Opinions

Weer een filmpje waar ik met torenhoge verwachtingen aan ben begonnen. Vaker wel dan niet valt de film dan toch tegen. Gelukkig geldt dat niet voor Sinister, waar ik wel eerst even goed in moest komen.

Het draait om het zoveelste gezin dat vanwege werkgerelateerde zaken noodgedwongen verhuist. En nee, dat is op een of andere manier nooit naar een gewoon rijtjeshuis, maar naar een gehucht waar de gruwelijkste dingen hebben plaatsgevonden. Alleen ditmaal weet Ellison waar hij aan begint, schrijven over waargebeurde moordzaken is namelijk zijn werk. Vrouwlief twijfelt, worden ze wel gelukkig hier? Bladiebla jank jank. Laat die horror maar snel komen.

Zelfs toen Ellison de eerste found footage filmpjes bekeek deed het me nog vrij weinig. Pas vanaf het derde filmpje waarin je een érg verontrustend beeld ziet in het zwembad zat ik aan de beeldbuis gekluisterd. De snuffmovies zijn best creepy, een pluspunt dat je lang niet alles ziet (zoals het moment dat Hawke wegdraait wanneer de hoofden eraf worden gemaaid.) De verbeelding doet het werk wel. Vanaf dat moment versnelt de film ook wat spanning betreft. Meer en meer wordt Ellison in de wereld van Bughuul opgezogen. De soundtrack is echt van megagroot belang die een aantal spannende scenes nog zenuwslopender maken. En zelfs de wat minder spannender scenes worden hierdoor meeslepend waardoor een scheetje van opwinding nauwelijks meer te onderdrukken valt.

Het is helaas retemoeilijk om een horrorfilm die draait om occulte zaken de volle speelduur even boeiend te houden. De kleinste misstap kan er al voor zorgen dat al het voorgaande, en het komende, een stuk minder scary wordt. Zo waren de kinderen vijf keer niks. Slechte make-up en te fysiek aanwezig. Bughuul is fenomenaal in de images en zijn mythe is er één om rillingen van te krijgen. Wanneer hij echter in 'levende' lijve zijn opwachting maakt is het weer gedaan met de spanning. Hoevaak die fout in horrorfilms wel niet wordt gemaakt... zo jammer.

Verder een pluim voor het acteerwerk van Ethan Hawke, maakt de film een stuk meeslepender. Het verhaal is verder iets beter dan gemiddeld met een passend einde. Spannende film met een erg sterke soundtrack. Zo wil ik ze meer zien, want er is teveel middelmaat in dit genre. En ik waarschuw jullie vast; in de laatste slotseconde, als je denkt dat het afgelopen is, komt Bughuul nog om het hoekje om. Net als honderd andere horrorregisseurs wilde Derrickson ons nog even laten schrikken, maar door deze waarschuwing gaat hem dat mooi niet lukken!

Een dertien in een dozijn slasher die bij de fan best zal aanslaan. Het begint best sterk met het pesten van de nerd dat uiteindelijk tot gruwelijke verminking leidt. De daders zijn nogal stereotype, precies waarom je zo'n filmpje bekijkt. Aardig sfeertje ook, al is de intro behoorlijk rumoerig. Slecht geluid en niet altijd goed gekozen.

Jaren later houden de daders een reünie in het nu verlaten schoolgebouw. Eén voor één worden ze vermoord en dan moet gezegd worden dat de kills best creatief waren. Het zag er allemaal behoorlijk uit, al werd dat af en toe afgewisseld met een kleine misser. Klein beetje naakt erbij zoals het hoort en je hebt alle ingrediënten. Ik ergerde me wel regelmatig aan die Zlatan look-a-like, wat een poephoofd.

Slaughter High weet geen diepe indruk na te laten, maar wel te vermaken.

Dat ik deze nu pas zie. Sleepaway Camp imiteert generatiegenoot Friday the 13th en doet er wat mij betreft nog een schepje fun bovenop. Wat een heerlijk zomerse jaren '80 sfeer weer! Mooi weer, een groot meer, een paar bungalows aan het water, de ideale setting. Elke keer weer als ik naar een film uit de jaren '80 kijk verbaas ik me over hun kledij; hoe kon je er in hemelsnaam zo bij lopen toen? Kapsels zonder gel, mannenshirts die veel te klein zijn en broekjes die tot aan de oksels zijn opgetrokken. Een wonder dat ze er allemaal zo zelfverzekerd bij lopen, want als je dat hedendaags zou doen arriveren de mannen in witte pakken sneller met een pyjama met extra lange mouwen dan je denkt.

Gek genoeg heb ik Friday the 13th al best wat keer gezien, maar weer weet ik er niet veel meer van, behalve het einde. Het is de vraag hoelang deze film in mijn geheugen blijft zitten, maar hoewel het achtergrondverhaaltje wat minder indruk maakt wordt deze film opgevuld met veel vermakelijk gelul. 'Stoere' jongens en verwende meisjes die verrassend genoeg vooral aan het pesten zijn. Ik had meer drank, feest en seks verwacht. Er is zelfs geen tiet te bekennen, terwijl het normaal gesproken meer regel dan uitzondering is. In dit geval geen ramp, want de lekkere chick-factor ligt rond de nul. Acteerwerk is niet veel soeps, vooral Angela was slecht. Maar in een slasher is daar sowieso makkelijk(er) doorheen te kijken.

Bodycount is niet bijzonder hoog, al maakt Hiltzik het tegen het eind aan wel goed. Zoals vaker gebeuren veel moorden niet in beeld, maar toch was ik blij verrast door de sterke make-up die op de slachtoffers was toegepast. Behoorlijk overtuigend zelfs. Het is jammer dat alles erop wijst wie de dader is, degene heeft nog net geen bordje met 'Killer' opgeplakt. Dat moet Hiltzik ook gedacht hebben en besloot er toch nog een wending tegenaan te kwakken die werkelijk belachelijk is. Echter, ik kan er wel om lachen en het is toch een memorabel moment waardoor de film langer in mijn herinnering zal blijven zitten. Als ik het zo lees zijn de sequels nog wat sterker dus ik ben zeer benieuwd! Heerlijke slasher!

Bijna net zo goed als zijn voorganger. De sequel levert iets meer in aan sfeer, maar compenseert dit met een hogere bodycount.

De film heeft nog steeds een lekkere jaren '80 stijl maar het viel op dat vooral de kleding hier een stuk meer meeviel dan bij zijn voorganger. Die uniformpjes zijn nog steeds dorky, maar stiekem wil je niets anders zien. Behalve dan wat naakt, en dat krijg je hier gelukkig wel te zien. Angela wordt dit keer vertolkt door het zusje van Bruce Springsteen en doet dit best wel goed. Overtuigend genoeg om als psycho door het kamp te banjeren.

Meer kills, en dus meer fun. Vooral omdat de moorden soms best creatief zijn en de make-up wederom een voldoende scoort. De laatste scenes zijn dan ook tof gedaan, het onderstreept de zieke geest van Angela nog maar eens. Erg geinig ook met Freddy, Jason en Leatherface.

Ditmaal geen belachelijk, maar ook geen verrassend einde. Sleepaway Camp II is nooit spannend, maar vermakelijk zeker. Als ik moet kiezen zou ik voor het eerste deel gaan, maar dit deel boeide genoeg om naar de opvolger te gaan kijken.

Disney's Sleeping Beauty heb ik als kind nooit gezien, maar het verhaal is natuurlijk erg bekend. Er zijn ontelbaar veel versies waarin de prinses zich prikt aan de naald van een spinnewiel en in diepe slaap beland. Dat de film verder niets om het lijf heeft is eigenlijk een grote tegenvaller.

Buiten dat Aurora bijna geen screentijd heeft en in de tijd die ze krijgt ook nog eens erg weinig zegt maakt haar een doodsaai personage. Dat eeuwige gezang wat elke prinses schijnt te kunnen gaat snel op de zenuwen werken. Prins Philip is al net zo kleurloos dus op zich is het een mooi stel. De drie feeën zorgen voor wat komische afwisseling, maar zijn niet leuk genoeg om de film grotendeels op te draaien. Maleficent is een iconische verschijning, maar ook zij weet de film niet te redden.

De animatie is mooi zoals altijd, redelijk sfeervol wel waardoor de film toch een duistere feeling heeft. Jaren later wordt een soortgelijke setting echter sterk verbeterd in The Black Cauldron. Helaas blijft ook de muziek niet hangen, waardoor deze schone slaapster geen enkel hoogtepunt kent.

Door de vele tientallen jaren van het filmbestaan heen kregen we al met tal van verschillende beesten te maken die maar wat graag de mensheid wilden uitroeien. Spinnen, vogels, slangen, piranha's, apen, schapen, haaien, leeuwen, wolven, zwijnen, beren, vleermuizen, bijen, mieren, wormen en ratten. Begin jaren tachtig bracht Shaun Hutson het boek Slugs uit. J.P. Simón wist het meteen: een horrorfilm over naaktslakken hebben we nog niet, dat wordt scoren!

Hoe gek het ook klinkt, deze film gaat inderdaad over vleesetende naaktslakken. Dat beest dat er vier dagen over doet om van je achterdeur naar je moestuintje te kruipen om vervolgens in vijf uur je complete groentevoorraad op te vreten. Dat vreten zit in Slugs wel goed. Geef een slak een flinke set tanden en een lust voor mensenvlees en je hebt een goede killeranimal. De slakken zijn lekker slijmerig en ingevet met olie wat een nog glibberiger effect veroorzaakt. Ze maken een schmutzig geluid en maken vooral op erg bloederige wijze hun slachtoffers. De make-up is lekker overdreven, maar knap gemaakt. De scene met het seksende koppel was toch wel het beste, gevolgd door die in het restaurant.

Maar om terug te komen over het in vier dagen kruipen van je achterdeur naar je moestuin: slakken zijn traag. Daarom is het in eigenlijk ook waanzin om ze te laten schitteren in een horrorfilm want jagen kunnen ze niet. De personages reageren dan wel met afgrijzen, maar vluchten hoeven ze nooit. En dat maakt de film amper spannend.

Waar ook deze film mee kampt, net als vele soortgenoten, is een matige cast. Er is gebruik gemaakt van Amerikaanse én Spaanse acteurs die vervolgens gedubd zijn. Het ziet er qua lipsync soms knullig uit, en dat wordt uitvergroot door het matige acteerwerk. Daarbij missen de personages smoelwerk. Ik weet nu al geen enkele naam meer. De scenes waarin de slakken ontbreken zijn dan ook een stuk saaier.

Toch een voldoende omdat Simón van ogenschijnlijk onschuldige beesten toch geslaagde moordenaars maakt. Samen met de bloederige make-up weet het nog meer te overtuigen. Spannend is de film echter niet, de cast is ondermaats en het einde is wel erg cliché en makkelijk.

Wat een misser. Ben niet vies van een fout filmpje maar deze film deed me sterk denken aan het bijna even zo slechte Bikini Bloodbath. The Slumber Party Massacre doet zowat alles fout wat een slasher fout kan doen. Een moordenaar die niet mysterieus, eng of overtuigend is. Wie is het nou eigenlijk? De moorden die geen van allen echt goed in beeld komen en waar de special effects onder de maat zijn. Wat naakt in het begin is leuk, maar te weinig. Saaie dialogen en dito personages ook. Het zegt ook al genoeg dat ik na een kwartier op de klok keek terwijl de film al zo'n korte speelduur heeft. Bagger.

Ik las vanmiddag iets over het echte Snake Island, wat in de buurt van Sao Paulo ligt. Een klein onbewoonbaar eiland, omdat er zo'n vijfduizend slangen rond zouden kruipen wat neerkomt op één slang per vierkante meter. Mijn verbeelding sloeg meteen op hol en zo kwam ik terecht bij deze documentaire, omdat ik toch wel reuzebenieuwd was naar de waarheid over Slangeneiland.

Zo is het eiland helemaal niet onbewoond, maar voelt het geheel meer aan als een vakantieoord; er staat zelfs een bord met 'Snake Island'. Er kruipt hier en daar een slangetje rond, maar één slang per vierkante meter is lariekoek. Vandaar dat er ook andere dieren leven zoals olifanten, apen en krokodillen. Stel je voor dat je daar wordt geboren als impala; dan ben je mooi de sigaar. Er worden veel verschillende soorten slangen getoond; variërend van grote groene tot aan slangen met een luipaardprint en Cobra's. Helaas krijgen we er verder weinig informatie over, en wordt er al snel gefocust op het mensenvolk. Die houden wel van een drankje en een dansje, al vond ik wel dat ze teveel hun best deden om te acteren, vooral die blonde. Alsof ze in een B-film speelde, niet om aan te zien.

Al die harde muziek trekt natuurlijk meer dansende slangen aan. De haperende beelden verraden echter een ernstige ritmestoornis. Door de chaos weten de mensen zich ook even geen raad meer, waardoor sommige gedegradeerd worden tot maaltijd. De leider wees er al op dat slangen geen gevoel voor humor hebben, en dat klopt dus. Dat ze voortdurend naar de camera happen in plaats van hun slachtoffers wordt wat flauw, al is de Snake-cam knap gemonteerd. Soms had ik ook het gevoel dat er wat slangen bij waren gemonteerd, maar dat kan ook gezichtsbedrog zijn. Slangen zijn ook op wraakbeluste wezens en houden zich vaak schuil in nauwe ruimtes als kussenslopen en onderbroeken.

Maar de belangrijkste les die ik eigenlijk heb geleerd is dat het niet uitmaakt hoeveel shit er zich heeft afgespeeld op je landgoed; met een goede makelaar kun je het altijd weer doorverkopen.

Te ver gezocht en te ongeloofwaardig om een topper te zijn. Toch aardig vermakelijk als je inderdaad je verstand op nul zet.

De acteerprestaties vond ik maar matig. Ook Jackson vond ik niet top, terwijl hij normaal de sterren van de hemel speelt. Snap sowieso niet wat hij in zo'n film doet.
Verder waren de emoties ook maar zwak. De co-piloot gaat dood aan een 'hartaanval' en z'n collega die hij al zoveel jaar kent lijkt het niet eens erg te vinden.
Het verhaal is natuurlijk volslagen onzin en ontzettend ver gezocht. Er is volgens mij niet eens een motief. Waarom slangen?

De special effects waren gewoon lelijk. Vooral voor die reusachtige slang!

Voor de rest erg standaard allemaal. Je weet toch wel dat het goed afloopt en het vliegtuig veilig aan de grond komt.

Leuk voor een keertje. ***

Bevalt me bij een tweede kijkbeurt duidelijk beter dan enkele jaren geleden. Het is het regiedebuut van Yuzna, daarvoor had hij al als producer gewerkt aan onder andere Re-Animator en From Beyond. Omdat hij groot special effects fanaat is dacht hij eerst het bodyhorror gedeelte uit en vormde daar een film omheen. En dat pakte erg goed uit.

Society vertelt het verhaal van high school student Billy die maar niet goed wilt aarden. Hij heeft wel één of twee goede vrienden, maar op school en bij zijn ouders ligt hij niet goed. Hij zit zelfs bij een psychiater omdat hij waanideeën heeft, maar wat is waar en wat niet? Yuzna weet een uitstekend gevoel van paranoia bij de kijker te creëren. Op elke spreekwoordelijke straathoek gebeurt wel iets vreemds waardoor er een beklemmend gevoel ontstaat. Van een lichaam wat niet helemaal klopt tot aan Billy's ouders die zich weer eens erg verdacht gedragen.

Ook de thema's die aan bod komen zijn interessant. Zo is er de kitscherige elite die zichzelf nogal belangrijk vinden, maar hier en daar zijn ook vleugjes incest te bespeuren. Iets wat soms ook voor een met zwarte humor doordrenkte glimlach zorgt. Sowieso is de cast meer dan prima. Billy Warlock acteert niet verkeerd, ook een erg sympathieke vent in interviews. Jennings en DeVasquez zorgen voor het vrouwelijk schoon, van die laatste was het pas haar derde rol sinds dat ze vooral bekend was als Playmate. Het mysterie blijft goed behouden tot het einde, en ik bleef mede door het leuke acteerwerk, de sympathieke personages en de sfeervolle, vervreemdende setting alsmaar geboeid. Maar waar is de echte horror?

De eerste tachtig minuten is er namelijk vrij weinig van Yuzna's trademark te bespeuren. Maar daarna gaat het echt helemaal los in één grote bloederige orgie! Ongelooflijk fantasievol, smerig en heerlijk fout gemaakt. De mainstream filmkijker zal het horrorgenre hierdoor helemaal de rug toekeren. Het is een knettergek spektakel waardoor dit toch wel bodyhorror film #1 genoemd mag worden. Het idee dat de rijken letterlijk de armen uitzuigen is even simpel als briljant.

Ik weet nog dat ik de eerste keer niet zo gecharmeerd was van het feit dat al het horrorgebeuren voor het laatst was bewaard. Nu kon ik het sfeertje echter wel waarderen en dan wordt je ook nog eens getrakteerd op een grandioos einde. Helaas is de sequel ooit al gecancelled. Bij de limited edtion van Arrow zit wel een sequel in de vorm van een comic, tien jaar later. Al vond ik dat te slecht getekend en te warrig lezen. Een dikke ster er bovenop.

Leuke wegkijker maar eigenlijk gebeurt er niet bijster veel in de film en bewandeld het platgelopen paden. Wel goed camerawerk, bijpassende soundtrack en de mooie Wanatchada Siwapornchai. Voldoende.

Ik ben totaal onbekend met films uit de jaren '50 maar door de laagdrempeligheid van Netflix maar eens aangeklikt. Ik ken de acteurs ook niet, zowaar mijn eerste Monroe ook, maar aan hun filmography's te zien waren ze best groot in hun tijd. Some Like It Hot is dan ook een geslaagde komedie geworden, een voorloper van moderne films zoals White Chicks.

Wellicht dat dit de eerste film over travestietenhumor is, maar het is zonder meer een leuk scenario voor een komedie. Klassieke situaties komen voorbij zoals de travestiet die op het mooie meisje valt en een echte man die de travestiet maar weer al te leuk vindt. Curtis doet het erg leuk, maar wordt overtroffen door Lemmon die net wat sympathieker is. Vooral zijn verscheidene expressies zijn geinig. En zoals gezegd mijn eerste Monroe, maar ik ben nog niet bepaald onder de indruk. Mooie vrouw, maar niet oogverblindend als je de superlatieven mag geloven. Het leek mij alleen dat haar moedervlek op de verkeerde plek zat, maar dat kan aan mij liggen. Qua acteerwerk moet ze ook voorrang verlenen aan bovengenoemde mannen. Zeker als je dan leest dat ze tientallen takes nodig had voor één zinnetje en een pain in the ass was om mee te werken. Nee, ik ben niet overtuigd.

Ondanks dat de film twee uur duurt vliegt de tijd redelijk snel voorbij. Het is geen hilariteit alom maar de twee mannen zijn leuk genoeg om bijna voortdurend met een glimlach te kijken. Het lijkt me alleen onmogelijk dat de maffia per toeval de twee op het spoor komen. Maar dat mag de pret niet drukken.

Ik dacht met Sonatine een normaal Yakuza-filmpje te pakken te hebben. Ik had beter moeten weten, Kitano is namelijk allesbehalve een normale regisseur. Wanneer je aan Yakuza denkt, denk je aan keiharde Japanners die een dwarsligger om het minste of geringste om zeep helpt. Nu zit dat er gelukkig ook in, maar we zien ook een ander gezicht van de Japanse maffia.

Sonatine begint met de introductie van Kitano en zijn volgelingen. Hij wordt naar Okinawa gestuurd om vrede te sluiten tussen twee clans maar is het hier niet mee eens. Enkele scenes volgen waarin Murakawa laat zien dat er niet met hem te sollen valt. Best hard, een goed begin.

In Okinawa aangekomen loopt het zaakje al snel uit de hand en vluchten Murakawa en zijn onderdanen naar een strandhuis. De scenes op het strand zijn veruit het beste en geven een echte feel-good sfeer. De Yakuza bedenken diverse spelletjes die natuurlijk een licht gewelddadige ondertoon hebben, maar iedereen vermaakt zich. Het is erg grappig om ze bezig te zien en toont weer wat van Kitano's weirde gevoel voor humor. Hij acteert overigens weer sterk, maar zijn droge hoofd en lach is al priceless. Op een gegeven moment had ik alleen nog maar sympathie voor hem en zag ik hem niet meer als wrede Yakuza. Camerashots zijn vaak lang en sfeervol en de heerlijke soundtrack versterkt de goede sfeer op het strand.

Bijna vanzelfsprekend wordt deze strandvakantie afgesloten met een gewelddadig slot. Nog even wat wapens uit de kast halen en er een einde aanbreien waar je nog even over nadenkt. Over contrast gesproken. Sonatine heeft ook een perfecte speelduur, bij een film van twee uur heb ik toch vaak de neiging om tussendoor op de klok te kijken omdat het sneller langdradig wordt. Een bijzondere Yakuza-film!

Violent Cop. Hoewel de lolbroek Takeshi de bedenker is van de hilarische Japanse spelshow Takeshi's Castle zie ik hem toch als gewelddadig karakter die hij in verschillende films heeft gespeeld. De oorspronkelijke regisseur was ziek geworden en Takeshi besloot plaats te nemen op de stoel. Wat dat betreft slaat zijn regiedebuut een pad in die hij vaker in zijn carrière zou gaan bewandelen; die van gewelddadige rotzak.

Violent Cop zegt genoeg. Kitano speelt een gewelddadige cop die geen enkele vorm van geweld uit de weg gaat. Met zijn sadistische methoden maakt ie de verdachten klein, wat natuurlijk niet strookt met de handelingen van zijn collega's. De film kent weer een paar erg harde scenes zoals we inmiddels gewend zijn. Die klappen op de wc vond ik ook heerlijk, dat was geniaal hoe lang dat doorging! Ook leuk om een jonge Endô te zien.

Visueel stelde de film teleur, zeker vergeleken bij zijn latere werk en van een leuke soundtrack was ook geen sprake. Gelukkig zitten er wel een paar sterke scenes in zoals de achtervolging die de boel interessant houden. Buiten dat is de film geen uitschieter, maar een goed begin voor zijn latere gewelddadige werk.

Het origineel staat ook in mijn kast, maar ik moet toegeven dat ik puur op basis van de cover deze maar eerst een kans heb gegeven. Dat was het plan van Hendler ongetwijfeld ook; laten we gewoon zes oliedomme, maar lekkere, gewillige meiden in de hoofdrol plaatsen en de mensen komen toch wel.

En eerlijk is eerlijk; zelfs als er even helemaal niks gebeurd valt er altijd wel wat te kijken. De cast is dus geslaagd, want wie wil er nou weer lelijke, slimme mensen in een slasher? Dan is de film natuurlijk zo afgelopen. Jamie Chung vond ik het knapst, maar Evigan mocht er ook best wezen. Harshman als Chugs was dan weer het leukst, heerlijk losgeslagen en haar dood is het tofst.

Helaas zijn niet alle moorden even tof, wat ik snap aangezien het moordwapen weinig interessant is. De meiden zeggen in de making of dat de schrijvers een orale fetish hadden, wat ook wel klopt aangezien de mond in vrijwel iedere kill is betrokken. Dat terzijde, de kills zijn helaas wat te clean in het algemeen.

Op een gegeven moment begin je je toch wel af te vragen wie de killer is, maar zoals vaker is de inspanning voor niks. Ook hier is de killer namelijk volkomen random, en dit keer met een bagger motief ook. Overall gezien mist de film sowieso een beetje aan sfeer, maar daar lijden veel moderne slashers aan. Wat mij betreft gaat er nog steeds niks boven een broeierig zomerkamp.

Sounds Like moet het niet hebben van liters bloed, boze geesten of bloeddorstige monsters. In plaats daarvan zien we de gebroken man Larry die de dood van zijn zoontje niet kan verwerken. Hij heeft zo'n scherp gehoor dat hij er gek van wordt en langzaam doordraait. Een origineel gegeven, hoewel het verhaal eromheen geen prijzen zal winnen.

Anderson speelt dus met geluid. De kleinste geluiden zoals het tegen elkaar schuren van breinaalden, het tikken van de klok of het doorslikken van eten worden tientallen keren vergroot waardoor ik bijna zelf gestoord werd. De koppijn zat er in elk geval bijna aan te komen, maar de film was net op tijd afgelopen. Larry wordt goed vertolkt door Bauer, die op het eerste gezicht een normale vriendelijke man lijkt, maar door zijn probleem zich tegen andere mensen keert en zichzelf probeert buiten te sluiten van de luidruchtige wereld.

Het is weer eens een andere vorm van horror, hoewel je het ook gerust onder drama kunt scharen. De muziek vergroot de totale waanzin van Larry wat me af en toe deed denken aan de score van Requiem for a Dream. Heeft een beetje hetzelfde effect. Leuk verrassinkje.

Vlotte actiefilm die geen seconde verveelt. Het eerste wat bij mij, en vele andere, opkomt is Groundhog day; ook hier worden scenes herhaald met steeds een iets ander verloop. Ik stoorde me er niet aan, ik vind het zelfs wel leuk hoe een persoon steeds weer een andere invulling geeft aan een situatie.

Het verhaal is nogal pretentieus, maar Jones is er in geslaagd de boel geloofwaardig neer te zetten. Op het eerste gezicht ingewikkeld, maar uiteindelijk vallen de stukjes op zijn plaats. Het einde had alleen een paar minuten ingekort mogen worden.

Gyllenhaal vond ik ooit helemaal niks, maar met een aantal sterke rollen heb ik steeds meer waardering voor hem gekregen. Hij acteerde goed, en Mongahan vind ik een erg leuke uitstraling hebben. De echte actie was niet meer dan een ontploffende trein, maar de speurtocht naar de bommenlegger was spannend genoeg om me geboeid te houden. Snel op zoek naar Jones' debuut.

Degelijke anthologie in de lijn van The ABCs of Death en V/H/S al moet ik die laatste nog steeds zien. Zoals vaker is het lastig om constant op niveau te blijven omdat het verschillende regisseurs zijn die samenwerken en er altijd wel een paar minder of juist beter zijn dan de rest. Een leuk gegeven is in elk geval dat de verhaaltjes elkaar dit keer overlappen en het geheel zich min of meer op één locatie afspeelt.

De verlaten woestijn is een interessante locatie om je fantasie de vrije loop te laten. Dat is ook te zien in het eerste filmpje, al sloegen die verschijningen niet echt aan. Wel een lekkere kill en de timeloop vond ik erg goed gedaan. Een redelijk begin.

Het tweede filmpje zet wat hoger in met een girlband die bij een satanische familie instapt. Het is meteen een stuk spannender, zo'n awkward eet-scene doet het altijd goed. Een paar gekke koppen, een beetje smerigheid. Fijn.

Het filmpje erna is het hoogtepunt. Het knapste wat special effects betreft, het goorst wat bloed betreft en ook het filmpje waar ik me het meest mee in kon leven. Fijne locatie ook.

Het vierde filmpje is weer een stuk zwakker. Saaie personages en een oninteressant verhaaltje. Wel wat geinige effectjes. Het einde was dan nog wel redelijk goed gedaan, met de auto die de woestijn inrijdt.

Het laatste gedeelte maakt de cirkel rond en is een standaard home invasion verhaal. Niet echt spannend, wel een goede death-scene van die dochter. De film wordt verder ondersteund door een sfeervolle soundtrack en de scenes worden aan elkaar gepraat door een fijne stem. Het tweede en derde verhaaltje zijn het best, maar het niveau zakt weer weg door de andere segmenten.

Aangezien de vergelijking met Ahí Va el Diablo (2012) al werd gemaakt verwachtte ik een film met een laag tempo. Gelukkig pakt Roze het iets grootser aan wat naar mijn mening een vlottere, minder subtiele en betere film oplevert.

Speak No Evil besteed niet veel tijd aan een lang intro, en na tien minuten is het kwaad al geschied. Alle kinderen zijn verdwenen wat resulteert in een zoektocht en de ontdekking van een kwade demon. Om mij nog een beetje te vermaken met zo'n uitgekauwd verhaal moet je van goede huize komen. En dat doet Roze met medewerking van een heleboel enge kinderen. De make-up is minimaal maar zeer effectief en het overtuigende acteerwerk zorgde voor angstaanjagende scenes. Echt, die exorcist-scene van dat meisje met die halsband vond ik ijzersterk. Gelukkig had ik het geluid niet voluit staan anders zou de buurt vermoeden dat ik zelf een jong meisje aan het martelen was.

Het mysterie is uiteindelijk erg dun, al ben ik altijd wel geinteresseerd in demonology. Jammer dat zijn echte verschijning zoals bijna altijd weer matig is. Brakke editing ook. De film heeft een erg korte speelduur, waardoor hij in sneltreinvaart voorbij is. Een entertainende rit is het zeker.

Ik ben geen echte superhelden-fan en heb dan nog niet eens alle Spider-Man-films gezien, maar ik vind het wel één van de leukere characters. Ik was dus toch benieuwd geraakt naar de Spider-Verse na het lezen van veelal lovende recensies.

En het is inderdaad een schitterende en uniek werkje geworden. Het verhaal is een frisse wind door het Spider-Man universum, maar vooral de animatie is een lust voor het oog. Aanvankelijk is het wennen, maar al snel is het volop genieten geblazen. Het is alsof de comics je worden voorgehouden en de bladzijdes in sneltreinvaart worden omgeslagen. De stripinvloeden zijn continu te zien in begeleidende tekstjes, kaders en tekenstijlen. Leuk dat er gebruik wordt gemaakt van verschillende stijlen, wat vooral te zien is in de characters, zoals het Looney Tunes-varkentje of het animémeisje. Maar het beste design was het meest simpele; Kingpin. Kippenvel-momentje bij de cameo van Stan Lee in de shop, die iets meer screentijd kreeg dan normaal wegens zijn overlijden.

De actie is, ook mede door een aantal indrukwekkende shots en camerastandpunten, erg dynamisch en wordt bijgestaan door een moderne hiphop-soundtrack. Het is een doldwaze achtbaanrit geworden met een klein nadeel: alles is zo snel, kleurrijk en vaak chaotisch dat je naderhand denkt; wat is hier allemaal gebeurd? Gelukkig is het script ook een frisse wint, in het Spider-Man universum in ieder geval. Dit alles maakt het misschien wel tot de beste Spider-Man film.

Ben niet echt zo van de fantasy maar op zijn tijd kan ik er best eentje waarderen. Hier werkelijk nog nooit van gehoord, maar had hem toch maar even gepindakaasd.

Het verhaaltje is inderdaad niet echt origineel, de uitvoering is echter ruim voldoende. Goed geacteerd door vooral Highmore, maar niemand liep te blunderen.

De special effects zijn het sterkste punt van de film. De monsters zien er erg goed uit, maar ook de vogel of de bloempjes.

Het is allemaal niet echt vernieuwend, maar vooral voor de jeugdige kijkers, zeker vermakelijk. En dat is toch het belangrijkste.

Die twee stemmen zijn in mijn ogen ook volledig onterecht. Ondanks dat was ik toch benieuwd naar deze film op basis van het verhaal en de poster. Het is altijd even afwachten wat je met dit soort onbekende filmpjes voorgeschoteld krijgt, maar dit is een hele leuke verrassing! Het straalt behoorlijk wat professionaliteit uit en oogt ook nergens low-budget.

The Spiritual World opent met een misplaatst lied wat beter bij een Bond-film zou passen. Daarna wordt het echter beklemmend door de manier van filmen en het kleurgebruik. De locatie is een oud, slecht onderhouden appartement dus een ongemakkelijk gevoel bekroop me al snel. Er wordt veel gebruik gemaakt van schaduw en een zwart/geel/groenachtige kleurfilter in combinatie met claustrofobische camerapunten wat soms zelfs voor een haast trippy gevoel zorgde. Daarbij wordt er tijdens de spannendste scenes flink wat ge-edit waardoor de geesten behoorlijk angstaanjagend zijn. Er wordt ook een beetje geëxperimenteerd met vormen, zo zie je soms potlood-dunne schaduwen lopen wat een beangstigende gedachte teweegbrengt.

Aan het verhaal is best wat aandacht besteed. Ming vind ik sowieso goed acteren en is zeker geen straf om naar te kijken. De plot wist me in elk geval de volle speelduur te boeien en zorgt nog voor een paar twists die geen potten zullen breken, maar aardig pasten. In het begin vond ik het af en toe wat ingewikkeld, omdat er ook gebruik wordt gemaakt van flashbacks en gedachtes, maar uiteindelijk vallen de stukjes op zijn plaats. Tegen het einde aan was er een beetje een ghost-overkill waardoor er wat spanning verloren ging, maar verder zijn er geen grote minpunten.

Leuk dus dat zo'n onbekend filmpje weet te verrassen. Het sterkste punt zijn de geesten die er eng genoeg uit zien, vooral het eerste uur waarin het allemaal nog wat subtieler is dan in het slot. De film heeft sowieso een behoorlijke vaart en duurt niet te lang. Ik heb genoten in ieder geval!

Ondanks de niet zulke hoge verwachtingen toch een tegenvaller. Het verhaal hoeft bij dit soort goedkope films niet hoogstaand te zijn maar enige verklaring voor het hoe en wat van de splinters kon geen kwaad lijkt me.

Ik heb geen enkel moment bij de titel stilgestaan eigenlijk. Ik dacht dus gewoon dat het een slasher zou worden met een gewone moordenaar in de hoofdrol die een stelletje zou opjagen. Maar toen ik voor het eerst iemand op de grond zag liggen vol splinters besefte ik het pas. Dit wordt weer een B-filmpje over één of ander virus die mensen besmet en doodt.

Grootste minpunt is dus dat je vragen niet worden beantwoord. Er wordt geen eens een poging gedaan. Wie of wat zijn de splinters? Waar komt het vandaan? Hoe vernietig je het? De laatste vraag wordt natuurlijk beantwoord, maar het antwoord stelt nogal teleur en ligt voor de hand.

De special effects waren best wel te doen. De spanning was ver te zoeken, maar de make-up van de besmette lijken was best goed. De FX van de bewegende dingen waren dan wisselvallig.

Jammer dat de film niet spannend is en er geen verhaal is. Nu lijkt de film op Tremors, maar dan zonder humor. Mensen zitten vast in een tankstation en het is wachten totdat ze een uitgang vinden en het virus doden. En daar zijn al genoeg films van.

Ik denk dat ik nog jonger was dan tien jaar en enkele scenes zijn me altijd bij gebleven. Vond het retespannend destijds. De paar bloederige scenes, de hartslag... twintig jaar later stelt het niet zo veel meer voor.

Het regenachtige Londen, of eerder het overgestroomde Londen, is een lekkere setting voor een donkere SF-film die zich in 2008 afspeelt. Geinig om te zien dat veel dingen totaal niet stroken met hoe de werkelijkheid tien jaar geleden was. De sfeer is onheilspellend, nat en donker en dan is er ook nog een monster on the loose...

En dan bedoel ik niet Rutger Hauer. Hoewel hij een goede eikel neerzet. De rest speelt allemaal wat minder. Het soms wat slechte geluid helpt ook niet en de humor haalt jammer genoeg de serieusheid uit de film. Zoals gezegd is de hartslag van het monster een leuk idee, al heeft het een stuk minder impact dan toen ik hem als klein jochie zag. Evenals de paar bloederige scenes, al zag het er allemaal wel degelijk uit.

Het monster is helaas vaak onduidelijk in beeld waarop ik meer het idee kreeg dat de makers zelf niet helemaal tevreden waren over het ontwerp. Toch zijn de paar glimpen best overtuigend, zoals de klauwen en het gebit. De film sluit echter zwak af, waardoor het geheel niet boven de middelmaat uitstijgt.

Werkelijk alles in Spookies straalt de knulligheid uit van een jaren '80 B-horror, zelfs de titel. Klassiek spookfilmpje waarin kartonnen graftombes worden opgelicht door kunstmatige bliksem en een evil lord vanuit zijn stoel regeert over een stel griezels terwijl hij ook nog ergens een bruid heeft liggen. Dat is het verhaal, en toch was ik na een half uur helemaal de weg kwijt door de chaos...

Want dieper is het verhaal echt niet. Er gebeurd zo ontzettend veel dat sommige scenes amper verband lijken te hebben, vaak slaat het zelfs nergens op. Een indrukwekkende partij creatures worden opgetrommeld om de zoutloze cast te verjagen en daar zit alle kracht in van deze film. De variatie is heerlijk fris en de make-up is werkelijk erg goed. Nooit eng of freaking real maar altijd Halloweenkostuum-achtig cool. Bloederig wordt het nergens en slachtoffers gaan niet spectaculair dood, alle focus ligt op het creature-design.

De soundtrack versterkt de cheesy sfeer nog wat meer. Het is alleen zo jammer dat het geheel als een zooitje aanvoelt. Erg chaotisch zonder diepgang aan het verhaal of misschien erger nog, een goedwerkende cast. Alle punten gaan dan ook naar sfeer en de overtuigende creatures.

Ik verwachtte een vlotte komedie die zich af zou spelen rondom een resort of iets dergelijks - zie poster. Maar wie denkt dat hij een grappige komedie te zien krijgt zal de film vies tegenvallen. Drama, romantiek en licht erotisch is meer de richting waar de film heen gaat.

Ik ben nog steeds teleurgesteld dat het geen luchtige komedie betreft zoals 'Just Married' dat wel was. Ondanks dat heb ik me zo nu en dan wel vermaakt. Maar wat wil je als er om de paar minuten wordt geneukt met mooie vrouwen. Het verhaaltje is standaard, en Kutcher brengt het geheel niet naar een hoger niveau. Levieva is wel erg mooi om te zien.

Aardig drama die soms ook nog een beetje de depressieve kant op gaat. Kutcher zakt steeds verder weg in zijn eigen problemen en op het laatste kreeg ik toch wel een klein beetje medelijden. Maar dat is meer omdat hij Levieva niet kreeg

De verwachtingen waren immens groot nadat een zeker persoon ieder topic volspamde over Korine's nieuwe film, het wereldrecord bioscoopbezoekjes aan dezelfde film had gebroken en de nachten erna meerdere malen in zijn Spring Breakers-pyjama ejaculeerde. En het moet gezegd worden, ik was even weggeblazen toen de credits over het scherm rolde. Al had ik gezien het zwakke begin helemaal niet verwacht dat het nog zo goed uit ging pakken.

De eerste paar minuten zijn uiteraard goed. Heerlijke beelden die de titel meteen eer aan doen. Jammer van de dubstep, maar mijn focus lag toch op de slowmo boobs. Daarna wordt er overgeschakeld naar de vier vriendinnen. Het contrast is groot met het intro. De scenes zijn stil, vooral erg dromerig en de felle neonkleuren geven een surrealistisch gevoel. Maar al snel kwam de grootste stoorfactor, jawel, Vanessa Hudgens. Ik heb namelijk altijd het idee bij haar dat ze vooral zichzelf botergeil vindt en dat ze iedere gezichtsuitdrukking of bodymove zorgvuldig instudeert zodat ze het filmkijkend publiek weer kan laten kwijlen. Nu hoort het toevallig bij haar rol, maar het bevestigd wel weer het beeld dat ik van haar heb. De andere drie vond ik dan eigenlijk een stuk leuker, vooral Gomez, maar daarover dadelijk meer.

Het eerste gedeelte met feestende jongeren is dan ook geen prijs waard, maar vermakelijk is het verder wel. Ik kon er alleen maar moeilijk bij dat ze mensen gingen beroven puur om op Spring Break te kunnen. Echter, later in de film begreep ik het steeds beter. Jongeren die leven voor de Spring Break en kosten wat het kost daarheen moeten. En ik geloof best dat het op waarheid berust bij sommige. Waar ik me wel een beetje aan stoorde was het blije gedoe van de meiden (vooral Hudgens; als je je eenmaal ergert...). Het gezing en gehuppel hing me een beetje de keel uit op een gegeven moment.

Maar wat ik niet had verwacht was dat de film met de komst van Alien steeds beter werd. Goed geacteerd door Franco die aanvankelijk een creep is, maar toch een ander mens blijkt die daadwerkelijk om de meisjes geeft. Zijn achtergrond verhaal is dan helaas wel dun, hij zorgt wel voor een aantal kippenvelscenes, althans, Franco is er ook in betrokken. De scene tussen Alien en Faith vond ik erg sterk, vooral goed geacteerd door Gomez die voorheen alleen in kinderfilms en -series speelde. Ik had oprecht met haar te doen en daarom vond ik haar toch wel het leukste personage. Een andere scene was nog sterker waarin Franco een liedje van Spears speelt en je tegelijkertijd slowmo scenes van de meisjes ziet die helemaal doorgeslagen zijn. Erg stoer met die bivakmutsen, maar het wist me ook te raken.

Dan wil ik nogmaals de ontzettend dromerige sfeer benadrukken. Spring Break is als een droom, maar de film is ook als een droom. Camerastandpunten zijn altijd goed, de felle neonkleuren hypnotiseren je, de erotische zwembadscenes maken je geil en de ontzettend sterke score geeft een verstikkend gevoel. Hier en daar wel een lelijk filtertje, maar soit. Ook de voice-overs zijn sterk. Jammer alleen dat de film in mijn ogen niet eindigt met een knal. Wederom weer erg stoer, maar ik had toch op wat meer emotie gehoopt. De dood van Alien leek niemand iets te deren en ik had eigenlijk wel verwacht dat de twee meisjes, of één, dood geschoten zou worden. Het was nu wel een vet einde met veel girlpower, maar ook een beetje gewoon.

Ik ben in elk geval blij dat het geen rotslechte film is geworden zoals dat walgelijk, lelijke Gummo. Integendeel, deze film is grafisch vaak geniaal en op andere vlakken scoort de film een dikke, vette voldoende.

Srpski Film komt voor mij als een dikke verrassing. Ik had er vooraf al wat over gelezen en kan uiteindelijk zelf ook concluderen dat het een behoorlijk zieke film is. Nu is het woord 'ziek' misschien wat breed want iemand martelen is ziek, verkrachting is ziek en dierenmishandeling is ook ziek. Verschillende dingen die echter wel allemaal eenzelfde doel hebben: je laten gruwelen. En dat is waar deze film ook regelmatig in slaagt.

Het eerste half uur is het best een geil filmpje met wat porno en een op het oog gelukkig gezin die echter wat krap bij kas zitten. Ex-pornstar Milos krijgt een opdracht aangeboden waardoor hij de rest van zijn leven zijn gezin van luxe kan voorzien. Hij weet echter niet wat de opdracht inhoud, behalve dat het met porno te maken heeft. Hij mag het ook niet weten, en toch tekent hij. Vanaf hier veranderd zijn oude beroep in een ware nachtmerrie die me deed walgen, maar niet totaal verraste.

De film is erg deprimerend dat wordt versterkt door de knappe audiovisuele stijl. Er wordt veel gebruik gemaakt van donkere kleuren waardoor de kille lege ruimtes een erg onaangename sfeer geven, bijna surrealistisch. De locaties in de film zijn op één hand te tellen waardoor de wereld waar Milos en zijn gezin in leven ook behoorlijk geïsoleerd aanvoelt. De film heeft een soort grauwe kleurfilter over zich heen en de dubstep soundtrack past perfect. Veel sfeer dus, wat vooral de heftigere scenes nog gruwelijker maakt.

In een controversiële film als deze vind ik het positief dat de cast voor mij onbekend is. Dat geeft een realistischer gevoel - alsof het je buurman kan zijn - dan wanneer een Hollywoodster met zijn leuter zwaait en morgen weer de wereld redt in een kaskraker. Bovendien zijn de acteerprestaties bovengemiddeld. Ik voelde echt mee met Milos toen hij in een put vol ellende viel en Vukmir vond ik ook overtuigend. Belangrijk onderdeel voor mij, want snuff movies vind ik alleen interessant als er een gezicht op de dader en slachtoffer zit geplakt. Met de personages mee kunnen leven. Met de August Underground films en Grotesque had ik dit bijvoorbeeld niet. Hier zeker wel.

Ik ga geen scenes beschrijven omdat geïnteresseerden dat zelf maar moeten ontdekken, maar zoals gezegd zit je de eerste keer even met ingehouden adem te kijken. Ik moet zeggen dat ik niet compleet verrast was, want het is vrij makkelijk scoren en het is vast al wel eens eerder gedaan allemaal. Het is echter het lugubere sfeertje dat de gruwelijkheden overtuigender maakt. Een paar bizarre seksuele scenes zouden in een Miike-film als komisch ervaren kunnen worden, hier kon ik er niet om lachen maar alleen maar ademloos toekijken en stiekem ook wel genieten omdat het gewoon geniaal is uitgewerkt. Voor de gore liefhebbers is er niet bijzonder veel te bespeuren overigens. Hetgeen dat er in zit is echter wel efficiënt. Sterk einde ook, dat het onsmakelijke gevoel compleet maakt.

Een leuke verrassing dus en ik ben benieuwd naar het volgend werkje van deze regisseur. Wellicht dat ik ook meer Europese horrorfilms ga bekijken uit bijvoorbeeld de Balkan of Scandinavië want ik word altijd een beetje tegengehouden door de taal. Maar hier vond ik het allerminst storend. Srpski Film is een zieke film die echter maar voor een select groepje mensen geschikt is en hopelijk ook gewaardeerd wordt.

Kleine tegenvaller.

Ik verwachtte eigenlijk een losgeslagen groep zoals in Dangerous Minds of Freedom Writers. Vergeleken bij die films zijn deze jongeren makke lammetjes. Ook was de sfeer van het straatleven niet goed en kreeg ik niet echt het idee dat de jongeren het moeilijk hadden.

Olmos deed het wel erg goed. Het is voor het eerst dat ik hem zie acteren, maar hij deed me af en toe sterk denken aan Al Pacino. Verder is het tempo in de film laag en staat het een beetje op de auto-piloot.

Na een aantal jaar staat Starship Troopers nog steeds als een huis. De film is een heerlijke satire en de humor is messcherp. Ondanks de lange speelduur wil de film maar niet gaan vervelen.

Het toneel is een klassiek voorbeeld van humans versus aliens. Grootschalige gevechten met een hoog 'pieuw pieuw' gehalte, maar toch keihard. Niemand wordt gespaard en dat gaat gepaard met een hoop bloed, gruwelijkheden en bizarre stunts. De CGI-insecten kunnen nog makkelijk in deze tijd. Het is duidelijk nep, maar ziet er zeker nog goed uit. Vet design, met als hoogtepunt de brainsucker.

Leuk geacteerd ook van met name van Dien. Komen verassend veel bekende koppen langs, zoals een jonge Amy Smart en Denise Richards, mmm. De soundtrack weet het adrenalinegehalte nog eens op te pompen in de finale. Eén van de beste (komische) alienfilms die er is.