Opinions

Een film die ik absoluut never nooit gezien zou hebben als ik hem niet getipt had gekregen. Het is dan ook geen film die me direct aanspreekt. Soms komt de film dan alsnog verrassend uit de hoek, maar ik ben bang dat The Station Agent morgen alweer vergeten is.

Het grote probleem is dat de film me niet raakt noch amuseert. De hele treintjeshobby is niks voor mij en ik vind Fin eigenlijk een beetje een duf personage. Plaatjes waren soms fraai geschoten, evenals de soundtrack die lekker rustig is.

Het was mij eigenlijk niet duidelijk waar de film heen wilde, en misschien wilde het ook nergens heen, maar een dagje in het leven van een dwerg die langs het spoor woont boeit me niet veel. De humor is te subtiel, daar waar ik persoonlijk van wat platter hou en het drama is te klein gehouden om te imponeren. Teleurstellend.

De laatste film die ik heb gezien van Ferrell, Talladega Nights, viel iets tegen, maar toch heb ik altijd wel aardige verwachtingen van een nieuwe film van hem. En die verwachtingen zijn netjes ingelost.

Een verhaaltje dat nergens op slaat. Twee volwassen mannen die nooit de overstap hebben gemaakt naar volwassenheid. De vader en moeder van beide mannen krijgen iets samen en ze worden stiefbroers. En je weet hoe het gaat met kleine kinderen; de ene keer is het koek en ei, de andere keer barst de hel los om niks. Zo ook hier.

Dat resulteert vaak in grappige situaties waarom ik hartelijk heb gelachen. Fans van Ferrell zullen het zeker kunnen waarderen; deze rol is echt voor hem weggelegd. Poep - en pisgrappen, enorm kinderachtig gedrag en extreme stemmingswisselingen die hij al vaker in andere films heeft gedaan. Ook Reilly zit de rol als gegoten en samen vormen ze een komisch duo.

Het lied op het eind vond ik ook leuk gedaan. Ik dacht eerst dat het allemaal wat te sentimenteel werd, maar dat viel wel mee. Anderhalf uur flink gelachen.

The Stepfather was een erg vermakelijk en sterk thrillertje maar de sequel is in alle opzichten teleurstellend. Er is vooral veel aan spanning ingeleverd en dat doet de film een beetje de das om.

Terry O'Quinn is nog steeds ideaal voor deze rol, maar hij komt hier minder uit de verf. Hij wordt niet meer neergezet als een extreme family man, maar meer als een doorsnee psycho. Voor een film die Stepfather heet komt er ook erg weinig van de relatie tussen stiefvader en zoon aan te pas. Het joch heeft een klein rolletje vergeleken met de dochter uit het eerste deel.

In het origineel zorgde de onderlinge verhoudingen tussen Stefanie en stiefvader voor de nodige onderhuidse spanning maar die is hier geheel verdwenen. Niemand heeft namelijk een vermoeden over de psycho terwijl Stefanie dat wel had. Toen was het wachten op de confrontatie. Buiten dat lijkt het alsof O 'Quinn zich inhoud op momenten, waar die eerst nog wel eens extreme woede aanvallen had.

Ook de cast is een stap terug. Ik mis de prettige verschijning van Schoelen, dochter Stefanie uit het eerste deel dus. Verder had ik een hekel aan die roodharige vrouw, vooral haar ogen. Ik wachtte dan ook steeds op het moment waarop haar hoektanden zouden beginnen te groeien en ze in iemands nek zou bijten. Kon gewoon echt niet. Muziek is ook een pak minder spannend.

Dit deel mist alles wat het eerste deel goed maakte. Een gebrek aan goede spanningsopbouw, de cast is niet interessant en de vader-zoon relatie is grotendeels overboord gegooid. Het derde deel ga ik ook niet kijken want daar ontbreekt O'Quinn. De remake dan maar eens proberen.

Erg sterke thriller die volledig wordt gedragen door het sterke acteerwerk van Terry O'Quinn. We nemen een kijkje in het leven van opper-psychopaat Jerry Blake die van gezin naar gezin hopt, van het familiegevoel geniet, maar wanneer hij er genoeg van heeft genadeloos afmaakt. Het verhaaltje gaat niet veel dieper, maar dat is naar mijn mening niet nodig omdat de spanningsopbouw alles goed maakt.

O'Quinn heeft precies de juiste kop voor een dergelijke rol als dit, geweldige mimiek. Een indringende en gestoorde smoel als hij kwaad is en een overdreven brede glimlach als hij happy is. Bizar om te zien hoe hij zonder enig schuldgevoel opereert. Zijn woede-uitbarstingen waren zo overtuigend dat het bijna eng werd. Zoals vele stiefvaders ( in films) liggen niet meteen goed bij hun nieuwe zoon of dochter. Vooral niet als Stefanie in dit geval haar nieuwe pa meteen niet vertrouwd. Dit zorgt dan ook voor continue onderhuidse spanning wanneer de twee samen in beeld zijn. Stefanie is vertolkt door de mooie Schoelen. Jammer dat ze nooit echt is doorgebroken, acteert erg natuurlijk. De muziek is regelmatig erg aanwezig maar altijd een schot in de roos. Op de juiste momenten helpt het mee de spanning op te bouwen terwijl het op andere keren weer erg vrolijk is wat zorgt voor een sterk contrast.

Voor de gore of bodycount hoef je deze niet te gaan kijken, maar als je een spannende thriller zoekt met een overtuigende psychopaat aan het werk is dit je ding. Op naar het vervolg, en dan de remake (zucht..?).

Dit is typisch weer een film die bekendheid geniet, maar waarvan het grootste gedeelte van het volk waarschijnlijk niet weet dat we hier met een zoveelste remake te maken hebben. Mensen die dan ook roepen dat ze meer van dit willen of Walsh zo'n ongelofelijk creep vinden heb ik maar één tip: ga het origineel zien.

Die is geheel in de lijn der verwachting een stuk beter. Om niet helemaal het bewandelde pad te belopen zijn er een paar extra personages ingeplakt die hun eigen dingetje afwerken. Een groot verschil met de jaren '80 versie is dat daar de onheilspellende band tussen stiefvader en dochter enorm bijwerkte aan de sfeer. Hier is gekozen voor een zoon die ook nog eens van een militaire school afkwam en dat is meteen een stuk minder geloofwaardig. Hij zou immers makkelijk voor zichzelf op kunnen komen, terwijl Stefanie in het origineel maar een kwetsbaar meisje is die ook nog een hechte band heeft met haar moeder. Michael heeft ook nog een broertje en een zusje die echt geen enkele meerwaarde hebben, evenals een paar andere personages.

Alleen Amber Heard is daar de moeite van. Niet omdat ze zo'n boeiend personage is, maar wel een lekkere verschijning. Als er geen spanning in de film aanwezig is moet je je gram maar ergens anders halen. Walsh doet zonder meer zijn best, maar de prestatie van Terry O'Quinn evenaren is een onmogelijke opdracht gebleken. Er heerst een minder beklemmende sfeer in het huis en het ontbreken van spannende achtergrond muziek is ook een gemis. Het hele verloop van de film is zeer voorspelbaar, maar het einde ronduit slecht. Zo heeft de boel plotsklaps afkappen zoals in veel oude films gebeurd toch nog een voordeel.

De film keek best weg, maar dat is te danken aan de aardige prestaties van Dalsh en het lekkere lijf van Heard. Het ontbreekt nogal aan een spannende sfeer. In dat opzicht past de film precies in deze tijd. We worden 'verwend' met flauwe schrikeffecten, veel te veel onnodig drama en wat bliksem, maar een goede spanningsopbouw ho maar. Daarom nogmaals: zoek dat origineel eens op.

Ik weet nog goed dat ik deze als klein jochie had gehuurd samen met wat andere bloederige films. Man, wat viel dit toen tegen. Moest ik opeens een religieus verhaal gaan volgen zonder hoge bodycount. Door de jaren heen spookte de scenes waarin de daadwerkelijke stigmata gebeurde toch nog wel eens door mijn hoofd en ergens had ik het gevoel dat de film me nu een stuk beter zou bevallen.

Religie is nog steeds niet mijn ding, en films over dit onderwerp hebben nauwelijks mijn interesse. Religieuzer dan Stigmata kan het bijna niet worden en toch was ik vanaf het begin geboeid. Een erg beangstigend idee dat je de pijn kan voelen die Jezus heeft ondergaan. Dat het fysiek ook nog eens te zien is zonder dat iets of iemand contact met het lichaam heeft gemaakt is helemaal onwerkelijk.

Het verhaal is sterk en ook nog eens gebaseerd op waargebeurde feiten. Arquette is op dreef als bezeten atheïst. Ik blijf het altijd tof vinden wanneer een lichaam wordt overgenomen door een bovennatuurlijke kracht. Ook Byrne overtuigt als priester.

Stigmata zit overigens wel vol met clichés, maar daar stoorde ik me nauwelijks aan. Het geheel is erg onderhoudend, sfeervol en mysterieus. De scenes waarin Frankie aangevallen wordt zijn doeltreffend, maar de muziek is dat niet. Wat een herrie.

Ik haat clowns, maar Stitches is een clown om van te houden. Het begint al goed wanneer hij met klote humor een paar koters moet zien te vermaken en het gruwelijk mis gaat. Best wel sneu eigenlijk, maar dankzij een ei, wat verf en een beetje bliksem krijgt hij zijn kans op revenge. Juist, het plot is, net als de hele film, compleet van de pot gerukt.

De nadruk ligt duidelijk meer op komedie waarin we de tienerontwikkelingen zien van loser Tom die maar niet populair wilt worden bij zijn vrienden, en belangrijker nog, de dames. Groot acteurs zijn het niet, en veel eyecandy is er dit keer ook niet aanwezig, maar toch was het geen straf om de boel te aanschouwen.

Wanneer Stitches zijn entree maakt kan het helemaal niet meer stuk. Noble speelt erg leuk, spuwt er een paar hilarische oneliners uit, maar schudt bovenal een aantal zeer creatieve moorden uit zijn mouw. Verschillende clownsattributen helpen hem een handje, en de boel is zo ongelofelijk grof, maar met zoveel gevoel voor komedie weergegeven dat je niets anders kan doen dan met een dikke glimlach toekijken.

Het einde was wel wat flauw en makkelijk en had wat epischer gemogen. Buiten dat heb ik me erg goed vermaakt.

Vermakelijke film die door de drukkende sfeer en gore momenten boven de middelmaat uitstijgt.

Een stelletje raakt verdwaald en komt aan bij een moeras. Daar ontdekken ze een huis wat wordt bewoond door geschifte idioten. Na het plot gelezen te hebben had ik niet verwacht dat de drugs de schokkende ontdekking zou zijn. Maakt niet uit verder, screw the story!

Het eerste kwartier is erg saai. Het is het wachten totdat het stel verdwaald en aankomen op de bestemming waar de hele film zich afspeelt, het huis. Visueel is de film redelijk mooi, met grauwe beelden en mooie lichteffecten. Het huis straalt een enorme goorheid uit en zodra de bewoners in beeld komen wordt alleen maar bevestigd dat het stel hier niet bepaald bij een paar Bourgondiërs op bezoek zijn.

Het acteerwerk van de badguys was overtuigend genoeg, het werk van de man en vrouw was lopende bandwerk. De moorden in de film waren ook zeer vermakelijk. Hoewel het niet slim is om iemand in een schuur vol bruikbaar gereedschap op te sluiten, is die val met het visdraad wel erg ver gezocht. Gelukkig was de moord uitermate vermakelijk. Ook de pijnlijke aanslag op het geslachtsdeel van Poppy was origineel. Tot slot; neem een grote propeller en een menselijk lichaam...altijd leuk. Effecten waren netjes, evenals de soundtrack.

De film duurt ook lekker kort. Heerlijk om een keer tussendoor te bekijken.

The Strangers begint best aardig. Een keer wat anders, die depressieve sfeer naar een mislukt aanzoek in plaats van feestende jongeren. Tot overmaat van ramp wordt het stel ook nog eens gestalkt door drie gemaskerde gekken.

De spanningsopbouw is goed waarbij de criminele overal een stapje voor zijn. Maar wanneer de echte confrontatie komt zakt de boel in. Het werd op een gegeven moment een beetje flauw toen zo'n psychopaat achter zijn slachtoffer aanliep en vervolgens weer verdween. Logisch ook, aangezien de eventuele moorden van een film waarin maar twee potentiele slachtoffers (oke, en een derde) rondlopen tot het laatst bewaard moet worden.

Ook de maskers vielen een beetje tegen, evenals de gore. Mocht je je slachtoffers dan op de stoel plaatsen, dan mocht het van mij wat grafischer allemaal. Einde sloeg nergens op met de gelovige kindjes. Wat daar dan weer het idee achter is... Niet helemaal geslaagd helaas.

Kon hier niet veel mee. Sowieso ben ik niet zo goed bekend met Akuma in de games, en van wat ik er van heb gezien bevalt me niet zo. Heb geen sympathie voor hem, vind hem niet tof, meer een lelijke trol.

Ryu is het tofst en ook dit verhaal draait weer deels om hem. Jammer dat er weinig wordt gevochten en het allemaal meer om het verhaal draait, wat me dan weer weinig kon interesseren. De enorm slechte Engelse dub maakte het ook niet bepaald beter.

Heb hem net gezien en is duidelijk minder dan het voorgaande animatiedeel, maar hij viel me toch mee. Hoewel ik moet toegeven dat sommige dingen gewoon saai zijn en het soms teveel gelul in de ruimte is en te weinig gevechten.

Ik vind het zo'n zonde dat er weinig characters inzitten en die nog niet eens herkenbare moves doen.

Ook is het gemis van achtergrondmuziek een nadeel. Net als in Street Fighter II Animated Movie hoorde ook hier achtergrondmuziek in voor, en dan wel uit de game. Erg jammer.

Toch ook een paar beste scenes en niet eens zo heel slecht.

3*

"The best movie Troma never made." Van een Arrow-release hoop je gewoon dat de film ook goed is, anders is het zonde van de vette editie. Jaren geleden kon ik hier niet veel mee, maar smaken veranderen met de tijd. Deze trash is underrated!

Het is bewonderingswaardig dat de hele film is gemaakt door een stel studenten die met een beperkt budget een film wilde maken over het zwerverprobleem in die tijd. Geen geld dus, maar ook geen acteurs waardoor het acteerwerk bijna altijd slecht is, maar met erg veel plezier is gedaan. Deze film heeft zo ongeveer de dikste laag smerigheid over zich heen die ik heb mogen aanschouwen. Niet zozeer qua gore, maar meer de krankzinnige wereld die bestaat uit de ranzigste zwervers met hun verrotte huid, offensive language en waar diefstal, geweld, gangrapes, prostitutie en moord meer regel dan uitzondering zijn. Zowat iedereen in Street Trash is geflipt.

Het smeltdrankje Vigor is eigenlijk een ideale oplossing voor het overtollige zwerverprobleem. Neem een slok en je smelt in allerlei kleurtjes de grond in. Niet ranzig, daarvoor is het te kleurrijk, maar vermakelijk zeer zeker. Het is jammer dat de film in het grote middenstuk dat uitgangspunt uit het oog verliest. Hierdoor ligt de nadruk iets teveel op de onderlinge vetes van de maniakale zwervers en autoslopers. Maar het laatste half uur delven er weer diverse oproerkraaiers het kleurrijke onderspit, gelukkig maar. Net als in Troma's toppers wordt alles ook hier met een korrel zout genomen. De scene met de afgehakte penis is daar het beste voorbeeld van. De rape van Fred was dan ook weer komisch bedoeld, maar dat sloeg niet echt aan. Zeker niet omdat zijn tegenspeelster haar angst niet acteerde wegens traumatische ervaringen. Van oorsprong was het de bedoeling dat hij eerst een tampon uit haar haalde en door het raampje in iemands gezicht zou smijten. Dat is dan weer jammer dat ze dat hebben gecut.

Een laag budget en slecht acteerwerk dus, maar met behoorlijk wat creativiteit om er iets leuks van te maken. De twee uur durende documentaire op de Arrow-release is een interessante en zeker aan te raden, waardoor ik alleen maar meer respect heb gekregen voor Muro en co.

Een best interessant onderwerp voor een verfilming misschien, maar zoals verwacht niet echt spectaculair. Heb bijna geen moment op het puntje van mijn stoel gezeten.

De film begint nogal traag. Suvari werkt in een verpleeghuis en doet haar dagelijkse dingetjes. Ze komt in aanmerking voor een fikse promotie; wellicht nog een reden om de aanrijding te verzwijgen later in de film. Suvari vind ik nooit zoveel aan, maar hier acteert ze best overtuigend als op het eerste gezicht lief meisje, maar langzaam veranderd in een paniekerige trut. Hornsby zorgt voor wat zwarte humor en Rea overtuigt als zwerver waarmee je steeds meer medelijden krijgt.

Het verloop van het verhaal is verder niet verrassend. Rea zit vast in een autoruit in een garage. Hij probeert op allerlei manieren hulp in te schakelen en vrij te komen dus is het wachten op iemand die hem vindt. Zaten ook een aantal scenes in die de moeite waard waren zoals het moment dat Suvari die andere meid van Hornsby keihard ownde! En omdat de film in zijn geheel vrij soft is - zeker geen horror - zorgde de moord op Hornsby voor een stevig contrast.

Het einde is ook bevredigend; de bitch mag branden! Aardige wegkijker, mede door de vrij korte speelduur.

'Hey, er komt een vreemd, wit goedje uit de grond waarvan we totaal niet weten wat het is. Laten we het opeten!' In deze tijd steken alleen kleuters van alles in hun mond, in de jaren '80 deed iedereen het. Een geinig idee dat echter enkele jaren later veel beter werd uitgevoerd in onder andere Street Trash en The Blob.

Het idee dat iedereen wordt gebrainwashed door The Stuff is leuk. Het zorgt voor leuke scenes als die van het gezin die hun zoon wilt verleiden met een bekertje witte pudding. Ook de reclames en de cheesy themesong zijn altijd een plus. De achtervolgingen van het gedrocht zijn vermakelijk, maar er is een hevig gebrek aan goede gore of sterke kills. Het goedje weet op een of andere manier ook maar niet dreigend genoeg over te komen.

Jammer dat ik totaal niks had met hoofdrolspeler Moriarty. De 'Mo' oneliner is inderdaad leuk, maar afgezien daarvan heb ik geen enkele keer moeten lachen. Ook bij de rest van de film niet, en dat had best gemogen met zulke '80s trash. Het einde met het leger was zelfs slaapverwekkend te noemen.

Vaker een miss dan een hit, dit soort animal invasion filmpjes. Dat is vaak te danken aan het feit dat het scenario niet spannend genoeg is, en dat de special effects hopeloos falen. Diez doet best een knappe poging, maar gaat onderuit door de mislukte poging om komedie toe te voegen. Behalve dat is wederom het scenario niet leuk genoeg.

Hoofdrolspelers O'Leary en Cook zijn niet echt leuk en van onderlinge chemie is ook geen sprake. Ondanks enkele pogingen wordt het nooit echt lachen waardoor je toch een beetje uit het moment wordt gehaald. De locatie is aardig, al had het feest wel wat uitbundiger gemogen. Stung haalde zijn inspiratie bij een echt feestje waarbij schrijver Aresty aanwezig was en het daar stikte van de wespen. Helaas voor de feestgangers raken ze hier zo uit de kluiten gewassen dat zelfs een busje HG niet meer helpt.

De wespen en haar special effects zijn de sterren van deze film. In kleine variant geloofwaardig genoeg, in reuzen-variant ongeloofwaardig, maar overtuigend. De special effects zijn echt niet slecht, verbazingwekkend goed zelfs voor een film die best slecht scoort. Vooral de transformaties zijn lekker smerig en de film bevat een aantal kills waar een low-budget filmpje trots op mag zijn.

Helaas neigt de film veel meer naar actie en komedie met daartussen in een moeizaam verhaaltje over de liefde tussen Paul en Julia. Eng of spannend is het nooit. Lance Henriksen hebben ze ook weer even afgestoft, want we hebben hier immers te maken met een redelijk matige B-film. De CGI was op het einde op zijn slechtst, al waren de nieuwe creaties wel een geinige afsluiter. Dat hoop ik althans.

Yuen heeft na 15 jaar maar weer eens besloten om in de regisseursstoel plaats te nemen. Wat hij vervolgens op het scherm tovert is best aardig, maar komt overal een klein beetje tekort om indruk te maken. Zo maakt hij verhaaltechnisch een paar twijfelachtige keuzes en is het visueel lang niet altijd succesvol.

De film begint vrij spectaculair met een groots gevecht en de introductie van een bekwame Chiu. De gevechten zijn goed gechoreografeerd en niet voor de kijkers die niets hebben met touwwerk. Want er wordt meer dan eens een loopje met de realiteit genomen wanneer personen door de lucht zweven of over struiken lopen. Toch is er een redelijke balans tussen harde gevechten en deze fantasierijke manoeuvres.

Het verhaal is vaak verwaarloosbaar, maar hier stoorde het eigenlijk een beetje. Ik vond het een vreemde keus om het tweede deel van de film een totaal andere wending te geven. Het gevecht met de goed gecaste On had het eindgevecht moeten zijn. In plaats daarvan krijg je op het eind een behoorlijk slap gevecht tegen een paar nobody's. Ook wordt er af en toe wat te gemakkelijk met de tijd omgesprongen. Zo skipt de film van het ene op het andere moment naar jaren later of worden er scenes geknipt waardoor de boel onlogisch en gemakzuchtig aan voelt. Bijvoorbeeld wanneer Yuan Su uit het water haalt. Het moment daarop zit hij vastgebonden op een draagbaar plateau. Hoe komt zij daar aan? Of het moment waarop Yuan doodgaat in haar kist. Het volgende moment is ze gered zonder dat Su die kist heeft aangeraakt. Zhou is weer erg leuk om naar te kijken, erg lieve uitstraling. En Yeoh is natuurlijk een heldin die helaas een erg klein rolletje heeft.

Het intro gaf het al aan; we gaan een film zien die bol staat van de CGI. Een slow-mo in de film toepassen is ok, maar wanneer zelfs slachtoffers niet meer echt het diepe invallen of er een computerboot voorbij komt varen is dat de druppel. Bij de scene met de God of Wushu was het nog een aardige keus omdat dat het dromerige waanbeeld van Su versterkte. Maar tot aan de steentjes toe komt allemaal uit de computer gerold en sommige effecten zoals de slow-mo worden wel erg veel toegepast. Of de versnelling tijdens de breakdance. Op een gegeven moment ging ik zelfs denken dat ze er eigenlijk niks van konden en dat die effecten het wilden verbloemen. Een duidelijke overdaad waardoor de gevechten nauwelijks imponeerde.

Ik vind True Legend ook niet van veel durf getuigen. Het is allemaal op de automatische piloot en er hadden best wat meer ledematen mogen vliegen. Een afgehakte arm tonen, maar dan snel de camera wegdraaien wanneer de tijger aanvalt. Ik heb me verder best vermaakt, omdat wuxia mij altijd wel kan bekoren. Ik denk alleen dat er veel meer in had gezeten.

Vond hem eigenlijk niet zo bijzonders. Een horror met een erotisch tintje als je het mij vraagt. De film zat vol met mooie meiden waarbij de camera gericht stond op benen, kont en tieten op interessante locaties als onder andere badkamer, toilet en slaapkamer. Te kijken viel er dus genoeg.

De geest was eigenlijk een beetje een tegenvaller. Zeker in een close-up waarbij er alleen sprake is van een dikke laag zwarte make-up. Ook is ze gewoon tastbaar waardoor ze wel erg menselijk overkomt en niet als een angstaanjagende geest. Soms kon ik ook even niet meer plaatsen wie wie was en waar degene zich nu precies bevond. Ook kon ik sommige scenes niet helemaal plaatsen zoals de scene op het feest. Gelukkig duurde de film precies lang genoeg. Kleine voldoende.

Sucker Punch begint met een spectaculair intro. We maken kennis met Baby Doll die door haar boze stiefvader in een inrichting wordt gestopt. Mijn aandacht was meteen getrokken want audiovisueel is het genieten geblazen. De aparte Snyder-kleurenfilter die ook aan 300 doet denken is representatief voor de hele film. Het fragment is één grote slow-mo dat bol staat van detail en de bewerking van het nummer 'Sweet Dreams' maakt de surrealistische drama helemaal af. Ja, mijn interesse was zeker gewekt.

De film bestaat uit twee delen. Enerzijds heb je de inrichting-scenes waarin het vijftal een plan smeedt en anderzijds heb je de fantasiewereld waarin alle actie zich afspeelt. Erg mooi gedaan hoe die twee werelden parallel met elkaar lopen. De fantasie van Baby Doll is één groot CGI-festijn, het overdonderde me zelfs zo erg dat ik steeds even moest wennen wanneer zo'n scene zich voordeed. Het zag er allemaal erg mooi uit, maar voor mijn gevoel was het soms too much. Gelukkig is de actie echt enorm spectaculair en chaotisch. De locaties zijn sfeervol en de designs van de verschillende vijanden ( samurai, 'Helghast'-nazi's, draken en orcs) zijn erg stoer. Baby Doll, Amber, Blondie, Rocket en Sweet Pea zijn de vijf heldinnen die het kwaad moeten bestrijden en zo hun vrijheid te kunnen claimen. De camera draait voortdurend om de actie heen en maakt veel gebruik van zooms, slow-mo's en andere technieken die de actie van je beeldbuis doet afspatten. De soundtrack is ook erg sterk waardoor je jezelf in een ware achtbaanrit waant. Sucker Punch moet het niet van het verhaal hebben, maar de actie staat als een huis. Toch had het allemaal wat gewelddadiger gemogen. Zo wordt er nauwelijks bloed gebruikt, terwijl de bodycount hoog is. Ook worden diverse dingen uit beeld gelaten en dat is toch een beetje jammer.

Emily Browning als Baby Doll is duidelijk de ster van de film. Ze ziet er lief uit, maar is ook stoer. Hudgens deed het leuk, maar heeft eigenlijk best weinig screentijd. Ik blijf haar toch nog steeds zien als het High School Musical-meisje. Chung is stoer, Sweet Pea ziet er ook leuk uit en Rocket had ik niet zoveel mee. Dit viertal verbleekt echter bij de prestatie van Browning. Hoewel je deze film op de eerste plaats vanwege de actie kijkt vond ik het acteerwerk in de inrichting beter. Wat drama betreft komen de dames naar mijn mening beter tot hun recht dan in de actiescenes. Als actieheldinnen kwamen ze niet overtuigend genoeg over.

Sucker Punch is mooi en emotioneel aan de ene kant en spectaculair en chaotisch aan de andere kant. Echter voelde het af en toe allemaal iets té gepolijst. 300 had bijvoorbeeld echt dat het bloed van je scherm spatte en dat miste ik hier een beetje.

De eerste Suicide Squad had weinig indruk op me gemaakt. Ik weet eigenlijk alleen nog dat het een grote chaos was met een hoop slecht vertolkte superhelden met Joker als dieptepunt en humor die niet aansloeg. Niet echt een reden voor een tweede deel ware het niet dat James Gunn nu aan het roer staat. Dit is dan ook geen echte sequel en ook geen echte reboot, maar wat is het dan? 'It is what it is' volgens de regisseur.

It is in elk geval een heel stuk beter! Met het verhaal zal de film geen prijzen winnen, maar er zijn weinig superheldenfilms die dat wel doen. Het is vooral de actie die ditmaal weet te overtuigen. Na een kwartier is de toon van de film gezet; dit is geen superheldenfilm waarin de mensen met slechts een paar schrammetjes omvallen. James Gunn's poging is ultra-gewelddadig en daar hou ik wel van. Badguys worden onthoofd, uit elkaar getrokken, gevierendeeld, doorzeefd, lek gestoken en opgeblazen en dit allemaal op extreem bloederige wijze waarvan menigeen in de zaal verschoot. En vaak staat er daarna weer een oneliner of grappige opmerking klaar om de boel te relativeren, de typische superheldenfilm-humor die in diverse pyjamapakjes-universums wordt gebruikt.

Ik heb werkelijk geen idee welke superhelden nu compleet nieuw zijn, of welke al bestonden in het geschiedenisrijke DC. Ik kende vooraf alleen Harley Quinn, wat meteen ook het irritantste character is. Haar humor slaat nauwelijks aan, haar actiescenes daarentegen waren flink genieten. Ik heb wel begrepen dat Bloodsport nieuw is, een prima vertolking van Elba die een onderlinge strijd voert met Peacemaker, gespeeld door Cena waarmee hij nu in twee bioscoopfilms tegelijk speelt (Fast 9). Volgens mij best een prestatie en een definitieve doorbraak in de industrie. Nanaue (stemrol van Stallone) zorgt vooral voor wat humor wat ik wel kon waarderen. Ratcatcher 2 (what's in a name) en Polka-Dot Man (what's in a name) maken het groepje compleet. En voor de oplettende kijkers kun je ook in een oogwenk Troma's Lloyd Kaufman aan de bar zien zitten!

The Suicide Squad is een denderende achtbaan vol ultraviolence, makkelijke humor en genietbare personages. De afsluiter vond ik persoonlijk ook tof met een soort ode aan de monsterfilm, weer eens wat anders dan een supermens als nemesis. Wel jammer vond ik dat de rattenpower voor de overwinning zorgde, zo leuk was die ook weer niet. Het deel uit 2016 is bij deze helemaal uit mijn geheugen gevaagd. Wanneer iemand deze titel noemt zal ik automatisch naar deze prent refereren. Die is namelijk op elk vlak beter en leent zich bovendien perfect voor groot scherm!

Ik was nieuwsgierig geraakt na het lezen van alleen al de titel. Na het lezen van het verhaal moest ik deze gewoon zien. Toch jammer dat hij dan ongelofelijk tegenvalt.

Degene die het verhaal op papier heeft gezet moet of erg dronken zijn geweest of een genie zijn. Dat laatste blijkt helaas niet het geval want een genie had er veel meer moois mee gedaan. Saki is inderdaad een erg knappe studente met de codename 'Agent See-through Pants'. Ze moet iets onderzoeken in een gebouw en... tot zover houdt de interesse in het verhaal eigenlijk op. Ik denk dat Udagawa er ook niet zoveel zin in had en daarom het verhaal naar de achtergrond heeft gesmeten. Op de voorgrond: veel seks.

Gelukkig is Mihiro een erg lekker ding en bevat de film nog wel wat hete dames. Dan zijn de eerste scenes waarin je ze langzaam ziet uitkleden en shots waarin tieten minutenlang worden gestreeld niet zo erg. Maar later ligt de nadruk teveel op het naakt. Het komt ook door de totaal verkeerde verwachtingen die ik had, want komisch is de film amper en van actie is ook weinig te bespeuren. In plaats daarvan zie je voornamelijk neukende stelletjes. En net op het moment dat je voorzichtig begint te hopen op een douchescene van de hele cast waarin de meiden elkaar inzepen en in de olie gooien rollen de credits over het scherm. Niks mis met zoveel naakt, maar ik had liever dat de andere aspecten net zoveel zorg hadden gekregen.

De film ziet er bij vlagen erg amateuristisch uit. De locaties zijn vreselijk saai en stralen geen sfeer uit. De muziek vond ik best leuk en de meiden zagen er goed uit. Toen de film begon realiseerde ik me pas de 'Yo-yo' in de titel. Ze heeft een jojo als wapen! Ik hoopte al op dikke vechtscenes waarin de jojo op sierlijke wijze bosjes slachtoffers zou maken, maar wanneer de jojo werd geworpen moest ik het helaas doen met een soort plaatjes wat vermoedelijk in Paint is gemaakt en daarna achter elkaar gelijmd is. Geen idee of dat het komische gedeelte moet voorstellen maar ik moest huilen. De vreselijke sound effects en het feit dat de klappen er niet goed uitzien maakt de film nog knulliger.

Er zullen vast mensen zijn die met het argument 'zo slecht dat het goed wordt' of 'je moet de film niet te serieus nemen' komen, maar dat snap ik heel goed. Er is simpelweg, naast wat vermakelijke naaktscenes en de mooie Mihiro, bar weinig te genieten. Vooral qua actie en smeerlapperij valt de film heel vies tegen. Het eerste deel ga ik dus ook niet meer achteraan, tenzij iemand me kan vertellen dat die compleet anders is.

Eindelijk deze eens bekeken en zoals ik verwachtte heeft het weinig met western te maken. Je hoeft in elk geval geen fan van het genre te zijn om deze film leuk te vinden.

Wat als eerste opvalt is dat het allemaal in het Engels gesproken is. Ik dacht eerst dat ik een dub te pakken had maar dat was niet zo. In het begin stoorde ik me er een beetje aan, maar later wende het wel. Zal wel de bedoeling zijn geweest zo, als ware een parodie. Het verhaaltje heeft ook niet veel om het lijf maar Miike weet vaak wel hoe ie een film interessant moet maken en houden.

Zo zijn er weer tal van opmerkelijke personages te spotten zoals de Gatling-gunner, de sherif en nog wat kleinere rolletjes. Die oudere vrouw vond ik dan weer niks en Tarantino's rol vond ik eerst twijfelachtig, maar ik kon hem later toch wel waarderen. De finale is niet zo bijzonder, gewoon vermakelijk al had ik op meer van Miike's trucjes gehoopt.

Best geinig. We fantaseren allemaal wel eens over hoe het zou zijn om een superheld te zijn. De één wilt kunnen vliegen en beschikken over telekinese, de ander wilt weer onzichtbaar zijn. Je in leven in Frank is dus geen probleem, al zul je niet net als hem als een clown in een maillot over straat willen huppelen. Want echte superkrachten heeft deze film niet.

Wilson is alvast goed gecast als enorme anti-held. Hij heeft een grote hekel aan zichzelf en besluit op een dag de strijd aan te gaan met de misdaad. Dit gebeurd op wel heel knullige wijze, een onderdeel van de wat droge humor in de film. Niet altijd geslaagd, maar vaak wel met een glimlach. Best bloederig soms ook nog, maar als je dan toch bezig bent had het van mij nog wel een tandje meer gemogen.

Ellen Page waardeer ik steeds meer, al vond ik haar hier wel wat overdreven acteren af en toe. Leuk personage wel, maar jammer dat ze zo aan haar eind komt. Aan de andere kant hoor ik mezelf ook nog wel eens klagen over enorme clichés in dit soort films dus eigenlijk is het ook wel weer een goede keuze. Nog wat andere bekende namen als Bacon en Tyler maken de 'grote' cast compleet.

De actie was op zich best matig. Geen echte serieuze tegenstand en verder dan wat verdwaalde kogels gaat het niet. Wel geinig zijn de 'Boom' en 'Wham' wolkjes in beeld, maar sinds Scott Pilgrim kennen we dat ook wel. Niet hoogstaand, maar wel een lekkere wegkijker.

Logischerwijs wordt de vergelijking met de klassieker Christine meteen gemaakt, maar natuurlijk komt de film daar van zijn lang zal ze leven niet in de buurt. Waar Carpenter's werkje uitblinkt in sfeer en een goede spanningsopbouw, is deze Hybrid niet meer dan een matig actiefilmpje.

Valette kan zich blijkbaar niet inhouden want na een dik kwartier weet de kijker én de cast al precies hoe de vork in de steel zit. De auto met een eigen wil is namelijk geen auto met een eigen wil. Het is een alien die kan transformeren! De tentakels en de lelijke CGI deden me denken aan een Deep Rising on wheels. Erg jammer dat de spanning zo snel verdwijnt, maar ook de hele opbouw van de film is daardoor om zeep geholpen. Er valt namelijk niks anders meer te tonen dan ruim een uur lang 'vechten' tegen de auto. En of je daar nu naar wilt kijken...

Zo gebeurd er wel erg weinig boeiends. Je zit veel te lang te kijken naar een auto die met spinnende wielen door een autogarage scheurt. Die garage is overigens de enige locatie waar de hele film zich afspeelt dus ook dat is een teleurstelling. In P2 werd een parkeergarage nog effectief gebruikt door het creëren van... juist, spanning. Maar daar moet deze film het niet van hebben. De cast is niet indrukwekkend en zie je het liefst zo snel mogelijk op de pijnbank eindigen. Echter, ook de kills zijn wel erg tam voor een horror. Er hadden in potentie een aantal flink bloederige kills getoond kunnen worden, maar keer op keer gebeurt het buitenbeeld of helemaal niet. Wanneer iemand zijn been tussen het portier krijgt is het pijn, maar waarom niet gewoon dat hele ding er af? Ik neem aan dat Hybrid zich toch ergens in wilt onderscheiden... De elektrocutiescene was wel mooi in beeld gebracht.

Een teleurstelling dus. De schrale opbouw en belabberde spanningsboog doen de film de das om. Een uur lang kijken naar een beukende auto is gewoon niet leuk, zeker niet als er qua kills ook niks leuks getoond wordt. Het overdreven slechte einde beloofd niet veel goeds, wellicht komt er een sequel.

Ik was denk ik een jaar of vijf toen ik een NES van mijn tante kreeg met de game Mario Bros. Een tijdje later ruilde ik hem in voor een SNES en speelde ik alle delen van de Super Mario Bros. serie plus Super Mario Kart, Super Mario World etc. helemaal grijs. Ook keek ik afleveringen van de Super Mario Bros. Super Show wat heerlijke nostalgische gevoelens oproept en daarom was ik ook blij dat ik vroeger achter het bestaan van deze film kwam. Mario in 's werelds eerste gameverfilming, het moet niet gekker worden. Mijn score is natuurlijk geen verrassing met de filmkennis die ik inmiddels bezit en het gezonde verstand om de film daadwerkelijk te vergelijken met de games. Want filmgames zijn doorgaans zwak, maar zo inaccuraat als deze zie je ze zelden.

Aangezien het Mario-universum groot is en ik me de afleveringen van de show niet meer voor de geest kan halen vraag ik me af hoe trouw het verhaal is gebleven aan de franchise. Is Daisy echt zo geboren en draaide het allemaal om een steen? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat de stad Dinohattan, waar alles zich afspeelt, uit de duim is gezogen. De fan verwacht het vrolijke Mushroom Kingdom, maar in plaats daarvan krijg je een science-fiction achtige setting die soms een beetje deed denken aan Total Recall, al is die laatste natuurlijk in alle opzichten geslaagder. Wat de makers in feite hebben gedaan is een paar characters uit het Mario-universum misbruikt en er een onzinverhaaltje omheen verzonnen en deze geplaatst in een duister, lelijk decor.

Maar ik vraag me af of de regisseurs de games toentertijd kenden want de cast is allesbehalve geslaagd. Het zegt genoeg dat Hoskins en Leguizamo het filmen geen reet aan vonden en al hadden verwacht dat de film een grote flop zou worden. Het is gewoon haast zielig voor de kleintjes, want vrijwel geen enkele Mario-enemy is herkenbaar in de film verwerkt. Toch een grote reden waarom je deze film zou willen zien. Hoskins kan er nog best mee door als Mario, maar Luigi is een lapzwans. De film begaat de grote fout door de twee loodgieters het grootste gedeelte in verkeerde kleuren te laten rondlopen. Zo loopt Luigi in het rood en Mario in het grijs en worden die kleren later verwisseld door twee felgekleurde pakken. Slechts tegen het einde van de film trekken ze hun vertrouwde kleuren aan, maar dan nog zijn het geen tuinbroeken met een 'M' of 'L' logo. En waarom heeft Luigi zijn pet andersom op, is hij de hippe van de twee? En waar in Koopa's naam is zijn snor?! Hoe kunnen ze zo'n simpel, maar cruciaal detail over het hoofd zien?

Ik ga nog even verder met gal spuwen want de andere characters zijn niks beter. Daisy ziet er best leuk uit, al ben ik verder niet zo bekend met het personage. Wel vreemd dat er is gekozen voor de liefde tussen Luigi en Daisy in plaats van Mario en Peach. Peach is sowieso afwezig, in plaats daarvan gaat de besnorde loodgieter achter ene Daniella aan. Main villain King Koopa - of Bowser - is voor Mario-begrippen een behoorlijke bad-ass die wordt vertolkt door Dennis Hopper. Van het Bowser-uiterlijk is echter geen spoor, Hopper speelt hier een 'egg-sucking son of a snake' die vermoedelijk iedere ochtend twee uur met zijn föhn voor de spiegel staat. Het is dat hij in hetzelfde jaar een fenomenaal rolletje in True Romance had om de smaak weg te spoelen. Toad is onherkenbaar en sinds wanneer zijn de Goomba's drie keer zo groot als onze helden en hebben ze een groene kop? Op die manier lijken ze meer op Koopa Troopa's maar die komen dan weer niet in de film voor. En dan is er nog Yoshi, arme Yoshi. Waarschijnlijk is de dino-pop destijds niet goed genoeg bevonden door Steven Spielberg en had hij hem bij het grof vuil gezet. De altijd vriendelijke Yoshi zou in een Jurassic Park ongetwijfeld gefunctioneerd hebben als mensenverslinder, zo ziet hij er uit. Geen wonder dat ze geen ritje op hem maken.

En als dat allemaal al onder de maat is verwacht je natuurlijk nog veel meer rotzooi, en dat krijg je ook. De special effects zien er niet best uit en de actie op zich is zo staged dat je beter een live action show in een pretpark kan gaan bekijken. De humor is zo ontzettend flauw dat zelfs kleine kinderen spontaan hun Mario-kinderstoeltje door de tv zullen willen gooien. Buiten dat ontbreekt het gewoon enorm aan leuke verwijzingen naar de games waar we allemaal plezier aan hebben beleefd. Waarom flikkert Mario niet gewoon een keer in een kuil waarna je het bekende riedeltje hoort? Waar zijn de Mario-muziek en soundeffects überhaupt? Mario springt toch graag in een pijp en houdt van tunnels? Als je niet met je ogen knippert zie je ze inderdaad even door een tunnel sliden, maar die is spierwit! Waar zijn de power-ups? En iedereen weet dat je Bowser in het vuur moet smijten in plaats van datgene waar ze hier voor hebben gekozen. Er komt ook een dikke negerin opdraven in een rood latexpak met stekels. Misschien een verwijzing naar een Spiny? Of misschien zoek ik te hard, omdat het er allemaal niet in zit.

Het moge duidelijk zijn; Super Mario Bros. is een enorm slechte gameverfilming die de franchise geen enkele eer aan doet. Het is zelfs maar de vraag of de makers van het bestaan van de loodgieters afwisten (Hoskins niet). Er klopt werkelijk helemaal niks aan dit bij elkaar geraapt zooitje. De kans dat de fan zich hier mee vermaakt is dan ook net zo groot als dat Daisy uit de kleren gaat en met de ontstopper aan de slag gaat.

Survive Style 5+ heb ik een jaartje geleden een keer aangezet en na een kwartier afgezet maar ik had geen idee meer waarom. En ik snap het nog steeds niet want wat een geweldige film is dit zeg! Vanaf de allereerste minuut werd ik erin meegesleept en Sekiguchi liet me pas weer los toen de credits over het scherm rolde. De film deed me vaak denken aan Visitor Q en Snatch. Een perfecte combinatie van humor en fantasie. Het begint allemaal erg veelbelovend als de verschillende verhaallijnen worden voorgesteld en de vraag is of het niveau de hele speelduur wordt vastgehouden. En ja, dat doet het!

Audiovisueel is de film schitterend. Een regenboog aan kleuren waren genieten, vooral het huis van Asano was enorm tof en surrealistisch. De muziek die af en toe werd afgespeeld was erg aanstekelijk, zoals het 'Come Baby' en intro van Vinnie Jones in het vliegtuig waar ik mezelf erop betrapte zachtjes mee te tappen. De verhalen worden aangekondigd met een dik vet cijfer inbeeld om 'verwarring' te voorkomen en er zitten meer leuke edit-trucjes in.

Het knappe is dat elke verhaallijn boeiend is, en de film dus niet saai wordt naar mijn smaak. Een echte favoriet heb ik dan ook niet, al vind ik Asano wel de leukste acteur die erin meespeelt. Het gegeven dat zijn vrouw steeds wederkeert uit de dood is hilarisch wat resulteert in een gewelddadig kat-en-muisspel, keer op keer.
De journaliste was dan misschien het minst, maar ik kon erg genieten van de momenten waarop ze strak lag om haar eigen commercials en haar knipperen met de ogen wanneer ze een idee had. Deed me denken aan Wicky de Viking. Haar man, de hypnotiseur, had helaas maar een klein rolletje. Leuk figuur...

... die meteen een hilarische gebeurtenis in werking stelt, namelijk een man in een vogel veranderen. Wat een fantastische kop heeft die vent voor die rol, heerlijk onnozel. Werd op den duur ook lekker melig van zijn loopje en gekwek of wanneer hij die kip op tafel ziet liggen.
Die drie jongelui waren eveneens leuk om te zien, zeker die kerel die de hele tijd homo-waanbeelden kreeg met het 'Come Baby' nummer op de achtergrond. Hilarisch!
Tenslotte is daar nog de verhaallijn met huurmoordenaar Vinnie Jones, een rol die hem niet vreemd is natuurlijk. Weet niet waarom uitgerekend hij in deze film speelt, is de regisseur een fan? Hij doet het in elk geval erg goed met zijn "What's your function in life?" en springt bij elk kleinigheidje uit zijn vel. De tolk is ook een vermelding waard die nog wel een een eigen draai aan de vertaling wilt geven. Mooiste was toen ze samen aan de telefoon waren.

Deze vijf verhalen kruizen elkaar op vermakelijke wijze en zijn doorspekt met heerlijk droge humor, nutteloze dialogen en erg fijne karakters. Het plezier spat van het scherm af en ook bij mij van de bank. Een schande dat ik deze zo lang heb laten liggen. Briljant!

Ik heb het bekijken van Suspiria erg lang uitgesteld. De plot en setting spreekt nou niet meteen aan en overal las ik dat de film het vooral van zijn stijl moet hebben in plaats van een toffe moordenaar of splatterfest. Dus wat als mij het stijltje ook niet bevalt? Zomaar uit het niets had ik vandaag opeens zin in deze film.

Vanaf het moment dat Susy bij de academie aankomt zat ik aan het scherm gekluisterd. Op de een of andere manier had de film meteen mijn aandacht te pakken, waarschijnlijk door de visuele stijl dat meteen opvalt. Een enorm rood gebouw dat opdoemt tegen de zwarte achtergrond. Al snel blijkt dat de binnenkant nog indrukwekkender is met erg mooie kleurcontrasten en schaduwspel. Zowat elke scene heeft ook een andere kleur achtergrond waardoor het elke keer weer fris aanvoelt. Audiovisueel is het ook echt genieten. Wanneer er dreiging is hoor je de enorm sfeervolle score en veranderd de setting naar donkere onheilspellende kleuren die het prachtige decor spontaan doet veranderen in een spookhuis. De verschillende contrasten zijn erg sfeervol en tegelijkertijd spannend. Bijvoorbeeld de man op het witte plein in een zwarte omgeving. Visueel één van de mooiste horrors die ik heb gezien.

Dan blijkt dus toch dat de film het vooral van de sfeer moet hebben want het acteerwerk is vrij slecht. De dialogen zijn kinderachtig, niet zo gek ook als er alleen maar twaalfjarige in het oorspronkelijke script hoorde te spelen. Maar dan nog zijn de rollen niet boeiend en weten Harper en de rest geen greintje sympathie op te wekken. Helna Markos werd zelfs gespeeld door een 90-jarige ex-hoer die ergens op straat was gevonden door Argento.

Het verhaal is een beetje vaag en volgens mij zitten er hier en daar wel wat gaten in. De wending die de film op het einde krijgt, de geschiedenis van de academie, vind ik dan wel erg tof en goed in de film passen maar het einde was dan weer iets te makkelijk. De kills, zeker de eerste, waren best goed gedaan, al moet je geen gorefest verwachten.

Het verhaal en de acteerprestaties zijn van onderschikt belang en het mooie is dat het dit keer niet eens stoort. Ook de kinderlijke dialogen maakte me niet minder nieuwsgierig naar de rest van de film. Dit komt omdat de briljante visuele stijl een grote overhand heeft en je makkelijk door de film weet te dragen. Een dikke meevaller dus en op naar Inferno.

Ik ben op het moment in een animé-inhaalrace bezig en tijdens het zoeken naar potentiële pareltjes kwam ik deze tegen. Wat een briljante film is dit gebleken! Andô komt met een oppervlakkig verhaal, maar weet dit zo uit te werken dat het me toch aardig heeft weggeblazen.

Het verhaal is aardig standaard dat draait om een gewild goedje dat het eeuwige leven biedt. Dit trekt verschillende partijen aan zoals de Ming en de Akaike. Daartussenin staan de naamloze Samurai ('Nanashi'), het jochie Kotarou en zijn hondje Tobimaru. Het cliché verhaaltje kan zo Hollywood in, al is het gelukkig geen tranentrekker. De personages in de film zijn erg geslaagd. Nanashi is een samurai zoals je ze wilt zien; meedogenloos maar met het hart op de juiste plaats. Kotarou ontwikkelt zich ook snel van verwende blaag tot een character die je in je armen sluit. Zelfs het hondje is een belangrijke factor in de samenwerking tussen Nanashi en Kotarou wat erg mooie scenes oplevert.

De opponent herbergt ook een aantal geslaagde figuren met als toppunt de blonde Luo-Lang die continu op zoek is naar nieuwe tegenstanders om zijn skills op de proef te stellen. Het type luitenant dat zichzelf maar wat graag opwerkt tot ultieme eindbaas. Ook de Ming-vrouwtjes zijn niet voor de poes. Ik had in het begin wel een beetje moeite met de twee kampen uit elkaar te houden, want zo spreken de Chinezen onderling soms Japans, terwijl ze tegen de Akaike weer Chinees praten. Beetje vaag.

Een uitstekende cast dus maar waar Sword of the Stranger in uitblinkt is de combinatie animatie-muziek. Het tekenwerk is werkelijk prachtig, er wordt gebruik gemaakt van volle kleuren en de omgevingen zijn enorm gedetailleerd. Veel mooier heb ik het nog niet gezien, alleen in Spirited Away. Wanneer het eerste gevecht zich aandient laat Andô meteen zien waartoe hij in staat is. Je staat met je neus middenin de actie, het beeld schudt heen en weer en springt van links naar rechts. Zwaarden strijken vliegensvlug langs elkaar heen, ledematen vliegen de lucht in. Er wordt flink wat geëxperimenteerd met de camera, zooms worden toegepast, rode bloedwazen, en noem maar op. De gevechten worden hierdoor enorm hectisch en het ziet er allemaal super spectaculair uit. Ook de manier waarop een aantal mensen worden vermoord zijn van grote klasse. Lekker bloederig ook allemaal.

En zo'n gevecht gaat natuurlijk gepaard met een soundtrack en die is in mijn ogen meer dan geslaagd. Bij wat rustige- en dramamomenten wordt er fluitmuziek afgespeeld wat het gevoel bij de beelden enorm versterkt, terwijl de actiescènes ondersteunt worden door bombastische muziek die mijn bloed sneller liet stromen. Kleine kanttekening; het is wel steeds hetzelfde riedeltje maar het gevoel dat het eentonig werd had ik niet. Behoorlijk episch.

Het einde is Bossfight-waardig en spant de kroon op dit meesterwerkje. Andô heeft zich bij mij stevig op de kaart gezet.

Suzhou He begint veelbelovend met prachtige shots van de vieze rivier. Bij de stad Shanghai denk ik aan drukte en veel neonverlichting, maar Ye Lou zet de stad neer als eentje waar je in geen honderd jaar naar toe zou willen. Mooi in docu-stijl geschoten.

Het liefdesverhaal begon nog wel lekker, maar later vond ik het allemaal wat geforceerd worden. We gooien er een dubbelganger in en laten de kijker zelf wel beslissen hoe en wat er is gebeurd. Had het liever allemaal wat duidelijker gezien. Overigens is Xun Zhou best een leuk meisje ( zonder staartjes!). Rest van de cast maakte geen indruk op me.

Speelduur is gelukkig kort, want al bij al heeft de film toch een ietwat duffe uitstraling.

Wauw! Wat een heerlijke verrassing is deze enorm rauwe slasher! Deed me bij vlagen denken aan The Texas Chainsaw Massacre al vind ik deze zelfs vermakelijker. Wist totaal niet wat ik kon verwachten, maar deze film straalt wel degelijk kwaliteit uit.

Een groep jongeren breekt in bij een oude fabriek om lekker te zuipen, te neuken en het belangrijkste: een groot illegaal feest organiseren. Het zijn dan ook geen alledaagse high school studenten, maar ruige punkers die er zelf uitzien als moordenaars. Helaas voor hun schuilen er in het duister een aantal kwade ghouls. Hun leider: een met dierenhuiden bekleedde, gemaskerde reus met een hamer ter grootte van een aambeeld. Audiovisueel is de film werkelijk genieten. Aangezien de opbouw van het feest in volle gang is kijk je voortdurend naar flikkerende discolampen die worden afgewisseld met donkere scenes waarin The Beast aan het werk is. De discolampen knipperen op verschillende soorten vlotte muziek als rock en dance. Zaten best een paar leuke nummers tussen dus kijken naar het zooitje uitschot verveelde nooit. Ook omdat het acteerwerk zeker voldoende was.

Natuurlijk verdwijnen de slachtoffers één voor één om met een grote finale te eindigen. De grootste troef van deze film is dan ook de moorden en de manier waarop deze tot stand komen. De moorden met de joekel van een hamer komen bijvoorbeeld vol in beeld zonder dat de kamer wegdraait. Niet onbelangrijk: de ravage die de hamer achterlaat ziet er ook nog eens aardig realistisch uit. Bloed en ingewanden vliegen om de oren maar net niet met zulke hoeveelheden om van een Braindead te spreken, en dat is in dit geval positief. Het werkt mee aan de akelige rauwe sfeer van de film. Pluspunt is ook dat je helemaal niks van de moordenaar komt te weten. Geen motief, geen gezicht en geen achtergrond. Daardoor waren de scenes met The Beast vele malen angstaanjagender.

Sweatshop heeft niet veel minpunten. Het stoorde een beetje dat er tijdens de ghouls scenes niet duidelijk werd gefilmd. Je ziet vooral flitsen van een worsteling zonder dat je echt ziet wat er gebeurd. Ook gaat de film pas over de helft écht los. Dit is in elk geval een slasher die misschien wel in mijn top 5 zal staan. Audiovisueel genieten, een vieze, rauwe sfeer en een overtuigende moordenaar. Het toppunt is echter het gebruik van realistische gore-effecten en het vol in beeld brengen van de kills. Een briljant splatterfeest!