Opinions

Mooie film met veel sfeer. De film gaat niet over een onderwerp waar ik plots van sta te springen, maar ik was de hele film geboeid.

De Chinese cultuur vind ik sowieso interessant. Zo vond ik die oude gebruiken mooi om te zien, al vroeg ik me regelmatig af hoe ze zich toen vermaakten zonder tv, games of internet. Want veel meer dan hun dienaren commanderen zie je niet. De film geeft de indruk dat het helemaal geen pretje is om een concubine te zijn, of erger nog, een dienares. Er wordt volgens zeer strenge regels geleefd en er wordt ook alleen gefilmd binnen het paleis waardoor je de indruk van gevangenschap krijgt. Visueel is de film erg mooi. De Chinese architectuur wordt mooi gefilmd en de rode lantaarns steken mooi af tegen de donkere achtergronden.

Een andere reden om deze film te zien was Li Gong. Zeker één van de mooiste (Chinese) vrouwen die ik op scherm heb mogen aanschouwen. Ook hier was ze weer beeldschoon en ik ging al snel meeleven. De andere meesteressen spraken me minder aan, maar dat is ook de bedoeling. Ze voeren namelijk een felle onderlinge concurrentiestrijd waar je liever niet betrokken bij bent. Het verhaal is dan ook een drama pur sang, met hier en daar een traan.

De score is ook bijzonders met die drums. Het was even wennen maar ik vond het wel mooi bij de film passen. Het enige irritante aan de muziek was het zingen van de derde meesteres. Dan moest ik steeds de tv wat zachter zetten.

Mooi drama, met niet al te veel vaart en een geweldige Li Gong.

Wauw, zojuist uit deze rollercoaster van emoties gestapt! Het is dat ik deze film per toeval tegenkwam, want anders had het wellicht nog wel even geduurd voordat deze op mijn radar verscheen. Nooit gedacht dat dit zo ontzettend goed zou uitpakken.

Chris Sun haalt in elk geval alles uit de kast om je flink bij de strot te pakken, zowel op drama- als op horrorgebied. Het kleine meisje Georgia leren we kennen door filmpjes uit het verleden en de schattige vader-dochterband. Natuurlijk is ze ook nog jarig en komt er een verjaardagspartijtje met altijd weer die klote-clowns. Noem de poeslieve soundtrack goedkoop, maar bij mij wist het de juiste snaar te raken. Het moment waarop ze dan op het strand wordt gevonden is even slikken, ook door het sterke acteerwerk van vooral Thomson. Het was al een beetje een driftkikker, maar wat er daarna gaat komen gaat alle grenzen te buiten.

Ik heb al aardig wat torturefilms gezien maar laat ik beginnen met te zeggen dat dit de heftigste is die ik heb gezien, denk ik. In het begin zette ik mijn vraagtekens bij de identiteit van de moordenaar, maar zodra Derek uit het dagboek begint voor te lezen werd het duidelijker; gewoon een one-sick-mind. Afijn, de daaropvolgende martelingen zijn zo realistisch en zo afschuwelijk pijnlijk in beeld gebracht dat mijn maag bijna omkeerde. Bijna. De make-up is zo ongelofelijk goed. Daar zal het volledige budget van een half miljoen AUD wel naar toe zijn gegaan. Er worden een paar trucjes uit de hoge hoed getoverd die ik nog nooit had gezien (barbed wire, knieschijf(!)). Het speelse gemak waarmee Derek te werk gaat gepaard met een scheutige oneliner hier en daar neigde soms haast naar zwartkomisch, maar werkte ook rustgevend. Totale controle over zijn slachtoffer en hoe verder hij in het dagboek kwam, hoe meer ik het gevoel kreeg dat het martelen was geoorloofd.

Af en toe was het op technisch gebied niet helemaal in orde. Vooral de stemmen werden soms overstemd door achtergrondgeluiden of muziek, of waren gewoon niet goed hoorbaar door bijv. een telefoon. En dat Australische accent is al niet het makkelijkst te volgen. Ook het acteerwerk liet soms een steekje vallen, al vond ik Thomson by far het best.

Zelfs het einde is in mijn ogen perfect. Gewoon als invalide in de cel laten rotten, voor moord krijg je alleen maar meer jaren. Dit is toch wel één van mijn grootste verrassingen van dit jaar. Ben ook benieuwd of die score hier ook zo snel daalt als op het altijd vertekende IMDb. Dat zou ik onbegrijpelijk vinden. Drie kwartier meeslepend drama; drie kwartier ondraaglijke martelingen: ruim anderhalf uur een geniaal stukje indie-cinema.

Weer gezien en ik voelde me weer als een kind zo blij. Als kind heb ik deze heel erg vaak gezien, evenals vele andere LT-filmpjes. Leuk om hem nu weer terug te zien.

Een aantal Looney Tunes figuurtjes doen een wens en aan de hand van die wens wordt een kortfilmpje getoond. Die kortfilmpjes zijn zoals altijd geweldig. De grappen op zich zijn wat kinderachtig natuurlijk, maar het zijn vaak de personages die echt grappig zijn. De manier waarop ze bewegen, praten of geanimeerd zijn. Zo moest ik lachen om Sylvester, wanneer hij extreem snel naar zijn ziekenhuisbed terug hinkelt. Gewoon heel leuk geanimeerd. En zo zijn er nog wel tig voorbeelden te noemen. Ik merkte ook dat ik de Looney Tunes stiekem veel leuker vind dan Disney's Donald en co.

Dagon komt voor mij als grote verrassing. Vooral ook omdat ik van te voren niet wist wat nou precies het kwaad was in deze film. Maar wát een vet thema! Een ware verademing na alle routinescripts die als massaproductie van de lopende band rollen.

De sfeer is enorm goed. Vanaf het moment dat de vier toeristen het stadje Imboca ontdekken grijpt de mysterieuze atmosfeer je bij de strot. Wel even een oogje dichtdoen wanneer de immens lelijke CGI-storm op komt zetten. Maar ook het ontdekken van de stad is spannend, met de kleddernatte, donkere gebouwen en in ieder hoekje op gaatje wel een creep. Zonder dat je weet wie deze bewoners nu zijn, maar je weet in elk geval dat er iets niet in de haak is.

Het achtergrondverhaal wordt letterlijk uit de doeken gedaan door een bewoner, lekker mysterieus is het wel en is zeker van toegevoegde waarde hier. Akelig om te zien hoe de mensen te zien veranderen in glibberdingen. Het begint bij de kleine details, maar al snel komen er zelfs tentakels tevoorschijn. De manier van lopen, het klepperende geluid dat ze maken en de ijzersterke scene waarin een halve vis zich voortsleept op een karretje weten te overtuigen.

Ook de cast is zeer geslaagd en weet nooit te storen. De karakterontwikkeling van Paul is opvallend, die in korte tijd steeds dapperder wordt. Meroño is erg mooi en Macarena Gómez heb ik pas geleden nog gezien in Sexy Killer, maar hier was ze een stuk knapper. Erg mooie ogen en op beeld bijna onweerstaanbaar. Wel even een kussen voor je gezicht doen wanneer ze wat immens lelijke CGI uitbraakt. Rabal acteert een goede dronkaard en dit was tevens zijn laatste film, helaas.

Uiteraard is de make-up die Gordon op de vis-acteurs smeert van een zeer goed niveau. De kleine mutaties in het gezicht of een stel vlijmscherpe tanden geven de creatures een angstaanjagende look die de scheidslijn tussen mens en dier duidelijk verdund. Met de gore valt het wel mee, al wordt dat goed gemaakt door een enorm zieke skin-scene te showen. Zag er goed uit. Ook het einde past perfect in de stijl van de film, al kon je beter even koffie gaan halen wanneer Barbara werd gegrepen door immens lelijke CGI. Dat mag de pret echter niet drukken, voor de rest is dit namelijk een schitterend werkje.

Na I Saw the Devil te hebben gezien heb ik besloten om deze ook maar eens mee te pikken. Ik wilde hem al langer zien, maar dat Jee-woon Kim er achter zat was een extra motivatie om hem nu te bekijken. En ik ben niet teleurgesteld, wat een heerlijk hard filmpje is dit geworden!

A Bittersweet Life opent met een vermakelijke scene waarin we kennis maken met de gewelddadige Sun-woo. Een Koreaan met een kort lontje, maar met het hart op de juiste plaats. Wederom een sterk staaltje acteerwerk van Byung-hun Lee die in I Saw the Devil ook al de sterren van de hemel speelde. Wanneer hij het verliefde stelletje laat gaan belandt hij plots in de stront en zitten er tientallen gangsters achter hem aan.

Vervolgens zien we een aantal bikkelharde scenes waarin het bloed rijkelijk vloeit. Goed om te zien dat er eens een keer geen sprake is van genade, maar gewoon kappen met praten en orde op zaken stellen. Visueel is de film best donker, ideaal om de depressieve kuil waarin Sun-woo steeds verder wegzakt kracht bij te zetten.

Op het eerste gezicht gaat het om een standaard wraakverhaal, maar Jee-woon Kim geeft net dat beetje extra om er iets speciaals van te maken. Mooie emoties af en toe en een goede misdaadfilm waarbij de tijd voorbij vliegt.

Nadat ik het eerste seizoen had gezien had ik maar even een pauze ingelast, want teveel Masters of Horror is niet goed voor mijn hart. En dan doel ik op de brakke kwaliteit die de serie veelal voortbrengt. Toch blijf ik, hoe slecht ook, de episodes kijken, al is het maar omdat het allemaal niet langer dan een uurtje duurt.

The Damned Thing begint behoorlijk goed met een dolgedraaide vader die op grove wijze zijn vrouw ombrengt en zijn zoon opjaagt. Helaas voor hem wordt hij vermoord door het onbekende. Wat opvalt is dat de gore sterk is, maar helaas schiet de film op andere vlakken weer wat te kort.

Zo heeft deze serie vaak last van de tijdsduur, zo lijkt het. Er wordt teveel tijd genomen om een verhaal uit de doeken te doen en er gebeurd te vaak niks. Trage scenes die emoties proberen op te wekken wat niet lukt of er wordt dieper ingegaan op de achtergrond van een persoon. Dat terwijl de proloog behoorlijk wat vaart bevat en dan opeens stappen ze weer op de rem. Ik had gehoopt op een drie kwartier durende achtbaanrit waarin er bosjes slachtoffers vallen voorzien van sterke gore. Zeker met zo'n plot was dat veel leuker geweest.

Toch heb ik me niet echt verveeld, ook door een aantal bekende koppen die in beeld kwamen. Het einde was dan weer belabberd, dan kon de 'damned thing' beter in het onbekende blijven want dit sloeg nergens op. Op naar de volgende.

Aardig sfeervol maar iets te onnodig chaotisch waaraan ik me nogal stoorde.

De sfeer van de nachtclub en zijn soort satanische bezoekers is goed gedaan. Jammer van de enorme herrie die er wordt afgespeeld maar dat hoort er nou eenmaal bij. Helaas is de montage vaak echt kut. Heel irritant die flitsen steeds door je beeld heen, ook als het totaal geen nut heeft zoals wanneer de twee jongens op de motor rijden. Kijk eens wat een leuk foefje ik nu weer gebruik, lijkt Hooper te denken. Jammer.

Englund is altijd leuk en het is niet toevallig dat hij de baas is van de creepy nachtclub. Lowndes is erg knap en een genot om naar te kijken en McDonald deed me af en toe sterk denken aan Jack Black op een of andere manier. Acteren zat wel goed verder, niks bijzonders. De Dance of the Dead zelf vond ik nogal saai en had meer mee gedaan kunnen worden. Leuk einde wel.

Geinig om gezien te hebben, maar je mist weinig wanneer je er voor kiest deze te laten varen. De film begint als een high school komedie met wat platte humor maar lang niet zo leuk als een American Pie. Wat later komen de zombies de film binnenwandelen wat leidt tot een komische mix van smeerlapperij, al wordt het nooit echt ranzig. Kleine voldoende.

Dans Ton Sommeil heeft me helaas niet weten te verrassen, maar het is wel een heerlijke wegkijk-thriller voor de fans van Franse horrors. Dit is echter wel een light-versie.

De film speelt zich voor 90% af in de nacht en heeft veel grauwe kleuren wat voor een ongemakkelijke sfeer zorgt. Zeker na de dood van de zoon van Sarah zie je dat ze in een dal terecht is gekomen. Een ideaal slachtoffer dus voor een genadeloze inbreker. De achtergrond muziek vond ik ook vrij sterk, zeker bij het einde waardoor die wat langer blijft hangen.

Helaas probeert de film de kijker te verrassen wat resulteert in een pijnlijk falen. De film speelt zich af in een tijdsbestek van een paar uur. Hierin zie je de huidige situatie, maar krijg je ook veel flashbacks te zien. En om nou te zeggen dat ik van mijn stoel viel van verbazing, nee. Halverwege de film herinnerde ik me ook weer dat ik te maken had met een Franse thriller, en geen horror. Ik dacht al waar blijft die gore toch, maar die was er dus nauwelijks. Tegen het einde lijkt de film het een beetje goed te willen maken met een paar beelden die keihard zijn, maar mild zijn uitgevoerd.

Goede thriller dus die je achterlaat met een wat depressief en verslagen gevoel. De film doet echter te weinig bijzonders om voor eeuwig in het geheugen te blijven staan.

Zojuist herzien en viel me niet tegen hoewel ik hem vroeger toch iets leuker vond.

Ik merkte nu dat het verhaaltje niet zoveel voorstelt en dat de film af en toe zo langzaam is dat het slaapverwekkend wordt.

Daarentegen zijn de decors en poppen werkelijk fantastisch! Heel erg mooi en sfeervol allemaal. De mooie ondersteunende muziek maakt deze film toch tot een mooi sprookje.

Stem blijft op 3.5* staan.

Een keer in de paar jaar heb je zo'n film waarvan je torenhoge verwachtingen hebt, en die vervolgens allemaal waarmaakt, of zelfs er overheen gaat. Dit is zo'n film!

Ik zei al tegen die vriend die naast me zat; ik verwacht hier zóveel van, dat kan bijna alleen maar tegenvallen. But boy what was I wrong! Vanaf de beginscene was het meteen heerlijk! Geschifte maskers, harde actie en vakkundig camerawerk. Het was ook een waar genot toen The Joker voor het eerst in beeld kwam. Ik had niet gedacht dat Nicholson makkelijk te overtreffen was maar vergeleken met Ledger valt hij in het niet. Enorm geschift en kon zo meedoen in een horrorfilm. Ook credits voor de rest van de cast. Grote namen die het geen van allen hebben laten afweten.

Het verhaal was ook verrassend goed. De ene na de andere wending die ik totaal niet zag aankomen. Niemand trouwens. Je hoorde continu geluiden van verbazing door de zaal heen.

De actie was overheerlijk! Met name de achtervolgingsscene met de Batmobiel. Ik weet ook echt niet hoe men deze Batman wil gaan overtreffen met een volgend deel. Sowieso is Ledger een groot gemis. Ik geef deze film gewoon de volle mep, hop!

Aardig.

Het verhaal is standaard, maar wel wat warrig af en toe. Het laatste half uur snapte ik niet alles. Sowieso; wat had de dood van het dochtertje nou met dit alles te maken?

De hoofdrollen zijn weggelegd voor twee B-acteurs, waarvan die vrouw het meest irritant was met haar moeilijke blikken. De film kent inderdaad veel schrikmomenten. Soms wat flauw, maar vaak ook doeltreffend. Ik ben een paar keer flink verschoten op m'n stoel. Daardoor blijf je wel geboeider kijken. Typisch een film waarbij je voornamelijk op de achtergrond let om te kijken of je wat ziet bewegen of een verschijning ziet. De special effects van de geesten zagen er ook goed uit, evenals make-up.

Eerste uur erg vermakelijk, daarna zakt het wat in. Het is echter allemaal niks nieuws.

Beter dan verwacht. In feite maakt het me niet zoveel uit of er een alien of een geest naast het bed staat, zolang het verhaal maar goed wordt verteld. Gelukkig is het geheel mysterieus genoeg om voortdurend te blijven boeien, al laat het einde geen enkele vraag onbeantwoord.

De opbouw is langzaam en onschuldig, maar wordt steeds serieuzer. Goede rollen van Russell en Hamilton. Achtergrond verhaal is fascinerend en enkele gebeurtenissen aardig spannend. Goede schrikeffecten worden afgewisseld met enorme clichés als kindertekeningen, maar gestoord heb ik me er niet aan.

Vooral de aliens zelf vond ik goed gedaan. Een goede keus om ze amper in beeld te laten komen zodat het mysterieuze blijft. Leuk einde ook, maar een inkoppertje.

Van tevoren had ik verwacht dat Gavin het rituelenthema over een heel andere boeg zou gooien. En het is ook niet dat de film een drol is, maar het beviel me gewoon niet. Dan heb ik liever gewoon vijf minuten handje vast houden boven een ouijabord dan deze trage lijdensweg.

A Dark Song speelt zich bijna geheel af in een groot landhuis. Daar leven Sophia, die haar guardian angel wilt opwekken met behulp van Solomon, een kale roodbaard met een kort lontje. Beide personen wisten me niet te grijpen, vooral aan Solomon kon ik me ergeren. De setting is best sfeervol, maar wordt snel eentonig.

Het is helaas ook veel minder horror dan ik had gehoopt. Het draait weliswaar om een duivels ritueel, maar er gebeurt erg weinig. Solomon speelt meer de rol van drill-sergeant om Sophia klaar te stomen voor haar ontmoeting met haar engel. Resultaat is een veelvoud aan scenes waarin er zoutcirkeltjes worden gelegd, kaarsjes aangestoken, onderdompelen en al die ongein meer om met jezelf in het reine te komen.

Als het eenmaal zo ver is wordt er niet bepaald met een knaller afgesloten. Als drama werkt het misschien wel, mits je je kunt inleven in de personages. Als horror is het gewoon ondermaats. Zo is het einde bijzonder, maar vind ik het persoonlijk wat duf. Zoals ik al zei, ik snap de positieve berichten wel, maar het past niet echt in mijn straatje.

Verbazingwekkend dat Balaqueró vijf jaar later een topper met [REC] zou afleveren, want dit is toch wel een vrij saai horrortje die niet bepaald voor de originaliteitsprijs gaat.

Het beklemmende sfeertje dat in het huis hangt in voelbaar, maar zodra de eerste goedkope scares op me los werden gelaten moest ik toch een keer diep zuchten. Van het verhaal moet Darkness het ook niet hebben, want dat is vrij zwak. Een man die gek wordt, geesten zitten achter de jongste van het gezin aan en het andere kind probeert de boel op te lossen. Ik kan dit scenario onderhand wel dromen.

Daarnaast heb ik een bloedhekel aan Anna Paquin. Haar lelijke mond, glazige blik en matige acteerwerk maken bijna elke scene pijnlijk. De cast is voor de rest niet indrukwekkend, ook opa niet. Afgezien van de laatste vijf minuten wil de film ook niet echt spannend worden. Veel storytelling en gezinszaken waarin kinderen niet worden geloofd en dergelijke. Vaak behoorlijk saai.

Een spookhuishorror moet tegenwoordig van goede huize komen wil het me verrassen. Darkness slaat echter op verschillende vlakken de plank mis, met gebrek aan spanning als grootste tekortkoming. Wel een aardig sfeertje en een goede eindscene, maar grotendeels ontkom je niet aan oeverloos en clichématig gelul dat de film op momenten vrij vervelend maakt.

Jaren geleden eens gezien maar wist er nagenoeg niets meer van. Nu toch maar voor de theatrical version gegaan en hoewel de 'klassieker'-stempel gerechtvaardigd is ben ik toch geen heel groot fan.

Dawn of the Dead is zo'n beetje de eerste film waarin de zombie-epidemie op zo'n grote schaal is gefilmd. Waar ze in Night of the Living Dead nog een afgelegen huisje binnen probeerde te dringen, komen ze hier in grote getale op een winkelcentrum af. Een ideale locatie waar je veel creatieve wapens vindt en in elk hoekje een dooie kan schuilen. Maar helaas ook een plek voor ongepaste lolbroekerij.

Dat is één ding wat me niet helemaal ligt. Erg spannend wordt de film niet en daar helpt de ongepaste humor niet aan mee. Het was Romero's bedoeling om in de lijn van de comic te blijven maar het is mij hier en daar wat te cartoonesk. De klappen zijn af en toe erg slecht gechoreografeerd en hoewel het een tongue-in-cheek-grap was naar Night vond ik de taartengooi-scene echt enorm storend. De soundtrack is bij vlagen veel te happy waardoor het klinkt alsof je over de kermis loopt.

En dan de zombie make-up; dat blijft toch een beetje jammer. Tom Savini mocht dan wel aan het roer van de special effects staan; de grijze kleur die hij had uitgekozen voor de zombiegezichten bleek uiteindelijk veel te blauw uit te vallen op het scherm. Ongelofelijk ook dat het zo'n drie uur kostte om iemand in een zombie te toveren want buiten een speciaal kleurtje is er helaas nauwelijks iets aan gedaan. En dan lijkt het soms toch meer op een traag stel bejaarden in plaats van vleesetende monsters. Bloed en gore was dan wel redelijk sterk, al miste ik een beetje de details zoals het spelen met ingewanden, wat in de laatste scenes wel gebeurd.

Acteerwerk was naar behoren, en Ken Foree is legendarisch geworden door zijn rol. Helaas doet het geheel net iets te lang, en ben ik blij dat ik niet Romero's uncut heb gezien. Vaak wat traag, soms te clownesk, maar bij vlagen ook vermakelijk als je door sommige dingetjes heen kijkt. De film was 35 jaar geleden waarschijnlijk een stuk enger. Het is misschien als horrorliefhebber niet cool om de remake iets beter te vinden, maar dat is in dit geval wel zo.

De laatste keer dat ik deze zag was ie net uit. Ik weet nog dat het intro enorm veel indruk maakte. Ik wist niet van het bestaan van 28 Days Later... maar het was voor het eerst dat ik zombies zag rennen! En het beviel me meteen. Na het origineel pas te hebben bekeken en ook deze na vele jaren eens herzien te hebben ben ik deze remake alleen nog maar meer gaan waarderen.

Zoals gezegd zet het sterke intro meteen de toon waarin duidelijk in beeld wordt gebracht dat de wereld ten onder gaat aan een zombie-epidemie. De film heeft een flinke vaart, zeker vergeleken met het origineel, en dat juich ik alleen maar toe. Ook de sfeer is gelijk aan de klassieker uit 1978, doet er niks voor onder. Het winkelcentrum vind ik nog wat beter in beeld gebracht zelfs.

Er zitten ook best wat memorabele scenes in. De ´Henrietta´ look-a-like bijvoorbeeld - gespeeld door een man! - die er enorm goor uitziet. Maar beter nog is de zombie-baby, die doen het altijd goed. Maar ook de scenes met Andy zijn genieten, en niet geheel verwacht dat hij zou turnen nog voordat hij echt contact had gemaakt met de survivors. De cast is absoluut geslaagd. Ving Rhames is een perfecte vervanger van Ken Foree. Daarnaast leuk om Ty 'Phil Dunphy' Burrell aan het werk te zien. Hij speelt hier al een beetje eenzelfde typetje als dat hij jaren later in de serie Modern Family zal doen. Lindy Booth is altijd een dikke plus en ook Weber en Polley spelen goed. Niet te vergeten; Foree, Savini en Reiniger - die alle drie deelnamen aan het origineel - vullen een cameo in. Tof!

Maar ook de soundtrack is niet zo hinderlijk als in Romero's werk. En dan doel ik op de veel te blije stukken. Thank God koos Snyder voor een realistische aanpak en ging hij alle comicstijlen uit de weg. Daardoor zien de zombies er vaak erg goed uit, al zullen de Walking Dead-fans niet onder de indruk meer raken. De special effects waren ondanks dat lekker goor.

Ik kan eigenlijk niets negatiefs bedenken over deze remake, al is het geheel niet speciaal genoeg voor een echte topscore. Het is allemaal gewoon ontzettend degelijk en met gevoel voor detail in elkaar gezet. Ik verkies deze remake dan ook boven het ietwat gedateerde origineel, op elk aspect.

Goed vervolg, al vind ik de rise of net wat sterker. Tien jaar later zijn de apen verder geëvolueerd waardoor ze allemaal wat zinnetjes kunnen zeggen en gebarentaal kunnen uitbeelden. Die gebaren worden net als in zijn voorganger ondertiteld, maar hier had ik al snel de Nederlandse subs vervangen door Engelse. Man, wat waren die dialogen anders tenenkrommend.

Anyway, een aantal bekende apenkoppen zijn weer terug, waaronder Koba, Maurice en natuurlijk Caesar. De strijd tegen de humans gaat voort, maar niet voordat er eerst verraad in het spel is. Er was echter geen twijfel mogelijk of dat Caesar het zou overleven, want het verraad moet wel aan het licht komen. De menselijke cast was ook minder sterk, zelfs Oldman kon geen potten breken. Het verhaal is over het algemeen een stuk flauwer. Erg cliché, maar dat virus wat de mensheid heeft uitgeroeid kaagt een beetje. In het vorige deel kwam het ten sprake, maar ook hier wordt er niet verder op ingegaan.

Wat de film zo sterk maakt is de overtuigende CGI. De fantastisch gecreëerde emoties en bewegingen van de apen laat zien hoe ver de hedendaagse techniek is. Daarnaast zijn de locaties van een vervallen stad en jungle prachtig geschoten. De actie is weer spectaculair en er worden zowaar wat mensen gekilled. Goed vervolg, maar tegen beter weten in hoop ik op wat meer durf in een eventueel vervolg.

Bergbeklimmen, niet echt een sport waar ik me voor interesseer. Maar dankzij de lovende recensies en het feit dat ik zin had in mooie, rustgevende beelden deze dan toch eindelijk gezien. Schitterend van begin tot eind.

Vooral omdat Tommy Caldwell een ontzettende goedzak is die je al het geluk van de wereld gunt. De passie waarmee hij over 'zijn' berg kan praten is bijna ontroerend en de hoeveelheid aan voorbereiding die er bij komt kijken is indrukwekkend. Nooit geweten dat zoiets jaren in beslag kan nemen. Bizar dat Tommy en Kevin, zijn partner, slechts slapen op een aluminium frame op honderden meters hoogte. Het zou me echt dun door de broek lopen.

Dat gebeurt sowieso wel een paar keer tijdens het zien van deze documentaire. Bijna abnormaal hoe ze als een spin aan die wand vast lijken te kleven, vingertoppen tot bloedens toe. En als je valt, keer op keer weer proberen, bewonderenswaardig. Je krijgt vooral veel over Tommy's leven te zien waarbij vooral de gijzeling voor verbazing zorgde. Traumatiserend, maar het heeft Tommy er niet van weerhouden zijn droom na te streven. Boeiende, feelgood-docu die ook nog een beetje spannend is.

Als we filmmakers moeten geloven dan gaat de wereld zeer binnenkort ten onder. Zijn het geen buitenaardse wezens die met hun ruimteschepen op ons neerdalen, dan is het wel Moeder Natuur die ons met tsunami's en eeuwige ijstijden zal bestrijden. Girdler kiest voor een ander thema, namelijk het gat in de ozonlaag. Die is dusdanig groot dat de dieren op bepaalde plekken op Aarde teveel worden blootgesteld aan UV-straling. En dat schijnt niet zo'n goede uitwerking te hebben op hun humeur.

Een uiterst saai groepje avonturiers is toevallig op zo'n plek aan het hiken. Toen ik Leslie Nielsen voor het eerst in beeld zag moest ik meteen een beetje gniffelen. Het treft hier echter een serieuze rol waarin Leslie een klootzak speelt. Het is het enige interessante personage, want de rest van de groep bestaat uit doodsaaie personages. Er gebeurt ontzettend weinig en de dialogen en de traagheid van het verhaal is slaapverwekkend.

De verscheidenheid aan beesten die zijn gefilmd zijn best de moeite waard, al kun je door de vele strepen en cigarette burns die door het scherm liepen niet echt zeggen dat de film mooie plaatjes van de natuur liet zien. Desalniettemin vond ik het de oubollige sfeer wel wat versterken. Waar de film wel in scoort zijn de animal attacks. Die zijn me heel erg meegevallen. Er is daadwerkelijk contact tussen de slachtoffers en de echte beesten waardoor het geloofwaardig blijft. Maar zodra de dieren het toneel verlaten zwakt de film meteen weer af tot een matig niveau.

Vermakelijke zombieflick uit de tijd dat zombies nog gewoon zombies waren en geen agressieve wilden die de gemiddelde marathonloper eruit rennen. Dit is pas mijn derde Romero overigens, iets waar ikzelf ook verrast van ben want ik dacht dat ik meer bekend was met zijn werk.

Natuurlijk heb ik Dawn of the Dead wel gezien en wat die film erg goed deed was het gevoel van totale machteloosheid creëren. Overal zag je enorme zombiemassa's die je langzaam strompelend maar zeker af zouden slachten. En dat hele gevoel is hier niet te bekennen. Je merkt nauwelijks wat van de dreiging die er zogenaamd in de buitenwereld afspeelt. In plaats daarvan zie je een groepje militairen en wetenschappers die een paar zombies gevangen nemen om daar experimenten op uit te voeren. Dat was best geinig, maar was meer komedie dan horror.

Om het toch allemaal wat chaotischer te maken liggen de militairen en wetenschappers voortdurend met elkaar in de clinch zodat er toch nog wat spanning ontstaat. De dreiging kwam dan ook meer van de mensen onderling dan van de zombieplaag. Want het viel me op dat je op een gegeven moment een half uur geen zombie ziet, maar alleen maar een grote bek van die irritante militaire leider. Gelukkig gooit de film op het einde de remmen los en mag er volop geshowt worden met liters bloed en heerlijke, sappige ingewanden die er zeer goed uitzien voor een filmpje van 25 jaar oud. De make-up is soms wel wat mager viel me op. De ene zombie is helemaal uitgedost met verrot vlees en uitvallende ogen terwijl de andere alleen een blauwe kop vol schmink heeft en ook weinig moeite lijkt te doen om zich als een doodgewone zombie te gedragen. De lekker ouderwetse soundtrack heeft ook zijn charmes bij zo'n antieke zombieflick. Filmpje is soms wat slap, maar overall zeker vermakelijk.

Ik zocht eigenlijk de 2010 versie om te downloaden maar toen kreeg ik deze. Ook niet echt een probleem, dan weet ik wat ik een beetje kan verwachten van de nieuwe film.

Het ene moment vond ik de film helemaal niks, en het andere moment dacht ik weer lekker vermakelijk allemaal. Het probleem bij oudere films is dat het geluid vaak niet optimaal is en dat wordt nog erger als je een middelmatige kopie bekijkt. Ik kon dus lang niet alles verstaan, maar gelukkig wordt er niet al te veel in gesproken. Wat wel irritant is is dat de geluidseffecten en schreeuwen dan weer extra hard zijn. Dat werd nog pijnlijk duidelijk toen die randdebielen van die ongelofelijk irritante apengeluiden in het bos maakten. Moest dat er nou echt in?

De film lijkt sterk op Last House on the Left alleen deed de verkrachting me eigenlijk niks hier. Who the fuck is Jennifer? De acteurs waren vaak ook niet veel soeps. Die bosmongool die niet over het wijf heen durft was irritant en die tweede gast die er overheen gaat had 'm volgens mij tussen de rits zitten. Keaton zelf deed het wel best aardig en zorgde voor een paar vermakelijke momenten. Die badkuip scene is lekker bruut maar met de motorboot had ze wat creatiever mogen zijn. Vooral als je potentiële slachtoffers blijkbaar wel erg graag dood willen. Wie springt er nu op dat moment in het water? De film heeft trouwens vaak veel te lange shots waardoor het snel saai wordt. Hij heeft me echter wel nieuwsgierig gemaakt naar de remake die me waarschijnlijk beter gaat bevallen.

Helaas een verschrikkelijke tegenvaller die niet in de schaduw mag staan van Shaun of the Dead en al helemaal niet van Braindead. Het idee heeft heel wat potentie, maar schiet op een hoop vlakken te kort.

Zo vind ik de cast charismaloos. Zes niet-leuke personen die voor humor moeten zorgen is al een hele opgave, waar ze naar mijn mening dan ook niet in slagen. De humor is te flauw, de countryzanger misplaatst en de soundtrack, inclusief geluidseffecten, ondermaats.

De twee sterren die ik geef zijn dan ook voor de gore, dat gewoon uitstekend was. Naar het einde toe gaat de film voluit en vliegt de smerigheid om je oren. Jammer dus dat het allemaal zo grappig moest zijn...

Inmiddels al voor de vijfde keer gezien schat ik en nog steeds kan ik er van genieten. Vond hem destijds erg spannend en het voortdurend kibbelende gezin blijft me vermaken.

De setting is ideaal. Een lange, afgelegen weg omringd door bos, een situatie waarin je niet graag alleen in het donker op de weg rijdt. Bijna iedereen heeft wel eens in z'n eentje door een bos gelopen en gedacht wat te zien tussen de bomen. Ik zeg geen geest, maar een dier of zo. Een goede setting dus om paranoia te creëren. Er zit flink veel spanning en mysterie in Dead End. De eenzaamheid van het gezin is goed voelbaar doordat de film weinig muziek heeft en de omgeving nauwelijks veranderd. Wanneer dan ook nog eens de vrouw met de baby haar intrede doet is de onderhuidse spanning helemaal voelbaar. De film heeft ook aardig wat schrikmomenten. Ik wist ondertussen wanneer ze kwamen, maar het is priceless om je broertje naast je te zien verschieten.

Wat deze film toch wel bijzonder maakt is dat ik vanaf het begin van de film geboeid was. De film speelt zich weliswaar grotendeels af in de auto maar de cast is ontzettend leuk. De conversaties zijn heerlijk luchtig waarbij een aantal gezinsleden het constant moeten ontgelden. Die gesprekken zitten vol humor terwijl het de horror niet in de weg staat. De humor wordt wel steeds zwarter, om tot een aantal mooie hoogtepunten te komen. Dead End is een film die het niet van ranzigheid moet hebben, daarom wordt bloed veelal uit beeld gelaten. Een goede keus, want vaak vormde ik me in m'n hoofd zelf wel een beeld van hoe het er uit zou zien. De film heeft ook geen gorigheid nodig, alleen suspense. Veel suspense.

De twist op het einde verraste me, maar echt boeiend is het niet. Meer een gefaalde poging om de kijker te laten nadenken over de film, maar het is allemaal zo simpel. Maar het einde doet zeker geen afbreuk aan de film. Nog steeds een spannende film!

Met Dead End Run is het bevestigd; Ishii is niet mijn regisseur. De film deed me regelmatig denken aan Electronic Dragon 80.000V en die is ook van hem zie ik nu. Ik weet dat er liefhebbers van zijn, maar al die drukke, ge-edite beelden en de punksoundtrack gaan bijna volledig langs me heen.

Het eerste filmpje was visueel nog wel te pruimen maar de fun werd verpest door de afgrijselijke musical. Het tweede filmpje was een tikje beter, maar de stortvloed aan hyperactieve beelden werken bij mij gewoon niet. Het duel tussen de twee was aardig bedacht, maar veel zin om het derde filmpje te bekijken had ik er niet door gekregen.

Maar het laatste filmpje vond ik toch het best. Zegt misschien ook wel genoeg over mijn smaak, er werd voor het eerst fatsoenlijk gepraat en de beelden waren veel rustiger. Niet onbelangrijk: Asano speelt de hoofdrol en dat is gewoon een held, hij is me nog nooit tegengevallen.

Te druk filmpje naar mijn smaak met een soundtrack die me ook tegenstaat. Ik weet genoeg, Ishii is niks voor mij.

Nog best een hoog gemiddelde voor dit prul. Ontzettend saai met een spanningsgraad van 0. Alleen de eerste minuut toen ze het spelletje gingen spelen was aardig, maar voor de rest was het de tijd uitzitten naar enorm saaie en langdradige dialogen.

Op een gegeven moment zitten ze bij elkaar en geven ze elkaar steeds de schuld. Nu kan dit leuk zijn, maar als kijker wist je toen al lang wie de schuldige was. Ik wachtte tevergeefs op een goor moment of een lekker schrikeffect maar die lelijke Mary is nauwelijks in beeld. Het kon net zo goed over een seriemoordenaar gaan in dit whodunnit-filmpje.

Weer een vage film van Miike. Een beetje dezelfde ingredienten als in deel 1 en 2 wat deze film ook weer 3.5* oplevert van mijn kant. Het einde was nogal vaag en sloeg eigenlijk helemaal nergens op, net zoals een aantal andere dingen die niks bijdragen aan het verhaal, maar in zijn geheel maakt dat het juist ook wel weer leuk. Vooral de bullet-time effecten en de gevechten waren heel cool gedaan.

Over de trilogie: Die is vrij vreemd. Deel 1 begint gewoon realistisch maar eindigd met complete science-fiction (energieaanvallen e.d.) Deel 2 heeft veel flashbacks waardoor je soms even goed moet opletten en deel 3 speelt 350 jaar na nu af en is dan ook compleet over de top. Vooral het einde dus ook. De trilogie is ook geen doorlopend verhaal, dus je hoeft niet per se deel 1 en 2 gezien te hebben om dit deel te kunnen volgen.

Film: 3.5*
Trilogie: 7/10

Ik was vierenhalf jaar geleden toen ik deze film voor het laatst zag waarschijnlijk niet helemaal in de juiste stemming. Ik was eventjes uitgekeken op het zombiegenre, maar nu ik deze opnieuw bekeken heb kan ik toch wel stellen dat dit zeker één van de betere in zijn soort is.

Zo is het hele Big Brother gebeuren er omheen een originele insteek. Net als bij zulk soort echte real life soaps heb je er een paar stereotypes tussenlopen wat zorgt voor flinke wrijving tussen het stel. Ze hebben echter niks in de gaten wanneer de wereld naar zijn mallemoer gaat door een infectie, iets wat niet ondenkbaar is mocht er in het echt zoiets voordoen. Ze leven immers volledig van de buitenwereld en de zombies thuis op de bank vinden het maar al te mooi.

Voor een tv-film/serie ziet het er allemaal erg goed uit. Binnen in het huis oogt het rustig en netjes, maar buiten is het een grauwe chaos. De zombies zien er vaak erg goed uit en de geluiden die ze maken zijn daadwerkelijk angstaanjagend. Het feit dat ze rennen maakt de boel nog zenuwslopender en de gore die ze produceren is echt retegoed. De special effects zijn van een torenhoog niveau, terwijl alles zo ontzettend simpel is gemaakt met een relatief laag budget. Erg knap. Het schuddende camerawerk was tijdens de actiescenes niet altijd even geslaagd.

Drie castmembers steken er wat mij betreft bovenuit. Dat is hoofdrolspeelster Winstone als Kelly die goed acteert, er leuk uit ziet en een dame met pit is. Ik vond haar vooral erg sterk bij de sterfscene van Riq. Adam Deacon als Space is acteur die ik al kende uit de Kidult- en Adulthood films, ook hier zet hij weer een goede rol neer. Nyman als de grofgebekte studiobaas is de grootste held. Continue iedereen afzeiken en alleen aan zichzelf denken. Vooral in combinatie met de oliedomme en irritante Pippa is ie goud waard. Zijn dood is er ook eentje om in te lijsten. Dat er veel zwarte humor in de serie zit wordt dus niet onder stoelen of banken geschoven.

De cliffhangers zijn goed, de speelduur is perfect en cast en special effects zijn van een goed niveau. Zoals ik al zei, één van de beste zombiehorrors out there.

Die pop is lekker freaky, waar de film het voornamelijk van moet hebben. Het is allemaal al eerder gedaan, de film deed me vooral denken aan de Chucky films. De spanning in de film is vrijwel continu maar niet extreem hoog. De effecten waren een beetje jammer, zoals die neppe tong en wanneer de gezichten van de poppen vervormen. Wel een heerlijke wegkijker die zeker niet slecht is.

Ook best goed te zien dat het van de maker van Saw is; niet alleen aan de evil poppen maar ook aan het einde, met een typische plotwending met beelden die elkaar in razend tempo opvolgen.

The Dead? Ik hoop dat we dan niet over de creativiteit hebben van de Ford Brothers. Waarom niet 'African Zombies'? Of 'Boko Haram of the Dead'? Nee, de heren kiezen als titel... slechts een trefwoord. Gelukkig is de film iets origineler.

En dan vooral de locatie, Afrika. Ik vind het een gewaagde, maar erg goede keus. Doet denken aan Resident Evil 5, maar omdat ik die niet gespeeld heb legde ik de link steeds met de Dead Island-game. Daar mag trouwens ook wel een film van gemaakt worden, inclusief luxe vakantieresort. Een zonovergoten (ei)land waar de levende doden overdag voor net zoveel spanning zorgen als diep in de nacht. Daarbij speelt ook de droogte een vijand dus het is meer dan ooit vechten voor je leven.

Het eerste pakweg half uur word je dan op je wenken bediend, daarna kan je de film eigenlijk afzetten. De Ford's besluiten aan de handrem te trekken en weten daarna nooit meer in een aangenaam tempo te komen. The Dead ( of Nightmare Negro's?) begint middenin de actie waarbij meteen de goede make-up en special effects aanspreken, maar het verhaal mondt niet veel later uit in een survivaldrama tussen twee mannen waar elke chemie ontbreekt. De futloze Freeman die suf zijn zinnetjes één voor één opramd zonder enig inlevingsvermogen is eigenlijk het equivalent van de desolate Afrikaanse setting; je wilt dat er zo snel mogelijk een einde aan komt.

Ondanks dat het tempo nooit meer lekker wordt, worden we nog wel getrakteerd op een paar leuke effecten. Daar heb ik me nog enigszins over verbaasd want dat is meer dan behoorlijk gedaan. Afgezien daarvan had er wel wat meer mogen gebeuren, of anders een half uurtje er vanaf knippen. Maar het boeit eigenlijk niet wat ik schrijf want niemand gaat deze titel ooit nog vinden. Misschien toch maar veranderen in 'Survival of the Boring Redneck against Black Zombies of War'?