Opinions

Ik hoorde Naomi Watts opeens over Andy Sidaris films en hoewel ik meteen wist wat ik kon verwachten (dikke memmen natuurlijk ) ben ik niet bekend met zijn films. Bijna niemand hier blijkt, aangezien hij alleen maar naaktgerelateerde meuk maakt dat in de meeste huiskamers niet dagelijks in de DVD-speler wordt gestopt.

En ja, het is allemaal enorm slecht. Het geheel voelt aan als een pornofilm - mede door een handvol rondborstige bimbo's - maar dan zonder dat het er echt hard aan toe gaat. Het verhaal kon zo gebruikt worden voor een nieuwe James Bond, maar Sidaris en co weten het geheel vakkundig om zeep te helpen. Ik heb eigenlijk geen idee waar ik naar heb zitten kijken en vooral de laatste twintig minuten waren een pain in the ass waarin alles wordt uitgelegd. Maar het verhaal is natuurlijk niet zo belangrijk dus dat is makkelijk te vergeven.

Want wat deze film zo goed maakt zijn de babes, it's as simple as that. Soms liggen ze heerlijk te zonnen in een touwtje wat voor een bikini moet doorgaan, maar vaker nog ontdoen ze elkaar van hun benauwde pakjes om hun jongens te laten ademen. Acteren kunnen ze niet, maar gelukkig hebben ze allemaal een ziekelijke drang om iedere zin zo geil mogelijk uit te spreken. De mooiste vrouwen zijn toch wel Westcott, Strain en de heerlijke Shae Marks. Uiteraard zijn hun handlangers van die stereotype mooiboys die continue met hun gespierde borstkassen lopen te showen en ongegeneerd hun pistool in hun kruis verbergen. Real tough.

De actie is gewoon lekker low budget. De schietpartijtjes deden me vaak denken aan de schietpartijtjes die ik vroeger met vriendjes op straat speelde. Alleen hier zit iets meer geld in. Ze schieten ook zo mooi om de beurt allemaal en alles lijkt enorm vooropgezet. Hilarisch bijvoorbeeld om tijdens een vuurgevecht een box explosieven voor je neer te zetten. Alsof ze zelf geen zin meer hadden in het leven. Ontploffinkjes waren nog best aardig, vooral wanneer er een lichaam (of was het een dekbed?) mee de lucht in vliegt. Hand to hand combat was vaak ook vreselijk, maar het scheelt een hoop dat veel spelers er best plezier in lijken te hebben. De fun straalde er best vanaf en het feit dat het op het tropische Hawaii afspeelt speelt ook mee. Leuke cheesy soundtrack ook.

Ik ben na het zien van dit filmpje geen fan geworden, maar op zijn tijd is dit best te pruimen. Het is allemaal erg slecht, maar wel met plezier gemaakt. En wanneer vrouwen voortdurend met hun dubbel D door het beeld stuiteren zap je gewoon niet weg. Zeker geinig.

Toch een beetje saai bij herziening. Lady en de Vagebond was een film die ik vroeger niet zelf op videoband had, maar wel vaak wilde kijken bij vriendjes. Daardoor is het toch een beetje een speciale film voor me, maar die magie is nu voorbij vrees ik.

De animatie is wederom erg mooi, vooral Lady springt er bovenuit. Leuk gedaan dat de mensen bijna niet in beeld komen, waardoor je als kijker op het hondenniveau blijft. De liedjes zijn redelijk, al zijn de Siamese katten wel een hoogtepuntje van de film. De rat vond ik vroeger best spannend, maar nu komt het besef dat ik een echte badguy mis. Toch iets waar Disney normaal gesproken erg goed in is. Door dit gemis voelt het hele avontuur een beetje gewoontjes.

Daarnaast zijn niet alleen Lady zelf, maar alle randfiguren niet memorabel, behalve die katten weer. Het is allemaal wat te braaf naar mijn smaak.

Het origineel was al niet zo heel bijzonder, deze remake is dat zeker niet. Toen ik hem een paar dagen geleden aanzette had ik hem meteen weer afgezet nadat Lady begon te praten. Het voelde alleen niet helemaal eerlijk, dus net toch maar opnieuw een kans gegeven. Het uiteindelijke product is alsnog een teleurstelling geworden.

Gelukkig zijn de vele bijrollen nog wel redelijk vertolkt naar een live-versie. Lady zelf echter is een complete miskleun. Hoe mooi Lady in het origineel was geanimeerd, zo lelijk is ze hier met een erg irritante stem. Het is gewoon een lelijke hond die eruit ziet alsof ze elk moment in janken kan uitbarsten. Een mooie weerspiegeling van de animator die opeens besefte dat dit een direct to Disney+ release was in plaats van het superieure The Lion King die in elke bioscoop verscheen. De expressies voelen vaak niet helemaal natuurlijk wat het kijkplezier behoorlijk verstoord. Dat Jock opeens een vrouwelijke stem heeft en de kattentweeling niet Siamees is heeft alles te maken met de doorgedraaide wereld waarin we nu leven. Te racistisch, te stereotyperend en niet genoeg diversiteit. Het zal wel.

Het is altijd een beetje een dilemma; moet een remake alles één-op-één kopiëren of ook nieuwe scenes toevoegen? Uiteraard is er veel gekopieerd, maar er zijn ook nieuwe scenes toegevoegd. Echter is dit naar mijn idee niet echt een meerwaarde. Dat het gezin nu een gezicht heeft is wel geinig, vooral om te zien dat Project X-organisator Mann wat volwassener is geworden. De hondenvanger is ook wel aardig vertolkt door Martinez. Toch duurt de film net wat te lang en weet het niet boven het origineel uit te stijgen.

Beetje in hetzelfde rijtje als Noroi en Paranormal Activity, maar met iets minder overtuiging. Toch ben ik altijd wel te porren voor die nep-docu's.
Die weten me immers het beste te overtuigen.

Het grootste verschil met bovengenoemde is dat je hier veel nabestaanden aan het woord hoort. Je ziet wel wat archiefbeelden, maar je hoort veelal de ouders aan het woord en de beelden moet je er dan zelf maar een beetje bij bedenken. Er wordt ook gebruik gemaakt van amateur camerabeelden waarop dan iets of niets te zien is en wat gephotoshopte foto's, wat op een gegeven moment - na het zien van 15 bewerkte foto's - een beetje ongeloofwaardig werd.

Het hoe en waarom van de dood van Alice is best luguber en een duidelijke verklaring is er niet. Tegen het einde aan vond ik het een beetje afgeraffeld, en die acties van die broer snapte ik ook niet echt. Waarom hij de beelden van Alice had gemanipuleerd.

Goed vermaak verder, maar ik heb ondertussen beter gezien.

Vroeger draaide bij mij veel om dinosaurussen. Ook de videoband van Platvoet heb ik helemaal grijs gedraaid. Daarna volgde een aantal vervolgdelen maar die halen het lang niet bij dit spannende en aandoenlijke origineel. Zojuist herzien op Netflix en het blijft een geweldige film. En een schitterende titel trouwens.

De animatie komt soms wat gedateerd over maar de algehele sfeer blijft uitstekend. Dit komt door de meer dan zeshonderd schilderijen die als achtergrond zijn gebruikt. De hele film geeft een enorm desolate indruk, waardoor de band tussen de vriendjes belangrijker is dan ooit. Daarnaast is de soundtrack fenomenaal. Natuurlijk If We Hold On van Diana Ross, maar tijdens de film is de muziek continu en perfect gedoseerd aanwezig.

De characters zijn meer dan prima, al had ik vroeger een beetje een hekel aan Cera, en nu nog steeds. Petrie is het grappigste en Ducky het schattigst. Ingesproken door Judith Barsi die vier maanden voor de premiere door haar vader op 10-jarige leeftijd werd vermoord. Om naar van te worden.

Vroeger waren er een behoorlijk aantal scenes die ik eng vond, waaronder alles met Sharptooth. Ik kan het nog steeds wel begrijpen, het is allemaal zo duister en serieus. En dan te bedenken dat Don Bluth negentien minuten heeft weggeknipt omdat het anders te eng zou worden. Zo zou de aanval op Littlefoots moeder volledig in beeld zijn gekomen. De dood van de moeder mag je trouwens net onder die Disney-leeuw plaatsen. Naar.

De film vliegt werkelijk voorbij, vroeger duurde hij voor mijn gevoel een stuk langer. Zo aandoenlijk, spannend en sfeervol kom je niet vaak tegen in een kinderanimatie. Klassieker!

Het probleem met dit soort exorcism filmpjes is dat ze allemaal op elkaar lijken. Ze moeten wel van erg goede huize komen willen ze mij nog wegblazen en dat is Stamm helaas niet gelukt. Nu is het zeker geen slechte film geworden, maar vaak is de aanloop naar het kwaad zo langzaam.

Nu acteerde Fabian wel behoorlijk goed als de goedgebekte, oplichter Marcus. Begint als een vlotte docu waarin we zien hoe hij de boel beflikkerd, erg geinig. Ashley Bell speelt de naieve Nell die later veranderd in een kwaadaardig schepsel. Origineel uitgangspunt is dat je steeds twijfelt of het nu echt is of niet. Het boek met de uitleg over verschillende duivels en met name Abalam werkt sfeerverhogend en Bell is behoorlijk angstaanjagend als de demon zijn opwachting maakt. De manier waarop ze uit haar ogen kijkt, of het buigen van bepaalde lichaamsdelen in abnormale posities zonder special effects. Daarentegen zijn de scenes waarin ze gewoon haarzelf is weer een stuk minder.

Het einde op zich is heel tof, alleen snap ik nu niet zo goed of Nell nu deed alsof ze bezeten was of niet? Ze versprak zich namelijk met 'blowing job' of deed de demon dat expres? Want het kindje dat uit haar wordt getrokken is wel van de duivel dan? Aardige film verder die wordt gedragen door de bezeten scenes van Bell.

Ik had het jaren geleden dus al bij het rechte eind; dit is toch echt wel een matig werkje en zeker niet de grote naam die het heeft waard. Ik hou van horror en ik hou van exploitation, maar vandaag de dag is alles zo gedateerd dat het me niet wist te raken.

Zo is de vaart naar de confrontatie tussen de tieners en de criminelen te snel waardoor je geen enkele sympathie kan opbouwen met de hoofdpersonages. Ze worden enorm oppervlakkig gehouden en zijn daarom niet meer dan het gemiddelde tienersvolk dat hedendaags wordt afgeslacht in B-slashers. De gore make-up is soms wel aardig voor zo'n laag budget, maar de rest van de film is grafisch behoorlijk lelijk. Maar ook de soundtrack is oorverdovend slecht, met blije country deuntjes die de depressieve rape-sfeer er voortdurend uithaalt.

Acteertalenten liepen er ook niet rond, al is David Hess als Krug een enorm pluspunt. Het is niet voor niks dat iedereen hem jaren later nog steeds aanzag voor de brute verkrachter. Zelfs als je van badguys houdt is hier geen sympathie voor op te wekken, een klootzak tot op het bot. Het zegt genoeg dat actrice Sandra Peabody echt bang voor hem was.

Ook het einde is een lichtpuntje, behoorlijk gewelddadig. Maar verder heeft het vandaag de dag geen impact meer en is de film op ieder punt, behalve opperbastard Hess, ingehaald door zijn remake.

Lekker filmpje!

Het is een tijdje geleden dat ik het origineel heb gezien, maar die vond ik eigenlijk maar matig. Toch was ik zeker benieuwd naar deze film, ook door de positieve geluiden.

En ik ben allerminst teleurgesteld. Zo was de casting goed. Vooral de criminelen vond ik overtuigen als lunatics. Vaak is er wel een figuur waaraan ik me erger, hier was dat niet zo. Ik was bang - na al die horrors die ik al heb gezien - dat ik ze niet meer spannend vond, maar deze film bewijst dat ik nog steeds op het puntje van mijn bankstel kan zitten. Vooral wanneer de daders het huis bereiken is er een snijdende spanning en wachten totdat de bom barst...

Verder vond ik de film helemaal niet zo 'braaf' zoals sommige vinden. Sowieso is er de verkrachtingsscène, waarover iedereen hier loopt te mauwen. Je weet van te voren dat je die te zien krijgt, en overbodig? Misschien, maar wel makkelijk shockeren. Persoonlijk vond ik die in Irréversible nog erger en die raakte me veel meer. Ook vond ik die ouders zeker niet 'timide', vooral die vader overtuigde goed. Je voelde zijn woede en zette het om in daden. Iets wat je wilt zien in een smerige film als dit. Je ziet vaak in een film dat de goedzakken de politie bellen, maar hier gaan de ouders gewoon zelf op pad om de daders te slachten. Niks timide aan.

En die ouders gaan toch wel de sadistische kant op hoor. De scene dat ze die broer in elkaar slaan, kop onder water drukken, hand in één of andere machine en vervolgens een hamer in de schedel vind ik een smerige moord, and I like it. Die magnetron-moord was dan wel vermakelijk, maar ongepast. Nét iets teveel van het goede.

Verder goed vermaakt met deze spannende, bloederige thriller.

Ik heb een tijd lang gewacht met deze film vooral omdat het in het Zweeds is. Hoewel ik het totaal geen mooie taal vind stoort het nergens. Ik zeg vaarwel tegen taalbarrières en hallo tegen een geslaagd vampierfilmpje.

Net als in Twilight worden vampiers hier geromantiseerd. Hoewel ik nog steeds liever kijk naar bloeddorstige monsters als in Blade is het verhaaltje van Låt den Rätte Komma In ook leuk voor de afwisseling. De twee kinderen acteren zeer behoorlijk en de film zit vol mooie scenes tussen de twee. Leuk om te zien dat Oskar Eli accepteert zoals ze is. Al vroeg ik me soms af of Oskar ze wel op een rijtje had. Als een vrouw meerdere malen zegt dat ze geen vrouw is ren je toch keihard weg?

De film richt zich duidelijk meer op het drama-aspect, iets waar ik mijn verwachtingen ook op had afgesteld. We zien hoe Oskar en Eli langzaam naar elkaar toegroeien ondanks het feit dat ze vampier is. Oskar wordt ook gepest door wat kindjes die verrassend genoeg even klein zijn als hem. Meestal zijn het toch de oudere die de pestkoppen spelen. Het zorgt in elk geval voor wat vermakelijke scenes.

Er wordt vooral veel sfeer geschept en de opbouw is langzaam, maar boeiend. Van vieze scenes is helaas nauwelijks sprake. Wel een erg toffe eindscene in het zwembad. Låt den Rätte Komma In is de moeite in elk geval waard!

Prachtige poster, maar een twijfelachtige film. Enerzijds is de film technisch zeer oké. Visueel is het vaak interessant met mooi kleurgebruik en ook de muziek is sfeervol. Anderzijds schiet het tekort aan echt interessante scenes, echt enge momenten en vooral acteerwerk.

Want hoe erg LeVierge haar best ook doet als de krankzinnige Helen, het kwam vaak niet echt over. Het is nogal vlak en het klinkt vaak te ingestudeerd, alsof de acteurs echt op elkaar zitten te wachten tot ze hun lijn kunnen zeggen. Nina Kiri doet er nog een schepje bovenop en het dieptepunt is Adam Christie. Dat klonk meer als een karikatuur en wat kan die gast dom kijken. De cast is ondermaats dus.

Het dunne verhaal zit nog wel redelijk in elkaar, al had de openingsscene absoluut geen meerwaarde. De horror is soms wat flauwig zoals dat schilderij wat steeds maar terugkomt. Been there, done that. De blackouts zijn wel aardig gedaan, en heel even schakelen beeld en geluid wel eens in een hogere versnelling maar dat duurt helaas slechts enkele seconden. Natuurlijk is ook Let Her Out niet vies van een paar jumpscares waarvan degene onder het bed mijn favoriet is.

Calahan doet echt wel zijn best, maar het geheel voelt een beetje leeg. Het einde is echter een dikke knaller, iets wat ik niet meer had verwacht. Evil Helen is geslaagd, al ben ik meer fan van het subtielere werk waarin alleen haar ogen veranderen. Goed voorbeeld daarvan is de metro-kill. Maar hoe ze haar huid uittrok en rond kroop... dat was iets waar ik eigenlijk de hele film naar op zoek was. Vanwege het einde toch nog een kleine voldoende.

Degelijke remake die liefhebbers van het origineel niet per se moeten zien. Degene die de Zweedse film nog niet gezien heeft kan deze wel een kans geven, al is het allemaal wat minder.

Ik vond vooral de twee kinderen in het origineel een stukje overtuigender. McPhee en Moretz doen het niet slecht, maar de chemie tussen de Zweedse hoofdrolspelers was beter voelbaar. Verder is het jammer dat het bijna letterlijk een kopie is. De setting, het verhaal en zelfs de dialogen. Kunnen de echte 'Zweden-haters' het origineel niet gewoon met een Engelse dub kijken?

Deze is in sommige scenes wel iets goorder. Overtuigende make-up effecten. Verder stoorde ik me een beetje aan het kinderverhaaltje. Ik kon me niet zo goed inleven in de prille liefde tussen de twee. Verder gaf ik het origineel nog een dikke thumbs up voor de zwembad-scene, maar dat zou hier niet op zijn plaats zijn gezien het gewoon gekopieerd is. Degelijk, maar best wel overbodig.

Gek genoeg had ik deze nog nooit gezien, dus toch maar een keer aan gewaagd.

Lethal Weapon is een stoere actiefilm met uitstekend acteerwerk van Gibson en Glover. Het verhaal stelt geen drol voor, maar vooral Gibson zet zijn rol zo stoer neer dat het een feest is om hem te zien spelen. Glover geeft wat tegengas door de serieuzere, verstandige rol op zich te nemen en samen houden ze elkaar in evenwicht.

Ondanks dat de film al bijna 25 jaar oud is voelt de film niet gedateerd aan. De actie klinkt goed en ziet er goed uit. Niet bij nadenken, gewoon kijken.

Ik hoopte eigenlijk dat de film over de mythe ging; een enorme kronkelende zeeslang. Dat is het helaas net niet, maar een degelijke Alien-ripoff is het wel geworden.

Leviathan begint een beetje traag en echt interessant wordt de cast nooit. Vanaf het moment dat de eerste mutaties plaatsvinden, na ruim een half uur, wordt het allemaal wat vermakelijker. Spanning neemt wat toe, maar vooral de special effects zien er goed uit.

Ook het monster ziet er angstaanjagend genoeg uit om de boel boeiend te houden. Het einde is dan weer een beetje overdreven, maar een slecht werkje is dit zeker niet.

Na zoveel jaar maar eens herzien en License to Kill blijft toch wel een prima Bond-film. Vond het als kleine jongen een beetje vreemd dat Bond er opeens anders uit zag na kennis te hebben gemaakt met Brosnan, maar Dalton is weliswaar wat serieuzer, maar verder een prima vertolking.

Wat me vroeger vooral fascineerde was de witte haai. Tot tweemaal toe wordt er iemand gegrepen, en ik kon me alleen maar indenken hoe verschrikkelijk het moet zijn om in zo'n basin te pleuren. Ook de sidderaal-kill vond ik indrukwekkend. Toch wel een klein feestje om dit weer terug te zien. Verder springen een aantal moorden er tussenuit zoals de drukcabine. Toch allemaal wat harder dan de doorsnee Bond.

Davi is een goede badguy, leuk dat Toro in één van zijn eerste rolletjes naast hem mag schitteren als sadistische maniak. Ook de Bond-girls zijn meer dan prima, waarbij Bouvier mij het meeste aansprak. Het slot met de tankwagens is één van de vermakelijkste eindes in een Bond-film. Toch een stuk beter vermaakt dan met een aantal '80's-Bondfilms.

Uiterst vermakelijke Alien-ripoff. Het verhaal is niet meer dan de ontdekking van een kwaadaardig, buitenaards organisme dat ontsnapt en wel zin heeft in een astronautenhapje. Ik heb bijna continu op het puntje van mijn stoel gezeten, dus het verhaal hoeft naar mijn mening ook niet veel meer te zijn.

Toch een erg fijn subgenre dit. Buitenaardse organismen - of aliens zo je wilt - die jacht maken op mensen om ze vervolgens op een afzichtelijk en pijnlijke manier te verorberen. Ik ben dan ook erg te spreken over de vormgeving van de alien die al snel de naam Calvin krijgt. De octopus on steroids komt dicht in de buurt van hoe ik me echte aliens voor zou stellen, als ze al bestaan. Geen enorme schedels zoals de Xenomorph of vlijmscherpe tanden, maar kleine, slijmerige wezens die snel leren, immuun lijken en zich als een plaag voortbewegen. Maar hee, niets tegen de Xenomorph.

Het verbaasde me dat Ryan Reynolds een relatief kleine rol had, helaas. Dat had dus te maken met zijn drukke schema. Het is meteen de indrukwekkendste kill en de kennismaking met de wreedheid van het beestje. Erg smerig en realistisch in beeld gebracht, bijna voelbaar. Wat volgt is een klopjacht op de bemanning die soms niet heel logisch handelen, maar soit. Toen vervolgens Kat ook op heldhaftige wijze in d'r helm stikte maakte me dat steeds minder uit. Lekker claustrofobisch. De cast acteert naar behoren, Gyllenhaal is ook hier weer uitstekend. Toch knelt het een beetje dat er hier en daar een behoorlijke plothole in zit.

Het einde is helemaal top en eigenlijk beschamend dat ik het niet aan zag komen. De fantastische score maakt het gevoel van machteloosheid nog wat completer. Een vervolg hoeft niet per se, al kijk ik nu al uit naar een volgende horror in space.

Schitterende film die vooral visueel weet te imponeren. In India spatten de kleuren af en toe van het scherm, maar vooral de scenes op zee zijn een lust voor het oog. De bliksem die de oceaan verlicht, maar ook de beelden bij nacht waarin duizenden kwallen blauw oplichten en de oppervlakte een blauwe gloed geven. Echt schitterend.

De aanloop naar de schipbreuk is helaas wat te lang en niet zo boeiend. Je krijgt wat wijze lessen mee over het geloof en het hele gedoe waarom Pi gepest werd deed er wat mij betreft niet zo toe. Hetzelfde geldt voor het eind. Nadat Pi is gered had het van mij afgelopen mogen zijn, in plaats van dat hij alternatief verhaal verzint.

Maar het hele middenstuk, zo'n anderhalf uur dus, is enorm boeiend, fascinerend, soms ontroerend, meeslepeld of zelfs spannend. Vooraf had ik een beetje verwacht dat de dieren in harmonie zouden leven, maar het tegendeel dient zich al snel aan. Ik kon me al niet voorstellen dat de tijger echt was. En dat was puur om de reden dat het me nogal gevaarlijk leek en omdat het me een enorme klus lijkt om zo'n tijger te sturen voor de opnames. Aan de CGI ligt het in elk geval zeer zeker niet, dat is de allerbeste die ik ooit heb gezien in een film. Niet van echt te onderscheiden.

Pi wordt voortreffelijk vertolkt door nieuwkomer Sharma. Indrukwekkend om te zien hoe hij van kleine middelen steeds nieuwe oplossingen maakt. Ieder ander had de moed waarschijnlijk al lang opgegeven. Al met al een prachtige film, die vooral visueel zwaar imponeert.

Ik heb hem net gezien en ik zie nu niet veel Disney's meer voor het eerst. De Disney's die ik nu af en toe zie ken ik al van vroeger en scoren ook hoog vanwege nostalgische waarde. Deze zag ik net voor het eerst, terwijl de titel me nooit aansprak. En om maar meteen met de deur in huis te vallen; hij is erg leuk!

De humor is ontzettend droog soms. Ik heb meerdere keren echt moeten lachen, wat ik vrij zeldzaam voor een Disney aangezien ze vaker met moralen dan met humor smijten. Maar het zijn ook de personages die de film meerwaarde geeft. Lilo is schattig, Cobra Bubbles is droog, Jumba en Pleakley zijn een komisch duo en natuurlijk Stitch die de show steelt met zijn streken. En ook Nani, David en andere bijpersonages vond ik leuk. Helemaal niks mis mee dus.

De soundtrack was ook goed en het was een opluchting dat er nu niet veel Disney-liedjes inzaten.

De animatie was mooi en de stemmen waren goed ingesproken. Minpuntjes zijn dan toch de moraal en de clichés, hoewel ik me er nu minder erg aan stoorde dan normaal.

****

Vanaf het eerste moment dat ik de trailer zag wist ik dat ik deze in de bioscoop wilde zien. The Lion King is toch wel zo'n beetje de beste Disney-animatie dus de verwachtingen waren, zeker na het zien van de verbluffende animatie, hooggespannen. Sowieso is de laatste keer dat ik de tekenfilm zag in het VHS-tijdperk geweest, en ik had wel zin in een nostalgische remake.

Bij het zien van de openingsscène wist ik dat het met de animatie wel goed zat. Dit is het beste wat ik tot nu toe heb gezien, de beelden zitten tegen het foto-realistische aan. De manier waarop de dieren bewegen, de minuscule haartjes die wapperen in de wind en het water dat natuurgetrouw reflecteert. Het is echt een wonder waar de hedendaagse techniek voor staat. Ook het bewegen van de monden stoorde me geen seconde.

Wat we verder voorgeschoteld krijgen is een bijna één-op-één-kopie van de animatie. Zoiets had ik vooraf al gelezen, dus tegenvallen deed het niet. De verschillende personages komen stuk voor stuk prachtig tot leven, al is er wel wat minder emotie te bespeuren bij deze realistische weergave. Gelaatstrekken op een echte leeuw zijn immers moeilijker af te lezen. Maar als dan de beruchte scene komt is het muisstil in de zaal, hoor je hier en daar wat gesnotter en kreeg ik ook weer een kleine brok in de keel. Prima dus.

Door de realistische aanpak is de humor ook wat minder. Natuurlijk zitten er een aantal woordgrapjes in, maar de charme van vooral Timon en Pumbaa zit vooral in de mimiek en impulsieve acties zoals verkleedpartijtjes (wanneer Pumbaa aan de hyena's wordt aangeboden bijvoorbeeld). Dit soort komische situaties zijn makkelijk te tekenen, maar in een live-action zou het uit de toon vallen.

De liedjes zijn weer heerlijk herkenbaar en bij vlagen leuk om te horen. Het Spirit van Beyoncé is werkelijk afgrijselijk, wie zit er op zo'n nieuw nummer te wachten? Bovendien schreeuwt het vooral: "Ik ben Beyoncé en ik kan zingen. Dit is mijn moment of fame, hoor maar!" Can You Feel the Love Tonight zingen zonder de maan te tekenen zet je toch ook je vraagtekens bij, en jammer dat sommige liedjes zijn ingekort, het Be Prepared bijvoorbeeld. Ik miste de marcherende hyena's, maar misschien wilde Favreau niet teveel commotie veroorzaken. Maar laat tegenwoordig een scheet en het internet is over de zeik.

Het is geen schande dat deze film net iets minder is dan het origineel, aangezien die als een koning aan de top staat. Het was het bezoekje wel waard, al was het maar vanwege de animatie. Door de realistische aanpak gaat er wel wat charme verloren, maar het verhaal blijft mooi en wordt nog steeds met overtuiging overgebracht.

De vette hoes stond al een tijdje naar me te knipogen vanaf de plank en hoewel ik huiverig was moest ik er toch aan geloven. Er was bijna geen doorkomen aan.

Nochtans start Little Deaths met het leukste filmpje. Vermakelijk om het ontspoorde koppel tekeer te zien gaan op een hulpeloze dakloze. Voordat je een beetje medelijden met haar krijgt worden de rollen plots omgedraaid. Aardige make-up en een bevredigend einde. Nu had ik hem eigenlijk stop moeten zetten.

Want ik weet eigenlijk nog steeds niet waar het tweede filmpje over gaat. Het zal ongetwijfeld niet zo ingewikkeld zijn, maar dan doe je toch iets fout als je geen moment mijn aandacht weet vast te houden. Een oninteressante hoer heeft last van visioenen van een nazi-experiment aan een ketting. Voor de rest wordt er met dit leuke gegeven helemaal niks gedaan. Boring.

Het slotverhaal was een erotisch drama, als je SM erotiek vindt natuurlijk. Best een mooie vrouw, maar een vent nemen met een voorbinddildo is een afknapper. Naar filmpje over een sadistische relatie tussen man en vrouw, en die behoorlijk ziek eindigt. Nu kun je discussieren over het feit dat het goed is dat de camera op een jankende vent staat, terwijl al het ranzige offscreen gebeurd. Het laat inderdaad veel aan de verbeelding over, maar ik was het intussen zo zat dat ie het voordeel van de twijfel niet krijgt. Ik had die vrouw wel aan stukken gescheurd willen zien worden. Of de regisseur.

De trilogie wordt ondergedompeld in naakt en erotiek al is het afgezien van een enkele scene in het laatste filmpje nooit too much. De horror daarentegen is bijzonder matig en weet amper te vermaken. Deze vliegt snel uit mijn collectie, dat verzeker ik jullie.

Deze maar eens herzien, in het Nederlands voor een extra vleugje nostalgie. Lang geleden dat ik hem had gezien, maar hij staat nog steeds als een paal boven water.

De film blinkt vooral uit in animatie, muziek en characters. Het verhaal is eigenlijk te zoetsappig naar mijn smaak, maar de vrolijke en grappige bijpersonages zorgen voor voldoende afleiding. Sebastiaan steelt de show, maar ook Jutter en Louie zorgen voor een komische noot. In duister contrast staat Ursula wat een fantastische villain is en uitstekend ingesproken door Ma Flodder. Zorgt voor de nodige spooky scenes.

Ook vroeger vond ik de muziek al erg sterk. De openingsscene alleen al waar het schip opdoemt en voorbij vaart geeft al wat meer kracht door de score. Daarnaast zijn veel liedjes erg sterk, met natuurlijk Diep in de Zee als hoogtepunt. En ja, die ken ik natuurlijk ook in het Engels waar die nog beter klinkt.

Heerlijk om die scenes die al die jaren in mijn hoofd zijn blijven spoken weer eens terug te zien. Zo'n haaienachtervolging en zinkend schip zijn toch best indrukwekkend voor een koter.

Gelukkig zie ik nu pas dat we hier te maken hebben met de regisseurs van l'Interiéur. Als ik dat vooraf geweten had was het wellicht wat tegen gevallen, moeilijk ook om hun debuut te overtreffen. Toch is dit een alleraardigste film geworden die zo zijn ups en down kent, waarbij de downs gelukkig nooit grove missers zijn.

Een groepje jeugdigen in een enorm, oud landhuis, daar moet wel iets leuks mee te doen zijn. Moeilijk is het niet om hier sfeer te creëren. Krakende vloeren, opgezette dierenkoppen die je starend aankijken, honderden kamers zo lijkt het en een oud omaatje die in bed ligt en ogenschijnlijk al tien jaar dood is. Er zijn leukere baantjes dan op deze plaats te moeten nursen. Sfeer alom en dat neemt alleen maar toe wanneer de zon is neergedaald en de drie inbreken op zoek naar een verborgen schat.

De opbouw is zoals gezegd sterk, en wordt vervolgd door een sluiproute door het huis. Vanzelfsprekend loopt het op een gegeven moment grondig mis en dan kan het griezelen beginnen. Ik heb het al vaker gezegd, de momenten wanneer het suggestieve overheerst zijn het engst, maar zodra het mysterie stukje bij beetje wordt ontrafeld levert het vaak aan angst in. De geluiden in het huis zijn goed gedaan, net zoals het uiterlijk van oma. Vreemd genoeg is ze op haar engst wanneer ze als mens gewoon in bed ligt. Desalniettemin is ze verder ook aardig angstaanjagend. Zodra de flashbacks beginnen wordt het allemaal wat minder spannend. Positieve kanttekening is dat het altijd leuk is om de puzzelstukjes op zijn plaats te zien vallen, al blijven sommige dingen nog steeds wat vaag.

Naast een aantal griezelige scenes zijn er ook wat dingetjes waar ik mijn bedenkingen bij had. Zo vond ik Anna die in de achtertuin bijna muteert in een X-Men, en later zelfs wegvliegt op naar de sterren en daar voorbij, ongepast. Plotwendingen pakken niet altijd goed uit. Dat oma steeds krijst als een T-Rex uit Platvoetje doet de engheid ook geen goed. Verder doet de film een kwartier te lang. Qua gorigheid komt de film niet in de buurt bij l'Interiéur maar wat spanning betreft wel. Ik kijk al weer uit naar hun volgende.

Na elf jaar aan een herziening onderworpen, maar ik kan mijn cijfer helaas niet ophogen. Een leuke film is het zeker, maar ik zie het briljante niet. Dat terwijl ik zijn spirituele opvolger Snatch wel geniaal vind, destijds in elk geval. Die ga ik binnenkort nog eens opnieuw bekijken.

Lock, Stock and Two Smoking Barrels volgt een hele rits Engelse gangsters en ander tuig van de richel die elkaar onvrijwillig kruizen. Het zorgt voor tal van geinige situaties die vooral grappig zijn door de harde dialogen in Brits accent. Iedereen lijkt een vinger in de pap te hebben waardoor de cast behoorlijk groot is. Niet iedereen is even leuk, maar een paar springen er wel bovenuit. Het is het filmdebuut van Statham en Jones die tevens allebei één van de leukere personages zijn. Dan heb je nog Frank Harper als Dog die een onsympathieke klootzak speelt, net als in zijn volgende films over hooliganisme waar ik hem van ken. Barry the Baptist is ook een opvallende verschijning. Cheesy ook al die bijnamen die ze dragen.

De film heeft een vlot tempo, maar heeft voor mij geen memorabele scenes. Het geheel voelt een beetje rommelig, vooral vanwege de grootte van de cast die zo'n vier of vijf verhaallijnen vertellen. Echt veel verkeerd doet de film niet, maar geniaal, zeker niet.

Oorlogsfilms zijn niet bepaald mijn favoriet, maar films over de Taliban boeien met altijd wel. Misschien omdat het van deze tijd is, in plaats van de tientallen jaren oude Tweede Wereldoorlog die vaak centraal staat. Peter Berg stelt in elk geval niet teleur en levend een erg heftige en spannende film af.

Het intro staat in het teken van de loodzware trainingen van de Navy Seals. Geen normaal mens, en ook geen 'normale' soldaten zullen dit kunnen trekken, maar alleen de echte doorzetters komen hier doorheen. Waarvoor heel veel respect. De minuten erna zijn wat minder interessant maar wanneer de vier seals op missie gaan wordt het retespannend.

Je wordt als kijker volledig meegetrokken in de missie doordat de Taliban overal lijken te zijn, geweerschoten tussen de rotsen weerkaatsen en loeihard door je surround brullen en de je meevoelt met de pijn die de mannen ondergaan. Meerdere kogels, puin dat ledematen doorklieft en enorme valpartijen die pijnlijk hard in beeld worden gebracht. Sterk geacteerd door de hele cast, maar vooral de laatste seconden van Foster waren meeslepend. Compleet op en gestreden tot het bittere eind.

Een einde met kippenvel ook wanneer Wahlberg wordt gered, zo'n rescue is nou eenmaal stoer om te zien. Positief is ook dat er nog eens wordt benadrukt dat niet iedereen in het Midden-Oosten vijandig is, mooi moment met Gulab en dat kindje. Sterke film!

Vermakelijk, maar hier had meer ingezeten.

Ik moest bij het lezen van het plot meteen denken aan de kruipende plantjes van The Ruins, maar gelukkig is het meer dan dat. Sowieso heeft het stel het juist absoluut niet naar hun zin. Ze liggen voortdurend met elkaar in de clinch, en dat irriteerde af en toe een beetje. Ga dan gewoon niet op vakantie.

De Australische outback is mooi, maar werd hier op een goede creepy manier neergezet. Gelukkig is 'de natuur' hier vooral de dieren die het op het tweetal gemunt hebben. De film heeft bij vlagen een benauwde sfeer. Het gevaar kan overal vandaan komen. De scène waarin er iets in het water dreef was ook spannend, en de zeekoe scène daarna lekker weird.

De laatste 20 minuten neemt de film wat aan vaart toe op weg naar een teleurstellende climax. Het voortdurende gevaar van de dieren is goed gefilmd, maar de dood van Peter en Carla had echt wat beter gekund. Heeft de zeekoe die pijl geschoten of zo? En overreden worden door een vrachtwagen had in iedere horror niet misstaan, maar hier wel - ook al ziet de gore er goed uit. Ik had gehoopt dat de twee ook echt werden gedood door de natuur. Dus dieren die aanvallen, hun ogen uitkrabben of hun darmen oppeuzelden. Maakt mij niet uit, zolang het maar niet gebeurd door een vrachtwagen en een zeekoe met een harpoen.

Er had wat meer creativiteit in mogen zitten, hoewel die zeekoe wel briljant is. Maar de natuur kent nog zo veel meer dieren die het op de mensen gemunt zouden kunnen hebben. Ik zag mieren en spinnen bijvoorbeeld, leek me leuk als ze daar iets mee hadden gedaan. Helaas is dat niet gebeurd.

Rob Zombie! Sheri Moon Zombie! Sid Haig! Wat een namen, en wat ben ik diep teleurgesteld in deze helden! Ik heb hier lang naar uitgekeken, vanwege de uitstekende twee eerste films van Zombie, maar de verwachtingen worden bij lange na niet ingelost.

Het verhaal is nogal flut en lijkt zo uit een kinder-griezelboek te komen. De hekserij dat centraal staat in deze film is veel te traditioneel en niet echt meer van deze tijd. Daarom was de spanning zeker niet overtuigend. Teveel religieus gezever ook naar mijn smaak.

Zombie's vorige films hadden allemaal één of meerdere memorabele characters en dat schept een verwachting. Hier helaas niet één. Sheri speelt eens een normale human being...sort of. Ook leuk, maar niet bijzonder. De heksjes zijn niet duivels genoeg, ook niet met die naked body make-up en hangjetsers. Het zag er ook ietwat lullig uit toen er een paar opdoken in een hoekje van een kamer, alsof iemand zijn carnavalskostuum daar even had opgehangen. De rol was Haig heb ik eerlijk gezegd even totaal gemist!

De mysterieuze plaat was wel spooky, maar visueel was de film niet bijzonder en mist het aan sfeer. Alleen op het einde tovert Zombie wat interessants op het scherm, maar dan is het al veel te laat. Ook de gore valt tegen, soms gebeurd het geweld zelfs buiten beeld. Nee dit is toch wel een misser, al ben ik het vertrouwen in Zombie's kunnen nog niet verloren.

Waar heb ik nou naar zitten kijken? Het is toch echt een Amerikaanse film uit 2016, maar in een ander universum was dit waarschijnlijk La Strega D'Amore uit de jaren '60/'70 geregisseerd door het duo Argento-Bava. Het is dat de taal niet gesproken wordt, maar Italiaanser wordt het niet.

Robinson als heks Elaine is een erg prettige verschijning die mij ook wel mag betoveren. Maar ook veel tegenspeelsters zien er uit als pin-upgirls. Er wordt veelvuldig gespeeld met close-ups van ogen en monden en de personages hebben een gloed over zich heen waardoor ze van het scherm knallen. De handgemaakte decors zijn werkelijk schitterend met veel fel kleurgebruik waardoor je oog diverse keren op de achtergrond zal vallen. Ook de oubollige soundeffects zijn soms aanwezig. Jep, we gaan zeker weten terug in de tijd. Audiovisueel is het echt dik in orde.

Elaine is dus op zoek naar mannen en betoverd ze door ze een mixdrankje te geven. Dat klinkt als een barhoer in Salou, maar Elaine is een liefdesheks. Helaas voor haar worden de mannen zo verliefd dat ze er letterlijk aan dood gaan. En dat is het wel zo'n beetje. Moeilijk om de film categoriseren. The Love Witch is echt veel te zwak voor een horrorfilm. Als je wilt lachen om een komedie moet je deze ook niet aanzetten. Voor een dramafilm is het veel te luchtig en romantisch is het ook niet, tenzij je een lapdance romantisch vindt. Ik denk meer aan woorden als sprookjes-, fantasy- en soap-achtig. Het is moeilijk om de film aan een specifieke doelgroep aan te raden, maar Elaine oppert dat vrouwen vooral mannen moeten plezieren dus misschien dat zij deze film eens moeten proberen.

Ik had uiteindelijk graag wat meer komedie gezien, mocht Biller toch die kant op willen gaan. Bijvoorbeeld dat Elaine de mannen zat was en zelf om het leven brengt. Dat bracht het horroraspect wat meer naar voren, want nu krijgen we alleen wat hekserij en sekteleden voorgeschoteld. En laat dat nou één van de saaiste thema's in de horrorscene zijn. Maar ik heb zelden een film gezien die zo erg nergens over ging, maar toch lekker wegkeek. Zoals gezegd is het visueel flink genieten en het optreden van Robinson die af en toe ook nog een leuk dansje doet is ook prima. Combineer dit met voldoende zinloos naakt en je hebt gewoon een leuke avond. Na anderhalf uur mocht het echter wel stoppen.

Sterke horror die in eerste instantie dreigt uit te draaien in een middelmatige martelfilm maar die uiteindelijk een behoorlijk sterke indruk achterlaat.

Want het verhaaltje zoals hierboven geschreven doet niet vermoeden dat we hier met een originele film te maken hebben. Toch zijn het vooral de acteurs die dit tot een boeiend sadistisch werkje brouwen. Het is goed dat de cast zo goed als onbekend is, zo heb je het gevoel dat er achter iedere zo op het eerste gezicht onschuldige burger een psycho schuil kan gaan. Gelukkig weten deze 'onbekenden' dan ook nog zo overtuigend te acteren dat ik me volledig aan de buis gekluisterd hield. Vooral McLeavy doet het uitstekend.

De spanning wordt goed opgebouwd en het gevoel is merkbaar dat Brent diep ongelukkig is. Wanneer hij wordt ontvoerd moet hij martelingen ondergaan die er aardig realistisch uitzien. Hoogtepunt was het gedoe met het kokend water, daar moet je toch niet aan denken. Ook erg weird hoe Lola en haar vader hun eigen feestje bouwen. Gestoord en gênant tegelijk. Toen de klep in de grond openging leverde de film wat aan realisme in, maar het was geen verkeerde keus. Het maakte de film op die manier nog wat zieker.

Het was wel wat over de top hoeveel kracht Brent nog had om zichzelf te bevrijden. Als excuus werd de gedachte aan zijn familie en vriendin gebruikt, maar dan nog. Maakt niet uit verder want het voelde heerlijk toen hij het mes meerdere malen in de nek van die pa plantte. Het einde, toen Lola over die weg kroop was ook geniaal gestoord. Het zijverhaal met dat koppeltje had van mij niet gehoeven. Het verband is overduidelijk, maar het heeft weinig meerwaarde. Aangenaam verrast dus door dit heerlijk sadistisch horrorwerkje.

Ik heb een hoge pet op van Peter Jackson en ik keek dan erg uit naar deze film. Het plot is erg origineel, het was alleen afwachten hoe Jackson dit ging uitwerken. En uiteindelijk stelde het me iets teleur.

Natuurlijk heeft iedereen een eigen beeld van de hemel, mocht die er zijn. Maar als de hemel er zo uit zou zijn als Jackson denkt, ga ik er liever nooit heen. Of eigenlijk is het de hemel niet, maar hetgeen wat tussen de Aarde en de hemel in zit. Het was zo vredig en saai dat ik er slaap van kreeg. Begeleid door de zachte stem van Ronan wilde ik bijna beginnen met een tukje. De fantasiewereld is overigens wel fraai gemaakt.

Het begin van de film vond ik nog spannend. Het moment waarop Susie met de buurman meegaat. En vooral het moment in de kelder; wanneer zal hij toeslaan? Een geweldige rol van Tucci, de geschifte buurman die alle ontvoeringen vooraf bedenkt en uitwerkt. Susie wordt leuk gespeeld door de jonge Ronan, die we nog wel vaker zullen gaan zien. Wahlberg en Weisz deden het ook goed. Het is mooi om te zien hoe de beelden van de echte wereld en hemel in elkaar overvloeien. Zo krijgen Susie's nabestaanden regelmatig een teken dat ze in de buurt is. Ook stoorde ik me af en toe aan vreemde beslissingen.

Van bijna alle dingen die in het plot vermeld staan heb ik weinig gezien. Over verkrachting wordt niet gesproken. Die vader doet inderdaad verschillende pogingen om Susie op te sporen. Maar het broertje had een denkbeeldig zusje? Weet alleen dat hij Susie een keer heeft gezien. Ik had meer verwacht dat hij écht een onzichtbaar zusje kreeg. Zoiets als 'Tony' in 'The Shining'. De persoonlijkheid van haar zus veranderd drastisch. Ja hij veranderd, maar schokkend is het niet. En toen iedereen die moeder omhelsde toen ze eindelijk weer thuis was had ik niet eens door dat ze weg was. Kortom, ik verwachtte een totaal gebroken gezin die ieder spoor bijster was, maar het viel allemaal wel mee. De muziek is trouwens wel erg goed gekozen.

De scènes met die buurman waren dan wel weer spannend, maar zijn dood vond ik dan weer bullshit. Ik had meer zoiets van: "Oh kut, de badguy leeft nog. Kom we plakken er even een random scène tussen, dan is het publiek ook weer blij."

Aardige en soms zoete film met mooie beelden en een leuke Ronan. Helaas deed de film me veel te weinig.

Erg simpel kidnapfilmpje over een man en een vrouw die bijna de gehele film samen zitten opgesloten in een kleine ruimte. Zie dat maar eens interessant te houden.

Dat de man geestelijk gestoord is staat vast, maar erg doordringen wilde het maar niet. Het verhaal is erg oppervlakkig en de film langzaam. Scenes duren lang die vaak vooral bestaan uit wat gepraat, een milde vorm van torture of een ontsnappingspoging die mislukt. Hier en daar een geslaagd stukje met bijvoorbeeld de vingers of het bitje maar het is vooral erg mager allemaal.

Debuut van Paulina Ahmed die het zeker aardig doet, maar de film niet kan dragen. Meestal kan ik wel wat meer vertellen over een film, maar de film heeft gisteravond zo weinig indruk gemaakt dat het lastig is nu nog veel te schrijven.

Lurking Fear viel me zoals een beetje verwacht, behoorlijk tegen. Een film die ik nooit zomaar aan zou zetten, maar als onderdeel van de Mr. Horror-reeks toch 'verplichte' horrorkost is. De setting en sfeer is niet eens onaardig, maar het zijn meer de stompzinnige dialogen, brave horror en saaie personages die de boel in slaap sussen.

Het verhaal is belachelijk, maar van ondergeschikt belang. Helaas schiet de film ook op spanning, gore of hilariteit te kort. Waar icoon Combs eerder schitterde in onder andere Re-animator en Laurence de goedzak speelde in Hellraiser weten ze hier beide geen diepe indruk achter te laten.

De film mag dan wel low budget zijn, zo'n vechtscene tussen de twee meisjes had best beter mogen zijn, zeker als je veel repeteert. Waar Lurking Fear wel punten mee scoort zijn de soundtrack en creature design. Jammer dat de horror dan weer veel te braaf is, nauwelijks bloederig en een einde dat abrupt en veel te explosief is.