Opinions

Na acht delen is de franchise dan eindelijk alle schaamte voorbij. Tot nu toe konden alle delen, zelfs het derde deel, me goed bekoren, maar wat Justin Lin hier op het scherm tovert slaat werkelijk helemaal nergens meer op. Ik kan genieten van over de top geweld en neem het niet zo nauw met het realisme, maar het is zonde welke richting de reeks nu definitief is ingeslagen.

Het verhaal is in mijn ogen nogal warrig geschreven waarin van de hak op de tak wordt gesprongen. Die 2,5 uur speeltijd is al te lang, maar voor hetgeen wat ze allemaal willen vertellen is er alsnog te weinig tijd. De cast die zich als superhelden wanen reizen de wereld rond en leggen alles in de as, maar het hoe en waarom ontschoot me soms even. Het weet gewoon geen indruk te maken.

Na 10 minuten knalt de actie van je scherm en word je als kijker zo platgeslagen met ontploffingen, crashes en schietgeweld dat de rest van de film me nog weinig deed. Met steigerende verbazing keek ik hoe onze family de meest onwaarschijnlijke stunts uithaalde en dan praat ik niet over het overleven van een keiharde crash of een kogelregen ontwijken. Het gaat veel verder dan dat, zo erg dat je de verbazing van de hele zaal voelde. Gênant bijna. Veel actiescenes, vooral als er gevochten wordt, vind ik ook helemaal niet zo goed gefilmd. Te dicht op de huid en te schokkerig om te zien wat er nu eigenlijk gebeurt. Dan heb ik toch altijd het gevoel dat de mensen stiekem helemaal niet zo goed kunnen vechten. Toegegeven, sommige achtervolgingen waren zeker vermakelijk zoals met de magneet. Toppunt is natuurlijk waar series uit de jaren '80 ook mee kampte. Dat een concept zo uitgemolken is dat je ze maar de ruimte in schrijft.

Het gemis van Statham of Johnson is een dreun voor de reeks. Dat betekent meer screentijd voor Diesel maar als die kerel boos kijkt lijkt het alsof hij zijn kunstgebit niet in heeft. Voor het eerst stond hij me echt tegen, hij spreekt alleen in oneliners. Michelle Rodriquez heb ik nooit gemogen met haar bitcherige uitstraling en samen zijn ze niet al helemaal niet te harden. De moralen over mama, papa en familie worden je om de oren gesmeten, let ook op de muziek die dan even aanzwengelt. Ludacris en Gibson zorgen voor de humor, maar ook dat werd op een gegeven moment te flauw. Verder wordt de sterrencast weer aangevuld met Theron, Russell en heeft Mirren eigenlijk één van de leukste scenes. Ook John Cena viel me niet tegen.

Een dikke teleurstelling dus omdat het meer een persiflage is geworden. Deze familie is op sterven na dood, hoewel de scene na de credits nog enige hoop biedt. Als je nog niet was weggelopen, zitten blijven dus.

Had alleen losse stukjes op internet gezien, maar nog nooit de echte films. Vroeger op tienjarige leeftijd huurde ik al veel horrorfilms, maar dit was de enige serie dik absoluut níet mocht zien. Natuurlijk werd de interesse alleen maar meer gewekt.

Tien jaar later eindelijk kunnen zien, en zoals verwacht valt het allemaal best mee. Toegegeven, dat komt ook door het feit dat je nu weet dat lang niet alles echt is. Soms leek het gewoon alsof je naar een scene zat te kijken uit een slechte B-film. De film is erg gedateerd, met slecht camerawerk, slecht acteerwerk van de host en slechte audio. Er zitten wel een aantal scenes in die indruk maakte, maar het merendeel is rommel.

Valt tegen. Enorm simpel en standaard filmpje dat alle bekende wegen bewandelt. En ik had al geen hoge verwachtingen.

Verwacht sowieso geen horror, bizar dat dat er bij staat. Het is niet meer dan een kidnap verhaaltje en een politiemannetje die de zaak probeert op te lossen. Het idee en motief van de dader is horrorwaardig, maar dat is bij iedere kidnapping eigenlijk zo. Expliciet geweld is er nauwelijks, zelfs een aantal confrontaties worden volledig buiten beeld gelaten.

Cusack is ook helemaal niet zo'n ruige cop. Hij gooit af en toe met een boekje door de kamer als het niet lukt en zegt soms het woordje 'fuck'. Ongeveer hetzelfde als in iedere andere soortgelijke film. Acteerwerk is verder niet verkeerd en de film is ook geen totale miss, maar het speelt zo ongelofelijk op safe. Zelfs het einde is een verplicht nummertje. Best leuk, maar kan niet verhelpen dat deze film binnen no time in de vergetelheid zal raken.

Nog steeds een leuke horror, eentje die ik op jonge leeftijd voor het eerst zag. Jaren later heeft ie niks aan amusementswaade ingeboet, de jonge cast is zelfs het grootste pluspunt.

Elijah Wood en Josh Hartnett zijn niet veel later wereldsterren geworden, maar hierin waren ze nog piepjong en onervaren. Ook leuk om de sexy Jordana Brewster te zien spelen en de kleine rolletjes van Salma Hayek en rapper Usher. Robert Patrick heeft een leidende rol als alien, wat hem op het lijf is geschreven. Zijn blik blijft angstaanjagend, waarbij de T1000 nog altijd even door het hoofd spookt. De aanvullende cast is ook meer dan prima.

Het verhaaltje over aliens die een school overnemen is oppervlakkig, maar goed uitgewerkt. De manier waarop leerkrachten zich ineens gedragen geeft een ongemakkelijk gevoel. Ook de monstertjes zijn best goed geanimeerd waar je spontaan jeuk van krijgt. Het einde is over de top, wel wat simpel, maar voldoet in de lijn der verwachting. Tof.

Ik vind de game zelf briljant, ondanks dat ik tweemaal tot ongeveer de helft ben gekomen en hem vervolgens heb weggelegd. Dat heb ik wel eens met games, opeens andere interesses. Nu ging mijn broer hem nog eens spelen en heb ik het restant grotendeels meegekeken, en daarna samen deze film eindelijk toch nog eens bekeken.

Waar ik bij de game vrijwel meteen werd gegrepen door de beklemmende, apocalyptische sfeer wilde ik er hier maar niet inkomen. Het is leuk dat de vele personages een polygonenboost hebben gekregen waardoor ze er een stuk beter uitzien. De CGI is ook tien jaar na dato nog best te genieten. Zelfs een aantal nummers van de originele soundtrack van Uematsu zitten er in en de stemmen klinken niet verkeerd, ook al ontbreken die in de game.

Toch sloeg het verhaal niet aan. Dat was in de game namelijk al goed verteld en voor mij was het dan ook afgelopen. Hoe het verhaal dan wordt herstart voelt geforceerd en mondt al snel uit in een CGI-spektakel dat op mij weinig indruk maakt. Ik kreeg op een gegeven moment zelfs een Biker Mice From Mars-gevoel. Ook toen Sephiroth zijn opwachting maakte - een game-legende - kreeg ik niet het gewenste kippenvel. Ik miste het mysterieuze rond de characters. Het duistere kantje, zoals wanneer Sephiroth Neibelheim in de fik zette in het spel. Formidabel gedaan door combinatie van muziek, graphics en sfeer. Hier was het een beetje een lege CGI-huls.

Zeker niet slecht verder deze Final Fantasy, maar in mijn ogen een tikkeltje overbodig. Het beste moment was eigenlijk de ringtone van Reno na zijn gevecht met Tifa. Ondanks dat kijk ik overigens net als miljoenen andere nog steeds uit naar een remake.

Gelukkig weer eens een aardig filmpje in de Masters of Horror reeks. Ik ben niet verrast of weggeblazen, maar wat er voorgeschoteld wordt is in elk geval van goed niveau.

Het begin beloofd veel. Spannende opbouw en behoorlijk mysterieus. Wie is het echtpaar? Waarom ontvoeren ze een jong meisje? En waarom leven ze zo afgelegen? Vragen waar je al snel een antwoord op krijgt en daarmee wordt er op spanning ingeleverd.

De flashbacks hielpen dit keer niet echt, het maakte het echtpaar veel te menselijk waar ze eerst nog gestoord leken. Nu ik hun motief wist zou je nog sympathie voor ze krijgen ook. Wel sterk geacteerd door Petty, en de jonge Pulsipher deed het ook niet verkeerd. Film blijft toch redelijk spannend totdat de ware Fair Haired child zich laat zien. Vond de vormgeving niet denderend, al deed het me wel denken aan het trippy Youtube-filmpje Rubber Johnny. Een paar sterke scenes verder en een tof einde. Ruimvoldoende.

Verrassend leuk, vooral omdat ik niet veel verwachtte van een regisseur die zijn eerste poging in de vorm van Dear Woman verneukt heeft.

Family begint erg zoet met het tonen van een kleurrijke buurt dat vermoedelijk vol zit met huisje-boompje-beestje-mensen. Een ideale buurt dus voor een pasgetrouwd stel om een gezin te stichten. Ze ontmoeten de aardige buurman die natuurlijk niet zo gezond is als het lijkt. Het idee is best goed, behoorlijk luguber maar het is jammer dat Landis meteen laat zien hoe de vork aan de steel zit. Het leek me beter om het tot het einde te bewaren zodat er wellicht wat meer spanning voelbaar zou zijn omdat je geen motieven weet.

Wendt zette een sterke rol neer, die me overigens regelmatig aan John Goodman deed denken. Monroe is een mooie vrouw om te zien, haar wederhelft vond ik maar een zak hooi. De scene aan tafel zorgde nog voor een beetje onderhuidse spanning, iets wat ik in de rest van de film miste. Het einde is visueel teleurstellend, hoewel het neus-shot leuk was gedaan. Toch hoop je op wat meer geweld als er een prooi op de martelstoel zit vastgebonden. Het verhaal krijgt nog een aardige draai op het einde, leuk gedaan!

Ter ere van mijn Disney+ abonnement deze stinkerd maar eens herbekeken. Ik had er nog geen cijfer aan gehangen omdat ik hem als kleuter had gezien en me niet genoeg meer kon herinneren. Hetgeen wat ik me nog wel kon herinneren waren verschrikkelijke nachtmerries die ik had van de tovenaar uit Mickey's verhaal, maar vooral de demon uit Night on Bald Mountain.

Fantasia is gewoon een veel te vreemde eend in de bijt waar geen enkel kind op zit te wachten lijkt me. Daar stond die vroeger dan, de prachtig kleurrijke videoband met Disney-held Mickey op de cover, te pronken naast Belle en het Beest en Aladdin. Maar de film zelf is allesbehalve je dagelijkse portie Disney-vermaak. De intro begint met een echt persoon, iets waar ik vroeger zo'n hekel aan had, echte mensen in tekenfilms. Maar wat volgt is nog veel erger: nietszeggende beelden begeleid door verschrikkelijke klassieke muziek! Dat is wat ik vroeger dacht, en ik denk er nog steeds zo over.

Als het om vermaak gaat is dit erg slecht. Het is niet mijn ding, maar ik heb ook geen hekel aan klassieke muziek. Zo'n klassiek stuk hoor je wel vaker in de hedendaagse films of series onder scenes geplakt en dan gaat het er best in. Maar om er nu twee uur de focus op te leggen gaat mij veel te ver. De animatie is dan wel goed, hetgeen wat er op beeld getoverd wordt is oersaai. Is het niet oersaai, dan is het wel eng. Ik snap wel waarom ik vroeger, en nu nog steeds kinderen, wakker lag van Bald Mountain... in dat opzicht is het wel geslaagd. De duistere muziek versterkt de beelden waardoor je naar een nachtmerrie zit te kijken. Eigenlijk was dat wel het hoogtepunt, maar da's anderhalf uur te laat.

Mijn verwachtingen zijn in elk geval ingelost. Nadat ik gisteren Gothic & Lolita Psycho had gezien ook eindelijk deze bekeken. Heerlijk vermaak weer met een geslaagde combinatie van humor, gore, nudity en weirde personages.

Visueel is de film nog best fijn, hoewel er van een groot budget geen sprake is. De bekende rode showers zijn weer aanwezig en het naakt is best te genieten. Genre expert Asami is weer van de partij en een andere vermelding waard is de geschifte manager, heerlijke mimiek!

Er zijn niet zo veel minpunten eigenlijk, maar dat de film gecensureerd is, is toch wel een tegenvaller. Als je dan toch in een sex parlor filmt mag het allemaal nog wel iets gewaagder.

JordyCapitated // Horror Cinema: Fashion Hell (Fasshon Heru, 2010) - jordycapitated.blogspot.com

Ik heb een tijdje geleden een CAM-versie gezien dus maar even aan een herziening onderworpen. Zeg maar als voorbereiding op Fast Five.

Fast & Furious, lelijke titel trouwens, begint met een spectaculaire opening die sterk aan het eerste deel doet denken. Leuk om de oude cast weer terug te zien, toch heel wat beter dan de hillbilly in Tokyo Drift. De races zijn weer heerlijk chaotisch gefilmd, compleet met GPS-beelden en CGI-motoren. Helaas is de ondersteunende soundtrack niet mindblowing genoeg.

Al het racegeweld wordt aan elkaar geregen door een verhaaltje wat vanzelfsprekend geen prijzen zal winnen. Toch mis ik een beetje de echte streetrace feeling waarin vooral het eerste deel uitblonk. De illegale races om geld en respect te winnen, de feestjes, de race-events... Dit deel weet het origineel dan ook niet te overtreffen (opvallend dat deze hoger scoort). Ik ben in elk geval klaar voor het vervolg, ik ben benieuwd of ze in de toekomst ook nog eens de classy auto's uit de kast halen zoals Ferrari en Lambo's. Want hoewel de auto's die gebruikt zijn vaak erg mooi zijn ken ik die Mustangs en Skyline's ondertussen wel.

Zoals verwacht krijg je een knalharde actiefilm voorgeschoteld met hoofdrollen voor vechtersbazen Johnson en Statham. Hobbs en Shaw moeten dit keer verplicht samenwerken in een redelijk clichéverhaal, maar dat weerhoudt de twee er niet van om er een spektakel van te maken.

Met Fast & Furious in de titel wordt het geheid een kaskraker, maar veel heeft het niet gemeen met de auto-reeks. Naast de twee hoofdrollen rijdt Shaw wel een dikke auto, krijgen we een aantal achtervolgingsscenes te zien en wordt er ook gebruik gemaakt van close-ups van bijvoorbeeld pedaal intrappen, schakelen en gebruik van nitro. Maar daar houdt de vergelijking wel op. Waar de film in uitblinkt zijn de erg spectaculaire aciescenes die vaak over de top zijn, maar waanzinnig in beeld gebracht. Het is allemaal ook iets meer futuristisch dan ik dacht, maar de wapens klinken goed, de setting is sfeervol en er zit ook nog een lekker vlot soundtrackje onder.

Statham is weer heerlijk in zijn rol, maar ik kan nog meer genieten van het beest Johnson. Twintig jaar geleden zag ik hem voor het eerst in de WWE, en ik vind het mooi om te zien dat hij één van de weinige is die het echt heeft gemaakt in Hollywood. Hij weet humor en spijkerharde actie altijd leuk te combineren. Het onderlinge kibbelen tussen de twee is ook vermakelijk, met de vliegtuigscene als hoogtepunt. Idris Elba is ook een vermelding waard, toffe rol.

Hoewel de film dik twee uur duurt heb ik me nergens verveeld. Het doet wat het moet doen en dat is je op het puntje van je stoel houden met spectaculaire stunts. Een beetje te oppervlakkig voor sommige misschien, maar hiervoor ging ik naar de bioscoop.

The Fast and the Furious ben ik vroeger gaan kijken in de tijd dat Need for Speed Underground en het superieure vervolg Underground 2 populair waren. Het was de tijd dat straatracen helemaal hot was. Ik ging naar beurzen en shows, lag magazines en ook deze film viel erg in de smaak. Na zo'n vijftien jaar zag ik hem toevallig op de Amerikaanse Netflix staan en zonder twijfelen maar weer eens aangezet. En nostalgie speelt ongetwijfeld mee, maar ik heb me weer dik vermaakt met deze stoere testosteronbom.

Het verhaal van een undercoveragent die in een bende infiltreert is niet origineel, bijna gekopieerd van Point Break zelfs, maar de setting is, of was, verfrissend. Naast heel wat racegeweld is het vooral een showcase aan auto's en gaat het vooral om 'wie heeft de grootste'. Auto's in neonkleuren en onder de plakplaatjes, dikke muziekinstallaties, NOS, PS2, je kan het zo gek niet bedenken. Als er nu een doorgefokte tuner door de wijk scheurt haal ik mijn schouders op, maar de groene Eclipse en vooral de oranje Supra blijven wel iconisch.

Dit eerste deel is inderdaad de 'meest trage' van de reeks, maar juist dat kan ik wel waarderen. Het familiegevoel is sterk aanwezig en vooral Diesel blinkt uit in zijn rol. Het moge duidelijk zijn dat de cast, inclusief nieuwe members in de vervolgdelen, ook buiten de camera's uitstekend met elkaar konden opschieten. Hoewel Paul Walker onlosmakelijk met de reeks verbonden is, wordt hij hier wel voorbij gespeeld door Diesel. Rodriquez vond ik vroeger al ergerlijk, en dat is absoluut niet veranderd. Van de rest van de cast zoals een Brewster of Schulze hoor je nog weinig eigenlijk.

De soundtrack en geluidseffecten zijn een groot pluspunt. De muziek is vaak aanwezig, uit verschillende genres en zweept de boel vaak behoorlijk op. De geluiden van de motoren en de NOS stuwen het adrenalinepeil omhoog en ook het camerawerk is vaak dik in orde. Na al die jaren voelt de film niet gedateerd aan en is hij nog steeds prima te kijken. Alleen de auto's zijn niet meer zo stoer, ik heb nu toch liever een exotische bolide dan zo'n gepimpte middenklasser.

Heb hem net gezien en hij stelt me niet teleur, hoewel ik er toch het een en ander op aan te merken heb.
- Zo deed DK me sterk denken aan Johnny Tran, uit het eerste deel.
- Natuurlijk verliest de hoofdrolspeler zijn eerste race, net als in het eerste deel.
- Natuurlijk krijgt hij wat met de vriendin van de bad guy, net als in het eerste deel.- Natuurlijk verslaat hij in een finale race de bad guy en volgt er een happy end.

Nu vind ik dit niet per se slecht, maar het viel me wel gelijk op. Het verhaal is slecht, de acteerprestaties niet top en van originaliteit is al helemaal geen sprake.

Maar toch, autofreak die ik ben, is dit toch echt weer een vermakelijke film. Geile vrouwen, dikke bakken en pompende muziek is waar deze film om gaat, en dat is goed uitgewerkt.

Ikzelf ben al bij een aantal races wezen kijken op circuit Zandvoort, waaronder een aantal driftraces, en ik kan je zeggen, het is ontzettend spectaculair! Niks is vetter dan iemand in een perfecte drift de bocht zien door te komen.

Aanrader! 4*

Best een leuk vervolg weer waardoor de serie toch op een constant niveau blijft. Jammer genoeg staat de film niet meer in het teken van mooie auto's en spectaculaire races. Het is dit keer gewoon een lekker actiefilmpje met hier en daar een PK-monster.

Qua actie scoort de film een dikke voldoende. Het budget is hoog genoeg om de grootste explosies en stunts op het scherm te toveren. Verhaal is verwaarloosbaar, een beetje een mengelmoes van Ocean's Eleven en The Italian Job. Acteerwerk is redelijk. Johnson mag het dan niet zo goed kunnen, als actieheld heeft hij mij allang overtuigd. Cast is trouwens leuk, met een aantal terugkerende rollen.

Wat racen betreft is het dus allemaal iets minder, al maakt de kluis-achtervolging erg veel goed. Moet haast één van de vermakelijkste achtervolgingen zijn die ik in een film heb gezien. Het happy end is ook perfect, met een paar Koenigsegg's en het heerlijke Danza Kuduro als kers op de taart. Ik zeg geen nee tegen een vervolg, maar laten ze maar weer volledig op het racegeweld focussen. Iets volledig in het teken van exotische auto's, dat lijkt me wel wat.

Zestien jaar en een achtste deel later vind ik de serie nog steeds goed te genieten. Het derde deel was wat zwakker, nog net iets meer dan deze. Toevallig(?) allebei zonder Paul Walker. The Fate and the Furious is exact wat je kunt verwachten, maar het is de eerste keer dat ik af en toe het gevoel had van: zo is het wel mooi geweest.

De film is weer één grote kermis waarbij elk realisme is verdwenen. Dat was in voorgaande delen eigenlijk al zo, maar bepaalde scenes op het einde versterkte het gevoel enorm, zoals wanneer alle crew-auto's snel voor Dom tot stilstand komen om hem tegen het vuur te beschermen. Of wanneer Dom met 250 km/u een vliegtuig inrijdt en in een fractie van een seconde bijna stilstaat. En zo zijn er nog tal van dergelijke scenes. Vermakelijk blijft het echter wel, en dat is toch het grootste doel met deze reeks.

Charlize Theron als badwoman vond ik niet overtuigend, zwak motief ook, al blijft het een leuke verschijning natuurlijk. De gebruikelijke characters niks negatiefs over te vertellen, anders was ik jaren geleden al gestopt met kijken. De chemie is weergaloos, al schijnen Diesel en Johnson op de set wat onenigheid gehad te hebben. Voor sommige misschien te goedkoop maar de pesterige dialogen van Gibson vond ik erg leuk. Paul Walker niet echt gemist, al schoot het automatisch regelmatig door mijn hoofd dat hij er helaas niet meer is. En noem me sentimenteel, maar ik had het nóg mooier gevonden als het nieuwe kindje Paul zou heten.

Voor de rest een hoop spektakel al vind ik het jammer dat het racen een beetje naar de achtergrond is verdwenen. Natuurlijk zijn er nog mooie bolides te zien, maar mijn gedachte dwaalde af en toe af naar de eerste twee delen, maar alles nog in het teken van straatracen stond. Nu is het bijna een James Bond film: de hele wereld rond reizen om een schurk het zwijgen op te leggen. De ijsscenes deden me veel denken aan Die Another Day.

Er lijkt maar geen slijt op de formule te komen. De personages weten er elke keer een feestje van te maken en ook het volgende deel zal weer volle zalen trekken. Laat maar komen.

Sammo in actie in één van zijn eerste films.

De versie die ik keek was wel belabberd. Slecht beeld, slecht geluid en slechte ondertiteling. Hoewel de film net kijkbaar was, heb ik me erg geamuseerd.

Het is werkelijk genieten om Sammo te zien vechten. Grappig dat hij altijd een dikkerdje is geweest, maar hij toch snel en lenig is en verschillende vechtstijlen de baas is. Qua actie/komedie mix is hij goed te vergelijken met Jackie Chan wat mij betreft. Mensen die bekend zijn met oude kung-fu films weten wat ze kunnen verwachten. Chinese humor en een dolblije soundtrack gecombineerd met sierlijke gevechten. Wel zorgde het zijverhaal met de kunsthandelaar voor wat saaie scenes. Voor de rest een aanrader!

Een aantal jaar terug gezien, maar hij viel toen tegen omdat ik dacht dat het om een pure komedie ging. Desondanks een aantal weken geleden het boek besteld en uitgelezen en de film nog eens opgezet. Zowel het boek als de film bevallen me nu stukken beter.

De film loopt gelijk op aan het boek. Het is in feite één grote trip, letterlijk en figuurlijk. Visueel is de film prachtig, met mooie beelden van het bruisende Vegas. Maar ook de hallucinaties van Duke zijn mooi gemaakt en tegelijkertijd grappig en huiverig.

Depp steelt absoluut de show. Hij is voor het maken van de film een aantal maanden met Thompson samen geweest om hem en zijn gedrag te bestuderen. Ook zijn kleding en auto was van de echte Thompson zelf. Maar iedere beweging die Depp maakt, iedere gezichtsuitdrukking en ieder gesprek; het is allemaal briljant! Del Toro doet het niet veel minder goed; ook hij speelt voortreffelijk als de gestoorde, botte advocaat. Twee heren die in een grote drugs roes leven waarin krankzinnigheid en paranoia niet vreemd zijn. Voortdurend scheldend op elkaar en eigenlijk niet weten wat ze nou eigenlijk aan het doen zijn. Ik denk dat de film niet half zo goed was geworden als ze iemand anders hadden gecast ( Nicholson en Brando).

Negen jaar dato denk ik er nog steeds hetzelfde over eigenlijk. Feast is een fijne wegkijker, en pretendeert ook niets meer te zijn. Een groep rednecks - bestaande uit uiteenlopende personages als een alleenstaande moeder, een dronkenlap, een bartender, een stuk tuig en meer - wordt op geinige wijze geïntroduceerd en na vijf minuten in de actie gegooid. Eens kijken wie er levend uit komt en wie niet.

Al snel dienen zich een paar angstaanjagende creatures aan die uit het niets zijn op komen doemen en het voorzien hebben op het bonte gezelschap dat samengehokt zit in een bar. Er is geen verhaal, alleen veel mensen die stoer schreeuwen en het allemaal beter weten. De dialogen, en wat andere schaarse scenes, bevatten best wat geinige humor al is niet alles geslaagd.

Wat wel geslaagd is, is de actie. Nadeel is wel dat de camera vaak zo enorm schudt dat er niet veel te zien valt. Toch zie je genoeg om een beeld in je hoofd te vormen wat voor een enorm ranzige bende het wordt. De vaten bloed zijn niet aan te slepen en ook aan ingewanden, creatieve moorden en andere ranzigheid is geen gebrek. De make-up is dan ook het paradepaardje van Feast, en niks komt uit de computer. Lekker oldschool.

Maar juist omdat je na vijf minuten in de actie zit en alles op één locatie afspeelt is er niet echt een opbouw. De film wordt niet spannender na de eerste paar minuten en na drie kwartier wordt het een beetje teveel van hetzelfde. Tel daar de chaos door het warrige filmen bij op en de speelduur van vijf kwartier is zelfs dan bijna te lang.

Inmiddels bekeken en de film is erg goed! De actiescenes zijn rauw en hard, de humor is typisch Chan, Sammo Hung zet ook altijd leuke typetjes neer en de badguys zijn ook weer top. Ook het eindgevecht in de fabriek ben ik zeer over te spreken.

Zoals achter op de hoes: "Dragons Forever is van begin tot eind een spetterende actiekomedie zoals alleen Jackie Chan hem kan maken"

****

Overtuigende gevangenisfilm.

Ik had vrij hoge verwachtingen van deze film. In mijn nabije omgeving hoorde ik al mensen over hoe goed hij was en aan de 3,80 sterren hier denken jullie er net zo over. Daarnaast kan ik een goed gevangenisdrama - mits hard - altijd wel waarderen.

Het verhaal is kort. Bovenstaand plot zegt voldoende. Na zeven minuten film komt Dorff in de bajes terecht en dan volgt het bekende werk. Vechten, vrienden maken en vooral je eigen hachje proberen te redden. Natuurlijk komen er weer een hoop stereotypen voorbij zoals de onschuldige huisvader, een aantal levensgevaarlijke gangleiders en een doorgeslagen bewaker - waar ik me overigens aan ergerde - die aan de verkeerde kant van de tralies staat. Wel goed dat ze lieten zien dat hij in het dagelijks leven als een vriendelijke man overkomt, maar een beest wordt zodra hij naar zijn werk gaat. Ik verbaasde me over de rol van Kilmer - die het overigens goed doet - , ik had verwacht dat hij een echte badass zou spelen. Hij mag dan wel een seriemoordenaar zijn, maar diep in zichzelf schuilt een goed mens. Dorff speelde ook overtuigend en Nichols is ook hier weer een genot om naar te kijken.

Zoals dat gaat in gevangenisdrama's krijg je veel chaos en gevechten voor je kiezen om te kijken wie de sterkste is. Gelukkig zitten er soms lekkere rake klappen bij met hier en daar een open wond. Mede door het sterke acteerwerk van Kilmer en Dorff waren de conversaties in de cel ook boeiend om te volgen. Het einde was nogal over de top, maar daar heb ik me niet echt aan geërgerd. Ik had me er al op voorbereid, want ik had eigenlijk niks anders verwacht. Ook de hereniging van de familie is clichématig, maar het bezorgde me wel een kleine brok in m'n keel. Maar dat heb ik vaker bij dat soort scenes

Niks mis met dit filmpje. Misschien niet realistisch, maar wel overtuigend.

Na vier jaar herzien en blijft toch een enorm vermakelijk komedie, erg feel good. Mijn persoonlijke tijd van spijbelen is voorbij, en dat is vooral omdat je op het werk anders onmiddellijk wordt ontslagen. Op school skipte ik ook zowat een dag in de week en dan was het lekker ergens gaan eten met vrienden, een filmpje pakken of een potje FIFA. Zo bont als Bueller het maakt maakten wij het echter nooit.

Het is niet moeilijk dus om jezelf te identificeren met Bueller. Goed geacteerd door Broderick die een sluwe tiener speelt die zijn 'tegenstanders' steeds net een stapje voor blijft. Mia Sara speelt de knappe vriendin, die eigenlijk toch wel iets heel leuks over haar heen heeft, en het stel wordt bijgestaan door de depressieve Ruck. Samen beleven ze een dag om niet te vergeten en zullen ze hun pad aan elkaar moeten liegen. Er zitten een paar hilarisch scenes bij maar de leukste grappen komen toch van Jones, de fanatieke directeur. Alleen het moment al dat ie door de schoolgang rent en voor iedere klasdeur even inhoudt is geniaal.

Sowieso zit je de hele film met een dikke glimlach te kijken. Is het even niet lachen, dan is het wel feelgood. De 'Twist and Shout'-scene is hier het ideale voorbeeld van, echt fantastisch! Ondanks de lange speelduur verveelt de film geen minuut. Gelukkig ook geen relatieproblemen of wat dan ook, gewoon helemaal op en top feelgood.

Op basis van de plot maar een kans gegeven. Het deed me namelijk sterk denken aan The Amityville Horror, maar helaas, en ook een beetje zoals verwacht komt deze film lang niet in de buurt.

Het verhaal is al eeuwen oud, maar Fertile Ground weet er niets bijzonders van te maken. Het is allemaal zo voorspelbaar als wat en bovendien enorm langdradig en saai uitgevoerd. Harold is geen boeiend acteur en zijn rol is al vele malen beter uitgevoerd door Nicholson (The Shining), Reynolds (The Amityville Horror) en Pertwee (Seven Days to Live). Hailey gaat wel, maar ze hadden beter voor een lekker ding kunnen kiezen, dan was er nog wat eye candy om de vele saaie voorspelbare scenes door te komen.

De geesten imponeerde ook geen moment. Zwakke make-up en absoluut niet overtuigend. De film is niet spannend en eindigt in een anti-climax. De moeite niet waard.

Zwakke exploitatiefilm.

Ik had een bruut filmpje verwacht maar ik kreeg iets wat totaal geen indruk op me maakte. Het begint met de knullige ontsnapping uit het busje. De drie criminelen zijn aardig gecast, al vond ik Kane wel echt een vreselijke gast met zijn rotkop. De oma en het jochie waren enorm irritant en de priester was allesbehalve tough. De film bouwt langzaam op en probeert er nog wat zij- en achtergrondverhaaltjes in te verwerken, but who gives a fuck? Na een uur komt de verkrachting, wat meteen ook de grootste domper van de film is.

Je moet er namelijk maar vanuit gaan dat ze verkracht is, want je krijgt niks te zien. De kortste en belabberdste rapescene die ik in dit genre heb gezien. Misschien dat de film zich nog weet te redden voor wat stevige revenge, maar dat was ongeloofwaardig en helemaal niet creatief. De scenes waarin personen overmeesterd worden zijn kinderachtige toneelstukjes.

Film heeft verder wel een aardige soundtrack, al is het geluid enorm rot af en toe in deze oude filmpjes. Hier en daar een aardig moment maar als R&R-filmpje niet geslaagd.

De formule is al ruim tien jaar hetzelfde maar ik weet nu al dat ik de komende vijf delen ook nog met plezier zal kijken. De main setting dit keer is een hangbrug die in elkaar dondert, maar niet voordat een groepje jongeren de dood hebben gemeden. Een vrij spectaculaire opening, maar niet de beste uit de reeks.

Hoewel je eigenlijk alles van mijlenver ziet aankomen is de aanloop naar de dood aardig spannend. Schitterend om te zien hoe kleine details zoals een vallend schroefje aan de basis staan van een enorme, dodelijke chaos. Het middenstuk van de film is ondanks dat niet altijd even interessant. De manier waarop de slachtoffers vallen wel natuurlijk, met weer een aantal heerlijke kills, maar het geneuzel erom heen boeide voor geen meter.

Acteerwerk was gelukkig niet eens storend en een leuk bijrolletje voor good old Tony Todd weer. Het einde was voor mij best een verrassing, erg leuk ook. Waarom weet ik niet, maar op het einde krijg je nog even alle kills van de hele serie te zien. Toen besefte ik maar weer dat er toch een hele hoop stoere kills in de gehele reeks zitten. Laat de volgende maar komen!

Nog steeds vermakelijk, maar het wordt nu wat flauw allemaal.

De film is in principe hetzelfde als voorgaande delen,dus waarom niet gewoon deel 4 erachter geplakt? De hoofdrolspeler krijgt een visioen over een autorace dit keer. Die gaat gruwelijk fout en de overlevenden worden één voor één opgezocht door death himself.

Het concept vind ik nog steeds leuk, maar het wordt nu wel erg voorspelbaar allemaal. Toch wordt er voldoende spanning opgebouwd en ik blijf wel altijd benieuwd naar de creativiteit van de moorden en ook hier waren er weer een paar lekkere. Het was wel flauw dat die hele bioscoopontploffing ook weer een visioen was.

Basketbal vind ik normaal gesproken een doodsaaie sport om naar te kijken, maar dit is heel andere koek. In Fireball mag je namelijk je tegenstanders in elkaar slaan en dan wordt de sport toch al een stuk spectaculairder. Het is alleen jammer dat de mix niet zo goed is gelukt, want het draaide veelal om de gevechten zonder dat de bal in de buurt was.

Het dunne verhaaltje is niet zo interessant, maar de cast maakt er wel wat leuks van. Een paar aardige badguys en de hoofdrolspelers doen ook hun best. De soundtrack was soms aardig, maar soms ook slecht gekozen. Maar waar ik me het meest aan stoorde was de schuddende camera tijdens de actiescenes. Klappen waren soms niet goed of geheel in beeld gebracht waardoor het aan impact miste. Sowieso werd ik door geen enkel gevecht weggeblazen helaas. Dat had beter gekund. Toch is het een lekker snel actiefilmpje

Ik heb deze vroeger wel eens gezien, maar veel stond me er niet meer van bij. Rambo zit in mijn geheugen als een onsterfelijk moordmachine die in de jungle honderden mensen overhoop knalt, gehuld in tanktop, kogelriem en rode hoofdband. In dit eerste deel is hij echter nog het slachtoffer van discriminatie en wordt hij, mede door Vietnam-flashbacks, tot moord aangezet.

Het merendeel van de film loopt Stallone nog rond in een jute zak, maar de survival skills als een green baret zijn al wel daar. Tof om te zien hoe zo'n one-man-army een heel leger kan omleggen middels valstrikken en veel schietgeweld. Aan actie geen gebrek en een godsgeschenk dat de oorspronkelijk drie uur durende speelduur is gehalveerd.

Dennehy acteert nog het sterkst. Stallone daarentegen laat vooral op het einde zien dat acteertalent hem niet is gegeven, maar niemand die daar tegenwoordig nog van wakker ligt. Stallone is een actieheld pur sang, de rest is bijzaak. Het tweede deel vond ik vroeger sterker, dus die gaat binnenkort opnieuw aan.

Meevallertje dit hoor. Flight of the Living Dead klinkt angstvallig veel als Romero's klassieker en dan is het toch snel zwetend het doosje bekijken of het Asylum-label er niet stiekem op prijkt. Gelukkig niet, en gezien de kwaliteit van deze film - al is dat ook weer niet top - kon dit vermakelijke werkje ook nooit uit die strontstal komen.

Het scenario daarentegen misschien wel, vermoedelijk geschreven door een vijfjarige. Een levensgevaarlijk experiment dat wordt vervoerd in een passagiersvliegtuig stinkt al een beetje. Maar wat er zich daarna allemaal afspeelt is ongelofelijk gewoon. Bommen ontploffen, kogels vliegen je om de oren, het halve vliegtuig wordt gestript van elektriciteitskabels maar het vliegtuig blijft zonder problemen functioneren. Hoewel het volkomen belachelijk is ben ik van mening dat je hier geen logica in moet zoeken en dus trek ik er ook geen punten vanaf. Het is immers vermakelijker dan dat het vliegtuig met één afgevuurde kogel te pletter stort.

De cast is niet veel soeps al zijn er nog wel een paar leuke koppies en een O'Connor wiens humor dit keer niet aan slaat. Het gedoe in het Pentagon is tenenkrommend en voegt letterlijk niets anders toe dan uit te leggen waarom de stront de ventilator heeft geraakt. Het boeit echt he-le-maal niks.

Waar Flight in positieve zin in uitblinkt zijn de special effects, zeker als de verwachtingen nogal laag zijn. De bloederige make-up ziet er vaak lekker smerig uit en ook ingewanden ogen ietwat realistisch. De CGI echter is verschrikkelijk, maar ik begrijp vanwege budgettaire redenen waarom daar voor gekozen is. De slowmo's zijn dan weer overdone en soms is er gebrek aan een score waardoor het wat duffer oogt. Maar eigenlijk helemaal geen slechte film, maar je moet het brakke scenario wel voor lief nemen.

Nog net zo leuk als de eerste keer, jaren terug. Ik ben nooit een fan van de animatie van Aardman geweest, sowieso hou ik niet zo van stop-motion. Dat deze film volledig bestaat uit CGI zie ik dus als een pluspunt. Character design is herkenbaar, maar over het algemeen saai. De kikkers waren het meest geslaagd.

Wat deze animatiekomedie zo goed maakt is de humor. De grappen zijn voor jong en oud, van woordgrappen tot aan slapstick. Flushed Away zit bomvol gekke personages die vooral qua gedrag de lachers op hun hand zullen krijgen. De slakjes zijn aandoenlijk wanneer ze op hun bangst zijn, de kikkers zijn hilarisch met de mime-speler voorop en Spike en Whitey spelen de typische handlangers inclusief Brits accent.

De film heeft een flinke vaart met vlotte muzieknummers en veel actie. Daarbij vind ik het meesterplan van de Toad best creatief: een stad dat weggespoeld moet worden doordat heel Engeland tijdens de rust van een voetbalwedstrijd tegelijk doorspoelt. Nog steeds goed te genieten dus!

Toen ik jaren geleden Cronenberg's The Fly zag wist ik niet eens dat het een remake was. Waar Cronenberg vooral de transformatie tot in de smerigste details laat zien is dit origineel een stuk klassieker. In het begin lijkt het zelfs alsof je een soort detective aan het kijken bent; een behoorlijk lange opbouw en geen vlieg te bekennen.

Toch was ik vanaf het begin geboeid en was het acteerwerk van Owens en Price goed. De moord is lekker mysterieus en via flashbacks kom je er achter wat er daadwerkelijk is gebeurd, het meest interessante deel van de film. Het teleportatie-gebeuren is fascinerend, maar erg jammer is dat het moment zelf, waar de vlieg de teleport binnendringt, totaal wordt overgeslagen. Ook de transformatie wordt buiten beschouwing gelaten, al is het steeds krankzinniger worden van de 'verborgen' André wel spannend. Masker en klauw waren ook goed te pruimen, net als de menselijke vlieg op het einde.

Het meest belachelijke waren de vliegenspeurtochten van Helene en Philippe. Als je één unieke vlieg in de natuur vrijlaat dan ga je die natuurlijk nooit meer vinden. De muziek is trouwens opvallend aanwezig wat zeker een pluspunt is. Sterke film, die zijn meerdere in Cronenberg's werk moet erkennen.