Opinions

Aardig martial arts drama met mooie beelden. Het verhaaltje is wat meer drama dan je zou verwachten en er waren niet overdreven veel gevechten.

Toch waren die paar gevechten wel de moeite waard. Donnie Yen is altijd goed en het gevecht tussen hem en de punk was erg de moeite waard. Sammo is een geweldig acteur maar overtuigd niet echt als badguy. Hij doet me continu denken aan de vrolijke dikkerd uit zijn jongere jaren waar hij humor en actie nog goed kon combineren. Ondanks dat kan Sammo nog steeds erg goed vechten. Toch grappig om te zien, zo snel als het licht maar zo dik dat als hij bukt je een fiets in z'n reet kan parkeren.

Het eindgevecht was oneerlijk, maar vermakelijk. Triest einde wel.

Viel iets tegen. Ik had gehoopt dat de film wat vlotter was, maar het komt regelmatig voor dat je naar een hoop oninteressant gelul luistert. Zombie Hunter Rika heeft wel een paar geinige personages, met die 'suspicious zombie' als uitschieter.

Film neemt zich gelukkig niet serieus en er valt dan ook regelmatig wat te lachen. Al is het maar een flauwe opmerking of een over de top actie. Zoals vaker bij Japanse humor slaat het soms ook wel eens de plank mis. Bloed was er in overvloed, maar kleurt op dat vlak netjes binnen de lijntjes van het genre. Geen bijzonderheden daar, en jammer dat de arm van Rika iets teveel leek op een rubberen mouw.

Leuk voor een keertje, maar geen film die ik nog eens zou kijken.

Ik vond vooral het familie stuk erg leuk, waarschijnlijk omdat het sterk aan Ghibli deed denken, compleet met schattige kindjes. Fijn warm gevoel en een paar grappige, ongemakkelijke scenes.

De computerwereld beviel me een stuk minder. De stijl stond me niet meteen aan, maar ook de verschillende gevechten deden me niks. Moest wel vaak denken aan dingetjes zoals Facebook en World of Warcraft, aangezien die miljoenen accounts natuurlijk ook vol staan met privé informatie.

Verhouding tussen Koiso en Natsuki kwam ook niet echt uit de verf. Dan had ik toch liever gehad dat er meer nadruk op het familie gebeuren kwam te liggen. Sterke eerste drie kwartier, maar daarna zwakte mijn interesse af.

Mijn tweede To pas sinds het matige PTU dat gelukkig geen maatstaf is voor zijn andere werk. Deze Mad Detective steekt namelijk erg goed in elkaar en wist me tot het einde te boeien. Door de gave van Bun blijf je namelijk voortdurend puzzelen omdat je zelf het mysterie op wil lossen.

De gave van Bun is een bijzondere en deed me aanvankelijk denken aan 'L', het meesterbrein uit Death Note. Het kwartje viel nog niet meteen bij de scenes op de wc, maar snel daarna werd het duidelijker. Het was wel geniaal om te zien hoe Bun hele situaties reconstrueert. Goed vertolkt door Ching Wan Lau die duidelijk niet helemaal spoort. De karakteristieke hoofdband maakt het geflipte personage af.

Visueel ook erg mooi. Bun's gave wordt leuk in beeld gebracht, maar in de nachtbeelden wordt ook flink gespeeld met licht en schaduw. Na een aantal theorieën over het einde te hebben gelezen denk ik wel dat ik het snap. Een bevestiging dat alles goed in elkaar steekt en best een verrassende uitkomst. Bij een herziening hoop ik echt alles te kunnen plaatsen, maar een bovengemiddelde misdaad/thriller is dit zeker.

Na dik 6 jaar maar weer eens herzien en zoals verwacht was ik destijds veel te streng. Dit is een heerlijke wegkijker die zich ook nog eens afspeelt tijdens een persoonlijk favorietje; Halloween! Enorm jammer dat dit feest zo ondergewaardeerd is in deze regio, maar des te meer kijk ik maar wat graag hoe de mensen zich ermee vermaken op het witte doek.

De trick or treat sfeer is goed voelbaar. De straten van de Amerikaanse buitenwijk zijn rijkelijk versierd, kinderen gaan van deur tot deur om zich vol te vreten aan zoetigheid en families herenigen zich voor deze speciale gelegenheid. Zo ook de familie Whooly, die naast een snotjoch ook nog uit een irritante moeder en een werkelijk bloedmooie dochter bestaat. Het is een goedkoop trucje om Winnick de hele film als hoer door het scherm te commanderen, maar goddamn het werkt *kwijl*!

Het verhaal is flinterdun en vele acties getuigen van weinig denkvermogen. Soms stoor je je er aan, maar je hebt van die films waarbij dat simpelweg niet gebeurd. Want werkelijk elke scene met ofwel Winnick, maar zeker ook de killer in het geniale Satanspak is genieten. Een goede zet dat je op geen enkele manier achter de identiteit van hem komt. Niet door zijn stem en ook niet door zijn tronie. De naïeve, enthousiaste Dougie is geweldig in combinatie met Satan die slechts ja knikt en af en toe, en altijd grijnzend, zijn duimen opsteekt. Droog.

Toch mist de film de puntjes op de i. Zo had er best wat creatiever met de wapens omgesprongen mogen worden ( op iemand aflopen met een pizzasnijder, really?). Maar ook de gore laat het een beetje afweten. De guts-scene was leuk, en de kat-scene zelfs meer dan dat, maar verder waren het meer matpartijtjes zonder bloederige afloop. Ook miste ik een echte verrassing. Winnick die tijdens een vluchtpoging haar topje achter een hekje verliest was een leuke geweest. Lieberman levert met Satan's Little Helper een erg leuk werkje af.

Even een oude recensie die ik schreef bij X Gêmu. Na wat verwarring staat ie nu bij de goede film.

Aaaah the eighties! De tijd waarin mannen het stoer vonden om vrouwenoorbellen te dragen (of waren het toch scheermesjes?). De tijd waarin je niet voor achterlijke piraat werd uitgescholden wanneer je een hoofdband droeg en de tijd waarin je nog niet werd gecontroleerd op wat voor wapens je allemaal een disco mee in smokkelde. De tijd dat je met je maten in een cabrio de stad doorcruisde op zoek naar een stevige rape en de tijd dat twee naakte chicks onder de douche nog eens de strijd met elkaar konden aangaan zonder dat je een dag later op internet staat. Heerlijk!

Centraal staat de rivaliteit tussen twee jeugdbendes, de ene aangevoerd door de brutale Brenda, de andere aangevoerd door de gestoorde Jake, die werkelijk geen grenzen kent en op haast cartooneske wijze de slechterik speelt. Wat volgt zijn diverse aanvaringen tussen de twee groepen, een hoop geouwehoer op school, wat slecht gechoreografeerde vechtpartijtjes, aardig wat naakt, inclusief een mooi shot van Blair in de badkuip en een bijna onophoudelijke stroom aan '80-muziek.

Dit is wat ik wil zien als ik een jaren 80 film opzet. Qua sfeer is dit uitstekend. Wat ik jammer vind is dat het geweld tamelijk mild blijft. Dat horrorlabel kan sowieso de prullenmand in. Ondanks dat je op een gegeven moment keihard 'Girlpowahh!' wilt roepen, is Blair de enige die een knokpartij niet uit de weg gaat. De manier waarop enkelen doodgaan is een gevalletje 'dertien in een dozijn' en bloederig is het ook niet. Het had van mij allemaal wat meer over de top gemogen, zeker de revenge. Desalniettemin heb ik me uitstekend vermaakt.

Heb hem net gekeken en ik vraag me één ding af. Niet zozeer over de film, maar over het commentaar.

Hoezo was het einde voorspelbaar? Misschien heb ik niet goed opgelet maar hoezo hadden jullie verwacht dat Amanda hem ging helpen? Ik dacht serieus dat ze gewoon wéér het slachtoffer werd ( en het zou overleven), maar niet dat ze zou samenwerken. Nou ja...

Nu over de film. Ik had hiervoor, een paar uur geleden, eerst Saw nog eens herkeken en zat dus weer helemaal in het verhaal.
Het beloofde allemaal weer heel goed te gaan worden, met maar liefst acht mensen die zijn ondergeworpen aan het beruchte spel. De hele film zie je Jigsaw in zijn ware gedaante en dat vond ik aan de ene kant jammer, omdat al het mysterieuze ( de stem) er nu af is. Aan de andere kant acteert Tobin Bell sterk en komt hij lekker ijzingwekkend over.
Erg mooi aan de films vind ik ook het motief. De reden waarom de mensen meedoen aan het spel en de ironie die bij hun dood komt kijken. Ook leuk zijn de bandjes die elke keer weer een nieuw raadsel spreekt.
Zoals ik al zei vond ik het einde dus weer erg goed, hoewel minder als het eerste deel, maar dat vind iedereen denk ik wel zo'n beetje.

Dit is een sequel zoals sequels horen te zijn. Deze film haalt net niet het niveau van zijn voorganger maar komt erg dicht in de buurt. Ik ben zeer benieuwd naar deel 3 en ik hoop dat hij het eerste deel kan evenaren. Maar dat betwijfel ik. Ik zag trouwens dat Donnie Wahlberg nog niet voor deel 3 staat genoteerd. Erg vreemd, aangezien het duidelijk is dat hij nu degene zou moeten gaan worden die mee gaat doen aan het spel. We zullen zien.

4.5*

Ongelofelijk!
Het eerste deel was recht in de roos! Het tweede deel had ik minder goed verwacht maar ook dat was een aanrader! Bij het derde deel verwachtte ik meer van hetzelfde maar ook hier wist het mij weer te verrassen! Een heel erg sterke serie waarvan ze, mits deze kwaliteit, er nog wel een paar sequels van mij mogen uitpoepen.

Het begin is weer gruwelijk, zoals bij de andere delen. Ook hier werd mijn gedachte de hele film weer vastgehouden. Weer een aantal smerige 'games'. Ook leuk hoe je te zien krijgt hoe Jigsaw en Amanda de 'game' klaarzetten in de badkamer uit het eerste deel. Ook goeie, spannende muziek onder de scene.

En dan het einde... ook hier vond ik hem weer erg geslaagd en stelde zeker niet teleur.
En om nog even te benadrukken, hoe logisch het ook is, mensen die nu denken "Oh spannende horrorfilm, lekker verhaal blabla" Je MOET eerst de voorgaande delen bekijken anders snap je een hoop niet en mis je een hoop. Ik zeg het nog maar even

Al met al een dikke 4.5* !

En dan een twijfelachtig iets: Er komt een Saw IV
En aangezien Bell dood is gegaan ben ik er nu écht nog niet zeker van of dit wat wordt. Alba als de nieuwe Jigsaw? Who knows...

Pranks zijn kut. Naar mijn bescheiden mening is de enige goede pranker Remy Galliard. De rest kan er over het algemeen niks van en zijn gruwelijk irritant. Goed dat in deze film de prankers eindelijk eens worden terug gepakt.

Het idee is leuk en het intro belooft veel goeds. Verlaten locaties hangen tjokvol verborgen camera's om het arme slachtoffer te filmen. Mensen worden geschminkt en er worden diverse attributen uit de kast getrokken om een lugubere sfeer na te bootsen. Kosten noch moeite zijn gespaard. Geinig gedaan.

En toch kon het me allemaal uiteindelijk niet echt bekoren. De cast wist me niet te overtuigen. Ik had met geen enkel personage binding waardoor het lot van hen me koud liet. Ook de vele twists werden al snel flauw. [Spoiler]De pranker wordt geprankt door een andere pranker die wordt geprankt. Ofzo.

Wat gore betreft scoort de film wel punten. Er vallen genoeg slachtoffers die stuk voor stuk worden voorzien van een mooi rood kleurtje. Uiteindelijk is het verhaaltje niet bijzonder, net als het einde. Typisch een film die ik over een week weer ben vergeten en dat is voornamelijk te danken aan een nietszeggende cast.

Voor de zoveelste keer gezien en nog steeds is er geen beter 'Rise & Fall' verhaaltje te verkrijgen dan Scarface.

Het gevoel dat ik keer op keer bij deze film krijg is haast niet te beschrijven. Als iemand vraagt me een goede scène op te noemen dan flitsen alle 165 minuten door m'n hoofd. Werkelijk geen enkel moment is saai te noemen. Deze film geeft me een paradijselijk gevoel (Rise) maar aan de andere kant ook een bitter gevoel (Fall). Het is prachtig om te zien hoe Montana zich vanuit het niets opwerkt tot een drugsbaas. In het begin zit alles mee. Een paar dealtjes sluiten, contacten leggen, dikke huizen en goederen kopen, clubs bezoeken en zelfs het weer is continu mooi. Het liefst zou je willen ruilen met Tony. Totdat de fall begint...

Miami is prachtig en sfeervol gefilmd. Witte stranden, blauwe zee, palmbomen en vrolijke 'Hawaii-blousjes'. Ook de soundtrack is uitstekend. Bij de game GTA: Vice City kreeg ik vaak hetzelfde gevoel als bij deze film. Als je de Malibu club bezocht bijvoorbeeld, of langs de stranden reed met jaren '80 muziek op de radio. Absolute topsfeer.

Eén ding is natuurlijk duidelijk; Pacino steelt de show! Pacino draagt de film is zijn eentje en hij is de enige echte Scarface. Ik twijfel ten zeerste of een ander acteur Montana zo overtuigend had kunnen neerzetten. Iedere zin die hij uitkraamt doet verlangen naar meer. De fuck's en cock's vliegen je om de oren en bij het minste of geringste vliegt Tony uit zijn vel, wat uiteindelijk zijn 'fall' inleidt. Hij wordt paranoia en vertrouwt niemand meer; zelfs niet zijn beste vriend. Boeiend verhaal verder, vol met intriges en interessante personen. Zo was Pfeiffer goed gecast als de mooie Elvira en Bauer was een leuke 'sidekick' die meer voor de vrouwen ging dan voor het geld.

Mooi - maar treurig - om te zien hoe Montana zichzelf naar de ondergang leidt. Hij heeft de 'balls' om het helemaal te gaan maken, maar door zijn temperament en paranoia heeft hij uiteindelijk niks meer. En zonder mensen om je heen ben je snel uitgespeeld in het wereldje. Tony is een op en top badguy maar ijzersterke scènes als de moord van Manny en de dood van zijn zusje deden me ook meeleven met hem. De spijt en wanhoop was goed af te lezen van zijn gezicht. Samen met de berg coke op de achtergrond werd het beeld snel duidelijk; het is afgelopen met Tony, en dat wist hij zelf ook. Daarna volgt nog een ijzersterke eindscène die lekker over de top is en daardoor helemaal in de film past. Of hij 'onsterfelijk' lijkt of niet, dat doet er niet toe. Tony is de grote man; die mag niet doodgaan door één kogeltje. Met recht een klassieker!

In een vlaag van verstandsverbijstering deze na twintig jaar maar weer eens opgezet. Ik weet dat ik deze film al beginnende puber in een korte periode kapot had gekeken en dit beschouwde als één van de beste komedies ooit. Een thema wat aansloot op mijn horrorvoorkeuren aangevuld met een karrenvracht aan platte grappen over drugs en seks. Dit kon gewoon niet beter. Maar ook hier ging de lol er van af naarmate ik ouder werd en daarna nooit meer gekeken.

Het spoof-genre kan me hedendaags nog weinig bekoren, het is vooral vanuit nostalgisch oogpunt dat ik deze weer eens een kijkbeurt wilde geven. Scary Movie is een samensmelting van verschillende, bestaande (horror)films die flink op de hak worden genomen. De humor varieert van best aardig tot aan heel flauw. Veel humor kun je scharen in het 'Naked Gun'-rijtje, maar een groot aantal grappen gaan ook verder. Vaker dan eens wordt de spot gedreven met homo's wat soms voor een lachje zorgt, maar je het na de twintigste grap wel kent. Er komt zelfs een transgender voorbij wat voor een grappige situatie zorgt. Ja, dit was in een tijd waarin je er nog om mocht lachen.

Veel scenes kon ik me nog wel herinneren, maar vroeger kende ik een aantal verwijzingen niet. Terwijl ik nu denk ik werkelijk alles heb gezien wat in de film genoemd word, of gepersifleerd. Ook leuk om een aantal acteurs weer te zien, zeker zo'n Shannon Elizabeth of Anna Faris die vooral in de jaren '00 hun hoogtij vierden. Beide zijn naar mijn mening toch teveel in deze typetjes blijven hangen, de ene sexy en de ander het sulletje. De Wayans broers moet je van houden. Vroeger kon ik er wel om lachen, maar nu een stuk minder, komt ook zeker door de slechte dubbelgangerfilms die ze later maakte. Ik geef de film nog wel een voldoende wegens het in hoog tempo eren van diverse grote filmtitels en een paar grappen die nog steeds leuk zijn. Maar er zijn genoeg komedies waarbij er veel meer te lachen valt.

Wat was dit nou weer voor een hopeloos geromantiseerd stukje kannibalendrama? De naam Cannibal Holocaust is alleen om marketing-technische redenen aan de film verbonden en het is al helemaal niet gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dat verkooptrucje werd er toentertijd wel vaker bijgehaald.

Waar de film nog wel behoorlijk hard begint met de dood van Catherine's ouders, mondt het al snel uit in een soort 'hoe-overleef-ik-deze-barre-omstandigheden-en-hoe-leer-ik-omgaan-met-de-killers-van-mijn-ouders-terwijl-ze-helemaal-niet-zo-slecht lijken'-drama. De voice-over dub van Catherine vertelt haar gebeurtenissen aan elkaar, maar vaak gebeurd er door het mateloos slechte acteerwerk op het beeld iets heel anders dan dat ze zegt. Rouwen om je ouders, maar ondertussen met een stoïcijns hoofd kijken naar het hoofd van je moeder op een spit.

De shockfactor is na een half uur ook niet meer voelbaar en daar kunnen wat animal encounters en wat bloed niks meer aan veranderen. De make-up was niet bijzonder (uitgezonderd de gezicht-etende insecten), al helemaal niet als je met een ver-ingezoomde lens op een latex pak filmt om wonden te simuleren. Of die close-ups op ogen om emotie te tonen, terwijl hun blik net zo leeg is als het papiertje waar 'script' boven staat. Audray heeft verder wel een leuk koppie, wel mond dicht graag, en de soundtrack is niet zo briljant als het werk van Riz Ortolani, maar wel goed te genieten. De rest wil en zal ik snel vergeten.

Continue? Hell yeah!

Voor mij begon het allemaal met de game die een tijdje geleden op het Playstation Network is gelanceerd. Die beviel erg goed met heerlijk ouderwetse 2D gameplay. Maar niet alleen dat, ook de humor van het Scott Pilgrim-universum kwam zo goed uit de verf dat ik kort daarna de strips ben gaan zoeken. Die heb ik bijna in één adem uitgelezen en ik was compleet weg van de knotsgekke personages, scherpe humor en talloze verwijzingen. Gelukkig is daar de film!

Het lijkt lastig om een strip dat bestaat uit zes volumes om te toveren in een twee uur durende film maar toch weet Scott Pilgrim vs. The World zowat al mijn verwachtingen in te lossen. In tegenstelling tot sommige heb ik een erg goede rip gezien waarin duidelijk te zien was dat de film audiovisueel hoogstaand is. Meer dan eens zat ik met ingehouden adem gefocust naar het scherm te kijken om het spektakel tot me door te laten dringen. Er gebeurd namelijk zoveel in zo'n verschrikkelijk hoog tempo dat wanneer je even uit het raam kijkt de kans is dat je weer een droge grap of knap effect hebt gemist. Het is geniaal hoe dicht de film bij de strip is gebleven. Het lijkt vaak gewoon alsof je naar een strip kijkt. Striptermen als 'BOEM', 'WHAM' of 'KLING' zullen tijdens de gevechten het scherm sieren, geluidsgolven vullen je scherm tijdens een Guitar Hero battle en beelden veranderen van kleur wanneer de stemming anders wordt.

De vele verwijzingen naar games zijn ook briljant en herkenbaar. Scott speelt zelf ook games - al komt dat in de film niet uit de verf - en dus zullen namen als Zelda en Final Fantasy de revue passeren - in de strip o.a. ook nog Super Mario Bros 2., Monkey Island etc. - , spelen Scott en Knives een soort DDR, vijanden exploderen in muntjes wanneer ze verslagen zijn en Scott verdiend regelmatig experience points en zelfs een extra leven.

De vertolkingen zijn ook prima gedaan. Cera had ik eerst mijn twijfels over, sowieso wist ik niet meteen iemand om de gortdroge Scott uit de strip te spelen. Maar hij doet het uitstekend, voortdurend had ik het idee met de Scott te maken te hebben die mij in de strip ook een dikke glimlach kon bezorgen. De altijd knappe Winstead zet een goede 'whatever'-attitude neer van Flowers. Knives vond ik ook stoer gedaan, evenals de rest van de cast. Niemand viel uit de toon.

Natuurlijk ga je met al die voorkennis uit de strips vergelijken. Zo zijn er vanzelfsprekend veel situaties niet opgenomen in de film. Soms maakt het niks uit, soms ook jammer. Zo kreeg de film waarschijnlijk de volle mep als Lisa en Mr. Chau ook een rolletje hadden gekregen. Verder is het jammer dat de bossfight zich niet in het hoofd van Gideon afspeelde, wat misschien te verwijten valt aan het feit dat de subspace sequences niet echt aan bod kwamen. Voor de kijkers die nieuw zijn met het universum begrijp ik ook dat de film wat van de hak op de tak springt en vaak een 'wtf'-gevoel teweeg zal brengen. Voor mij was het echter bijna twee uur lang puur genieten van het spektakel.

Zojuist bekeken en ik vond hem zeer aardig. Pacino en Barkin acteren allebei erg goed, mede doordat er best wat chemie tussen de twee te bespeuren is. Ook Goodman zorgt voor de nodige humor, wat de film wat luchtiger maakt.

Ik vond de film juist helemaal niet saai en op sommige momenten ook spannend. Ook mooi om te zien hoe Pacino in iedere film weer, mede door zijn gelaat, weer erg overtuigend overkomt als hij doordraait of uit zijn vel springt, vind ik althans.

Het einde vond ik aardig verassend en in tegenstelling tot andere films niet erg ver gezocht. De vijf sterren van Veronica vind ik te hoog gegrepen maar met een krappe vier sterren komt deze film er goed vanaf bij mij.

Klein filmpje die toch iets meer aandacht verdiend. Nare setting waarin meisjes worden ontvoerd om ze tot prostitutie te dwingen. Dat ze slecht worden behandeld is een understatement en na een trager eerste half uur gooit Hyett zijn kaarten open. De verkrachting is akelig om te zien, maar vooral de special effects zijn erg goed en worden enorm rauw in beeld gebracht. De steekpartij op de verkrachter was echt lomp, maar o zo gerechtvaardigd.

Wat de film ook echt sterk maakt is de cast. Het filmdebuut van Rosie Day en ze speelt absoluut geloofwaardig een doof meisje. De flashbacks waarin we iets meer over haar te weten komen zijn een beetje cliché, maar het werkt wel. Sean Pertwee is gewoon een uitstekend acteur, maar ook de kleinere rolletjes zijn goed.

Camerawerk is ook lekker vlug, en knap gefilmd zo tussen de muren. Sterk einde ook waarin Angel haar achtervolger aanstaart en eigenlijk als een soort psycho hem vernederd. De film doet eigenlijk niks verkeerd, al is het allemaal wat 'te klein' om me weg te blazen.

Na vijf films gezien te hebben van Tjahjanto is deze zesde dan toch de eerste tegenvaller. Hij maakte vooral indruk met Macabre en The Night Comes For Us waar de nadruk meer op gore lag, maar dit possession filmpje maakt lang niet zoveel indruk.

Tjahjanto is een groot fan van The Evil Dead en dat zie je terug. De demonen hebben wel wat weg van Raimi's creaties, al zijn ze inferieur. Er wordt genoeg moeite gedaan om de kijker te vermaken met diverse optredens van de demonen, een aantal jump scares en bloederige scenes waar het afgescheurde gezicht het hoogtepunt van was. Maar eng of spannend wilde het gewoon niet worden.

Ik ben op dat gebied misschien ook een beetje afgestompt. Vroeger was het één van m'n favoriete subgenres, het occulte, maar tegenwoordig weet het me nauwelijks meer te pakken. Bovendien was de cast, met Alfie voorop, uiterst onsympathiek. En dan duurt die speelduur opeens wel erg lang.

Ik denk dat ik deze 12 jaar geleden voor het laatst heb gezien en vond hem destijds leuk, maar af en toe een beetje eng. Nu wilde ik wel eens weten wat ik destijds precies zo eng vond, dus heb ik hem net nog weer eens bekeken.

Tot mijn verbazing herinnerde ik me bijna alles nog. Maar voor het eerst - nu ik ouder ben - snap ik ook meer van het verhaal. Wat NIMH nu eigenlijk precies is, en let ik ook meer op de onderlinge conversaties. Als klein kind is het vaak vooral plaatjes kijken. En hoewel de animatie mooi is, heeft de hele film een duister tintje. Zo hebben veel dieren scherpe tanden, dikke wenkbrauwen en lichtgevende ogen. Geeft toch een meer 'evil' look, vooral als de scènes zich afspelen op duistere locaties zoals de rozenstruik of de uilenboom.

Mooi duister sprookje, en het is een goed teken dat de film na 12 jaar - en op oudere leeftijd - nog steeds goed bevalt.

Behoorlijk laffe meuk, afgezien van het einde.

Ik had een soort home invasion verhaaltje verwacht zoals een House on the Edge of the Park met veel gruwelijkheden maar het blijft bij een flinke gezichtswond en wat klapjes. Het lijkt wel alsof Vivas niet echt een keus durfde te maken, want hoewel er een verkrachting in zit, is het allemaal erg vriendelijk en de kleertjes blijven netjes aan.

Bovendien zijn de drie criminelen helemaal niet interessant, in tegenstelling tot een David Hess die menig meisje zeker angst in zal boezemen. Dieptepunt was de dochter die echt gruwelijk irritant was met haar hysterische gedrag. Film is nauwelijks spannend, ik zit er niet op te wachten om minutenlang te kijken naar iemand die bij een ATM staat. De verschillende splitscreens hadden ook geen enkele meerwaarde.

Het laatste kwartier is wel goed, maar dan is het eigenlijk al te laat. Vrij saaie en brave film die al vele malen beter is uitgevoerd door anderen.

Best sterk allemaal.

In Happiness wordt er alleen gecommuniceerd via sms, wat toch een wat ongemakkelijk gevoel geeft. Je weet tenslotte nooit wie er aan de andere kant zit. Toch is het in dit soort films wel voorspelbaar met wie je te maken hebt, maar de uitvoering was ook dik voldoende. Fris geacteerd door het meisje en boeiend tot het einde.

Tit For That begint erg goed met het treiteren van een jongetje. Hij wilt echter wraak nemen en doet dit op voortreffelijke wijze. Chaotisch filmpje waarin bloed niet wordt vermeden. Helaas zijn de special effects op het einde zo ongelooflijk belabberd dat het alle spanning uit de film haalde. Wel een mooi eindshot met het meisje.

Bij In The Middle is er veel meer humor toegevoegd, dat goed uitpakt. Vier Thaise jongeren zijn aan het kamperen en vertellen elkaar enge verhaaltjes. Natuurlijk worden die niet geloofd, totdat ze terugkomen van een boottochtje. Meer een horrorkomedie dus, waarin nogal wordt gespoiled naar andere films. De geest van Wongpoom is trouwens weer het meest overtuigend. Het einde is ook erg leuk, hoewel niet origineel, wel lekker ironisch.

Last Fright is inderdaad een beetje standaard. Toch is de uitvoering zeker niet slecht. De prinses is creepy, en naar het einde toe is de film best spannend.

Bij alle vier de filmpjes slaan de schrikmomenten de plank volledig mis helaas. Wel leuk dat alle filmpjes via een simpel detail met elkaar in verband staan. In The Middle vond ik het best, maar de andere drie scoren ook een dikke voldoende. Fans van Thaise horror moeten deze gewoon zien.

Teleurstellend.

Slechts een paar keer gelachen. Er worden aardig wat grappen gemaakt, maar als deze worden uitgevoerd door niet-grappige mensen krijg je geen grappige situaties. Want de cast is niet grappig. De hoofdrol is een loser, die verdomme de hele tijd tegen de camera aan loopt te janken. Erg irritant. Dan heb je het meisje van zijn dromen, en haar 'stoere vriend' die ook al slecht is gecast. Alleen Miller was wel goed gecast, maar zijn belevenissen vond ik niet echt passend in deze film.

Voor de rest heel veel clichés. Een misser.

Ik vond er dus geen fluit aan.

Ik had gehoopt op een soort 'Cube'-variant maar ik had niet bepaald het gevoel dat het om een labyrinth ging. De film is geschoten in de Senritsu Meikyu, een doolhof-attractie in het Fuji-Q High Land attractiepark in Japan. Het probleem is dan ook dat de film nergens boven het 'sppokhuisgevoel' uitstijgt. De film is ook behoorlijk zwaar om in te komen.

Visueel vind ik het allemaal maar povertjes. De personages zijn niet interessant genoeg om het verhaal boeiend te houden. De geesten die opdagen zijn niet gemaakt om de kijker angst in te boezemen, er wordt geen gebruik gemaakt van make-up of iets dergelijks. Alleen op het eind lijkt de film op dat gebied wat los te komen maar dan is het al te laat.

De attractie zou ik in het echt ongetwijfeld bezoeken, maar de film wist me nauwelijks te boeien. Vooral op horrorgebied schiet Shock Labyrinth ernstig te kort.

Wordt een beetje standaard riedeltje, want ook deze is weer erg leuk. Doet vooral denken aan een Japanse X-Men, maar dan niet serieus. De drie J-sploitation regisseurs zouden zichzelf niet zijn als ze er weer een over de top werkje van hebben gemaakt.

Na The Machine Girl, Tokyo Gore Police en Robo-geisha is de fantasie blijkbaar nog lang niet op. Rin ontdekt dat ze tot een bijzonder ras hoort die elk een speciale vaardigheid hebben. Ze wordt meegenomen door de leider en voorgesteld aan de uitverkorene. Het startsignaal om een aantal leuk bedachte creaturen aan het daglicht te stellen. Kijk niet raar op van wapens die uit alle lichaamsopeningen komen, tentakels als ledematen of een levende buik. Niet alle vondsten zijn even grappig maar samen een geslaagd experiment.

Mutant Girl Squad is vlot geschoten met een paar leuke cameratrucjes en is audiovisueel goed te doen. Ik vind wel dat er iets teveel gebruik wordt gemaakt van slechte CGI en fantasy-elementen, iets wat normaal gesproken mijn ding sowieso niet is. Ik hoor liever een zwaard door vlees snijden in plaats van metaal op elkaar kletsen. De openingsscène in de straten van het dorpje vond ik dan ook het sterkst. Gelukkig zitten er weer een hoop toffe kills in en maken de sproeiers overuren. Sugimoto, Morita en Sakaguchi doen het erg leuk ook.

Het einde knalt weer zoals altijd al was mijn aandacht wat verslapt, mede door bovenstaande reden. Teveel fantasy gedoe en de drama-elementen raakten me ook niet. Ondanks dit toch weer genoten. Mutant Girl Squad kan zich meten met de rest.

Mijn vierde Ki-Duk en voor de vierde keer geef ik vier sterren.

Typische film weer waar nauwelijks in wordt gesproken maar er wordt weer zo'n goede chemie gecreëerd dat het ook niet nodig is. De locatie was schitterend, die leuke gekleurde huisjes op het water, hele dag een beetje vissen, relaxen...

Af en toe wat geweldadige scenes, met als hoogtepunt de vishaakjes, pijnlijk. En mijn complimenten aan Suh Jung, zelden zie ik iemand zo vuil kijken

Het einde vatte ik niet helemaal, waarom lag ze opeens in die boot? Al met al weer een erg mooie film, tijd voor de volgende Ki-Duk.

Nogal gemengde gevoelens. Het is allemaal niet echt slecht, maar het enige waar ik steeds aan moest denken was; waarom niet wat meer komische elementen? Nu lig ik niet meteen in een deuk van poephumor, maar als 90% van de film uit stront bestaat had er best iets leuks mee gedaan mogen worden. Komt wellicht doordat ik met Toxic Avenger in mijn achterhoofd zat en daarom verkeerde verwachtingen had. Maar het intro is zo goor en over de top dat ik met een brede glimlach benieuwd was naar de rest. Dit wordt lachen dacht ik nog.

Maar al na vijf minuten weet de hoofdrolspeler me niet voor zich te winnen. Zodra hij in het riool terecht komt wordt het interessanter maar na weer een half uur is er nog steeds niks gebeurd. De transformatie gebeurd enorm traag en na nogmaals een kwartier weet je dat de toon van de film niet meer veranderd. Het middenstuk is gewoon zo langzaam en saai. Die inteelt broertjes waren enorm misplaatst, evenals die zwangere vriendin die er maar een beetje zinloos bijloopt. Het hele achtergrondverhaal doet er eigenlijk niet toe. Dan doet Za Ginipiggu 4: Manhoru no Naka no Ningyo (1988) het beter. Korter, simpeler en ook doeltreffend.

Ik zeg 'ook' want de Brothers Gore die de special effects verzorgen maken hun naam meer dan waar. De make-up op Jack's gezicht ziet er angstaanjagend realistisch uit. De bulten, schilfers en strontkorsten doen geloven dat ie net Patty Brard heeft gebeft, terwijl de oorzaak toch echt een geinfecteerd riool is. What's the dif? Maar ook de ratten en drijvende lijken zien er fantastisch uit met als klap op de vuurpijl de mutant baby en een dikzak die zijn ingewanden verliest. De look is echt top notch.

Ondanks dat zijn de minpunten te aanwezig. Het tempo is te traag naar mijn mening en de overbodige characters hadden Septic Man van een spectaculaire input kunnen voorzien maar in plaats daarvan is hun aanwezigheid ongepast. Daarbij ben ik nog steeds van mening dat het een ideaal scenario was geweest om een niet al te serieus filmpje neer te zetten, zonder Toxie te willen kopiëren. De film vergeet te entertainen. De laatste paar seconden zijn wel tof, wat een eventuele sequel in elk geval de goede richting lijkt uit te sturen.

Toch een tegenvaller.

De film heeft me helaas lang niet altijd weten te boeien. Dit kwam vooral door de geforceerde humor en misschien toch iets te kinderachtig. Dit werd alleen maar benadrukt door een kinderachtige voice over die alle spanning uit het verhaal haalde. Ook voelt de film over het algemeen genomen nogal onsamenhangend. Ik ken het boek verder niet, maar ook de manier waarop Olaf op de bruiloft wordt verslagen was teleurstellend.

Positief punt is Jim Carrey die een overtuigende rol neerzet. Hij was ook het enige personage die boeiend genoeg was om te blijven kijken. De sfeer, decors en effecten waren ook aardig. Voor kinderen waarschijnlijk iets leuker, maar het was lang niet altijd vermakelijk wat we in dik anderhalf uur voorgeschoteld kregen.

Niet zo slecht als de score hier doet vermoeden. Hij viel zelfs mee voor een film uit de 'Best of Horror' verzamelbox.

Het verhaal deed me sterk denken aan The Shining waarin een schrijver langzaam maar zeker krankzinnig wordt ( alleen loopt het hier goed af ). Sean Pertwee vond ik persoonlijk erg sterk acteren en zette precies de juiste freak neer. Kwam inderdaad dicht in de buurt van Nicholson.

De speciale effecten waren troep, maar werden gelukkig niet veel gebruikt. Het verhaal is ondertussen uitgekauwd ( geesten/spookhuis/een zekere persoon die het oplost), maar dat deed geen afbreuk aan mijn kijkervaring.

Maar deze film blijft nog wel even hangen, en dan voornamelijk door Pertwee. ***

Heerlijke komedie in de trant van Eurotrip en American Pie.

Ik heb de Unrated versie gezien, dus aan het begin krijg je een leuk droog intro van de makers van de film. Je ziet tieten, piemels en er wordt gescholden; de toon is gezet.

De film kent verrassend leuke personages en veel geslaagde grappen. Ian vond ik goed gecast, het kon zo een jongere Jason Biggs zijn. Marsden is werkelijk fantastisch als de oudere broer. Had een groter rolletje mogen hebben want heb me soms werkelijk krom gelachen om zijn lompe acties. Felicia is een genot om naar te kijken, wat een lekker ding! Lance is best grappig; je denkt dat hij een nerd is, maar blijkt een casanova. Verder zijn er nog een paar erg leuke bijpersonages zoals het Amish volk met Seth Green.

En naakte vrouwen in beeld is nooit erg natuurlijk, maar vond het op den duur een beetje flauw worden om ze steeds doelloos door het beeld te laten lopen. Voor de rest niet zo veel over te zeggen. Verwacht gewoon veel banale grappen, veel naakt en hilariteit. Toppertje in het genre.

Erg geinig filmpje dit, meer als een fijn tussendoortje zelfs. Martí neemt met Sexy Killer vele gevestigde horrorfilms op de hak en slaagt daar met verve in. De film wordt erg luchtig verteld, ook door de manier waarop Barbara af en toe rechtstreeks tegen de kijker praat. Hoewel er hoopjes slachtoffers op bloederige wijze het leven laten is de feelgood sfeer sterk aanwezig.

Macarena Gómez is fantastisch als de zwaar geschifte, maar sexy killer Bárbara. Sexy inderdaad, door haar goede lijf, uitdagende kleding en presence, maar niet erg knap. Haar gezichtsuitdrukkingen zijn vaak eerder creepy en doen vermoeden dat ze hem er in het heetst van de strijd zonder twijfel afbijt. Ze is erg overtuigend als meedogenloze killer met een ultrakort lontje die er maar vreemde redenen op nahoudt om mensen om te brengen, wat vaak voor enige hilariteit zorgt. De montage zorgt ook voor flink wat vaart in de film, waarbij vage reclames en foute popliedjes (Barbie Girl) je aan de buis gekluisterd houden.

Wanneer de zombies hun opwachting maken is het turven begonnen. De ene na de andere zombiefilm komt voorbij en wordt geparodieerd. Het bloed in de film is flink aanwezig, al zul je geen ingewanden door het beeld zien vliegen. Dat had wat beter gekund, maar al met al heb ik me bijzonder goed vermaakt en dat komt vooral door de aanwezigheid van Gómez. Nogmaals, echt heerlijk hoe ze haar rol neerzet. Aanrader, al moet je wel net in de mood zijn denk ik.

Ik was verrast toen ik deze op Netflix zag staan, totaal langs me heen gegaan. Zonder twijfel meteen aangezet, Shaft (2000) was immers een erg vermakelijk filmpje en John Shaft is een rol wat Samuel L. Jackson op het lijf is geschreven.

Het is echter even wennen dat zijn zoon J.J. zo'n beetje net zoveel screentijd krijgt. Het probleem is namelijk dat de nieuwe aanwinst voor de nodige humor moet zorgen, waardoor deze Shaft-film een stuk minder rauw is dan voorgaande, en die was al wat luchtiger dan degene uit 1971. J.J. is namelijk knullig en leert stukje bij beetje dat hij toch Shaft-bloed in zich heeft. Ter compensatie is daar de stoere, vuilbekkende Jackson die op de automatische piloot staat maar dat is soms genoeg om van deze grootheid te genieten.

Het buddy-cop verhaal heeft verder weinig om het lijf en ook Harlem zelf vond ik wat povertjes overkomen. Ik kreeg niet bepaald het idee dat je daar nou voor je leven zou moeten vrezen. De actie had ook wat bloederiger mogen zijn, hoog pieuw pieuw-gehalte zonder dat je echt veel verwondingen ziet. Puur door Jackson een leuke wegkijker, en als ze opschieten voordat Jackson en Roundtree te oud zijn, lijkt me een sequel met de drie Shafts ook nog wel leuk.