Opinions

Toch wel een zwak voor dit soort survival-filmpjes. Vanaf de aankondiging was ik zeer benieuwd, al kun je de film vooraf al een beetje uitstippelen. The Shallows weet niet te verrassen, maar met een shitload aan mooie beelden, een angstaanjagende witte haai en een spetterende Lively weet het wel te vermaken.

Vooral het camerawerk waarbij je het surfgeweld van dichtbij meemaakt en diverse keren mee onder water wordt genomen zijn genieten. Helaas zijn de slowmo beelden een beetje overdreven, maar wanneer het perfecte kontje van Blake in beeld komt moet ik ook niet klagen. Goedkoop scoren is het wel, want ruim een uur lang naar Blake in bikini kijken is niet vervelend te noemen. Haar acteerprestatie is voldoende, lijkt me ook een lastige opgave wanneer je zo'n dertien-in-een-dozijn-achtergrondverhaaltje voor je kiezen krijgt, wat totaal niet aanslaat en compleet overbodig is.

De special effects vond ik voldoende, zeker vergeleken met het merendeel van de haaienfilms die uitgepoept worden. De haai was bij vlagen levensecht en had zeker een paar mooie scenes. Erg spannend wil het echter niet worden, mede door de voorspelbaarheid van de film. Er wordt ook onnodig interessant gedaan over het eb- en vloed gedeelte, en natuurlijk is daar de camera met lost footage.

De kill van de haai is erg ver gezocht, maar wel goed uitgevoerd. The Shallows is een filmpje die op voorhand al bijna geen topscore kan krijgen, simpelweg omdat er te weinig gebeurd en vooral te weinig wordt verrast. Toch heb ik zeker niet met tegenzin gekeken, fijne speelduur ook. Cliché, maar vermakelijk. Maar eigenlijk is Blake's lichaam al een reden om hem op te zetten.

Toffe knokfilm over een 16-jarige jongen die in een waas zijn ouders vermoord. Hij komt in de gevangenis terecht, leert zichzelf karate aan en raakt geobsedeerd door het vechten. Audiovisueel is Shamo erg goed. Er hangt een grimmige sfeer en de soundtrack beukt er op los. Ook cameratechnisch zaten er een aantal leuke shots bij, bijvoorbeeld een wazig beeld door de ogen van Ryo of wanneer hij met een flesje op zijn kop is geslagen. Een detail waar in veel andere films geen aandacht aan wordt besteed.

Ik ben niet bekend met de manga, maar Shawn Yue zet een geloofwaardig personage neer waar je geen greintje sympathie voor kan opbrengen. Compleet bedorven, enorm agressief en een absolute doorzetter. Opvallend hoe vaak hij incasseert, maar niet opgeeft. Sterk geacteerd met een voortdurende blik van een psycho. Vooral dat rode oog zag er heerlijk geschift uit.

De gevechten zijn keihard en effectief in beeld gebracht. Zo zijn er shots waarin Ryo klappen krijgt maar geen tegenstander ziet of vage beelden en geluiden wanneer hij duizelt. Soms vond ik de scene-overgangen een beetje teveel van de hak op de tak en verder zijn er weinig andere memorabele personages. Wat mij betreft hadden er ook wel meer officiële gevechten in mogen zitten. Ontknoping van het verhaal wist te verrassen.

Toch een fijn martial arts filmpje waarin de hoofdrolspeler wordt neergezet als een vechter die te verslaan is, in plaats van een onsterfelijke held. Verfrissend en vermakelijk.

Dus als het animatie is is het bij voorbaat slecht?

Anyway...na pareltjes als The Incredibles, Finding Nemo en Monster Inc valt deze toch ietwat tegen, als verwacht.

De animatie is minder, maar niet lelijk. De humor is minder, maar toch geslaagd. De stemrollen zijn wel goed gedaan, vooral die van Smith en DeNiro.

Er zaten een aantal leuke grappen tussen en de film verveelde eigenlijk niet. Hij duurde ook precies lang genoeg, zoals dat bij een 'kinder'film hoort.

Minpunten: Het ongelofelijke k*t Carwash van die kwal van een Aguilera.

En die schijtmoraal op het laatst. 'Hou van degene zoals hij is en blabla'....

Drie sterren.

Met al die media-aandacht voor de sequel moest ik deze natuurlijk alsnog even zien. Stiekem hoop je dan nog op iets leuks, zo slecht dat ie goed wordt. Maar deze is zo slecht dat het irritant wordt. Het scenario klinkt reuzeleuk; haaien die middels tornado's de mensen vanuit de lucht aanvallen. Ferrante zou er wel even iets van maken, de ouwe lijmsnuiver.

Het heeft een reden dat ik veel films van The Asylum niet heb gezien maar in feite kan je overal hetzelfde tekstje bij schrijven. Laten we maar met de special effects beginnen. Smijt een liter diarree in de blender. Mix het met wat snot, moederkoek en de make-up van Tara Reid en flikker het over een bevallige haai en je hebt een beter effect dan deze lachwekkende rommel. En slechte sfx zijn niet per definitie slecht, maar het is zo jammer dat het wordt gecombineerd met belachelijke gebeurtenissen die wél voorkomen hadden kunnen worden, ook met een laag budget. De veel aangehaalde wisselende weersomstandigheden bijvoorbeeld. Zon, regen, onweer, vloed, eb, overstroming en dat allemaal in vijf minuten. Een straat die overstroomt is in een volgend shot weer kurkdroog. Het water binnenin het huis kon trouwens niet verwarmd worden waardoor de acteurs het freezing cold hadden. Je zou het laatste beetje realisme er even uit halen door heerlijk warm hot spring water tussen de beentjes van Cassie te laten lopen, zo direct uit die warme oceaan.

And there's more. Tornado's kun je namelijk verslaan door er een granaat in te keilen. Je zou denken dat dit voor tientallen doden zorgt, maar hier blies de storm zijn laatste adem uit. Fuck Mother Nature! Naast dit alles wordt de film ook kapot ge-edit. Direct na een zin worden scenes afgekapt, en soms ontbreken complete stukken. Als iemand in een gevecht met een haai zit wil ik weten hoe het afloopt en niet dat ie in een volgende scene opduikt, rennend aan de andere kant van de straat. What the fuck happened? En dan heb je ook nog die cliffhanger-cuts, die op tv de reclame inluiden zodat je nieuwe drank en popcorn kunt scoren, of je vrienden opbellen wat voor een kansloze film je nu weer aan het kijken bent en je vervolgens wordt uitgelachen en niet meer wordt uitgenodigd op hun verjaardagsfeestjes.

Dat die afgedankte haaienhapjes slecht acteren hoef ik niet uit te leggen, en ergens snap ik het wel. Immers, zij kijken 90% van de tijd naar helemaal niks, een green screen. Alles komt uit die vervloekte Windows 95-machines van Asylum waardoor enig inlevingsvermogen me een hele klus lijkt. De cast acteert in mijn ogen ook te ernstig, waardoor de uitstraling van de film te serieus wordt. Ook knap dat de film een enorm tempo heeft, maar nog steeds bij vlagen saai is. Na een half uur heb je het gevoel dat het einde nadert, maar dan moet je nog een uur...

Ik wil nog even benadrukken dat de kettingzaagscene op het allerlaatst, waarvoor ik de film eigenlijk heb aangezet, werkelijk goud is. Enorm vermakelijk en het bewijs dat low budget gewoon leuk kan zijn. De enige ster die ik geef is voor die specifieke scene en Cassie. En nu ik zie dat Kurt Angle een rolletje in The Second One heeft vrees ik dat ik die toch ook even moet zien. Zucht.

Verrassend goed. Beetje een standaard plot maar het pakt erg leuk uit. Bynes acteert heel leuk en af en toe was de humor aardig sterk.

Inderdaad leuk om te zien hoe ingewikkeld alles in elkaar zit, tegen het einde aan. Natuurlijk komt altijd alles goed maar dat maakt nu even niet uit. Ik heb me goed vermaakt.

Wat een heerlijke Franse vertoning weer. Ik heb veel te lang gewacht met het kijken van dit geflipte werkje, maar ik ben blij dat het er toch van is gekomen. Vanaf het eerste moment zat ik er eigenlijk in en voor ik het wist liepen de credits. Toffe scenes op het feest en in de auto begeleid door harde Frans rapmuziek.

Het blijft toch één van mijn favoriete situaties in een dergelijke genrefilm; vreemdelingen (bij voorkeur domme tieners) die zich veel te makkelijk laten verleiden om ergens de nacht door te brengen en niet weten met wie ze te maken hebben. Want ook als kijker laat je het allemaal maar op je af komen, terwijl je intussen veel sneller lugubere clues oppikt dan het gajes in de film.

Fantastische introductie van Cassel, wat een kop heeft die vent. Wanneer zijn kop in beeld was, ontstond er vanzelf een smile op mijn gezicht. Rest van de cast verbleekte erbij, al vond ik Eve wel een leuke verschijning. Sheitan is vrijwel continu spannend en hoewel het mysterie vrij snel duidelijk is ben je toch benieuwd wanneer en op welke manier de bom barst. Dat deed ie dus goed met een schitterend eind. Ik snap ook niet waarom dit hier niet onder horror wordt geschaard, wat dat is het naar mijn mening zeker wel.

Eindelijk toch maar gezien. Mijn verwachtingen waren aardig hoog, ondanks dat ik Memories of Matsuko lang niet geslaagd vond. Confessions daarentegen wel. Uiteindelijk vind ik deze misschien nog wel iets beter als Confessions. Visueel verbluffend, veel geinige scenes, maar vooral het goede samenspel van Fukada en Tsuchiya springt in het oog.

Visueel is de film een meesterwerk. Er is gebruik gemaakt van veel overbelichte shots die de kleurrijke beelden tot een sprookjesachtige wereld maken. De kostuums van Momoko vallen altijd en overal op en haar woonomgeving geeft je het gevoel naar de binnenkant van een poppenhuis te kijken, vol kleurtjes en tierelantijntjes. Dit alles geeft een erg meisjesachtige feeling, maar toch is het geen standaard chickflick. Daarbij denk ik vooral aan dramatische gebeurtenissen vanuit vrouwelijk oogpunt, maar daarvoor is hier niet al teveel ruimte gelaten. Het is allemaal veel luchtiger gelukkig. Er is zelfs wat komische animé te bespeuren.

De voice-over van Momoko brengt je samen met de strakke editing in een sneltreinvaart door haar jeugd heen, waardoor het meteen boeiend wordt. De film heeft sowieso veel vaart doordat je van de ene bizarre situatie in de andere valt. De humor verschilt, de ene keer wat slapstick, de andere keer volledig over de top. Ik heb in elk geval een paar keer goed gelachen. De muziek is wisselvallig, maar altijd goed. Van klassieke muziek bij rustige scenes tot J-pop bij drukke beelden, en soms een combinatie van beide.

Een van de grote pluspunten is het samenspel tussen Tsuchiya en Fukada, waar die laatste mijn favoriet was. De vuilbekkende, slecht geklede Ichigo en het nette poppetje Momoko zijn elkaars tegenpolen maar bouwen toch een sterke vriendschap op. Ik kan me geen betere actrice als Fukada voorstellen voor de rol van Momoko. Übercute, onschuldig, lief, een beetje gestoord, maar ook heldhaftig en stoer. Enorm leuk geacteerd.

De confrontatie is ook erg goed gekozen waarmee de film memorabel afsluit. Ik kan me zo even geen minpuntjes voor de geest halen, Kamikaze Girls laat je dik anderhalf uur met een hele dikke glimlach toekijken!

Meer van hetzelfde.

Red Room 2 biedt niets nieuws ten opzichte van het origineel maar borduurt verder op het bekende concept. De kaarten worden weer uit de kast gehaald en vier nieuwe spelers schuiven aan. Ditmaal wordt er iets dieper ingegaan op de achtergronden van de personages, maar veel kon het me niet schelen. Vooral de religieuze prietpraat kon me gestolen worden.

Ook de spelletjes zijn net zo pervers als voorgaande opdrachten, dus veel naakt en mensonterende scenes maken hun opwachting. Kyoko is een leuk personage, lekker kil. Het einde is geen verrassing omdat er door de film heen al diverse malen naar werd verwezen, helaas. Verder bevat de film weer wat leuke effects, maar alles is nog steeds erg low budget.

Ik heb me weer goed vermaakt, maar beter dan de voorganger vond ik hem niet. Nochtans vind ik het interessant genoeg om achter het andere werk van Daisuke aan te gaan.

Zeker geen onaardige Miike-yakuza.

Het is inderdaad geen film die boordevol zit met Miike fratsen. Verwacht dus geen over de top situaties of trucjes want die zul je hier niet vinden. Wat er wel te zien valt is een tof, maar cliché Yakuza verhaal over Ishimatsu die zichzelf steeds verder de afgrond in helpt.

De verbanden tussen de Yakuza leden kon ik niet precies leggen, maar één ding is wel zeker; het is Ishimatsu versus de rest. Ik vond het motief niet echt duidelijk, want wat is het doel nu precies van Ishimatsu? Zonder problemen of emotie legt hij vriend en vijand om. Wel uitstekend geacteerd van Kishitani die een echte rotzak neerzet. De enige medelijden die dan uitgaat is naar het meisje. Voor de rest zit de film vol met grote hufters, gelukkig.

Verder dus niet veel Miike dingetjes, alleen het einde wat ook meteen weer een briljant stukje was. Ook waren hier en daar een paar leuke nummertjes te horen die ik helaas verder ook niet ken. Leuke film.

Wat een geniale film! De verwachtingen waren hoog en had ik vooraf alleen het plot gelezen en zelfs dan nog weet je totaal niet wat je kan verwachten. Het idee is briljant en de manier waarop Matsumoto het heeft uitgewerkt is nog briljanter.

Een man met een opvallende pyjamakeuze wordt wakker in een spierwitte kamer zonder deuren of ramen. Wanneer hij op een uitsteeksel in de muur drukt valt er een voorwerp uit de lucht. Al snel verschijnen er duizenden uitsteeksels en later lijkt de saaie witte ruimte net een kinderkamer. Welke voorwerpen dienen als hulpmiddel voor het zoeken naar de uitgang? Een simpel gegeven, maar de uitwerking is hilarisch. Matsumoto speelt de sterren van de hemel, gelukkig is hij van zichzelf al komisch anders hadden niet alle grappen gewerkt. De manier waarop hij in paniek raakt en het uitschreeuwt is hilarisch. Ik heb me regelmatig rot gelachen om de voorwerpen die uit de muur komen en hoe Matsumoto zich afvraagt of het van pas kan komen. Die strips tussendoor zijn ook erg grappig. Ik moest ook hard lachen om die scheten, vooral de eerste met die damp .
Ondertussen zie je een verhaal over een worstelaar dat zich afspeelt in Mexico. In tegenstelling tot de witte kamer zit hier geen komedie in, waardoor ik het jammer vond dat er steeds werd geswitcht. Wel hoopte ik op een mooie climax die er gelukkig dus ook kwam en waardoor het hele Mexico filmpje toch de moeite waard was.

Op het einde weet je nog steeds niet precies wat er aan de hand is, totdat Matsumoto helemaal over de top gaat met mooie beelden, prachtige muziek, effecten en absurditeit. Het einde en het idee erachter is mooier dan ik durfde te hopen. Had het ook totaal niet aan zien komen. Aparte film die vooral een eerste uur erg komisch is waarna hij uitmondt in een prachtig, mysterieus einde.

Geweldige klassieker is dit toch. Alles aan deze film klopt gewoon, en vooral de manier van filmen is echt fenomenaal.

Het begint al met de opening - dreigende soundtrack ook - waarin je een mooi overhead shot krijgt vanuit een helikopter. Maar vooral het Overlook Hotel komt echt tot leven met talloze sfeervolle en dreigende shots. Vaak wordt er met een steadycam achter en voor de personages gefilmd waardoor je er middenin zit. Beste voorbeeld is meteen één van de beste scenes; Danny op zijn driewieler die de vertrekken van het hotel verkent. Spannend, dreigend en groots. Ook door het gemis van geluid wanneer hij over een tapijt rijdt, het is perfect.

Jack Nicholson zet wat mij betreft zijn beste rol ooit neer als de schrijver Jack Torrance die langzaamaan een mentale inzinking krijgt. Zijn mimiek is geweldig en er gaat zo enorm veel dreiging van hem uit. De transformatie die hij ondergaat is met overtuiging gedaan, maar jammer dat hij wordt bijgestaan door Duvall, die toch best wel irritant is in deze film. Vroeger had ik ook een hekel aan Danny, maar dat viel dit keer gelukkig mee.

Het verhaal is interessant en laat ruimte voor eigen invulling. De typische horror ontbreekt grotendeels. Er zijn geen enge geesten - behalve de badkamerscene die vroeger behoorlijk indruk maakte - en er is niet veel bloed te bespeuren, buiten een enkele scene om. Dat is geen knelpunt dit keer, werp een blik op een maniakele Nicholson en daar heb je je horror. Alles is tot in de puntjes verzorgd. Kubrick was een geweldige regisseur.

Niet slecht, maar nergens hoogstaand of uniek. Het geheel voelde zelfs een beetje als een rommeltje. Een paar lekker gewelddadige scenes, een paar homoscenes die ik minder vond en weinig Miike gekkigheid. De latere Miike's zijn duidelijk beter.

Een feest van herkenning! Vorig jaar twee weken in Tokyo vertoeft, waar ons hotel op een kilometer van Kabukicho lag. Over twee weken ga ik weer die kant op en dit voorproefje van Sono gaat er lekker in. De krappe straatjes van Kabukicho zijn sfeervol overgebracht, net zoals Sega dat met de Yakuza-games al deed, en daarop volgend Miike's verfilming. Al was het op het moment dat ik er liep wel iets gemoedelijker. Ik heb nog geen grote Yakuza-aantallen tegenover elkaar zien staan.

In Shinjuku Swan draait het om het uitgaansleven, en dan vooral het runnen van populaire hostess bars door middel van het scouten van mooie dames. Shiratori wordt van de straat geplukt om deze meiden binnen te hengelen en hij blijkt nog een sympathieke, doch rechtvaardige goedzak ook. Heerlijke rol die met verve gespeeld wordt door Ayano. Ook leuk om weer eens wat te zien van Yamada wat de film inderdaad meteen meer een Crows Zero sausje geeft. Erika Sawajiri is de derde persoon die positief opvalt en waar zowaar nog een mooi verhaaltje om wordt gecreëerd. Erg mooie vrouw die, ondanks dat ik nog nooit zoveel mooie Japanse vrouwen in een film bij elkaar heb gezien, er bovenuit springt.

Het stoere mannengedrag gepaard met veel geschreeuw en vuistgeweld is weer lekker genieten geblazen. Het draait hier niet echt om de crème de la crème van de Yakuza, maar meer om de kleinere bazen wat neerkomt op veel harde knokpartijen en aangezien dit van een manga afstamt wordt er soms een klein loopje met de realiteit genomen. Buiten dat de film kleurrijk is, logisch gezien de plek waar het is opgenomen, zijn er verder niet veel Sono-elementen te ontdekken. Toch behoort deze tot de betere van hem. De kleine tweeënhalf uur vliegen zo voorbij.

Goede thriller met een verhaal dat boeiend blijft. Visueel erg mooi met veel gebruik van groen en een mooie belichting. Black Kiss is vaak behoorlijk spannend, al zijn er soms wat drama-elementen die de film onnodig rekken naar dik twee uur. De moorden zijn een grote verrassing, menig volbloed horror kan daar nog een puntje aan zuigen.

Toevallig een paar dagen geleden Survive Style 5+ gezien, één van de weinige andere films met Reika. Ook hier is ze weer leuk, al ben ik blij dat het niet in 3D is, gezien haar enorme neus. Design van de dader is ook erg tof, de badkamer scene was dan ook het spannendste stuk uit de film.

Sfeervol, spannend en onderhoudend maar af en toe ook langdradig, langzaam en niet zo bijzonder. Geen film die me lang bij zal blijven, wel eentje die weet te vermaken.

Evil Dead Trap begint best boeiend, maar zakt daarna in en mondt uit in een climax die nogal over de top is.

Vier meisjes en een jongen worden achterna gezeten door een gemaskerde killer. Bijna de hele film speelt zich af in de verlaten fabriek, maar echt heel veel sfeer is er niet, afgezien van het zeer aardige eerste stuk. Visueel niet boeiend, de soundtrack is wel erg leuk. Heerlijke jaren '80 sound dat me een beetje deed denken aan Halloween.

De paar moorden zijn best aardig, maar zeker niet speciaal. De film wil ook maar niet echt spannend worden en het einde is over de top, maar best vermakelijk. Toch mist de film een beetje een eigen gezicht, want dit hebben we al veel vaker gezien.

Ik heb met meerdere cijfers in mijn hoofd gezeten, maar uiteindelijk toch het voordeel van de twijfel gegeven. Als je dit als een rasechte zombiefilm beoordeeld waarin rottende zombies het vlees van hun slachtoffers scheuren scoort dit een onvoldoende. Omdat we hier te maken hebben met een 'veel slimmere vijand' zie ik de paar tekortkomingen door de vingers.

Nazi's zijn evil. Een führerious Nazi death corps is evil-er. Ondanks dat ik de combinatie nazi's & occult niet geloof, is het fabeltje erachter uitermate fascinerend. Het is al vaker gedaan in films en games, maar Wiederhorn is naar mijn weten één van de eerste die er mee kwam; het creëren van een ondood leger van super-nazi's die tegen weer en wind ten strijden kunnen trekken om hun sadistische trekjes te botvieren. Een groepje nietsvermoedende overlevenden van een scheepsramp arriveert op de hagelwitte stranden van een verlaten eiland en stuiten op een verlaten hotel dat wordt bewoond door een oude SS-commander en zijn legertje Super-Mega-Ultra-Vegetarian-Killing-Nazi-Death Corps!

De ene vindt ze indrukwekkend, de andere vindt er totaal geen dreiging vanuit gaan. Ik behoor tot de eerste groep; de eerste beelden van de fascistische soldaten die uit het water rijzen zijn onvergetelijk. Vooral de blonde kapsels en de geblindeerde duikbrillen (ik miste alleen nog de rode armband) geeft ze een unieke look. Daarbij is het idee dat deze creeps zich ophouden onder water om je van onderaf te besluipen beangstigend. Dat deze jongens stealthy te werk gaan is als zombieliefhebber erg teleurstellend, maar maakt ze ook weer extra eng. Desalniettemin is het reichdiculous dat er in een flick over moordlustige nazi-freaks geen spatje bloed vloeit! En dan moet je die vinger tussen de deur niet meetellen, gawd!

Nee, deze film moet het echt hebben van de sfeer en de nazi's. Mochten die laatsten niet in de smaak vallen dan blijft er weinig over. Het witte strand, de jungle en de moerassen die door de zon worden opgewarmd zorgen voor een broeierige, zomerse sfeer. Andere scenes, zoals de iets te lange aanloop naar de herrijzing, zijn soms veel te donker. Nu vond ik de beeldkwaliteit van de Blue Underground DVD-release al niet hoogstaand, maar zwarte beelden zijn doorspekt met ruis, cigarette burns en andere donkere kleuren. Het zorgt wel voor een extra ouderwetse look dat perfect over de film heen valt. Dat het script diverse plotholes bevat ( het 'spookschip' op het begin? Waarom kunnen de Nazi's niet tegen zonlicht?) maakte me dit keer niet zoveel uit. Sfeervol filmpje.

We hebben er weer eentje; een horrorfilm met een eigen theme. Beter kan je niet beginnen. Het eerste deel is dan ook wel te genieten met een sterke Pileggi als de geflipte Horace Pinker, goede kop. Ook de moord op die vriendin beloofde veel goeds, bloederig en het wekte zelfs wat medeleven op. Maar daarna wordt het allemaal wat minder, en loopt het uiteindelijk totaal uit de hand.

Wes Craven is rond deze tijd duidelijk nog in de ban van Freddy's avonturen, want ook hier stikt het van de droombeelden. Deze zijn echter lang niet zo sfeervol, om al niet te spreken over de povere special effects. Zelfs voor een jaren '80 film zag het er allemaal maar gaar uit. Na ruim een uur is de enige moord die de moeite was nog steeds die van die vriendin, en er zal ook geen leuke meer volgen. Te weinig smerigheid.

In plaats daarvan zijn het vooral vechtpartijtjes waarbij vaak misgestoken wordt en er wat decoratie sneuvelt. Dit wordt ook nog eens onderbroken door langdradige, dramatische scenes met de geest van de vriendin. Onnodig en ongepast. Het slot laat me dan weer twijfelen of het niet gewoon een komedie is, dat gehop van tv naar tv. Alleen de lachband ontbrak nog. Helaas zit deze pulp doorspekt met pulp-onwaardige rotzooi. Hier had zoveel meer ingezeten.

Geweldige film! De film is vergelijkbaar met The Transporter en Crank waarin Statham een coole rol vertolkt. Deze film doet daar ook niet echt voor onder...

Owen vertolkt hier op een meesterlijke wijze de rol van Bugs Bunny. Ook Giamatti was een coole badguy en Belluci blijft een mooie vrouw! Met de cast zit het wel goed.

Het verhaal is waardeloos maar de actie is één grote adrenalinerush. Fuck geloofwaardigheid, gewoon je trigger vastplakken en na 75 minuten weer los maken. Van tijd tot tijd zijn dit soort filmpjes een welkome afwisseling. Een film waarvan de titel boekdelen spreekt.

Eigenlijk geen idee waar ik net naar heb zitten kijken.

Het begin was zeer moeilijk doorkomen. Met name de warrige montage zorgde voor het eerst dat ik moeite had om de personen uit elkaar te houden. Ook van het verhaal heb ik niet veel begrepen. Misschien komt het omdat het allemaal te druk was, maar bovenal niet bijster interessant.

De actie was soms wel vermakelijk, maar soms ook weer zo druk en onduidelijk dat ik er niet veel van heb meegekregen. De soundtrack is wel lekker snel wat de stunts ten goede komt. De settings waren ook niet speciaal; tegenvaller helaas.

Na een aantal jaar toch maar eens herzien en helaas vind ik het nog steeds de minste van de vier films.

Ik wist er niet veel meer van, alleen dat ik een aantal keren was geschrokken en dat ik het meisje best eng vond. Nu heb ik in die jaren al heel wat meer horror-ervaring opgedaan en helaas wisten beide aspecten me niet meer te overtuigen. De geest is aardig vormgegeven maar creepy vond ik het niet. De schrikmomenten werkten ook niet meer. Het is nogal duidelijk te merken op welk moment een scare wordt ingezet. Mijn broertje die naast me zat verschoot nog wel eens van zijn plaats, altijd leuk om te zien.

De film is nog wel voortdurend spannend. Er hangt een onheilspellende sfeer, zeker in de fotokamer. Sowieso doen geesten op foto's het altijd wel goed, en deze film staat daar bol van. Het verhaal was in mijn herinnering best goed, maar ik kom er nu achter dat het eigenlijk geen reet voorstelt. Een wending op het eind die niet schokkend is, maar wel geinig gevonden. Film is zeker niet slecht, maar Twin Alone bijvoorbeeld is op zowat alle fronten beter. Een ophoging zit er helaas niet in.

Sterke thriller die ik eindelijk heb bekeken. Het komt niet vaak voor dat ik letterlijk vanaf de eerste minuut geboeid was, maar dat was hier zeker het geval. Wanneer ze met de boot naar Shutter Island varen moest ik spontaan aan mijn boottochtje van San Francisco naar Alcatraz denken, twee jaar geleden. Enorm indrukwekkend wanneer het eiland echt goed in zicht komt en meteen flitsen flarden historie door je hoofd heen.

Een gekkenhuis is sowieso één van de beste locaties die je maar bedenken om een duistere film zich te laten afspelen. Enorm fascinerend altijd zijn de achtergronden van de inmates, waarom ze er terecht zijn gekomen. Dit levert zonder moeite onheilspellende scenes op. Wanneer de Marshalls dieper en dieper graven in de duistere geheimen van Ashecliffe komen ze steeds verder in de problemen. Goed geacteerd van de hele cast, met uitschieter DiCaprio voorop. Ik heb het al vaker gezegd; vroeger een hekel aan hem door zijn rol in Titanic, maar hedendaags één van de betere acteurs in Hollywood.

Hoe de vork precies in de steel zit, leek me al vrij snel duidelijk. Ted ziet ook steeds 'spoken' en op een gegeven moment zegt zijn overleden vrouw dat hij Laedis moet vermoorden; een stem in zijn hoofd zegt dat dus als het ware. Dat Leo zelf koekoek was kwam dus niet als een verrassing. De climax was verder best goed, al voel je je toch een beetje bedrogen dat je steeds naar een vooropgezet stuk hebt gekeken. Het einde is dan weer wel mooi. Erg genoten!

Een beetje gemengde gevoelens. Aan de ene kant een best goede thriller met een motief dat lang een mysterie blijft. Aan de andere kant lijkt Anderson zich nogal in te houden en raakt de hele situatie me nauwelijks.

Op de verkeerde tijd en de verkeerde plaats; het overkomt de twee vriendinnen Mel en Jules. De chauffeur rijdt al snel de verkeerde kant uit wat het startsignaal is voor een spannende rit. Het komt vooral doordat je niet weet wat de chauffeur van plan is, al wordt de hele rit wel iets te lang gerekt. Groot pluspunt zijn de koppies van de twee dames, het maakt de dialogen een stuk aangenamer. Curran als dader wist overigens niet helemaal te overtuigen, die paar minuten van Andy in de badguy rol waren al beter.

Er zijn een aantal dingetjes die nogal wringen. Die bus die crasht en een minuut later weer overeind staat en weer top rijdt is onzin, maar het toppunt was het opstaan van de chauffeur; zo bont wordt het in de meeste volbloed horrors niet eens gemaakt. En waarom dat stukje GTST ertussendoor in dat kamertje tussen de vriendinnen? Who cares, boehoe. Uiteindelijk is het motief schokkend, maar de uitwerking wist me niet te pakken. Dan raad ik eerder een film als Trade aan, die dat duidelijk wel wist te doen. Geen slechte film, maar als ik zo terugblik is ie weinig apart.

Ieww dat wijf eet zomaar een insect op! Bah! Tot zover de horror. Nou vooruit, de laatste twee minuten mogen er ook zijn. Het punt is dat die zogenaamde Masters of Horror eens beginnen met de nadruk te leggen op horror. Andere gingen hier al de mist in, en dat doet McKee ook.

De nadruk ligt teveel op het liefdesverhaal tussen Ida en Misty. Nu hoeft een film over lesbies niet veel verkeerd te doen om me te vermaken maar ze waren beide niet knap en enorm irritant. Het acteerwerk van Bettis ging nog wel, maar dat van Brown faalde nogal. Niet zo gek ook als je bekend bent van films als Lord of the G-Strings, Playmate of the Apes en An Erotic Werewolf in London.

De film leunt ook teveel op flauwe grapjes die in het begin nog wel geinig zijn, maar nog steeds aanwezig zijn op het moment dat de film spannend moet worden. De film is helaas niet serieus te nemen waardoor het een Goosebumps aflevering lijkt. De transformatie op het laatst vond ik ook niet overtuigend. De insecten leken meer op robots. Op naar de volgende...

Ik wilde hem al lang zien, maar omdat ik deze film vaak tegenkwam tijdens één van mijn vele horror-zoektochten en dit geen volbloed horror is, was het er steeds maar niet van gekomen. Apart filmpje, dat inderdaad een aardige mix is van genres. Het overgrote deel is fantasie, aangevuld met wat drama, romantiek, komedie, actie/martial arts en inderdaad horror.

De manier waarop het allemaal is uitgewerkt vind ik niet altijd even geslaagd. Zo is het verhaal aardig, maar waren de dialogen niet zo interessant. Komt wellicht ook omdat ik Yin niet zo'n leuk personage vond. Leslie Cheung deed het gelukkig wel goed en is ideaal voor zijn stuntelige rol. De humor is niet altijd even geslaagd, vaak kinderachtig zelfs. Maar de scenes met het bad vond ik erg vermakelijk. Joey Wong is ook best een prettig aanzicht. Dat de film veel om de romance tussen Ning en Nip draaide stoorde me dan ook niet.

Het camerawerk tijdens de vechtscenes was best aardig, maar af en toe wat verwarrend. De special effects voldeden, ik ben persoonlijk ook wel gecharmeerd van stop-motion techniek en andere gare effecten die in een bizar filmpje als dit niet misstaan. A Chinese Ghost Story is leuk om eens gezien te hebben maar weet uiteindelijk niet echt indruk te maken, helaas.

Ik had gehoopt op een wat grootsere aanpak. De situatie in The Signal doet sterk denken aan 28 Days Later... maar na een boeiend eerste deel wordt het allemaal kleinschalig gehouden. Ik zie nu pas dat het budget extreem laag was dus ergens is het wel logisch. Zelfs een beetje knap.

Maar helaas ebt de spanning daarna weg en is het tijd voor Comedy Capers. Anna en Clark waren even leuk, maar in zijn totaliteit was het niet leuk genoeg. Het verhaaltje wordt ook meer een warboel van heden, verleden en hallucinaties. Echt ingewikkeld wordt het echter nooit.

Er zitten wel een paar lekker harde scenes in, maar van je stoel geblazen werd ik zeker niet. Die ontknoping was ook wel erg makkelijk. Had meer in gezeten.

En maar weer eens herzien. De games heb ik eigenlijk nooit gespeeld, ik heb zelfs een hekel aan survival horror games. Hoe anders is het bij films, waar horror by far mijn favoriet is. Ik heb alleen wel eens meegekeken met de games wanneer iemand het speelde, dus overeenkomsten kon ik wel ontdekken.

Losstaand van de game is dit een erg sfeervol filmpje. Spookstadjes vind ik sowieso fascinerend, zeker als er ook nog een ramp is gebeurd. Met het verhaal zit het dan ook wel goed gelukkig. De verlaten straten, de dichte mist en het kippenvel-opwekkende luchtalarm zorgen voor een beklemmend gevoel.

De film is wel een CGI-spektakel wat niet altijd even mooi is. Zo vond ik de grijze monstertjes op het begin overduidelijk nep, maar hoe de wereld steeds veranderd is wel erg mooi gedaan. Sommige creatures, waaronder Pyramid Head en de nurses zijn ook geniaal vormgegeven. De film is soms ook lekker goor met als hoogtepunt Anna die sierlijk van haar huid wordt ontdaan.

Acteerwerk is ook prima, maar wat een irritant wijf was die gelovige. Paar dagen geleden nog The Mist gezien, maar zij kan er ook wat van. Einde is een beetje verwarrend maar gelukkig brengt internet enige opheldering. Sterke film.

De rest van het jaar prober ik kerstfilms te vermijden, maar nu de tijd van het jaar weer aan gebroken is, is dit een ideale gelegenheid om deze eens op te zetten. Eén van de vele Kerst-slashers.

Een thema waarbij ik nog nooit van mijn stoel ben geblazen, maar die vaak wel een kijkbeurt waard zijn. Ook Silent Night, Deadly Night heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden, maar levert met een paar goede kills, wat naakt en vooral een hoop trash een leuk filmpje af.

Het intro in het weeshuis duurde me wel te lang. Maar zodra de eerste kill een feit is, wordt de film gelukkig niet meer saai. Make-up is niet van een al te hoog niveau, maar de overall sfeer is genoeg om Kerst met een glimlach in te luiden dit jaar.

Ik had er heel wat meer van verwacht. Het is helaas geen horrorversie van het bekende sprookje, al zijn er enkele overeenkomsten. Cinderella is een standaard Zuid-Koreaans horrorfilmpje en zoals vaker neemt het flink de tijd om een verhaal te vertellen waardoor de film enorm langdradig en saai wordt.

Het tempo ligt enorm laag waardoor een uur aanvoelde als vier uur. Het verhaal wordt ook niet spannend gemaakt hoewel het einde wel oke was. Shots duurde enorm lang en de scary momenten waren erg zwak. Mooie poster, maar een slaapverwekkende film.

Het is jaren geleden dat ik een Chan-film heb gezien, dat terwijl ik hem zeer goed kan verdragen. Met City Hunter wilde ik een inhaalslag beginnen, maar dit is een ietwat valse start gebleken. Prima als het een - voor mij onbekende - manga-verfilming is maar dat het er zo dik bovenop ligt had ik nooit durven dromen. Dit was af en toe tenenkrommend slecht.

Natuurlijk is Jackie koning van de actiekomedie, maar ik vind zijn humor vooral goed in zijn bewegingen. Er zijn ook een aantal voorbeelden in andere films waar hij komisch kan zijn in niet-actiegerichte scenes, vooruit. Maar vanaf het begin zijn er de pats-boem-geluidjes te horen waardoor de hele film als een Looney Tunes-film aanvoelt. Er gaat geen minuut voorbij of er wordt op een drumstel geslagen, op een fluitje geblazen of een ander gaar geluidseffect ingezet. Het is bijna ondragelijk, en de rest van de humor is vaker mis dan raak.

Als ik die ergernis opzij zet dan blijft er gelukkig nog wel een beetje over. Zo zijn de gevechten vermakelijk, maar dat komt misschien omdat ik dit zo lang heb gemist. Want er werd ook veel gebruik gemaakt van vuurwapens waarbij nog best wat doden vallen, niet heel gewoon voor een Chan-film. Niet verwacht dat ik in een matige film als dit één van de tofste Chan-scenes zou tegenkomen, namelijk de geroemde Street Fighter II-scene. Heerlijk om die geluidjes weer te horen, zeer goede fanservice. Verder lopen er een paar behoorlijke mooie vrouwen rond en heeft de film, mede door de meligheid, toch een redelijke feelgood over zich heen waardoor het allemaal nog een beetje verteerbaar is. Dan deel ik de mening van de grootmeester zelf; dit is een mindere.

In een gekke bui maar eens aangezet. Dit is eigenlijk totaal niet mijn genre, maar op een of andere manier kreeg ik een goed gevoel bij bovenstaand plot. Wellicht dat de jaren '80 er iets mee te maken hebben, altijd goed. Zeker als het wordt gecombineerd met muziek uit die tijd.

Daarbij vind ik films die zich afspelen op probleemscholen vaak wel interessant. Vanaf de eerste minuut eigenlijk was ik verkocht. De jonge Brendan is erg sympathiek en uitstekend gecast. De bandleden die hij bij elkaar sprokkelt zou ik op het eerste gezicht classificeren als buitenbeentjes, en zeker geen helden. Maar dat werden ze stukje bij beetje zeker wel. En dan komt daar de schitterende Raphina nog bij. Voor zo'n meid zou ik ook door het vuur gaan.

Dat laatste helpt natuurlijk bij mijn persoonlijke betrokkenheid, maar het verhaal is verder eigenlijk veel te zoet. Maar door het enorme enthousiasme wat de film uitstraalt neem ik het graag voor lief. Ik ben meer van de house-muziek en dergelijke, maar werkelijk elk nummer die Sing Street laat horen treft doel. Heb een beetje een hekel aan dat alternatieve singer-songwriter gedoe, maar toch een klein beetje meer respect gekregen.

Het einde is ook prachtig en sluit deze feelgood film perfect af. Per toeval op deze film gestuit, en het blijkt één van de verrassingen van het jaar wat mij betreft.