waarbij je toch hoopt dat het enigszins goed afloopt voor de twee.

Wat dat betreft krijgen we een dikke middelvinger van Laugier. Dit is Franse terror op zijn best. De film is keihard en in your face. De entree van Lucie is er één om niet snel te vergeten, zeker niet omdat er ook een kind overhoop wordt geknald. Bloederig, extreem gewelddadig en overtuigende special effects. Dat uit zich in meerdere dingen zoals skinless Anna en het waanbeeld van Lucie. Die is wel erg creepy waar de meeste ghostmovies nog een puntje aan kunnen zuigen.

Het einde is er één om over na te praten, met een laatste shot die wederom aankomt als een mokerslag. Martyrs is niet voor tere zieltjes en één van de weinige films waar ik me soms echt ongemakkelijk bij voelde. Het overdreven Hostel-gemartel waarin naalden langzaam door stukken vlees worden geprikt is vooral een special effects showcase en bovendien fysiek. In Martyrs worden de slachtoffers op uiterst serieuze wijze vooral mentaal verwoest en dat is waar je de mensen het beste raakt. Juist daarom doet dit me wél wat.

Ik ben verder niet echt bekend met het Lucha Libre, maar het leek me absoluut een gegeven waar je een interessante slasher omheen kon breien. Helaas neemt de teleurstelling de overhand.

Met de setting en cast zit het wel snor. El Mascarado Massacre speelt zich af in een Mexicaans spookstadje. Een stel pornosterren zoeken een geschikte locatie om te filmen maar weten niet dat er een moordenaar rondloopt. De locatie ademt een typisch Mexicaanse sfeer uit die wordt versterkt door de typerende muziek. De boel is compleet verlaten dus een ideale plek om je slachtoffers de longen uit hun lijf te laten schreeuwen. Maar dan is het jammer dat de legende me niet wist te overtuigen. Toen de mythe werd verteld kreeg ik nu niet bepaald het idee dat we hier met een gestoorde gek te maken hadden. Ik moest meteen denken aan een show-worstelaar zoals we die van de Amerikaanse tv kennen.

De cast is goed genoeg met Milani die met haar dikke lippen en sex appeal een perfecte porno uitstraling heeft. De cokesnuivende regisseur ziet er uit als een wannabe pimp en we hebben de sympathieke dikkerd. Leuk om Keyes in een cameo te zien. Ik herkende hem nog van House of 1000 Corpses maar zijn kop is ook hier op zijn plaats.

Het is jammer dat de film qua nudity nogal braaf is, zeker omdat ze een pornootje willen opnemen. Je ziet een paar keer een tiet, niet cool. Ik had toch wel wat meer kinky scenes verwacht die de boel meteen naar een hoger niveautje konden tillen. Aangezien ik de legende van de luchador al niet zo overtuigend vond, is het jammer dat dit nogmaals wordt bevestigd wanneer hij in beeld komt. Waarom hebben ze niks met zijn uiterlijk gedaan? Bijvoorbeeld zijn gezicht eraf omdat hij ooit is vernederd en nu wraak neemt. Zelfs zijn masker is saai. Dit had nog goed gemaakt kunnen worden met een aantal spectaculaire worstelmoves maar ook die ontbreken. Enorm zonde als je notabene een worstelster in je gelederen hebt. Kortom: de killer is absoluut inwisselbaar.

De moorden waren aardig, maar ook daar had meer ingezeten. Als die derde moord zo bruut is, waarom niet meteen all out bij die eerste twee. Die waren namelijk erg matig. Verder wordt de film na een tijdje behoorlijk bloederig, al is het jammer dat veel actie niet wordt gefilmd. Special effects waren aardig, maar niet schokkend.

Het einde was ook enorm voorspelbaar, al vroeg ik me af waarom zij opeens die stalen buis door haar lichaam had? Een redelijke wegkijker die door de speelduur niet echt verveeld, maar in potentie zoveel meer in huis heeft dan dat Baget er uit heeft laten komen. Een gemiste kans.

Na Dumb & Dumber te hebben herzien blijft ook deze The Mask nog zeker te kijken. De film mag dan wel vijfentwintig jaar oud zijn, op grafisch vlak heeft hij in elk geval de tand des tijds doorstaan. Ik ben alleen de humor van Jim Carrey een beetje ontgroeit, maar gelukkig haalt ie zijn meeste fratsen uit wanneer hij het masker draagt.

We hebben deze vroeger, net als de andere Carrey-films, helemaal grijs gedraaid op VHS. Zo'n masker was toch een beetje een jongensdroom ook waardoor dit een tijd mijn favoriete film is geweest. Jim Carrey speelt zijn bekende spel, maar blijkt uiterst geschikt voor zijn rol van het masker. De toch al soepele bewegingen en gelaatstrekken zorgde ervoor dat Russell enorm veel kosten kon besparen, er hoefde aan de cartooneske Carrey nog weinig digitaal gesleuteld te worden. Soms is het merkbaar dat de film zich ook op kinderen richt, maar een aantal grappen zijn nog prima te verteren. Het grootste pluspunt is de combinatie van tekenfilm en live-action wat door uitstekende CGI geloofwaardig op het scherm wordt getoverd.

Dit is tevens ook het debuut van de oogverblindende, 21-jarige Cameron Diaz. Werkelijk een plaatje, en ook haar acteerwerk valt alleszins mee. Logisch gezien haar vervolgcarrière. Ook een groot pluspunt voor Milo het hondje. Die vertolkt nog een behoorlijke rol, uitstekend getraind.

Aardig horrordrama dat volledig gedragen wordt door Angela Bettis. Ook al vind ik haar bloedirritant, ze acteert wel overtuigend een compleet geïsoleerde weirdo. Extra vermelding waard is Anna Faris, die voor eeuwing het Scary Movie-imago met zich meedraagt, maar hier een sexy lesbienne speelt. Leuk!

Lucky McKee begint met een uur drama waarin we moeizame relaties zien tussen May en haar omstanders. May is extreem weird waardoor de film een nare sfeer krijgt met af en toe een zwartkomische noot. Ik zat vaak met plaatsvervangende schaamte te kijken naar het gedrag van de volslagen krankzinninge May. Toch duurt het best lang voordat je als gorehound aan je trekken komt.

In het slot gaat May dan eindelijk los als zelfverzekerde poppenknutselaar. De moorden zijn clean en classy, maar toch bloederig. Disturbing einde ook, maar in het algemeen een vrij doorsnee filmpje.

Cube-light. Net als in de horrorfilm draait het hier om een enorm labyrinth dat voortdurend van vorm veranderd. Hier ontbreken echter de dodelijke traps en vooral het geweld. De PG13-rating en een cast vol jeugdigen houden de film wat te braaf. Want wat krijg je dan? Een achtbaan van CGI-geweld waarbij vrijwel iedereen steeds nét aan de dood ontsnapt.

The Maze Runner begint nochtans goed. Waarom wordt Thomas daar wakker? Wie is hij? Waarom kan hij niet weg? Wie zijn de andere gevangenen? Ik hou wel van de mysterieuze sfeer en ben benieuwd naar verklaringen. Ook het feit dat sommige waren gestoken door een kwaadaardig iets zorgde voor hoge verwachtingen. Op dat moment twijfelde ik ook aan de rating en zelfs heel even aan het genre. Misschien toch wat horrorinvloeden?

Maar de actie is als een Disney-attractie. Snel, lawaaiierig, binnen de lijnen en geen ruimte voor experimentjes. De grievers zagen er niet eens zo slecht uit, maar het feit dat hun krachten makkelijk werden ingedamd door een stel tieners maakte ze plotseling makke lammetjes. Die jonge bende deed me teveel denken aan de Lost Boys van Peter Pan. Af en toe kwam het gezanik me de keel uit.

De uiteindelijke verklaring is licht bevredigend, al kennen we het trucje van weer een outbreak natuurlijk wel.

Vooraf stonden me een paar dingen tegen om deze film te bekijken. Het verhaaltje spreekt me niet direct aan en sci-fi is sowieso niet meteen mijn ding. Gelukkig is de film me vanaf de eerste minuut erg meegevallen.

Het verhaal gaat niet erg diep, heb de shorts ook niet gezien. Maar Meatball Machine heeft een erg te genieten, rauwe apocalyptische sfeer. Maar het sterkste punt zijn de zeer toffe designs van de Necro-Borgs. Daar ben ik toch wel door verrast. Enorme kostuums met talloze slangen die in en uit, al dan niet zelf gecreëerde, lichaamsopeningen komen. De schroeven in de ogen zorgen voor een angstaanjagend aanzicht en het kraken van hun nek klinkt akelig, maar heerlijk. Net zo tof zijn de kleine piloten van deze Necro-Borgs die ook erg leuk zijn vormgegeven. Wat aandoenlijker dan hun host, maar puur evil van binnen. Het is cinematografisch niks bijzonders, maar ondanks dat is het wel steeds genieten bij het zien van zo'n prachtige Necro-Borg.

De transformaties waren ook tof gedaan en bij vlagen wordt je beeld gevuld met bloed of andere smerigheid. Acteerwerk stelt niet veel voor, maar aangezien het eindgevecht een half uur duurt merk je daar niet veel meer van. Toffe verrassing deze film.

De geishawereld is een mooi onderwerp om te verfilmen. Je ziet dan ook voortdurend prachtige settings en kostuums wat de sfeer zeer aangenaam maakt. Het verhaaltje is geromantiseerd zoals je van Hollywood kan verwachten. Minpuntjes waren de gesproken taal. Niet superstorend maar ik weet zeker dat het in de originele taal veel beter zou klinken. En de film duurt net een half uurtje te lang.

Eindelijk helemaal gezien en laat een behoorlijke indruk achter. Ik vind hem nog iets beter dan Boyz n the Hood, mede door de betere acteerprestaties en het ruwe realisme.

Ik heb het normaal niet zo erg op hiphoppers, hun taaltje en hun muziek maar films in dat genre vind ik dan wel helemaal te gek. Waarschijnlijk gewoon uit nieuwsgierigheid om ontspoorde jongeren er alles aan tezien doen om uit de achterstandswijken te ontsnappen, respect af te dwingen of geld in het laatje te krijgen. Zelfs als ze daarvoor een paar badasses voor af moeten knallen. De acteerprestaties zijn heel erg goed en de wijk vond ik ook veel levendiger en beter weergegeven dan in BitH. Het enige nadeel is dat ik bij dit soort films na 90 minuten nog lang niet ben uitgekeken maar dan houdt hij er al mee op, wat ik erg jammer vind. Zeker bij zo'n genre als dit waar de goeie films schaars zijn.

4.5*

In tegenstelling tot de andere Bruce Lee films zit hier nogal wat humor in. Soms geslaagd, vaak ook misplaatst. Het verhaaltje deed denken aan dat van Enter the Fat Dragon - wat weer een hommage is aan Lee's Enter the Dragon.

De film was ongetwijfeld minder als Lee er niet in had gespeeld. De decors zijn best aardig, het acteerwerk is dat zoals verwacht allerminst. De werkelijk verschrikkelijke nasynchronisatie is vaak irritant maar wordt verbloemd door de fenomenale vechttechniek van Lee. Het nunchuckgevecht is erg stoer en het eindgevecht met Norris lekker vermakelijk. Maar wat een kneus is die Norris toch, totaal niet indrukwekkend. Flauw is weer als Lee net wilt beginnen met vechten en dan vlug wordt weggeroepen. In The Big Boss was er volgens mij net zo'n scene.

Wat ook opviel ten opzichte van zijn andere films waren een aantal camerapunten. Zo keek je vanuit iemands ogen die doodging en vervaagde het beeld of keek je vanuit de ogen van de tegenstander van Bruce, waardoor je goed kon zien hoe snel Lee wel niet was.

Niet zo goed als Fist of Fury en Enter the Dragon, maar wel een goed knokfilmpje. Bruce is gewoon een held!

Clive Barker. Dan denk ik meteen aan het meesterlijke Hellraiser. Het bovennatuurlijke, creatures, smerigheid. Met die gedachte ging ik dan ook de film in...

Een verlaten metro is in elk geval een ideale locatie om een spannende sfeer te creëren, en dat is gelukt. De herrie van de rails, de grijze omgevingen, het flikkerende licht en Jones die in z'n eentje op een stoeltje zit en de boel in de smiezen houdt. De sfeer grijpt je bij je strot.

Vinnie Jones steelt de show als moordenaar. Kon ook al niet meer misgaan; voor een bloeddorstige Jones ga je al snel een blokje om. Hij weet de killer overtuigend neer te zetten. De andere rollen zijn ook goed gedaan, maar van minder belang naar mijn mening. Doel nummer één in deze film is het neerzetten van een overtuigende moordenaar en dat is geslaagd.

Zoals we van Barker gewend zijn is de smerigheid ook hier weer goed. Afgehakte ledematen, vliegende hoofden en vleeshaken die in hompen vlees klieven. Het is smullen voor de liefhebber van pure smeerlapperij. De special effects zijn ook van een goed niveau.

Voor wie Barker kent is het einde niet verrassend, maar voor de gematigd fan zoals ik wel bevredigend. Toch mocht de film in zijn geheel een beetje bovennatuurlijker, zoals de Cenobites in Hellraiser bijvoorbeeld. De moordenaar was te menselijk. De film is goed, maar laat geen memorabele indruk achter zoals Hellraiser dat wel deed.