Opinions

Bijna alles is kut.

Het verhaal is er nauwelijks. Moordenaar op zoek naar slachtoffers. Twijfelachtig is het smelten van film en realiteit. Zo zit je de ene keer naar zwart-witbeelden te kijken uit de film die in de bioscoop wordt gedraaid, de andere keer zie je echte moorden op het witte doek. Enorm dom was het gedrag van de personen dan ook; ze zagen hun vriend vermoord worden op het witte doek. Dat ze eerst dachten dat het een geintje was oké, maar om daarna op notabene het toilet tegen ingewanden aan gaan schoppen en nóg denken dat het erbij hoort... dan heb je wel echt een bord voor je kop. Leek sterk op Scary Movie-achtige taferelen.

De moordenaar ziet er ongeïnspireerd uit. Een masker op z'n kop en een demonenstem. De vergrote kurkentrekker als moordwapen is ook veel te soft. Van echt goede gore is dan ook geen sprake, buiten een scene na. De elektrocutie was wel tof trouwens.

Verder massa's domme beslissingen zoals je die kan verwachten in een B-horror. En waarom leeft iedereen nog, terwijl ze allemaal een flink gat in zich hebben? Wat een onzin.

Rotzooi dus.

Briljante rol weer van Tosar als de creepy concierge, was ook al goed in zijn rol in Celda 211 als Malamadre. Prachtig om te zien hoe hij met een gelukzalige glimlach zit te genieten wanneer hij iemand weer ongelukkig heeft gemaakt.

Spannend is de film bij momenten, vooral de scenes wanneer hij in het huis van Clara is. Mooie vrouw die Etura trouwens. Het is alleen jammer dat de film toch wat te braaf blijft. De moord op die vriend was wel van een hoog niveau. Goede make-up en expressies en het gebrek aan achtergrondgeluid zorgde voor kippenvel. Toch weer wat anders dan een B-horror waarin een mes met een flinke zwaai en bijbehorend woosj geluid in een keel wordt gepland waarna het slachtoffer met een flikflak over het balkon sodemietert. Leuk, maar niet om van te walgen.

Maar verder lijkt het alsof Balaqueró zich een beetje inhoudt. Het einde is dan wel een leuke klap voor Clara. Je voelde hem al aankomen, maar mooi dat Cesar overwint. Een badguy waar ik gek genoeg de hele film sympathie voor had. Benieuwd naar de volgende Balaqueró, al hoop ik dat ie weer een beetje niveautje [REC] wordt.

Pieces. It's exactly what you think it is. Een betere en eerlijkere tagline bestaat er niet voor dit filmpje. Heerlijke jaren '80 slasher die alle genre-elementen bevat om je bijna anderhalf uur te vermaken.

Piquer windt er geen doekjes om met de harde opening. Een jongen die geen vieze puzzeltjes mag maken van zijn moeder draait door en een bloedbad volgt. Veertig jaar later is hij blijkbaar nog steeds niet genezen en richt opnieuw een bloedbad aan. Waarom hij juist nú weer begint te moorden en de jaren ervoor clean is gebleven is mij een raadsel. Eén van de vele raadsels, want Pieces zit vol vreemde scenes die te serieus zijn om met een knipoog te nemen, maar die tevens ook maar moeilijk te plaatsen zijn. Het meisje dat in de glasplaat rijdt bijvoorbeeld, of de hyperactieve kungfu-leraar en de hand van de dode killer die naar een kruis grijpt. Of die idiote carnavalsmuziek die door de speakers knalt. Dit alles doet echter geen afbreuk aan de film en is gewoon heerlijke kaas-ness.

Over het acteerwerk wil ik niet teveel vieze woorden over kwijt. Maar het zou me niks verbazen als Christopher George zijn hartaanval kreeg toen hij een keer ruzie had met zijn vrouw en tegenspeelster Lynda Day George over wie de afwas moest doen. "BASTARD! BASTARD! BASTARD!!!"

Gelukkig worden de grootste schreeuwlelijken in slashers de mond gesnoerd, en dat gebeurt hier op een erg bloederige, en soms creatieve manier. De bloederige hoopjes ledematen die bij iedere crimescene in een poel bloed liggen zien er realistisch genoeg uit. Dat je niet naar Texas hoeft voor een chainsaw massacre is een understatement in deze. De verhaallijn over de politie is giallo-achtig, evenals de mysterieuze killer. De uitkomst is verrassend, maar het lijk dat erna letterlijk uit de kast valt nog meer. Leuk werkje!

Na drie jaar maar eens herzien en blijft erg goed. Het is de meest chaotische animé die ik tot op heden heb gezien, een ware achtbaanrit aan weirde scenes die puur random door de film zijn gekwakt.

Wat Mind Game zo uniek maakt is dat de animatie een combinatie van verschillende stijlen is. Zo wordt er veelal gebruik gemaakt van een aparte tekenstijl die wordt afgewisseld met pastel-achtige tekeningen waarin de gezichten een 'levensechte' uitstraling krijgen. Andere stukken lijken dan weer op papier gezet door een 5-jarige, zoals de God, en er wordt af en toe gefilmd vanuit de eerste persoon. Wonderbaarlijk genoeg werkt het perfect en het weet de film interessant te houden en een unieke sfeer te geven. Visueel geniaal.

Verhaaltje is wat dun en de characters zijn niet erg interessant qua achtergrond. Toch wist Nishi me continu geboeid te houden door zijn sympathieke karakter en zijn humor. In het midden van de film kreeg ik echter even een random weirdness overkill waardoor mijn aandacht wat verslapte. Maar de film bevat een aantal memorabele scenes die de minpuntjes verdoezeld. De Yakuza-scene is erg vermakelijk, de achtervolging vlot gefilmd en de ontsnapping is mede door het felle kleurgebruik en de hyperactieve sound de kroon op dit aparte filmpje. Jammer dat het einde dan iets tegenvalt.

Ik lees nu na het zien van de film pas dat het een soort remake is.

Remake of niet; de film is me erg bevallen! Ik begon een beetje met een dubbel gevoel aan de film. Ik heb het nooit zo op horrorfilms die zo commercieel zijn. Aan de andere kant scoort hij toch bijna een zeven uit meer dan zeshonderd stemmen. Toch maar aangezet en hopen op iets goeds...en dat kwam er!

De setting bezorgde me meteen al een beetje de spreekwoordelijke rillingen. Een oud verlaten warenhuis waar van alles is gebeurd in het verleden. Honderd spiegelingen om je heen waar je als kijker allemaal op gaat letten natuurlijk of je niet toevallig snel een handje of hoofdje zag reflecteren. Ik vind het ook belangrijk bij dit soort films - naast de schrikeffecten - dat de geest er ook overtuigend uitziet. Dat was hier zeker het geval. De flashbacks van de kleine Anna waren ook heerlijk creepy. Gelukkig was ik niet degene die daar rondliep.

Een verhaal in een horrorfilm is niet altijd even belangrijk. Een verhaal in een film over het bovennatuurlijke echter wel. Bij een film over geesten wil ik altijd de geschiedenis weten over het hoe en waarom. En dat is hier ook vrij goed gedaan. Stukje bij beetje leer je meer weten over de geesten en hun spiegelingen. Op een gegeven moment kon ik haast niet meer wachten op het eind, vooral omdat ik vooraf al hoorde van diversen dat het einde verrassend was. Om eerlijk te zeggen deed het me behoorlijk weinig. Het is vaak meer regel dan uitzondering dat een horrorfilmpje apart eindigd.

Met het acteerwerk zat het ook wel snor. Sutherland is een goed acteur en Patton deed het ook behoorlijk. Smart is een enorm leuk actrice en jammer dat ze zo aan haar eind moest komen, hoewel toch vermakelijk natuurlijk. Met de gore zat het eveneens wel goed.

Het einde was wel iets over de top met teveel ontploffingen en te drukke camera, en was Anna als demon niet superovertuigend. Nu maar eens op zoek naar de Zuid-Koreaanse versie.

Als doorgewinterde horrorliefhebber kunnen zombiefilms me altijd wel smaken, maar het is ook eens een keer leuk om het over een andere boeg te gooien. Net als in o.a. Zombie Honeymoon wordt er vooral medeleven opgewekt met het vleesetende gedrocht, en een kundige regisseur als Sabu weet er iets moois van te maken.

Afgezien van het interessante gegeven is deze film in de regel niks voor mij. De film is voor 99% in het zwart-wit geschoten. Ben er geen groot fan van, maar hier werkt het verstikkend. Mevrouw Zombie die continu als een slaaf door het zwart-witte huis kruipt is claustrofobisch en geeft een gevoel van gevangenschap. De vele stille momenten in de film dragen daar aan bij en vermoedelijk is de film zelfs zonder subs te volgen aangezien er bijna geen dialoog in zit. Zaken die ik meestal vermijd, maar die ook hier goed uitpakken.

Het knappe is dat er geen dialoog nodig is. De acteurs weten hun gevoelens perfect uit te drukken waardoor je medelijden krijgt met het meestal zo angstaanjagende monster. Goed voorbeeld daarvan is de verkrachting, die net zoveel bij me losmaakte alsof het om een mens ging. Terwijl als je er een Braindead-saus overheen gooide je er waarschijnlijk smakelijk om zou lachen.

Goed einde ook dat even triest als mooi is. Goed bezig Sabu!

Ik heb lang gewacht met deze te bekijken, waarschijnlijk omdat Carpenter's The Fog me destijds was tegengevallen en dat is toch de film die het eerst in me op komt bij het zien van deze titel. Maar dan moest ik er eindelijk aan geloven, en ik ben toch wel positief verrast.

Een opluchting dat de mist al na vijf minuten zijn hoofdrol opeist. Een mannetje of 30 zitten vast in een supermarkt en moeten zien te overleven tegen al het geen wat in de mist leeft. Deze probleemsituatie brengt ook meteen de meest irritante Gods-aanhanger uit de filmgeschiedenis voort. Een zielig vrouwtje die de hele bende loopt op te stoken door oeverloos geblaat over de hel... ik moest me inhouden om niet het dichtsbijzijnde voorwerp naar het scherm te smijten. In dat opzicht is Ollie de held van de film.

Hoewel het grootste gedeelte in de film op één plek afspeelt verveelt de film vrijwel geen moment. Vooral wanneer, ook al weer best snel, het eerste monster zich aandient. De CGI is wel even wennen, want nu, een paar jaar later, zijn we toch al weer wat beter gewend. Na een tijdje stoorde ik me er niet meer aan en was het genieten van de chaos die de monsters verspreidde. Best goede designs, evenals de - letterlijk - ingewikkelde slachtoffers. Soms best goor ook, terwijl ik had verwacht dat dit vooral een spannend, maar braaf filmpje zou zijn. Het tegendeel is waar.

Over het einde had ik al vaker gehoord dat het bijzonder was. Dat vond ik persoonlijk wel meevallen omdat ik pas geleden nog een film, waarvan ik de naam niet zal noemen wegens spoilers, heb gezien waarin iets soortgelijks gebeurt. De band tussen David en Bill (en de rest) vond ik ook niet zo overtuigend dat het veel indruk wist te maken. Bovendien is het allemaal wel erg gemakzuchtig. Fucking twee filmuren vechten voor je leven en dan wanneer je zonder benzine komt te zitten de kogel... Als dat de standaard in horrorfilms zou zijn was het genre dertig jaar geleden al doodgebloed. Voor de rest een zeer vermakelijke film die ondanks zijn speelduur heerlijk wegkijkt.

Werd in de jaren '60 waarschijnlijk als erg schokkend ervaren, maar anno 2015 weet het nog amper indruk te maken. Door de komst van het internet is er de toegang tot duizenden filmpjes die gruwelijker zijn, mocht je er trek in hebben. Toch was ik wel nieuwsgierig na het lezen van de reacties.

De documentaire bestaat puur uit scenes die elkaar zonder enige connectie opvolgen. Daarbij worden een paar zinnetjes gesproken die verder weinig boeiende info bevatten. Het verbaasd me dat iedereen de muziek de hemel in prijst, en het zal wel aan mij liggen aangezien Ortolani ook voor een Oscar was genomineerd, maar na de zoveelste herrie geproduceerd door een circusorkest on steroids kon ik mijn trommelvliezen van het bijzettafeltje pakken.

De beelden kan ik eigenlijk in drie categoriëen verdelen. Eerst is daar het dierenleed. Behoorlijk aanwezig en nooit leuk om te zien. Daarna komen de vele verschillende volksstammen met tandenstokers door hun neus en tieten tot aan de knieën. De rituelen zijn fascinerend en onbegrijpelijk te gelijk. En dan heb je nog een hoeveelheid aan genante beelden van enorm debiele mensen.

Jammer is dat de vaart in het eerste deel er naar verloop van tijd wordt uitgehaald waardoor je te lang naar vage shit zit te kijken. Mondo Cane is soms interessant, maar zeker ook net zo vaak niet. We leven in elk geval in een wazige wereld, al was dat natuurlijk al duidelijk.

Ik denk dat het serieus een jaar of vijftien geleden is dat ik zowaar een film volledig op televisie heb gezien. Het is eigenlijk altijd alleen DVD, bluray, Netflix op pindakaas maar Veronica stond aan, Money Talks begon en ik heb niet meer weggezapt.

Het is een standaard crime verhaaltje waarbij twee tegenpolen elkaar moeten helpen om uit de penarie te komen. Het is vooral Tucker die er een feestje van maakt. Ik snap dat mensen hem niks vinden, maar ik mag graag naar zijn vlotte babbel luisteren. Het is geen hilariteit ten top maar zijn mimiek, stortvloed aan geneuzel en impulsieve gedrag zorgen toch steeds voor een grote glimlach. Hij speelt eigenlijk hetzelfde typetje als hij een jaar later zou doen in Rush Hour. En in plaats van Chan is het hier Sheen die de serieuzere kant kiest.

Money Talks heeft een aardig tempo met een paar leuke bijrollen van onder andere Paul Sorvino en de mooie Locklear. Het voldoende wapengeweld en een explosie hier en door maken de film tot een leuke mengelmoes van komedie en actie.

In potentie een angstaanjagend plot, maar in de uitwerking stelt Romero teleur. Zo'n aapje moet wel het tofste huisdier dat er bestaat zijn. Cute, maar vooral erg handig om haar allerlei handelingen te laten verrichten. Daar komt de invalide Allan ook achter, totdat het aapje zo beschermend is dat ze Allan tegen alles en iedereen wilt verdedigen.

Maar voor het zover is, is het eerst door een stukje stug drama heenbijten waarin we te maken krijgen met de mankementen van Allan. Te makkelijk trouwens hoe hij verongelukt. Was er nu geen creatievere manier voorhanden? De manier waarop het ongeluk wordt gefilmd is belachelijk. Wel goed geacteerd overigens door Beghe, maar het is allemaal net wat te langdradig. Ik wilde wel eens zien hoe psychopatisch zo'n aapje kan worden, maar dat is een grote sof. Brullen kan ie wel, maar de bodycount is enorm laag, en voor die ene bloedlip had Romero de legendarische Savini niet in te hoeven huren, want veel meer smerigheid zit er niet in!

De punten die ik geef zijn dan vooral voor de beelden met het aapje omdat het gewoon leuk is om te zien waartoe hij allemaal in staat is. Maar naar mijn mening had het horrorgedeelte wel iets spannender gemogen. Een mutatie bijvoorbeeld, moet kunnen met Savini in de gelederen. Jammer.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik deze had gezien dus zojuist maar even voor een tweede keer opgezet.

Wanneer er een bumperklever op je reet zit laat je hem er vaak langs, je toetert en/of steekt je middelvinger op. Dat laat je wel uit je hoofd wanneer de boosdoener een agressieve Monster Truck is. Hier gaat dan ook de meeste dreiging van uit en is best spannend. Een beetje te vergelijken met Jeepers Creepers alleen gaat het hier wat verder door de wagen ook daadwerkelijk als moordwapen te gebruiken. Tof geluid komt er uit en de bolide ziet er ook heerlijk nasty uit. De verpersoonlijking van het afzichtelijke gedrocht wat in de cabine zit. De truck is overigens anders dan dat op de poster staat afgebeeld.

De twee hoofdrollen zijn weggelegd voor de voortdurend kibbelende Jungmann en Urich. Jungmann kende ik alleen van Not Another Teen Movie waarin hij een loser speelt en dat is hier niet anders. Urich is natuurlijk de verplichte tegenpool waardoor er soms best wat grappige en gênante situaties ontstaan. Je zult niet dubbel liggen van het lachen, maar een glimlach is soms moeilijk te onderdrukken. Brooks is ook best sexy, maar acteert alleen nogal zwak.

In het midden van de film zitten wel een paar saaie momenten waar nauwelijks vaart in zit. Gelukkig gaat de film op het einde helemaal los en begint het te smijten met oninteressante motieven. Dat is niet het enige waar mee gesmeten wordt, het voelde alsof Davis iets goed wilde maken en de ranzigheid wilde compenseren met de niet zo smerige middenstukken in de film. Niet wereldschokkend, maar toch lekker om wat halve lichamen en darmen te bespeuren. Het einde is erg over de top verder, maar dat past wel bij een no nonsense filmpje als dit.

Ik ben sowieso met de verkeerde instelling de film in gegaan. Ik was in de veronderstelling dat het zich zou afspelen in een fictief universum waarin het bestaan van monsters door de mensheid geaccepteerd was. Zo kwam bovenstaand plot op mij over in elk geval. Het was dus een beetje een tegenvaller toen al snel bleek dat de film zichzelf serieus neemt.

The Monster Project gaat over een viertal filmmakers die voor hun vlog (het zal ook eens niet) iets nieuws proberen, namelijk echte monsters interviewen. Zoals vaker krijgen we in de opbouw eerst een half uur om kennis te maken met de personages, maar geen van allen is interessant. Buiten het feit dat de ex-vriend zijn ex-vriendin weer terug wil (gaap) blijven de karakters zo plat als een dubbeltje.

Tijdens de interviews werd het iets amusanter, al was de overacting van de vampier pijnlijk. Maar wanneer de bom barst, barst ook het laatste beetje vertrouwen wat ik in de film had. De skinwalker, vampier en demon veranderen in hun ware aard waardoor je drie kwartier naar complete chaos aan het loeren bent. De film is namelijk geheel in POV gefilmd, waardoor je flink gehinderd wordt door een schokkende camera in combinatie met nightvision. Een goed excuus om de matige special effects te verdoezelen, dat wel.

Er gebeurt zo veel in zo'n hoog tempo dat Scooby Doo erbij verbleekt als hij weer eens wordt achtervolgd door een geest. Het is kamer in, kamer uit afwisselend gevolgd door één van de drie monsters. Nu vind ik de make-up niet overdreven slecht, al is het gezicht van de demon erg onsubtiel. Een goed voorbeeld voor de rest van de film, de actie is zo aanwezig dat je geen enkele keer in spanning zit. Less is more in dit geval.

Mathieu doet erg zijn best, maar neemt veel te veel hooi op zijn vork. Hij heeft er behoorlijk wat horrorelementen in gestopt zoals klassieke monsters, een 'found footage' ofwel POV-insteek, wat scares, wat bloed en een bizar einde. Maar geen enkel element slaagt. Een klein beetje zonde van je tijd dus.

Nadat ik een paar dagen geleden The Gate heb gezien ontdekte ik na een paar minuten dat het onverwachts alwéér draait om een groep koters die het kwaad moeten gaan bestrijden. Naar beneden bijstellen die verwachtingen maar weer, maar wat krijg je er dan een leuk filmpje voor terug! Een film die je met je jonge neefje kunt kijken, maar je als 24-jarige horrorliefhebber ook erg van kunt genieten.

Ieder aspect in deze film is verzorgd, thumbs up daarvoor. Wat hou ik van die oubollige sfeer waarin kinderen nog sociaal naast elkaar over straat lopen, enthousiast pratend over monsterfilms in plaats van te Facebooken op hun smartphones. Mooie boomhut ook, zo kon ik ze vroeger niet bouwen. Van binnen was ik in een mum van tijd weer 10 jaar jonger en klaar voor het moois wat verder nog komen gaat.

De monsters zijn namelijk een hoogtepunt en niet zomaar een bij elkaar geraapt zooitje namen om te cashen. Er is aandacht besteed aan acteerwerk, overtuiging en make-up. Toffe kostuums, waarbij de Creature from the Black Lagoon er bovenuit schiet. Ook de special effects zijn van een goed niveau en bewijzen maar weer dat CGI lang niet altijd de beste oplossing is. De komedie is meer gericht op de kleintjes, vaak wat cartoonesk. Het verstoppen in een prullenbak bijvoorbeeld of de manier waarop de mummie zich laat verslaan.

Ik heb me erg goed vermaakt en de kinderen zijn gelukkig niet irritant. Ik twijfelde nog even tussen een 3,5 en een 4,0 maar toen hoorde ik opeens de eigen theme song... nuff said.

Niet zo bijzonder als de eerste, al is het nog steeds vermakelijk. Monsters Inc. stak schitterend in elkaar; een enorme fabriek waarin miljoenen kinderen wakker worden geschrokken door enge monsters, maar die in werkelijkheid juist bang zijn voor de mensen. Niks van originaliteit in dit deel, maar slechts een tekenfilm variant van een high school komedie.

Er zitten weer een paar leuke figuren bij, al miste ik wel een schattig personage als Boo. De grappen zijn niet altijd even leuk, en zijn vaak ergens al beter gedaan en hier gewoon in een ander jasje gegoten. De animatie is zoals gewoonlijk schitterend, maar de moraal is dan weer zo ongelofelijk jammer. Ik zat al te wachten op het moment dat de film een ommekeer van 180 graden zou maken, en daar kwam ie dan...

Nog steeds een leuk universum voor jong en oud, maar in alles toch minder dan het origineel.

Deze kruising tussen Monsters Inc. en The Incredibles is slechts aardig. Ik heb er nu wel een beetje genoeg van.

Het verhaaltje is absoluut niet meer dan wat de titel zegt. Gelukkig draait het in dit soort animatiefilms niet om het verhaal, maar om de leuke characters en grapjes. Die characters lijken zo van de set van Monsters Inc. weggelopen. Hoeft niet erg te zijn, maar ze zijn ook een stuk minder leuk. Eigenlijk vond ik de president het grappigst in de film. Vooral om die schreeuw bij de monsterintroductie moest ik even lachen.

De animatie is weer erg mooi, de voice-overs overtuigend en de film duurt gelukkig kort. Daartegenover staat een enorm saai en clichématig verhaal, een setting die we al te vaak hebben gezien en te weinig humor. Voor de kleinere is het echter wel leuk.

En alweer een leuke kannibalenfilm. Heerlijke genre is het toch. Deze films zijn lang niet voor iedereen weggelegd, maar de fan heeft vast een leuke tijd met The Mountain of the Cannibal God. Net als ik.

Dit is denk ik de cannibalfilm met de mooiste plaatjes van de natuur. Jungle wordt afgewisseld met watervallen en er is vooral veel oog voor het dierenleven. Er wordt meerdere malen veel aandacht besteedt aan dieren die elkaar afmaken. Soms erg tof om te zien. Lomp wel, maar zo gaat het in de natuur. Soundtrack was van wisselend niveau. De ene keer was hij nogal luidt en een tikkie ingepast, de andere keer was de film weer doodstil waar wat achtergrondgeluid niet misplaatst zou zijn geweest. Sommige scenes deden ook echt te lang, zoals het beklimmen van de waterval.

Ik heb zo mijn twijfels bij het geven van enige diepgang aan het verhaal, want het kon me niet zo erg boeien eigenlijk. Ik kijk liever naar een groepje verdwaalde spoorzoekers die hopeloos worden afgemaakt dan dat er enige diepgang in zit. Wel een aardige poging verder, leuke cast ook wel. Voor de dierenliefhebbers; Ja, er zit aardig wat animal cruelty in. Dus als je de grotere genrefilmpjes links laat liggen om die reden, dan hoef je deze ook niet te bekijken. Er zit zelfs tien seconden beastiality porn in. Die persoon kon een verdere acteercarrière meteen op zijn buik schrijven natuurlijk.

Ook de kannibalen waren overtuigend en natuurlijk werden er weer wat trucjes met ingewanden gedaan. Het zag er niet zo realistisch uit als in een Holocaust, maar het kon er zeker mee door. Het einde is wat te makkelijk, maar ik heb me weer kostelijk vermaakt.

Ik heb altijd het idee gehad dat mensen in de jaren '90 óf Street Fighter-fan waren óf fan van Mortal Kombat. Hoewel ik overduidelijk in het Street Fighter-kamp zat, zijn er kleine periodes geweest waarin ik ook het werk van Ed Boon een kans gaf. Die bloederige fatalities maakte toch zeker wel indruk op het jochie dat ik toen was. Maar zoals ook met de Street Fighter- en Double Dragon-films in die tijd waren de Mortal Kombat-films om te huilen.

En toch was ik behoorlijk gegrepen door de hype omtrent deze reboot door namen als Taslim en Sanada die wel een potje kunnen knokken en sterren als Asano en Wan (productie). Daarbij schoot ook de short Rebirth door mijn hoofd dat weldegelijk liet zien dat de MK-vibe naar het witte doek te toveren is. Wellicht heb ik mezelf te hoge verwachtingen op gelegd, want hoewel de film vermakelijk is schiet het op veel vlakken net te kort.

Ik ben best bekend met de characters uit het MK-universum maar het verhaal alsmede background stories zijn me onbekend, uitzonderingen zoals Scorpion vs Sub-Zero daargelaten. Maar als er dan toch een, naar het schijnt, nieuwe weg wordt ingeslagen met het verhaal had het toch wel wat spannender gemogen. Het universum is van origine natuurlijk een hoop cheesiness, maar het had af en toe toch wel een hoog Power Rangers-gehalte. Rita had zo aan kunnen sluiten in de Netherrealm.

Met de cast en personages zit het wel goed, al is het hele personage Cole te oninteressant om een film te dragen. Natuurlijk zien we niet iedereen, maar de belangrijkste zitten er gewoon in. Het is vaak goed zoeken om een passende combinatie van looks (als in de games), skills en acteertalent te vinden en dat is ook hier niet helemaal gelukt. Looks en skills zijn voldoende, maar sommige acteerde wederom zo staged als onze vrienden in gekleurde pyjama's. Het zijn vooral Taslim, Sanada en Lawson die er bovenuit springen. Al vond ik de humor van Keno een beetje te aanwezig.

De actie zorgt voor prima vermaak maar de impact die een Mortal Kombat-game voor het eerst op je maakt heeft het niet. De acteurs beheersen de vechtkunst maar het haalt nergens het niveau van een goede martial arts film. Door het hoge fantasy-gehalte worden veel gevechten onderbroken door CGI-moves wat er redelijk uitziet, maar hert maakt de film wat te gelikt, terwijl ik het liever rauwer had gezien. Als doorgewinterde horrorfilmkijker ben ik misschien wat moeilijk te imponeren, en hoewel sommige fatalities best prima waren, miste ik het 'wauw'-gevoel.

Tegen het einde kreeg ik dan toch een kippenvel-momentje toen Scorpion zijn 'get over here!' schreeuwde, en een paar minuten later weer een hoogtepunt met de eindcredits; het Mortal Komat-theme in een nieuw jasje. Voor mij onbegrijpelijk waarom ze die muziek niet tijdens de gevechten hebben gebruikt. Zoals tijdens het toernooi, die er helaas niet eens is geweest. Mortal Kombat laat op veel vlakken steekjes vallen, maar is als reboot een stap in de goede richting. De sequel zou ik meteen een kans geven.

Motel Hell is een lichte tegenvaller die geen kant kiest. De originele screenplay zou geen komedie bevatten en zou een stuk luguberder zijn. Toch jammer dat dat niet is doorgegaan, want nu hinkt de film op twee gedachten.

De film is behoorlijk traag en ik heb geen enkel moment het idee gehad dat de film ergens naar toe werkte. Vincent is nog wel een geinig personage. Calhoun heeft wel een goede kop voor een zwartkomisch personage, maar afgezien van wat oneliners wordt er niet veel mee gedaan en Parsons is mateloos irritant.

De plotomschrijving klinkt hilarisch maar ook hier houdt Connor in. Een hoopje gehersenspoelde voorbijgangers die als kreunende moestuinplantjes fungeren is in theorie leuk, maar de boel is zo traag en dat er nauwelijks wat te lachen valt. Groot gemis bij dit soort onzinfilmpjes is een flinke dosis gorigheid. Met Motell Hell blijf je in ieder geval op je honger zitten.

Het einde belooft ook spectaculairs, maar tot tweemaal toe een paar scheurtjes in de broek van je slachtoffer zagen met een kettingzaag gaat er bij mij niet in, tenzij je het met chirurgische precisie doet. Wat een toffe battle kon worden, eindigt met een sisser, net als de film. Weinig lef.

Slecht en amper vermakelijk. Ik had toch wel wat meer verwacht van een Troma-productie die geregisseerd wordt door de broer van. Jammer, want de film begon alleraardigst met een spannende eerste tien minuten. Het kampeerpartijtje van de drie dames was nogal saai met wat voorspelbare pranks die bovendien erg flauw waren.

Zodra de twee broers met hun moeder verschijnen wordt het dieptepunt bereikt. De twee mannen zijn zo ongelofelijk kinderachtig en irritant dat het al snel het bloed onder mijn nagels vandaan haalde, vooral die ene met het rotte gebit. En als dat niet bevalt, dan valt er in de rest van de film al helemaal niks meer te lachen. Behalve dat de blondine door het raam naar beneden zakt om te ontsnappen en vervolgens het huis inloopt om de kamer weer in te lopen zonder de deur van het slot te maken. Lachwekkend.

De gore valt ook tegen. Erg bloederig wordt het nooit, en als het er is dan lijkt het nog teveel op rood/oranje verf. En dan het einde, de bloedeloze moord op die moeder is een belediging voor elke exploitationliefhebber. Je zou denken dat ze het beste voor het laatst hebben bewaard, maar toen was de emmer verf waarschijnlijk leeg. Vooral saai en vermoeiend deze film. Toch de remake maar eens oppikken.

Vroeger heb ik de videobanden van Bean helemaal grijs gedraaid. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Daarna kwam er een film, die wel te pruimen was, maar de korte filmpjes van hem niet versloeg. Tien jaar later komt er een nieuwe film uit waar ik grote vraagtekens bij had...

En tegenvallen doet hij zeker. De geniale humor van vroeger wordt nergens meer geëvenaard. Of erger zelfs, het wordt gekopieërd. Het verhaal stelt geen drol voor, wat ook niet hoeft in een Bean film. Maar de film is echt nergens grappig. Heel af en toe een klein glimlachje ( bijvoorbeeld als hij samen met het hokje vol wordt geraakt door een vrachtwagen en hij alleen even z'n schouder afklopt), maar geinige scenes waren er minimaal.

Na 3 kwartier is er een beetje hoop en komt Emma de Caunes als Sabine in de film. Dat zorgde voor wat cuteness, maar helaas werd de film er niet veel beter door. Het was vast ook niet de bedoeling dat Dafoe de show steelt in een Bean film...

Nu dit achter de rug is hoop ik alleen maar dat ze Bean nu lekker laten rusten. Je kan beter een paar oudere kortfilmpjes van hem bekijken als je wilt lachen.

Zonder Thornton was de film helemaal mislukt. Want erg geweldig was hij niet. Thonton speelt leuk als de sadistische gymcoach, maar Scott viel dan weer tegen. Ik heb een paar keer echt gelachen (lopende band, Tyra Banks show, videoband, brancard), maar daar tussenin zaten een hoop net-niet scènes. En dat is de film ook; net niet.

Toch wel wat onderschat. Wanneer ik mensen in mijn omgeving over Disney hoor praten wordt deze film bijna nooit genoemd. Toch vond ik hem vroeger, en nu nog steeds, erg amusant. Het is de eerste Disney-animatie die zich afspeelt in Azië en zodoende een beetje een vreemde eend in de bijt is. Je ziet een aantal Chinese gebruiken terug waar ik vroeger het bestaan niet eens van kende. Dat stond het vermaak echter niet in de weg.

De animatie is even wennen, maar vaak wel mooi. Ik vind vooral het character design van Shan-Yu erg tof, gaat best veel dreiging van uit. Best een paar leuke bij-personages ook zoals de krekel en de drie maatjes van Mulan. Mushu kan op zich grappig uit de hoek komen, al zie ik vooral Eddie Murphy voor me achter een microfoon die zich helemaal uitleeft in een studio. Het zorgt echter voor voldoende humor die wordt afgewisseld met wat actie.

De actie is best wel oké, met als hoogtepunt de Hunnen die een hinderlaag in de bergen vormen. De sterke muziek speelt hierbij ook een rol. Hierdoor vind ik het moment dat Mulan de armor van haar vader steelt ook een stuk pakkender. Daarbij ben ik denk ik één van de weinige, maar ik vind 'I'll Make a Man out of You' één van de sterkere nummers in een Disney-film. Maakt de montage een stuk beter. Gelukkig is de film verder vrij van geklef of prinsessengedoe. Ook wel een keer lekker.

Vond er eigenlijk geen zak aan. Of het nu zombies zijn, mensratten of vleesetende olifanten; feit blijft dat het weer gaat over een of ander virus die de mensen verandert in monsters. Wat volgt is veel bloed, opgejaagde overlevenden en een matig verhaal. De effects waren wel goed en de film heeft aardig weg van 28 Days/Weeks Later...

Erg jammer dat ik ook niet in de film kwam en hem wel 10x op stop heb gezet om even snel een kleine pauze te nemen. De personages vond ik stuk voor stuk interessant en....ik heb dit gewoon allemaal al veel te vaak gezien.

Vond hem totaal niet interessant eigenlijk.

Voor de duizendste keer valt er een onschuldig slachtoffer in de handen van een gestoorde familie. Dan is het moeilijk om nog met frisse ideeën te komen en dat is ook hier duidelijk niet gelukt.

De film heeft nogal weinig sfeer en geen spanning. Het is vaak kijken naar de gruweldaden die pa en ma op het meisje botvieren. Het was wel aardig geacteerd, maar het deed me allemaal zo weinig. Ook die pa vond ik wel meevallen qua creepyheid.

Snap ook niet echt waar de mensen de humor in zien. Vond de film in zijn geheel vrij standaard en saai.

Ik heb een hekel aan Fransen en hun taal. Het enige goede wat uit Frankrijk komt is horror. Maar zelfs dat lijkt niet altijd op te gaan.

Ik verwachte eigenlijk niks van deze film, en dat is wat ook ook kreeg. Toegegeven, visueel is het mooi en de film heeft een vies sfeertje. Zoals verwacht is ook de make-up van de zombies en de gore-effecten weer van een hoog niveau. Daar houdt het wat mij betreft op wat de pluspunten betreft.

Sowieso heb ik het een klein beetje gehad met die zombiefilmpjes. Zo ook deze, de film brengt geen verrassingen en is er eigenlijk één van dertien in een dozijn. Ik heb me meerdere malen verveeld tijdens de film. Je ziet het verhaal van een stelletje dat moet zien te overleven in een wereld vol mutanten. Echter, de stelletjes krijgen geen goede introductie en dus raken de emotionele scènes wanneer de man wordt geïnfecteerd kant noch wal. Ik kan niet meeleven met een paar onbekende die ik alleen van naam ken. Daar komt nog bij dat die vreselijke Franse taal een extra struikelblok vormt voor mij. Heb altijd het gevoel alsof de afstand tussen mij en de film en haar personages nog groter is.

De eerste helft van de film bevat dan ook te weinig actie. Vooral veel saaie dialogen tussen de twee en de strijd tegen de infectie. Daarna komt de film wat meer op gang. Kwalitatief zeker niet verkeerd, maar op basis van vermaak geef ik geen voldoende dit keer.

Film die je niet veel vaker als één keer hoeft te kijken.

Het cliché-liefdesverhaaltje leek me een goede kapstok om veel rake grappen aan op te hangen. Dane Cook die een grote klootzak speelt, ik had er best hoge verwachtingen van.

Helaas viel het komediegehalte iets tegen. Eigenlijk waren alleen het begin en het einde van de film grappig. Op de bruiloft vooral, maar ook het stukje als Dustin bij de kapper zit. Het middenstuk van de film bestaat vooral uit het winnen van het meisje, zonder al teveel geslaagde grappen. De film kon in mijn ogen dus ook gewoon worden beschouwd als een komedie/drama.

Dane Cook als Tank is geslaagd. Precies het juiste uiterlijk en karakter om een gladde klootzak te spelen. De meeste grappen kwamen dan ook van hem. Hudson is een prachtige meid die hier de lieve Alexis goed neerzet. Baldwin heeft ook een klein briljant rolletje en Biggs zal ook met deze film zijn American Pie's Jim-imago niet snel doen vergeten; ook hier speelt hij weer het sulletje.

Mede door een lage grapdichtheid geen film die ik vaker zou kijken. Leuk voor een keertje.

Bovengemiddelde horrorfilm die hier en daar ook wat romantiek bevat.

Ken is een vrouwenverslinder, maar helaas voor hem is er een jaloerse ex die hem voor goed het zwijgen wil opleggen. Dan kun je maar twee dingen doen. Of je belt Scott Pilgrim, of je laat je je volledig meetrekken in een nachtmerrie vol zwart haar, waanbeelden en bovennatuurlijke verschijningen. Ken heeft het nummer van Scott duidelijk niet, want het laatste gebeurd.

In principe is Fan Kao een Thais horrorfilmpje volgens de regels en zolang dat goed is uitgevoerd kan ik er goed van genieten. Hét genre kenmerk is helaas een beetje een teleurstelling, wat steeds vaker voorkomt. De geest is namelijk wederom niet eng en leek soms meer op een Dawn of the Dead figurant. Daarom werden de scenes waarin de geest voorkwam nooit echt eng, al was er af en toe wel wat spanning te voelen. Het eerste schrikmoment in de film was geniaal en totaal onverwacht, maar dat was ook de enige. De rest van de scares werkte niet bij mij en waren vaak te zwak of verkeerd getimed. Ik vond dat er ook wat teveel werd gestrooid met carcrashes en vliegend glas.

De geest kwam overigens wel vaak in de film voor. Niet altijd overtuigend maar wel vermakelijk. De overige scenes draaiden voornamelijk om de liefde tussen Ken en zijn ex-vriendinnen. Gelukkig zijn dit mooie actrices en acteerde iedereen behoorlijk waardoor deze scenes niet stoorde. Tegen het einde van de film vind nog best een aardige wending plaats die ik niet echt zag aankomen. In eerste instantie ga je er toch vanuit dat het de geest van het meisje uit de telefooncel was. Leuk ook dat er gebruik wordt gemaakt van flashbacks en een mooie soundtrack. Dit geeft de film nog een bepaalde lieve sfeer, dat echter helemaal niet zo lief is. Er waren ook nog een paar toffe momenten zoals de baby en de fotograaf. Vond het ook wel een mooie scene toen de geest tegen Ken begon te praten in de auto en hij sorry zei. Had verwacht dat dit het einde zou zijn, maar daarna volgt nog een mooie scene dat toch een zuur gevoel geeft. Leuk voer voor fans van Thaise horror.

'Guan-Di is his name'

Bruce Campbell was fantastisch in de Evil Dead trilogie. BC zorgde voor heel wat vermaak met zijn droge acties en pakkende oneliners. Voor de fans lijkt een parodie op hemzelf dan een vanzelfsprekend succes.

In deze film speelt Bruce Campbell zichzelf, een B-acteur die gek wordt van z'n eigen pauperfilms en die gevangen lijkt te zitten in het filmwereldje. Ondertussen wordt een vredig dorpje wakker geschud door een vloek. Guan-Di is wakker en zal er alles aan doen om de tofoe te beschermen! Een belachelijk verhaal dus, wat goed past in de stijl van de film.

Vanaf het moment dat ik Guan-Di zag wist ik al meteen dat je 'horror' weg kon laten. Af en toe een onthoofding, maar daar hield het helemaal mee op. Waar Evil Dead nog wel eens spannend was, draait het hier echt om de komedie. De acteerprestatie en aanwezigheid van Campbell was erg genietbaar. Zelfs zo genietbaar dat de rest erbij verbleekte. In de waan dat alles om hem heen geacteerd zou zijn steelt hij echt de show met tal van hilarische grofgebekte oneliners. BC zoals we hem kennen.

Minpunt waren eigenlijk een paar scenes waar Bruce niet in zat. Puur omdat Bruce de film in zijn eentje draagt. Het happy end was trouwens ook hilarisch! Een film die iedere BC fan gewoon moet zien, dan zal je niet teleurgesteld worden.

Ik heb het nooit zo op Amerikaanse remakes. Ik wilde al een tijdje de Koreaanse versie uit 2001 bekijken, maar heb uiteindelijk toch deze als eerste weten te bemachtigen. Ik wist dus nog helemaal niks van het verhaal en in hoeverre deze film lijkt op de Koreaanse film.

Zo was ik wel benieuwd welke trekjes Cuthbert had. Ze acteert hier zoals vaak erg overtuigend en haar trekjes maken haar niet echt aantrekkelijker, maar het blijft natuurlijk een superknappe meid. Bradford doet het ook goed en er is zeker sprake van chemie tussen de twee. Het hele filmpje is tamelijk zoetsappig, maar het einde is mooi verzonnen. Het verklaard de trekjes van Cuthbert; mooi om dan veel flashbacks terug te zien.

Zoetsappig, soms grappig, soms romantisch; leuke film die ik niet vaker zal kijken, dat dan weer niet.

Hele aardige thriller. Goed geacteerd en een best boeiend verhaal, maar iets oppervlakkig wat mij betreft. Misschien komt het omdat ik gisteren Usual Suspects heb gezien en ik vond hem daar wel een beetje op lijken.

Bij beide films proberen ze een persoon te achterhalen en heb je van die 'ik-verdenk-hem-maar-heeft-het-toch-niet-gedaan-momenten'. Zo dacht ik dat Robbins de killer was en had ik uiteindelijk nooit verwacht dat die kinderen het gedaan zouden hebben.
Maar zoals ik al zei maak ik automatisch een beetje de vergelijking met Usual Suspects en die vond ik vele malen beter uitgewerkt.

Als ik deze film eerder had gezien dan Usual Suspects had ik hem waarschijnlijk iets beter gevonden. Nu kom ik niet hoger dan 3.5*